cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Häßler
Thomas Häßler (d. 30 Mayıs 1966, Batı Berlin), Alman eski millî futbolcu ve teknik direktör. 1992 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda ikinci olan millî takımın bir parçası olmuştur. 1. FC Köln takımında 1989 yılında Almanyanın en iyi futbolcusu seçilmiştir. Kısa sürede parlayan Häßler, bir sene daha Köln'de forma giydikten sonra dönemin en pahalı transfer ücretlerinden biri olan 15 Milyon Alman Markı karşılığında Serie A ekibi Juventus'a transfer oldu. Buradan da AS Roma'ya 14 Milyon Alman Markı karşılığında transfer oldu. Karlsruher SC takımı ise onu 1994 yazında 7 Milyon Alman Markına transfer etti. Borussia Dortmund ve TSV 1860 München takımlarının da formasını giyen Häßler, futbolu Red Bull Salzburg takımında bıraktı.
Şahinli, Niksar
Şahinli, Tokat ilinin Niksar ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Köyün 1929'daki sel baskını ve 1931 Niksar depreminde fevkalâde zarar gördüğü bilinmektedir.
Özbilek, Ergani
Özbilek, Diyarbakır ilinin Ergani ilçesine bağlı bir mahalledir.
Şahinli, Niksar
Coğrafya
Köy, Tokat il merkezine 55 km, Niksar ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır. Niksar Ovası'nın ortasında yer alan köyün batısında Mahmudiye köyü, güneyinde Yolkonak beldesi, doğusunda Olca Salça Fabrikası ve Niksar Toptancı Hali, kuzeyinde ise Kelkit Çayı bulunmaktadır.
Özbilek, Ergani
Tarihçe
Zilan Dağının Ergani'ye bakan yamacındaki köy, şehre 12 km kadar uzaklıktadır. Dicle asfaltından 3,2 km mesafededir. Memela Köyü, çok eski bir yerleşim yeridir. Köy topraklarının bir kısmı dağlık, bir kısmı ovalıktır. Ovalık alanda, buğday, arpa, mercimek ekimi yapılır. Çevrede herkesçe bilinen çok ünlü BAĞLARI vardır. Eskiden (Diyarbakır dahil) şehirde oturanlar Memela Mahalleninde bağ tutardı. Memela'nın güzel şire üzümünden yapılan, pekmez, pestil, helva ve kesmenin tadına doyum olmaz. Mahallenin geçimi tamıyla bağcılığa bağlıdır dense yeridir. Ergani'nin ilk okula kavuşan köylerinden biridir. Ergani ve Diyarbakır'daki resmi dairelerde çalışan birçok Memelanlı memur ve işçi vardır.
Coğrafya
Diyarbakır il merkezine 75, Ergani ilçesine 12 km uzaklıktadır.
Mülk Suresi
Mülk Suresi, (Arapça: سورة الملك) Kur'an'ın 67. suresidir. Sure 30 ayetten oluşur.
Sure ismini birinci ayetinde geçen "el-Mülk" kelimesinden almıştır. Ayrıca Tebareke, Münciye, Mücadele, Mani'a, Vakiye adlarıyla da anılır.
Sure Allah'ın her şeye hakim olduğu her şeye gücünün yettiği ifadesiyle başlar. Surenin ismi olan mülk Evreni temsil eder. Sure Kur’anın Evren tanımının özeti gibidir. Kur’an'da Evren Dünya merkezli olarak tanımlanır. Kur'an yeryüzünün insanlar için dümdüz bir döşek haline getirildiğini, göklerin (evren, sema) dünya üzerinde 7 kat olarak düzenlendiğini ifade eder. Kıyamet koptuğunda yıldızlar yeryüzüne dökülür. (Tekvir:1-2) İfadelerin 7. yy evren anlayışı ile uyumlu olduğu görülebilir.
Sureye göre Dünya seması kandiller (yıldızlar) ile donatılmıştır ve bu yıldızlar aynı zamanda hırsız şeytanları kovmak için kullanılan sapan taşlarıdır. (Ayet 5) Çıplak gözle bakıldığında bir yıldızın kayması olarak algılanan ve halk dilinde ‘yıldız kayması’ olarak isimlendirilen meteor düşmeleriyle bağlantılı olan ifadeler bu yanılsamadan dolayı yıldızlara atfedilerek kullanılmaktadır.
Gökcisimleri Kur’an'da Güneş, Ay ve yıldızlardan ibarettir. Kur'an'da yıldızlarla ilgili bazı ifadeler teşbihi ifadeler olmakla birlikte, 7 kat gök ile, yıldızların Dünya semasına yerleştirildiği ve onların aynı zamanda şeytanlara atılan taşlar (Mülk ve Cin sureleri) olduğu ifadelerini teşbih olarak algılamak mümkün değildir. Ayrıca bu evren içerisinde melekler, ifritler, cinler, şeytanlar gibi mitolojik yaratıklar bulunur.
Surenin 5. ayeti dilbilgisi açısından da eleştirilebilir. Şöyle ki yıldızlara işaret eden zamir Arapçada olması gerektiği gibi çoğul değil, dişil ve tekildir. (bkn. Kur’an, dil ve anlatım özellikleri)
Kaynakça
✅
İletişim sosyolojisi
Günümüzde, özellikle de Batı üniversitelerinde, iletişim sosyolojisi genellikle medya ya da kitle iletişim sosyolojisiyle neredeyse eş anlamlı kullanılır. Bunun nedeni, iletişimin teknikler bütünü şeklinde tanımlanan anlamına daha fazla temayül gösterilmesidir. İletişimin telgrafın icadından itibaren dolayımlı hale gelmesi nedeniyle iletişimin tanımında tekniğe daha fazla gönderme yapılmıştır. Böylece, insanın diğer insanlarla ve doğayla doğrudan deneyiminin kopmasına aracılık yapan sinema, telgraf, telefon, radyo, televizyon ve internet gibi teknolojiler iletişimle eşitlenmiş ve bu alanın sosyolojisi yapılmaya başlanmıştır. İletişim sosyolojisi, insanbilimsel tanım yerine daha çok kitle iletişim sosyolojisi olarak anlaşılmıştır. Oysa iletişim, temelde insani bir etkinliktir. Teknoloji de olsa o teknolojiyi üreten ve kullanan da nihayetinde insandır. İnsani bir etkinlik olan iletişimi, kitle iletişimi içine indirgemek, sınırlamak ve iletişim sosyolojisini sadece medya/kitle iletişim sosyojisi olarak algılamak çok sağlıklı bir yaklaşım değildir.
İletişim sosyolojisiyle ilgili çalışmalar, iletişim alanının oluşumuna katkıda bulunan alan dışından kimseler tarafından başlatılmıştır. İlk çalışmalar siyaset bilimciler ve sosyologlardan daha çok gelmiştir. Propaganda, sinemanın etkileri, gazetenin toplumsal dayanışma ve çatışmadaki yeri, matbaanın toplumsal değişimdeki yeri gibi konular üzerine yapılan incelemeler iletişim sosyolojisinin temellerini hazırlamıştır. İletişim alanının yavaş yavaş bilimselleşmeye başlamasıyla birlikte özgün katkılar artmıştır. Anadamar bilim insanlarından Daniel Lerner ve Wilbur Schramm medyanın modernleşmedeki yerini incelerlerken, eleştirel teorisyenler başka bir kulvarda medya endüstrisi, mesajı ve izleyici arasındaki ilişkileri tarihsel ve kültürel bağlamı ihmal etmeden daha derinlikli araştırmışlardır. Frankfurt Okulu teorisyenlerinin medya merkezli eleştirel çalışmaları eleştirel anlamda ilk iletişim sosyolojisi incelemeleri arasında yer alır.
