cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atia
Atia Balba Caesonia, Makedonya ayaleti valisi ve senatör Gaius Octavius'la evlenmiştir. Çocukları, Küçük Octavia ve sonradan Augustus olacak olan Gaius Octavius Thurinus'tur. MÖ 59 yılında Gaius Octavius ölünce, Atia konsül ve Jül Sezar'ın destekçisi Lucius Marcius Philippus ile evlendi. Philippus, üvey çocuklarını önceki evliliklerinden olan çocuklarından daha fazla sevdi ve Octavia'nın Konsül ve Senatör Küçük Gaius Claudius Marcellus ile olan ilk evliliğini kendisi ayarladı.
Popüler Kültürde Atia
Rome adlı dizide Polly Walker tarafından, Atia Of The Julii adıyla, yarı-kurgusal olarak canlandırılmıştır.
Dış bağlantılar
[https://oncourse.iu.edu/access/content/user/leach/www/c414/auguport.html Augustus dönemi Portreleri: Aileler. Bir Atia Balba Caesonia portresi Bölüm 4: Aileler'de görülebilir.]
Ala-Arça Nehri
Ala-Arça Nehri, (Kırgızca: Ала-Арча дарыясы, Ala-Arça dаrıyası) Kırgızistan'da Çuy İli, Alamudun ilçesinde bir nehirdir. Bu nehir 78 km uzunluğunda ve havza alanı 233 km² kapsar. Nehir Ala-Arça Milli Parkı ile Bişkek şehrinden akar. Bu nehir Çuy Vadisindeki Çu Nehri'nin sol kaynak koludur. Ala-Arça nehir havzasında Kaşka-Suu, Baıtık, Orto Say gibi yerleşim yerleri bulunur.
Kaynakları
Sağ kaynak kolu Kaşka-Suu nehridir.
Aşağıdurmuş, Ceylanpınar
Aşağıdurmuş, Şanlıurfa ilinin Ceylanpınar ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Şanlıurfa il merkezine uzaklığı  km, Ceylanpınar ilçe merkezine  km uzaklıktadır.
Yangı, Kadışehri
Yangı, Yozgat ilinin Kadışehri ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Yozgat iline 100 km, Kadışehri ilçesine 10 km uzaklıktadır.
Şentepe, Pazar
Şentepe, Rize ilinin Pazar ilçesine bağlı bir köydür.
Grigoriy Korganov
Gregoriy Nikolayeviç Korganov (Korganyan, Korganaşvili) (d. 30 Temmuz 1896 Tiflis, Rus İmparatorluğu-20 Eylül 1918 Krasnovodsk, Trans-Hazar Hükümeti ö.), Gürcü-Ermeni komünist, Bolşevik Parti üyesi 26 Bakü Komiseri'nden biri.
Şentepe, Pazar
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılına tarihlenen Türk kayıtlarında Lazcada "Ğuli yurdu" anlamına gelen Ğulivat olarak geçmektedir. Daha önceleri Başköy köyüne bağlı Ğulivat mahallesi iken, 6 Haziran 1956'da Şentepe adıyla köy statüsü kazandı.
Grigoriy Korganov
Erken dönemler
Korganov, Tiflis'te Ermeni bir subayın oğlu olarak doğdu. 1907de Moskova Devlet Üniversitesi'e girdi ve Kafkas Öğrenciler Topluluğu'nu lideri oldu ama devrimci faaliyetleri yüzünden okuldan uzaklaştırıldı. 1914'te orduya katıldı I. Dünya Savaşı'nda Kafkasya Cephesi'ne gönderildi. Burada ordu içinde devrimci propaganda yaptı.
Şentepe, Pazar
Coğrafya
Köy; Rize il merkezine 53 km, Pazar ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.
Grigoriy Korganov
Bakü Komünü
Ekim Devrimi'nin ardından Kafkasya Devrimci Ordusu Başkanı, Mart 1918'den itibaren Bakü Komünü Devrimci Savunma Komitesi üyesi oldu. Nisan 1918'den itibaren Donanma İşleri Halk Komiseri oldu ve 1918 Baharı'ndan itibaren Sovyet Silahlı Kuvvetleri'ni yönetti.
Ölümü
Komün İngiliz destekli Daşnaksütyun-Menşevik-SR ittifakındaki Merkezi Hazar Diktatörlüğü tarafından devrilince Korganov ve yoldaşları İngiliz Kuvvetleri tarafından yakalanmış ve de Transkafkasya Demiryolu üzerinde bir yerde idam mangası tarafından kurşuna dizilmiştir.
Cheick Diabaté
Cheick Diabaté (d. 25 Nisan 1988), forvet bölgesinde görev yapan Malili millî futbolcudur. Kariyeri Boyunca 2 Defa Gol Kralı Olmuştur Şu Anda Qatar QSL takımlarından El-Ğarafe'de forması giymektedir.
Streets of Gold (film)
Altınlar Şehri, (özgün ad:Streets of Gold) 1986 yılında çevrilmiş, Joe Rothun yönettiği aynı zamanda yapımcılığınıda üstlendiği küçük bütçeli bir spor/drama filmidir. Filmi dört senarist yazmıştır: Dezsö Magyar, Tom Coye, Heywood Gould ve Richard Price. Joe Rothun yanı sıra, filmin başka bir yapımcısı da Herry J. Ufflandır.Orijinal müziklerini Jack Nitzsche'nin hazırladığı filmin görüntü yönetmeni ise, Arthur Albert'tir. Film, Sovyetler Birliği'ndeki bir boksör olan Alek Neuman'ın (Brandauer) dövüşde başarılı olmasına rağmen Yahudi olduğu için ileri gitmemesine izin vermemeleri ve aynı adamın iki dövüşçüyle: Timmy Boyle ve Roland Jenkins (Pasdar ve Snipes) ile ilgilenmesini konu almaktadır. Filmin 12 yaşından küçüklerin yetişkin gözetimi altında izlememesi uygun görülmemektedir.
Ernst & Young
Ernst & Young (veya EY) dünya çapında yaklaşık olarak 140 ülkede faaliyet gösteren uluslararası bir denetim ve danışmanlık hizmetleri firmasıdır. Deloitte, PricewaterhouseCoopers, KPMG ile birlikte Büyük Dörtlü (Big 4) firmasından biri olarak kabul ediliyor. EY, dünyanın en büyük profesyonel hizmet ağlarından biridir. 2007 hesap yılı toplam gelirleri 21 milyar Amerikan Doları'nı aşmaktadır.
Şirket, her sene Fortune dergisi tarafından yayınlanan "Dünya çapında çalışılabilecek en iyi 100 şirket" sıralamasında, "Big 4" olarak adlandırılan dünyanın en büyük dört denetim ve danışmanlık şirketleri arasında, rakiplerini geride bırakarak bu listede üst sıralarda yer almayı başarmaktadır. 2010 yılında yayınlanan listeye göre, dünya çapında çalışılabilecek en iyi 100 şirket arasında 44'üncü sırada yer almıştır.
Tarihçe
Bugünkü firma geçmiş dönemlerde yapılan bir dizi birleşmeler neticesinde oluşmuş olup, en eski kurucu firma 1849 yılında İngiltere'de faaliyete başlayan Harding & Pullein adlı şirkettir. Son olarak, 1989 yılında Ernst & Whitney ile Arthur & Young şirketlerinin birleşmesi sonucunda şirket bugünkü halini almıştır.
Ernst & Young, 1983 yılından bu yana Türkiye'de de profesyonel denetim ve danışmanlık hizmetleri alanında faaliyet göstermektedir. 2002 yılında ABD'de Arthur Andersen firmasının Enron olayı sonucunda iflas etmesinin ardından, Türkiye'deki Arthur Andersen şirketleri Ernst & Young şirketleri ile 2002 yılı içerisinde birleşme yoluna gitmiştir.
2008 yılının Nisan ayında yapılan bir basın bildirisi ile, Avrupa, Orta Doğu ve Afrika kıtalarında yer alan 87 ülkedeki üye firmaların tek bir organizasyon altında birleştirilmesi kararının alındığı kamuoyuna açıklanmıştır. Bu kararın uygulanması ardından, Ernst & Young rakiplerine göre dünya çapında en fazla entegrasyonu sağlamış profesyonel hizmet şirketi haline gelmiştir. Bu yüzden rakiplerinin de benzer yönde kararlar aldığı görülmektedir.
