cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
WPAT-FM
İlk kez 1957 yılında New Jersey eyaletinin Newark şehrinde yayın yapmaya başlayan WPAT-FM radyosu daha sonra Paterson’a, sonra Clifton’a ve en son olarak tekrar Paterson’a taşınmıştır. 11 Eylül 2001 saldırılarına kadar Dünya Ticaret Merkezi’nin çatısında yer alan yayın anteni, 2001 yılından sonra Empire State Binası’na taşınmıştır.
Daniel Erlandsson
Daniel John Erlandsson, (d. 22 Mayıs 1976, Malmö, İsveç), İsveçli müzisyen ve melodik death metal topluluğu Arch Enemy'nin davulcusu.
In Flames grubunun Subterranean albümünde ilk çalışmalarını gerçekleştirmiştir. Ayrıca diğer önemli gruplar, Eucharist, Liers in Wait, Diabolique, Armageddon (Christopher Amott tarafından kurulan) ve Revengia.
Daniel'in ağabeyi Adrian Erlandsson, Brujeria ve Paradise Lost gruplarının şimdiki ve At the Gates ve Cradle of Filth gruplarının eski davulcusudur. İkisi de İsveç'te genç yaşta davul çalmaya başlamıştır. Daniel Erlandsson, Arch Enemy sitesinde çalmaya başlamaları ile ilgili: "Biz birlikte büyüdük ve bizimkilerin bodruma yerleştirdiği reçel için kullanılan küçük bir kit üzerinde, çalmayı ilk başlatan O oldu ve birkaç yıl sonra ben de devam ettim... Onun, yıllar içinde çok büyük etkisi oldu ve eğer çalmaya başlamasaydı ben de muhtemelen bugün davul çalmazdım." diye yazmıştır.
Yeni medya sanatı
Yeni medya ilgi alanları sanat eserlerini oluşturan telekomunikasyon, kitlesel medya ve dijital elektronik yöntemlerden yola çıkar ve uygulamalar kavramsal sanattan sanal, performans ve enstelasyon sanatına kadar çeşitlilik gösterir.
Tarih
Yeni medya sanatının kökleri 19. yüzyılın sonlarına doğru ortaya çıkan zoetrope (1834) ve praxinoscope (1877) Eadweard Muybridge'in zoopraxiscope (1879) gibi hareketli fotoğraf buluşlarına dayandırılabilir. 1920'lerden 1950'lere dek kinetik ve ışık sanatının farklı biçimleri, Thomas Wilfred'nın 'Lumia' (1919) ve 'Clavilux' ışık organları ve Jean Tinguely'in kendine zarar veren heykeli 'Homage to New York' (1960) yeni medya sanatının öncüleri olarak gösterilebilir.
1958’de Wolf Vostell eserlerine televizyon seti dahil eden ilk sanatçıydı. „Deutscher Ausblick“/„Alman Bakışı“-„Black Room Cycle“(Kara Oda Döngüsü),, Environment(Çevre), 1958, Berlinische Galerie koleksiyonunun bir parçasıdır. 1960'larda yeni video teknolojilerin gelişmesi ile birlikte Nam June Paik ve Wolf Vostell’in „6 TV De-coll/age“, 1963, enstalasyonu, A. Michael Noll ve E.A.T., Fluxus ve Happening gibi multimedya performansları gibi yeni medya sanat deneyleri ortaya çıktı. Bilgisayar grafiklerinin 1980'lerin sonlarına doğru gelişmesi ve gerçek zamanlı teknolojilerin 1990'larda yayılan web ve internet ile birleşmesi, Lynn Hershman Leeson, David Rokeby, Perry Hoberman tarafından yeni ve çeşitli interaktif sanatları, Roy Ascott’un telematik sanatı, Vuk Ćosić ve Jodi tarafından Internet sanatı, Jeffrey Shaw ve Maurice Benayoun’un sanal ve üçboyutlu sanatını ve Rafeal Lozano-Hemmer’ın büyük ölçekli kentsel enstalasyonunu meydana getirdi. Eşzamanlı olarak bioteknolojideki gelişmeler, Eduardo Kac gibi sanatçıların DNA’yı keşfetmesine ve genetiği yeni bir sanat aracı olarak kullanmasına izin vermiştir.
Yeni medya sanatının yeni medya sanatı üzerindeki etkileri hypertext, veritabanı ve bilgisayar ağları gibi yeni teorilerdir. Bu konudaki önemli düşünürler arasında Vannevar Bush ve Theodor Nelson sayılabilir ve Jorge Luis Borges, Italo Calvino, and Julio Cortázar gibi isimlerin edebi eserlerinde de karşılaştırılabilir fikirler bulunabilir. Bu elementler lineer olmayan interaktif anlatıcılar alanındaki keşifleriyle, öyküleyici ve öyküleyici olmayan çalışma alanlarında birer devrim niteliğindedir. Medya sanatının güncel zaman çizelgesi burada bulunabilir.
Temalar
Mark Tribe ve Reena Jana, "New Media Art" kitabında modern yeni medya sanatının işlediği bilgisayar sanatı, işbirliği, kimlik, benimseme, açık kaynaklar, telebulunma, gözetim, kurum parodisi, müdahale ve internet korsanlığı gibi temalardan bahsederler. Postdigitale kitabında Maurizio Bolognini, yeni medya sanatçılarının ortak paydasının teknoloji ile aralarındaki özgönderimsel ilişkinin olduğunu söyler, bu da sanatçıların kendilerini teknolojik gelişmelerin belirlediği çığır açan bir dönüşümün içinde bulmalarından kaynaklanır. Yine de yeni medya sanatı homojen uygulamalar seti olarak değil, 3 element etrafında yoğunlaşan karmaşık bir alan olarak görünür: 1) sanat sistemi 2) bilimsel ve endüstriyel araştırmalar ve 3) politik ve kültürel medya aktivistliği. Bilim insanı-sanatçı, aktivist-sanatçı ve sanat sistemine yakın teknolojik sanatçı -sadece farklı eğitim ve teknokültürden olmayıp farklı sanatsal üretimi olan Towards a post-digital generative art"]- arasında önemli farklar vardır. Bu da yeni medya sanatının değindiği temaları araştırırken göz önünde bulundurulması gereken bir noktadır.
Doğrusalsızlık yeni medya sanatının önemli bir konusudur, Bill Viola gibi sanatçılar bu terimi farklı dijital proje biçimlerine bakış yaklaşımı olarak incelerler. Anahtar kavram budur çünkü insanlar her şeyi lineer ve kolay anlaşılır bir biçimde görmeye şartlanmışlardır. Şimdi ise sanat o biçimden sıyrılıp, insanların kendi deneyimlerini parçalar halinde oluşturmalarına izin vermektedir. Hep “Lineer olmayan ve rastgelelik arasındaki fark nedir?” diye sorulur. Lineer olmayan projeler belli parametreler dahilinde bir özgürlüğe sahipken, rastgelelik hiçbir sınırı olmayan bir özgürlüğe sahiptir. Lineer olmayan sanat, lineer olmayışını belli etmek için genellikle izleyici katılımını gerektirir. Rastgele sanat ise aşağı yukarı kendi kendine hareket eder. Böyle yaparak, izleyiciler yeni medya sanatının pek çok biçiminde başka bir tema olduğunu anlayabilirler. Yeni medya sanatının bazı sanatçılar için vazgeçilmez bir bütünü olan katılımcı yanı, Allan Kaprow’un "Happening"lerinden ortaya çıkmıştır.
