cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I. Mehmed Giray
Hayatı
1521'de iki kardeş kendi Tatar ordularını birleştirip Moskova üzerine bir akın seferi düzenlediler. Bu akın yolu üzerindeki tüm Moskova Knezliği arazilerini talan ederek ilerlediler. Oka Nehri kıyısında Moskova Knezliği ordusuyle yaptıkları muharebeden galip çıktılar. Moskova şehri kapılarına kadar ilerlediler ve şehrin çevresini ateşe verdiler. Moskova Knezliği Kırım Hanlığına yıllık bir tazminat vermeyi kabul etti. Bu akın seferi sırasında ele geçen gayet çok sayıda esir Kefe esir pazarında satıldı.
I. Mehmed Giray Han, Ekim/Kasım 1523'de Astrahan seferinden dönerken Nogay Hanı Mamaı tarafından bir baskınına uğrayıp öldü. Nogaylar Kırım yarımadasına akın yaparak ülkeyi talan ettiler.
Çocukları
İsimleri bilinen erkek oğulları şunlardır:Bahadır (babası hayata iken öldü); Baba Giray; I. Gazi Giray; I. İslam Giray; Uzbeg Giray
Kızlarından ismi bilineni Aybige Hatun'dur.
Murat Baç
Murat Baç, (d. 1964, Trabzon), Türk felsefeci, yazar, şair, çevirmen, akademisyen.
Yaşamı
Murat Baç 1964 yılında dünyaya geldi. Turhal, Şenyurt ve Ankara'da öğrenim gördü. Orta Doğu Teknik Üniversitesi Elektrik-Elektronik Mühendisiliği bölümünü bitirdi (1990). Aynı üniversitenin Felsefe Bölümü'nde yüksek lisansını tamamladı (1994). Felsefe doktorasını Kanada'da Alberta Üniversitesi Felsefe Bölümü'nden aldı (2001). Doktora sonrası çalışmasını ise gene aynı ülkedeki Dalhousie Üniversitesi'nin Felsefe Bölümü'nde gerçekleştirdi (2001-2003). 2010-2011 yılları arasında ise Barselona Üniversitesi'nin Felsefe Bölümü'nün LOGOS (kelam) adlı çalışma grubuna iştirak etti.
Murat Baç şiir ve edebiyatla yakından ilgilenmekte ve yapıtlar vermektedir. Çok sayıda akademik yayını da olan Murat Baç, felsefe alanındaki çalışmalarına sonsuzun nerede olduğunu (nesnel anlamda) merak ederek başladı. İlkokul yıllarını bir Anadolu ilçesinde (Turhal) yüksek tavanlı eski bir evde geçirdi. Yeni ile eskinin iç içe geçtiği bu yaşantı onu, geçmiş, şimdi ve gelecek arasında zamansal, dolayısıyla kavramsal ve felsefi bir bağ olduğu düşüncesine götürdü. İleriki yıllarında aldığı felsefe eğitimiyle pekişen bu düşüncesi, onun metafizik ve epistemolojiye yönelmesinin başlıca nedeni oldu.
Şiir ve edebiyatın yanı sıra, akademik yaşamında Epistemoloji, metafizik, metafelsefe, fenomenoloji ve dinginlik, ölümün metafiziği konularıyla ilgilenen Murat Baç halen Orta Doğu Teknik Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde profesörlük yapmaktadır..
Murat Baç, 2012 yılında yayınlanan Kaos Kelam Hijyen Şiddet adlı kitabında, felsefe öğrenciliğinin önemli bir kısmını kapsayan Kanada deneyiminin onu götürdüğü ontoloji kuramını anlatmaktadır.
Alabedir
Alabedir, Amasya ilinin Suluova ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1926 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Yerleşim, 1965 yılında köy statüsü aldı.
Coğrafya
Köy, Amasya il merkezine 34 km, Suluova ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
Tövbekar (albüm)
Tövbekar, Nilüfer Kurt'un 2003 yılında Suat Aydoğan'ın müzik direktörlüğünde Lacivert Prodüksiyon etiketiyle yayınlanan arabesk-fantezi tarzındaki ilk albümüdür. Albüm fotoğraflarını Zeynel Abidin Ağgül çekti. Albümün çıkış video klibi Mustafa Mayadağ tarafından albümle aynı adı taşıyan parçaya çekildi. Klipte kullanılan Hummer marka jeep, 1 milyon dolar değerindeki mücevherler derken klip epey dikkat çekti. Özer Şenay'ın sözleri ile Ahmet Selçuk İlkan'ın bestesi ve bir Ferdi Tayfur coverı olan Tövbekar parçasının yeni jenerasyona ulaşmasında Nilüfer Kurt'un payı büyüktür.
Şarkı listesi
2. Beş Dakika
3. Zor Bela
4. Gurur
5. Erkekler
6. Tövbekar [Remix]
7. Gurur Duvarı
8. Bir Sen Bir Ben
9. Gönlüme
10. Tövbekar [Klip][CD Ekstra - Multimedya içeriği]
Hamam
Hamam (Arapça حمّام, hammâm) veya Avrupa'da yaygınlaşmış adıyla Türk Banyosu , özel bir düzenle ısıtılan sıcak ve soğuk suyu bulunan, yıkanma amacıyla kullanılan yapı.
Hamamın tarihi Antik Romalılar'a kadar uzanır. Vezüv yanardağının patlamasından sonra küller altında kalan Pompeii şehrinde yapılan kazılar, Romalılar'ın kullandıkları hamamları ortaya çıkarmıştır. Bu hamamların yalnız temizlik için değil, zevk ve eğlence için de yapıldığı anlaşılmaktadır. Romalılarda sınıf farkı olduğu için, hamamlarda kölelerle asillerin giriş kapıları ve yıkandıkları yerler ayrılmıştı. Roma hamamlarında ayrıca buhar banyosu yeri, soğuk ve sıcak su havuzları da vardı.
Tellak
Hamamda çalışan ve müşterileri yıkayan erkek kişilere denilir.
Mimarisi
Türk hamamları başlıca üç kısma ayrılır:
Soyunma yerleri
Geniş bir sofa ve çevresinde bölmeli sekiler bulunur. Yıkanan kimseler, bu sekilerde uzanıp dinlenirler.
Isıtma yeri - külhan
Hamamın altında olup burada ateş yanar. Ateşten yükselen alev ve duman, mermer zeminin altındaki özel yollardan, duvar içlerinden geçer, tüteklik adı verilen bacadan çıkar. Külhandaki ocağın üzerinde sıcak su kazanı, onun da üzerinde soğuk su deposu bulunur. Ocağın dip kısmındaki birkaç kanal, hamamın yıkanma yerinin ortasındaki göbek taşının altına kadar uzanır. Ocakta yanan odunların tesirli alev ve dumanları, bu kanallardan göbek taşının altına gider. Bu taşın altındaki karanlık yer çok ısındığından buraya cehennem denir.
Türk hamamlarının bir değişik tarafı da, buhar banyosu esasına dayanan Fin hamamı oluşlarıdır. Bugün dünya spor aleminde, çabuk terleyerek, çok kilo vermek için bu hamamlardan faydalanılmaktadır. Bu bakımdan Türk hamamlarından bütün sporcular istifade ederler.
Fin hamamı (Sauna)
Fin hamamları (saunalar), Türk hamamından oldukça farklı bir geleneğin ürünüdür. Kayıtlara göre ilk saunalar MS 5. ila 8. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Erken dönem saunalar bir tepenin veya höyüğün içine kazılmıştır. Araç-gereç ve teknoloji ilerledikçe ahşap binalar kullanılmaya başlanmıştır. Bir şöminede taş parçaları odun ateşinde ısıtırlır. Odadaki hava ısındıkça ateşten çıkan rayiha da odayı kaplar.