Aynı zamanda, Ernst & Young Dünya'nın 50 ülkesinde "Yılın Girişimcisi" programını yürütmekte ve ana sponsorluğunu yapmaktadır. Bu ülkeler arasında Türkiye de bulunmakta olup, 2009 yılında Dünya çapında yılın girişimcisi, Çinli iş adamı Cao Dewang kazanmıştır. Türkiye'de ise 2009 yılında bu ödül, Koton Mağazaları'nın sahibi Yılmaz çiftine verilmiştir.
Fener balığı
Fener balığı (Lophius piscatorius), Lophiidae familyasına ait bir balık türü. Yüzünün önüne sarkan "feneri" ile denizin derinliklerindeki karanlıkta ışık yaparak ufak balıkları avlar. Türkiye'de Akdeniz, Ege denizi ve Marmara denizinde bulunur. Ayrıca Atlas Okyanusunda da bulunur.
Vücudu çok yassıdır, büyük bir kafası ve çok büyük bir ağzı vardır. Sırtında iki yüzgeci ve dikenleri vardır. Bu dikenlerin birisi diğerlerinden çok daha uzundur ve ağzının önüne kadar sarkar. Bu dikenin ucunda bulunan ve fener balığı ile bir simbiyoz içinde yaşayan bakteriler, ışık üretirler. Fener balığı bu "fener"ini olta olarak kullanır; ışığı merak edip tam ağzına kadar yaklaşan küçük balıklardan beslenir. 300-350 metre derinliklerde yaşarlar.
İspanya'da "Rape" isimi ile, İtalyada ise "coda di Rana Pescatrice veya coda di rospo" isimi ile restoranların kartlarında bulunur.
Ortalama 40 ila 60 cm boyunda olurlar. Tutulmuş olan en büyükleri 150 cm dir. Üreme zamanları mart ayından ağustos ayına kadar uzanır.
Bazı türler, bir dişi bulmayı başaramadıkları durumda kendileri dişiye dönüşür ve devasa boyutlara ulaşır.
Albulena Muharebesi
Albulena Muharebesi (veya diğer bilinen adıyla Ujëbardha Muharebesi), 2 Eylül 1457 tarihinde İskender Bey komutasındaki Arnavut güçleriyle İshak Bey ve İskender Bey'in yeğeni Hamza Kastrioti komutasındaki Osmanlı Ordusu arasında yapılan bir muharebedir.
İskender Bey on yılı aşkın süredir Arnavutların beyi idi ve Osmanlı otoritesine karşı zafer elde etmişti. Ancak İshak Bey'in yönetimindeki Berat'ta yaşanan kayıp ile İskender Bey'e bazı güvendiği adamlar ihanet etti, bunlardan biri Moisi Arianit Golemi idi. Bir yıl sonra Golemi, komutası altındaki Osmanlı birlikleriyle geri döndü ama Oranik Muharebesi'nde yenildi, İskender Bey'in ordusuna tekrar katıldı. Daha sonra, durumdan memnun olmayan Hamza Kastrioti ihanet etti ve İshak Bey ile ikinci bir Osmanlı saldırı kuvveti getirdi.
Bu zafer, Arnavutların moralini yükseltti. Sayıları çok azdı, fakat bundan sonra mücadeleye devam ettiler. Albulena muharebesi, İskender Bey'in Osmanlılara karşı en parlak zaferi olarak görülmektedir. Ancak, aynı zamanda bu savaş Arnavut direnişinin zirve noktasıydı, İskender Bey'in çeyrek yüzyıl sürecek Osmanlılarla ateşli bir mücadele döneminin de başlangıcı idi. Hatta Ocak 1468'de İskender Bey'in ölümüne rağmen 1478 yılına kadar savaş devam etti ve aynı yıl Akçahisar'nin düşmesi ile savaş sona erdi ve İskender Bey'in Arnavutluk'u Osmanlı Devleti tarafından ele geçirilmiş oldu.
Muharebe öncesi
Arnavutluk'un hükümdarı (Latince: dominus Albaniae) İskender Bey, anavatanına dönmeden ve Osmanlı Devleti'ne karşı 1444 yılında ayaklanma başlatmadan önce asker ve komutan olarak Osmanlı ordusunda birkaç yıl hizmet etmişti. 1448 yılında yapılan II. Kosova Muharebesi'nde İskender Bey'in yardımının ulaşamaması üzerine Transilvanya voyvodası János Hunyadi yenildi. Bu yenilgi üzerine Osmanlılar üzerindeki Macar baskısı son buldu, Belgrad ve çevresi ile sınırlı kaldı. İskender Bey, 1450 yılında kontrolden çıkan Berat'ı 1455 yılında kuşattı. İskender Bey'in geçici süreliğine ana ordudan ayrılması ile Osmanlılar karşı taarruza girişti ve sonucu Arnavutlar için felaket oldu. Bu savaş, İskender Bey'in en yardımsever ve önemli müttefiği Aragon Kralı V. Alfonso'nun pan-Akdeniz imparatorluğu kurma umutları için de büyük bir darbe oldu. Arnavutlar'ın maneviyatını ancak Papa III. Callixtus yükseltebilirdi, haçlı seferlerinin yapılmayacağını düşünerek endişeleniyorlardı, Papa İskender Bey'e yardım sözü verdi.
Haçlı seferlerinin başlamasından önce Osmanlı sultanı II. Mehmed, Macarlara ve Arnavutlara karşı sefer başlatmaya karar verdi. Nisan 1456'da İskender Bey, elçisi Pal Engjëlli'yi ihtiyaç duyulan yardım için batıya, Kutsal Makam'daki Domenico Capranica'ya gönderdi. İskender Bey'in Berat yenilgisi sonrası Osmanlı saflarına geçen komutanı Moisi Arianit Golemi, Mayıs 1456'da Osmanlı kuvvetleriyle geldi ve Oranik Muharebesi yapıldı. Muharebede yenilen Golemi'ye merhamet gösterildi ve Arnavutlara tekrar katılmasına izin verildi. Temmuz 1456'da II. Mehmed, büyük bir ordu ile Macarların elindeki Belgrad'ı kuşattı fakat Hunyadi tarafından yenildi. O yıldan sonra Karamanoğulları Beyliği'nin beyi II. İbrahim, İskender Bey'i, Papa Callixtus'u, Hunyadi'yi, Alfonso'yu barındıran ve sultanı yenmeyi amaçlayan bir anti-Osmanlı ittifakı kurmaya çalıştı. Ancak bu plan asla uygulamaya konulmadı.
İskender Bey'in kaynakları on yılı aşkın devam eden savaş sebebiyle bitkin düşmüştü. Alfonso ve papa ihtiyaçlarını Venedik sebebiyle tam olarak karşılayamıyordu. Venedik, İskender Bey'in Aragon Krallığı ile olan ittifakı sebebiyle ikinci bir savaş düşünüyordu. Lekë Dukagjin zamanında İtalyan devletiyle olan ilişkiler daha da kötüye gitti, İskender Bey'in pek güvenilmez ordusu kuzeyde Dagnum'u ele geçirdi. İskender Bey bunu desteklemedi, Venedik bunu casus belli olarak nitelendirdi ve İskender Bey'e karşı sefer başlattı. Herhangi bir muharebe yaşanmadı fakat Arnavut - Venedik ilişkileri en düşük noktaya geldi. İskender Bey'in yeğeni ve en önemli subaylarından biri Hamza Kastrioti ihanet edip Osmanlılara katılmıştı, bu sırada Venedikli papazlar da İskender Bey aleyhine provokasyon yapmakta idi. İskender Bey'in büyüyen gücü sebebiyle Hamza hoşnutsuz oldu, sultanın yanında yer aldı ve bir fetih ile Arnavutluk'un büyük kısmının fethini teklif etti. İskender Bey Venedik'e provokasyonlarını durdurmaları veya bir savaş arasında seçim yapmaları için ültimatom verdi. Beklenen Haçlı seferinden beri Venedik, Osmanlı yanlısı görünmek istemiyordu; Arnavutluk'a karşı duruşunu yumuşattı.
