cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adalar
Roma/Bizans dönemi
Bizans İmparatoru Romen Diyojen (hükümdarlığı 1067-1071), 1071’deki Malazgirt Savaşı’nda Selçukluların bozgununa uğradıktan sonra, ardılı VII. Mihail tarafından gözlerine mil çektirilip Kınalıada'daki Metamorfoz (Başkalaşım) Manastırı’na sürgüne yollandı. Diyojen 4 Ağustos 1072’de orada öldü.
Landry Mulemo
Kulüp takımları kariyeri
Altyapısını R. Standard de Liège'de başlamış ve 2004 yılında A takıma çıkmıştır.2004-2010 yılları arasında R. Standard de Liège forması giyen oyuncu 2004-2007 yıllarında Sint-Truidense'de kiralık olarak oynamıştır.
Adalar
Roma/Bizans dönemi
Ancak adalar, Bizans döneminde de sadece manastırlardan, zindanlardan ve sürgünlerden ibaret değildi. Manastırların, kiliselerin zenginliği, adaların Bizans döneminde de defalarca kuşatılmasına, yağma edilmesine neden olmuştur. 1204'te IV. Haçlı Seferi'ne çıkan Latinlerin komutanı Venedik Doju Enrico Dandolo, askerlerine, ikmal için Trakya yerine Adaları yağmalamalarını öğütlemişti. 1182'de yerli halk Haliç'teki Latin mahallerini yağmalayıp insanların birçoğunu öldürüp bir kısmını da köle olarak sattıklarında kırıma uğrayan halktan gemilerle kaçmayı başaranlar, Büyükada önleribe demirlemiş, misilleme olarak adanın doğusundaki Kariye Köyü ile zengin Kadınlar Manastırı'nı yağmalayıp ateşe vermişlerdir. 1302'de İstanbul önlerine gelen Giritli ve Eğribozlu korsanlar, şehrin surlarını aşamayınca adalardaki manastırları yağmalamış, keşişleri kollarından ve bacaklarından gemi direklerine asarak yeniden İstanbul önlerine gelmişler, İmparator II. Andronikos'tan keşişler için yüklü bir fidye almışlardır.
Landry Mulemo
Kulüp takımları kariyeri
2010 yazında ise Bucaspor'a transfer olan oyuncu Stoper olarak görev yaptı.
Adalar
Osmanlı dönemi
Adaların Osmanlı egemenliğine geçmesi 1453'te II. Mehmed'in İstanbul kuşatması sırasındadır. Kentin kuşatılmasından bir süre sonra donanma ile adalar önüne gelen Kaptan-ı Derya Baltaoğlu Süleyman Bey, kendiliklerinden teslim olan Kınalıada, Burgazadası ve Heybeliada'yı almış, kale ile çevrili Büyükada da güçlü bir direnişten sonra düşmüş ve adalar İstanbul'dan 42 gün önce fethedilmiştir. Fetihten sonra manastırlar boşaltılmış, adaların Rum halkının çoğu buralardan göçmüş, bölge bir süre canlılığını yitirmiş, daha sonra keşişler yavaş yavaş eski yerlerine dönmüşler; Osmanlı döneminde patrikhaneye adalarda toprak kullanım ve mülkiyet hakları verilmiş ve adalar, eskiden olduğu gibi, manastırların ağırlık taşıdığı köy yapılarını sürdürmüşlerdir. Evliya Çelebi, Seyahatnâme adlı yapıtında Büyükada'da iki, Kınalıada'da bir balıkçı köyünün varlığından söz etmektedir. 18. yüzyıl sonlarına kadar, savaş ve korsan talanlarına, donanma tayfalarına veya yeniçerilerin zorbalıklarına, devlet müsaderelerine, zorunlu göçlere veya iskana sahne olmuş; yerleşim yapıları sürekli değişmiştir.
Landry Mulemo
Millî takım kariyeri
Mulemo, Belçika U-21 takımıyla 2007 yılında düzenlenen UEFA tarafından düzenlenen Avrupa 21 yaş altı futbol şampiyonasında Hollandaya karşı forma giymiştir.2008 Pekin Yaz Olimpiyatlarında ise Belçika U-23 formasını giymiştir.
