cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Osmanlı İmparatorluğu'nda kölelik
Savaş esirleri
Osmanlı İmparatorluğu'nda kölenin kaynağı, ticaret yoluyla elde edilen köleler ile büyük ölçüde savaş esirleriydi. Savaş esirlerini köle haline getirme ilk olarak Orhan Bey döneminde başlamıştı. Özellikle Orhan Bey döneminin sonlarına doğru bu yöndeki gelişme daha belirgindir. Onun öncesinde Osman Bey döneminde ise savaş esirleri öldürülür, fidye karşılığı serbest bırakılır veya hür insanlara verilen ücretin yarısına tarlalarda çalıştırılırlardı. Esirler; kadın-erkek, güzel-çirkin, yaşlı-genç vb. kriterlere göre sınıflandırılıp değer biçildikten sonra diğer ganimetlerle birlikte beş hisseye ayrılır ve devlet payı olarak beşte biri alındıktan sonra geriye kalan beşte dördü savaşa iştirak edenlerin arasında pay edilirdi. Ancak Osmanlı İmparatorluğu'nda, devlete ait kölelerin kaynağı bu beşte birlik kesime dayanmıyordu. Sık sık köle ihtiyacı ortaya çıkıyor ve devlet böyle durumlarda özel şahıslardan ihtiyacı nispetinde köle satın alır ya da kiralardı. Akıncıların savaş esnasında yaptıkları harekâtlar, esir elde etmenin bir başka yoluydu. Güz aylarında devletin gösterdiği hedeflere yapılan akınlar neticesinde elde edilen esirler, satılmak üzere esir pazarlarına gönderilirdi. Bazı yeniçeriler bu işi bir geçim aracı haline getirmişlerdi. Kalelerde görevli olan yeniçeriler, bey ve hanlıklarla anlaşarak esir toplarlardı. Bu durum, 1699 Karlofça ve 1700 İstanbul anlaşmalarıyla yasaklanmıştır.
Köle ticareti
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki bir diğer köle kaynağı, köle ticaretiydi. Ticaret yoluyla gerçekleşen kölelik sistemi de kendi içinde üç farklı noktaya dayanmaktadır: Kaçırma, hediye etme ve bizzat ailelerin satışıyla köleleştirme.
Kişilerin kaçırma yoluyla kölelik sistemine sokulması hukuken yasak olmasına rağmen, insanlar çeşitli yollarla kaçırılarak esir pazarlarına satılırlardı. Ölüm cezası dahi bu durumun önüne geçememiş, kaçırma yöntemi uzun dönemler boyunca devam etmiştir. Kölelik sistemini kaçırılma yöntemi dahilinde besleyen başlıca üç bölge bulunuyordu:
Kaçırılma yönteminde deniz korsanların da büyük payı bulunuyordu. Bu konuda çok çeşitli, ilginç örneklerle karşılaşılmaktadır. Doğu Anadolu Bölgesi'nde bazı köylere baskınlar düzenleyen insanlar, aldıkları bu esirleri daha sonra Yezidî diyerek satmaktaydılar.
Öte taraftan, hediye etme yoluyla kölelik pek sık görülmemekteydi. Güçsüz devletlerin himaye edilme amacıyla bağlandıkları Osmanlı İmparatorluğu'na; padişah ve devletin ileri gelenlerine hediye amacıyla gönderdikleri köle ve cariyeler, bu tür kölelik sisteminin kaynağını oluşturmaktadır. Ayrıca komutanlar, savaş esnasında ele geçen esirler arasında bulunan güzel kız ve oğlanları satmaz, fidyeyle serbest bırakmaz; genellikle padişah veya vezirlere hediye olarak sunarlardı. Osmanlı İmparatorluğu'nun da, elçiler aracılığıyla İslam ülkelerine köle ve cariye gönderdiği görülmüştür.
Osmanlı İmparatorluğu'nda kölenin görüldüğü alanlar
Osmanlı döneminde devlete ve özel şahıslara ayrı olarak iki tür köle olarak ayrılır.
Ortakçı kullar
Ortakçı kullarla hukuki yönden farkı olmayan ve ortakçı kesim olarak adlandırılan ayrı bir grup daha vardı. Ortakçı kullar mahsulden öşür ve tohum bedeli çıktıktan sonraki bölümü hizmet ettiği vakıf veya kişiyle paylaşırken, kul kesimciler ne ekerlerse eksinler belli bir miktar ürün vermek zorundaydılar. Ayrıca, özel şahsa ait kesimciler de bulunmaktaydı.
Osmanlı İmparatorluğu'nda, devlete ait küçük ve büyük baş hayvanların korunması, bakımı ve otlatılmasıyla ilgilenen köleler de bulunuyordu. Bunlara genel olarak sığırcı kullar veya koyun kâfirleri denmekteydi.
Kapıkulları
Osmanlı İmparatorluğu, kurulduğu ilk yıllardan itibaren artan fütuhat hareketleri sebebiyle zaman içerisinde daha fazla sayıda askere sahip ve düzenli bir ordu yapısına ihtiyaç duymaya başlamıştır. Osman ve Orhan Bey dönemlerinin ardından, mevcut ordu yapısının gittikçe artan ihtiyaçları karşılayamadığı, I. Murad döneminde kendisini iyice hissettirmeye başlamıştır. Bu ihtiyaçtan dolayı, savaş esirlerinin arasından askerlik yapmaya elverişli olan Hristiyan çocuklar belirlenip bunların beşte biri devşirilerek yeni bir askerî sınıf meydana getirilmiştir. Bu teşkilatlanma “Kapıkulu Ocakları”nın temelini oluşturmuştur. Kapıkulu Ocakları ve bunun içerisinde başat bir kuvvet durumunda olan Yeniçeri Teşkilatı, Osmanlı ordusunun en önemli vurucu güçlerinden biri haline gelmiştir.
Osmanlı sisteminde Kapıkulu; padişaha bağlı olan, daimi ve maaşlı, yaya ve atlı ordudur. Kapıkulu askerlerinin temelini Yeniçeriler oluşturur. Avrupa'nın ilk daimi ordusu olarak kabul edilebilen Yeniçeriler, Osmanlı İmparatorluğu'na savaş alanında büyük bir üstünlük sağlıyordu. Yeniçeriler’in Osmanlı İmparatorluğu'nun genişlemesinde büyük katkıları olmuştur. Osmanlı İmparatorluğu'na 464 yıl gibi uzun bir süre hizmet eden Yeniçeri Ocağı zaman içerisinde ilk dönemlerindeki etki ve verimini kaybetmiş ve II. Mahmud döneminde, 1826 yılında Vaka-i Hayriye olarak adlandırılan operasyonla kapatılmıştır.
Yeniçeri Teşkilatı’na asker temin edilmesinde başlıca iki kaynak bulunmaktadır:
Pençik sistemi ve Acemi Ocakları
Karamanlı Rüstem’in teklifiyle I. Murad döneminde çıkarılmış olan pençik kanununa göre, savaş esirlerinin beşte biri asker ihtiyacını karşılamak üzere devlet hesabına alınıyorlardı. Yeniçeri ocağının temel asker ihtiyacı, Ankara Savaşı’na (1402) kadar pençik oğlanları vasıtasıyla karşılanmıştır. Tatarlar bu sisteme son vermiştir
Devşirme usulü ve Acemi Oğlanlar
II. Murad zamanında kanunlaştırılan bu sistem, Osmanlı tebaası durumundaki bazı Hristiyan çocuklarının toplanması esasına dayanmaktaydı. Devşirme kanununa göre, devşirilen çocuklar önce Müslüman olur ve adları Türkçe olarak değiştirilirdi. Kabiliyetli ve belli bir seviyenin üzerinde olanlar saray için seçilirken, diğerleri genel Türk örf ve adetlerini öğrenmeleri amacıyla Türk köylerine dağıtılırlardı. Bu çocuklar; Türk ailelerin yanında hizmet ederler, İslâmiyeti ve Türkçeyi öğrenirler, daha sonra da acemi oğlanı yazılırlardı. Devşirme sistemi, kanuna uygun yapıldığı müddetçe son derece başarılı sonuçlar vermiştir. Daha sonraları bu sisteme bir takım usulsüzlükler karışmış ve devşirme sistemi bozulmuştur. Bu durum, Yeniçeri Ocağı’nın da bozulmasını beraberinde getirmiştir.
