cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Litvanya Bağımsızlık Savaşları
Ordunun kuruluşu
Askeri güce katılmayı kabul eden Litvanyalı gönüllülere özgür toprak sözü verildi. Litvanya'nın bağımsızlığını desteklemeye yönelik ateşkes yükümlülüğünü yerine getiren Almanya, başlangıçta Litvanya topraklarında kalan birimlerden gönüllü bir kuvvet örgütlemeye çalıştı, ancak bu girişimler başarısız oldu. Gönüllüleri işe almak için Almanya'ya suçlular gönderildi. Kısa bir süre sonra, günde 5 Mark artı ayda 30 Mark ödenen bir gönüllüler bölümü oluşturuldu. İlk birimler Ocak 1919'da Litvanya'ya gelmeye başladı, ancak bazıları kötü durumda oldukları için gönderildiler. Ocak ayı sonunda Alytus, Jonava, Kėdainiai ve Kaunas'ta 400 gönüllü görev yaptı. Mart ayında Güney Litvanya Saksonya Gönüllü Tugayı olarak değiştirilen 46. Saksonya Tümeninin temelini oluşturdular. Tugay 18., 19. ve 20. alaylardan oluşuyordu. Alman birliklerinin sonuncusu, Temmuz 1919'da Litvanya'dan ayrılacaktı.
Litvanya topraklarını savunmak için gönüllü bir güç toplamaya yönelik başarılı girişimlerden sonra, Litvanya silahlı kuvvetlerini genişletmek için 5 Mart 1919'da seferberlik başlatıldı. Seferberlik, 1897 ile 1899 arasında doğan erkeklere uygulandı. 1919 yazının sonunda Litvanya ordusu yaklaşık 8.000 kişiden oluşuyordu. Ardından gelen çatışmalar sırasında 1.700 Litvanyalı gönüllü öldü, 2.600'den fazlası yaralandı ve 800 kişi kayıptı. Tarihçi Alfonsas Eidintas toplam ölümleri 1.444 olarak aktarıyor.
Bolşeviklere karşı verilen savaş
Ana konu: Litvanya-Sovyet Savaşı
8 Aralık 1918'de başkent Vilnius'ta yalnızca Litvanya Komünist Partisi üyelerinden oluşan geçici bir devrimci hükûmet kuruldu. Vincas Mickevičius-Kapsukas, hükûmetin başkanı oldu. Ertesi gün bir işçi sovyeti kuruldu ve Vilnius'un kontrolünü ele geçirdiğini ilan etti. Bununla birlikte, Voldemaras'ın hükûmeti ve bir Polonya komitesi de aynı zamanda şehrin kontrolünü ilan etti. Almanlar nihayet 31 Aralık 1918'de Vilnius'u terk etti. 5 Ocak 1919'da Kızıl Ordu şehri ele geçirdi ve batıya doğru ilerledi. General Władysław Wejtko liderliğindeki yerel Polonya paramiliter müfrezeleri Vilnius'ta Kızıl Ordu ile beş gün boyunca savaştı; Litvanya hükûmeti, düzenli Alman Ordusu ile birlikte Vilnius'u terk etmişti. 1 Ocak 1919'da Vilnius'un yaklaşık 200 kilometre batısındaki Šiauliai kasabasındaki yerel komünistler isyan ettiler ve 1000 kişilik bir "Samogitli Alayı"nı kurdular; Kızıl Ordu 15 Ocak'ta kasabaya girdiğinde orada Sovyet gücü çoktan vardı. 18 Ocak'ta Sovyetler ve Almanlar bir anlaşma imzaladılar ve Bolşevik güçlerin Litvanya'nın en büyük ikinci şehri Kaunas'a doğrudan saldırmasını engelleyen bir sınır çizgisi belirlediler. Kızıl Ordu'nun Alytus veya Kėdainiai aracılığıyla saldırması gerekecekti.
Rüdiger von der Goltz liderliğindeki Alman gönüllüler Litvanya'ya geldi, Hrodna-Kaišiadorys-Kaunas hattı boyunca pozisyon aldı ve Jonas Variakojis komutasındaki Litvanya kuvvetlerine Kızıl Ordu'nun Kėdainiai yakınlarında ilerlemesini durdurmaya yardım etti. 8 Şubat'ta bir keşif görevi sırasında, savaşlar sırasında ölen ilk Litvanyalı asker olan Povilas Lukšys, Taučiūnai yakınlarında öldürüldü. 10 Şubat'ta ortak kuvvetler Šėta'yı ele geçirdi ve Kızıl Ordu'yu geri çekilmeye zorladı. Bu operasyonun başarısı Litvanya ordusunun moralini yükseltti. 18 Şubat'ın ilk yarısında, Kaišiadorys ve Žiežmariai arasında konuşlanmış olan Sakson gönüllüler alayı kendi hattında çatışmalara girdi ve ortak kuvvet, 10 Şubat ile 13 Şubat arasında düzenlenen bir operasyonda Jieznas'ı ele geçirdi. Bu gerilemenin ardından Bolşevik 7. Silahlı Alayı dağılmaya başladı ve birçok askeri kaçtı. Almanlar geri çekilen birliklerin peşinden gitmeyi reddetmeseydi, alay tamamen yok edilebilirdi.
12 Şubat'ta Bolşevik güçler Alytus'a saldırdı. 1. Piyade Alayı'nın Litvanyalı 5, 6, 7 ve 8. birlikleri Kızıl Ordu'nun baskılarına dayanmak zorunda kalırken, Alman birliklerinin üyeleri görevlerinden ayrıldı. Bu savaş sırasında savaşlarda ölen ilk Litvanyalı subay öldürüldü: 1. Piyade Alayı komutanı Antanas Juozapavičius. Komutanlarının kaybından sonra alay Marijampolė'ya doğru çekilmeye başladı. 14–15 Şubat gecesi, Alman kuvvetleri Alytus'u geri aldı. 1918'in sonlarına doğru subay Povilas Plechavičius, kardeşi Aleksandras ile birlikte Skuodas'ta partizanlar örgütlemeye başladı. 9 Şubat'ta partizanlar yemin ettiler ve 16 Şubat'ta kasaba meydanında yürüyüşe çıktılar. Ordu subaylarının komutasındaki partizan birliği de Joniškėlis'te örgütlendi. Bolşeviklerin Doğu Prusya'ya doğru olan hareketi Almanya'yı endişelendirdi ve Liepāja, Mažeikiai, Radviliškis ve Kėdainiai'yi birbirine bağlayan demiryolu hattını serbest bırakmak için General Rüdiger von der Goltz tarafından komuta edilen gönüllüleri (Tugay Shaulen) gönderdiler. Şubat ayının sonunda, Alman topçuları tarafından desteklenen Litvanyalı partizanlar Mažeikiai ve Seda'yı aldılar ve Bolşevikleri Kuršėnai'ye kadar takip ettiler. 27 Şubat 1919'da Plechavičiuslu ve Joniškėlisli partizanlar tarafından desteklenen Alman gönüllüler, Luokė yakınlarındaki bir savaşta Samogit alayını yendi. O zamana kadar alay, Kızıl Ordu'nun 2. Letonya Uluslararası Piyade Tümeni'ne dahil edilmişti. Aynı gün Litvanya-Beyaz Rusya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (Litbel) ilan edildi. Almanlar 7 Mart 1919'da Kuršėnai, 11 Mart'ta Šiauliai ve 12 Mart' Radviliškis kasabalarını ele geçirdi. 14 Mart'ta Litvanyalı partizanlar ve Alman kuvvetleri Šeduva'yı ele geçirdi. Alman birlikleri 31 Mayıs 1919'a kadar Litvanya'da aktifti. Kėdainiai'de konuşlanmış bir gönüllü alayı mevzilerini güvence altına almıştı; Mart ayında yakın kasabalara küçük seferler başlattı. Yeri iyi bilen yerel gönüllüler, Bolşevik destekçilerini Ramygala, Truskava ve Krekenava'dan çıkarmayı başardılar, ancak bu alanlar kısa süre sonra Bolşevikler tarafından yeniden ele geçirildi. Birkaç kasabaya yapılan bu seferler, Mart ayı sonuna kadar başarıyla gerçekleştirildi. Başarılı operasyonlarının bir ödülü olarak gönüllü alaya 22 Mart'ta bir isim verildi: Ayrı Panevėžys Gönüllü Alayı. Art arda gelen kayıplar nedeniyle, Panevėžys ve Kupiškis'te bulunan Bolşevik kuvvetler isyan ettiler ve isyanları komşu ülke Letonya'dan gelen bir Kızıl Ordu Tümeni tarafından bastırıldı. Bolşeviklerin morali daha derin düşüşlere uğradı ve 19 Mart ile 24 Mart arasında güçleri Panevėžys'i terk etti. Litvanyalı kuvvetler şehre 26 Mart'ta girdi, ancak Kızıl Ordu 4 Nisan'da şehri yeniden ele geçirdi.