Sıcaklık istenen dereceye gelince duman odadan temizlenir ve yıkanmak isteyenler girer. Yanan tahtaların odaya sinen kokusu, temizlenme töreninin bir parçasıdır. Bu tür kokulu banyoya Fince savusauna (duman saunası) denir. Çoğu kişi dumanın ve tahtanın kokusunu rahatlatıcı bulur.
Geleneksel Fin hamamında mayo, havlu veya peştamal pek giyilmez, çıplaklık bu toplumda tabu değildir. Aileler saunaya hep birlikte giderler. Bu eski bir gelenektir, pek çok ailenin özel saunası vardır. Kamuya açık saunalarda erkek ve kadın bölümleri ayrıdır. Saunalar cinsellikle ilgili görülmez, Fin halkı için sauna, kiliseden sonra en kutsal kabul edilen mekandır. 20. yüzyılın başlarına kadar pek çok Fin kadını çocuklarını sıcak ve temiz bir ortam sayılan saunada doğurmuştur.
Saunada loş bir ışık vardır, konuşulmaz, sessizce ve rahatça oturulur. Sıcaklık genellikle 80 °C ila 110 °C'dir. Bazıları üzerinde yaprak bulunan huş ağacı dallarını birbirine bağlayarak 'vihta' yapar ve onunla ciltlerine hafifçe vurur. Vihtalar dükkânlarda da satılır ve buzdolabında kışın kullanmak üzere saklanabilir. Vihta kan dolaşımını hızlandırır, huş ağacı kokusunun ferahlatıcı olduğu söylenir.
Osmanlı'da hamam
Osmanlı hamam sefaları ile ünlüydü. Roma hamamlarında görülen birlikte yıkanmanın aksine Osmanlı'da kadınlar ve erkekler, hamama ayrı ayrı girerlerdi. Erkekler bazen hamamda içki alemleri düzenlerlerdi.
1955 FA Cup Finali
1955 FA Cup Finali, 7 Mayıs 1955 tarihinde 1954-55 FA Cup şampiyonunu belirlemek için Wembley Stadyumu'nda, Newcastle United ile Manchester City takımları arasında oynanan FA Cup finalidir. Newcastle United, mücadeleyi 3-1 kazanarak, FA Cup şampiyonu oldu.
Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu
Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türkiye Anayasası'nın 134. maddesine göre, Atatürkçü düşünceyi, Atatürk ilke ve inkılâplarını, Türk Kültürünü, Türk tarihini ve Türk dilini bilimsel yoldan araştırmak, tanıtmak ve yaymak amacıyla 1983 yılında kuruldu.
Kurumun yasal varlığı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile güvenceye alınmıştır:
Anayasa: Madde 134- Atatürkçü düşünceyi, Atatürk ilke ve inkılâplarını, Türk Kültürünü, Türk tarihini ve Türk dilini bilimsel yoldan araştırmak, tanıtmak ve yaymak amacıyla; Atatürk'ün manevi himayelerinde, Cumhurbaşkanının gözetim ve desteğinde, Cumhurbaşkanının görevlendireceği bakana bağlı; Atatürk Araştırma Merkezi, Türk Dil Kurumu, Türk Tarih Kurumu ve Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı'ndan oluşan, kamu tüzel kişiliğine sahip "Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu" kurulur.
2876 Sayılı Kanun ile de kurum çalışanlarının görev tanımları ve özlük hakları düzenlenir.
Bağlı kurumlar
Kurum aşağıda belirtilen alt kurumların denetlenmesiyle görevlendirilmiştir:
Opera janrları listesi
Opera janrları listesi değişik ülkelerde kullanılan alternatif opera janr isimlerinin hepsini içeren çok kapsamlı sözlük karakterli bir listedir.
Opera sözcüğü İtalyanca 'opera in musica' ifadesinin kısaltılmış şeklidir. Ancak opera sözcüğü ne İtalya'da ne de diğer ülkelerde belirli bir eserin hangi janrda olduğunu bildirmez. Bestecilerin çoğu hazırladıkları eserlerini halka sundukları zaman eserlerinin tanımlamasını daha kesin terimler kullanarak yapmışlardır. Çok kere hazırlanacak eserin hangi opera janrında olacağı eserin siparişini veren tiyatro veya patron kişi tarafından tanımlanmıştır. Ancak özel bir patron tarafından sipariş yapıldığı zaman opera bestecileri eserlerinin janrını seçmede ve kendi arzularına göre istenilen janrdan ayrılmalar yapmada kendilerini daha fazla serbest hissetmişlerdir. Opera janrları istisna kabul etmez standartlara bağlı değildir. Bazı eserler için birkaç değişik janra dahil olma imkânı vardır. Bu hallerde tanımlamayı yapan otoritenin bestecinin kendisi olması genellikle kabul edilir.
Tanımlamalar
Opera janrının tanımlanması değişik kriterler kullanılarak yapılabilir ve bu kriterler her zaman stil hakkında kurallar şeklinde olmayabilir. Bazı janrlar, örneğin "opera seria" janrı, sonradan gelen tarihçilerin ortaya açıkça çıkartmış oldukları gelenekler ile tanımlanır. Ama diğerleri, örneğin zeitoper janrı, ilk defa janrı ortaya çıkartıp kullanan besteci tarafından tanımlanmıştır. Yine diğer janrlar belirli bir tiyatro ile yakın bağlantılarına göre tanımlanmışlardır. Örneğin opera comique janrı Paris'teki Opera-Comique tiyatro topluğunun adını almıştır. Opera bouffe janrı ise Théâtre des Bouffes Parisiens tiyatrosunda sahnelenmesinden ismini alır.
Bu liste tarihsel olmayan veya sadece betimsel olup belirsiz olan terimleri kapsamamaktadır. Örneğin, bazı eserler "kurtarma operası" olarak nitelendirilmekle beraber tarihsel olmadığı için bu terimin çok sınırlı bir kullanış şekli bulunur ve bu nedenle bu listeye dahil edilmememiştir. Bu terim bir janr olarak kabul edilmemektedir; çünkü 19. yüzyıl sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında kullanılmaya başlanan yapmacık bir tür adıdır. Buna karşıt olarak komik opera, kutsal opera, trajik opera veya bir-perdelik opera daha çok tarihsel gerçeklere uygun olarak tanımlanmışlardır.
En son sorun terimlerin nasıl ifade edileceğidir. Bir grup, opera terimlerinin hepsini kendi dilleri ile ifade etmek istemektedir ve bunu yapmamayı ve başka dilden terimler kullanmayı bir çeşit "snobluk" olarak kabul ederler. Ancak çeşitli ülkelerde gelişen değişik janr türleri kavramsal olarak ayrı olmakla beraber bazen birbirine çok benzer şekilde tanımlanmışlardır. Örnegin "opera buffa", "opera buffo", "opera comique", "opéra comique en vaudeville", "commedia in musica", "commedia per musica" terimlerinin kavramsal olarak değişik janrları ifade ettikleri kabul edilmektedir. Ama bu terimlerin hepsi hemen düz Türkçeye çevrilirse sadece "komik opera" teriminin yetersiz ve uygunsuz kullanılması gerekecektir. Bu nedenle diğer Wikipedia'lar ve bu arada başta İngilizce Wikipedia, kullanılan terimlerdeki bulanıklık ve belirsizliğin önünü almak için orijinal yabancı dildeki terimi kullanmayı tercih etmektedirler ve bu maddede bu kurala uyulacaktır. Ancak verilen yabancı dilde terimin yanına, her ne kadar bulanık ve belirsiz olsa da, düz Türkçe çevirisi de konulacaktır.
İki Yetime
İki Yetime, şu anlamlara gelebilir,
Hayat Kavgası (film, 1969)
Hayat Kavgası, Bülent Oran'ın senaryosunu yazdığı, Mehmet Bozkuş'un yönettiği 1969 yapımı Türk filmidir. Filmin yapımcısı Türker İnanoğlu'dur. Başrol oyuncuları Cüneyt Arkın ve Mine Mutlu'dur.