Harem
Sarayda padişahın ailesinin ve evinin bulunduğu yer ve girilmesi yasak anlamına gelen “harem” olarak adlandırılmaktadır. Haremde; padişahın annesi valide sultan, padişahın eşleri, hasekiler, şehzadeler, padişah kızları, ustalar, kalfalar ve cariyeler bulunurdu. Haremin efendisi padişah iken; valide sultan ise haremin reisi olarak kabul görmüştür.
Sabuntaşı
Tarihsel kullanımlar (Yalnızca 14. yüzyılın başından önce Avrupa'da)
Yerel olarak çıkarılan sabuntaşı, 19. yüzyılda kuzeydoğu Georgia, ABD, Dahlonega ve Cleveland çevresindeki mezar işaretleyicileri için basit bir tarla taşıydı ve mezar işaretleri için kullanıldı.
Sara B. Pritchard
Sara B. Pritchard (d. 1972), Amerikalı teknoloji ve çevre tarihçisidir. Çevre teknolojisi ve tarihi üzerine kitaplar yazmıştır. Pritchard, Cornell Üniversitesi Fen Bilimleri Fakültesi'nde bilim ve teknoloji çalışmaları doçentidir.
Eğitim
Pritchard, Puget Sound Üniversitesi'nden lisans derecesi aldı. Stanford Üniversitesi'nde doktora ve yüksek lisans yaptı.
Çalışmalar
Pritchard'ın ilk kitabı Confluence: The Nature of Technology and the Remaking of the Rhône 'dır. Reviews of Confluence:
Ödüller
2005 yılında, Pritchard, Joel A. Tarr Envirotech Makale Ödülü'nü kazandı.
Sabuntaşı
Tarihsel kullanımlar (Yalnızca 14. yüzyılın başından önce Avrupa'da)
Küçük sabuntaşı blokları (8" x 10" x 1") ocakta veya ateşin yakınında ısıtılır, soğuk yatak örtülerini ısıtmak veya kızak yaparken elleri ve ayakları rahat tutmak için kullanılmıştır.
Sabuntaşı Kuzey Avrupa'da bol miktarda bulunur. Vikingler sabuntaşını doğrudan taş yüzeyinden oydular ve pişirme kaplarına dönüştürdüler. Bu kapları yurtiçinde ve yurtdışında sattılar.
Shetland'da, gemilerin deniz ve süt yağlarını işlemek için kullanıldığına dair kanıtlar vardır. Aralarında Nidaros Katedrali de dahil olmak üzere sabuntaşından yapılmış birkaç Ortaçağ binası günümüze kadar korunmuştur. Sabuntaşı, yüksek yoğunluğu ve mangeziti(MgCO3) nedeniyle ısıyı emebildiğinden ve eşit olarak yayabildiğinden bazen şömine çevrelerinin yapımında, odun sobalarının kaplamasında ve odun yakan duvar ısıtıcıları için tercih edilen malzeme olarak kullanılır. Malzemenin çalışma kolaylığı ve "sessiz taş" özelliğinden dolayı tezgah ve banyo fayanslarında da kullanılır. Yıpranmış veya yaşlı bir görünüm, patina geliştikçe zamanla doğal olarak ortaya çıkar.
İran'ın güneydoğusundaki Tepe Yahya antik ticaret kenti, M.Ö. beşinci ile üçüncü bin yıl içinde sabuntaşı üretimi ve dağıtımı için bir merkeziydi. Minoan Girit'te de kullanılmıştır. Knossos Sarayı'ndaki arkeolojik kurtarma, steatitten yapılmış muhteşem bir libasyon tablosu içermektedir. Batı Nijerya'nın Yoruba sakinleri, arkeologların yaşam sürelerinin yaklaşık yarısı kadar yüzlerce erkek ve kadın heykelini keşfettikleri Esie' de, özellikle birkaç heykel yapmak için sabuntaşı kullandılar. Ife'nin Yoruba’sında ayrıca batıl inançla "Oranmiyan' ın asası" olarak adlandırılan sabuntaşından metal çivili minyatür bir dikilitaş üretti.
14. yüzyıldan beri Avrupalılar ve Avrupa dışı kültürlerin kullanımları
Sabuntaşı, Hindistan'da yüzyıllardır oyma için araç olarak kullanılmıştır. Dünya çapındaki talebi karşılamak için sabuntaşı madenciliği, Hindistan kaplanlarının yaşam alanlarını tehdit ediyor. Brezilya'da, özellikle Minas Gerais eyaletindeki sabuntaşı madenlerinin bolluğu nedeniyle, yerel zanaatkarlar hala tencere, tava, şarap bardakları, heykeller, mücevher kutuları, bardak altlıkları ve vazolar üretiyorlar. Bu el sanatları genellikle eyalette bulunan sokak pazarlarında satılır. En eski şehirlerden bazıları, özellikle Congonhas, Tiradentes ve Ouro Preto, hala sömürge zamanlarından kalma sabuntaşı ile döşeli sokaklara sahiptirler. Bazı Yerli Amerikalılar sigara pipoları için sabuntaşı kullanırlar; farklı kültürlerin eserleri arasında çok sayıda örnek bulunmuş ve bugün hala kullanılmaktadır. Düşük ısı iletimi, boru rahatsız edici bir şekilde ısınmadan uzun süre sigara içilmesine izin verir. Yerel hayvanların boruları ve dekoratif oymaları, Orta Avustralya'daki Avustralyalı Aborijin sanatçı Erlikilyika (c. 1865-c.1930) tarafından sabuntaşından yapılmıştır. . Bazı odun sobaları, yararlı termal ve yangına dayanıklı özelliklerinden yararlanmak için sabuntaşı kullanır. Sabuntaşı, Çin mühürlerini oymak için de kullanılır.
Şu anda, sabuntaşı en çok tezgah, yer karoları, duş tekneleri ve iç yüzey kaplaması gibi mimari uygulamalar için kullanılmaktadır.
Aktif Kuzey Amerika sabuntaşı madenleri, Kanada sabuntaşı tarafından pazarlanan ürünlerle Quebec şehrinin güneyinden birini içerir. Barretts Minerals Company tarafından çıkarılmış Beaverhead County, Montana'daki Treasure and Regal madenleri ve Alberene Soapstone Company tarafından işletilen bir diğer maden Central Virginia'dadır. Mimari sabuntaşı Kanada, Brezilya, Hindistan ve Finlandiya'da çıkarılıyor ve Amerika Birleşik Devletleri'ne ithal ediliyor.