Internetin karşılıklı bağlanabilirliği ve interaktifliği: kurumsal çıkarlar, devlet çıkarları ve halkın çıkarları arasındaki çatışma şimdiki web’i doğurmuş ve bu da güncel pek çok yeni medya sanatını büyülemiş ve ona ilham kaynağı olmuştur.
Pek çok yeni medya sanatı projesi, medyanın interaktif yanını kullanarak sosyal aktivizme izin veren politik ve sosyal bilinçlilik temalarıyla çalışır. Yeni medya sanatının ileri gelen temalarından biri de veritabanlarının görsellerini yaratmaktır. Lisa Strausfeld ve Martin Wattenberg bu alanın öncüleri sayılır. Veritabanı estetiği yeni medya sanatçısının ilgisini iki yönden çeker: biçim olarak doğrusal olmayan yeni bir anlatım ve politik olarak da hızlıca kontrol ve otorite olanı altüst eden bir yöntem.
Sergilenmesi ve korunması
Yeni medya sanatını üreten film, kaset, ağ tarayıcısı, yazılım ve işletim sistemleri demodeleştikçe, eser üretildiği zamanın ötesinde korunurken zorluklarla karşılaşılmaktadır. Kırılgan medya sanatı mirasının korunmasında ve belgelendirilmesinde sürdürülen çalışmalar halen devam etmektedir. (bkz. DOCAM - Documentation and Conservation of the Media Arts Heritage )
Eseri eski bir mecradan yeni mecraya dönüştürme, medyayı dijital olarak arşivleme( bkz. Internet Archive) ve eseri eski yazılıma ya da işletim sistemine bağlı olarak korumak için emülatörlerin kullanımı gibi koruma metotları bulunmaktadır.
Eğitim
Yeni medya programlarında, öğrenciler yaratıcılığın ve iletişimin en yeni formları ile tanışıyorlar. Yeni medya öğrencileri belli teknolojilerde neyin “yeni” olduğu veya olmadığının ayırdına varmayı öğreniyorlar. Bilim ve piyasa, sanatçı ve tasarımcılara her zaman yeni araç ve platformlar oluşturmakta. Öğrenciler yeni teknolojik platformlar arasından seçmeyi öğrenerek bunları daha geniş bir duygu, iletişim, üretim ve tüketim bağlamında kullanıyorlar.
Yeni medya bölümünde okuyan öğrenciler eski ve yeni teknolojilerden ve anlatıcıdan faydalanarak bir şeyler yaratmayı deneyimliyorlar. Çeşitli medyalardaki projelerin yapım sürecinde öğrenciler, teknik beceri, analiz ve eleştiri dağarcıklarını geliştirerek tarihsel ve modern örnekler ile aşina oluyorlar.
Öncü sanat teorisyenleri ve tarihçileri
Bu alanda ileri gelen sanat teorisyenleri ve sanat tarihçileri: Mario Costa, Oliver Grau, Christiane Paul, Frank Popper, Christine Buci-Glucksmann, Dominique Moulon, Robert C. Morgan, Roy Ascott, Catherine Perret, Margot Lovejoy, Edmond Couchot, Fred Forest and Edward A. Shanken.
Türleri
Yeni medya sanatı terimi genellikle aşağıdaki disiplinler için kullanılır:
Yangı
Yangı aşağıdaki anlamlara gelebilir.
Bulawayo
Bulawayo, Afrika kıtasında bulunan Zimbabve devletinin en büyük ikinci şehridir.
Şehirde 2012 resmî sayım nüfus verilerine göre 653,337 kişi yaşamaktadır. Ülkenin aynı isimli ilinin de merkez şehri konumunda bulunan şehirde, 2002 resmî nüfus sayım sonuçlarına göre 676 650 kişi yaşamaktaydı.
Şehrin ismi, ülkenin resmî dillerinden biri olan Ndebele dilinde Muharebe yeri anlamına gelmektedir. Bu anlam ise İngiliz birliklerinin yerel kabileleri yenerek bu bölgeleri elde etmesi ve bunun sonucunda Cecil Rhodes'in de katkılarıyla bölgenin yerleşme açılması, günümüzde kurulu olan şehre bu ismin verilmesini sağlamıştır.
Uluslararası Marksist-Leninist Parti ve Örgütler Konferansı (Birlik ve Mücadele)
Uluslararası Marksist-Leninist Parti ve Örgütleri Konferansı, (CIPOML ) dünyadaki birçok Marksist-Leninist, Hocaist partinin birleşmesi sonucunda oluşturulan enternasyonalist bir oluşumdur. Türkiye'den Emek Partisi, CIPOML üyesidir.
Birlik ve Mücadele dergisi
6 ayda bir pek çok dilde yayımlanan "Birlik ve Mücadele" dergisini yayınlamaktadır.
Türkiye'deki etkinliği
CIPOML hakkındaki güncel haberler Evrensel gazetesinin adresinden bilgi edinilebilmektedir.
20. Yıl Etkinliği
Uluslararası Marksist-Leninist Parti ve Örgütler Konferansı'nın 20. yıl etkinliğinin 23 Kasım 2014 tarihinde İstanbul'da Bostancı Gösteri Merkezi'nde yapılması kararlaştırılmıştır. CIPOML'nin 24 ülkeden oluşan bileşenleri ve dost partilerin temsilcilerinin de katılımıyla oluşturulmuştur.
Programda Emek ve Barış Korosu, Grup Nidal, Hakan Vreskala ve Kardeş Türküler gibi müzik toplulukları sahne almıştır. Ayrıca Emek Partisi Genel Başkanı Selma Gürkan, CIPOML sözcüsü, Halkların Demokratik Partisi eş başkanı Selahattin Demirtaş ve Rojava Demokratik Toplum Hareketi Eş Başkanı İlhan Ehmed konuşmacı olarak yer almıştır.
Windeby
Windeby Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 14,77 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 1109 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus-Dieter Kaschke tarafından yürütülmektedir.
Muizenberg
Muizenberg, Güney Afrika'nın Cape Town şehrinde bir sahil banliyösü. 20 km’lik ince, uzun bir kumsalı bulunur. 507 metre yüksekliğiyle Table Mountain National Park, Muizenberg’in en yüksek dağıdır.
Buz Devri 2: Erime Başlıyor
Buz Devri 2, yönetmenliğini Carlos Saldanha'nın üstlendiği, Blue Sky Studios tarafından 2006'da yapılan bir animasyon film. Tahmini 80.000.000 dolarlık bütçesine karşılık 660.998.756 dolar gişe hasılatı yapan Animasyon Filmlerden dünya listesinde 27. sıraya oturmuştur.
Konusu
Buz Devri'nden hatırlayacağımız, tüylü mamut Manny, bir smilodon Diego ve üç parmaklı tembel hayvan Sid bu filmde de mevcut, film Buz Devri'nin sonunda bir vadide yaşayan karakterlerin, erimeyle oluşacak su baskınından kaçışını konu alıyor.
Manfred (mamut) hâlâ kendi türünden biriyle karşılaşmamıştır. Dünya'da kalan son mamut olduğuna inanmaya başlarken Ellie ile tanışır, ancak Ellie kendisinin mamut olduğunu kabul etmemektedir. Kardeşlerim dediği Eddie ve Crash, ilk filmden tanıdığımız karakterlere katılır ve su baskınından kaçış başlar.
Scrat (firavun faresi) bu filmde de bir önceki gibi arada sırada ortaya çıkıp meşe palamudunu kovalamaya devam ediyor.
Winnemark
Winnemark Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 9,58 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla yaklaşık 506 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Wilhelm Fülling tarafından yürütülmektedir.