Neukirchen (Nordfriesland)
Neukirchen (Danca: Nykirke, Frizce: Naischöspel), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 31.58 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 1315 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Peter Ewaldsen tarafından yürütülmektedir.
Dış bağlantılar
wiedingharde.de]
Ahit Sandığı
Tanakh'a göre Yahudiler'in Antik Mısır'dan çıkışından bir ila iki sene sonrasında Musa'nın emriyle yapımına başlanmıştır. Başlangıçta sandık, Sina Dağı'nın eteklerinde Yahudilerin tarafından kurulmuş taşınabilir ibadethaneler olan Mişkan'larda saklanıyordu. Göçler sırasında Leviyiler tarafından sandık, tahta kollarından tutularak halkın yaklaşık 2,000 cubit (~ 800 metre) önünde olma kuralıyla taşınıyordu.
Tevrat'a göre yapılışı Yahudiler'in Mısır'dan göç edişinden bir yıl kadar sonrasına denk gelmektedir. Sandık Yahudiler Sina Dağında saklanmaktayken tanrının tarifi ile Musa tarafından yapılmıştır. Akasya ağacından yapılmış bu altın kaplı sandık, Leviler tarafından tahta kollarından tutularak insanların 2,000 cubit (yaklaşık 800 metre) önünden olmak suretiyle taşınmıştır. Sandık taşınırken kendini taşıyan Levilerin ve din adamlarının görmemesini sağlamak için üzerine kat kat deriler ve mavi kumaşlar örtülmüştü. Tanrı sandığın üzerinde yer alan iki melek figürünün arasından Musa'ya görünür ve bu yolla onunla konuşurdu.
İncil'deki kayıt, İsrailoğullarının Mısır'dan göçünden yaklaşık bir yıl sonra, Sandığın, İsrailliler Sina Dağı'nın eteklerinde kamp kurduklarında Tanrı tarafından Musa'ya verilen modele göre yaratıldığını anlatır. Daha sonra, altın kaplama akasya sandığı, Levililer tarafından, yürüyüş sırasında veya savaşanların ordusu olan İsrail ordusunun önünde halktan yaklaşık 2.000 arşın (yaklaşık 800 metre veya 2.600 fit) önce sopaları tarafından taşındı. Sandık taşındığında deriden ve mor kumaştan yapılmış büyük bir örtü altında saklanıyordu, onu taşıyan rahiplerin ve Levililerin gözlerinden bile her zaman dikkatlice gizlenmişti.
Yapılışı ve tasviri
Exodus'ta sandığın yapılış şekli ölçülerine kadar anlatılmaktadır. 2,5 cubit uzunluğunda, 1,5 cubit genişliğinde, 1,5 cubit yüksekliğindedir (yaklaşık 131×79×79 cm). Yapıldıktan sonra altınla kaplanmış ve yanına taç ya da altın kalıpları konulmuştur. Altından dört halka sandığın dört köşesine sabitlenmiş ve kolay taşınabilmesi için içlerinden akasya ağacından iki kol geçirilmiştir. Üzerine altından bir kapak konulmuş, kapağın üzerine de Cennet'in kapısında bekleyen iki meleğin karşılıklı birer tasviri konulmuştur. Kapağın kalınlığı ve melek figürlerinin ölçüleri hakkında bir bilgi yoktur. Son olarak sandık koruyucu bir bez ile örtülerek muhafaza edilmiştir.,
Sandığı Öncülerin Taşıması
Sandığın yapılışının ardından sandık, 40 yıl boyunca Yahudilerle birlikte çölde oradan oraya gitti. Sonunda Yahudiler bir yere yerleştiklerinde sandığı Mişkan denilen kutsal bir çadırdaki ayrı bir odaya koydular.
Daha sonra Yeşu liderliğindeki Yahudiler tanrı tarafından vadedilen topraklara geldiklerinde, sandık onların gelişini göstermek için önden götürülmekteydi. Sandık Ürdün Nehrinin kıyısına vardığında, geçişe engel olması gereken nehir bir anda kurudu, sandığı taşıyan rahipler karşıya geçmeyip orada bekledi. Halk da oraya ulaşıp nehri geçtiğinde onlar da ilerledi ve nihayet sandık nehri geçtiğinde nehir tekrar eski hâline gelip akmaya başladı. Ürdünden getirilen 12 sütun hatıra olarak rahiplerin beklediği bu noktaya dikilmiştir.
Hacı Bektaş-ı Veli
Hayatı ve kişiliği
Horasan Melametîliğinin önde gelen temsilcilerinden Yusuf Hemedani'nin öğrencisi Hoca Ahmed Yesevi tarafından kurulmuş olan Yesevîlik tarikâtının Anadolu'daki en fa'al uygulayıcısı konumunda 13. yüzyıl Anadolu'sunun İslâmlaşma sürecine önemli katkılarda bulunarak adını “Horasan Erenleri” olarak anılan şahsiyetler arasına yazdıran, 16. yüzyılda ise Balım Sultan önderliğinde 14. ile 15. yüzyıl Azerbaycan ve Anadolu'sunda yaygınlaşmış olan Hurûfîlik akımının etkisi altında kalınmak suretiyle ibahilik, teslis (üçleme), tenasüh ve hülul anlayışlarını da bünyesine alarak kurumsallaşan Bektaşîlik tarikâtının isim babası, Kalenderî / Haydarî şeyhi, islam mutasavvıfı.
Lokman Parende'den ilk eğitimi almış ve Hoca Ahmed Yesevî (1103-1165)'nin öğretilerini takip etmişti. Bundan dolayı Yesevi'nin halifesi olarak kabul edilmektedir. Anadolu'ya geldikten sonra kısa zamanda tanınarak kıymetli talebeler yetiştirdi. Hacı Bektâş Velî kendisinin de bağlı olduğu "Ahilik Teşkilâtı" ile, Osmanlı Devleti'nin kuruluş devrinde Anadolu'da sosyal yapının gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur.
Hayatının büyük bir kısmını Sulucakarahöyük’te (Hacıbektaş) geçiren Hacı Bektâş Veli, ömrünü de burada tamamlamıştır. Mezarı, Nevşehir iline bağlı Hacıbektaş ilçesinde bulunmaktadır.
Hacı Bektâş-ı Veli'nin kimliği
Meşhur Velâyet-Nâme onu Şiîliğin unvan mezhebini taşıyan Câ’fer-i Sâdık’tan Beyazid Bistâmî’nin getirdiği hırkayı giymiş olan “Lokman Perende” vasıtasıyla Hoca Ahmed Yesevî’ye bağlar. Velâyet-Nâme üzerinde uzmanlaşmış yazarların naklettiklerine göre Hacı Bektâş’ın tarikât silsilesi önce Kutb’ûd-Dîn Haydar’a, ondan da Lokman Serahsî’ye ve oradan da Şücâ’ed-Dîn Ebû’l Bekâ Baba İlyas el-Horasanî vasıtasıyla Hoca Ahmed Yesevî’ye bağlanmaktadır. Âşık Paşa tarihinde ise “Hacı Bektâş” Horasan’dan “Menteş” adındaki kardeşiyle beraber Sivas’a gelerek Baba İlyas Horasanî’ye mürid oldular. Bu intisaptan sonra Hacı Bektâş önce Kayseri’ye oradan da Kırşehri’ne geldi, sonra da Karacahöyüğe yerleşti. Buna göre Hoca Ahmed Yesevî müridlerinden olduğuna dâir rivayetin doğru olmadığı anlaşılıyor.