Savaş
1457 yılının Mayıs ayının sonunda büyük bir Osmanlı ordusu Arnavutluk'a yaklaştı. İskender Bey, Papa Callixtus'a mektup yollayıp bilgi verdi ve askeri yardıma olan aşırı ihtiyacını da yineledi. Papa yanıt olarak Arnavutluk'a donanma yolladı - üstelik düşman kontrolündeki karaya - fakat bir başarı elde edemediler. Bunun üzerine İskender Bey, yaklaşan Osmanlı ordusu ile tek başına savaşmaktan kaçındı. II. Mehmed, ordunun komutasına İshak Bey ile Hamza Kastrioti'yi yerleştirmişti. İshak Bey deneyimli bir komutandı, Yuvan Kastrioti'nin 1430'daki isyanını bastırmıştı ve Berat'taki başarılı karşı saldırıyı yönetmişti. Hamza birkaç muhalif Arnavut komutanı yanında getirmişti ve İskender Bey'den bekledikleri taktikler hakkında da şahsi bilgileri mevcuttu. Osmanlı ordusu toplamda 50.000 ilâ 80.000 arası askerden oluşuyordu. Bu büyüklükteki ordular genellikle sultan tarafından yönetilirdi ve orduyu II. Mehmed'in yönettiğine dair söylentiler yayılıyordu. Buna karşılık İskender Bey'in kuvvetleri 8.000 ilâ 10.000 arası askerden ibaret idi.
İskender Bey'in ortadan kayboluşu
Osmanlı ordusu tek küme olarak Arnavutluk'a yürümedi. İlk müfrezeler olarak Akıncılar doğrudan Debre'ye ilerledi. İskender Bey bu ilerleyişi oyaladı, fakat Osmanlı ana ordusu geldi, Arnavutların daha fazla direnebilmesi mümkün değildi; İskender Bey geri çekildi. İshak Bey ve Hamza, Arnavut arazisini ve taktiklerini biliyordu, İskender Bey çarpışma için yeni bir yol seçti. Normalde düşmanı cezbeder ve pusuya düşürürdü. Yeni taktiği buna benzerdi, fakat uygulayış tarzını farklı kılmıştı. Düşman tarafından takip edilmeyi imkânsız hale getirmek için İskender Bey ordusunu birkaç gruba böldü, komutanlarına askerlerle ormanlar ve dağlar boyunca ilerlemesini, talimat gelmedikçe Osmanlı ordusuyla hiçbir şekilde çarpışmamalarını ve grupların birleşmemesini emretti. Arnavut savaşçıları yöre halkından yardım alıyordu ve yürüyüş esnasında da ihtiyaçları temin edilebiliyordu.
Osmanlılar Mat ilçesine ilerledi ve bölgeyi talan etti. İskender Bey kuvvetleri ise Osmanlılara paralel düzende dağlarda yol aldı. İshak Bey, İskender Bey'i kesin yenilgiye uğratamadığından dolayı, isyanı tam olarak bastırana kadar Arnavutların ana kalesi Akçahisar'ın kuşatılmamasına karar verdi. Tumenishta (Skënderbeu) dağı kuzeyinde Osmanlı ordusu kamp kurdu ve İskender Bey'in ortaya çıkmasını beklemeye başladılar. Günümüzde Leç'in güneyindeki bu bölgeye Albulena (Arnavutça: Uji i Bardhë) denmekte idi. Tepelere yerleştirilmiş bir dizi muhafız tarafından korunmakta idi. Tumenishta 1450'de meydana gelen Akçahisar Kuşatması'nda İskender Bey'in Osmanlı birliklerine karşı gerçekleştirdiği akınların temelini oluşturduğundan İshak Bey ile Hamza burada meydana gelecek herhangi bir direnişi ezmeye hazırlanıyordu. Başarısız oldular fakat Arnavut kuvvetlerince de herhangi bir saldırıya uğramadılar. İskender Bey'in planı hâlâ riskliydi, Osmanlı komutanları kampın kuzeyini herhangi bir saldırıya karşı güçlendirmişti, kampın doğusu ise az tahkim edildi. Osmanlı keşif kolları Mat Nehrini geçerek Kuzey Arnavutluk'a girdi. Bu keşif grubu Venedik kontrolündeki Leş önlerinde göründü, Venedik bölgesinin içlerine doğru ilerleyişe devam ettiler.
İskender Bey'in ortaya çıkmaması sebebiyle Osmanlı ordusuyla karşılaşmaktan çekindiği ve adamlarının ihanetine uğradığı söylentisi yayılmaya başladı. Bu söylentiler Dıraçlı Venedikliler tarafından da kabul gördü. İshak Bey ve Hamza temkinli davranıyordu, ancak Osmanlı keşif grupları kampın kuzeyindeki İşkodra'ya ulaşmıştı. İskender Bey, Temmuz ve Ağustos ayları boyunca dağlarda kaldı. Ordusunun bu süreçte ne yaptığı kesin olarak bilinmemektedir. İskender Bey, Osmanlıları dışarıda fazla zorlamadan yıpratmayı ve Osmanlı askerlerinin kendisinin kaçtığına inanmasını sağlamayı planlıyordu. George Pjetri isimli elçisini Roma'ya gönderen İskender Bey, Arnavutluk'un kesin olarak düştüğü izlenimini yarattı, Arnavutluk dışında Osmanlı'ya karşı bir müdahelenin gerekliliğini de bildirdi. 17 Eylül 1457'de -Muharebeden sonra-, Papa Callixtus, Johan Navarre'yi haçlı seferine maddi kaynak sağlamak üzere yardıma gönderdiğini İskender Bey'e bildirdi. Ancak Navarre geldiğinde, durum zaten değişmişti.
Muharebe
Yöre halkı İskender Bey'e sadık kaldı ve onu ele vermedi. İshak Bey ile Hamza'nın İskender Bey'in mağlup olduğuna inancı arttı ve bu sayede geri çekiliş başladı. Doğru zamanı değerlendiren İskender Bey, ordusuna sinyali verdi; ayrı gruplar halindeki ordusu Osmanlılara görünmeden birleşti. Ordu Tumenishta tepelerinde birleşmişti - Osmanlı kampının en zayıf noktası - ve 2 Eylül 1457 tarihinde ordu Osmanlı kampına saldırmak üzere üç gruba ayrıldı. İskender Bey, en güvendiği adamlarıyla yüksek bir noktaya çıktı ve Osmanlı askerlerinin dinlenmekte olduğunu gördü. Muhafızları halletmek için elit askerleri ile aşağı indi. Ancak biri İskender Bey'i gördü ve kampın içine doğru bağırarak kaçtı. Muharebenin baskın niteliğini korumak için İskender Bey, askerlerine saldırı için hazır olmalarını emretti.
Daily Mirror
The Daily Mirror, Birleşik Krallık'ta tabloid olarak yayımlanan günlük gazete.
Albulena Muharebesi
Muharebe
Metalik araçlardan ve silahlardan gelen gürültü eşliğinde Arnavutlar, Osmanlı kampına hücum etti. Osmanlı askerleri hazırlıksız yakalanmıştı, sayıca üstünlüğe rağmen Arnavut saldırısı karşısında korkuya kapıldılar, beklediklerinden daha fazla Arnavut askeri tarafından saldırıya uğramışlardı. Hamza askerleri düzene sokmaya çalıştı, Arnavutların sayıca az olduğuna dair güvence verdi. İshak Bey ise Hamza Kastrioti'ye destek göndermeye çalıştı, fakat yeni Arnavut birliklerinin taarruzu dikkatini başka yöne çekti. Süvari hücumları ve yapılan karşı hücumlar, ok yağmuru ile savaşın hareketliliğini tuttu; arkebüzcüler ise Osmanlı askerlerini kampın merkezine itmeye zorladı. Etrafının çevrilmiş olduğunu gören Osmanlı ordusu panikledi ve erimeye başladı. Hamza Kastrioti esir düşmüş, İshak Bey ise kaçmıştı. Osmanlı kayıpları 30.000 gibi yüksek bir sayıda idi, bunun 15.000'den fazlasının ölü ve 15.000 kadarının da esir olması kuvvetli ihtimal idi. 24 sancak ile beraber kamptaki Osmanlı hazinesi de Arnavutların eline geçti. Çok sayıda Osmanlı askeri esir edilmişti, bunların arasında Hamza Kastrioti de bulunuyordu. Ölen Arnavut askerler, Mamurrasi'nin 3 km doğusundaki St. Mary Katedrali'nde gömüldü.