Adalar
Osmanlı dönemi
Uzun süreler günlük yaşamdan dinsel mekanlara, yortulara, bayramlara, törenlere kadar Rum nüfusun damgasını taşıyan adalara, İstanbul'un fethinden sonra Karadeniz Bölgesi'nden getirilen Türk halktan bir bölümünün yerleştirildiği bilinmektedir. Bazı paşaların, zengin ve nüfuz sahibi saray mensuplarının adalara kısa süreli ziyaretler yaptıkları, bu ziyaretler sırasında buralarda hastane, okul, köşk gibi binalar inşa ettirdikleri, İstanbul'da çıkan salgınlar, örneğin 1562'deki veba salgını sırasında İstanbullu zenginlerin ve kimi yabancıların salgından korunmak için adalara sığındıkları biliniyorsa da, 19. yüzyıla kadar nüfus çoğunluğunu Rumlar oluşturmuştur. Önce Fransızlar, daha sonra da İngilizler olmak üzere Batılıların gezi, ticaret, yazlık gibi amaçlarla adalara gelmelerinin, yaşamın değişmeye, canlanmaya başlamasının tarihi ancak 18. yüzyıl sonlarına kadar gider. 19. yüzyılın ikinci yarısında Ege adalarından İstanbul adalarına doğru bir göç hareketi görülmüş, özellikle balıkçılar adalara yerleşmişlerdir. Kınalıada'ya Ermeni cemaatinin yığınsal şekilde yerleşmesi de 19. yüzyıldadır. Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin ve manastırların özel imtiyazlara ve mülkiyet haklarına sahip bulundukları adalarda, 19. yüzyıla gelindiğinde Osmanlı toprak düzenindeki değişmelere bağlı olarak topraklar zengin ve nüfuzlu Rum beylerinin, patriklerin, bankerlerin, Fransız ve İngiliz tüccarların, elçilerin (1857'de İngiliz Elçisi Henry Bulwer Yassıada'yı satın almış daha sonra Mısır Hıdivi İsmail Paşa'ya satmıştır), paşaların mülkiyetine geçmiştir.
Adaların tedavi, dinlenme ve eğlence yeri olarak da ün kazanmaları; sürekli ve yazlık nüfuslarının hızlı artış göstermesi için, 19. yüzyılın ortalarına, adalara düzenli vapur seferlerinin başlamasına kadar beklemek gerekecektir. 19. yüzyıl başlarında adalara ulaşım pazar kayıklarıyla sağlanırken 1846'da küçük vapurlarla başlayan seferler ihtiyacı karşılamaz olunca Şirket-i Hayriye vapurları işletilmeye başlamıştır. 19. yüzyılın başlarında 1.200 civarında olan nüfus 1850'lerde sadece Büyükada'da 2-3 bine, 1865'te toplam 6.000'e, 1900'de resmî kayıtlara göre 12.000'e ulaşmıştır. 20. yüzyılın başına doğru adalar, artık sadece Rum, Ermeni, sonra da Yahudi azınlıkların yerleşme ve yazlık bölgesinden; kutsal yerleri, manastırları, kiliseleri, ruhban okullarıyla sadece dinsel eğitim ve faaliyet alanlarından ibaret değildir. Tanzimat sonrasının değişme süreci içinde Batılı yaşama özenen Osmanlı devlet ricalinin, paşaların, beylerin de yazlık olarak benimsemeye başladıkları bir yerdir. 1850'de Bahriye Mektebi'nin Heybeliada'ya taşınması, askeri tesislerin, okulların, camilerin yapılması, Tanzimat sonrasında Türklerin de yerleşim alanı olarak ilgisini çekmeye başlamasıyla, giderek İstanbul yaşamıyla bütünleşmiştir. 20. yüzyıl başlarından itibaren adalar artık Müslüman Türk nüfusun da seçkin bir sayfiye yeri; özellikle bahar ve yaz aylarında rağbet edilen bir eğlence ve dinlenme bölgesi; zarif yapılarla süslü "kibar" bir semti olmuştur. I. Dünya Savaşı sırasında Hristiyan ve Müslüman cemaatlerin birbirlerine karşı kışkırtıldığı huzursuz bir dönem geçirmiş; Bahriye Nezareti tarafından, askeri öğrencilerin yerleştirilmesi için Heybeliada'ki Ruhban Okulu'na, Elen Ticaret Okulu'na, Rum Kız Yetimhanesi'ne el konmuştur. Mütareke yıllarında işgal kuvvetleri adalara da gelmiş; yine aynı yıllarda 1917'de Rusya'da meydana gelen devrimden kaçan Beyaz Ruslar bir süre için adalardaki manastırlara ve evlere yerleştirilmişler, daha sonraki yıllarda kurup işlettikleri plaj, gazino, lokanta gibi işletmelerle adaların yeniden canlanmasına katkıda bulunmuşlardır.