Hacı Bektâş’ın yaşadığı devir ve şahsiyeti
Tezkire-i Eflâkî’ye göre “Hacı Bektâş” Rûm’da “Baba Resûl” derler bir Erin halifesiydi. Bektâş o yüzyılda mesnevîleri ve gazelleriyle bütün tasavvuf âleminde saygıyla anılan Mevlânâ Celâl’ed-Dîn-i Rûmî’ye bazı sualler sormak için müridi Baba İshâk Kefersudî’yi Konya’ya gönderdi. Şeyh İshâk Konya’da Mevlânâ’nın yanına vardığında onu zikr’üs-semâ’yla meşgul buldu. Mevlânâ ise keşf ve kerâmet yoluyla sorulara önceden vâkıf olduğundan daha Şeyh İshâk’ın sorularını sormasına fırsat tanımadan bir dörtlük şeklinde başka sorular yöneltmek suretiyle yanıt verdi. Şeyh İshâk kendisini, sualin ve mısraların zamirinde yatan amacın yanıtını almış addetmek suretiyle geri dönerek keyfiyeti Hacı Bektâş’a nakletti. Sultan Âlâ’ed-Dîn Key-Kûbâd-ı Evvel’in oğlu Gıyas’ed-Dîn Key-Hüsrev-i Sâni devrinde yaşadığı anlaşılan Hacı Bektâş’ın Anadolu’da nüfuz sâhibi Şiî dâîlerden birisi olduğu anlaşılmaktadır. Selçuklu Sultanları arasındaysa Süleyman’dan başka Şiî olan bilinmemektedir. Bir başka rivayete göre ise bu “Şiîlik Hareketleri” Hacı Bektâş’ın şahsiyetinde değil de ona tâbi olanlara mahsustu. Şekayık’a göre Hacı Bektâş’ın Şeyh İshâk gibi diğer müridleri arasında da “Melâhide-i Bâtıniyye” i’tikadını paylaşan pek çok dervişler mevcuttu.
Ahi Evran ve Hacı Bektâş
Âhiler’in reisi olan ve Kırşehir’de yaşayan Ahi Evran’nın Hacı Bektâş Veli ile de dostlukları vardı. Sivas’taki Âhiler çok geniş bir teşkilâta sahip oldukları gibi Babâîler ile de sıkı münasebetlerde bulunuyorlardı. Bayburt’taki Âhiler’in başkanlığına ise “Âhi Emîr Ahmed Bayburdî” getirilmişti. Velâyet-nâme-i Hacı Bektâş Velî adlı eser Hacı Bektâş-ı Velî'nin sık sık Kırşehir'e ziyaretlerini ve Ahi Evran'la yaptığı sohbetlerini anlatmaktadır.
Hacı Bektâş’ın yetiştirdiği halifeler
Hacı Bektâş Horasan’dan Anadolu’ya göç ettikten sonra Suluca Karahüyük’te otuz altı sene “Horasan Melametîliği kökenli On İki İmamcı Tasavvufî–Bâtınî İslâm” i’tikadını neşriyât ile meşgul oldu ve bu süre zarfında aralarında Cemâl Seyyid, Sarı İsmâil, Kolu açık Hâcim Sultan, Baba Resul, Birap Sultan, Recep Seyyid Sarı Kadı, Ali Baba, Burak Baba, Yahya Paşa, Sultan Bahâ’ed-Dîn, Atlaspuş, ve Dost Hüda Hazreti Sâmet gibi meşhurların da bulunduğu tam otuz altı bin halife yetiştirdi. Ölümünün yaklaştığını hisseder hissetmez her birini bir memlekete yolladı. Bunların bazılarının hâllerini Velâyet-Nâme anlatmaktadır.
Hacı Bektâş’ın Horasan Melametîliği kökenli Bâtınîliğin Anadolu’daki neşri fa’aliyetleri tartışmasız hâyrete şâyan olmakla beraber bu meyândaki teşkilatlanmanın ana merkezinde Şücâ’ed-Dîn Ebû’l Bekâ Baba İlyas el-Horasanî bulunmaktaydı. Eflâkî’nin Baba Resul’ü Hacı Bektâş’ın şeyhi olarak göstermesine karşın Velâyet-Nâme tersini iddia etmektedir. Burak Baba’nın da Tokatlı olduğuna dair söylenti ile Hoylu olduğuna dâir ihtilâf da aynen buna benzemektedir. Velâyet-Nâme’nin nakilleri, Milâdî 1271 tarininde vefât ettiği bilinen Hacı Bektâş’ı Orhan Gazi devrinde sağ olarak göstermek gibi daha birçok yönden tenkit edilmeye açık kalan çelişkileri ihtivâ etmektedir.
Hacı Bektâş’ın yaşadığı devirde Anadolu’da faaliyet gösteren Bâtınîler
Anadolu’da Alevî, Bektâşî, Kızılbaş, Dazalak, Hurûfî, Rum abdalları, Kalenderîler, Melâmiye, Haydariye, Câmiye, Şemsiye, Edhemiye gibi Bâtınî kolları birbirleri ardından ortaya çıktıkları gibi bütün bu çeşitli yolların dinî hükümlerdeki ihtilâflarına rağmen kendi aralarında “Bâtınîlik” konusunda ortak bir zeminde birleşmekteydiler. Taşıdıkları Bâtınî akideler ise hep Mısır Fâtımî dâîleri ile Suriye Bâtınilerinin telkinlerini ihtiva etmekteydi.
Osmanlı Ordusu ve Hacı Bektâş-ı Velî
Osmanlı Sultanları ile halk tarafından da sevildi ve hürmet gördü. Osmanlı Ordusunda yeniçeriler Bektaşîlik kurallarına göre yetiştirilirdi. Bu nedenle Yeniçerilere tarihte Hacı Bektâş Velî çocukları da denirdi. Ocağın banisi Hacı Bektâş Velî olarak kabul edilirdi. Seferlere giderken yanlarında daimâ Bektaşî dede ve babaları eşlik ederlerdi. Bugün Balkanların her köşesine Bektaşîliği yeniçeriler taşımıştır. Hacı Bektâş Velî'nin sohbetlerini takip ederek onun tarikâtına bağlananlara ise "Bektaşî" adı verildi.
Pirates of the Sea
Pirates of the Sea, 2008 Eurovision Şarkı Yarışması için kurulmuş Leton grup. Ülkelerini "Wolves of the Sea" adlı şarkılarıyla temsil etmişlerdir. Üç üyesi vardır: Letonya'da yaşayan İtalyan şarkıcı Roberto Meloni, dansçı Aleksandra Kurusova ve Jānis Vaišļa'dır. Meloni ayrıca 2007 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Letonya'yı temsil eden Bonaparti.lv adlı grubun bir parçasıydı.
"Wolves of the Sea" adlı şarkılarını dört İsveçli besteci yazmıştır: Jonas Liberg, Johan Sahlen, Claes Andreasson ve Torbjörn Wassenius. 2 Şubat'ta "Pirates", ulusal finallerin ilk yarı finalinde 12.010 tele-oyla birinci olmuştur.
1 Mart'ta Ventspils'de yapılan ulusal finali kazanmışlardır. 29.228 oy almışlardır ve onları Aisha ile Andris Ērglis takip etmiştir. 22 Mayıs'ta "Pirates of the Sea" 2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ikinci yarı finalde yarışmıştır ve finale yükselme başarısı göstermiştir. Finalin sonunda 12. olmuşlardır. Ayrıca aldığı en yüksek puanlar İrlanda'dan 12 ve Birleşik Krallık'tan gelen 10 puandır.