17 Mayıs'ta yeniden düzenlenen ordu, Kurkliai kasabasını ele geçirerek ilk operasyonunu gerçekleştirdi. Skiemonys ve Alanta ile birlikte 19 Mayıs'ta alınan Anykščiai'de taarruz için hazırlıklar yapıldı. 22 Mayıs'ta Litvanyalı kuvvetler Utena'da bir taarruz başlatarak Diktarai köyüne ulaştı. Girişim, bir karşı saldırı ile durduruldu ve Litvanya güçleri geri çekildi. Saldırı birkaç günlüğüne duraklatıldı ve Alanta-Skiemonys-Anykščiai hattı alındı. 31 Mayıs'ta Utena'ya doğru bir sefer başlatıldı ve 2 Haziran'da şehir güvenliğe alındı.
Panevėžys Grubu, 18 Mayıs'ta Panevėžys'e doğru bir taarruz başlattı. 19 Mayıs'ta tugay Panevėžys ve Raguva'yı ele geçirdi; 20 Mayıs'ta saha personeli Panevėžys'e taşındı. Şehir, 21 ve 22 Mayıs'ta meydana gelen bir Bolşevik saldırısına dayandı. 24 Mayıs'ta Žukauskas, her iki gruba da daha ileri gitmelerini emretti. Panevėžys Grubu Kupiškis'e doğru ilerledi ve 25 Mayıs'ta Subačius'u güvence altına aldı. Litvanya birlikleri 30 Mayıs'ta Rokiškis'i aldılar; Bolşevik güçler 30-31 Mayıs gecesi Kupiškis'ten ayrıldı ve Litvanya bu şehri de 1 Haziran'da güvence altına aldı. İlerleme devam etti ve 10 Haziran'da Litvanyalı kuvvetler Letonyalı partizanlar (Yeşil Muhafızlar) tarafından kontrol edilen bölgeye ulaştı ve onlara cephane sağladılar.
Litvanya'nın başarıları devam etti ve ağustos sonunda Bolşevikler Zarasai yakınlarında yenildiler. 2 Ekim'de Litvanya, Daugavpils'in bir banliyösü olan Griva'yı aldı. Litvanyalı kuvvetler Letonya sınırının yakınındaki Daugava Nehri'nde durdular ve cephe hattı stabilize oldu. Kısa ömürlü Litbel hükûmeti son bulmuştu.
12 Temmuz 1920'de Litvanya, Rusya SFSC ile bir barış antlaşması imzaladı. Rusya, Litvanya'nın bağımsızlığını ve Vilnius Bölgesi'ndeki hakkını tanıdı. Bu antlaşma Polonya ve kısa ömürlü Belarus Demokratik Cumhuriyeti tarafından tanınmadı. Birkaç tarihçi, Rusya ile yaptığı anlaşmaya rağmen, Litvanya'nın Bolşeviklerin desteklediği yerel komünist güçler tarafından ele geçirilmeye çok yakın olduğunu iddia etti. Bu görüşe göre, bu planları bozan yalnızca Polonya-Sovyet Savaşı'ndaki Polonya zaferiydi.
Bermontiyalılara karşı verilen savaş
Adlarını liderleri Pavel Bermondt-Avalov'dan alan ve resmi olarak Batı Rusya Gönüllü Ordusu olarak bilinen Bermontiyalılar, karışık bir Alman-Rus ordusuydu. Ordu, Rus İç Savaşı'nda Bolşeviklere karşı savaşma sözü verdikten sonra Alman İmparatorluğu tarafından serbest bırakılan Rus savaş esirlerini ve Almanya savaşı kaybettikten sonra Letonya ve Litvanya'da görev yapan Freikorps üyelerini içeriyordu. Bu ordunun resmi amacı, Aleksandr Kolçak'ın güçleriyle birlikte Bolşeviklerle savaşmaktı, ancak asıl gündemi, I.Dünya Savaşı sırasında ele geçirdikleri topraklarda Alman gücünü muhafaza etmekti.
İlk başta, Bermontiyalılar çoğunlukla Letonya'da faaliyet gösterdiler, ancak Haziran 1919'da Litvanya-Letonya sınırını geçtiler ve Kuršėnai kasabasını ele geçirdiler. O zamanlar Litvanyalılar Bolşeviklerle savaşıyorlardı ve yalnızca diplomatik protestolar yapabildiler. Ekim ayına gelindiğinde, Bermontiyalılar batı Litvanya'da (Samogitia) Šiauliai, Biržai ve Radviliškis şehirleri de dahil olmak üzere önemli toprakları ele geçirdiler. Bir kasabayı ilhak ettikten sonra, Bermontiyalılar, idareyi yürütmek için yalnızca Rusça kullanılabileceği kuralını yürürlüğe koydular. Yerel halkı soymak ve yağmalamakla ün salan yerel partizan grupları örgütlemeye başlayadılar.
Ekim 1919'da Litvanya kuvvetleri, 21 ve 22 Kasım'da önemli bir demiryolu merkezi olan Radviliškis yakınlarında önemli bir zafer elde ederek Bermontiyalılara saldırdı. Litvanyalılar orada 30 uçak ve 10 top dahil olmak üzere önemli miktarda savaş ganimeti topladılar. Daha sonra çatışmalar, Alman birliklerinin geri çekilmesini denetleyen bir İtilaf temsilcisi Fransız General Henri Niessel'in müdahalesi ile durduruldu. Litvanya ordusu, daha fazla yağmalamalarını önlemek ve tam tahliyelerini sağlamak için geri çekilen Bermontliya askerlerini takip etti. 15 Aralık'ta Bermontiyalılar Litvanya'dan tamamen çıkarıldı.
Polonya'ya karşı verilen savaş
Ana konu: Polonya-Litvanya Savaşı
Haziran 1920'de Rus ordusu Vilnius'u ele geçirmişti. Varşova Muharebesi'ndeki yenilgisinden kısa bir süre sonra, geri çekilen Kızıl Ordu, 12 Temmuz'da imzalanan barış antlaşması hükümleri uyarınca şehri Litvanya'ya teslim etti. Polonya ile Litvanya arasında bir silahlı çatışmayı önlemek amacıyla görüşmeler başlatıldı. 7 Ekim'de Suwałki Anlaşması imzalandı. Ancak, anlaşmanın resmen yürürlüğe girmesinden önce 8 Ekim'de, Polonyalı lider Józef Piłsudski'nin emriyle hareket eden General Lucjan Żeligowski, Polonyalı birlikler tarafından bir isyan düzenledi. Vilnius ve Suvalkai bölgeleri istila edildi. Başlangıçta Polonya kuvvetleri pek silahlı direnişle karşılaşmadı ve daha sonra bir Litvanya karşı saldırısı Milletler Cemiyeti Askeri Komisyonu tarafından durduruldu. Vilnius bölgesi Polonya tarafından kontrol edildiğinden, Litvanya hükûmeti Kaunas'ı Litvanya'nın geçici başkenti ilan etti. Vilnius konusundaki anlaşmazlık iki savaş arası dönem boyunca devam edecekti.