Sanayi casusu
Sanayi casusluğu, sanayi devrimi sonrası bir firmanın özel üretim teknolojisini, ürününü veya önemli bir bilgisini, rakip firmalara satılmasıdır. Günümüzde sanayi casusluğu "fuar uzmanlığı" adı altında fotografik hafıza ve çizim yeteneği çok yüksek olan insanlar tarafından da yapılmaktadır.
Alicante
Alicante (Katalanca: Alacant), Valensiya'nın güneyinde aynı adı taşıyan ilin merkezi olan şehir. Nüfusu 331.750 kişi olup tarihi bir Akdeniz limanına sahiptir. Şehir İspanya'nın en hızlı büyüyen şehirlerinden biridir. Ekonomisi turizme ve inşaat sektörüne bağlıdır.
Coğrafi konum
Alicante Cografi konumu
İklim
Alicante kenti yarı-kurak iklime sahiptir ve tüm yıl boyunca güneşli günler devam edip ısı devamlı olarak pek değişmez olarak kalır. Kış mevsiminde işi mülayimdi; yazın sıcak ve yağışsız kurak olarak geçer. Alicante bölgesinin bilimsel Koeppen skalasına göre iklim sınıflanması "step iklimi (BSh)" olarak verilir. Ortalama ısılar Ocak ayında 17,0 °C - 6,7 °C arasında; Ağustos ayında 30,8 °C - 21,5 °C arasında ve yıllık ortalama ısı 18,3° olarak gözlemlenmiştir. Gün içinde genellikle ısı değişiklikleri kent mevkiinin deniz kıyısında olması dolayısıyla çok azdır. Ama zaman zaman batı rüzgarının ortaya çıkması büyükçe (18.3° veya daha fazla) ısı değişikliğine neden olabilir. Kışlar ılıman ve yazlar sıcak geçmesi işinin mevsimsel değişkenliği nispeten azlığına işaret eder. Gözlemlenen en yüksek ısı 4 Temmuz 1994'te 41,4 °C ve gözlemlenen en düşük ısı 26 Aralık 1970'te −3,8 °C olmuştur.
Ortalama yıllık yağış 277 mm olarak gözlemlenmiştir. Batı Akdeniz'de ve özellikle İspanya'nın doğusunda bulunan Alicante bölgeye özel "gota fría - soğuk düşme )" adı verilen bir atmosferik gelişme ile Eylül ve Ekim aylarında hiç tahmin edilemeyen gayet şiddetli fırtına şeklinde yağışlar ortaya çıkabilir. Bu şiddetli yağışlar 24-saatlik bir dönemde 100 mm'ye kadar yaklaşabilir. Nadir görülen bu fırtına şekilde yağışlar ortaya çıkması gayet şiddetli sellere neden olur. Bu düzenli olmayan yağışlar dolayısıyla Eylül ve Ekim ayları en yağışlı aylardır. Yine geçmişte bu fenomen gözlemlendiği için gözlemlerden elde edilen ortalama yıllık yağmurlu gün sayısı 35'tir ve güneşli saatler sayısı da 2.953 olur.
Demografi
Alicante'de belediye sınırları içinde 2014 yılı resmi nüfus verilerine göre 332,067 kişi yaşamaktadır. Böylece Alicante Valensiya özerk bölgesi içinde nüfus itibarıyla ikinci büyüklükte kenttir. Alicante şehirleşmiş bölgesinde Alicante belediyesi arazileri yanında şehrin varoşları komşu belediyeler "San Vicente del Raspeig", "Sant Joan d'Alacant", "Mutxamel" ve "El Campello" bulunmaktadır. Metropoliten "Alicante-Elche" bölgesindeki nüfus ise 757,085 kişidir.
Şu tablodaki verilerden Alicante kentinin nüfusunun tarihsel gelișmesi incelenebilir:
Resimler
Alicante
<Gallery> Dosya:Alicante_Spain_townhall.jpg| Alicante Belediye Binası. Dosya:Explanada de España.jpg| Alicante España Sahil Kordon Yolu. Dosya:AlicantePorto.jpg| Alicante limaninda aksam </Gallery>
Geçerli, Elbeyli
Geçerli, Kilis ilinin Elbeyli ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı 1917 yılına ait kaynaklarda Kumsurun adıyla geçmektedir.
Coğrafya
Köy Elbeyli ilçe merkezine 10 km, Kilis il merkezine 45 km uzaklıktadır.
Peter Weir
Peter Lindsay Weir, (d. 21 Ağustos 1944) Avustralyalı film yönetmeni. Weir en çok Avustralya'da çektiği Picnic at Hanging Rock (Hanging Rock'ta Piknik, 1975), The Last Wave (Son Dalga, 1977), Gelibolu (1981) ve Amerika'da çektiği Tanık (1985), Ölü Ozanlar Derneği (1988), The Truman Show (1998), Dünyanın Uzak Ucu (2003) filmleriyle tanınır.
Hayatı
Sidney, Avustralya'da doğan Weir, Sidney Üniversitesi'nde sanat eğitimi gördü.
Kariyeri
Peter Weir'ın The Cars That Ate Paris (Paris'i Yiyen Arabalar, 1974) otomobil kazalarına neden olarak hurda araba satışı ile geçimini sağlayan kasaba halkını, Joan Lindsay'in romanından uyarlanan Picnic at Hanging Rock (Hanging Rock'ta Piknik, 1975), öğretmenleriyle birlikte bir kalıntıyı görmeye giden kız öğrencilerden üçünün gizemli bir biçimde ortadan kaybolmasını, The Last Wave (Son Dalga, 1977) Sidney'deki kuvvetli yağmurun giderek yok edici bir karabasana dönüşünü, Gelibolu (1981) Birinci Dünya Savaşı'nda Çanakkale çıkarmasına katılan, biri kentli, biri kırsal kesim kökenli Avustralyalı iki arkadaşın gençlik düşlerinin yıkılışını, başrolü Harrison Ford'un oynadığı Tanık (1985) eski geleneklerini sürdüren "Amish" topluluğunda geçen bir aşk ilişkisini, Ölü Ozanlar Derneği (1988) öğrencilerine şiir tutkusu ve özgür düşünme becerisi aşılamaya çalışan öğretmeni, Korkusuz (1993) geçirdiği bir uçak kazasının ardından yaşamı tamamen değişen bir adamın öyküsünü ve The Truman Show (1998) ise doğduğundan beri yaşamının bir televizyon gösterisi tarafından yönlendirildiğini kavrayan adamın öyküsünü konu edindi.
Doruk, Araç
Doruk, Kastamonu ilinin Araç ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 77 km, Araç ilçe merkezine 32 km uzaklıktadır.
Siegfried Jacobsohn
Siegfried Jacobsohn (d. 28 Ocak 1881, Berlin - ö. 3 Aralık 1926, Berlin), Yahudi kökenli Alman gazeteci ve tiyatro eleştirmeni.
Yaşamı
Siegfried Jacobsen daha 15 yaşında iken tiyatro eleştirmeni olmaya karar vermişti. Ekim 1897 tarihinde okuldan ayrıldı ve Berlin’de bulunan Humboldt Üniversitesi bünyesindeki Friedrich-Wilhelm Üniversitesi’nde yüksek öğrenime başladı. (O zamanlar lise diploması olmadan da üniversiteye gidiliyordu.) Diğerlerinin yanı sıra edebiyat bilimci Erich Schmidt, Ulrich von Wilamowitz-Moellendorf ve tiyatro bilimcisi Max Herrmann’dan dersler aldı. Fakat bu hocalarından daha çok, kendisine örnek aldığı eleştirmenler olan Maximilian Harden, Fritz Mauthner ve Paul Schlenther’in bilgilerinden faydalandı. Ayrıca, Albert Bassermann, Jakob Tiedtke ve Richard Leopold gibi oyunculara da sık sık danışıyor ve onlardan bilgiler alıyordu.