Kaynakçılar ve imalatçılar, ısıya dayanıklılığı nedeniyle sabuntaşını işaretleyici olarak kullanırlar; ısı uygulandığında görünür kalır. Ayrıca terziler, marangozlar ve diğer zanaatkârlar tarafından uzun yıllardır bir işaretleme aracı olarak kullanılmaktadır çünkü izleri görünür ve kalıcı değildir. Sabuntaşı, kalay, gümüş gibi yumuşak metallerden oluşan nesnelerin dökümü için kalıp oluşturulmasında kullanılabiliir. Yumuşak taş kolayca oyulur ve ısıtma ile bozulmaz. Sabuntaşının kaygan yüzeyi, bitmiş nesnenin kolayca çıkarılmasını sağlar.
Sabuntaşları dondurucuya konabilir ve daha sonra alkollü içeceklerin etkisini azaltmadan soğutmak için buz küpleri yerine kullanılabilir. Bazen viski taşları olarak adlandırılan bu taş ilk olarak 2007 civarında tanıtıldı. Çoğu viski taşı, doğal sabuntaşının yumuşak görünümünü koruyarak yarı cilalı bir yüzeye sahipken, diğerleri son derece cilalıdır.
Steatit seramikler, nominal bileşimi (MgO)3(SiO2)4'ten düşük maliyetli çift eksenli porselenleridir.
Steatit, esas olarak fayans, pullar, burçlar, boncuklar ve pigmentler gibi uygulamalarda elektrik geçirmez ve ısı yalıtım gibi özellikleri için kullanılır. Ayrıca, büyük mekanik yüklere, örneğin direk radyatör izolatörlerine dayanması gereken yüksek voltajlı izolatörler için de kullanılır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda kölelik
Harem
Osmanlı sarayında cariyeler, Orhan Bey döneminden itibaren görülmeye başlanmıştır. II. Mehmed döneminden itibaren ise saraydaki cariyelerin sayısı hızla artmıştır. Haremde iki tür cariye bulunmaktaydı. Hizmetçi konumundaki cariyeler ve padişahın eşi durumundaki cariyeler.
Sabuntaşı
Birleşik Devletler
İş Sağlığı ve Güvenliği İdaresi, işyerinde sabuntaşı maruziyeti için yasal sınırı (izin verilen maruz kalma sınırı), 8 saatlik bir iş gününde fit küp başına 20 milyon parçacık olarak belirlemiştir. Ulusal Mesleki Güvenlik ve Sağlık Enstitüsü, 8 saatlik bir iş günü boyunca önerilen 6 mg / m³ toplam maruziyet ve 3 mg / m³ solunum maruziyeti olarak maruz kalma limiti belirlemiştir. 3000 mg / m³ seviyelerinde, sabuntaşı yaşam ve sağlık için tehlikelidir.
Osmanlı İmparatorluğu'nda kölelik
Hizmetçi cariyeler
Hizmetçi konumundaki cariyeler sarayda para karşılığı çalışırlardı. Bunlar başkasıyla evli olabilirlerdi. Evli olmayan cariyelerin ise başkasıyla evlenmesi mümkün olmadığından bunlar padişahın veya şehzadelerin haremine girebilirdi. Başkasıyla evli olan cariyelerin ise saraydan herhangi bir kişiyle cinsî münasebeti olamazdı. Acemiler, cariyeler, kalfalar ve ustalar olarak adlandırılan dört cariye grubu incelendiğinde, Harem’deki cariyelerin yaklaşık %90’ının bugünkü kadın hizmetçi konumunda oldukları ve aldıkları belli bir ücret karşılığında haremde hizmet etmekte oldukları görülmektedir.
Eş konumundaki cariyeler
Eş konumundaki cariyeler ise; padişahın nikâh yaparak ya da nikâh yapmadan karı-koca hayatı yaşadığı cariyelerdir. Nikâh yapılmayan bu tür cariyelerin sayısı çok azdır. Osmanlı tarihinde padişah tarafından nikâhlanan ilk cariye Hürrem Sultan'dır. Eş konumundaki cariyeler de bu şekilde kendi içinde ikiye ayrılırlar.
Nikâhlı cariyeler
Âzad edilerek nikâhlanmış cariyelerdir. Bunlara haseki sultan veya kadın efendi denirdi. Haseki sultan unvanı ancak padişahtan çocuk doğuran cariyelere verilirdi. Sayıları toplamda yediye kadar çıkardı. Harem içindeki konumlarına göre baş kadın, ikinci kadın şeklinde sıralanırlardı..
Nikâhsız cariyeler
Padişahın nikâh kıymaksızın birlikte yaşadığı cariyelerdir. Bunlar; gözde, ikbal ve peyk olarak adlandırılırlardı. Kadın efendi olabilecek ilk dört cariyeye gözde, ikbal adayı olabileceklere de peyk denirdi. Padişahların en fazla dörder adet ikbal, gözde ve peykleri bulunabilirdi. Bunun dışında sahip olabileceği cariye sayısı sınırsızdı.
II. Mehmed’den itibaren Osmanlı padişahları genelde âzadlı cariyelerle evlenmeyi tercih etmişlerdir. Buna sebep olarak Saray ile akrabalık bağları bulunan ailelerin ortaya çıkmasını engelleme isteği gösterilmektedir. Bunun yanı sıra, o dönemde dünya sahnesinde küresel bir aktör olarak yer alan Osmanlı İmparatorluğu'nun idarecilerinin çok çeşitli milletlerden eşlerinin olması son derece tabii karşılanmalıdır.
Şahıslara ait köleler
Şahıslara ait köleler ikiye ayrılmaktadır. Bunlardan birincisi, gerçek şahıslara ait kölelerdir. Bunlar genellikle özel şahısların çobanlığını yapar; ev, tarla, bahçe işleriyle uğraşırlardı. Kadın köle durumundaki cariyeler ise; köşklerde, konaklarda ve zengin ailelerin evlerinde hizmetçi olarak görev yapıyorlar, temizlik ve yemek gibi ev işlerini yürütüyorlardı. Alt kesime inildikçe, kölelik sisteminin pek olmadığı görülmektedir. Zaten konak vb. yerlerde köle kullanılması genelde bir gösteriş vesilesi durumundaydı. Zaman zaman zengin kesimin nüfuz göstergesi, yanında bulundurduğu köle sayısı olmaktaydı.
Şahsî kölelerin ikinci grubu ise; vakıf ve yarı resmî kurumlarda, yine buraların hizmetini gören ve bu kurumlara ait olan kölelerden oluşmaktaydı.
Osmanlı İmparatorluğu'nda köle ticareti
Esirciler olarak adlandırılan ve Osmanlı topraklarında köle ve cariye ticareti yapan kişiler özellikle I. Murad döneminden itibaren görülmeye başlanmıştır. Savaşların akabinde devletin beşte birlik payının dağıtılmasının ardından kalan esirler, savaş meydanlarında tacirlere satılıyorlardı. Burada satılamayanlar ise merkez şehirlerde esircilere ya da satın alma gücüne sahip olan kişilere satılıyorlardı. Kaçırma yoluyla köle yapılanlar da yine merkez şehirlerdeki esir tacirlerinde toplanırlardı. Esir alıp satmak serbest olduğundan, esircilik bir meslek haline gelmiş ve bu meslek grubunun başına “Esirciler Kethüdası” getirilmişti. Esircilik kârlı bir işti ve bu işi yapanlar zengin tüccar grubundan sayılıyorlardı. Her isteyen esirci olamıyordu. Esirci esnafının iyi tanınması gerekiyordu. Kanuna aykırı hareket eden veya kölelere kötü muamelede bulunanlar bu meslekten atılıyordu. Meslekten atılmanın hafif bir ceza kabul edildiği durumlarda, suçluların esir pazarının kapısına asıldıkları da görülüyordu. Özellikle kadın esircilerin hareketleri çok sıkı kontrol ediliyor, kanuna aykırılıklar önlenmeye çalışılıyordu. Alınan tüm tedbirlere rağmen köle ticaretindeki suiistimaller engellenememiştir.