Żeligowski Ayaklanması
Ana konu: Żeligowski Ayaklanması
Polonya Devlet Başkanı Józef Piłsudski tarafından düzenlenen sahte bir ayaklanma General Lucjan Żeligowski liderliğindeki Polonya kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi. Bu kuvvetler 1920 sonbaharında Vilnius'un kontrolünü ele geçirdi. Ancak bundan kısa bir süre sonra Litvanyalı kuvvetler bu çatışmada üstünlük sağlamaya başladı ve 'isyancı' kuvvetler düzenli Polonya ordusundan destek aldı. Bu askerî harekât tarih yazımında Polonya-Litvanya savaşının bir devamı olarak kabul edilir.
Bayramşah, Kütahya
Bayramşah, Kütahya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 23 km uzaklıktadır.
Web 2.0
Web 2.0, O'Reilly Media tarafından 2004'te kullanılmaya başlayan bir sözcüktür ve ikinci nesil internet hizmetlerini - toplumsal iletişim sitelerini, vikileri, iletişim araçlarını, folksonomileri- yani internet kullanıcılarının ortaklaşa ve paylaşarak yarattığı sistemi tanımlar. Kelimenin tam anlamı tartışmaya açıktır, Tim Berners-Lee gibi teknoloji uzmanları da kelimenin manasını sorgulamıştır.
Söderhamn
Söderhamn, İsveç'in doğu kuşağında bulunan bir kenttir. Şehir, Botni Körfezi'nin kıyısında ormanlık bir alanda kurulu olup çevresiyle beraber düz ve tarıma elverişli topraklara sahiptir.
Kavacık, Burdur
Kavacık, Burdur ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Web 2.0
Tim O'Reilly'e göre Web 2.0'ın kısmen tanımı şöyledir: "Web 2.0 bilgisayar endüstrisinde internetin bir düzlem olarak ilerlemesiyle bir işletme devrimi ve bu düzlemin kurallarını başarı için anlamaya çalışmaktır. Bu kurallar arasında başlıcası şudur: Ağ etkilerini daha çok insanın kullanabilmesi için programlar kurmak."
Söderhamn
Şehir hakkında
Söderhamn, 17. yüzyıl başlarında kuruldu. 7 Eylül 1620'de kent konumuna alınan yerleşim, Söderhamnsån nehrinin ağzında oluşu ve geniş ormanlarla çevrili oluşu sayesinde hem tarım, hem sanayi hem de ormancılıkta gelişmeye başladı. Yaşanan birtakım yangından sonra kent tekrar inşa edildi. 18 ve 19. yüzyıllarda gelişimini sürdüren Söderhamn, günümüzde Ericsson şirketinin şubesine sahiptir. Yine kentte Arizona Chemical, Svenska Mineral ve E-Center gibi yerel şirketler de yer almaktadır.
Kavacık, Burdur
Tarihçe
Köy, 1925'ten beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Burdur merkez ilçeye bağlıyken, 13 Aralık 1936'da Yeşilova ilçesine bağlandı. Köy, 28 Ekim 1954 tarihindeki Cumhurbaşkanlığı onayıyla yeniden Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Coğrafya
Burdur il merkezine 37 km uzaklıktadır.
Web 2.0
<blockquote style="border: 1px solid blue; padding: 0.5em 0.8em;"> AJAX, SOA, araç (widget) gibi teknolojik terimlerle açıklanmaya çalışılan Web 2.0 gerçekte bir akımdır. Teknolojik araçlar, bu yaklaşıma hizmet edecek yardımcı araçlardan ibarettir. Web 2.0, web hizmetini iyileştirmek amacıyla ziyaretçilerin siteye katılımını (participation) sağlamak, yine aynı amaçla diğer sitelerle ve ziyaretçilerle iş birliği (collaboration) yapmak fikrine dayanan bir akımdır. Haberdar olmayı ve katılımı kolaylaştırmak amacıyla AJAX, bıcır (widget), RSS... gibi teknolojiler kullanılabilmektedir. Siteler kendi aralarında iş birliği yapmak amacıyla SOA, XML, WebService gibi teknolojiler kullanabilmektedirler. Bu akımda, içeriğin sınıflandırılmasından (etiketleme-tagging) zenginleştirilmesine kadar (Örn: Wikipedia) her türlü büyük-küçük katkı teşvik edilir ve memnuniyetle karşılanır.
Basit bir dille Web 2.0, Vikipedi, Youtube, flickr, del.icio.us, Ekşi Sözlük, Facebook vb. arkadaşlık siteleri gibi kullanıcıların diğer kullanıcılar için ziyaret ettikleri İnternet siteleri veya kullandıkları programlardır.
Giriş
Web 2.0, İnternet sitelerinin bilgi barınağı olmasından işleyen platformlara taşınmasına ve İnternet programlarını son kullanıcılarına hizmetine, kullanıcıların bir bilgi ya da uğraşı paylaşıp tekrar kullanmasına, gelişmiş organizasyon ve kategorilendirme, ve İnternet'in ekonomik değerinin yükselip alçalmasını da tanımlayabilir.
Web 2.0 ilk olarak kullanıldığında, sosyal ağ sitelerini; blog ve vikileri temsil ediyordu.
Web 2.0 ın bizlere kazandırdığı yeniliklerden biri de Etiket Bulutudur. Etiket Bulutu oluşturmak için bloglara, resimlere ve hatta forum lara etiketler yapıştırarak daha sonradan başka kullanıcıların bu yazılara ulaşmasını sağlamaktır.
İlk Web 2.0 konferansında ise; Tim O'Reilly ve John Battelle Web 2.0 prensiplerini şöyle sıraladı:
Tim O'Reilly'nin verdikleri örnekler ve şirketler bu ilkeleri kısmen kabul etmiş ve Web 2.0leşmişlerdir. Kabul edenler güçlerini neredeyse tamamen insanlarla ilgili ilişkilerinden ve onların yaptırımlarından alırlar. Kademeleri de çevrimiçi ve çevrimdışı özelliklerine değindir.
3. Kademe'de Web 2.0 kullananlar, çevrimdışı iken kullanışlı olmayan sadece çevrimiçiyken kullanılabilenlerdir. Bunlar : Vikipedi, eBay, Skype, Youtube, craigslist, del.icio.us, dodgeball, ve Adsense gibi sitelerdir.
2. Kademe'de kullananlar çevrimdışı da hizmet edebilenler ancak çevrimiçi avantajlarını kullananlardır. O'Reilly bu kademeye örnek olarak Flickr'ı örnek göstermiştir. 1. Kademe'de programlar ise çevrimdışı da kullanılabilen ama özelliklerini çevrimiçiyken kazanabilenlerdir. O'Reilly buna örnek olarak Google Docs & Spreadsheets ve iTunes'u vermiştir.
0. Kademe'de ise çevrimdışı da hizmet edebilenlerdir. Buna örnek olarak O'Reilly MapQuest ve Google Maps gibi haritalandırma programlarını göstermiştir. Ancak, kullanıcıların da katılımlarını kabul edenler 2. kademede gösterilebilir. (Google Earth gibi)
İnternet sitesi odaklı olmayan, email, Anında mesajlaşma ve hatta telefon gibi uygulamalar da Web 2.0 internet hiyerarşisi içindedir.