30 Ekim 2008'de "Black Sails at Midnight" adında korsan temalı power metal bir albüm çıkarmışlardır.
Cheiracanthium erraticum
Cheiracanthium erraticum, Cheiracanthium cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Rockefeller Cumhuriyetçisi
Rockefeller Cumhuriyetçisi ya da Liberal Cumhuriyetçi, Amerikan Cumhuriyetçi Partisi'nin liberal görüşlere ılımlı yaklaşan grubunu tanımlarken kullanılır. 41. ABD Başkan Yardımcısı Nelson Rockefeller bu grubun temsilcilerindendır. Yirminci yüzyılın son dönemlerinde ortaya çıkmış ve "Ilımlı Cumhuriyetçi" ile "Liberal Cumhuriyetçi" adlandırmalarının yerini almıştır. Modern Rockafeller Cumhuriyetçileri tipik merkez sağ maliye politikalarını destekleyen, aşırı sağ politikalara karşı olan bir tutumdadırlar ve kültürel olarak liberaldirler. Buna rağmen, çevrecilik, savunma sanayi, tarım ve yükseköğrenim gibi konularda özel yatırımları ve devleti ulusal devamlılık için Alexander Hamilton ve Theodore Roosevelt geleneği çerçevesinde gereklilik olarak benimserler. Toplumun iyiliğine uygun olacak ticari ve sosyal düzenlemeleri destekler, sosyalizme ve servetlerin paylaştırılmasına karşı çıkarlar. Dış politikada görüş farklılıklarını temsil etmekle birlikte, tarihsel açıdan komünizme sertçe karşı çıkmıslar ve Amerikan denizaşırı ticaretini desteklemişlerdir.
Partisinin ılımlı ve yenilikçi ideolojik iskeletinin mimarı Richard Nixon, Çevre Koruma Organı'nı kuran, Çin ve Sovyetler Birliği ile ilişkisini rahatlatan ve 1971'deki bildiride Kesynesyan olarak belirtilen Rockefeller Cumhuriyetçisi bir politikacı olarak değerlendirilmektedir.
Tarihi
Thomas E. Dewey 1942'den 1954'e kadar New York valisi görevini yürütmüş, 1044 ve 1948 yıllarında Cumhuriyetçi Parti'den başkan adayı olarak Ohiolu senatör Robert Taft tarafından önderlik edilen orta batılı cumhuriyetçilerle mücadele etti. Dewey'in desteğini arkasına alan General Dwight D. Eisenhower Taft'i 1952 başkanlık seçimlerinde mağlubiyete uğrattı ve ılımlı cumhuriyetçilere liderlik etti. Eisenhower "Modern Cumhuriyetçilik" deyişini cumhuriyetçiliğe olan ılımlı bakış açısını tanımlamak için oluşturdu.
Türk edebiyatında roman
Türk edebiyatında roman, 19. yüzyılda ortaya çıkan bir yazım türüdür. Roman, Tanzimat'la başlayan batılılaşma sürecinin bir parçası olarak Türk edebiyatına girmiş olup, Fransız edebiyatından eserler başta olmak üzere ilk Türkçe örnekleri çeviri eserlerde gözlemlenmiştir. Şemseddin Sâmi’nin Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat adlı eseri sıklıkla "ilk Türkçe roman" olarak adlandırılsa da daha önce yazılmış başka romanlar da mevcuttur. Fransız romantizm akımından etkilenmiş ve ağırlıklı olarak aşk ve "yanlış batılılaşma" konularını ele almış ilk Osmanlı romanları genellikle oldukça zayıf olup, karakterler yüzeysel işlenmiş ve karikatüre benzeyen tipler ortaya çıkarmıştır. Servet-i Fünûn edebiyatı döneminde romanlar gelişmeye başlamıştır.
Cumhuriyet döneminin ilk romanları ulusçuluk akımını oluşturmuştur ve bunu "köy romanı" takip etmiştir. 1960 sonrasında sol eğilimlerin artmasıyla toplumcu romanlar yazılmaya başlanmıştır. Gerçekçi akımın etkisi 12 Eylül Darbesine kadar devam etmiştir. 1980 sonrası entelektüel durulmanın etkisi uzun bir süre devam etmiş, ancak 1990'larda daha özgün romanlar yeniden belirmeye başlamıştır.
Çeviri eserler
Roman, Tanzimat'la başlayan batılılaşma sürecinin bir parçası olarak, kültürel birikimin doğal bir sonucu değil, bir çeşit sanat ithali şeklinde Türk yazınına girmiştir. Romanın tür olarak Türk edebiyatında görülmesi, Telamak'ı Fransızcadan çeviren Tahtaví'nın, Arapça tercümesinden Yusuf Kamil Paşa’nın yaptığı, Fenelon’un Telemak adlı eserinin çevirisi Terceme-i Telemak ile olmuştur. Daha sonra adı bilinmeyen bir çevirmen Victor Hugo’nun ünlü romanı Sefiller’i çevirmiştir. Bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu Fransa ile yakın siyasi ve kültürel ilişkiler içinde olduğu için, özellikle Fransız romanının etkisi ön plana çıkmaktadır. Nitekim roman kelimesi de Türkçeye Fransızcadan doğrudan geçmiştir. Böylece bir süre Fransız romanlarının çeviri ve uyarlamaları okunmuş ve benzer örneklerin yazılması için zemin hazırlanmıştır. Özellikle 1860-1880 yılları arası yoğun bir şekilde çevirilerin yapıldığı bir dönem olmuştur.
Hisariye, Asarcık
Tarihçe
Köy 21 Mayıs 1864'te Çerkesya'nın Abzeh bölgesinden sürgün edilenler (Hakurnahable - Shovgonevski Rayon) tarafından kurulmuştur.
Türk edebiyatında roman
İlk Türkçe eserler
1872-73 yılları arasında gazetede tefrika olarak basılan, 1875'te ise kitap olarak yayımlanan, ancak bu nitelendirme tartışmalıdır. 1873-1874 yılları arasında Recaizade Mahmud Ekrem’in ağabeyi Recaizade Mehmet Celâl tarafında yayımlanan Hayal-i Celâl 'de ilk Türkçe roman olarak isimlendirilmiştir. Bu fikre destek olarak romanın Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat'ın aksine tefrika edilmemiş olması, yazarın kendisinin eserini roman olarak nitelendirdiği ilk örnek olması ve kitaplaştırılmasının Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat 'tan daha önce gerçekleştirilmiş olması gösterilmektedir. Buna karşın Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat Batılı romanları gösterdiği özellikler açısından daha yakındır.
Buna ek olarak Osmanlıda yaşayan azınlıklarca Türk dilinde yazılmış ama Osmanlı'da Türkçeyi yazmak için kullanılan Arap harfleri yerine azınlık alfabelerinin kullanılmış olduğu daha eski eserler bulunmaktadır. Vartan Paşa tarafından 1851'de Türk dilinde Ermeni harfleriyle yazılmış Akabi Hikâyesi Şemseddin Sâmi'nin eserinden yaklaşık 20 sene daha önce yazılmıştır ve bazı akademisyenlerce "ilk Türkçe roman" (ve "ilk Ermeni romanı") olarak sınıflandırılmaktadır. Aynı şekilde Anadolu Türkçesi konuşan Karamanlıların/Kapadokya Rumlarının dili olan Karamanlı Türkçesi kullanılarak Misailidis Efendi tarafından 1871'de Rum harfleriyle yazılmış Temaşa-i Dünya ve Cefakâr u Cefakeş eseri de Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat 'tan önce yayımlanmış başka bir romandır.