Cumhuriyet dönemi
İstanbul'un kurtuluşundan sonra Rumların bir bölümü yurtdışına göç ettiğinden, işlettikleri lokantalar, pansiyonlar, dükkânlar kapanmış, adaların yaşamında yokluklar hissedilmiştir. Cumhuriyet'in İlanı'ndan sonra adalar, Mustafa Kemal Atatürk'ün ve Cumhuriyet Halk Partisi ileri gelenlerinin gösterdikleri ilgiyle yeniden canlılık kazanmaya başlamıştır. Atatürk 1928 yazından itibaren her yıl Büyükada'daki Yat Kulübü'ne (Anadolu Kulübü) gelerek burada dinlenmiştir. İsmet İnönü de 1924'te rahatsızlığı sırasında dinlenmek için geldiği Heybeliada'da kiraladığı evi daha sonra satın almıştır. Ev, daha sonra İnönü Vakfı tarafından müzeye çevrilmiştir. Aynı dönemlerde Büyükada'da yaşamakta olan ünlü bir sürgün de Ekim Devrimi'nin önderlerinden olup Stalin döneminde ihanetle suçlanarak 1929'da Rusya'dan çıkarılan Leon Troçki'dir. Troçki anılarını burada yazmıştır.
II. Dünya Savaşı sonrasında, adalar, özellikle de Büyükada, azınlıkların yanında savaş yıllarında servetler edinmiş Türk zenginlerinin, siyaset adamlarının da ilgisini çekmiş, görece düşük olan arsa fiyatları buralarda yazlık köşkler, villalar yapılmasını hızlandırmıştır. Ahşap mimarinin yerini yavaş yavaş kâgir binaların, hatta birkaç katlı apartmanların almaya başlaması da bu yıllara rastlar.
1947'de Türk Deniz Kuvvetleri tarafından satın alınan Yassıada'da, 27 Mayıs Darbesi'nden (1960) sonra kurulan mahkemelerde Demokrat Partililer yargılanmıştır.
1950'lerden sonra, adaların toplumsal yapı ve nüfus bileşiminde önemli değişmeler olmuştur; 6-7 Eylül 1955 Olayları, 1964'te Rumların zorunlu göçe tabii tutulmaları, 1974 Kıbrıs Harekatı, 12 Eylül 1980 Darbesi gibi siyasal gelişmelerin etkisiyle başta Rumlar olmak üzere yerleşik azınlık nüfusun adaları ve Türkiye'yi terk etmesinin yarattığı nüfus gerilemesi, yine 1940'larda başlayan ama 1960, hele de 1980'den sonra hızlanan doğu illeri ağırlıklı iç göçle dengelenmiştir. Bu iç göçün sonuçları, adaların toplumsal yapısında gözle görülür bir değişme olmuştur.
Adaların yakın tarihinde yaşanan en sarsıcı olay, 19 Şubat 1994'te Belediye Başkanı Recep Koç'un uğradığı silahlı saldırı sonucu, görevi başında yaşamını kaybetmesidir.