Dış bağlantılar
schwansen.de]
KidsCo
KidsCo, çocuklar için bir televizyon kanalı. Çocuklar için güvenli ve eğlenceli bir ortam olan KidsCo, aynı zamanda macera dolu bir oyun alanıdır. Ancak bunun da ötesinde genç izleyicilerinin katılımını sağlayan ve onların hayal dünyasını harekete geçiren bir televizyon kanalı olmayı hedeflemektedir.
Türkiye'de D-Smart, Tivibu ve Teledünya platformlarından izlenebilmektedir. Ayrıca uzun bir süre, Türkiye'de saydam logoyla yayın yapan sayılı kanaldan biriydi; ancak kanal logo değiştirmesinin ardından bu özelliğini kaybetmiştir.
8 Ocak 2013 tarihinde yenilenen Kids Co yarı saydam logo kullanmaya başlayıp jenerikleri de yenilenmiştir. Yenilenmenin ardından Beyblade'i ve Syfy Kids kuşağını yayınlamaya başlamıştır.
1 Ocak 2014'te D-Smart'la anlaşması bitmiş ve kanal, D-Smart'tan ayrılmasının yanı sıra bütün dünyada kapatılmıştır.
Sibel Gönül
Azize Sibel Gönül (d. 12 Ağustos 1966, İstanbul) Türk mimar ve siyasetçi.
Babasının adı Kaya, annesinin adı Ayten'dir. İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'ni bitirdi. Serbest mimar olarak çalıştı. Mimarlık Mühendislik İnşaat Limited Şirketinin kurucu ortağı oldu. Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) Kocaeli Mimarlar Odası Genel Sekreteri olarak görev yaptı. 23. ve 24. Dönem Kocaeli Milletvekili olarak seçildi. 2011-2014 yılları arasında TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu Başkanlığı görevini üstlendi. 2014 yılı itibarıyla AK Parti Genel Merkez Kadın Kolları Başkanıdır.
31 Mart seçimleri için İzmit Belediye Başkalığı için Cumhur İttifakı'ndan aday gösterildi. Ancak seçimi Millet İttifakı'nın adayı Fatma Kaplan Hürriyet' e karşı kaybetti.
İyi düzeyde İngilizce bilen Gönül, evli ve 2 çocuk annesidir.
Andrew Cole
Andrew Alexander Cole (d. 15 Ekim 1971, Nottingham, Nottinghamshire), İngiliz eski millî futbolcudur. 1990'lı yıllarda genellikle Andy Cole adıyla tanınmış, fakat 2000 yılında Andrew Cole adıyla anılmayı tercih ettiğini açıklamıştır. Premier Lig kariyerinde 187 kez fileleri havalandıran Cole, 11 Kasım 2008'de futbola veda ettiğini açıkladı. Şu an Huddersfield Town'da teknik direktörlük yapmaktadır.
Kariyer başarıları
Newcastle United
Manchester United
Blackburn Rovers
Hocaizm
Hocaizm, Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti lideri Enver Hoca'dan alan, 1970'lerin sonunda dünya komünist hareketindeki bölünme sonucunda ortaya çıkan, Marksizm-Leninizm'in revizyonizm karşıtı bir çeşididir. Stalin sonrası dönemin ve iktidardaki iki komünist parti olan Çin Komünist Partisi ve Arnavutluk Emek Partisi arasındaki 1978'deki keskin ayrılığın ardından Enver Hoca'nın görüşlerini tanımlamak için kullanılmaktadır.
Hocaizm, Marksizm-Leninizm'in uluslararası bir eğilimidir. Bununla birlikte katı bir Titoizm ve destalinizasyon karşıtıdır.
Stalin sonrası SSCB eleştirileri
1940'lı yılların ikinci yarısından itibaren, Marksizm-Leninizm'e, Stalin'in görüşlerine ve onun dönemindeki Sovyetler Birliği'ne bağlı olan Enver Hoca önderliğindeki Arnavutluk Sosyalist Halk Cumhuriyeti, Tito'nun başlatmış olduğu revizyonizm diye tabir ettiği uygulamalara karşı mücadele etmiştir.
Enver Hoca, Stalin'in ölümünden sonra ortaya çıkan destalinizasyon politikalarına en sert tepkiyi koyanlardan biri olmuştur. Arnavutluk Emek Partisi; Çin Komünist Partisi ile birlikte Kruşçev'i "revizyonist" olarak itham edecek ve onu Marksizme ihanetle suçlayacaktır. Buna paralel olarak Kuzey Kore de destalinizasyon yanlılarını partiden tasfiye edecek ve sürgüne yollayacaktır. Böylece "Hocaizm"in günümüzdeki belirgin ilk görüşleri böyle ortaya çıkacaktır.
Sovyetler Birliği'nin 1968 yılında Çekoslovakya'ya girmesi üzerine Enver Hoca, Varşova Paktı’ndan çekildiğini açıklamış, Sovyetler Birliği'nin bu tutumunu sert bir dille kınamış ve Sovyetler Birliği politikalarına yönelik çok ağır ithamlarda bulunmuştur:
Çin-Arnavutluk ayrışması
Mao Zedong’nun ölümünden sonra iki ülke ilişkileri farklı bir kılığa büründü. Enver Hoca, Mao’nun ölümünden sonraki Çin idarecilerinin Maocu çizgiden uzaklaştıklarını, emperyalist güçlere ve emperyalist hareketlerine göz yumduklarını iddia ediyordu. Çinlileri ABD’ye yanaşmakla suçluyordu. Bu gelişmeler üzerine iki ülke arasındaki ilişkiler bozuldu ve Çin yapılan anlaşmaları tek taraflı olarak kaldırdı. 7 Temmuz 1978 günü Çin Halk Cumhuriyeti, Arnavutluk’un Pekin’deki elçiliğine bir resmi nota vererek, Çin’in Arnavutluk’a yaptığı ekonomik ve askeri yardımı durdurmayı, yardım kredilerini kesmeyi ve gönderdiği tüm askeri ve ekonomik uzmanları geri çekmeyi kararlaştırdığını bildirdi. Arnavutluk hükûmetinin tepkisi ise sadece sözle olmasına karşın, sert oldu ve Çin yönetimini Marksizm-Leninizmden sapmak ve Amerikan emperyalizmine yakınlaşmakla suçlayarak bir emperyalist süper devlet olmayı amaçladığını iddia etti. [4 ]
Günümüzde
Arnavutluk Emek Partisi 1991'de iktidardan düştü. Günümüzde, Enver Hoca'nın görüşlerini paylaşan partiler Uluslararası Marksist-Leninist Parti ve Örgütler Konferansı etrafında toplanmışlardır.
Hamitli, Cide
Hamitli, Kastamonu ilinin Cide ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 170 km, Cide ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır.
Ebrary
Ebrary, 30.000'in üzerinde elektronik tam metin kitap içeren Ebrary Academic Complete E-Kitap veritabanı, ebrary firmasına ait 8 akademik koleksiyonu kapsamaktadır. Bu koleksiyonlar, lisans ve lisansüstü eğitimi gören öğrenciler, araştırmacılar ve akademisyenler için bir başvuru kaynağı oluşturmaktadır. Erişimin sağlanması için üniversitelerin ebrary veritabanına abone olmasi gerekmektedir. Abone olan üniversitelerin IP aralıklarından ya da Proxy hizmeti varsa Proxy aracılığıyla bu veritabanına erişilebilmektedir. Kitapların görüntülenebilmesi için Ebrary Reader adinda bir program yüklenmesi gerekmektedir. Sistem, aynı anda sınırsız sayıda kullanıcıya erişim imkânı vermektedir.