Hisariye, Asarcık
Tarihçe
Kafkasya'da Meretkoların kendilerine ait bir köyleri vardı ve oldukça kalabalıklardı. Bu köy Pşeha ırmağıyla, Oşten dağından kaynaklanan bir ırmağın kesiştiği noktadaydı. Mahallenin ismi "Meretuku veya Meretuko Hable" idi. Bugün burada Chernigovski diye bir Rus kasabası var. Yakınlarda da Maratuki diye bir dağ ve Maratuki adlı küçük bir köy de var. Sürgünden önce Meretuku'ya oldukça yakın bir köy olan Hakurne Hable vardı ve bu köy Abzehin en büyük köylerinden biri idi.Tahminimce Meretuku mahallesi genellikle Hakurne Hable'ye bağlı sayılıyordu.Bu nedenle mahallesi Meretukolar kurmasına rağmen ismi Hakurne Habledir. Meretukolardan anavatanda kalanlarda eski Hakurnehable ahalisi ile birlikte ovaya indirilmişler ve bugünkü Hakurne Hable (Shovgenovski) mahallesine yerleşmişlerdir.
Türk edebiyatında roman
İlk Türkçe eserler
Osmanlı yazarları tarafından yazılan ilk romanlar, genellikle oldukça zayıftır. Bunda romanın tür olarak batıdan alınmasının büyük payı vardır. Bu çeşit bir düz yazı geleneği olmayan Türk yazarları özellikle karakter yaratmak konusunda yüzeysel kalmışlar ve karikatüre benzeyen tipler ortaya çıkarmışlardır. İlk yazılan romanlar, kimi zaman neredeyse birebir olacak şekilde, batılı örneklerin taklitleri olarak görülebilir. Bu ilk dönem yazarları daha çok Fransız Romantizm akımını örnek almışlardır. Taner Timur'a göre bunun öncelikli nedenlerinden biri bu dönemde Fransız romanında etkili olan Doğalcılık akımı ve bu akım doğrultusunda yazılan romanların toplumun en yoz ve kötü halini yansıtma eğiliminde olmalarıdır. Osmanlılar bu romanlarda anlatılan hikâyeleri bu nedenle beğenmemiş ve kendilerine uygun görmemişlerdir. Émile Zola gibi yazarların kötümser determinizmi yerine, dönemin değişen Osmanlı toplumuna daha çok hitap eden konuları tercih etmişlerdir. Bu durum, Taner Timur'un Ahmet Mithat Efendi'den yaptığı alıntıda şöyle geçmektedir: Bu nedenle dönemin romanlarında daha çok romantik aşklar ve yanlış batılılaşma ana tema olarak ön plana çıkmaktadır. Dönemin bazı önemli romanları şunlardır: Recaizade Mahmud Ekrem’in Araba Sevdası (1896), Namık Kemal’in İntibah’ı (1878) ve Ahmet Mithat Efendi’nin Felatun Bey'le Rakım Efendi’si (1875).
Hisariye, Asarcık
Coğrafya
Samsun iline 79 km, Asarcık ilçesine 9 km uzaklıktadır.
Türk edebiyatında roman
İlk Türkçe eserler
Servet-i Fünûn edebiyatı döneminde ilk usta romanlar ve usta yazarlar kendilerini gösterdi. "Sanat sanat içindir" tezini savunan bu yazarlar aşk ve acıma gibi konuları işledi. Halit Ziya Uşaklıgil bu dönemin en önemli romancısı sayılır. Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnu (1925) adlı romanı günümüzde de en başarılı Türk romanlarından biri olarak kabul edilir.
1910’dan sonra milli duyguların ağır basmasıyla birlikte Genç Kalemler dergisi çevresinde Türkçülük akımı gelişti. Milli romanların yazılması bu dönemde başladı. Halide Edip Adıvar’ın Vurun Kahpeye, Reşat Nuri Güntekin’in Çalıkuşu romanları bu dönemin örneklerindendir.
Cumhuriyet dönemi
Cumhuriyet döneminin ilk romanları ulusçuluk akımını oluşturmuştur. Çoğunlukla Türk Kurtuluş Savaşı'nı konu edinen romanları bu ilk örnekleri ise, ulusal modernleşme hareketinin etkisiyle, "köy romanı" takip etmiştir. 1960 sonrasında sol eğilimlerin artmasıyla toplumcu romanlar yazılmaya başlanmıştır. Gerçekçi akımın etkisi 12 Eylül Darbesine kadar devam etmiştir. 1980 sonrası entelektüel durulmanın etkisi uzun bir süre devam etmiş, ancak 1990'larda daha özgün romanlar yeniden belirmeye başlamıştır. Aygün Adıgüzel tarafından kaleme alınan "Vaterland" ise, 21. asırdaki en özgün ve başarılı Türk romanıdır.
Zakir Kadiri Ugan
Zakir Kadiri Ugan (1878, Samara - 1954, Ankara) Tatar kökenli antropolog, tarihçi ve yazardır. İbn-i Haldun'un Mukaddime adlı eseri ile Kur'an tefsircisi Taberi'nin Tarihu’l-Ümem ve’l-Mulûk adlı eserini Türkçeye kazandırması ile tanınır.
Yaşamı
Rus devriminden önce müslüman liderlerden Rıdâeddin Fahreddin tarafından çağrıldı ve önce Oranburg’da açılan Hüseyniye Medresesinde, ardından Ufa'daki Medrese-i Âliye'de öğretmenlik yaptı. Yeni kurulan Güney İdil-Ural Cumhuriyeti’nin millî idare üyesi oldu. Bolşevik devrimi olunca kaçıp Uzakdoğu'ya gitti.
Kişisel hayat
Zakir, Kazan Tatarı Saniye İffet Ugan (Tatarca: Сания Гыйффәт) ile evliydi. Saniye hanım tiyatro yazarı, şair ve dil öğretmeniydi.
Galatasaray (futbol takımı) 1991-92 sezonu
Galatasaray (futbol takımı) 1990-91 sezonu, Galatasaray'ın kuruluşundan itibaren 86. ve en üst seviye ulusal ligdeki 34. sezonudur. Galatasaray, bu sezonda Lig, Federasyon Kupası ve Kupa Galipleri Kupası'nda mücadele etmiştir.
Türkiye 1. Futbol Ligi
1991-1992 Sezonu Süper Lig ikinci yarı
Uffizi
Uffizi Galerisi (İtalyanca: Galleria degli Uffizi), Floransa'da tarihi şehir merkezinde bulunan ünlü bir sanat müzesi. İtalya'nın en önemli ve en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olmanın yanı sıra dünyanın en büyük ve en ünlü müzelerinden biridir. Özellikle İtalyan Rönesansı dönemine ait paha biçilmez eserlere sahiptir.
Tarih
Sarayın inşasına Cosimo I de' Medici için 1560 yıllarında Giorgio Vasari tarafından Floransa Sulh yargıçları ofisi olarak başlandı. Bundan dolayı isim "uffizi" ("ofisler") dir. Yapıma Giorgio Vasari'nin tasarımlarına göre Alfonso Parigi ve Bernardo Buontalenti tarafından devam edildi ve 1581 yılında sona erdi. İç avlu (cortile) çok uzun ve dar olup, Arno Nehri'ne açılır.
Onun muazzam koleksiyonundan dolayı, sahip olduğu bazı eserler geçmişte Floransa'daki diğer müzelere transfer edildi. Örnek olarak bazı meşhur heykeller Bargello'ya gitti. 2006 yılında halihazırdaki proje depolarda bulunan birçok sanat eserini halkın görüşüne sunmak için müzenin sergi alanı 6,000 metre²'den hemen hemen 13.000 metre²'yi hedefler.
1993 yılında bomba yüklü bir arabanın, Via dei Georgofili'de infilak etmesi sonucu beş kişi ölmüş ve sarayın bir kısmı hasara uğramıştır. En şiddetli hasar Niobe odasındaydı, klasik heykeller ve neoklasikal iç kısım restore edildi, gerçi onun freskleri tamir boyunca zarara uğradı.
Bugün Uffizi Floransa'da en popüler turist çeken yerlerden biridir. Yüksek sezonda (özellikle Temmuz) bekleme zamanı beş saatin üzerinde olabilir. Bilet rezervesi yapmış turistler daha kısa bir zaman içinde müzeyi ziyaret edebilir.