Diğer esnaf grupları gibi esirciler de bir loncada toplanmıştı; kethüdaları, yiğitbaşıları vardı. Ünlü bestekâr ve musikî ustası Mustafa Itrî Efendi de, Esircilik Kethüdalığı yapmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda; kölelerin alınıp satıldığı yerlere esir pazarları deniyordu. İlk dönemlerde yerleşik olmayan esir pazarları bulunuyordu. Panayırların bir bölümünde esir ticareti yapılmaktaydı. İlk esir pazarı Bursa’da kurulmuştur. II. Mehmed dönemine kadar dağınık ve düzensiz bir şekilde sürdürülen esir ticareti, İstanbul’un fethinden sonra düzene girmiştir. Sınırlar genişledikçe; Edirne, Macar-Osmanlı sınırına yakın şehirler, Midilli, Batı Afrika’da Dorfur şehri ve Mısır esir ticaretinin merkezleri olarak ön plana çıkmıştır. İstanbul’da ise; ilk esir pazarının bugünkü Haseki semtinde kurulduğu ve esir ticaretinin III. Murad döneminde eski ve yeni bedestenler içerisinde merkezileştiği tahmin edilmektedir.
Bir ilke olarak, Osmanlı İmparatorluğu'nda gayrimüslimlere Müslüman köle satmak yasaktı. Ancak buna rağmen gayrimüslimlerin Müslüman köle aldıkları görülmekteydi. Gayrimüslimlerin, Müslüman olmayan köleleri alıp satmaları ise serbestti.
Köleliğin gerilemesi ve kaldırılması
Jön Türkler, 20. yüzyılın başlarında kölelik karşıtı bir duruş sergiledi. II. Abdülhamid'in şahsi köleleri 1909'da serbest bırakıldı ancak hanedan üyelerinin kölelerine bir müdahalede bulunulmadı. Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye Cumhuriyeti'nde köleliği yasal olarak sona erdirdi. Türkiye, köleliğin sona ermesine ilişkin 1926 tarihli Milletler Cemiyeti'nin bir sözleşmesini onaylamak için 1933'e kadar bekledi. 1930'lu yılların başında kızların yasa dışı yolla satıldığı ihbar edildi. Köleliği açıkça yasaklayan mevzuat, 1964'te kabul edildi.
Bibliyografya
Osmanlı Devleti’nde Köleleştirme ve Azat Etme Yöntemleri
Brogborough
Brogborough, İngiltere'nin Bedfordshire kentinde,bulunan bir sivil pariştir.
Itırlı Bahçe
Itırlı Bahçe 15'inci Yüzyıl Arap Seks El kitabı (Orijinal Dili: Arapça-293 s.)
Şeyh Muhammed el-Nefzavi tarafından yazılmıştır.
Haçlı Seferlerinin savaşçı soyluları Avrupa'ya İslam Uygarlığı'nın hazinelerini götürürken şunları öğrenmiş olarak döndüler:
1991'de "müstehcenlik"ten toplanan bu kitap, dünyaca bilinen saygın bir belge olduğu anlaşıldığından, mahkemece aklanmıştır. Bu kitabın adı 2001'de, 49. Venedik Bienali'nde, T.C. Kültür Bakanlığı'nın desteğiyle, Beral Madra'nın küratörlüğünü yaptığı Türkiye pavyonunun adı olarak seçilmiştir.
Itırlı Bahçe "Sevgiye, sevişmeye adanan bir övgü, duygusal zevkler türküsü, bir esrik hülyalar derlemi, dil, doğubilim ve ruhbilim öğrencilerinin antropolojik ve etnolojik araştırmalarına önemli bir katkı" olarak tanımlanmıştır.Türkiye'de, daha önce müstehcen olması nedeniyle toplatılan bu kitap, 1922'de Prens Sabahaddin, Prof. Dr. Duygun Yarsuvat, Prof. Dr. Köksal Bayraktar ve Prof. Dr. Erol Cihan'ın bilirkişi olarak yer aldıkları İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nde, cinsel konularda bilgi aktarıcı niteliği, 16. yüzyılın sosyal ve folklorik değerlerini aktarma niteliği ile saygın bir belge olması dolayısıyla aklanmıştır.
Letaif-i Asar
Letaif-i Asar, Osmanlıca mizah dergisi. İlk sayısı 1 Nisan 1871'de yayımlanan dergi Terakki gazetesini eki olarak piyasaya sürülmüştür. İlk Türkçe mizah dergisi konusunda Terakki, Terakki Eğlencesi ve Diyojen ile birlikte anılmaktadır. Konu hakkında genel fikir Teodor Kasap tarafından 1870 yılında çıkarılan Diyojen dergisi ilk Türkçe mizah dergisi olarak kabul edilmektedir.
Tarihi
Ali Raşid ve Filip Efendi kurduğu Terraki gazetesi 1870'te bir aylık kapatılmasıyla Filip Efendi gazeteden ayrılmış, gazete Ali Raşid tarafından çıkarılmaya başlanmıştır. 13. sayısında  Terakki Eğlencesi, 1 Nisan 1871'de; 22. sayısında Terraki 12 Nisan 1871'de isim değiştirerek Letaif-i Asar olarak yayımlanmıştır. Salı günleri yayımlanan dergi Terakki'nin, cuma günleri yayınlanan nüshası ise Terakki Eğlencesi dergisinin sıra numarasını takip etmiştir. Derginin yayımlanan son sayısı 3 Ağustos 1872 tarihlidir ve dergi toplamda Terakki, Terakki Eğlencesi ve Letaif-i Asar isimleri altında toplam 172 nüsha yayınlanmıştır.
Fenerbahçe (erkek voleybol takımı) 2000-01 sezonu
Fenerbahçe Voleybol Takımı 2000-01 sezonunda Türkiye Erkekler Voleybol Ligi'nde mücadele etmiştir.
Transferler
Burak Yavuz (İstanbul Bş. Bld.), Özcan Oslu (Bursaspor), Erhan Dünge (Antalya DSİ), Aivis Eida (Litvanya milli).
Akdamar, Gevaş
Akdamar, Van ilinin Gevaş ilçesine bağlı bir mahalledir.
İzlanda-Avrupa Birliği ilişkileri
İzlanda, Avrupa Birliği üyesi olmamasına rağmen, Avrupa Ekonomik Alanı Anlaşması ve Schengen Anlaşması aracılığıyla Avrupa Birliği'ne büyük ölçüde entegre olmuştur. İzlanda 2009 yılında üyelik başvurusunda bulundu, ancak başvuru tartışmalıydı ve İzlanda hükûmeti daha sonra başvuruyu dondurdu.
Entegrasyon
İzlanda, AB üyesi olmayan dört Avrupa ülkesinden oluşan Avrupa Serbest Ticaret Birliği'nin (EFTA) bir üyesidir ve aynı zamanda Avrupa Ekonomik Alanı'nın (EEA) bir parçasıdır. EEA aracılığıyla İzlanda, işletme, çevre, eğitim (Erasmus Programı dahil ) ve araştırma programları dahil olmak üzere belirli AB ajansları ve programlarına oy kullanmama statüsü ile katılmaktadır. İzlanda ayrıca AB/AEA'da "sosyal ve ekonomik uyuma" fon katkısında bulunur. İzlanda ayrıca sık sık dış ilişkiler konusunda AB'ye danışmakta ve kendisini sıklıkla AB dış politikasına uyumlu hale getirmektedir. İzlanda aynı zamanda AB sivil barışı koruma misyonlarına da katılıyor.