Türkiye'de Web 2.0
Türkiye'de Web 2.0 iki ayrı açıdan katkı almıştır. Web1.0'dan Web 2.0 dönemine kalan ve popülerliklerini devam ettiren siteler, bunlar Ekşi Sözlük gibi sosyal siteler. Ve de Web 2.0 zamanında ortaya çıkan yeni siteler. Bunların arasında da Yonja, Blogcu Bildirgec ve Webrazzi sayılabilir. Daha sonraları da Web 2.0 projelerinin artmasıyla, Web 2.0 haberciliği de popülerleşti. Internet girişimleri adına birçok örnek teşkil edecek projeler gerçekleştirilirken özellikle 2006 yılı sonrasında Türkiye pazarına yurtdışındaki yatırımcıların ilgisi artmıştır.
Web 2.0 dünyasında Türkler
Türkiye'ye yönelik websitesi yapanlar dışında, yurt dışındaki önemli projelere imza atan Türkler de Web 2.0'ı etkilediler. Google'un sahip olduğu Orkut.com sitesinin yapımcısı bir Türk. Bunun dışında Silikon Vadisi'nde risk yatırımcıları, girişimciler ve blogcular da mevcut. Özellikle son dönemde Gittigidiyor.com - eBay.com, Cember.net - Xing.com gibi ortaklık ve anlaşmalar ile daha hızlı ilerleyen sektörde melek yatırımcılar oluşurken diğer taraftan Golden Horn Ventures gibi Venture Capital firmaları da kuruldu.
Teknoloji
Web 2.0'ın karmaşık ve değişim geçiren teknolojinin şemasında hizmet sağlayıcı programları, içerik sendikaları, ileti gönderme iletişim kuralları, tarayıcıların için eklemeler ve yamalar, ve kullanıcı programları bulunmaktadır. Bu farklı ama birbirine bağlı yaklaşımlar Web 2.0'a bilgi depolama, yaratım, ve yayılma olanaklarını daha önceden İnternet sitelerinden beklenenden çok daha detaylıca yapabilmektedir.
İnternet bazlı programlar ve masaüstleri
AJAX'ın zengin kullanıcı tecrübesi İnternet sitelerinin kişisel bilgisayarlarda yazım, işlem, sunum, WYSIWYG ve viki sitelerinin birçok özelliğini bilgisayarla yapmalarını sağlamıştır. Hâlen diğer siteler proje yönetimi özelliklerini de kullanmaktadır. Java bir sitenin video sunumu yapmasına yardımcı olmuştur, Google bu konuda en tanınmış sitelerden biri olan Writely'i de satın almıştır. 0pp Birçok tarayıcı bazlı işletim sistemleri ya da çevrimiçi masaüstleri de böylelikle oluştu. Temel olarak masaüstü programı olarak çalışmakta, tam olarak işletim sistemi olarak çalışmamaktadır. Bu servisler kullanıcıların işletim sistemi kullanır gibi kişisel bilgisayar ortamına benzer tecrübe edinmesine yardımcı olmuştur. Bunların karakteristikleri herhangi bir modern tarayıcıda kullanılabilmektedir.
Birçok İnternet tabanlı programlar İnternet'in 1997 ile 2001 arasında şişmesi döneminde ortaya çıkmış ardından yok olmuştur, böylelikle önemli olan birçok kullanıcıya ulaşma görevini yitirmişlerdir. 2005'te WebEx tanınan bu sitelerden Intranets.com'u satın almış, ödediği meblağ da altı yıl içerisinde toplam aldığı yatırıma yakındır.
RIA
Ajax, Adobe Flash, JavaFX, Adobe Flex, Silverlight ve OpenLaszlo gibi RIA teknikleri kullanıcıların tarayıcılarla yaşadığı tecrübeleri geliştirmektedir. Bu teknolojiler bir sitenin içeriğini kullanıcılardan aldığı talep doğrultusunda anında tüm siteye taşıyabilmektedir.
Sunucu programları
Web 2.0 RIA işlemleri İnternet sunucularının mimarisi üzerine kurulur ve beraberinde kullandığı programlar üzerinedir. Dinamik içerik yönetimi sunumu sendikasyondan daha farklıdır, ancak internet hizmetleri daha çok veritabanı ve işletim desteğine bağlıdır, ve intranetin işleyişine oldukça benzer. Satıcı yaklaşımları ise, genel sunucu yaklaşmasıdır ve birçok tek sunucu platformunun görevini üstlenir ya da sunucunun eklenti yaklaşımı vardır bu da standart yayınlama yöntemlerini gelişmiş API arayüzleri ve diğer yöntemleri kullanır.
RSS
Web 2.0'nın gelişimindeki ilk ve en önemli adım sitenin içeriğinin sendikasyona uğramasıdır. Standartlaşmış protokollerin son kullanıcılar için sitenin dosyalarının diğer işlevlerine yardımcı olabilir. Sitenin başka bir siteye, tarayıcı eklentisi veyahut da masaüstü programıyla bağı oluşabilir. Bu protokoller RSS (oldukça kolay sendikasyon) olanakları vermiştir; RDF ve Atom da XML'e yaramıştır. FOAF ve XFN gibi özellikli protokollerde sitelerin özelliklerini çoğaltır ve son kullanıcıların site bazlı uğraşmasına izin verir.
Bu trendlerin gelişiminden dolayı, bu protokollerin birçoğu gayriresmî standartlarda mevcuttur.
İnternet protokolleri
İnternet iletişim protokolleri Web 2.0 nin iç sistemi için anahtar görev taşırlar. Büyük protokoller REST ve SOAP'u da içinde bulundurur.
Her iki koşulda da API servise ulaşımı tanımlar. Çoğu zaman suncular kendilerine ait APIler kullanırlar, ama standart internet hizmeti sağlayan APIler (misal olarak bloglar) de kullanılmaktadır. İnternet hizmetleriyle de iletişim genelde herhangi bir XML formatında gerçekleşmektedir.
Jacques Le Goff
Jacques Le Goff (1 Ocak 1924, Toulon - 1 Nisan 2014, Paris) Fransız tarihçi. Özellikle 12. ve 13. yüzyıl Orta Çağ tarihi konusunda uzmanlaşmıştır. Pierre Nora ile birlikte 1970'li yıllarda Yeni tarih (Nouvelle histoire) akımının önemli isimleri arasında gösterilir.
Uluslararası entelektüel çevrede Orta Çağ tarihinin önemli isimlerinden Le Goff, hocası Marc Bloch tarafından kurulan Annales Okulu üyelerindendir. 1972 yılında Fernand Braudel'in ardından, Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales’in başına geçti. Bu görevi 1977 yılında François Furet'in devralması ile birlikte Le Goff kendini, orta çağ döneminde Batı Avrupa tarihsel antropoloji çalışmalarına adadı. Orta Çağ döneminde gerçekleştirilen başarılara ve değişime dikkatleri çekerek "Orta Çağ" ismine ve kronolojisine karşı itirazlarda bulunmuştur. Bunu yaparken özellikle 12. yüzyıl Rönesans hareketini örnek göstermiştir.
Le Goff, tarih biliminde orta çağ dönemi konusunda oluşan kamplaşmada bu dönemin önemini küçümseyen veya abartan taraflara karşı eşit mesafede oldu. Orta Çağın kendine has bir medeniyet olduğunu ve onun Greko-Romen antikitesi ile modern dünyadan ayrı değerlendirilmesi gerektiğini savundu.
Son çalışmaları arasında içinde bulunduğu ekolün üzerinde fazla durmadığı biyografi alanında yankı getiren iki eseri bulunur: Bu iki eserinde, Aziz kabul edilen tek Fransa kralı, IX. Louis'in hayatı ve bir İtalyan keşiş olan Assisili Francesco'nin hayatı anlatılır.
2004 yılında, Hollanda Güzel Sanatlar ve Bilimler Krallık Akademisi (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen) tarafından verilen Dr A. H. Heineken ödülüne tarih alanında layık görüldü.