Ebrary Academic Complete veritabanının içinde bulunabilecek akademik koleksiyonlar şunlardır:
Piemont Cumhuriyeti
Devletin kuruluşu
Piemont, ihlak edilmeden önce Sardunya Krallığı'nın bir parçası oldu. Ancak Krallık, 1796 yılında devrim orduları buraya gelmesi ile imzalanan Paris Antlaşması sonucunda Savoy ve Nice Fransa verildi. 1798 yılında gerçekleşen ikinci bir ihlaktan sonra, Sardunya Krallı Charles Emmanuel, Roma'ya kaçtı. Bu sefer yeni bir antlaşma yapmayı reddetti. Bunun üzerine burada 10 Eylül 1798 tarihinde Piemont Cumhuriyeti ilan edildi. Ancak devlet uluslararası toplum tarafından tanınmadı.
Hükûmetin yapısı direktuar sistemi oldu. Cumhuriyet kendi sikkeler üzerinde özgürlük eşitlik kardeşlik anlamına gelen Fransız sloganı liberté, égalité, fraternité'yi yazdırdı. Bu, daha sonra devletin sloganı oldu.
Çalınan Buseler
Çalınan Buseler veya Fransızca adıyla Baisers volés, 1968 yapımı Fransız filmi.
1993 Akdeniz Oyunları'nda golf
1993 Akdeniz Oyunları'nda golf mücadeleleri Languedoc-Roussillon'da yapıldı. İkisi altın, beş madalya kazanan İspanya en başarılı ülke oldu.
Molidae
Molidae, Moloidei alttakımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
IPX/SPX
IPX/SPX, NetWare (Network güvenliğini sağlayan oluşum) yapısı için spesifik olarak geliştirilmiş bir protokol kümesidir. IPX ve SPX yapılarını içerir.
IPX
IPX yapısını içeren Novell NetWare ağlarında kullanılan protokoldür. Spesifik olarak geliştirilmiş protokol kümesidir.
SPX
Tıpkı TCP gibi taşıma katmanında TCP görevleri mantığınca çalışır.
IPX/SPX/NetBIOS (CTP)
Tam adı; NWLink IPX/SPX/NetBIOS Compatible Transport Protocol'dür. Microsoft sistemler için oluşturulmuş, IPX/SPX protokolünün farklı bir sürümüdür. Windows işletim sistemini kullanan, istemci durumundaki bilgisayarlar, NetWare Server içerisinde yer alan uygulamalara ulaşmak için bu protokolü izlerler. NWLink yapısının kullanımı sonucunda Dağıtımcı bilgisayarda yer alan uygulamalara erişebilirler.
Kullanım alanları
Genellikle;
Scott Skiles
Scott Allen Skiles (doğum 5 Mart 1964 Indiana) Basketbol antrenörü ve eski Amerikan NBA basketbolcusudur. Aynı zamanda NBA takımları Phoenix Suns ve Chicago Bulls'un koçluğunu yapmıştır. Skiles NBA asist rekorunu elinde bulundurmaktadır. Bir maçta 30 tane asist yapmıştır. 1990-91'de NBA En Çok Gelişme Gösteren Oyuncu Ödülü'nü kazanmıştır.
Skiles, NBA kariyerine 1986 NBA Seçmeleri'nde Milwaukee Bucks tarafından ilk turda 22. sırada seçilerek başlamıştır. Seçmelerden sonra, Milwaukee Bucks, Indiana Pacers, Orlando Magic, Washington Bullets, Philadelphia 76ers ve PAOK takımlarının formalarını giymiştir.
Koçluk kariyerinde ise; PAOK, Phoenix Suns, Chicago Bulls takımlarını çalıştırmıştır.
Pervis Ellison
Pervis Ellison (doğum 3 Nisan 1967; Georgia) eski kolej ve profesyonel NBA basketbolcudur. Lakabı "Never Nervous Pervis"dir. Ellison 1989 NBA Seçmeleri'nde Sacramento Kings tarafından ilk sıradan seçilmiştir. Çaylaklık sezonunda, sakatlık yüzünden 82 maçın 46'sında oynayabilmiştir. Sonra Washington Bullets ile takas edilmiştir. 1990-1991 sezonunda yedek kalmasına rağmen, sonraki yıl oynamaya başlayıp ve En Değerli Oyuncu Ödülü'nü kazandıktan sonra maç başına ortalama 20.0 sayı, 11.4 ribaunt ve 2.68 blok ile oynadı. Daha sonra Boston Celtics ve Seattle SuperSonics takımlarında oynadı ve emekli oldu.
Milwaukee Bucks
Milwaukee Bucks, NBA'de mücadele eden basketbol takımlarından biridir. Takım maçlarını Fiserv Forum'da oynamaktadır. 1968 yılında kurulan takım, 1971 sezonunda o zamanki ismiyle Lewis Alcindor, bilinen ismiyle Kareem Abdul-Jabbar önderliginde şampiyon olmayı başarmıştır. 2. şampiyonluğunu ise 2021 yılında Giannis Antetokounmpo önderliğinde kazanmıştır.
Cliff Bastin
Clifford Sydney Bastin (d. 14 Mart 1912 - ö. 4 Aralık 1991),, İngiliz eski millî futbolcudur.
Exeter yakınlarında Heavitree'de doğdu. Bastin futbol kariyerine Exeter City'de başladı ve ilk karşılaşmasına 1928 yılında 16 yaşındayken çıktı. Sadece 17 karşılaşmaya çıkıp 6 gol atmasına karşın Watford'a karşı oynarken Arsenal çalıştırıcısı Herbert Chapman tarafından fark edildi.
Bastin kariyerinin geri kalanını Arsenal'da geçirdi. 395 karşılaşmada 178 gol attı ve bu da onu Arsenal'ın 1939-1997 yılları arasında en golcü oyuncusu yaptı.
Bastin kariyeri boyunca 1931'den 1938'e dek İngiltere millî futbol takımı için de ter döktü. İngiltere'yle 21 karşılaşmaya çıkıp 12 gol attı.
Anifilm
Anifilm (Orijinal adı:Mezinárodní Festival Animovaných Filmů) Trebon, Çekya'da düzenlenen Uluslararası Animasyon Filmleri Festivali.
Çek animasyon filminin ünlü geleneği üzerine inşa edilen, dünyadaki çalışmalara ve Çek animasyon çalışmalarına yakın olmak için film profesyonelleri, sanatçılar ve animasyon severlere bir fırsat sunan ve ilki 2002 yılında düzenlenen ve ortalama olarak yılda 20 bin seyircinin izlediği festival, mevcut eğilimleri, yöntemleri, teknolojileri ve animasyon tekniklerini sunmayı misyon edinerek, yeni animasyon projelerini, çalışmaları ve animasyon yazarlarını, üreticilerini ve distribütörlerini desteklemekte; öğrenciler, eğitimciler, film teorisyenlerin ve çocuklar da dahil olmak üzere animasyonlu üretimin tüm hayranları hedeflemektedir.
2010 yılında Anifest, ünlü çek film yönetmeni Karel Zeman'ın 100. doğum yılı anısına Kuzey Bohemya'nın Teplice kentinde yapıldı. Anifest 2010 jürisi film yönetmenleri, film sanatçıları, sinema tarihçileri ve dünyanın dört bir yanından gelen üniversite profesörleri de dahil olmak üzere, animasyon dünyası kişilerinden oluşuyordu.