Gürlek, Gediz
Gürlek, Kütahya ilinin Gediz ilçesine bağlı bir köydür.
İzlanda-Avrupa Birliği ilişkileri
Euro kullanımı
2008-2011 İzlanda mali krizi sırasında, İzlanda kronası'ndaki istikrarsızlık, İzlanda'da avroyu benimseme konusunda tartışmalara yol açtı. Ancak Avrupa Merkez Bankası İcra Kurulu Üyesi Jürgen Stark, "İzlanda'nın önce AB üyesi olmadan AB para birimini benimseyemeyeceğini" belirtti. ECB'nin Mayıs 2012 yakınsama raporu itibarıyla, İzlanda yakınsama kriterlerinin hiçbirini karşılamadı. Bir yıl sonra, ülke açık kriterlerine uymayı başardı ve borç/GSYİH oranını düşürmeye başladı, ancak yine de yüksek HICP enflasyonundan ve uzun vadeli hükûmet faiz oranlarından muzdariptir.
Gürlek, Gediz
Tarihçe
Köyün adı, 1665 yılı kayıtlarında Gürleyik, 1928 yılı kayıtlarında Civarigürlek, 1946 yılı kayıtlarında ise Civargörlek olarak geçmektedir. 29 Şubat 1972'de belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
İzlanda-Avrupa Birliği ilişkileri
İzlanda'nın Avrupa Birliği'ne üye olmamasına ilişkin açıklamalar
Akademisyenler, İzlanda'nın neden Avrupa Birliği'ne katılmadığına dair birkaç açıklama önerdiler:
Ticaret ilişkileri
İzlanda ve Avrupa Birliği arasındaki ekonomik ilişkiler öncelikle iki anlaşma ile yönetilir: 1972'de imzalanan ikili serbest ticaret anlaşması ve 1994'te AEA ile ilgili anlaşma. EEA, İzlanda'nın AB dışındaki diğer Avrupa ülkelerinin yanı sıra AB pazarına erişimini sağlamak için kurulmuştur. İzlanda'nın tarım ve balıkçılık açısından AB pazarına erişimi, ayrı ikili anlaşmalarla ele alınmaktadır. İzlanda yasal olarak malların, kişilerin, hizmetlerin ve sermayenin serbest dolaşımı için geçerli olan tüm AB direktiflerini kendi yasasına göre uygulamakla yükümlüdür. Bu, EEA dışişleri bakanlarının yılda iki kez düzenlenen toplantıları da dahil olmak üzere, AB ve İzlandalı yetkililer arasındaki düzenli toplantılarla tamamlanmaktadır.
Gürlek, Gediz
Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 110 km, Gediz ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.
İzlanda-Avrupa Birliği ilişkileri
Ticaret ilişkileri
İzlanda'nın ihracatının % 78'i AB'ye yapılır ve İzlanda'nın ithalatının % 52'si AB'den yapılmaktadır, bu da AB İzlanda'nın en önemli ticaret ortağı yapar ve onu Norveç izlemektedir. Geleneksel olarak, İzlanda ekonomisi balıkçılığa ve yenilenebilir enerjiye odaklanmıştır, ancak alüminyum üretimi, ilaçlar, bilgi teknolojileri, turizm ve finans sektörüne doğru çeşitlenmektedir. İzlanda, 2008'de 1,1 milyar Euro'luk dünya ticaret fazlası ile hala büyük bir balık ihracatçısıdır (Norveç ve Çin'den sonra AB'ye üçüncü en büyük ihracatçı). Balıkçılıkta AB'nin 2009 yılı ticaret açığı 879 milyon Euro'dur. İzlanda'nın 2009 mali krizine kadar, ticari hizmetler sektörü hızla büyüyordu ve toplam ihracatın neredeyse % 35'ini oluşturuyordu (mal ve hizmetler birleşik).
Avrupa Birliği üyeliği
Müzakerelerin yeniden başlaması durumunda İzlanda, Avrupa Ekonomik Alanının (balıkçılık hariç) bir üyesi olmasına rağmen bir anlaşmayı potansiyel olarak rayından çıkarabilecek balıkçılık konusunda tartışmalı sorunlarla karşılaşacaktır. Bir anlaşma imzalanacaksa, katılım anlaşması İzlanda'da ulusal bir referanduma tabi olacak ve her AB devletinin onayını gerektirecektir.
2008 öncesi görüş
Eski Başbakan Halldór Ásgrímsson, 8 Şubat 2006'da ülkenin 2015 yılına kadar AB'ye katılacağını tahmin etti. Belirleyici faktörün Avro bölgesinin geleceği ve büyüklüğü olacağını, özellikle Danimarka, İsveç ve İngiltere'nin Euroyu kabul edip etmeyeceğini sözlerine ekledi. Bu öngörüsü, en azından kendi hükûmeti içindeki insanlardan değil fakat bazı eleştiriler aldı.
2007 seçimlerinin ardından, Bağımsızlık Partisi ve Sosyal Demokrat İttifak, üyelik başvurusu yapmama politikası ile yeni bir koalisyon kurdular, ancak AB içindeki gelişmeleri izlemek ve buna yanıt vermenin yollarını önermek için özel bir komite kurdular.
İzlanda'nın sınırlı para birimi nedeniyle hükûmet, Avrupa Birliği'ne katılmadan euro'yu benimseme olasılığını araştırdı. Ancak AB, İzlanda'nın tam bir AB üye devleti olmadan Ekonomik ve Parasal Birliğe (EMU) katılamayacağını belirtti.
Üyelik başvurusu
Üye olabilmek için bir ülkenin önce başvurması ve ardından aday ülke olarak tanınması gerekir. Bunun gerçekleşmesi için ülkenin Kopenhag kriterlerinden ilkini karşılaması gerekir: insan haklarına saygılı, siyasi olarak istikrarlı bir demokrasi olmalıdır. Ardından, ülkenin ekonomik kriterleri karşılayıp karşılamadığını, ülkenin AB mevzuatını benimseme derecesini ve herhangi bir istisna olup olmayacağını değerlendirecek müzakereler yapılacaktır.
AB'nin Genişlemeden Sorumlu Komisyon Üyesi Olli Rehn, bir katılım anlaşmasına ilişkin müzakerelerin bir yıldan az süreceğini çünkü İzlanda, AEA ile ilgili olarak AB mevzuatının üçte ikisini kabul etti. Başka vesilelerle müzakerelerin dört yıla kadar sürebileceğini iddia etti.
30 Ocak 2009'da Rehn, İzlanda'nın 2011 yılında, Hırvatistan ile aynı zamanda Avrupa Birliği'ne derhal girebileceğini söyleyerek, İzlanda'nın eski bir demokrasi olduğunu ancak özel muamele görmemesi gerektiğini söyledi. Balıkçılık kotaları ve İzlanda balina avcılığı, bu tür müzakerelerde en zor konular olabilir.
16 Temmuz 2009'da Althing, AB ile katılım müzakereleri lehinde oy kullandı (33 lehte, 28 aleyhte ve 2 çekimser oyla). Parlamento AB işleri komitesi başkanı Árni Þór Sigurðsson, İzlanda'nın 2013'ten önce AB'ye katılmaya hazır olmayacağını belirtti. Ancak hükûmet, müzakereleri 2010 yılı sonuna kadar tamamlamayı planladığını belirtti.