Daily Mirror
Daily Mirror, 2 Kasım 1903 tarihinde Alfred Harmsworth (1865-1922) tarafından yayın hayatına sokuldu. Önceleri sadece kadınlara yönelik içerikle yayınlanan gazete başarı sağlayamayınca 1904 yılında Daily Illustrated Mirror adıyla daha çok resimlerden faydalanan bir yapıyla devam etti. Ancak bu da uzun sürmedi ve aynı yıl tekrar The Daily Mirror ismine dönüldü. Genel gazete içeriğine dönülünce satışlar arttı. Gazetenin kontrolünün Harold Harmsworth'un eline geçmesiyle 1930 yılında 1 milyon kopyadan fazla sattı ve Birleşik Krallık'ın en çok sirkülasyona sahip üçüncü gazetesi oldu. 1963 yılında sadece pazar günleri çıkan kardeş gazete The Sunday Mirror yayın hayatına başladı.
Albulena Muharebesi
Muharebe sonrası
Albulena Muharebesi, güneydeki Osmanlı Devleti karşıtı direniş için oldukça önemliydi. Osmanlı Devleti tarihçisi Franz Babinger, bu savaş için İskender Bey'in en parlak zaferi demektedir. Arnavut askerlerinin morali yükselmişti, hiç değilse Hamza ordusunu terketmişti. Hamza Kastrioti, Alfonso'nun krallığında, Napoli'de mahkûm edildi. Bir Osmanlı elçisi, esir edilmiş kırk seçkin Osmanlı askeri için fidye getirdi. Elçi, aynı zamanda II. Mehmed ile İskender Bey arasında bir ateşkes antlaşması denemesinde de bulundu, fakat İskender Bey, 1448 ve 1450 yıllarında kaybedilen Svetigrad ile Berat'ın iadesine kadar bir ateşkesi kabul etmeyeceğini bildirdi. II. Mehmed'in bu şartları kabul etmeyeceği anlaşılınca İskender Bey, Svetigrad çevresindeki Arnavut garnizonlarını güçlendirdi. 1460 yılında II. Mehmed ile İskender Bey, üç yıl sürecek bir ateşkes antlaşması imzaladı. Böylece İskender Bey'in Alfonso ölünce taç giyen I. Ferdinand'a yardım etme fırsatı doğdu. Bu sayede Arnavut direnişinin Osmanlı'ya karşı mücadelesi farklı bir hâl aldı ve Arnavutluk'taki Osmanlı saldırıları tekrar başladı. Bu savaş, 1478'te Akçahisar düşene kadar devam edecekti.
Daily Mirror
Londra merkezli gazete İşçi Partisi'ne 1945 yılından bu yana destek vermektedir. Editörlüğünü Richard Wallace'ın yaptığı gazetenin sahibi 1999 yılında kurulan Trinity Mirror basın grubudur.
Nakoula Basseley Nakoula
Nakoula Basseley Nakoula (d. 1957), Innocence of Muslims adlı İslâm karşıtı filmin senaristi, yönetmeni ve yapımcısı olduğu düşünülen Mısır kökenli Amerikalı Kıpti Hristiyan. Filmin tanıtım videolarının Arapça olarak seslendirilmesinden sonra 2012 ABD karşıtı protestolar meydana geldi.
Hayatı
Nakoula, Mısır'da doğdu, Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve bir Amerika vatandaşı oldu. Los Angeles bölgesindeki Cerritos, Los Angeles County, Kaliforniya'da yaşamaktadır. İkâmeti, Innocence of Muslims filminin oyuncularına ödeme yapan 21 yaşındaki oğlu Abanoub Basseley bağlantılıdır.
Associated Press, Nakoula ile evinde bir röportaj yaptı ve bir telefon numarası ile Nakoula'nın önceden kullandığı Nicola Bacily gibi takma adları paylaştı. Çalıntı kimlik ve sosyal güvenlik numaraları kullanarak federal bankalarda hesabı bulunan çok sayıda kişiyi dolandıran Nakoula, 2010 yılında mahkemenin aleyhinde verdiği karara itiraz etmedi ve dolandırdığı sahışlara yaklaşık 800 bin dolar ödemeye mahkûm edilen Nakoula'nın, şartlı tahliye gözetmeninin onayı olmadan bilgisayar ya da internet kullanması da beş yıllığına yasaklandı. Nakoula Basseley Nakoula, Haziran 2011'de hapishaneden serbest bırakıldı. Asistan ABD Avukatı Jennifer Leigh Williams'a göre, Nakoula çalıntı kimlikler ile Sosyal Güvenlik numaraları kullanarak banka hesapları açtı ve bu hesaplar üzerinden çekleri yatırdı böylece Nakoula, ATM makinelerinden parayı çekebildi.
Hisarcılar
Hisarcılar, Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatı şiir ekolüne bağlı olan şair ve yazarlar topluluğudur. Hisarcılar ilk şiirlerini Çınaraltı dergisinde, Garip akımına karşı bir duruş sergileyerek yayınladılar. Daha sonra 1950 yılında çıkarılmaya başlayan ve 1980 yılına kadar aralıklı olarak 277 sayı çıkarılan Hisar dergisi etrafında toplandılar.
Görüşleri
Hisarcılar ortak görüşlerini:
anlatımlarıyla ortaya koymuşlar, bunu gerçekleştirmek istemişlerdir.
Bu gruptaki şairler; ölçü konusunda bir dayatmaya karşı olmuşlar, şiir olarak kalabildiği sürece aruzu da heceyi de serbest biçimli şiiri de kabul ettiklerini açıklamışlardır. Şiirin biçim özellikleri yönüyle aruzda ve hecede alışılmış kalıpların çerçevesinden kurtulup yeni söyleyişlere ulaşmasını hedefleyen Hisarcılar, içerik özellikleri yönüyle de şiirin konusunun sınırlandırılamayacağını, şiir feda edilmemek koşuluyla her konunun işlenebileceğini savunmuşlardır. Zira sanatın her şeyden önce bir bağımsızlık meselesi olduğunu dile getirmişler; ancak, dünyanın hiçbir yerinde ve hiçbir zaman mutlak hürriyet rüzgarı esmediğini ileri sürerek "hürriyet perdesi arkasında oynanan maksatlı oyunlara pabuç bırakmayacaklarını" da her fırsatta dile getirmişlerdir.
Antonio Carrizo
Antonio Carrozzi Abasca (15 Eylül 1926 - 1 Ocak 2016), Arjantinli radyo, Tv sunucusu ve aktör. Arjantin radyoları Radio El Mundo ve Radio Rivadavia 'da Dj lik yaparak mesleğe başlamıştır. Tv'de Arjantin kanalı Canal 7'de sunuculuk yapmıştır. Sinemada ise El barro humano (1955), El noveno mandamiento (1963) ve Muchachos impacientes (1966) adlı yapımlarda oyuncu olarak yer aldı.
Carrizo 15 Eylül 1926'da General Villegas, Buenos Aires'te doğdu. 2008'de zehirlenmeye bağlı hastanede bir süre tedavi gören Carrizo 1 Ocak 2016'da Buenos Aires'te 89 yaşında ölmüştür.
Bender Türkmen
'Bender Türkmen (Farsça: بندر ترکمن, Bandar-e Torkeman ), İran'ın kuzeyinde Gülistan Eyaleti'ne bağlı şehir.