Yönetim
Adalar'da ilk belediye örgütü 1868'de Yedinci Daire-i Belediye adıyla kurulmuştur. İdari yönden, 1908'de, Meşrutiyet'in ilanından sonra mutasarrıflık olan Adalar'a Emin Paşa ilk mutasarrıf olarak tayin edilmiştir. 1984'e kadar İstanbul Belediyesi'ne bağlı bir şube müdürlüğü iken 1984'ten bu yana İstanbul Büyükşehir Belediyesi sınırları içinde bağımsız bir belediyedir. Günümüzün Adalar İlçesi, Büyükada'da Maden ve Nizam, ayrıca Kınalıada, Burgazada, Heybeliada olmak üzere beş mahalleden oluşmaktadır. Sedefadası, Büyükada Maden Muhtarlığı'na bağlıdır. İlçenin merkezi Büyükada'dır.
Ekonomi
Adalar'ın bir yandan seçkin ve zengin bir yazlık semt olması, öte yandan turistik yönü, Büyükada başta olmak üzere, ilçede hizmet sektörü ağırlıklı bir faal nüfusun barınmasını sağlamakta, bu sektör kendine gerekli işgücünü daha çok adalara dışarıdan gelen göçten devşirmektedir.
Altyapı
Toplam 20.000 civarında konut, 2500 civarında işyeri bulunan İlçede, bu yerlerin %90’a yakın kısmı yazlık olarak faaldir. 899 adet tarihi eser bina mevcuttur. Adaların elektrik sistemi, Bostancı’dan Kınalıada’ya, Küçükyalı’dan Burgazada’ya, Dragos’tan Heybeliada ve Büyükada’ya, Kartal’dan Büyükada’ya (Sedefadası da Büyükada’dan beslenir) olmak üzere beş ayrı deniz kablosu ile karşılanmaktadır. Caddeler ve sokaklarda fotosel ile aydınlatma sisteminden yararlanılmaktadır. Adaların su ihtiyacı 1990'lara kadar, Ömerli Barajı’ndan Bostancı’ya gelen ana borudan gemilerle taşınarak karşılanırken, 1996 yılında İSKİ tarafından; Büyükada, Heybeliada, Burgazadası, Kınalıada ve Sedefadası’na, karada 4305 m, denizde ise 13900 m olmak üzere toplam 18205 m boru döşenerek, Adalar, İSKİ’nin Asya yakasındaki su şebekesi sistemine bağlanmıştır.
Yağhanlı, Koçarlı
Yağhanlı, Aydın'ın Koçarlı ilçesine bağlı bir mahalle.
Böğrüpek, Başkale
Böğrüpek, Van ilinin Başkale ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Van iline 187 km, Başkale ilçesine 75 km uzaklıktadır.
MÖ 625
MÖ 625 Jülyen öncesi Roma takviminde bir yıldır. Roma İmparatorluğu'nda 'ab urbe condita'' 129. yıl''' olarak bilinmektedir.
Adalar
Demografi
31 Aralık 2020 itibarıyla Adaların nüfusu 16.033 kişidir. Adalar'da yaşayan azınlık nüfusunun çeşitli toplumsal, siyasi olayların sonucunda dönem dönem buradan ayrılması, yerleşim alanlarının az olması ve yeni yapılaşmaya sınırlı olanak tanınması gibi nedenlerle sürekli oturan nüfus 10 bin ile 20 bin arasında değişmektedir. Yalnızca Büyükada, Haybeliada, Burgazada ve Kınalıada'da sürekli yerleşim vardır. Yassıada uzun süre deniz kuvvetleri tesislerini barındırtıktan sonra 1990'lı yıllarda kısa bir süre için İstanbul Üniversitesi Balıkçılık ve Su Ürünleri Fakültesi'ne devredilmiştir.
Adalar halkı, sürekli ikamet eden ve sadece yaz aylarında (yazlıkçı) ikamet edenler olarak iki gruba ayrılabilir. Adalar, yazları yoğun bir iç turizm hareketine sahne olmakta, bu nedenle de nüfus, yıl içinde önemli oynamalar göstermektedir. Adaların nüfusu yaz aylarında Nisan ve Mayıs’tan itibaren artarak, Temmuz-Ağustos aylarında Büyükada 30.000 (Sedefadası dahil), Heybeliada 20.000, Burgazada 7.000 ve Kınalıada 15.000 olmak üzere, toplam 72.000 civarına ulaşmakta, günü birlik ziyaretçilerle ilçe nüfusu 140.000 kişiyi bulmaktadır.