Organizasyon
Festival 1997 yılında kurulmuş "Anifilm" bağımsız film şirketi ile temel amacı Çek animasyon filmi kültürel mirasının geliştirilmesi ve korunması; kültürel, ekonomik ve sosyal alanda animasyon filmini sevdirmek amacıyla kurulmuş "Anime Filmleri Destekleyen Yurttaşlar Derneği" (Občanské sdružení pro podporu animovaného filmu)tarafından organize ediliyor.
Festival programı
Anifilm festivali yarışmalı ve yarışmalı olmayan iki bölüm halinde gerçekleşiyor. Festival, çeşitli tiyatro gösterileri, sergiler, konserler ve tartışmalar, partiler ve diğer kültürel ve sosyal etkinlikler de içeriyor.
Ikarus (taşıt)
Ikarus, Macaristan merkezli bir otobüs üreticisiydi. 1895 yılında Imre Uhry's Blacksmith Workshop and Coach Factory (Macarca: Uhry Imre Kovács- és Kocsigyártó Üzeme) adıyla kurulmuş ve Macaristan'da Komünist dönem sırasında Doğu Bloku ve çevresinde otobüs piyasasını domine etmiştir.
Kuruluş yılları (1895-1932)
Şirketin doğrudan selefi, Imre Uhry'nin demirci atölyesini açtığı 1895 yılında Budapeşte'de kuruldu. Bu küçük şirketin ana profili, arabaları ve nalları onarmaktı. Ancak Uhry, elde ettiği istikrarlı gelirden atölyesini sürekli olarak geliştirdi ve birkaç yıl içinde atölye ilk arabalarını, yük arabalarını ve savaş arabalarını üretmeye başladı. Bir dizi genişlemeden sonra, 1913'te Uhry yeni bir fabrika satın aldı ve I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle birlikte kamyon üst yapılarının inşasına ve onarımına odaklanmaya başladılar. Savaş 1918'de sona erdiğinde, şirket en önemli araba üreticilerden biri haline gelmişti.
1920'lerin başında, şirket genişlemeye gitti ve adını; Uhry Imre Araba Gövdesi ve Römork Fabrikası (Uhry Imre Karosszéria és Pótkocsigyár) olarak değiştirdi. 1930'lardan önce şirket öncelikle Ford, Mercedes-Benz, Fiat, Büssing veya Gräf & Stift gibi yabancı şirketlerin şasileri üzerinde çeşitli ve benzersiz üst yapılar üretiyordu. Bunlara kamyonlar, otobüsler ve hatta bazı binek otomobiller dahildi. Uhry'nin şirketi zaman geçtikçe daha iyiye gidiyordu. 1929'da 1000'inci kamyon üst yapısı üretildi. O sıralar şirketin ihracat ürünü olmamasına rağmen, zaman zaman bazı modeller uluslararası ilgi odağı olmuştur. Örneğin, 1934'te şirketin bir Gräf & Stift şasisi üzerine inşa edilen lüks otobüsü, Fransız Concours d'Élégance otomobil güzellik yarışmasında sunulmuştur. Şirketin en önemli üç müşterisi, Macar Devlet şirketleri Macar Devlet Demiryolları (MÁV), Macar Devlet Demiryolları Otomobil Taşımacılığı Şirketi (MAVART) ve Budapeşte Taşımacılık Şirketi'nin (BSzKRt) öncüllerinden biriydi. Bu şirketler, 1930'da Macaristan'ı vuran Büyük Buhran'a kadar sürekli olarak Uhry'nin fabrikasından sipariş veriyorlardı. Ancak kriz sebebiyle aniden siparişlerin çoğunu kesildi ve üretim neredeyse durduruldu. Durum, Uhry'yi araçları gerçek değerinin altında satmaya ve kredi almaya zorladı. Sonuç olarak, 1932'de şirket iflas etti.
Rose McGowan
Rose Arianna McGowan (d. 5 Eylül 1973, Floransa, İtalya), Amerikalı sinema oyuncusudur. Encino Man (1992) adlı komedide kısa bir rolle sinemaya adım attıktan sonra McGowan, kara komedi The Doom Generation (1995) filmindeki performansıyla daha geniş bir tanınırlık kazandı ve En İyi İlk Çıkış Performansı dalında Independent Spirit Ödülü adaylığı aldı. Korku filmi Çığlık (1996) ile çığır açtı ve ardından Going All the Way (1997), Devil in the Flesh (1998) ve Jawbreaker (1999) filmlerinde başrol oynadı. 2000'lerde, McGowan televizyon izleyicileri tarafından The WB doğaüstü drama dizisi Charmed'de (2001–2006) Paige Matthews rolüyle tanındı. Robert Rodriguez ve Quentin Tarantino'nun beraber yazıp yönettikleri filmi Grindhouse'da (2008) rol aldı ve daha sonra aksiyon-gerilim dizisi Chosen'da (2014) oynadı. 2018'de McGowan, ilk stüdyo albümü Planet 9'u yayınladı.
Ikarus (taşıt)
Yeniden yapılanma ve Komünist Döneme doğru (1933-1948)
1933'te Imre Uhry'nin çocukları, eski birikimlerinin üzerine Uhri Kardeşler Araba Gövdesi ve Araç Fabrikası (Uhri Testvérek Autókarosszéria és Járműgyár) olarak adlandırılan yeni bir şirket kurdular. Çocuklar aile adlarını "y" yerine "i" harfiyle kullanıyorlardı. Yeni şirketin ilk üç yılı büyük bir başarı olmadan istikrarlı bir şekilde geçti, ancak 1936'da Budapeşte'nin toplu ulaşımından sorumlu şirket BSzKRt, MÁVAG-Mercedes şasisinde 50 dizel otobüs sipariş etti. Bu araçlar o dönemde de ahşap gövdeli olarak üretiliyordu, ancak fabrika seri üretilecek olan metal gövdeli bir varyant üzerinde çalışmaya başlayan yeni mühendisleri işe aldı.
Rose McGowan
2017'de Time McGowan'ı, özellikle Harvey Weinstein cinsel istismar davaları ve Me Too hareketine ilişkin cinsel istismar ve taciz hakkında konuştuğu için derginin Yılın Kişisi olarak seçtiği Sessizlik Kırıcılarından biri olarak tarifledi.
Ikarus (taşıt)
Yeniden yapılanma ve Komünist Döneme doğru (1933-1948)
Şirketin bu döneminde ürünlerini gerçekten adlandırmanın geleneksel olmadığını belirtmekte fayda var. Her tipten bahsederken genellikle üzerine inşa edildiği şase ve üretim yılına göre yapılması gerekir.
Rose McGowan
Hayatı
Rose'un 5 kardeşin ikincisi olarak doğdu. Çocukken fotomodel olarak para kazandı. 1980 yılı sonunda ABD'ye taşındılar. Charmed dizisi ile tanındı.
Dick Advocaat
Dirk Nicolaas Advocaat (d. 27 Eylül 1947, Lahey), orta saha mevkiinde forma giymiş Hollandalı eski futbolcu, teknik direktör.
Ikarus (taşıt)
Yeniden yapılanma ve Komünist Döneme doğru (1933-1948)
Macaristan'daki ilk metal gövdeli otobüs, Uhri Siblings'in MÁVAG N26/36'sıydı ve onu her yıl bazı modifikasyonlarla halefi takip etti. Dört model, öncelikle Budapeşte için seri olarak üretildi: standart MÁVAG N26/39 ve N26/40 ile "tepe" versiyonu N2h/39 ve N2h/40. Toplamda 184 adet üretilen bu dört model, benzersiz ön dekorasyonlarından dolayı Yayın Balığı olarak adlandırılmıştır.