İdari olarak kendi adını taşıyan Türkmen şehristanı'na bağlıdır ve bu şehristanın yönetim merkezidir. 2006 yılı resmi nüfusu 45.045'dir. Hazar Denizi kıyısında, İran'ın önemli limanlarından birine sahip olan kent Tahran'dan 375 km. uzaklıktadır. Kentin 3 km. doğusunda bulunan Ashoradeh Adası kentle özdeşleşmiş yerlerden birisidir.
Ekonomisi ağırlıklı olarak havyar üretimine bağlıdır. İran havyarının yüzde 50'si bu kentte üretilmektedir. Ayrıca tarım, el sanatları ve hayvancılık, balıkçılık ve turizm diğer iş kollarıdır. Özellikle Ashoradeh Adası çok turist çeken yerlerinden birisidir. Bandar Türkmen'e 'Pamuk Adası' da denir. Bandar Türkmen, İran için stratejik bir pamuk bölgesidir.
Dennis Rollins
Dennis Rollins (d. 1964) İngiliz tramboncu
Saç bakımı
Saç bakımı, saç ile ilgili hijyen ve kozmetolojik eylemdir. Saç bakımı, kişi ve saçın fiziksel özelliklerine göre farklılık gösterir. Saçlar boyanabilir, kesilebilir, kafa tıraşı, saç yıkama, saç kıvırma, saç düzleştirme edilebilir, toplanabilir veya başka bir şekil yapılabilir. Güzellik salonu, kuaförlerde, berberlerde saç bakımı, saç rengi ve saç modeli hizmetleri sunulmaktadır. Çeşitli saç şekillendirme aracı ve kozmetik ürünler kullanılır.
Saç şekillendirme ekipmanları
Saç stilleri oluşturmaya yardımcı olan saç şekillendirme ekipmanları şunları içerir:
Saç ürünleri
Saç şekillendirme ve bakımında kullanılan kozmetik ürünler şunları içerir:
Kayseri Fen Lisesi
Osman Ulubaş Kayseri Fen Lisesi, 1984 yılında kurulmuştur. Fen liseleri arasında açılış tarihi olarak dördüncü sırada bulunmaktadır. Okul binası 2017 yılına kadar Kayseri'nin 20 km uzağında bulunmaktaydı ancak yeni yapılan bina ile birlikte Kocasinan ilçesine taşınmıştır. Kurulduğu yıllarda çok az bina ile eğitim sağlayan okul, geride bıraktığı 35 yılı aşkın sürede geniş olanaklı bir kampüse kavuşmuştur.
Kayseri Fen Lisesi'nin Tarihçesi ve Tanıtımı
209.956 m²'lik eski Taksan arazisinde dönemin Cumhurbaşkanı Kenan Evren, Milli Eğitim Bakanı Vehbi Dinçerler ve Kayseri Valisi Yüksel Çavuşoğlu'nun katıldığı bir törenle 24 Eylül 1984'te hizmete açıldı.
Okul, derslik binası, kız ve erkek yurtları, misafirhane, personel ve öğrenci lokalleri ile yemekhanesi, kantin ve kooperatifi, kapalı spor salonu, 32 öğretmen lojmanı, lisan, bilgisayar, fizik, kimya, biyoloji laboratuvarları ve internet salonuna sahip bir tesisdir.
Kaynakça
https://web.archive.org/web/20170718042121/http://kayserifenlisesi.meb.k12.tr/
Younès Kaabouni
Younès Kaabouni (d. 23 Mayıs 1995, Bordeaux), orta saha pozisyonunda görev yapan Fransız futbolcudur.
Boğalı, Ceylanpınar
Boğalı, Şanlıurfa'nın Ceylanpınar ilçesine bağlı bir mahalle
Coğrafya
Şanlıurfa il merkezine uzaklığı 150 km, Ceylanpınar ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
Hanko
Hanko, Finlandiya'nın Uusimaa bölgesinde bulunan bir şehirdir. Şehir, Helsinki'nin 130 km batısında Finlandiya Körfezi'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 118,96 km² olan şehrin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 8.578'dir.
Hanko nüfusunun neredeyse yarısını (%44) Finlandiya İsveçlileri oluşturmaktadır. Hanko Yarımadası, Finlandiya'nın en güney ucunu oluşturmaktadır.
Cemil Çuha
Cemil Çuha (1923 – 20 Aralık 2006), Türk asker. Türk Hava Kuvvetleri eski komutanı.
1946 yılında Harp Okulundan asteğmen rütbesiyle mezun oldu.
1948 yılında Uçuş Okulu’ndaki eğitimini tamamlayarak, 3 yıl Erzincan’da tek motorlu av pilotu olarak görev yaptı. 1951-1957 yılları arasında Eskişehir ve İzmir'de uçuş öğretmenliği görevlerinden sonra 1957 yılında girdiği Hava Harp Akademisi'nden 1959 yılında mezun oldu. Aynı yıl 1. Taktik Hava Kuvveti Harekât Erkan Subaylığı, 1960 yılında Washington Hava Ataşe Vekilliği, 1962 yılında 4. Ana Jet Üs 141. Filo Komutanlığı görevlerine atandı. 1963 yılında 6. ATAF Harekât Başkanlığı ve 1967 yılında 3. Ana Jet Üs Harekât Komutanlığı görevlerine atandı.
1969 yılında Tuğgeneral rütbesine terfi etti. 1969 yılında Hava Eğitim Komutanlığı Kurmay Başkanlığı, 1971 yılında 3. Ana Jet Üs Komutanlığı görevlerini yürüttü. 1973 yılında Tümgeneral rütbesine terfi ederek 2. Taktik Hava Kuvveti Komutan Yardımcılığı ve ardından Genelkurmay Anadolu Daire Başkanlığı görevlerine atandı. 1977 yılında Korgeneral rütbesine terfi ederek, Hava Kuvvetleri Tetkik Kurulu Başkanlığı, 1978 yılında 1. Taktik Hava Kuvveti Komutanlığı, 1980 yılında Genelkurmay Lojistik Başkanlığı, 1981 yılında Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı görevlerine atandı. 1983 yılında Orgeneral rütbesine terfi ederek Genelkurmay Değerlendirme ve Denetleme Başkanlığı ve 1986 yılında Hava Kuvvetleri Komutan Yardımcılığı'na atandı. 22 Ağustos 1986 tarihinde Hava Kuvvetleri Komutanı alarak atandı. 30 Ağustos 1988 tarihinde emekli oldu.
20 Aralık 2006 tarihinde öldü.
İngilizce bilmekteydi. Evli olup, 1 çocuk babasıydı. TSK Üstün Hizmet Madalyası sahibiydi.
Büyük Selçuklu İmparatorluğu
Kökeni
Kınık boyu, Orta Asya'daki 24 Oğuz boylarından biridir. Bu boyun, Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun çekirdeğini oluşturan boy olduğu konusunda tarihçiler ittifak halindedir. Devlete ve hanedana adını veren Selçuk Bey'in bilinen en eski atası babası Dukak'dır. Dukak Oğuz Yabguluğu'nda sü-başı (ordu/birlik komutanı) olarak görev yapmış ve daha sonra adı kaynaklarda “Salcuk”, “Salçuk”, ”Selcük”, “Sarçuk” gibi farklı şekillerde yazılan oğlu Selçuk bu göreve gelmiştir. Selçuk Bey’in torunları Tuğrul ve Çağrı Bey'in kurduğu devlet devrin kaynakları tarafından, onun adına nisbetle Selçukıyân, Salâcıka veya Â-li Selçuk (Yüce Selçuklu) olarak verilir. Yusuf Yınal ve Arslan Yabgu'ya tabi Türkmenler ise Yınallılar (Yınâliyân) ve Yabgulular olarak kayıtlara geçmiştir. Oğuz Yabgularının Hazar Kağanlığı veya Karahanlılar’a bağlı oldukları ileri sürülür. Oğuzların Karahanlılar ile bazen mücadele bazen de ittifak halinde bulundukları ve onlara paralı asker olarak hizmet ettikleri tespit edilmiştir. Selçuk Bey’in oğullarına Mikail, İsrail, Musa, Yusuf gibi isimler vermesi nedeniyle de Hazarlara bağlı ve Musevi oldukları ileri sürülmektedir, fakat günümüzde genel kabul gören görüş bu isimlerin Hazarlar ile yapılan ticari ve kültürel ilişkilerin bir sonucu olduğudur.