Ulaşım
Adalara, coğrafi konumları nedeniyle yalnızca deniz yoluyla (vapur, motor ve deniz otobüsleri) ulaşım sağlanabilmektedir. Adalar'a ilk vapur seferleri Galata Köprüsü'nden 1846 yılında başlamıştır.
Günümüzde, her gün karşılıklı olarak Şehir Hatları vapurları ile Kabataş-Kadıköy-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada ve Bostancı-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada seferleri, İstanbul Deniz Otobüsleri ile de Kabataş-Kınalıada-Burgazada-Heybeliada-Büyükada-Bostancı seferleri düzenlenmektedir. Bunlar dışında motorlarla (Mavi Marmara, Prens Tur, Dentur, Turyol) hem adalar arasında hem de adalardan Bostancı, Maltepe, Kabataş, Kartal ve Yalova'ya seferler düzenlenir.
Adalardan en yakın noktaya ulaşım 25 dakika sürerken, en uzak noktadan ulaşım yaklaşık 1,5 saat sürmektedir. Adalar'a sefer yapan firmalar genelde yaz ve kış olarak 2 tarife kullanmaktadır. Bu seferlerin sıklığı da hafta içi ve hafta sonu günlerde değişmektedir. İlgili seferler tarifeler kullanılarak takip edilebilmektedir.
Adalar'da az sayıda kamu taşıtının dışında, motorlu taşıt kullanımı bir dönem yasak olduğu için iç ulaşım atlı faytonlar tarafından sağlanmaktaydı. 16 Ocak 2020 tarihli İstanbul Büyükşehir Belediyesi meclis oturumunda alınan karar ile atlı fayton dönemi tamamen sona erdi. Alınan bu kararı, 19 Ocak 2020 tarihli köşe yazısında Cumhuriyet gazetesi yazarı Zülal Kalkandelen "Adalar’da atlı fayton utancına son!" başlığıyla duyurdu. 30 Temmuz 2020 tarihinden itibaren Adalar'da ulaşım elektrikli araçla yapılmaya başlandı.
Adalar'dan geçen ulaşım hatları;
Sağlık ve eğitim
Adalarda 1 anaokulu, 4 ilkokul, 3 ortaokul ve 3 lise bulunmaktadır. Heybeliada Deniz Lisesi 1773 Yılında Kaptan-ı Derya Cezayirli Gazi Hasan Paşa tarafından Kasımpaşa Tersanesi’nin Darağacı semtinde Mühendishane-i Bahr-i Hümayun adı altında ilk deniz okulu olarak faaliyete geçirilmiştir. 1851 yılında Heybeliada’ya taşındıktan sonra II. Dünya Savaşı nedeniyle 1941 yılında Mersin’e intikal ederek faaliyetlerine orada devam etmiştir. 1946 yılında tekrar Heybeliada’ya intikal eden ve Deniz Harp Okulu ile müşterek bir komutanlık altında öğretim yapan Deniz Lisesi 1963 yılında müstakil bir komutanlık olmuştur. 1985 tarihine kadar Heybeliada’da bulunan Deniz Harp Okulu’nun Tuzla’daki yeni ve modern tesislerine taşınması ile boşaltılan tesisler Deniz Lisesi Komutanlığı’na devredilmiştir.
1844 yılında din adamı yetiştirmek için faaliyete geçen Heybeliada Ruhban Okulu, 1923 yılına kadar Yüksek Ortodoks Teoloji Okulu adını taşımıştır. Daha sonra bulunduğu ada ile özdeşleşerek Heybeliada Ruhban Okulu olarak anılmaya başlar. 1971 yılında Türkiye'deki tüm özel yüksekokulların devlet denetimine girmesi ile ilgili karar neticesinde, bu değişikliğe razı olmayan Fener Rum Patrikhanesinin karşı tutumu nedeniyle okulda teoloji eğitimi kaldırıldı ve okul yalnız lise düzeyinde eğitim vermeye devam etti. 1971-1972 eğitim döneminde "Heybeliada Özel Rum Lisesi" adını alan okul, resmen açık durumudaysa da, öğrencisi yoktur ve eğitim yapılmamaktadır.