NGC 1615
NGC 1615, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Boğa takımyıldızı yönünde bulunur. E-S0 tipi bir merceksi, eliptik galaksidir. Fransız astronom Edouard Stephan tarafından 1878 yılında 80,01 cm (31,5 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
William Powell
Broadway sahnelerinde başarılı bir kariyer sonrasında 1922 yılında Sherlock Holmes filminde küçük bir rol ile sinemaya adım attı. Bir MGM yıldızı olarak, Myrna Loy ile birlikte on dört filmde oynadı. The Thin Man film serisindeki başarısı ile adından söz ettirdi. The Thin Man (1934), Adamım Godfrey (1936) and Life with Father (1947) adlı filmlerdeki performansı ile üç kez En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü dalında Oskar Ödülü'ne aday gösterildi. 1984 yılında emekliliğinin 30. yılında kalbinin durması sonucu Palm Springs'te 91 yaşında iken öldü.
Rykka
Christina Maria Rieder (d. Vancouver), Kanadalı şarkıcı. Die Entscheidungsshow yarışmasını kazandıktan sonra 2016 Eurovision Şarkı Yarışması'nda "The Last of Our Kind" adlı şarkısıyla İsviçre'yi temsil etmiştir.
Ayçöreği
Ayçöreği ya da Ay çöreği, genellikle içine tarçın, ceviz, fındık, kakao ve kuru üzüm konularak yapılan, hilâl şeklindeki bir çörek çeşididir. Hilâl şeklinde olmayıp aynı malzemelerin kullanılmasıyla yapılan dörtgen şeklindeki pastiç (diğer adıyla İzmir çöreği) de çoğu zaman pastanelerde ayçöreği adıyla satılmaktadır.
Wright Kardeşler
Wright Kardeşler olarak tanınan Orville Wright (19 Ağustos 1871 - 30 Ocak 1948) ve Wilbur Wright (16 Nisan 1867 - 30 Mayıs 1912), tarihte ilk defa motorlu uçak uçuran Amerikalı kardeşler.
1891’de ilk Aerodrome model uçak ile denemelere başlayan Samuel P. Langley, dört senelik çalışmalarının sonunda, buhar gücü ile çalışan Aerodrome No.V’ in 30 m yükselerek 1006 m yol katetmesini sağlamıştır. (Aerodrome Latince'de - Hava Koşusu demektir) Sürati ise saatte 32 km idi. Bir sonraki modeli Aerodrome No.VI ise Kasım 1896’da bu sefer 1280 m uçmuş ve 1 dk.’dan fazla havada kalmıştır. Bu pilotsuz uçuşlar ABD Savaş Bakanlığı ($50,000) ve Smithsonian Enstitüsü ($20,000) tarafından, pilotlu uçuş için desteklenmişti.
Ohio, Dayton'lu iki bisiklet ustası olan Wilbur ve Orville Wright, 1890'da kuşların nasıl uçtukları hakkında kendilerine ipucu verebilecek her şeyi sistemli bir şekilde incelemeye başladılar. Bilimsel eserlerde ve eski insanların deneyimleri arasında kendi işlerine yarayacak hiçbir şey olmadığını kısa sürede anlayan Wright kardeşler sadece Berlin yakınlarındaki bir tepe üstünden planörle uçuş denemeleri yapan ve bu konuda çok dikkatli notlar tutan Alman mühendisi Otto Lilienthal'in çalışmaları ile işe başladılar.
Wilbur ve Orville Wright bilimsel öğrenim görmemişler, liseden sonra yüksek bir okula da gitmemişlerdi. Fakat uçma alanındaki çalışmalarını yürütürken kendi yöntemlerini de model uçaklar, uçurtmalar, insan taşıyan planörler ile yaptıkları yüzlerce deney sayesinde bu konuda ilerlettiler. Havacılıktaki gelişmelerden ülke olarak geri kalmamak için, Smithsonian Enstitüsü - ABD, Lilienthal’in Lift & Drag tablosu ile birlikte Wenham ve John Browning’in 1871’deki rüzgâr tüneli çalışmasını daha 1895 yılında Wright kardeşlere vermişti.
Lilienthal kuşların uçmalarını çok yakından incelediği için planörünün bir kuşu andırmasına fazla şaşırmamak gerekir. Lilienthal uçabilecek bir uçağın havayla temas halinde olan sabit bir kanadı olması gerektiğini gösterdi. Kararlı bir uçuşu gerçekleştirebilmek için gerekli kontrol sadece onun söylediği böyle bir kanat tarafından sağlanabilirdi ve bu konuda Wright Kardeşler Lilienthal çalışmalarını esas aldılar.
Amerika Birleşik Devletleri'nde tek kanatlı ve buhar motorlu havadan ağır uçan ilk pervaneli uçak, Alman Gustav Weisskopf tarafından Nisan 1899 da Pittsburgh, Pensilvanya sonra 14 Ağustos 1901’de Bridgeport Connecticut, daha sonra da 17 Ocak 1902 de 11,300 m’lik Connecticut uçuşu ile başlamıştı. Gustav Weiskoff (ona İngilizce tercümesi ile Whitehead derlerdi) Amerikan vatandaşlığına geçmemekte ısrar ettiğinden, Smithsonian Enstitüsü Wright Kardeşleri desteklemeye devam etti.
Bu uçak iki pervaneliydi. Pilotla birlikte ağırlığı 335 kg'dı. Orville birinci denemede 12 saniye uçtu ve sadece 37 metre mesafe kat etti. O günkü son denemesinde ise, bu süre 59 saniyeye çıkmıştı ve 260 metrelik bir mesafeye uçmuştu. Wright Kardeşler artık uçabilen bir uçak yapmışlardı ama onu nasıl uçuracaklarını bilmiyorlardı. Smithsonian Enstitüsü lider havacılardan Louis Mouillard, Gabriel Voisin, John J. Montgomery, Louis Blériot, Alberto Santos Dumont ve Percy Pilcher ile yazışarak elde ettiği tüm bilgileri, Wright Kardeşlere iletmeye devam ediyordu.
4 Haziran 1908 senesinde ABD'nin ilk ‘resmi’ uçuşunu Kanadalı Glenn H. Curtis, June Bug adını verdiği dışarıdan yardım almadan kalkabilen bir uçak ile yaptı.Bu uçuş Amerika’nın ilk resmi “Havadan Ağır Uçağı ve Uçuşudur”. Curtis 1 numaralı Pilot Lisansı sahibidir, Wright Kardeşler ise 4 ve 5 nolu lisansları almışlardır.
Avrupa'daki hızlı havacılık gelişmeleri ve Kanadalı Glenn H. Curtis ile çalışmaya başlayan ABD Savaş Bakanlığı ve Smithsonian Enstitüsü, yarışa başlamakta bile zorlanan Wright Kardeşleri artık “İlk Uçuş” ile pazarlamaya devam edecekti. Nitekim ABD, 12 Aralık 1928 tarihinde İlk Uçuş’un 25'ci yılı adı altında bir Uluslararası Sivil Havacılık konferansı düzenledi. Dünyaya 'İlk Uçuşun 25. Yılı' diye ilan edilen bu konferansa, “İlk Uçuş yalanı” yüzünden hiçbir devlet katılmadı. Tarihte kayıtlara "Güzel bir kutlama" diye geçti. (12-14 Aralık 1928)
Çocukluk
Wilbur ve Orville Wright, İngiliz ve Hollanda kökenli bir din adamı olan Milton Wright (1828–1917) ve Alman ve İsviçre kökenli Susan Catherine Koerner'ın (1831–1889) yedi çocuğundan ikisiydi. Milton Wright'ın annesi Catherine Reeder, Amerika'nın en zengin ailelerinden biri olan Vanderbilt ailesi'nin ve New Rochelle, New York'un Huguenot Gano ailesinin soyundan geliyordu. Wilbur, 1867'de Millville Indiana yakınlarında, Orville ise 1871'de Dayton, Ohio'da doğdu.