17 Temmuz 2009'da İzlanda'nın AB üyeliği başvurusu, Stockholm'deki İzlanda büyükelçisi tarafından daha sonra Avrupa Birliği Konseyi başkanlığını yürüten İsveç hükûmetine teslim edildi. Başvuru, İzlanda dışişleri bakanı tarafından 23 Temmuz 2009'da Stockholm'de düzenlenen törenle İsveç'e tekrar teslim edildi.
Başvuru mektubu 16 Temmuz 2009 tarihlidir. Başvuru 27 Temmuz 2009 tarihinde Avrupa Birliği Konseyi tarafından kabul edildi.
Katılım müzakereleri
O zamanlar AB başkanlığını elinde bulunduran İsveç, İzlanda'nın AB'ye katılım sürecine öncelik vereceğini açıkladı. 24 Temmuz'da Litvanya Parlamentosu, İzlanda'nın Avrupa Birliği'ne katılım başvurusunu oybirliğiyle onayladı ve tam destek verdi. Daha sonra 27 Temmuz'da Malta, İzlanda'nın AB üyelik sürecini desteklediğini açıkladı.
Eylül 2009'da İspanya dışişleri bakanı İzlanda başvurusunun ilerlemesini görüşmek üzere İzlanda'yı ziyaret etti; İspanya, Ocak-Haziran 2010 arasında AB'ye başkanlık etti. 8 Eylül'de, AB komisyonu İzlanda'ya siyasi ve ekonomik kriterleri yerine getirmesi ve AB hukukunun benimsenmesi hakkında 2500 sorudan oluşan bir liste gönderdi. İzlanda cevapları 22 Ekim 2009'da onlara geri verdi. 2 Kasım'da İzlanda, AB üyelik müzakereleri için bir baş müzakereci seçti: İzlanda'nın Belçika Büyükelçisi Stefán Haukur Jóhannesson.
Cloonagh Lough (Roscommon)
; İrlanda'nın Connacht İli, Roscommon Kontluğu idari sınırları içerisinde yer alan bir göldür.
Ahmet Tezcan
Ahmet Tezcan (d. 1957) Türk gazeteci, sunucu.
İlk ve orta okulu Kırıkkale'de, lise tahsilini Ankara'da, yüksek öğrenimini ise İstanbul'da tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türkoloji bölümünden bitirdi. 1981'de Bulvar Gazetesi'nde muhabiri olarak 1986'da ise bu gazetede muhabir ve redaktör olarak çalıştı. Sırasıyla Yeni Haber, Günaydın Gazetesi, Gazete Gazetesi, Güneş Gazetesi, Yeni Şafak Gazetesi, Son Havadis Gazetesi, Yeni Sayfa Gazetesi ve Akşam Gazetesi gazetelerinde redaktör ve köşe yazarı olarak çalıştı. 1991 yılında Çağrışım adlı bir aylık dergi çıkardı. 1993 yılında TGRT'de haftalık yorumlar yaptı. Ertesi yıl Kanal 7 Televizyonu'nun kuruluşunda Haber Müdürü ve programcı olarak çalıştı. 12 Haziran 1995 tarhinde Dördüncü Kuvvet Medya adlı programda hazırladı ve sundu. Ayrıca TV dizi film senaryoları yazdı ve Kurt Kapanı adlı dizisinde rol aldı. Ahmet Tezcan Evli ve 4 çocuk babasıdır.
İzlanda-Avrupa Birliği ilişkileri
Katılım müzakereleri
AB üyeliği için müzakereler 27 Temmuz 2010'da, 15 Kasım 2010'da başlayan belirli müktesebat başlıklarının taranmasıyla başladı. İzlanda, Temmuz 2010'dan beri Katılım Öncesi Yardım Aracı (IPA) aracılığıyla AB'den katılım öncesi finansman alması için uygun hale geldi.
Tarama süreci sona erdi ve resmi görüşmeler 27 Haziran 2011'de başladı. Dört bölüm açıldı: bilim ve araştırma; eğitim ve kültür; kamu alımları; bilgi toplumu ve medya. Katılım tarihinde bir ilk olarak ilk ikisi derhal kapatıldı. İzlanda, kalan fasılların yarısını Polonya başkanlığı altında (2011'in ikinci yarısı) ve diğer yarısını da sonraki Danimarka başkanlığı altında (2012'nin ilk yarısı) açmayı hedefledi. Icesave ve balıkçılık konusundaki tartışmalara ve o zamanlar İzlanda'da üyelik lehinde çoğunluk olmamasına rağmen, İzlanda Dışişleri Bakanı Össur Skarphéðinsson İzlanda'nın katılacağından emindi ve 1990'larda Norveç'le müzakerelerde AB'nin esnekliğine umut olarak baktı. Ancak, nihai olarak başvurunun sonucunu etkileyecek olanın AB'nin başlıca balıkçılık ülkeleri olduğunu iddia etti.
Kamuoyu
Ocak 2014'te yayınlanan bir anket, İzlandalıların % 67,5'inin katılım müzakerelerinin devamı konusunda referandum yapılmasını desteklediğini ortaya koydu. 22 Şubat'ta iktidar partileri, önce konuyla ilgili bir referandum yapmadan üyelik başvurusunu resmen geri çekmeyi kabul ettiler ve onaylarını almak için parlamentoya bir yasa tasarısı sundular. Karar, binlerce protestocunun Reykjavik'teki Parlamento binalarının dışında sokaklara çıkmasına neden oldu. 28 Şubat itibarıyla% 82 referandumun yapılmasından yanaydı. 40.000'den fazla kişi (İzlanda seçmenlerinin% 16,5'i) söz verilen referandumun yapılmasını talep eden bir dilekçe imzaladı. 25 Şubat'ta, Bağımsızlık Partisi Parlamento Grubu Başkanı Ragnheiður Ríkharðsdóttir öneriye oy vermeme niyetini açıkladı. Mart ayı başlarında, İzlanda'nın AB büyükelçisi, ülkenin "ancak elbette sınırsız bir süre için değil" müzakerelere yeniden başlama veya başvuruyu resmi olarak geri çekme arasında karar vermek yerine başvurusunu askıya alabileceğini söyledi. Tasarı, parlamentonun yaz tatilinden önce onaylanmadı.
Katılım müzakerelerinin başlatılması, AB'ye katılım veya avroyu benimseme konusunda kamuoyu üzerinde çeşitli anketler yapıldı.
Aplu
Aplu şu anlamlara gelebilir:
Dibekli, Sinop
Dibekli, Sinop ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Cel shading
Cel shading veya çizgi gölgelendirme, gölge gradyanı veya renk tonları ve gölgeler yerine daha az gölgeleme rengi kullanarak 3D bilgisayar grafiklerinin düz görünmesini sağlamak için tasarlanmış, fotogerçekçi olmayan bir işleme türüdür. Bir cel shading genellikle bir çizgi roman veya çizgi filmin stilini taklit etmek ve/veya işlemeye karakteristik bir kağıt benzeri doku vermek için kullanılır. Bir görüntüyü eskiz, yağlı boya veya mürekkepli boya gibi gösterebilecek benzer teknikler bulunmaktadır. Adı, geleneksel 2D animasyonda kullanılmak üzere boyanmış şeffaf asetat tabakaları olan cellerden gelmektedir.
Meral Barlas
Eğitimi
Boğaziçi Üniversitesi İdari Bilimler Fakültesi mezunudur. Reading Üniversitesi (İngiltere) Avrupa Çalışmaları alanında yüksek lisans yapmıştır.