Adalar'da sağlık hizmetleri, Adalar Toplum Sağlığı Merkezi, Kartal Dr. Lütfi Kırdar Eğitim Araştırma Hastanesi Büyükada Ek Hizmet Binası ve Belediye Sağlık İşleri Bölümü bünyesinde sürdürülmektedir. Kara ve deniz ambulansları mevcut olup, acil durumlarda ve gerektiğinde İstanbul'daki diğer hastanelere hasta sevki yapılmaktadır.
Kültür
İstanbul'un kültürel ve doğal mirası için çok özel bir yer olan Adalar 2010 yılından beri Adalar Müzesi adlı bir müzeye de sahiptir. İstanbul'un ilk ve tek çağdaş kent müzesi olan müze, Büyükada'nın doğusunda, en eski tarihsel yerleşim yeri olan Aya Nikola bölgesinde kurulmuştur. Adalar Vakfı ve Adalar Belediyesi işbirliği ve İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansının desteği ile kurulmuş olan müzenin kalıcı sergilerinin yer aldığı ana binasına, yenilenerek kullanıma sokulan eski bir helikopter hangarı da eklenmiştir.
Müze, Prens Adaları'nın jeolojik oluşumundan bugününe uzanan hikâyesini binlerce Osmanlı arşiv belgesi, fotoğraf, yüzlerce belgesel film, bugünün Adalar'ını belgeleyen video klipler, Adalar'da hizmet veren kamu kurumlarının arşivlerinden elde edilen dokümanlar, sözlü tarih kayıtları, Adalılar'ın bağışlarından oluşan bir koleksiyon ile sunmaktadır.
Bizans döneminde adalarda yaşamın merkezi, dini işleve sahip oldukları kadar siyasal mücadelelere de fon teşkil etmiş manastırlardır. Sonraki dönemlerde bulunan kalıntılar, batmış bir adacık olan Vordonos kayalığı dahil, adaların tümünün üzerinde manastırlar bulunduğunu göstermektedir. Bugün bazılarının sadece kalıntıları görülen Bizans ve sonrası dönemlere ait manastırlarının ve kiliselerinin en önemlileri Büyükada'daki Aya Yorgi Manastırı, Kadınlar Manastırı, Ayios Nikolaos, Hristos (Metamorfosis); Heybeliada'da Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Ayios Trias (Aya Triada), Ayios Spridon (Arsenios) kiliseleri; Burgazadası'nda Ayios Yeorgios (Aya Yorgi), Kınalıada'da Hristos (Metamorfosis), Yassıada'da Teofilos manastırları; Sivriada'da Ohia Manastırı, Tavşanadası'nda İynatios (Neandros) Manastırı, Sedefadası'nda Andrevitos (Saint Michel) Manastırı'dır. Bizans döneminde Adalardaki ana uğraş, özellikle manastırlara ait topraklar üzerinde tarım, bağcılık, hayvancılık ve balıkçılıktır. Osmanlı döneminde de aynı uğraş ve işlevler etrafında yoğunlaşan bir yaşam 19. yüzyıl ortalarına kadar sürüp gitmiş; bağcılık ve şarapçılık geleneği keşişlerin ve manastırların tekelinden zengin Rumlara, Fransız şarap tüccarlarına geçerek devam etmiştir. Büyükada'da aynı adı taşıyan tepedeki Aya Yorgi Manastırı'nın şarabı 19. ve 20. yüzyıllarda da ünlüdür ve kilisenin bulunduğu tepelerin yamaçları bağlarla kaplıdır. Heybeliada'da şarapçılık 1886'dan sonra Ege adalarından göç edenlerin etkisiyle gelişerek sürmüş; 19. yüzyıl sonlarında İstanbullular, eğlenmek ve adanın özel şaraplardan içmek için Heybeli'ye gelmişlerdir. Adalara da uğrayan Corneille Le Brun (1714), Domenico Sestini (1779), Von Egmont (1759), Guillaume-Antoine Olivier (1793) gibi Batılı gezgin ve yazarlar, notlarında Heybeliada ve Büyükada şaraplarının kalitesini överler.