Wright’ın çocuklarının hiçbirinin ikinci adı yoktu. Bunun yerine, babaları onlara ayırt edici ilk adlar vermek için çok uğraştı. Wilbur, Milton Wright'ın hayranlık duyduğu din adamları Willbur Fisk ve Orville ise Orville Dewey’in adları seçildi. Arkadaşları için "Will" ve "Orv" idiler ve Dayton'da komşuları onları "Piskoposun çocukları" veya "Piskoposun oğlanları" olarak tanıyordu.
Babalarının “United Brethren in Christ” kilisesindeki (Türkçe: İsa'daki Birleşik Kardeşler Kilisesi) piskopos konumu nedeniyle, babaları sık sık seyahat etti ve nihayet 1884'te Dayton'a kalıcı olarak dönmeden önce Wright'lar sık sık toplam on iki kez taşındılar. Orville yaramazlık yaptı ve bir kez okuldan atıldı. 1878'de aile Cedar Rapids, Iowa'da yaşarken, babaları iki küçük oğlu için eve bir oyuncak helikopter getirdi. Cihaz, Fransız havacılık öncüsünün Alphonse Pénaud icadına dayanıyordu. Kağıt, bambu ve mantardan ve rotorunu döndürmek için bir lastik banttan yapılmıştı ve yaklaşık uzunluğundaydı. Wilbur ve Orville kırılana kadar onunla oynadılar ve sonra kendilerininkini yaptılar. Daha sonraki yıllarda, uçmaya olan ilgilerinin kıvılcımı olarak oyuncakla yaşadıkları deneyime işaret ettiler.
Versay Barış Antlaşması
Versay Barış Antlaşması, I. Dünya Savaşı sonunda İtilaf Devletleri (Müttefik Devletler olarak da bilinir) ile Almanya arasında imzalanan barış antlaşmasıdır. 18 Ocak 1919'da başlayan Paris Barış Konferansı'nda müzakere edilmiş, 7 Mayıs 1919'da son metin Almanlara deklare edilmiş, 23 Haziran'da Alman Parlamentosu'nca kabul edilmiş ve 28 Haziran'da Paris'in Versay banliyösünde imzalanmıştır.
İçerdiği ağır koşullardan ötürü Versay Antlaşması Almanya'da büyük tepkiye yol açmış ve "ihanet" olarak kabul edilmiştir. Birçok tarihçi Almanya'da 1920'lerde yaşanan ekonomik ve siyasi istikrarsızlığa, Nazi Partisi'nin iktidara gelişine ve II. Dünya Savaşı'na nihai olarak Versay Antlaşması'nın neden olduğu düşüncesindedir.
Antlaşmanın hazırlanışı
Alman hükûmeti 1918 yılının Ekim ayında, dönemin ABD başkanı Woodrow Wilson'un adil bir barış için önermiş olduğu on dört maddeyi kabul ettiğini bildirmiş, Başkan'dan bu çerçevede bir antlaşmaya gidilmek üzere ateşkes sağlanması yönünde girişimlerde bulunmasını talep etmişti. Bu on dört maddenin dokuz maddesi yeni toprak düzenlemeleriyle ilgilidir. Ancak savaşın son yılında gerek İngiltere, Fransa ve İtalya arasında, gerekse de bu ülkelerle Romanya ve Yunanistan arasında imzalanmış olan gizli antlaşmalar daha farklı bir toprak düzenlemesini gerektirmekteydi.
Paris Barış Konferansı'nda "Üç Büyükler" olarak bilinen İngiltere Başbakanı David Lloyd George, Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ve İtalya Başbakanı Vittorio Emanuele Orlando etkin olmuş ve Versay Antlaşması'nın maddeleri taslak haline getirilmiştir. Bu taslakla ateşkes görüşmeleri sırasında verilen güvenceler arasındaki uyumsuzluk Alman heyetince protesto edilse de Alman Meclisi antlaşma şartlarını 9 Temmuz 1919'da, Almanya üzerinde abluka kalkmadığı ve başka yapılacak bir şey olmadığı için onayladı.
Genel hatlarıyla, 10 Ocak 1920'de yürürlüğe giren Versay Antlaşması, Bismarck (Bismark)'ın kurduğu Almanya'yı yıkıyor ve yeni bir Avrupa düzeni kuruyordu. Almanya, Alsas-Loren'i Fransa'ya, Eupen (Öpen), Malmedy (Malmedi) ve Monschau (Monşo)'nun bir bölümünü Belçika'ya, Memel'i (bugün Klaipeda) yeni kurulan Litvanya'ya, Yukarı Silezya'nın güney ucunu ve Batı Prusya'nın büyük bölümünü Polonya'ya, Yukarı Silezya'nın bir parçasını Çekoslovakya'ya bırakıyordu. Danzig (bugün Gdansk) serbest şehir oluyor ve Milletler Cemiyeti'nin himayesine terkediliyordu. Saar (Sar) bölgesi Fransa'ya bırakılacak, bölgenin esas kaderi ise on beş yıl sonra yapılacak halk oylaması ile belirlenecekti. Almanya, Ren kıyılarındaki ve Helgoland'da mevcut tahkimatları yıkacaktı. Ayrıca 1920'de Schleswig Holstein bölgesinin Schleswig kısmında plebisit yapılacaktı. Bu plebisit sonucu Orta Schleswig Almanya'da kalırken; Apenrade (Aabenraa), Sonderburg (Sonderborg), Hadersleben (Haderslev) ilçelerinin tamamıyla Tondern (Tønder) ve Flensburg ilçelerinin kuzey kısımlarından oluşan Kuzey Schleswig (Güney Jutland) Danimarka'ya geçiyordu. 15 Haziran 1920'de Almanya, Danimarka'ya Kuzey Schleswig'i resmen devretti.
Almanya'nın, Çin'deki hakları ve Büyük Okyanus'taki adaları Japonya'ya devredildi. Almanya, Avusturya ile birleşmemeyi taahhüt etmekte; ayrıca Avusturya, Çekoslovakya ve Polonya'nın bağımsızlığını tanımaktaydı. Tarafsızlığı savaş içinde çiğnenen Belçika'nın hukuki bakımdan da tarafsızlığı kaldırılmakta, Almanya da bunu kabul etmekte idi.
Almanya, mecburi askerliği kaldırıyor, en çok 100 bin kişilik bir ordu bulundurmak yetkisine sahip oluyordu. Ayrıca, Almanya denizaltı ve uçak da üretemeyecekti. Bütün gemilerini de İtilaf Devletleri'ne teslim edecekti. Almanya, ödeme kabiliyetinin çok üstünde bir savaş tazminatıyla da yükümlü tutuluyordu. Almanya, ekonomik ve siyasi bakımdan ağır yükümlülükler altında idi. Birçok Alman da yeni kurulan devletlerin sınırları içinde kalmıştı. Bu durumun doğal bir sonucu olarak azınlık meselesi, Barış Antlaşmasının uygulanması ile ortaya çıkmıştır.