1992 FA Cup Finali
1992 FA Cup Finali, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana oynanan 49. FA Cup finali oldu ve Liverpool ile Sunderland takımları arasında oynandı. Liverpool Premier League'de, Sunderland ise İkinci Lig'de mücadele etmekteydi.
Final maçı 9 Mayıs 1992 tarihinde Londra'daki Wembley Stadyumu'nda oynandı. Kırmızılar, Sunderland'i Michael Thomas ve Ian Rush'un golleriyle 2-0 mağlup ederek, kupada toplamda beşinci kez şampiyonluğa ulaştı. Sunderland ise en son 19 yıl önce kazandığı kupada uzun bir aranın ardından final oynama başarısı gösterse de kupayı kaybetti. İkinci lig takımı olarak, Queens Park Ranger'ın 1982 yılında ve Millwall'in 2004 yılında finale çıkmasının ardından, Sunderland bir ikinci lig takımı olarak ilk defa finale yükseldi.
Finale giden yol
''Ev sahibi takımlar ilk sıradadır.
{|width=100%
Liverpool
3. tur: Crewe Alexandra 0-4 Liverpool
4. tur: Bristol Rovers 1-1 Liverpool
5. tur: Ipswich Town 0-0 Liverpool
6. tur: Liverpool 1-0 Aston Villa
Yarı final: Liverpool 1-1 Portsmouth
Sunderland
3. tur: Sunderland 3-0 Port Vale
4. tur: Oxford United 2-3 Sunderland
5. tur: Sunderland 1-1 West Ham United
6. tur: Chelsea 1-1 Sunderland
Yarı final: Norwich City 0-1 Sunderland
Cheiracanthium campestre
Cheiracanthium campestre, Cheiracanthium cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Prada
Prada S.p.A. kadınlar ve erkekler için lüks kıyafetler, deri aksesuarlar, çantalar, şapkalar vb. ürünler alanlarında uzmanlaşmış bir İtalyan moda markası. Mario Prada tarafından kurulmuştur.
Temelleri
Şirket 1913 yılında Mario Prada ve kardeşi Martino tarafından deri ürünleri mağazası olarak "Fratelli Prada" adıyla (Türkçesi: Prada Kardeşler) Milano, İtalya'da kuruldu. Mağazada ilk başlarda deri ürünler ve İngiltere'den ithal edilen çanta ve valizler satılıyordu. Milan mağazası, İtalyan aristokrasisi ve seçkin Avrupalı elitler arasında hızlı bir şekilde favori bir mağaza haline geldi. 1919'da Prada, "İtalyan Kraliyet Evinin Resmi Tedarikçisi" unvanını  aldı ve  İtalya kraliyet sembolünü şirket logosunda taşıma hakkına sahip oldu.
Mario Prada'nın torunu Miuccia Prada ve Patrizio Bertelli, 70'lerin sonlarında birlikte çalışmaya başlayarak markayı uluslararası arenada geliştirmenin temellerini atmışlardır. Patrizio Bertelli lüks ürünler sektöründe yeni bir zemin oluşturmuştur. Bu süreçte, tüm prosesler üzerinde doğrudan iç kontrol sağlamış ve tüm üretim döngüsünde katı kalite kriterlerini uygulayan yeni bir iş modeli getirilmiştir. Miuccia Prada'nın yaratıcı yeteneği ve avant-garde yaklaşımı küresel moda endüstrisinde dikkat çekerken, modaya farklı bir bakış açısı ile dünyaya bakabilme yeteneği sadece trendleri tahmin etmeyi değil, yeni trendler belirlemesini sağlamıştır.
İmamlı, Asarcık
İmamlı, Samsun ilinin Asarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Tarihi hakkında bir bilgi yoktur.
Coğrafya
Samsun iline 80 km, Asarcık ilçesine 9 km uzaklıktadır.
Sabırlı, Ergani
Sabırlı, Diyarbakır ilinin Ergani ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Mahallenin adı, 1928 yılı kayıtlarında Hacıeyüp olarak geçmektedir. Daha önceleri Barbin köyüne bağlı bir mahalle iken, 15 Ağustos 1952'de köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
İstanbul Caz Festivali
İstanbul Caz Festivali, İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından 1994 yılından beri her yıl temmuz ayının ilk yarısında İstanbul’un değişik konser ve etkinlik mekânlarında gerçekleştirilen caz ağırlıklı müzik festivalidir.
Tarihi
İstanbul Caz Festivali, bir anlamda Chick Corea ve Steve Kujala'nın İstanbul Festivali kapsamında Atatürk Kültür Merkezi'nde verdiği 8 Temmuz 1984 tarihli konseri ile başlamış kabul edilir. Bu konser yeni başlangıçları işaret etmesi bir yana, cazın İstanbul Festivali'nde daha ağırlıklı bir yer tutması ve Festivalin müzik yelpazesinin farklı türlerini de kapsaması gerektiğini ortaya çıkardı.
Bryan Adams'ın sahne aldığı ilk stadyum konserini izleyen Sting ve Scorpions konserlerinin ardından, caz ve "kent müziği"nin diğer türleri İstanbul Festivali'yle birlikte giderek daha fazla önem kazandı, Festival'in genel yapısının ötesine geçti.
Böylece 1994 yılında İstanbul Kültür Sanat Vakfı, Caz Festivali'nin ayrı bir yıllık etkinlik olarak, Uluslararası İstanbul Caz Festivali adıyla düzenleneceği haberini verdi. 2011 yılından bu yana festival "uluslararası" kelimesi kullanılmadan, sadece "İstanbul Caz Festivali" başlığı ile düzenlenmekte.
Festival, başlangıcından itibaren cazın ve cazın sözcük anlamının sınırlarını zorlamayı hedefledi. Bu, cazın yanı sıra rock, pop, blues, reggae, new age ve diğer türlerin de kucaklanması anlamına geliyordu. Konser alanlarının sınırları aşılacak, dinleyici ile sanatçı arasındaki uzaklık ortadan kalkacaktı. Bu, bir dizi konserden daha fazlası anlamına geliyordu. Sonuçta ise, İstanbul Caz Festivali sanatçının sayısız mekân ve kulüpte, hatta İstanbul'un cadde ve meydanlarında gerçekleştirdiği 500'ü aşkın konsere sebep olmuş bir festival oldu.
Avrupa'nın önemli caz festivallerinden biri olarak bilinen İstanbul Caz Festivali, Eric Clapton, Sting, Lou Reed, Bryan Ferry, Massive Attack, Björk, Dead Can Dance, Suzanne Vega, Patti Smith, Bobby McFerrin, Randy Crawford, The Manhattan Transfer, Yasmin Levy, Ornette Coleman, Gilberto Gil, Caetano Veloso, Marcus Miller, Jan Garbarek, Keith Jarrett, Wynton Marsalis, Herbie Hancock, Goran Bregoviç, Tori Amos, Norah Jones, Elvis Costello, Joshua Redman ve Brad Mehldau da dahil olmak üzere birçok ünlü sanatçıyı İstanbullu müzikseverlerle buluşturdu. Geçen yıllarda festival, İstanbul'un kültür yaşamının en önemli etkinliklerinden biri oldu.
Yaşam Boyu Başarı Ödülü
İstanbul Caz Festivali, 2002 yılından bu yana her yıl "Yaşam Boyu Başarı Ödülü" adı ile Türkiye'de ve dünyada caz müziğinin gelişmesine yardım etmiş ve önemli katkılarda bulunmuş kişilere ödül vermektedir :
UFO
Daha öncesinde de UFO gözlemleri yapılmış olmakla birlikte, gözlem raporları 1950’li yıllardan itibaren, özellikle ABD’de büyük bir artış göstermiştir. Bu yıllardan itibaren günümüze kadar on binlerce UFO iddiası kaydedilmiştir.