Bütün bu özellikleriyle adalar, 19. yüzyılın ortalarına gelene kadar "Müslüman İstanbul"a yabancı kalmıştır. Adalardaki kilise ve manastırlarda canlı bir dini yaşam sürmekte, dini bayramlar, yortular, ayinler coşkuyla kutlanmakta, fener alayları yapılmaktadır. Burgazadası'ndaki Metamorfosis Manastırı, Paskalya Yortusu sırasında yakılan meşalelerin İstanbul halkını yangın telaşına düşürdüğü gerekçesiyle, IV. Murad tarafından yıktırılmıştır. Bugün bile, özellikle Paskalya Yortularının kalabalık ve canlı kutlandığı Büyükada'daki Aya Yorgi Kilisesi aynı zamanda bir adak yeridir. Hristiyan halk adalara bu ayinlere, yortulara, bayram eğlencelerine katılmak veya kutsal yerlere adak adamak için de gelmektedir. Paskalya Yortusu sırasında, Aya Yorgi Kilisesi'ne çıkan yaklaşık 1 km uzunluğundaki dik yokuş, çalılara bağlanmış ipler, üst üste konmuş taşlar ve tırmanırken yolda açılmış makara makara iplerle dolar. Yaygın inanışa göre bu yolu hiç konuşmadan çıkan ve yoldaki çalılara ip bağlayan kişinin dileği gerçekleşir ve işleri çözülür, yolu bir makara ipi aça aça çıkan kişinin ise kısmeti açılır.
Adaların ilk yazlıkçıları, 18. yüzyılın sonlarına doğru gelen Fransızlardır. O zamanlar Tophane'den kalkan büyük pazar kayıklarıyla yapılan ada yolculukları üç saate yakın sürmekteydi. 20. yüzyıl başlarında Avrupa "Belle Epoque" yaşamının küçük bir örneği adalarda da gözlenecekti. Büyükada Yat Kulübü bu hayatın bir parçası olarak bir İngiliz avukatın önderliğinde "Prinkipo Yacht Company" adıyla kurulmuştur. Artık adalar özellikle Hristiyan nüfus ve Osmanlı yüksek bürokrasisi için şık, seçkin, eğlencesi bol bir yazlık bölge haline gelmişti. Azınlıklar, İstanbul'da sahip olamadıkları veya sergilemekten çekindikleri daha özgür ve parıltılı yaşamı burada uygulama imkânı bulmuşlar; İstanbul'da yaşayan zengin yabancılar ve tüccarlar 20. yüzyıl başında adalarda yapılan otellerde kalmaya başlamışlardı.
Dar cepheli, çoğu iki katlı bahçeli sıra evler ve büyük bahçeler içinde neoklasik, neobarok, neogotik, Ampir, özellikle de art-nouveau üsluplu birkaç katlı ahşap köşkler, adaların yerel yerleşme ve mimarisinin temel öğeleridir. Bu mimari üslup çeşitliliği 20. yüzyıl başlarındaki Batılılaşma sürecini yansıtmaktadır. Günümüzde adalar, yerleşik 10 bin-20 bin nüfusu, yaz aylarında yüzbinlere vardıran yazlıkçıları ve günübirlik ziyaretçileriyle; sık vapur, deniz otobüsü ve motor seferleri, sayıları artan otelleri, pansiyonları, en seçkininden en sıradanına kadar lokantaları, gazinoları, kulüpleri, eğlence ve mesire yerleriyle ve belli bir korumacılık anlayışı içinde, dış görünüşleri geçmişten çizgiler taşısa da içleri çok daireli apartmanlar olarak düzenlenmiş ahşap köşklerin hemen yanında yükselen kâgir villaları, apartman yavrusu yapılarıyla geçmişin izlerini sönük de olsa sürdürmektedir.