Mesleki Kariyeri
Aralık 1989'da Dışişleri Bakanlığı'nda Aday Meslek Memuru olarak çalışmaya başlamıştır. Çeşitli kademelerde görev yaptıktan sonra. 2003-2005 yılları arasında Dışişleri Bakanlığı'nda Amerika Dairesi'nde Şube Müdürü ve Daire Başkanı olarak görev yapmış, 2005-2009 yıllarında Viyana Büyükelçiliği'nde Birinci Müsteşar olarak çalışmıştır. 2009-2012 yılları arasında Dışişleri Bakanlığı'nda Avrupa Birliği Katılım Süreci Dairesi Başkanlığı görevini üstlenmiş, 2012-2016 yılları arasında Bakü Büyükelçiliği'nde Elçi-Müsteşar olarak görev yapmıştır. 15 Aralık 2016 - 21 Aralık 2018 tarihleri arasında Buenos Aires Büyükelçisi olarak görev yürütmüştür. Son olarak 2020 Antalya Diplomasi Forumu eşkoordinatörü olmuştur.
Petrer
Petrer, İspanya'nın Alicante ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin toplam nüfusu 42.631 olup metropol nüfusu 174.521'dir.
Walter Jens
Walter Jens (8 Mart 1923 Hamburg – 9 Haziran 2013 Tübingen) bir Alman filolog, yazar ve çevirmen oldu.
Alija Isaković
Alija Isaković (15 Ocak 1932 - 14 Mart 1997) bir Bosnalı bir yazar, denemeci, yayıncı, oyun yazarı ve Boşnakça dilbilimciydi.
Isaly's
Isaly's, 19. yüzyılın başlarından 1970'lere kadar Amerikan Ortabatı eyaletleri boyunca yer alan, Mansfield, Ohio ve Richland County, Ohio'da başlayan aile işletmesi ve mandıra zinciriydi. Günümüzde ikonik doğranmış jambonu ve ünlü Klondike dondurması ile bilinmektedir. Şirket, 19. yüzyılda Monroe County, Ohio'ya yerleşmiş olan İsviçre göçmenlerinin torunu William Isaly tarafından kuruldu. 1960'ların başlarında, şirket Pensilvanya'dan Iowa'ya kadar uzanan perakende satış mağazalarıyla övünüyordu.
William Isaly'nin ilk mandırağı Mansfield Pure Milk Company'yi satın aldığı Mansfield, Ohio'da kuruldu. Isaly, temel işini süt satışından diğer marketlere süt, dondurma, ekmek ve öğle yemeği servisi ile kendi perakende mağazalarına kadar genişletti. Isaly, aynı zamanda sürücülere benzin de satan en az bir outlet açarak öncülük etti.
Şirketin ilk genişlemesi şirketi Marion, Ohio'ya götürdü. Charles Isaly tarafından işletilen Marion operasyonu hızla modernleştirildi ve iş buna göre büyüdü. Marion'dan şirket, Youngstown, Ohio'ya genişledi ve 1918'de Mahoning Ave'de bir süt ve yeni yönetim merkezi vardı. Youngstown bölgesi, bir zamanlar 130 mağazaya sahip olan en büyük Isaly pazarı oldu. 1929'da Pittsburgh'a genişlediler. Genişleme 1930'lar ve 1940'larda Columbus, Ohio'dan batıdan Iowa'ya kadar devam etti.
Reklamlarında, mandıra ifadesi "Sevgilim, Ben her zaman Seni Seviyorum" isminin nimonik şekline uygun olarak "Isaly" şeklinde yazıldı. Marion, Ohio, Isaly bir amatör basketbol takımı açtı. Onlar sağır / dilsiz oyunculardan oluşan bir ekip Buffalo Silents'a ve Jim Thorpe'lu La Rue, Ohio merkezli "World-Famous Indians" (Dünyaca Ünlü Kızılderililer) takımlarına karşı oynadı.
NGC 2899
NGC 2899, Yelken takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 3000 ışık yılı uzaklıkta ve orta zenginlikteki bir yıldız bölgesinde bulunan gezegenimsi bulutsu. 27 Şubat 1835 tarihinde John Herschel tarafından keşfedilmiştir. Fotoğraflarına bakıldığında yapısının pek olağan olmadığı görünmektedir. Merkezi yıldız amatör teleskoplarla gözlenemez.
Ankara'daki parklar listesi
Ankara'daki parklar listesi; Türkiye'nin başkenti Ankara'da bulunan parklar hakkındadır.
SM Station
SM Station SM Entertainment tarafından başlatılan özel bir dijital müzik kanalı projesi. Proje SM sanatçılarının bir yıl boyunca her hafta tek tek şarkı yayınlamaları dır. Kanal 3 Şubat 2016 tarihinde başlatıldı.
Önemli tekliler
SM Stationun ilk şarkısı Girls' Generation grubundan Taeyeon'un "Rain" şarkısı 3 Şubat 2016 tarihinde yayınlanmıştır. Daha sonra EXO grubundan D.O. 19 şubatta ''Tell Me (What is Love) şarkısını yayınladı. SM sanatçısı Yoon Mi-rae SM Station'un sonraki şarkısı olan "Because Of You"yu 26 Şubatta yayınladı.
4 Mart tarihinde SM Entertainment Red Velvet grubundan Wendy ve Eric Nam'ın düet şarkısı olan "Spring Love"'u yayınladı.
15 Nisan'da Super Junior üyesi Kim Hee-chul ve SM Entertainment sanatçısı olmayan Mamamoo grubu üyesi Jung Whee-In'in söyledikleri "Narcissus" adlı tekli yayınlandı.
27 Mayıs'ta yayınlanan EXO üyesi Lay'in "Monodrama" adlı şarkısı SM Station'da yayınlanan ilk Çince şarkı oldu.
Dolomit
Dolomit, kalsiyum ve magnezyumlu karbonat birleşiminde meydana gelen bir mineral.
Kırılgan bir mineral olup özgül ağırlığı 2,8 - 3,2 g/cm³ ve sertliği 3,5-4 arasındadır. Isıtıldığında köpürerek çözündüğü için kalsitten ayrılmaktadır.
Dolomit hem bir minerali CaMg(CO<SUB>3</SUB>)<SUB>2</SUB> hem de bu minerali ana bileşeni olarak içeren kayacı tanımlamakta kullanılan bir sözcüktür.
Dolomit minerallerinin oluşturduğu kayaçlara dolotaşı adı da verilmektedir. Bu kayaçların oluşumu dolomitin doğrudan kimyasal bir çökelme ile değil kireç taşlarının magnezyum bakımından zengin suların etkisi altında oluştuğu bilinmektedir. Aşırı buharlaşmanın olduğu denizden bir yükselti ile ayrılmış yarı kapalı ortamlarda suyun magnezyum bakımından giderek zenginleşmesi, tabana çökmüş kalsitten ibaret çamurun bu yoğun çözeltilerle etkileşmeye girerek dolomite dönüşmesi mümkün olabilir.
Dünya’da ve Türkiye’de oldukça geniş yayılma alanına sahip olup rezerv problemi olmayan bir mineraldir.
120 milyon ton civarında olan dünya üretiminin neredeyse yarısı Amerika Birleşik Devletleri'nde gerçekleştirilmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'nin dışında Birleşik Krallık, Avusturya, Belçika, Japonya, Polonya, İspanya, Kanada, Brezilya, Almanya ve Avustralya yılda 1 milyon tonun üzerinde dolomit üreten ülkelerdir.
Dünya’da 3 milyon tonun üzerindeki ihracatın 2 milyon tonunu Belçika ve Kanada yapmaktadır. 2 milyon ton civarında ithalatın ise 1,3 milyon tonu Japonya tarafından yapılmaktadır.