Jacobson daha öğrencilik yıllarında, Hellmut von Gerlach’ın Berlin’de çıkan haftalık gazetesi Die Welt am Montag 'da (Pazartesi Dünyası) tiyatro eleştirmeni olarak çalışmaya başladı. "Bu genç çocuk" diye hatırlıyordu daha sonraları Gerlach "kelimenin tam anlamıyla her akşamını tiyatroda geçiriyordu. Tüm oyuncuları rolleri ile birlikte tanıyor ve sahne edebiyatı ile ilgili tüm literatürü biliyordu. Tespitlerindeki doğruluk bu yaştaki bir delikanlıdan beklenmeyecek kadar yüksekti. Bu bir fenomendi." (Frankfurter Zeitung, 8 Kasım 1926, 1. Morgenblatt).
Welt am Montag gazetesinin mart 1901 sayısında Jacobson’un ilk yazısı yayınlandı. Haziran 1902 tarihinde redaktör olarak çalışmak üzere 3 yıllık bir anlaşma yaptı. 1902 eylülünde de Viyana’da yayınlanan günlük gazete Die Zeit ‚in (Zaman) tiyatro muhabirliğini ek iş olarak üstlendi.
Kısa zamanda sahnelerdeki acemiliğin ve amatörce davranışların acımasız eleştirilerini yapan birisi haline geldi ve Hermann Sudermann’ın tartışmalı kitabı Die Verrohung in der Theaterkritik üzerine yapılan tartışmalarda da hiç korkmadan Berliner Tageblatt gazetesine sanat yolsuzluğunun odağı olduklarını iddia ederek savaş açtı.
Kasım 1904 tarihinde Mosse Yayınevi tarafından çıkarılan günlük gazetenin kültür redaksiyonu, Jacobsohn’un iki konuda intihal (aşırma) yaptığını ileri sürerek karşı saldırıya geçti. Jacobsohn, Das Theater der Reichshauptstadt adlı kitabında yer alan kelimeler, resimler, cümleler ve cümle devamlarının, tiyatro eleştirmeni Alfred Gold’un da yazdığı gibi, başka yazarlardan çok az bir çağrışım yaptığını açıkladı. Maximilian Harden ve Arthur Schnitzler’in, dünyadaki uygulamalara ve normlara göre bunların bir intihal, alıntı olduğuna inanmadıklarını söylemelerine rağmen Welt am Montag, eleştirmenini işten çıkardı.
Viyana, Roma ve Paris’i kapsayan ve birkaç ay süren Avrupa seyahatinden sonra, 1905 yılı mayıs ayının sonlarına doğru bir Tiyatro Dergisi çıkarmayı planlamış olarak Berlin’e döndü. Şimdilik sadece tiyatro sorunlarıyla ilgilenen haftalık derginin ilk sayısı Friedrich Schiller'in Sahneyi manevi bir kurum olarak görmek gerekir sözünden yola çıkılarak Die Schaubühne (Sahne) adıyla 7 Eylül 1905 tarihinde çıktı. Julius Bab, Willi Handl, Alfred Polgar, Lion Feuchtwanger(1908 yılında başladı), Herbert Ihering(1909 yılında başladı), Robert Breuer(1911 yılında başladı) ve Kurt Tucholsky (1913 yılında başladı) derginin önemli yazarlarındandılar. Jacobsohn, Yaprakçık olarak nitelendirdiği dergiyi 1913 yılından itibaren politik sorunların da ele alındığı bir dergi haline getirdi. 1918 nisan ayında derginin adını Die Weltbühne (Dünya Sahnesi) olarak değiştirdi ve dergiyi Almanya ’nın dışında da tanınan sol politikaların pasifist forumuna dönüştürdü. Bu yeni oluşumla birlikte çalışanların profili de değişti. Polgar ve Tucholsky yazar olarak dergi çevresindeki en yakın isimlerdi. Bunlara ek olarak diğerlerinin yanı sıra politika yazarı-gazeteci Kurt Hiller(1915 yılından itibaren), ulusal ekonomist Alfons Goldschmidt (1917 yılından itibaren), taşlama ustası yazar Hans Reimann (1917 yılından itibaren), Almanya Barış Derneği Otto Lehmann-Rußbüldt (1918 yılından itibaren), Sosyal Demokrat politikacı Heinrich Ströbel (1919/20), sanat eleştirmeni Adolf Behne (1920 yılından itibaren), yazar Walter Mehring (1920 yılından itibaren), ekonomi muhabiri Richard Lewinsohn (1921 yılından itibaren), gazeteci yazar Friedrich Sieburg (1921 yılından itibaren) ve politik redaktör Carl von Ossietzky ’de (1926 yılından itibaren) yazarlar arasına katıldılar. Jacobsohn’un tiyatro eleştirmenliği Alfred Kerr’in tam zıddıydı. Kerr’den farklı olarak, tiyatroda natüralizmi çok kararlı ve azimli bir şekilde eleştiriyordu ve onun düşüncelerine karşı olarak da tiyatro sahibi ve yönetmeni Max Rheinhardt’ın performansını Otto Brahm’dan daha iyi ve daha yüksek olarak değerlendiriyordu. Fakat Rheinhardt’ın 1919 yılında açılan Berlin’deki Schumann Sirki’nden bozma Büyük Sahne ile birlikte bir çeşit Arena Tiyatrosu’na yönelmesini de açıkça kınadı. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Berlin Devlet Tiyatrosu Sanat Yönetmeni Leopold Jessner’in çalışmalarından çok umutluydu ve Ludwig Berger, Jürgen Fehling, Heinz Hilpert, Berthold Viertel ve Erwin Piscator’un sahnelemelerini de çok dikkatle izliyordu.
Jacobsohn ilk zamanlar, başta William Shakespeare olmak üzere, klasiklerin yanı sıra, Hugo von Hofmannsthal ve Arthur Schnitzler gibi yazarlara çok değer veriyordu. Yeni romantiklere bağladığı umutlar boşa çıkmıştı. 1913 yılından itibaren politize olmasının altında da büyük bir ihtimalle bu nedenler yatıyordu. Ekspresyonist (Dışavurumculuk) sahne oyunlarını, Georg Kaiser ve Ernst Toller’in oyunları hariç, çok sert eleştiriyordu. 14 Mart 1918 tarihli Sahne dergisinde „Şimdiki şairlerin hepsinde, şairliğin özü yok denecek kadar az“ diye yazar.
Weimar Cumhuriyeti zamanında, Jacobsohn, 1920 yılında Herbert Ihering’e itiraf ettiği gibi, tiyatrodan yorulmasına rağmen, Bertolt Brecht, Arnolt Bronnen ve Carl Zuckmayer gibi yazarlardaki potansiyeli gören ender eleştirmenlerden birisiydi.
Kurt Hiller, 1950 yılında yayınlanan "Kafalar ve Damlalar" (Köpfe und Tröpfe) kitabında Jacobsohn’un kendi dergisini I. Dünya Savaşı ’ndan sonra doğruları ortaya çıkarması açısından çok iyi yerlere getirdiğini yazar. Burada takdir edilecek bir konu da, Jacobsohn’un hoşuna gitmese bile, kültür ve politika açısından önemli olan katkılara da açık olmasıdır. Bu konu ile ilgili olarak, Hans Siemsen, Frank Warschauer, Roland Schacht ve Rudolf Arnheim gibi eleştirmenleri çalışma arkadaşı olarak kazandığı film eleştirilerini sayabiliriz. Müzik eleştirilerinde de yeni sesler ortaya çıkardı. Kendisi Richard Wagner’e karşı olmasına rağmen, Wagner uzmanı sosyal demokrat Klaus Pringsheim’i müzik eleştirmeni olarak görevlendirdi.