Tarih öncesi ve antikçağ
UFO iddiaları çok eski zamanlardan beri yapılmaktadır. Kimi ufologlara göre, İspanya'daki Altamira Mağarası'ndakiler veya Cougnac'taki (Fransa) Lot (Pech-Merle) Mağarası'ndaki tuhaf tasvirler UFO tasvirleri olabilir. Ayrıca Cezayir’deki Tassili freskleri gibi bazı resim ya da heykelcikler ilginç biçimde 20. yüzyıldaki raporlarda betimlenen uzaylı tasvirleriyle benzerlik göstermektedir. Bu durum bazı ufologlar göre, UFO fenomeninin insanoğlu hava araçlarını icat etmeden önce de mevcut olduğunun bir kanıtıdır.
Fakat eski zamanlarda gözlemlenen bu tuhaf fenomenlerin kuyrukluyıldızlar, parlak meteorlar ya da atmosferdeki optik fenomenler olduğu sanılmaktadır. Eski zamanlardaki bu tür olguların incelenmesi retro-ufoloji olarak adlandırılmaktadır. Geçmişteki bu tür gözlemlere şunlar örnek olarak gösterilebilir:
Ortaçağ ve Rönesans'ta
Ünlü okültistlerin yaşadığı bu dönemlerde, dinin etkisiyle göksel fenomenler ilahî mesajlar olarak veya büyücülerin sorumlu tutulduğu uğursuz işaretler olarak yorumlanmıştır.
Bu fenomenler o dönemde doğaüstü mucizeler, melekler ve gelecek hakkında haber verici alametler olarak yorumlanmıştı. Bu dönemlerde yapılan UFO gözlemlerinin sanat eserlerine de yansımış olması mümkündür. UFO gözlemlerinin yansıtıldığı ileri sürülen sanat eserlerinden bazıları şunlardır:
Modern raporlar
UFO ve uçan daire terimlerinin ortaya çıkmasından önce belirli sayıda, tanımlanamayan tuhaf hava fenomenleri raporları tutulmuştu. Bu raporlar 19. yüzyıl ortalarından 1940'lı yılların sonuna kadarki zaman diliminde tutulmuştu.
Bunlardan bazıları şöyle özetlenebilir:
Uçan daire fenomeninin popüler oluşu
UFO fenomeni II. Dünya Savaşı'nın ardından, özellikle Kenneth Arnold adlı bir Amerikalı iş insanının 24 Haziran 1947’deki tanıklığından sonra kamuya yansıdı. Kenneth Arnold UFO'ları Washington eyaletinde, Mont Rainier yakınlarında özel uçağıyla seyretmekteyken gözlemlemişti. İfadesine göre, ters çevrili fincan tabağı gibi hareket eden, hilal biçiminde çok parlak 9 nesne görmüştü. Mont Rainier'dan Mont Adams'a doğru uçan bu nesneler çok hızlıydı. Arnold uzunluklarının 12–15 m arasında olduklarını ve hızlarının en azından saatte 1800 km olduklarını iddia etti. Beyanatında Arnold “kazlar gibi, diyagonal bir zincir oluşturarak, sanki birbirlerine bağlıymışçasına uçuyorlardı; hareketleri su üzerinde sekerek kayan bir fincan tabağını andırıyordu” demiştir. Bu olayı özellikle ABD'de binlerce tanıklık izledi. Önemli bir tanıklık da 4 Temmuz'da, dünyanın en büyük şirketlerinden biri olan, Amerikalı havayolu şirketlerinden United Airlines'in bir uçuş ekibinden gelmişti. Ekip, 4 Temmuz akşamı Idaho üzerinde daire biçimli 9 nesnenin uçaklarına eşlik etmiş olduklarını açıklamıştı. Bu tanıklık medyada daha büyük yankı buldu ve Arnold’unkinden daha inanılır, güvenilir bulundu. Müteakip günlerde gazetelerin çoğu uçan daire olaylarını baş sayfada yayımlamaya başladılar.
Roswell Olayı
4 Temmuz 1947'de tüm dünyada büyük yankı uyandırmış Roswell Olayı meydana geldi. O gün Roswell yakınlarındaki bir çiftliğin sahibi Mac Brazel ve komşuları yerde bir enkaz olduğunu fark etti ve Mac Brazel bunu en yakın askerî üsse haber verdi. Roswell Army Air Field (RAAF) üssünden genç bir subay (teğmen Walter Haut) o zaman basınla ilk teması gerçekleştirerek ordunun Roswell'deki bir çiftlik civarında bir uçan daire enkazı ele geçirdiğini açıkladı. Bu açıklama medyada güçlü bir ilgi uyandırdı. Kenneth Arnold’un gözlemi basında bu olaydan bir ay önce yer almış ve öyle güçlü bir yankı bulmuştu ki, artık askeriye de dahil herkes konuyla ilgilenir halde bulunuyordu. Roswell Olayına ilişkin ilk açıklamanın ertesi günü üssün sorumlu komutanı olan, 8. Hava Kuvvetleri Komutanı general Roger Ramey, genç subayın açıklamasını tashih edici bir açıklama yayımladı ve uçan daire sanılanın yalnızca bir meteoroloji balonu olduğunu açıkladı. .Bir basın konferansı düzenlendi ve gazetecilere meteoroloji balonu tezini doğrulayıcı mahiyette bazı kalıntılar gösterildi. Olay gündemden düştü ve yaklaşık otuz yıl boyunca, ABD'deki ilk büyük UFO akınının sonuna kadar unutulmuş olarak kaldı.
1978'de binbaşı Jesse Marcel 1947'deki Roswell enkazı parçalarını toparlamaya çalıştı ve televizyonda bunların kesinlikle Dünya-dışı kökenli olduklarını ve vaktiyle üssün sorumlu komutanı olan general Ramey’in gazetecilere gösterdiği parçaların Roswell olayından kalan gerçek parçalar olmadığını açıkladı. Sonradan ufolog olan nükleer fizikçi Stanton T. Friedman gibi o da, ordunun, uzay gemisini ele geçirişini kamudan saklamış olduğu kanısındaydı. Bundan sonra bu olgu ya da bu hikâye UFO amatörlerine ve ufoloji dergilerine konu olmuştur. Şubat 1980'de National Enquirer Gazetesi'nin binbaşı Jesse Marcel'in görüşlerini yayımlamasıyla Roswell olayı yeniden gündeme geldi. Bunun üzerine yeni tanıklıklar da birer birer ortaya çıkmaya başladı ve Roswell olayı ek bilgilerle daha ayrıntılı bir konum kazanmaya başladı. Örneğin bu tanıklıklara göre, o dönemde Dünya-dışı enkazın parçalarını yeniden birleştirmeye ve hatta uzaylıların kadavrası üzerinde otopsi yapmaya yönelik bir askerî operasyon yapılmıştı. Vaktiyle Roswell Hava Üssü’ne morg hizmeti veren ve Ballard Cenazeevi’nde çalışan, cenaze işleriyle meşgul emekli bir müteşebbis Glenn Dennis, 1989’da, vaktiyle Roswell Üssü’nde uzaylıların cesetleri üzerinde otopsi yapılmış olduğunu doğruladı. .
Bu rapor, en azından, söz konusu üssün o döneme ait tüm resmî evraklarının (Mart 1945-Aralık 1949) ve tüm radyo mesajlarının (Kasım 1946-Şubat 1949) yok edilmiş olduğunu ortaya koyarak, Roswell Olayı’nda kapandı sanılan tartışmanın hâlen kapanmamış olduğunu ortaya koyuyordu. Belgelerin ne zaman, kim tarafından ve kimin emriyle yok edildiğinden de söz edilmemekteydi.