Dick Advocaat
Teknik direktörlük kariyeri
Futbolu bıraktıktan sonra çok başarılı bir antrenörlük kariyerine sahip olan Advocaat, Hollanda millî takımıyla 2004 Avrupa Şampiyonası'nda yarı final oynama başarısı göstermiştir. Kulüp bazında Rusya'nın Zenit St. Petersburg takımıyla finalde Glasgow Rangers takımını 2-0 yenerek UEFA Kupası'nı ve ardından aynı yıl Şampiyonlar Ligi'ni kazanan Manchester United'ı 2-1 yenerek UEFA Süper Kupası'nı kazanmıştır.
17 Ağustos 2016 tarihinde Fenerbahçe ile anlaşarak, teknik direktörlük görevine getirilmiştir.
Ikarus (taşıt)
Ikarus modellerine giriş
1948'de BSzKRt, filosu için yeni bir otobüs hattı sipariş etti ve bu talep için şimdi devlete ait olan şirket, 9,5 metre uzunluğa sahip ve MÁVAG LO 5000 tipi bir şasi üzerine inşa edilen yepyeni bir model olan 'Tr 5'i geliştirdi. 1949'da komünist hükûmet tarafından yeni değişiklikler uygulandı ve Uhri Kardeşler Araba Gövdesi ve Araç Fabrikası aşağıdaki şirketlerle birleştirildi:
Dick Advocaat
Teknik direktörlük kariyeri
1 Temmuz 2021'de Irak millî futbol takımının yeni teknik direktörü olarak açıklandı. 23 Kasım 2021'de istifa etti.
Ikarus (taşıt)
Ikarus modellerine giriş
Böylece birleştirilen şirketler, 8 Şubat'ta Ikarus Gövde ve Araç Fabrikası (Ikarus Karosszéria- és Járműgyár) adıyla yeniden yapılandırıldı.
Bununla birlikte, 1949'dan sonra üretilen Tr 5 modellerinde ve şirket adını kullanmayan diğer üç modelde kanatlı logo görünmeye başlamasına rağmen, şirketin ürünleri 1951 yılına kadar hala Ikarus adını taşımıyordu.
Budapeşte Muharebesi sırasında yok edildiğinden veya ciddi şekilde hasar gördüğünden, otobüslere artan bir ihtiyaç vardı. Aynı zamanda savaştan dolayı Macaristan'da şasi sıkıntısı da vardı. Bu sebeple mühendisler şasisiz bir otobüs modeli geliştirmeye zorlandı. Sonuç olarak, 1948 yılında dünyada türünün ilk örneği olan yekpare yapılı Tr 3,5 modeli üretildi. Bazı kaynaklar, Alman Setra S8'in bu tür yekpare yapıya sahip ilk model olduğunu öne sürüyor, ancak bu model ancak 1950'de üretilmeye başlandı. Küçük Tr 3,5, yalnızca 3,7 ton ağırlığında ve 7.73 metre uzunluğundaydı. Motoru ise Rába tarafından üretildi, ancak o sırada şirket sadece kendi için kullanılan bazı savaş öncesi modelleri üretebiliyordu.
Bu kısa dönemde, Ikarus'un iddialı planları vardı, çünkü ihracat hedeflerine özel iki farklı otobüs modeli tasarladılar. Bunlardan biri de Güney Amerika standartları göz önünde bulundurularak tasarlanan A19'du. 10,5 metre uzunluğundaki bir şasi üzerine inşa edilmiş olan ve her bir yolcu koltuğu bir pencere kenarında yer almaktadır. Ancak modelin sadece iki prototipi yapıldı ve ikisi de Macaristan'da kaldı. M5 olarak adlandırılan model ise A19'a göre çok daha başarılı bir şekilde ihraç edildi. Tr 5 ile aynı şasi üzerine inşa edilen M5, yeniden tasarlanmış bir ön, manuel olarak çalıştırılan açılır kapılar ve biraz daha fazla yolcu koltuğa sahipti. Modelin 90'ı Polonya'ya, 45'i Romanya'ya, ihracat modeli olmasına rağmen 35'i ise Macar şirketi MÁVAUT için toplam 170 adet üretildi.
1951-1967 arası modeller
1951'de, mühendisler ve siyasi karar alıcılar arasında yekpare mi yoksa şasi üzeri gövdeli araçların mı üretilmesi gerektiği konusunda uzun ve hararetli bir tartışmanın ardından taraflar uzlaşmaya varabildiler. Unibody yanlısı olan mühendislerin, bu tür bir yapıya sahip gelecek iki modelden birini tasarlamalarına izin verildi. Ancak sadece Tr 3,5'in halefi olan daha küçük bir otobüs geliştirmelerine izin verildi. Bu "uzlaşmadan", şirketin aslında fabrikanın adını taşıyan ilk aracı olan Ikarus 30 meydana çıktı. Ancak otobüsün çok küçük, dar olması ve çatıdaki camların yaz aylarında sera etkisi yaratması nedeniyle şehirlerde kullanılamayacak kadar yetersiz olduğu ortaya çıktı. Bu nedenle halk bu otobüse naylon otobüs lakabını taktı.
1951 yılında, Tr 5 modelinin halefi olan Ikarus 60 piyasaya sürüldü. Ikarus 60, daha önce bahsedildiği gibi, Araç Geliştirme Kurumu (Járműfejlesztési Intézet veya JÁFI) tarafından tasarlanan ve Ikarus'un kendisi tarafından inşa edilen, karar vericiler tarafından zorlanan bir gövde üzerinde gövde tasarımıydı. Ayrıca çok yönlü bir araç olduğu kanıtlanmış ve bazı modifikasyonlarla birlikte temeline birçok alt modeli de üretilmişti. En dikkate değer örnek ise, 1952 ile 1956 yılları arasında üretilen ve şirketin ilk troleybüs modeli olan Ikarus 60T'dir.
Diğer önemli alt modeller ise, 1960 ve 1967 yılları arasında dünyanın ilk seri üretilen körüklü otobüs modellerinden biri olarak inşa edilen ITC 600 ve IC 660 idi. Bu değişikliğin Ikarus veya çalışanları tarafından değil, operatör firmalardan biri olan FAÜ tarafından yapıldığını belirtmekte fayda var. Bu nedenle, genellikle FAÜ eklemli (FAÜ-csuklós) olarak anılırlardı.
Şirkete diğer başarılı modellerinden ikisi de Ikarus 55 ve Ikarus 66 kardeş modelleriydi. İki benzersiz modelden 1952 ile 1973 arasında toplam 16.726 adet üretildi. Motorları, belirgin bir konfigürasyona ve görünüme sahip olan araçların arka kısmına monte edildi ve bu da ortak takma adı Faros (kabaca Kalçalar) belirlendi. Kardeş modeller Macar otobüs tarihinin ikonları haline geldi. 1950'lerin ikinci yarısında Ikarus, Ikarus 30 ve 60 modellerinin haleflerini geliştirmeye başladı. Aynı yıl içinde Ikarus 31 ve Ikarus 620'yi tanıttı. Ikarus 31 Doğu Almanya'ya çok sayıda satılırken, ikincisi Macaristan ve Sovyetler Birliği'nde popülerdi.
1963'te Macar devleti, Általános Mechanikai Gépgyár veya ÁMG'yi ("Genel Mekanik Makine Fabrikası") Ikarus ile birleştirmeye karar verdi. ÁMG'nin fabrikası Székesfehérvár'daydı, dolayısıyla Ikarus'un ikinci fabrikası orada kuruldu.