I. Dünya Savaşı sonlarına doğru politik olarak giderek USPD'ye (Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi) yaklaştı. 1918 yılında Hiller’in İşçi Fikir Konseyi'nde kısa bir süre çalıştı, fakat "Weltbühne" çalışmaları daha önemli olduğundan, hiçbir partiye mensup olmak istememesinden ve temelde doktrinler kendisine aykırı olduğundan, orayı çok çabuk terk etti. Jacobsohn, Tucholsky ’nin Paris’ten alaycı bir tavırla üzerine yazılar yazdığı, Oskar von Hindenburg (1925 – 1934 yılları arası Almanya Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg’un oğlu) gibi kişilerle sosyal ilişkilerde bulunmaktan çekinmiyordu.Tucholsky, Ebert’le ilgili polemik yazılarınnda aşırıya kaçıp onu sınıfına ihanet etmekle suçladığında, Jacobsohn, 1924 yılı kasım ayında Tucholsky’yi kutsal kabul edilebilecek kelimelerle uyarmıştı:
Jacobsohn, Deutsche Montagszeitung (Berlin),  Frankfurter Nachrichten,  Weser-Zeitung (Bremen),  Prager Presse,  Prager Tagblatt ve Zeit im Bild (Berlin / Münih / Viyana) gibi yayınlarda da çalıştı.
3 Aralık 1926 tarihinde vefat etti ve Berlin’in güneyindeki Südwestkirchhof Stahnsdorf’da defnedildi. (Onursal mezar statüsünde defnedildi) Haftalık dergisi Die Weltbühne, önce birkaç aylığına Kurt Tucholsky, daha sonra da Carl von Ossietzky tarafından yönetildi. Dergi, 1933 yılında yasaklandı ve tüm arşivine el konuldu. (Arşiv o günden bu yana hala kayıptır)
Gümüşdöven, Elbistan
Gümüşdöven, Kahramanmaraş ilinin Elbistan ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Köyün eski adı "Zerdekeş"'tir.
Coğrafya
Etrafı görkemli dağlarla çevrili olan yerleşim büyük bir vadiyi andırır. Mahallenin en yüksek dağı Salavan Dağı (2370 m)"dır. Geçmişte üzeri ormanla kaplı olan bu dağlar zamanla bilinçsiz tüketim neticesinde bugün kıraç bir görünün halini almıştır. Köy; Elbistan, Nurhak ve Ekinözü ilçelerinin arasında önemli bir jeopolitik konuma sahiptir. Geçmişte bu coğrafyadan İpek Yolu"nun geçtiği söylenmektedir.
KOSBİ
Kemalpaşa Organize Sanayi Bölgesi ya da kısa adıyla KOSBİ, 1300 Hektar alanı ile Türkiye'nin en büyük Organize Sanayi Bölgelerinden biridir.
KOSBİ’nin önemli merkezlere uzaklığı:
İzmir Kent Merkezi : 29 km İzmir Limanı : 26 km Adnan Menderes Havaalanı : 49 km
İzmir-Ankara Karayolu (E 96) bölge içerisinden geçmektedir. KOSBİ’ yi Ulusal Demiryolu Hattı’na bağlayacak olan ek hat imalatı tamamlanmak üzeredir.
Ege Bölgesi Sanayi Odası’nın (EBSO) her yıl belirlediği Ege Bölgesi’nin 100 Büyük Sanayi Kuruluşu arasında bu yıl Kemalpaşa Organize Sanayi Bölgesi’nden (KOSBİ) 2014 yılı için 11 firma yer aldı.
Hâlihazırda 22.400 kişilik istihdam yaratılmış olan bölgede, kurulacak yeni sanayi tesisleri ile birlikte istihdamın 50.000 düzeyine ulaşması beklenmektedir. Organize Sanayi Bölgesinin toplam ticaret hacmi yıllık 7 milyar dolar civarındadır. Tüm parseller üretime geçtiğinde ticaret hacminin 10 milyar dolara ulaşması beklenmektedir.
Merkezi Su Arıtma Tesisi Projesi
Kurulacak olan yeni sanayi tesisleri de dikkate alınarak Merkezi Atık Su Arıtma Tesisinin nihai kapasitesi 40.000 m³/gün olarak projelendirilmişti. İlk etapta 20.000 m³/gün kapasite için betonarme, 10.000 m³/gün makine ve ekipman montajı tamamlandı. Tesisin teknolojisi fiziksel, kimyasal ve biyolojik kademelerden oluşmakta olup, evsel ve endüstriyel arıtım kabiliyetine sahiptir. 10 fabrikanın atık suyu (yaklaşık 5.500 m³/gün) kanalizasyon şebekesine bağlanmış olup, Arıtma Tesisi Deneme İşletme Faaliyetine geçilmiştir.
TEİAŞ ile Ortak Elektrik Sistemi Projesi
KOSBİ Elektrik sisteminin daha güvenli ve güçlü bir yapıya kavuşabilmesi için ortak proje hayata geçirilmiştir. 380 kw indirici merkez ile beraber, uzaktan sayaç okuma sistemleri, SCADA izleme sistemleri kurulmuştur.
İki Yetime (film, 1969)
İki Yetime, senaryo ve yönetmenliğini Ülkü Erakalın'ın üstlendiği 1969 yapımı Türk filmidir. Filmin yapımcısı Faruk Gerçek'tir.
Oyuncular
Filmin başlıca oyuncuları şunlardır:
Cerro Azul Yanardağı
Cerro Azul Yanardağı iki ayrı yanardağın adıdır:
Tirebolu Kalesi
Tirebolu Kalesi, Tirebolu’nun ilçe merkezinin deniz kıyısında, yüksek bir kayalık üzerinde bulunan kaledir.
Tirebolu kenti, Miletoslular tarafından kurulmuş, kent bu adı üç şehir anlamına gelen Tripolis'ten almıştır. Bir görüşe göre kent bu adı yan yana bulanan üç burun üzerine kurulu olmasından, diğer bir görüşe göre ise Sen-Jan Kalesi, Bedrama Kalesi ve Andoz Kalesi isimli üç kaleden dolayı almıştır. Sen Jan Kalesi veya Tirebolu Kalesi, kentin merkezinde denize doğru uzanan yarımadanın üzerinde yer almakta. Deniz içerisindeki doğal bir kaya üzerine kurulan kale, MÖ 15. YY da yapıldığı düşünülmektedir. Tek giriş kapısı bulunan kalenin sur duvarlarını dışarıdan aralıklarla yapılmış payandadan kuleleri desteklemektedir.Kalenin ön tarafında topçu kuleleri ve 1 adet tarihi bilinmeyen bir top bulunmaktadır. Kale içinde Osmanlı dönemine ait mezar taşları da bulunmaktadır. Bu mezar taşları, çevrede bir okulun mezarlığa yapılması sırasında oradan kaldırılarak kale içine taşınmıştır.
Bedirhan Bey
Bedirhan Bey, 1803 yılında Botan Kürt Emirliği'nin, merkezi konumunda bulunan Cizre Kentinde doğmuştur. Babasının adı Abdullah Bey olup, bölge tarihinde önemli bir yer edinmiş olan Bedirhan Bey, Azizan olarak ün yapmış Botan Emirlerinin soyundan gelmektedir. Bedirhan Bey'in soyunun Halid Bin Velid'in torunlarından Diyarbakır Valisi Abdülaziz'e dayandıranlar da olmuştur. Bundan dolayı Halid Bin Velid gibi hayatı boyunca İslam adına birçok askeri başarı kazanmış birinin, soyuna bağlanmanın şerefini anlatmak adına bu soya Azizan denmiştir. M. Emin Zeki ve bazı Kürt Tarih yazarları "Azizan" kelimesinin, hanedanlığın kurucularından biri olan, Ceziralı İbn-i Halid'in oğlu Mir Abdullah Azizi'den geldiğini ileri sürmektedirler. Fakat Bedirhan Bey'in torunlarından ve Bedirhan Bey'in ailesi içerisinde yer alan Kamuran Ali Bedirhan'ın ifadesine göre "Azizan" kelimesi Cezira'dan uzakta küçük bir köy olan "Arzizan" dan gelmiştir.