Dünya’da dolomit büyük miktarlarda ve çok değişik sektörlerde kullanılmasına rağmen Türkiye'de üretimin çok önemli bölümü sadece demir-çelik ve cam sanayinde kullanılmaktadır. Dolomitik mermer ise kalsitik mermere nazaran asit tepkimelerine ve yüzey aşınmasına daha dayanıklı olması sebebiyle inşaat ve mimari projelerde yoğun olarak kullanılmaktadır.
Petrolün hazne kayacı özelliği göstermesinden dolayı dolomitler jeolojide büyük önem taşımaktadır.
Tarihi
Büyük olasılıkla mineral olarak dolomit ilk 1768'de Carl Linnaeus tarafından tanımlanmıştır. 1791'de, Fransız doğa bilimci ve jeolog Déodat Gratet de Dolomieu (1750–1801) tarafından, önce eski Roma kentindeki binalarda ve de daha sonra Dolomit Alpleri olarak bilinen dağlarda toplanan örnekler kayaç olarak tanımlandı. Kuzey İtalya. Nicolas-Théodore de Saussure ilk olarak Mart 1792'de mineral ismini verdi.
Özellikleri
Dolomit minareli, üçgen-eşkenar dörtgen sistemde kristalleşir. Beyaz, ten rengi, gri veya pembe gibi renklerde kristaller oluşturur. Dolomit, kalsiyum ve magnezyum iyonlarının alternatif bir yapısal düzenlemesine sahip olan karbonattır. İnce toz formunda olmadığı sürece, soğuk seyreltik hidroklorik asit içinde kalsitte olduğu gibi hızla çözünemez ya da köpüremez. Kristalleşme oldukça yaygındır.
Dolomit, baskın demir ankerit ve baskın magnez kutnohorit arasında katı bir çözelti olarak bulunur. Yapıda az miktarda bulunan demir, kristallere sarı veya kahverengi bir ton verir. Yapıdaki manganez ikameleri de yaklaşık yüzde üç MnO'dur. Yüksek mangan içeriği kristallere pembe renk vermektedir. Kurşun, çinko ve kobalt da yapı içerisindeki  magnezyumun yerini alır. Dolomit minerali, bileşik huntit Mg3Ca (CO3) 4 ile yakından ilişkilidir. Dolomit hafif asidik suda çözülebildiğinden, dolomit alanları akifer olarak önemlidir ve karstik arazi oluşumuna katkıda bulunmaktadır.
Dolomitik Mermer
Kireçtaşı, çoğunlukla CaCO3 içeren sedimanter bir kayaçtır. Dolomit ise CaCO3 ve MgCO3 içeren kayaçlardır. Aragonit ( CaCO3) kalsitle aynı kimyasal özelliğe sahip olmasına rağmen kristal yapısı bakımından farklıdır. Aragonit, kalsitin zaman içerisinde altere olması ile oluşmuş metastabil bir mineraldir. Diğer karbonatlı mineraller siderit (FeCO3), ankerit (Ca2MgFe(CO3)) ve magnezit (MgCO3) 'dır. Magnezit genellikle kireçtaşı ve dolomitle beraber bulunur ancak az miktarda bütünün içinde yer almaktadır. Benzer özellikleri sebebiyle, karbonatlı mineralleri bir diğerinden ayırt etmek pek kolay olmamaktadır. Özgül ağırlık, renk, kristal formu ve diğer fiziksel özellikleri, kayacın monomineralik olması koşuluyla, tanımlamalarda yardımcı olmaktadır. Çok ince kristal yapılarına sahip olan dolomitik mermerler ( tane boyu yaklaşık 0,37mm dir) kalsitik mermerlere nazaran daha yüksek bir özgül ağırlığa sahiptir sahiptir. Yoğunlukları 2,8g/cm³ ile 3,2g/cm³ arasında değişkenlik arz etmekte olup uygulamada 3g/cm³ olarak hesaplanmaktadır. Ayrıca seyreltilmiş hidroklorik asit çözeltisinde farklı minerallerin çözünme hızları, bu tür minerallerin arazide tanınmaları için yararlı bir yöntem olarak bilinmektedir. Kalsit, seyreltilmiş HCI çözeltisinde dolomitten çok daha fazla çözünmektedir. Böylece eğer taze bir yüzey üzerinde bu yöntem denenecek olursa, dolomitin bulunduğu yüzeye el lensi ile bakıldığında çeşitli rölyefler görülecektir. Diğer bir teknik boyama tekniğidir bu teknik aslında aragonit-kalsit ve dolomit yönünde azalan çözünme farklılığı esasına dayanmaktadır. Ancak bu yöntemin arazide kullanılması oldukça zordur, genellikle laboratuar ortamında kullanılmaktadır. X-Ray difraktometre teknikleri esas olarak iri boyutlu numunelerin karbonat mineralojisinin laboratuvar ortamında belirlenmesi için kullanılan bir yöntemdir. Bu yöntemde kayaç içerisindeki kalsit dolomit oranı veya bu minerallerin yüzde değerleri bilinen bir standarda göre kıyaslanarak bulunabilir. Binoküler mikroskop kullanılarak yapılan ince kesit analizleri de bu karbonatlı  kayaçların tanınmalarında yardımcı olmaktadır. Kalsit, dolomit ve ankerit'in ince kesitlerde boyama işlemi yapılmadan tanınmaları oldukça zordur. Bu tanımlamalar sırasında, karbonat taneciklerinin tipi, dokusu ve yapıları araştırılmaktadır. Tanımlamalarda kullanılan en önemli unsurlardan birisi de fosil ve fosil izleridir.
Diğer önemli bir ayırt edici özellik de renktir. Renk minerallerin kabaca saflığı hakkında fikir sahibi olunmasına yardımcı olur. Ancak, bunun yanıltıcı da olabileceği unutulmamalıdır. Karbonat dışı mineralin küçük bir miktarı, renk değişiminin olması için yeterli olmaktadır. En meşhur yapı taşlarından, Hindistan kireçtaşı % 0.2 'den daha az Fe2O3 içermekte ve bu içerik, malzemeye kahverengi ve sarımsı kahverengi bir renk vermektedir. Keza, Carthage Mermeri  ise kahverengi ve fosilli bir malzeme olup, % 0.2 daha az demir ve alüminyum oksit içermektedir. Çok yüksek saflıktaki kireçtaşları, hafif kahverengi ile kül renginden beyaza uzanan bir renk içermektedir. Yeşil ve kül rengi gibi renkler içeren kireçtaşları genellikle, demir oksit veya karbonlu materyal içerdiğinin göstergesi olarak algılanmaktadır. Oksidasyon durumu arttıkça, renkler yeşile, kahverengiye ve kırmızıya doğru değişmektedir. Renk referans kartı, kayaç tanımlamalarında önemli katkı sağlayabilmektedir. Karbonatlı kayaçlardaki değişik miktarda ve tipte bulunan safsızlıklar, eğer söz konusu  kayaçların yararlılık derecesini etkiliyorlarsa ekonomik açıdan önemli olmaktadırlar. Her safsızlık ile ilgili olarak en önemli iki soru vardır. Bunlar; ne kadar bulunur ve dağılımı nasıldır? sorularıdır. Bu safsızlıkların dikkate değer bir miktarı, kayaç içinde dissemine dağılımı ise bazı kullanım alanları için sorun olabilmektedir. Diğer taraftan safsızlıklar tabakalı bir şekilde kayaç içinde konsantre olmuşsa, bunlar bir zayıflık düzlemi oluşturarak, kayacın performansını olumsuz yönde  etkileyebilmektedirler.