Kuruluş
10. yüzyılın ikinci yarısında, Kıtaylar Moğolistan’dan çıkartılınca Kıpçak boy birliği dağıldı ve Oğuzlar kuzey komşuları olan Türk boylarının birleşmesi ve göçleri sebebiyle ciddi baskıya maruz kaldılar. Bu da Yabguların otorite ve güçlerini etkilemeye başladı. Bu etki ve belki de bazı kaynaklarda belirtilen Selçuk Bey'in iktidar mücadelesine girdiği Yabgu karşısında başarılı olamaması sonucu (tahminen 960~985) Selçuk Bey boyu ile beraber Maveraünnehir yönüne göç ettiler ve yine bir Yabgu'ya bağlı Cend'e yerleştiler. Bu bölge o sıralarda özellikle Samaniler tarafından yoğun biçimde islam propogandası uygulanan bir bölgeydi ve Selçuk Bey de ailesi ile İslamiyeti seçti. İslamiyeti seçmesinden kısa süre sonra etrafındakiler ve özellikle silahlı Oğuzlar onun önderliğinde toplandılar. Bu göçebe topluluk Karahanlılara ve Samanîlere savaşlarda asker vererek karşılığında geniş otlaklar elde etti ve Samanîler Devleti'nin yönetiminde söz sahibi oldu. Samanîler Devleti yıkılınca Selçuk Bey, Müslüman halkıyla birlikte Horasan bölgesine yerleşti. Selçuk Bey'in 1009'da ölümünden sonra daha da güneye indiler.
Selçuk Bey'in oğlu Arslan Bey'in yönetiminde, Karahanlıları ve Gaznelileri endişelendirecek kadar güçlendiler. Arslan Bey'in Gaznelilerce tutuklanması ve 1032'de ölmesinden sonra, Selçuk Bey'in torunları Tuğrul Bey ve Çağrı Bey bağımsızlıklarını elde etmeye giriştiler. Selçukluların teşkilatlı devlet düzenine girmesi bu dönemde oldu. Devletin ilk yöneticisi Tuğrul Bey'di. Selçuklular 1035'te büyük bir Gazneli ordusunu yenerek Horasan içlerine doğru ilerlediler. 1037'de de, bugünkü Türkmenistan’da yer alan Merv kentini ele geçirdiler. 1040'da Dandanakan Muharebesi'nde Gaznelileri ikinci kez yendiler ve Nişabur kentine girerek bağımsızlıklarını ilan ettiler. Tuğrul Bey sultan sanıyla hükümdar ilan edildi ve Büyük Selçuklu Devleti de böylece kurulmuş oldu.
Ordu
Devletin temeli olan ordu, hassa ordusu ve tımarlı sipahilerden meydana geliyordu. Sarayda özel olarak yetiştirilip doğrudan sultana bağlı olan Gulamân-ı Saray askerleri çeşitli milletlerden seçilirdi. Bunlar senede dört defa maaş alırlardı. Selçuklular, askerî iktalar sayesinde maaş ödemeden bir orduyu beslemiş, mühim bir Türkmen nüfusunu toprağa ve devlete bağlayarak iskân etmişti. Bu sayede üretimin artmasını, halk ile hükûmet arasında yeni askerî ve idari bir kadronun kurulmasını temin etmişti. Bin süvariden fazla asker besleyen ikta sahipleri vardı. Büyük Selçuklularda ordu mevcudu 400.000’e kadar çıktı. Bunun 46.000’i merkezde, geri kalanı devletin diğer bölgelerine dağılmış durumdaydı. İkta sistemiyle ülke menfaatlerini ahenkleştirip kudretli askerî ve idari teşkilata sahip oldular. Aynı sistem Osmanlıları da etkiledi. Halk arasından Haşer denilen ücretli askerler de alınırdı. Ayrıca gönüllü Gâziyân ve çeşitli askerî sınıflar da vardı.
Hassa ordusu
Hassa ordusu melik, vali, vezir ve diğer yüksek rütbeli devlet memurlarının emri altında, her an harekete hazır askerler olup maaş alan ordu mensuplarıdır.
Sipahiler
Tımarlı Sipahiler, süvari kuvvetlerinden oluşan sipahi ordusu mensuplarından her biri, ülkenin çeşitli bölgelerinde kendilerine tahsis edilen toprakların (ikta=dirlik) gelirlerinden geçimlerini sağlıyordu.
Tarihi
Dandanakan’ın muzaffer başkumandanlarından Çağrı Bey, zafer sonrasında verilen toy yâni büyük ziyafette üstün idarecilik vasfı ve keskin siyâsî zekâsını takdir ettiği kardeşi Tuğrul Bey’i Büyük Selçuklu Devleti Sultânı îlân etti. Merv başşehir yapıldı. Toplanan kurultayda feth edilecek yerlerle idareciler tespit edildi. Ceyhun ile Gazne arasındaki bölge Çağrı Bey’e, Bust-Sistan havalisi Mûsâ Yabgu’ya, Nişâbur’dan îtibâren bütün batı bölgeleri Tuğrul Bey’e verildi. Çağrı Bey’in oğlu Yâkutî ile İbrahim Yınal, batı cephesinde vazife aldılar. Hanedandan Arslan Yabgu’nun oğlu Kutalmış, Gürcan ve Damgan’a, Çağrı Bey’in oğlu Kara Arslan Kavurd ise, Kirman havalisine tâyin olundular. Vazife taksiminin ardından kısa zamanda; kuzeyde Hârezm dâhil, Mâverâünnehr, Sistân, Mekrân bölgesi, Kirman ve civarı, Hürmüz Emirliği, hattâ Arabistan Yarımadası’nda Umman ve dolayları ile Gürcan, Bâdgis, Huttalân tamamen zabt edildi. Tuğrul Bey, Taberistân, Kazvin, Dehistân, İsfehan, Nihâvend, Rey ve Şehrezur’u alarak devletin sınırlarını genişletti. 1046’da Gence, 1048’de Erzen, Karaz, Hasankale, Erzurum ve havalisindeki Gürcü, Ermeni ve Bizans orduları mağlûbiyete uğratıldı.
Henüz yeni kurulan devlet kısa zamanda, Büveyhîlerin işgalindeki Bağdâd hâriç, bölgedeki bütün İslâm topraklarına hâkim oldu. Sultan Tuğrul, Büveyhîlerin işgalindeki halifelik merkezi olan Bağdâd’ı kurtarmak için Abbasî halîfesi el-Kâim bi-Emrillah’ın daveti ile 17 Ocak 1055’te Bağdat’a girdi. Halîfenin, âlimlerin ve sünnî müslümanların büyük hüsn-i kabulüyle karşılanan Tuğrul Bey, Büveyhî hükümdarlığını yıkarak Abbasî halifeliğini yeniden ihya etti. İslâm âleminin takdirini kazanıp, büyük iltifatlara kavuştu. Halîfeliğe karşı yapılan Fatımî saldırılarını bertaraf etti. Halîfelik makamına ve Bağdâd şehrine hizmetinden dolayı 25 Ocak 1058’de Tuğrul Bey’e iki altın kılıç kuşatan halîfe, onu; doğunun ve batının hükümdarı îlân etti. Selçuklu sultânının, halîfe tarafından “Dünyâ hakanı” îlân edilmesi, Türklere büyük itibâr kazandırdığı gibi, Alplik ruhunu okşayarak islam dîninin cihâd emrine daha fazla sarılmalarına yol açtı. Aynı sene Tuğrul Bey, tahrikler sebebiyle isyan eden üvey kardeşi İbrahim Yınal’ı cezalandırdı. Çağrı Bey, yetmiş yaşlarında 1060’ta, Tuğrul Bey ise, 1063’te yetmiş yaşında öldü. Tuğrul Bey, devletini sağlam temeller üzerine oturtarak, sınırlarını Ceyhun’dan Fırat’a kadar genişletti. Anadolu üzerine yaptırdığı akınlarla, Bizans idaresinde bulunan bölgenin Türk yurdu olması için ilk harcı koydu. Tuğrul Bey’in oğlu olmadığından, Çağrı Bey’in oğlu Alp Arslan Selçuklu Devleti sultânı oldu. Başa geçer geçmez amcasının veziri Amîd-ül-mülk’ü görevden alarak, yerine Nizâm-ül-mülk’ü tâyin etti. Sultan Alp Arslan, tahta geçmek iddiasında bulunan diğer rakiplerini bertaraf ettikten sonra, batıya yönelerek fetihlere başladı. Kafkaslardan dolaşıp mahallî küçük krallıkları itaati altına aldı. Doğu Anadolu’nun Kuzeydoğu ucundaki meşhûr Ani kalesini 1064'te feth ederek, 16 Ağustos 1064'te Kars’a girdi. Ani, Hristiyan âleminin kutsal yerlerinden biri idi. Bu fetihler İslâm âleminde büyük sevinç kaynağı oldu ve Halîfe Kâim bil-Emrillah, Sultan’a, fetihler babası yâni çok feth eden mânâsına gelen Ebü’l-Feth lakabını verdi. Sultan, 1065 senesi sonlarında doğuya yönelerek Üstyurd ve Mangışlak taraflarına yürüdü. Başarı ile biten seferin sonunda; ticâret yollarını vuran Kıpçak ve Türkmenler itaat altına alındı.