Botan Emirliği
Bedirhan Bey'in babası Abdullah Bey vefat ettikten sonra emirliğin başına amca oğlu Emir Seyfeddin Bey geçmiştir. Kendi hâlinde ve maneviyat ile ilgili olan Seyfeddin Bey döneminde Emirliğin idaresi bozulmuş ve Botan Emirliği içerisinde yer alan aşiretler kontrolden çıkmışlardır. Bedirhan Bey, bu idari bozulmadan rahatsız olduğu kadar bu olumsuz olaylara sessiz kalmamış, zaman zaman yönetime müdahale etmiştir. Seyfeddin Bey, kendi isteği ile Emirlik mevkiinden çekilerek yönetimi Bedirhan Bey’in küçük kardeşi olan Salih Bey’e devretmiştir. Salih Bey’in kendisi de ibadetle meşgul ve sofu meşrep bir zat olduğundan ötürü idari bozulmalara ve Botan Emirliğindeki otorite boşluğuna çözüm olamamıştır. Salih Bey, o vakitlerde Nakşîbendî tarikatına girmiş olduğundan dolayı inzivaya çekilmeyi uygun görmüş, Emirliği kardeşi Bedirhan Bey’e bırakmıştır (1821). Bedirhan Bey, Botan Emir'i olduğu vakit henüz 19 yaşındaydı. Kendisi Botan Emir'i olduğu vakit, Osmanlı İmparatorluğunun idari anlamda birçok değişikliğe gittiği II. Mahmut Dönemine denk gelmektedir. Osmanlı İmparatorluğu bu dönemde bölgesel yönetimler'in yetkilerini azaltmaya yönelik çalışmalar yapmış ve Merkezi bir yönetim anlayışına bağlı idari düzenlemeler gerçekleştirmiştir. Bundan ötürü birçok bölgede yer alan yarı özerk yapıdaki bölgesel yönetimlerde isyanlar görülmüştür. Bedirhan Bey, Osmanlı İmparatorluğu ile Kürt feodal beyleri arasında yaşanacak olan mücadelelerin çok önemli olduğu bir dönemin başlangıcına denk gelmiştir. Zira bu dönem, yarı özerk Kürt Beylerinin ortadan kaldırılması ile neticelenen reformların yapılacağı dönemdi. Bedirhan Bey, iktidarının ilk dönemlerinde çevresinde gelişmekte olan olayların gidişatını değiştirecek kadar güçlü bir iktidara sahip değildi.
Yönetim ve reformlar
Bedirhan Bey, Emirliğin başına geçtiği ilk zaman diliminde yaptığı icraatlar önceki Emirlerin döneminde bozulmuş olan İdari yapıyı düzeltmeye yönelik reform ve çalışmalar üzerine olmuştur. Zaman içerisinde iktidarını güçlendiren Bedirhan Bey, Cizre bölgesini otoriter olarak yönetmeye başlamış ve ilk icraat olarak Botan Bölgesinde dağılmış,asi ve başıboş aşiretleri kendi bünyesi altında birleştirmek olmuştur. Bu süreçte Bedirhan Bey, idari anlamda bir takım atamalar yapmış ve idari anlamda düzenlemeler gerçekleştirmiştir. Bedirhan Bey, Botan Emirliği içerisinde Şeyhülislamlığa Abdülkuddüs Bey’i,askeri işlere Tahir Ağayı (Tahirê Memo), Süvari kumandanlığına Hamit Ağayı, Hazine ve iç işlerine de Efendi ağayı tayin etmiştir. Bedirhan Bey, Emirliğinin ilk yıllarından bölgedeki hırsız ve soyguncular üzerine baskı kurmuş ve katı cezalar ile cezalandırarak Botan bölgesinde huzur ve sükuneti sağlamıştır. Yabancı gezginler öbür ülkelerde ve bölgelerde görmedikleri huzur ve güveni Bedirhan Bey'in Botan bölgesinde gördüklerini ifade etmişlerdir. 1836 Haziranında Bedirhan Bey’i  ziyaret eden Rais ve Bres adındaki Amerikalı misyonerler, hiçbir zanlının Bey’in elinden kurtulamayacağını belirtmiş ve ülkenin birçok bölgesinde görülen hırsızlık, rüşvet gibi olaylara bu yörelerde rastlanmadığı, yakalanan hırsız ve soyguncuların ellerinin hemen kesildiği, böylece Botan Emirliği’nin en geri bölgesinde bile huzurun sağlandığı kendileri tarafından ayrıca dile getirilmiştir. Bedirhan Bey, kısa bir süre içerisinde hırsızlığın ve yağmanın önüne geçerek bölgede huzuru sağlamış ve vergi toplama işlerini düzene koymayı başarmıştır. Bu durum Bedirhan Bey ile halk arasındaki ilişkiyi olumlu etkilemiş ve halk arasında saygınlık kazanmasını sağlamıştır. 1842-1845 yılları arasında bölgeyi dolaşan Rus araştırmacı V.Dittel, yollarda sık sık Bedirhan Bey'in bölgesine gitmek için yola koyulmuş göçmen kafilelerine rastladığından bahseder ve bu yolculuğuna ilişkin notlarında şu ifadeleri yazar;
" Onun dağıtmak için yasaları ve koşulları var. Ama huzur ve güvenlik bu koşulların bütün elverişsizliğine tercih ediliyor"
V. Dittel, daha sonra Bedirhan Bey'in koyduğu yasalardan ve askeri yönetimden bahsederek Botan bölgesi içerisinde insanların korku duymadan yalnız yolculuk yapabildiğini ifade etmiş ve notlarının devamında şunları aktarmıştır;
“Kürdistan’da soygun, yol kesme ve adam öldürmenin olmadığı yer yoktur. Ama buralarda asayiş böylesine sağlanmıştı.”