Bu raporları, uzaylıların Dünya’yı ziyaret ettiği tezini benimsemiş taraftarlar devletlerin "yanlış bilgi verme" (dezenformasyon) politikasının örneklerinden biri olarak yorumlarken, kimi ufologlar ise olayda gerçekten Dünya-dışı bir uzay gemisinin söz konusu olma olasılığını azaltan belgeler olarak yorumlamışlardır. .
(27 Mayıs 1995’te) Londra Müzesi'nde bir basın toplantısı yapan İngiliz televizyon yapımcısı Ray Santilli (İngiliz video prodüksiyon şirketi Merlin Group'un başkanı) ABD ordu istihbarat birimlerine ait olduğunu açıkladığı bazı filmleri kamuya sundu. 1947'deki Roswell UFO kazası sonrasında çekildiği ileri sürülen, 16 mm.'lik 14 bobinden oluşan ve 90 dakikadan fazla süren bu filmler, bazı insansılara yapılan otopsi sahnelerini içeriyordu. Santilli filmleri, ordu için çektiği filmlerin bir kopyasını da kendisine saklayan 82 yaşındaki ordu fotoğrafçısı Jack Barnett’ten elde etmişti. Film önce BBC aracılığıyla dünyaya tanıtıldı; daha sonra çeşitli televizyon kanallarında yayınlanıp, çeşitli dergilere kapak oldu. Ortaya çıkan otopsi görüntüleri üzerinde ordu kaynakları otopsideki görüntülerin sadece maketlerden ibaret olduğunu gerçeklikle ilgisi olmadığını söylemişlerdir,fakat ortaya çıkan tanıkların ifadelerine göre bu canlılar enkazdan çıkarılıp askeri koruma eşliğinde otopsi odasına getirildiklerini açıklamışlardır.Medyaya ardı ardına çıkan tanıkların bir anda açıklama yapmaları ise Amerikan hükûmetinin olayı bilen bilimadamlarına koyduğu susma yasağının delinmesi üzerine diğerlerinin sesinin kesilme olasılığına karşı kendilerini korumak için ifşa oldukları böylece başlarına bir şey gelme olasılığını bertaraf ettikleri düşünülüyor.
Popüler kültürde UFO’lar
UFO’lar ve uzaylılar (Dünya-dışı canlılar) konusu 1950’li yıllardan beri uluslararası bir kültürel olgu durumuna gelmiştir. Konuya ilişkin olarak halkbilimci Thomas E. Bullard şöyle der: “UFO’lar modern bilinci dayanılmaz bir güçle istila ettiler ve bu konuda durmaksızın yayımlanan kitaplar, makaleler, gazete başlıkları, filmler, televizyon yayınları, çizgi filmler, ilanlar vs. dalgası bu olguyu doğrulamaktadır.” 1977 yılında yapılan bir istatistikî araştırmaya (Gallup Poll) göre, ABD eski başkanı Gerald Ford'un Beyaz Saray’dan ayrılmasının üzerinden 9 ay geçmiş olmasına rağmen, insanların yalnızca % 92’si onun adından söz edildiğini duymuşken, insanların % 95’i UFO’lardan söz edildiğini duyduğunu belirtmiştir (Bullard, 141). Yine Gallup Poll tarafından 1996’da yapılan bir başka istatistikî araştırmaya göre, A.B.D.’deki insanların %71’i devletin UFO’larla ilgili enformasyonları gizlediğine inanmaktadır; 2002’de Sci Fi televizyon kanalı için Roper Poll tarafından aynı konuda yapılan istatistikî araştırma da benzer sonucu vermiş ve bunun yanı sıra, gitgide daha fazla insanın UFO’ların Dünya-dışı kökenli olduğuna inandığı sonucunu ortaya koymuştur.
1990’lı yıllardan beri, UFO fenomeninin bir tür aldatmaca olmadığı yönünde gelişmeler olmaktadır. Aslında “Güneş-sistemi dışı gezegenler”in varlığının keşfinden itibaren bilim insanları topluluğunda ve kamuoyunda evrende yalnız olmadığımız fikri giderek ağır basmaktadır ki, bu da Dünya’nın uzaylılar tarafından ziyaret edilmesi hipotezinin pek mantıksız olmadığı yönündeki görüşü gitgide desteklemektedir. Uçan dairelerin Dünya-dışı zeki yaratıklara ait olmalarına ilişkin hipotez (Fr.HET- İng.ETH) lehindeki kitapların bilim insanları ve ufologlar tarafından yayımlanması, GEIPAN gibi resmî kurumların arşivlerinin kamuya sunulması ve televizyon programlarında konunun enine boyuna tartışılması UFO fenomeninin Dünya-dışı ziyaretlerle ilgili olabileceğinin kabulü yönünde gelişme göstermektedir. Örneğin Fransa’daki son istastikî yoklamalar, insanların % 48’inin Dünya’nın uzaylılarca ziyaret edildiği görüşünden yana olduklarını ortaya koymuştur.
Sanatta ve folklorda UFO’lar
UFO’lar ya da Dünya-dışı canlılar konusu edebiyatta ilk kez H. G. Wells’in “Dünyalar Savaşı” adlı romanıyla gündeme gelmiştir. Bilimkurgu romanları içinde ilklerden biri olan bu roman sonradan iki kez sinemaya uyarlanmıştır; biri 1953'te Byron Haskin tarafından, diğeri Üçüncü Türden Yakınlaşmalar ve E.T. the Extra-Terrestrial filmlerinin de yapımcısı olan Steven Spielberg tarafından 2005’te gerçekleştirilmiştir.
20.yy. başlarında uzaylıların varlığı konusuyla dalga geçmek üzere, “küçük yeşil adamlar” ya da “Merihliler” teriminin kullanıldığı görülür. Rengin yeşil seçilmesi, muhtemelen Edgar Rice Burroughs’un Merihli türlerinden söz ettiği “A Princess of Mars” (1912) adlı romanında bir türün deri renginin yeşil olmasından kaynaklanıyordu. Bu renk daha sonra Harold Sherman (The Green Man,1946) ve Damon Knight (The Third Little Green Man, 1947) gibi birçok yazar tarafından da benzer anlamda kullanılmıştır.
Fakat UFO konusu halkbilimsel açıdan en önemli dönemeci Erich von Däniken’in “Tanrıların Arabaları” (Chariots of the Gods) kitabının 1970’te yayımlanmasıyla almıştır. Yazar, kitabında Dünya-dışı zeki varlıkların Dünya’yı binlerce yıldır ziyaret ettiğini ileri sürüyor ve bu iddiasını çeşitli arkeolojik örneklerle ve çözülememiş sırlarla desteklemeye çalışıyordu. Aslında bu tür fikirler yeni sayılmazdı. Örneğin astronom Carl Sagan 1966’da yayımlanan “Evrende Zeki Yaşam” (Intelligent Life in the Universe) adlı kitabında Dünya-dışı canlıların sporlar düzeyinde de olsa milyonlarca yıldan beri Dünya’yı ziyaret etmekte olduğunu yazmıştı. Bu hipotezler aynı yoldan gidecek birçok yazara öncülük işlevi gördüler ve birçok izleyiciye ilham kaynağı oldular ki, bunlardan bazıları Kitab-ı Mukaddes’teki bazı pasajları Dünya-dışı temasların olabileceği fikriden hareket ederek ele aldılar. Bu tür yorumlardan çoğu biyolojideki insanın evrimini Dünya-dışı müdahalelerle açıklamaya eğilimliydi. Bu tür bir fikir, 2001: Bir Uzay Destanı filminde işlendi.