1960'larda, aynı tasarım ve öğelere dayanan Ikarus 180, 556 ve 557 modellerinin doğduğu model paletinin yeniden tasarlanmasıyla geçti. Ikarus 180, Ikarus tarafından geliştirilen ve üretilen ilk mafsallı otobüs modeli olduğu için üçlünün dışında belirtilmelidir. 1960'ların ikinci yarısında, şirket kaynaklarının çoğunu yeni ve çok yönlü bir model serisine yatırmaya karar verdiğinden bu üç aracın geliştirilmesini durduruldu. Ortaya çıkan bu yeni seri ise Ikarus 200 ailesi olarak tanındı.
Ikarus 200 serisi
Yeni model ailesinin ilk prototipi olan Ikarus 250, 1967'de Budapeşte Uluslararası Fuarı'nda (BNV) tanıtıldı. Bu serinin arkasındaki fikir, çok yönlü bir bir şehir, banliyö veya bir otobüs aracı olarak yeterli olacak şekilde kolayca değiştirilebilen bir araç serisi yaratmaktı. Bugün bu yönteme modüler tasarım denmekte, ancak 1960'ların sonlarında henüz yaygın bir çözüm değildi. Tasarımcı, László Finta'nın otobüsün yapısını daha açısal hale getirme fikriydi, bu nedenle yolcular için daha iyi bir görüş ile birlikte daha fazla alan yarattı.
Serinin bir dizi prototipi uluslararası etkinlik ve yarışmaya katıldı ve çeşitli ödüller kazandı. 1969'da Nice'deki Uluslararası Otobüs Haftası'nda, diğer 17 araç arasından gümüş kupayı kazandı. Ayrıca 1971'de Monako'da Ikarus 250 SL'nin (lüks alt model) Rainier III'ün büyük kupasını kazandığı bir yarışmaya katıldı.
1968'den itibaren Ikarus, seri içindeki araçların gelecekteki modelleri için doğru konfigürasyonu bulmak için çeşitli deneysel araçlar geliştirmeye ve üretmeye başladı. Sonuç olarak 1971 yılında şirket, şehir içi ulaşımda en iyi modellerin daha sonra o zamanın en çok satan otobüsü haline gelen Ikarus 260 ve Ikarus 280 modelleri olacağına karar verdi. Eklemli Ikarus'un dünya çapındaki başarısı, şirketin modifiye edilmiş modeli Ikarus 286 ile Kuzey Amerika pazarına girmesini sağlamıştır.
Ikarus 300 serisi
200 serisinin başarısından sonra şirket yeni projeler geliştirmeyi bırakmadı. Ancak politika, 1970'lerin sonlarında bir modüler model ailesinden ikiye değişti. Bunlardan biri, önceki serinin otobüs modellerinin yerini alacaktı ve diğeri de şehir/banliyö modelleri ile aynı görevi görecekti. İkincisi 400 serisi olurken, ilki Ikarus 300 serisi oldu.
Ikarus'un çöküşü (1989 - 2003)
Komünist Blok'un çöküşüyle ​​birlikte Ikarus'un varlığı da bir krize yaklaştı. Rusya da dahil olmak üzere bir zamanlar çok yakın olan müşterilerin çoğu aniden Macar şirketinden uzaklaştı ve bu da yaklaşan bir felaketle sonuçlandı. Diğer büyük sorun, kalan müşterilerin 300 ve 400 serisinin "daha yeni" modellerini duymak bile istememeleriydi. Üçüncü büyük sorun ise, 1990'da Sovyetler Birliği'nin iflasın eşiğinde olmasıydı; Macar hükûmetinin buna yanıtı, SSCB'ye ihracatın derhal durdurulması oldu. Bu karar, halihazırda üretilmiş 1000'den fazla Ikarus 200 serisi otobüsün fabrikanın bahçesinde kalmasına neden oldu. Ayrıca bu olay şirket için büyük bir kayıptı. Almanya 1990 yılı için tüm siparişlerini geri çektiğinde Ikarus bir darbe daha aldı. Bu olaylar Ikarus'u birçok tedarikçisiyle ilişkilerini kesmeye ve bu parçaları kendi fabrikalarında üretmeye zorladı. Şirketi korumaya yönelik mantıklı bir adım olmasına rağmen, Csepel dahil olmak üzere diğer birçok Macar işletmesinin kaderiyle sonuçlandı.
Sayısız aksiliğe rağmen, Ikarus kısmen Birleşik Krallık gibi yeni girilen bazı pazarlar sayesinde suyun üstünde kalmayı başardı. 1980'lerin sonunda, Ikarus 300 serisi modellerden bazılarını adaya ihraç etmeyi başardı ve bu da daha fazla ortaklık için bir temel oluşturdu. 1990'dan 2001'e kadar şirket, sonuncusu 2000 yılında tasarlanan, Ikarus 489 Polaris adlı ve son derece güncel, modern bir aracı İngiltere için özel olarak üç model geliştirdi ve ihraç etti.
Ikarus, iflas edene kadar yeni modeller geliştirmeye devam etti. 1993 yılında şirket, tamamen alçak tabanlı ilk modeli olan Ikarus 411'i üretti. Bu araçla Ikarus, böyle bir modeli duyuran ilk firmalar arasında yer aldı. İlk tamamen alçak tabanlı otobüs 1991'de Van Hool A300'dü. Bununla birlikte, o zamanlar çok pratik olarak kabul edilmeyen otobüsün sadece 11 metre uzunluğunda olması nedeniyle, modelin yalnızca sınırlı sayıda üretildi. Şirket durumu fark etti ve modelin halefi olan 12 metre uzunluğundaki Ikarus 412'yi geliştirdi. Ikarus ise dünyanın ilk tam alçak tabanlı körüklü otobüsünü üreten firma oldu. Modern özellikleri nedeniyle ilk başta çok popüler olan Ikarus 417 idi ve Almanya'daki Wuppertal şehri hemen 17 adet sipariş etti. Sonuç olarak, ilerleyen 7 yıl içinde sadece 32 adet satıldı.
1998 yılında, eski 200 serisinin yenilenmiş bir versiyonu geliştirildi ve Classic serisi olarak adlandırıldı. Eski modeller yeniden tasarlanmış ön/arka bir görünüme, yeni ve daha verimli Rába D10 veya Detroit Diesel S50 motorlara sahipti. Classic serisinin başarılı olmasında, Doğulu ve Macar müşterilerin tanıdık modellerin daha yeni versiyonlarını satın almasından duyulan memnuniyet ve Ikarus'un daha fazla gelir etmesinin de payı bulunuyordu.
1999'da, Fransız Irisbus durumu iyi olmayan Ikarus'u satın aldı ve bu noktadan itibaren düşüşe geçti. Irisbus'un markayla uzun vadeli bir planı yoktu, Ikarus'u çoğunlukla fabrikaları ve pazarları için satın almıştı. 2003 yılında, Fransız çoğunluk mülkiyeti bu pazarları satın alamayacağına karar verdi ve 2000 yılında Budapeşte'deki fabrikayı da kapattıktan sonra şirketin tamamen feshedilmesi kararını verdi.
Şirket tarafından üretilen son araçlar, Ekim 2003'te Székesfehérvár'ın fabrikasından çıkan üç Ikarus 280 olmuştur.