1845 yılında Botan bölgesini gezen Fransız konsolosluk memuru ise Bedirhan Bey'in emirliği ile Osmanlı İmparatorluğu denetimindeki öbür bölgeler arasındaki farka şu şekilde dikkat çekmektedir;
"Diyarbakır’dan Fırat’a inen yaklaşık 50 millik mesafede ülkenin farklılığı hemen göze çarpıyor. Tarım daha bakımlı, köyler daha iyi kurulmuş ve bolluk izlenimi veriyor. Burası Bedirhan’ın bölgesidir. O, Bâbıâli’ye 250 bin kuruş vergi ödüyor. Emirliği iyi yönetiyor, sert ama adil bir bey. Aynı şekilde ülkede tam bir güven ortamı var. Türk otoritesi altındaki diğer eyaletlerde rastlanamayacak bir refah görüntüsü var. Hatta bu sebeple göçmenler Bedirhan Bey’in toprağına yerleştiler ve onun askeri oldular. Ama her isteyen onun toprağına yerleşemez ve Bedirhan’ın Kürdü, adını taşıyamaz. Birinci koşul, her yeni gelen kişi at, silah, kılıç ve tüfek sahibi olmalı, kısaca iyi silahlanmalı ve gerekli durumda Bedirhan Bey’in ordusuyla birlikte düşmana karşı savaşmalıdır”
Bedirhan Bey'in kendisine göre sosyal ve ekonomik hayatın iyileştirilmesi en önemli konular sıralamasında yer almaktadır. Bunları gerçekleştirmek için ilk başta bölge dahilinde asayişi sağlamış sonrasında ise vergi sistemini düzene koymuştur. Bedirhan Bey, bu sorunların çözümü neticesinde halk arasında sevgisinin ve otoritesinin artacağı kanaatindeydi. Bu amaçla halk Botan bölgesinde güvenliği garantileyecek tedbirler almış ve ağır vergi yükü altın ezilen halkın vergi yükünü hafifletmiştir. Onun halktan yana bu yeni yönetim anlayışı öbür bölgelerde yaşayan halklar içinde umut olmuş ve Botan bölgesi bu dönemde birçok göçe şahit olmuştur. Bedirhan Bey, Botan Emirliğini otoriter bir anlayış ile yönetiyor mal ve mülke karşı yapılan herhangi ufak bir saldırıyı dahi kabul görmüyordu. Bu tavrı Botan Bölgesini son derece güvenli bir bölge hâline getirmiş, yağmacılardan ve hırsızlardan eser bırakmamıştır. Bedirhan Bey, toprağına yerleşen her köylüye tarla veriyor ve karşılığında birkaç kuruş alıyordu ayriyeten köylüler, tarlalar ile elde ettikleri mahsullerin üçte birini Bedirhan Bey'e vergi olarak vermek ile mükelleflerdir. Bu haraç ve vergiler bölgedeki öbür Beyler'in uyguladığı haraç ve vergilerden daha az olduğu sebebi ile halk onun düzenini savunmuş ve kendisine destek olmuştur. Amerikalı misyonerler; Bedirhan Bey'in yardıma muhtaç olanlara destek olduğunu ve yardımda bulunduğu halkın gözlerini gökyüzüne dikip kendisi için dua ettiklerini belirtmişlerdir. Bedirhan Bey, ayrıca idealist bir liderdi Van Gölünde gemi işletmeciliği için adımlar atmış ve gerçekleşmesi için elindeki tüm gücünü kullanmıştır. Van Gölünde gemi işletmeciliği projesi halk tarafından ilgiyle karşılanmış ve aşiret reislerinin desteğini almıştır. Gölde gemi çalıştırılması bölgenin gerek ulaşımı gerekse ticareti için büyük bir önem arz ettiğinden Avrupa'ya Gemi yapımını öğrenmeleri için öğrenciler göndermiş ve eğitim görmelerini sağlamıştır.
Bedirhan Bey, Botan Emirliği içerisinde idari değişikliklerin yanı sıra askeri değişikliklere de imza atmıştır. Orduda modernleşmeye gitmiş ve aşiret birliklerinin yanı sıra Bey’in komutasına bağlı Hassa adı verilen özel eğitimli seçkin askerlerden oluşan birlikler oluşturmuştur. Hassa adı verilen birlikler her aşiretten özel olarak seçilmiş yüzer kişiden oluşan piyade ve süvarilerden oluşmaktaydı. Bu birliklerin başında da Hamit Ağa getirilmişti. Bu birlikler kendi aşiret ağalarından ziyade Bedirhan Bey’e bağlı sürekli ve düzenli ordu konumunda idi. Bedirhan Bey böylelikle hem aşiret ağalarının en iyi askerlerini kendi elinde bulundurup merkezi otoritesini sağlamlaştırıyor hem de en iyi askerlerinden olan aşiret ağaları bağımsız davranamayıp, Bedirhan Bey’e itaatkâr bir vaziyet alıyordu. Bedirhan Bey’in ordusu Botan Kürtlerinden ve Dıh bölgesinde yaşayan Ermenilerden oluşmaktaydı. Ermeni savaşçıları Bedirhan Bey’in sağ kolunu teşkil ediyordu. Danışmanları ve ordu komutanları arasında Stephan Manoglyan, Oganes Çalktryan ve Mir Marto gibi Ermeniler de bulunmaktaydı. İnovatif ve dinamik yapısıyla dikkat çeken Bedirhan Bey, Botan bölgesindeki zengin madenler üzerine yoğunlaşmış ve fabrikalar kurmaya başlamıştır. Cizre’ye ustalar davet etmiş, barut ve silah imalatı için fabrikalar kurmuş askeri anlamda güvenilir uzmanlara sahip olmak için Avrupa’ya öğrenciler göndermiştir.
1828-1829 Rus Savaşı
Rusya'nın sıcak denizlere inme arzusundan ötürü, 1805 yıllarından itibaren Doğu Anadolu Bölgesi içerisinde yer alan göçmen toplumlara hep bir ilgisi olmuştur. Zira Rusya için sıcak denizlere inmesi, Osmanlı İmparatorluğunun parçalanması ve Doğu Anadolu içerisinde bir Ermeni ve Kürt Devleti kurulması şarttı. 1828-1829 Osmanlı-Rus savaşında Doğu cephesinde Rus Birlikleri Yeniköy muharebesini kazanmış ve 8 Temmuz 1829'da Erzurum'a girmişlerdir. Yezidi Reisi Mirza, Kafkas orduları komutanı olan Paskeviç tarafından ikna edilerek savaşa sokulmuştur. Paskeviç, aynı yol ile 1829'un Ocak ayında öbür Kürt Aşiret Reisleri ve önde gelenleri ile iletişime geçip kendilerini Rusya tarafında yer almaları için ikna etmeye çalışmıştır. Zilanlı Aşiretinin Bulanık sancağındaki kolundan Süleyman ve Hasan ağalar, Ruslardan gelen bu teklifi hemen kabul etmişlerdir. Bayezid Paşası Kürt Behlül Paşa’da Ruslar tarafında yer almaya çalışmıştır. Bedirhan Bey ise, Osmanlı’ya vermesi gereken askerleri vermemiş, vermek isteyen aşiretleri de engellemiştir. Bedirhan Bey’le birlikte Revanduz, Behdinan ve Hakkâri Emirleri de, Osmanlı saflarında savaşa katılmaktan kaçınmışlardır.
Osmanlı-Mısır Savaşı
Bedirhan Bey, bu savaşta güçleri ile beraber Osmanlı İmparatorluğu yanında yer almıştır. Bu savaşta Osmanlı Askerlerinin başında aynı zamanda Kürdistan harekâtının komutanı Hafız Paşa bulunmaktadır. Hafız Paşa'nın komuta ettiği Osmanlı Ordusu, Mısır kuvvetleri karşısında büyük bir yenilgiye uğramıştır. Bedirhan Bey, savaşın hemen ardından askerlerini önce Diyarbakır'a daha sonra Cizre'ye çekmiş ve haber vermeden ordusunu dağıtmıştır. Zira Osmanlı İmparatorluğunun bu savaştaki yenilgisi ile bölgedeki siyasi otoritesi büyük ölçüde sarsılmıştır. Bedirhan Bey, Osmanlı İmparatorluğunun bu durumundan istifade ederek bölgedeki etkisini arttırıp farklı politika arayışlarına girmiştir.
Bedirhan Bey'in Yezidi Seferi
Yezidi’ler Irak’ın kuzeyinde, Suriye, Kafkasya ve Güneydoğu Anadolu’da yaşıyorlardı. 19. Yüzyılın başlarına kadar şeyhleri tarafından idare edilerek güçlenmişlerdir. Yezidiler inançları gereği şeytana taptıklarından ötürü çıkarılan fetvalarda sapkın bir topluluk oldukları saptanmış ve ehl-i kitaptan sayılmamışlardır. Yaşadıkları bölgeler hükûmet tarafından çıkarılan fetvalarca küfür bölgesi olarak ilan edilmiştir. Yezidiler bölgedeki sünni Müslümanları daima kendilerine düşman olarak görmüş ve bulundukları bölgelerde çeteler kurmuş ve Müslümanların kervanlarına ve tüccarlarına yönelik saldırılarda bulunmuşlardır. Bu durum Yezidiler ile Kürt Beyleri arasında gerginliğe sebep olmuş ve çatışmalar yaşanmıştır. Bedirhan Bey, önce Sincar Yezidileri üzerine yürümüş ve Sincar’ı işgal etmiştir. Daha sonra Garzanlı Derviş Bey desteği ile Garzan Yezidileri üzerine bir sefer düzenlenmiştir (1844) Bedirhan Bey düzenlediği seferler sonrası birçok Yezidi’yi esir almış bu esirleri beraberinde Cizre’ye götürüp bir kısmını köle olarak satmış ve kadınlarını ise Müslüman yaparak Müslüman erkekler ile evlendirmiştir. Yezidiler, 1847 yılında Bedirhan Bey’e yönelik Doğu Harekâtı sırasında kendilerine yapılanları unutmamış ve Osmanlı devleti yanında yer almışlardır.