Alp Arslan, 1067 senesinde Kirman melîki olan kardeşi Kavurd’un isyanı ile karşılaştı. Bu isyanı kısa sürede bastırdı (Bkz. Kirman Selçukluları). Öncelikle Müslümanlar arasında birliğin te’minini arzu eden Sultan Alp Arslan, Bahreyn taraflarındaki Karmatî sapıkları ve Önasya’daki Şiî-Fâtımî kalıntılarını temizlemek için harekete geçti. Şiî-Fâtımî sultanının İslâm ülkeleri üzerinden kalkmakta olduğunu gören Mekke şerîfi, Alp Arslan’a itaatini arz ederek, hutbeyi Abbasî halîfesi ve Sultan Alp Arslan adına okumaya başladı. Doğu ve Batıda sistemli bir şekilde yapılan fetih hareketleri; 1067 senesinde Anadolu’da başlatılan yıpratma ve yıldırma akınları, 26 Ağustos 1071’deki Malazgirt muharebesine kadar devam etti. Malazgirt zaferiyle Büyük Selçuklulara kapıları açılan Anadolu, Türkiye Türklerinin istikbâldeki yurdu durumuna girdi. Malazgirt Zaferi sonrasında, Bizans imparatoru Diogenes ile yapılan andlaşma, tahttan indirildiği için tatbik edilemedi. Sultan Alp Arslan, andlaşmanın silah zoruyla tatbikini kumandan ve beylerine emrederek, bütün Anadolu’nun fethini istedi. Selçuklu emrindeki Türkmen boyları, Orta Asya’dan batıya sevk edilerek, Doğu Anadolu’daki Bizans hududuna gönderildi. Selçukluların gaza akınlarına mukavemet edemeyen Bizans kale ve garnizonları Türklerin eline geçti. Türk akınları Marmara Denizi sahillerine kadar uzandı ve fethedilen Anadolu, iskân edildi. Anadolu’nun Türkleşip, İslâmlaşması için gerekli bütün tedbirler alındı. Sultan Alp Arslan, çıktığı Mâverâünnehr seferinde, esir alınan bir kale kumandanı tarafından şehîd edildi. Türk târihinin büyük sultanlarından olan Alp Arslan, enerjisi, disiplini, yiğitliği ve adaleti ile temayüz etmişti.
Sultan Alp Arslan öldüğünde, devlet toprakları, doğuda Yaşgar’dan, batıda Ege kıyıları ve İstanbul boğazına, kuzeyde Hazar-Aral arasından, güneyde Yemen’e kadar olan bir bölgeye yayılmıştı.
Alp Arslan’ın yerine oğlu ve veliahdı Melikşâh, Büyük Selçuklu Devleti sultânı oldu. Sultanlığını tanımayan amcası Kavurd ile Kerez’de yapılan savaşı kazanan Melikşâh birkaç gün sonra Kavurd’un ölümü ile devlet içinde asayişi kısa sürede sağladı. İçişlerini hâlleden Melikşâh, taht mücâdelesinden faydalanarak Selçuklu hududlarına hücûm eden Gazneliler ile Karahanlılara karşı sefere çıktı. Bu sırada Karahanlı Şemsülmülk Nâsır’ın mektubunu aldı ve elçisini kabul etti ise de, hareketinden vazgeçmedi. Tirmiz’i muhasaraya başladı. Emir Savtiğin’in ikmâl yollarını kesmesi, şehrin düşerek Sultan’ın başarıya ulaşmasına ve Şemsülmülk’ün sulhu kabul etmesine sebep oldu. Gaznelilere karşı, Emîr Gümüştiğin ve Anuştiğin’i gönderdi. Gazneli hükümdarı İbrahim bin Mes’ûd, Melikşâh’ın başarılarının artması üzerine itaate mecbur oldu. Gönderdiği elçilik heyeti ve hediyelerle iyi münâsebetler te’sis edildi. Sultan’ın kızı Gevher Hâtun’un, Gazneli veliahdı Mes’ûd bin İbrahim ile evlendirilmesi, iki devlet arasında çıkması muhtemel anlaşmazlığı önledi.
Musul’un fethine me’mûr edilen Aksungur ve diğer Türkmen emirleri şehre harpsiz girdiler. Fethi müteakip Musul'a gelen Melikşâh, büyük bir merasimle karşılandı. Musul emîrliğine Şerefüddevle’yi tâyin etti.
Sultan Alp Arslan zamanından beri Suriye ve daha güneye yürüyen Selçuklu kumandanlarından Atsız, seferlerini Melikşâh zamanında da sürdürdü. Uzun süre muhasara ettiği Dımaşk’ı 1076 Mart’ında Selçuklu topraklarına kattı. Dımaşk’ın alınmasından sonra camilerde okunan Şiî-Fâtımî ezanını yasaklayarak Cum’a hutbesini Halîfe Muktedî ve Sultan Melikşâh adına okuttu. Daha sonra Selçuklu Devleti’nin “Fatımî Devleti’nin ortadan kaldırılması” politikasına uygun olarak, Mısır’a doğru sefere devam etti. Fakat muvaffak olamadı ve başarısızlığı Suriye emirliğinden alınmasına sebep oldu. Yerine Melikşâh’ın kardeşi Tâcüddevle Tutuş getirildi.
Sultan Melikşâh, Kutalmışoğlu Süleyman Şah ile kardeşi Tutuş’un Suriye’deki mücâdelesi üzerine 1086’da İsfehan’dan bölgeye hareket ederek bölgede asayişi yeniden te’sis etti. Haleb valiliğini Aksungur’a, Urfa’yı Bozan’a, Antakya’yı da Yağısıyan’a verdi. 1087 senesinde Sultan Melikşâh, Süveydiye kıyılarından Akdeniz’e ulaştı. Böylece Uzakdoğudan Ortadoğuya kadar hâkimiyet kurdu. Dönüşte hilâfet merkezi olan Bağdâd’ı ziyaret etti. Halîfe Müktedî tarafından iki kılıç kuşatıldı ve 25 Nisan 1087’de “Dünyâ hükümdarı” îlân edildi.
Melikşâh’ın ölümü ile başlayan saltanat mücâdelesinde Şam Meliki Tutuş, derhal sultanlığını îlân etti. Bu arada Melikşâh’ın hanımı Terken Hâtûnda küçük oğlu Mahmûd’u sultan ve torunu Ca’fer’i halîfenin veliahdı yapmak için bütün kuvvetiyle uğraştı ve 1092’de Mahmûd’un saltanatını îlân ederek, nâmına hutbe okutmaya muvaffak oldu. Yine bu arada tarafdârlarıyla Rey’e çekilen Berkyaruk da sultanlığını îlân etti ve Terken Hâtun’un üzerine gönderdiği orduyu Burucerd’de bozguna uğrattı. Terken Hâtun’un Gence meliki İsmail’i tarafına çekmesi de bir fayda sağlamadı.