Almanya'nın tepkisi
29 Nisan'da Dışişleri Bakanı Ulrich Graf von Brockdorff-Rantzau başkanlığındaki Alman heyeti Versay'a vardı. 7 Mayıs'ta, "Savaş Suçluluğu Maddesi" de dahil olmak üzere galipler tarafından dikte edilen koşullar karşısında von Brockdorff-Rantzau, Clemenceau, Wilson ve Lloyd George'a şu cevabı verdi: "Burada karşımıza çıkan nefretin tüm gücünü hissedebiliyoruz. ... Bizden savaşın tek suçlusu olduğumuzu itiraf etmemizi istiyorsunuz; benim ağzımdan böyle bir itiraf yalan olur." Almanya'nın müzakerelere katılmasına izin verilmediği için, Alman hükûmeti haksız talepler ve "onur ihlali" olarak gördüğü bu durumu protesto etti ve kısa bir süre sonra barış konferansından çekildi. Her siyasi görüşten Alman, antlaşmayı -özellikle de Almanya'yı savaşı başlatmakla suçlayan Savaş Suçluluğu Maddesi'ni- ulusun onuruna yapılmış bir hakaret olarak kınadı. Şartları Almanya'ya "al ya da bırak" temelinde sunulduğu için antlaşmayı "Diktat" olarak adlandırdılar. Almanya'nın demokratik yollarla seçilmiş ilk hükûmet başkanı Philipp Scheidemann, antlaşmayı imzalamak yerine istifa etti. Scheidemann 12 Mayıs 1919'da Weimar Ulusal Meclisi'nde yaptığı duygusal ve polemikçi konuşmada antlaşmayı "korkunç ve öldürücü bir cadı çekici" olarak nitelendirdi, ve şöyle haykırdı: "Kendisini ve bizi bu şekilde zincire vuran hangi el buruşmaz ki?"" Scheidemann konuşmasının sonunda, hükûmetin görüşüne göre anlaşmanın kabul edilemez olduğunu belirtti. Scheidemann'ın istifasının ardından Gustav Bauer başkanlığında yeni bir koalisyon hükûmeti kuruldu. Almanya Cumhurbaşkanı Friedrich Ebert Almanya'nın imkansız bir durumda olduğunu biliyordu. Vatandaşlarının antlaşmadan duyduğu tiksintiyi paylaşmasına rağmen, hükûmetin antlaşmayı reddedecek durumda olmayacağı ihtimalini de göz önünde bulunduracak kadar aklı başındaydı. Almanya'nın antlaşmayı imzalamayı reddetmesi halinde, Müttefiklerin Almanya'yı batıdan işgal edeceğine inanıyordu ve bir işgal durumunda ordunun buna karşı koyabileceğinin garantisi yoktu. Bu düşünceyle Mareşal Paul von Hindenburg'a, Müttefiklerin savaşı yeniden başlatması durumunda ordunun anlamlı bir direniş gösterip gösteremeyeceğini sordu. Eğer ordunun direnebileceğine dair en ufak bir ihtimal bile varsa, Ebert anlaşmanın onaylanmamasını tavsiye etmeyi planlıyordu. Hindenburg, Genelkurmay Başkanı Wilhelm Groener'in telkinleriyle, ordunun sınırlı bir ölçekte bile savaşa devam edemeyeceği sonucuna vardı. Ancak Ebert'i bilgilendirmek yerine, Groener'in hükûmete düşmanlıkların yeniden başlaması durumunda ordunun savunulamaz bir pozisyonda olacağını bildirmesini sağladı. Bunun üzerine yeni hükûmet anlaşmanın imzalanmasını önerdi. Ulusal Meclis beş çekimser oyla (toplam 421 delege vardı) 237'ye karşı 138 oyla antlaşmanın imzalanması lehinde oy kullandı. Bu sonuç, son tarihten birkaç saat önce Clemenceau'ya telgrafla bildirildi. Dışişleri Bakanı Hermann Müller ve Sömürgeler Bakanı Johannes Bell Almanya adına antlaşmayı imzalamak üzere Versay'a gitti. Antlaşma 28 Haziran 1919'da imzalandı ve 9 Temmuz'da Ulusal Meclis tarafından 209'a karşı 116 oyla onaylandı.
Tazminatlar
Alman ekonomisi o kadar zayıftı ki, tazminatların sadece küçük bir yüzdesi döviz olarak ödendi. Bununla birlikte, orijinal tazminatların bu küçük yüzdesinin (132 milyar altın mark) ödenmesi bile Alman ekonomisi üzerinde önemli bir yük oluşturdu. Yıkıcı savaş sonrası hiperenflasyonun nedenleri karmaşık ve tartışmalı olsa da, Almanlar ekonomilerinin neredeyse çöküşünden anlaşmayı sorumlu tuttu ve bazı ekonomistler tazminatların hiperenflasyonun üçte biri kadarından sorumlu olduğunu tahmin etti. Mart 1921'de Fransız ve Belçikalı birlikler Duisburg, Düsseldorf ve Versay Antlaşması'na göre askerden arındırılmış Rhineland'ın parçasını oluşturan diğer bölgeleri işgal etti. Ocak 1923'te Fransız ve Belçika kuvvetleri, Almanya'nın Versay Antlaşması'nın talep ettiği tazminat ödemelerini yerine getirmemesinin ardından bir misilleme olarak Ruhr bölgesi'nin geri kalanını işgal etti. Alman hükûmeti buna "pasif direniş" (şiddet içermeyen direniş) ile cevap verdi, yani kömür madencileri ve demiryolu işçileri işgal güçlerinin talimatlarına uymayı reddetti. Üretim ve ulaşım durma noktasına geldi, ancak mali sonuçlar Alman hiperenflasyonu'na katkıda bulundu ve Almanya'daki kamu maliyesini tamamen mahvetti. Sonuç olarak pasif direniş 1923'ün sonlarında sona erdi. Ruhr'daki pasif direnişin sona ermesi, Almanya'nın bir para reformu yapmasına ve 1925'te Fransız ve Belçika birliklerinin Ruhr Bölgesi'nden çekilmesine yol açan Dawes Planı'nı müzakere etmesine olanak sağladı.
Askeri
1920 yılında, Reichswehr başkanı Hans von Seeckt, ordunun insan kaynakları bölümü olduğu iddia edilen Truppenamt (Birlik Ofisi)'ni genişleterek Genelkurmay Başkanlığı'nı gizlice yeniden kurdu. Mart ayında, 18,000 Alman birlikleri, Almanya Komünist Partisi tarafından çıkarılması muhtemel huzursuzluğu bastırma girişimi kisvesi altında Rhineland'a girdi ve bunu yaparken askerden arındırılmış bölgeyi ihlal etti. Buna karşılık Fransız birlikleri, Alman birlikleri geri çekilene kadar Almanya'nın içlerine doğru ilerledi. Alman yetkililer, silahsızlanma sürelerine uymayarak, Müttefik yetkililerin askeri tesislere erişimini reddederek ve silah üretimini sürdürerek ve gizleyerek antlaşma hükümlerinden kaçınmak için sistematik olarak komplo kurdular. Antlaşma Alman şirketlerinin Almanya dışında savaş malzemesi üretmesini yasaklamadığı için şirketler Hollanda, İsviçre ve İsveç'e taşındı. Bofors, Krupp tarafından satın alındı ve 1921'de Alman birlikleri silahları test etmek üzere İsveç'e gönderildi. Sovyetler Birliği ile Genoa Konferansı ve Rapallo Antlaşması aracılığıyla diplomatik bağların kurulması da Versay Antlaşması'nı atlatmak için kullanıldı. Kamuoyuna açık olarak, bu diplomatik alışverişler büyük ölçüde ticaret ve gelecekteki ekonomik işbirliği ile ilgiliydi. Ancak Almanya'nın Sovyetler Birliği içinde silah geliştirmesine izin veren gizli askeri hükümler içeriyordu. Ayrıca, Almanya'nın havacılık, kimyasal ve tank savaşı için üç eğitim alanı kurmasına izin verildi. 1923 yılında İngiliz gazetesi The Times Alman Silahlı Kuvvetlerinin durumu hakkında çeşitli iddialarda bulundu: 800.000 kişilik teçhizata sahip olduğunu, gerçek görevlerini gizlemek için ordu personelini sivil pozisyonlara transfer ettiğini ve Krümper sistemi istismar edilerek Alman polis gücünün militarize edildiği uyarısında bulundu.