Bedirhan Bey'i ortadan kaldırma çabaları
Bedirhan Bey’in Nasturi harekâtı sonrası Batılı devletlerin sert tepkisi ve isyan hâlinde olan Han Mahmut ve İmadiyeli İsmail Paşa gibi Kürt Beyleri ile olan yakın ilişkisi hükûmetin Bedirhan Bey problemini kökten çözmeye yönelik tedbirler almaya yöneltmiştir. Namık Paşa’nın 9 Eylül 1843 yılında sadarete gönderdiği raporda Bedirhan Bey’i ortadan kaldırmaya yönelik hazırlık planları yaptığı lakin İran ile sınır problemleri yaşandığı için uygun bir zaman olmadığını belirttiği mevcuttur. Ayriyeten, Namık Paşa Bedirhan Bey üzerine yapılacak olası bir askerî harekât üzerine ancak Musul, Erzurum ve Diyarbakır Müşirlerinin birlikte ve hızlı hareketleri ve her birinin bir taraftan kuşatması ile mümkün olabileceğini belirtmiş İran ile sınır problemi sebebi ile harekâtın zamanını beklemenin faydalı olacağını ifade etmiştir. Namık Paşa bunun ile birlikte raporuna Bedirhan Bey’in günden güne nüfuzunu geliştirdiğini ve devlet aleyhine tahrikler çıkardığını da eklemiştir. Lakin bu süreç içerisinde Bedirhan Bey, devlet nezlinde yitirdiği itibarını telafi etmeye çalışmakta, Erzurum Müşiri’ne ve Şam Valisi’ne gönderdiği yazılarda, Devlet-i Âliye’ye ve Saltanat-ı Seniyye’ye cansiparane hizmet ve sadakate devam edeceğini, itaate hazır olduğunu bildirmekteydi. Her ne kadar Bedirhan Bey, Osmanlı devleti ile bir yakınlaşma politikası içerisinde dahi olsa Meclis-i Valâ 17 Kasım 1844 tarihli oturumunda başta Bedirhan Bey olmak üzere, bölgedeki diğer bazı Kürt beylerinin de aileleriyle birlikte bölgeden uzaklaştırılmasına karar vermiştir.
Bedirhan Bey ve Kürt beyleri ittifakı
Bedirhan Bey, Kürdistan bölgesindeki nüfuzu ve konumu ile büyük bir önem teşkil etmekteydi. Bundan ötürü Osmanlı Devleti kendisine Tanzimat dönemi sonrası kendisine Cizre Mütesellimliği ve Askeri Redif Miralay görevi verilmiştir. Han Mahmut’un 1842 yılı sonrasında isyan etmesi üzerine Bedirhan Bey’in izlediği tutum ve Han Mahmut ile olan yakın ilişkisi Bedirhan Bey, Han Mahmut ve Nurullah Bey’in ittifak oluşturduğu yönünde iddiaları ortaya çıkarmıştır. Lakin her defasında Bedirhan Bey hakkındaki bu iddiaları reddetmiştir. Bedirhan Bey’in hakkındaki iddiaları ısrarla reddetmesi devlete tesir etmemiş kendisine güvenilmemiştir. Fakat Bedirhan Bey, 1842 yılında Cizre’nin Musul’a bağlanması sürecinde Devletin kendisinde izlediği yanlış politikalar sonucu Han Mahmut ile yakın ilişki içerisine girmiştir. Bir ittifaktan ancak 1846 yılında bahsedebiliriz zira Bedirhan Bey ile Han Mahmut arasındaki yakın ilişkiye bölgedeki öbür Kürt Beyleri de katılmış ve bu durumun bir ittifaka dönüştüğü gözle görülür bir hal almıştır. Kürt ittifakı içerisinde yer alan en önemli isimlerden biri de Hakkâri Emiri Nurullah Bey’dir. O da, Han Mahmut isyanında Bedirhan Bey ile birleşip isyana yardım etmekle suçlanmış ve tıpkı Bedirhan Bey gibi hakkındaki iddiaları reddetmiştir. Lakin 1846 yılından sonra ittifaka dahil olan Kürt Beyleri topraklarındaki kalelerini güçlendirip, asker sayılarını arttırdılar ve silahlanmaya başladılar. Bedirhan Bey, silah ve barut fabrikası kurup bağımsızlık nişanesi olarak para bastırmış ve kendi adına hutbe okutmaya başlamıştır. İngiliz Albay K. Rich, ittifak sonrası Padişah Fermanı ile Cizre’de Bedirhan Bey’i ziyarete gittiğinde Bedirhan Bey’in kendisine, “''Hiçbir sultanı tanımıyorum. Bu Sultan kimdir? Neden onun fermanları bana geliyor? Ben burada ev sahibiyim ve misafirimin bana neden geldiğini elindeki fermandan değil kendisinden öğrenmek isterim”'' dediğini yazmaktadır.
Van İsyanı
Tanzimat'la beraber Kürdistan’da oturtulmaya çalışılan yeni idari düzenlemelerden dolayı hükûmetten yana umudunu yitiren Bedirhan Bey, başta Han Mahmut olmak üzere diğer Kürt beyleri ile ittifaka girişerek güç kazanma yoluna girmiştir. Bedirhan Bey ile diğer Kürt Beyleri Van’da başlattıkları isyan hakkında Erzurum Müşiri Esad Paşa, Sadarete gönderdiği 22 Şubat 1846 yılında yazdığı  yazıda; Van Merkez ve kazalarında halka nasihat ve telkinlerde bulunmasına rağmen karışıklığın giderilmediğini ve Van Merkez halkından Mustafa Bey, Han Mahmut, Nurullah Bey ve Bedirhan Bey’in devlete isyan ettiğini belirtmiştir. Esad Paşa daha sonra Kürt Beyler’i ile uzlaşma yoluyla bu konuyu çözmek istemiş fakat tüm çabalarına rağmen çözememiştir. Bunun üzerine isyanın bastırılması için Kürt Beylerinin üzerine mevsim bakılmaksızın gidilmesi gerektiğini aksi takdirde geç kalınması durumunda isyanın çok daha geniş bir alana yayılacağını bildirmiştir. Bu sırada Rus ve İngiliz konsoloslukları, Van merkezindeki isyanı yakından takip etmiş, isyanın bir an önce bastırılması için Bâbıâli’ye tavsiyelerde bulunmuşlardır. Van isyanında Batılı Devletler’in müdahalesi birbirini takip etmiştir.
National Register of Historic Places
15 Ekim 1966 tarihli Ulusal Tarihi Koruma Kanunu (İngilizcesi: National Historic Preservation Act of 1966 veya NHPA) ile oluşturulan bu listede yer alan bir milyon eserden yaklaşık 80.000 eser bizzat yer almaktadır. Geri kalan eserler ise “destekleyici eserler” olarak nitelendirilmektedir; her sene bu nitelikte yaklaşık 30,000 eser listeye eklenmektedir.
Tarihi boyunca bu listenin çoğunluğu ABD İçişleri Bakanlığı’na bağlı olan Ulusal Park Servisi (İngilizce: National Park Service veya NPS) tarafından sağlanmıştır.