Terken Hâtun’un bir suikast neticesinde öldürülmesiyle saltanat mücâdelesi Tutuş’la Berkyaruk arasında kaldı. Tutuş, Rey üzerine yürüdü ise de 1093 yılında vuku bulan uzun mücâdeleler esnasında birçok emir Berkyaruk tarafına geçti. Bu sayede Berkyaruk karşısındaki orduyu bozguna uğrattı. Ayrıca Tutuş’un ölümü ile bütün rakiplerini bertaraf ederek adına Bağdâd’da hutbe okundu. Sultan Berkyaruk zamanında Selçuklu Devleti; a-Irak ve Horasan, b-Sûriye, c-Kirman, d-Türkiye Selçukluları olmak üzere dörde bölündü. Ayrıca Doğu Anadolu’nun çeşitli yerlerinde Türkmen beylikleri ve Atabeglikler ortaya çıktı. Berkyaruk, parçalanan Selçuklu İmparatorluğu’nu toplamaya başladığı bir sırada haçlı orduları da Suriye’ye geldiler. Berkyaruk, haçlılara ve onların Antakya muhasarasına karşı Kürboğa’yı ve Artuklu beylerini sefere me’mûr etti. Anadolu’dan geçen haçlılar, Suriye’ye vardıkları zaman sayıları oldukça azalmıştı. Ancak İslâm dâvasına ihanet eden Şiî-Fâtımîlerin, sünnî müslümanlara karşı haçlılarla ittifak etmeleri, ayrıca Suriye emirleri arasındaki emniyetsizlik ve rekabetler, Tutuş’un oğlu Dukak ile birlikte Suriye kuvvetlerinin haber vermeden çekilmesi, Frenklerin taarruza geçerek, Türkleri bozguna uğratmalarına sebep oldu. Netîcede ilerlemeye devam eden haçlılar, Antakya’dan bir sene sonra da Kudüs’ü işgal edip şehirde meskun olan yetmiş bin müslüman ve yahûdiyi hunharca katlettiler.
Bu arada Gence meliki ve kardeşi Muhammed Tapar, Berkyaruk’a saltanat iddiasıyla isyan etti. Berkyaruk, 1100 senesinde Sefîdrûd’da mağlûb olmasına rağmen, Muhammed Tapar’ı arka arkaya dört defa bozguna uğrattı. Ahlat’a sığınan Muhammed Tapar, buranın hükümdarı Sülemen’i ve Ani emîri Menuçehr’i hizmetine alarak yeniden savaşa hazırlandı ise de, Sultan Berkyaruk çok kan aktığını, memleketin harap, emir ve askerlerin yorgun olduğunu, hazînenin boş kaldığını, vergilerin tahsil edilemez bir hâle geldiğini ve nihayet İslâm düşmanlarına fırsat verildiğini beyân ederek, gönderdiği bir elçi ile, kardeşini barışa ikna etti. Böylece 1104'te Azerbaycan’da Sefîdrûd hudud olmak üzere Kafkasya’dan Suriye’ye kadar bütün vilâyetlerde Muhammed Tapar sultan tanındı. Bağdâd, Rey, Cibâl, Taberistan, Fars, Huzistan, Azerbaycan, Mekke ve Medîne’nin idaresi de Berkyaruk’da kaldı.
Selçuklu İmparatorluğu iki devlete ayrılmak suretiyle Türkiye ile birlikte üç Selçuklu sultânı ortaya çıktı. Lâkin bu durum çok sürmedi. Çünkü, Berkyaruk hastalıklı olduğu için 1104 senesinde yirmi altı yaşında iken öldüi. Sultan Berkyaruk, ülkesini düşünen ve milletinin refahı için çalışan bir kimse idi. Ancak kardeş kavgalarının, memleketin birlik ve beraberliğe en muhtaç olduğu bir döneme rastlaması Berkyaruk’u çok üzdü. Buna rağmen fırsat buldukça haçlı kuvvetleri üzerine asker sevk etmekten ve darbeler vurmaktan geri kalmadı.
Berkyaruk’un vefatıyla oğlu Melikşâh ile Muhammed Tapar saltanat mücâdelesine başladılar. Muhammed Tapar, Bağdat üzerine yürüyerek fazla zorluk çekmeden 1105'te tek başına sultan oldu. Önce kendisine karşı isyan eden amcasının oğlu Mengübars hâdisesini bastırdı. Daha sonra ülkede uzun zamandır karışıklık çıkaran, anarşiyi tahrik eden bâtınîlere karşı mücâdele etti. 1107’de bâtınîlerin merkezi olan Alamut kalesi kuşatıldı ve çok sayıda bâtınî öldürüldü. Selçuklular arasındaki karışıklıklardan istifade eden haçlılar, Birinci Haçlı Seferi sonunda Suriye’de haçlı devletleri kurmaya başladılar. Sultan Muhammed Tapar, bunların üzerine ordular gönderdi ise de, kumandanlar arasında tam anlaşma sağlanamadığından kesin sonuca gidilemedi. Sefer kumandanı Emir Mevdud, Şam Emevî Camii'nde bir bâtınî tarafından öldürüldü. Sultan, haçlılara karşı Aksungur'u kumandanlığa getirdi. Bu arada kardeşi Sencer’i Suriye ve Horasan’daki bâtınîlere karşı mücâdele etmekle vazifelendirdi. Alamut üzerine de bir ordu gönderdi. Sultan Muhammed Tapar’ın 1118’de vefatı sebebiyle bu fesad ocağı ortadan kaldırılamadı. Sultan Muhammed Tapar, ilim ve imar işleri ile de uğraşma fırsatı buldu. İsfahan’da yaptırdığı medresenin bahçesine defnedildi. İleri gelen devlet adamları, Muhammed Tapar’ın henüz küçük yaştaki oğlu Mahmud’u tahta geçirdilerse de, Melikşah’ın oğlu ve Horasan meliki olan Sencer, yeğeni Mahmûd’un sultanlığını kabul etmeyerek, saltanat iddiasında bulundu. 14 Ağustos 1119 tarihinde yapılan Save savaşını kazanarak sultanlığını ilan eden Sencer, yeğenine evlat muamelesi yaptı ve kendi hâkimiyetini tanımak şartı ile Rey hâriç, batı ülkelerinin hâkimiyetini ona bıraktı (Bkz. Irak Selçukluları). Sultan Sencer, batı işlerinden çok doğu ile uğraştı. Gaznelilerle savaştı. Karahanlıları kendisine bağladı. Zamanı, Selçukluların son parlak devri idi. Bu arada Selçuklu Devleti’ni iki büyük tehlike tehdid ediyordu. Bunlardan birisi batıdan Anadolu ve Suriye’ye saldırmakta olan haçlılar, diğeri doğudan gelen ve devletin doğu sınırlarını zorlayan Karahitaylar idi. Sultan yalnız bu ikinci tehlike ile uğraştı. Doğu Karahanlılar Devleti’ni yıkarak Seyhun boylarını zorlayan Karahitaylarla çarpışan Sencer, onlarla 10 Eylül 1141 senesinde yaptığı Katvan meydan muharebesini kaybetti. Bu muharebeden sonra Seyhun nehrine kadar olan topraklar Karahitayların eline geçti. Katvan meydan muharebesiyle Büyük Selçuklu Devleti tarihinde yeni bir devir başladı ve Selçuklu ülkesi müslüman olmayan Türk ve Moğol birliklerinin istilâsına uğradı.
Sultan Sencer’in bu mağlûbiyetinden istifade etmek isteyen Gûr hükümdarı Alâeddîn Hüseyin, yıllık vergiyi vermemek, sultanlık peşinde koşmak gibi davranışlarla Sencer’e olan tâbiliğinden kurtulmaya çalışıyordu. Zaten sınırlarını fazla genişletmesi, bölgenin kuvvet dengesini bozmakta ve bu durum Sultan Sencer’i endişeye düşürmekte idi. Büyük kuvvetlere sahib olan Gûrlular üzerine yürüyen Sultan Sencer, Haziran 1152’de yaptığı muharebede Gûr ordusunu mağlup ederek Katvan’da kaybedilen itibârı yeniden sağladı.