Türkiye'de Ikarus
Türkiye'ye ilk Ikarus, 1957 yılında İETT tarafından alınan 1 adet araç olarak gelmiştir. 1979 - 1980 yıllarında da 305 adet Ikarus 260.25 (Solo) ve 190 Ikarus 280.25 (Körüklü) modelleri, 1991-1994 yılları arasında da 1404 adet Ikarus marka otobüs İETT filosuna dahil edilmiştir.
1979 - 1980 yıllarında alınan araçlar, Türkiye'nin yaşadığı kredi sıkıntısı sebebiyle Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası ve Macaristan Millî Bankası arasında yapılan anlaşma sonucunda, Türkiye araçlara karşılık Macaristan'a pamuk, tütün, yaş meyve ve sebze vermiştir. Ancak 1992 - 1994 yıları arasında yapılan alımlarda bu anlaşma iptal edilmiş ve banka kredisi ile 1404 adet Ikarus marka otobüs satın alınmıştır. 2014 yılında İETT filosunun tamamen yenilenmesiyle birlikte Ikarus'ların İstanbul'daki hizmeti de sona erdi. Günümüzde İETT, nostaljik olarak sergilenmesi amacıyla 1 adet Ikarus otobüsü (3350 kapı numaralı) envanterinde bulundurmaktadır.
Wilfried Bony
Wilfried Guemiand Bony (d. 10 Aralık 1988, Bingerville), Fildişi Sahilili millî futbolcudur. Forvet mevkiinde oynayan Bony, Fildişi Sahili millî takımı forması giymektedir.
Kariyerine Isia Wazi takımında başladı. 2007 yılında Sparta Prag takımına transfer oldu, 2009-10 1. liga sezonunda takımının şampiyonluğuna 9 golle destek oldu. Ocak 2011'de Vitesse takımına transfer oldu, 2012-13 Eredivisie sezonunda ligin gol kralı oldu. 2013'te 12 milyon € transfer bedeliyle Swansea City'ye imza attı. Ocak 2015'te 28 milyon € bonservis bedeliyle Manchester City'ye transfer oldu.
2010'da Fildişi Sahili millî takımında oynamaya başladı, 2014 FIFA Dünya Kupası ve Afrika Uluslar Kupası müsabakalarında millî takım kadrosuna seçildi.
Issia Wazi
Bony profesyonel kariyerine Fildişi'nin Isia Wazi takımında başladı. Bu takımda 16 maça çıkan oyuncu 6 gol attı. Kısa süre içinde büyük kulüplerin dikkatini çeken Bony, 2007 yılında İngiltere'nin Liverpool takımı tarafından denendi fakat bu oyuncu ile sözleşme imzalanmadı.
Sparta Prag
2008 yıllarının başında Sparta Prag'ın B takımına kiralık olarak transfer olan oyuncu, bu takımla lig kupasını kazandı. Isia Wazi ile sözleşmesinin bitmesinin ardından bonservisiyle Sparta Prag'a transfer oldu. Bu takımda 59 maçta forma giyip 22 gol attı ve takımının Çek Ligi kupası ve Çek Süper Kupası'nı almasında en büyük etkenlerden oldu.
Vitesse
2010-2011 ara transfer döneminde Vitesse'ye transfer oldu ve 3.5 yıllık sözleşme imzaladı.
Swansea City
2013-2014 sezonu başında Swansea City takımına 12 milyon £ bonservis bedeli karşılığında transfer oldu.
Manchester City
14 Ocak 2015 tarihinde Bony, Premier League ekiplerinden Manchester City ile 4.5 yıllık sözleşme imzaladı. İki takım 28 milyon € bonservis bedelinde anlaştı, böylelikle tüm zamanların en pahalı Afrikalı oyuncu transferi yapıldı.
Özel hayatı
Bony'nin babasının adı Amedee Shemiz Bony'dir. Wilfried Bony, akıcı Fransızca, İngilizce ve Çekçe biliyor.
Millî takım kariyeri
İlk defa 2010 yılında Fildişi Sahili millî takımına çağrılan oyuncu, ilk golünü 30 Ocak 2012'de 2012 Afrika Uluslar Kupası'nda Angola'ya attı.
Bony, ülkesinin 2012 Afrika Uluslar Kupası, 2013 Afrika Uluslar Kupası, 2014 FIFA Dünya Kupası ve 2015 Afrika Uluslar Kupası kadrolarında yer aldı.
Sidney Lumet
Sidney Lumet (d. 25 Haziran 1924 - ö. 9 Nisan 2011), Amerikalı sinema yönetmeni. Bir süre televizyon için çalıştıktan sonra 1957 yılında çektiği 12 Angry Men (12 Öfkeli Adam) ile sinemaya başarılı bir geçiş yapmış, Serpico, Dog Day Afternoon (Köpeklerin Günü), Network (Şebeke) ve The Verdict (Hüküm) gibi filmlerle ününü artırmıştır. 5 defa çeşitli dallarda Oscar'a aday olmasına rağmen hiçbirini kazanamamış, ancak 2005 yılında Ampas tarafından kendisine Yaşam Boyu Başarı Ödülü verilmiştir.
Kariyeri
Ebeveynleri oyuncu olan Lumet'in kendisi de tiyatronun çeşitli dallarında çalıştıktan sonra yeni canlanmaya başlayan televizyon sektöründe kendisine yer buldu ve çeşitli diziler çekti. İlk sinema filmi olan 12 Angry Men, Lumet'in kuvvetli sinema tekniğinin yanı sıra oyunculardan da üst düzey performanslar aldığı bir film oldu ve zamanla bir klasik haline geldi. Bu filmde 12 jüri üyesi bir cinayet sanığı hakkında tartışırken hukuk sistemi, ahlak ve vicdan gibi konular da seyirci nezdinde tartışmaya açılıyordu. 12 Angry Men daha sonra Lumet'e atfedilen çeşitli niteliklerin de gözlenebildiği bir filmdi: Sağlam bir sinema dili, oyuncu yönetimindeki başarı ve toplumsal bir tezin samimiyetle irdelenmesi.
Lumet 2 yıl sonra 1959'da Marlon Brando, Anna Magnani ve Joanne Woodward'la birlikte ünlü Amerikalı oyun yazarı Tennessee Williams'ın bir oyunundan yola çıkarak The Fugitive Kind adlı filmini çekti. Yine nitelikli bir eser olarak kabul edilebilecek bu filmle Lumet başarılı tiyatro uyarlamalarına bir başlangıç yapmış oldu. 1962'de bu kez Eugene O'Neill'in bir oyunundan yola çıkarak Long Day's Journey Into Night'ı; 1964'teyse İkinci Dünya Savaşı'nda Nazi toplama kamplarından kurtularak Amerika'da yaşamına devam etmeye çalışan Yahudi jenerasyonuna bir bakış atan The Pawnbroker'ın yanı sıra 1962 Küba Füze Krizi'yle ortaya çıkan nükleer savaş ihtimaline dikkat çeken Fail-Safe adlı filmlerini çekti. Bunlardan ilki, sinema tekniğindeki nitelik ve geri dönüşlerin etkili kullanımıyla sinema okullarında ders niyetine gösterilen bir film haline geldi. Bu ilk dönemde daha çok Henry Fonda'yla çalışan Lumet, sonraki dönemde Sean Connery'yle birkaç film çekti. The Anderson Tapes, bir soygun filmi parodisi olmasına rağmen Watergate Skandalı'yla ilgili kehanetler içeriyordu. The Offence ise bir tecavüzcünün peşindeki bir polisin, bu takibinin yavaş yavaş kendisiyle yüzleşmesine dönüştüğü ilginç bir polisiyedir.