Bölgesel
7 Mart 1936'da Alman birlikleri Rheinland'a girdi ve yeniden askerileştirdi. 12 Mart 1938'de, Avusturya Hükûmeti'nin çökmesi için Almanya'nın yaptığı baskının ardından, Alman birlikleri Avusturya'ya girdi ve ertesi gün Hitler Anschluss'u ilan etti: Avusturya'nın Almanya tarafından ilhakı. Ertesi yıl, 23 Mart 1939'da Almanya Memel'i Litvanya'dan ilhak etti.
Portal (İnternet)
Portal, diğer internet sitelerine bağlantıların, genellikle alfabetik olarak listelendiği site. Portal sözcüğü İngilizce kökenli olup ana kapı anlamına gelir. Pek çok içeriği bir arada bulunduran internet siteleri için kullanılır. İnternet ana kapılarında canlı haberler, söyleşi odaları, elektronik posta, alışveriş, çeşitli rehberler gibi birçok bölüm aynı anda yer alabilmektedir.
Ana kapı kavramı ilk kez, 15 Temmuz 1996 tarihinde MyYahoo! kişiselleştirilmiş ana kapı hizmetinin devreye girmesi ile hayatımıza girmiştir. Bu sitede, kullanıcılar kendi ilgi alanlarına göre profil oluşturmakta ve bu profil doğrultusunda kendisine en güncel bilgiler aramaya gerek kalmadan ulaştırılmaktadır.
Günümüzde yerli yabancı birçok örneği olan ana kapı siteler, Web 2.0. standartları dahilinde gelişmeye devam etmektedir.
İnternet portalları diğer standart arama motoru özelliklerinin yanı sıra elektronik posta, haberler, borsa, eğlence gibi hizmetler de sunuyor. Ayrıca portallar, şirketlerin müşterilerine uygun çoklu uygulamalar ve veritabanları sağlamasının da bir yolu. Bunlara Excite, AOL, İGoogle, MSN, Netvibes ve Yahoo! gibi internet portallerini örnek verebiliriz.
Dean Jones
Dean Jones adlı kişiler:
Abel Lafleur
Joseph Abel Lafleur (4 Kasım 1875, Rodez - 27 Ocak 1953, Boulogne-Billancourt), Fransız heykeltıraş ve madalya tasarımcısı. Daha önceleri "Zafer" adını taşıyan ve sonraları adı "Jules Rimet Kupası" olarak değiştirilen kupanın tasarımcısıdır.
Ordoliberalizm
Ordoliberalizm, devletin serbest piyasanın kendi teorik potansiyeline yakın sonuçlar üretmesini sağlama ihtiyacı üzerinde duran, sosyal devlet içermeyen sosyal piyasacı bir Alman ekonomik liberalizm modelidir.
Walter Eucken, Franz Böhm, F. Meyer, K. Paul Hansel, Wilhelm Röpke, Alexander Rüstow, Leonard Milksch ve diğer bazı iktisatçılar görüşlerini uzun yıllar ORDO başlığı taşıyan bir dergi vasıtasıyla yayımlamışlardır. Böylece ordoliberalizm adı verilen bir akım ortaya çıkmıştır.
Teorik
Ordoliberaller hem merkezi planlamayı hem de laissez faire ilkesini reddetmektedirler. Bu düşünürler serbest mübadelenin erdemlerini açıkça kabul etmekle birlikte, serbest piyasanın sosyolojik, ekonomik ve ahlaki bakımlardan kendi kendine işler olmadığını belirtmektedir. Ordoliberalleri piyasa ekonomisine fonksiyonel işlerlik kazandırmak için devletin düzenleyici kararlar almasını ve uygulamasının gerekli görmektedirler. Ordoliberalleri "Serbest piyasa ekonomisi" kavramı yerine "Sosyal piyasa ekonomisi" kavramını kullanmayı yeğlemektedir. Onlara göre sosyal piyasa ekonomisinde, klasik liberalizmin sınırlı devlet düşüncesinin yerine sınırlı ve fonksiyonel devlet düşüncesi almıştır.
Düşünen Adam
Düşünen Adam, Fransız heykeltıraş Auguste Rodin tarafından üretilmiş sanat eseri.
Dünyanın en ünlü heykellerinden birisi olan eser, genellikle felsefi düşünceyi anlatan bir simge olarak kullanılmaktadır.
Rodin'in Cehennem Kapısı adlı eserinin üstüne yerleştirmek üzere alçıdan yaptığı küçük figürün, büyük boyutlu halidir. Rodin, pek çok versiyonunu ürettiği heykelin ilk bronz dökümünü 1904 yılında tamamlamıştır. Bu ilk versiyon, günümüzde Paris'teki Rodin Müzesi'ndedir.
Dünyanın çeşitli yerlerindeki birçok önemli yapıda kopyaları bulunur. Türkiye'de 1951 yılında Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nin bahçesine hastalar tarafından bir kopyası yapılmış ve akıl hastalıklarının sembolü haline gelmiştir.
Geçmişi
Düşünen Adam heykelinin kaynağı, Rodin'in Cehennem Kapısı adlı bitiremediği dev eser için ürettiği bir figürdür. Paris'te yapılması planlanan Dekoratif Sanatlar Müzesi için Dante'nin İlahi Komedya'sındaki sahnelerle bezenecek bir kapı yapmak üzere 1880 yılında sipariş alan sanatçı, konu olarak şiirin Cehenem bölümünü seçmiş ve çalışırken sürekli küçük heykeller yaratmıştır.
Rodin, kapının üstüne yerleştirmek için 1882'de yaptığı yaklaşık 70 cm.'lik küçük heykeli başlangıçta "Şair" olarak adlandırmıştı. Cehenem kapısındaki figürleri görmek için eğilmiş olan bu düşüncelere dalmış adam figürü, İlahi Komedya üzerine düşünen Dante'yi simgelemek üzere yapılmıştı. Ancak Rodin figür üzerine çalışmayı sürdürdükçe, onun kapıdaki diğer figürlerden farklı olarak belli bir kişiyi betimlemesi düşüncesinden vazgeçti ve başlangıçta giyimli ve Floransa tarzı şapka takan adamı, çıplak bir adam haline getirdi. Böylece "Şair", "Düşünen Adam"'a dönüştü.
Kimileri Rodin'in eserindeki diğer figürleri seyreder vaziyette kendisini betimlediğini; kimileri ise bu kişinin Adem olabileceğini ileri sürmüştür. Figürün pozu Carpeaux'nun "Ugolino" (1861) ve Michelangelo'nun "Oturan Lorenzo de Medici" (1526-1531) heykellerine benzer. Rodin, kapının üstüne yerleştirilmiş figürü, bağımsız bir eser olarak 1888'de Kopenhag'da sergiledi.
Düşünen Adam'ın bronz döküm büyük boyutta heykeline 1902 yılında başlayan Rodin, bunu asistanı Henri LeBossé ile birlikte çalışarak 1904 yılında tamamladı. Düşünen Adam heykeli ilk kez Londra'daki International Society'de, bronz versiyonu ise Paris Salonu'nda sergilendi. Eser aynı yıl St. Louis Dünya Fuarı'nda sergilendi ve 1906'da Panthéon'un önüne yerleştirildi. Rodin, heykelin 16 Ocak 1905'te akıl sağlığı yerinde olmayan biri tarafından saldırıya uğrayıp zarar görmesi üzerine yerine yeni bir bronz dökümünü yaptı. Pantheon'un önünde bulunan bu bronz döküm, sanatçının atölye olarak kullandığı ve ölümünden sonra müzeye dönüştürülen Hôtel Brion'a 1922 yılında getirildi. Günümüzde müzenin bahçesinde sergilenmektedir.
Rodin, Düşünen Adam'ın gördüğü ilgi üzerine sağlığında on adet bronz dökümünü yapmıştı. Ayrıca Rodin Müzesi tarafından orijinal kalıbından 12 adet kopya üretilmiştir. Eserin bir kopyası Meudon'daki mezarı başına yerleştirilmiştir.