Kardeş kentler
Adalar Belediyesi'nin kardeş kentleri;
2002 Coupe de France Finali
FC Lorient, Bastia'yı maçın 41. dakikasında Jean-Claude Darcheville'nin attığı golle maçı 1-0 kazandı ve Coupe de France'ın şampiyonu oldu. Fransız komedyen Rémi Gaillard, Lorient'li futbolcuların arasına karıştı ve taraftarları eğlendirdi, güldürdü.
Maç detayları
{| width=92% |
NGC 819
NGC 819, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Dürbün takımyıldızı yönünde bulunur. S? tipi bir sarmal galaksidir. Alman astronom Heinrich d'Arrest tarafından 1865 yılında 27,94 cm (11 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Avrupa Günü
Avrupa Günü, Mayıs ayının ilk 10 günü içerisinde Avrupa Birliği ülkeleri ve aday ülkelerde kutlanan gün. Avrupa Günü olarak Avrupa'da kutlanan gün aslında 5 Mayıs'tır. 5 Mayıs 1949'da Avrupa Konseyi kurulmuş ve bu tarih II. Dünya Savaşı'ndan çıkış için en önemli ümitlerden biri sayılmıştır. 5 Mayıs tarihi 1964 yılından bu yana Avrupa Günü olarak kutlanmaktadır.
Akmescit (anlam ayrımı)
Akmescit şu anlama gelebilir:
Avrupa Günü
AB ise henüz AET iken planın açıklandığı 9 Mayıs'ı Avrupa Günü ilan etmiştir. Ancak Avrupa’da bazı kesimler hala Avrupa Günü olarak 5 Mayıs kutlamaktadırlar. Çünkü Avrupa Konseyi o tarihlerde özellikle insan hakları, hukukun üstünlüğü ve parlamenter demokrasi gibi ilkeleri savunduğu ve yerleştirmeyi amaçladığı halde, Schuman Bildirgesi sadece kömür ve çelik sektörlerinde ekonomik işbirliğini amaçlamaktadır.
Felak Suresi
Felak Suresi (Arapça: سورة الفلق), Kur'an'ın 113. suresidir. Sure, 5 ayetten oluşur.
Fil Suresi'nden sonra, Nas Suresi'nden önce Mekke'de indirildiğine inanılır. İniş sırasına göre 20. suredir. Sure, ismini ilk ayetinde yer alan ve "sabah aydınlığı" anlamına gelen "felâk" kelimesinden almıştır. İlk ayeti, Rabbine sığın emri ile başlar.
Nas Suresi ile birlikte bu iki sureye "Muavvizeteyn" (sığınma sureleri) denilir. Surenin 3. ayetinde zulüm ve cehalet karanlığı; insanın içine çöken, onun iç dünyasını karartan kin, öfke, şehvet ve kıskançlık gibi kötü şeyler karanlık olarak ifade edilmiş ve bunların şerrinden Allah'a sığınmak gerektiği bildirilmiştir. Son ayetinde kıskanç kişinin şerrinden Allah’a sığınmanın önemi vurgulanmıştır.
Sure
1: De ki: "Sabah aydınlığının Rabbine sığınırım;
2: Yarattığı şeylerden gelebilecek kötülüklerden;
3: Karanlığı çöktüğü zaman gecenin şerrinden;
4: Düğümlere üfürenlerin şerrinden;
5: Bir de kıskandığı vakit kıskanç kişinin şerrinden!"
Kaynakça
✅
NGC 3513
NGC 3513 Kupa takımyıldızı yönünde bulunan bir çubuklu sarmal gökada. William Herschel tarafından 21 Aralık 1786 tarihinde keşfedilmiştir.
Elmacık, Gümüşova
Elmacık, Düzce ilinin Gümüşova ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün 1920 yılında geçen Çerkesçe adı Miye Hable'dir. Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Elmacık Pişmafbey olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Düzce il merkezine 18 km, Gümüşova ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır.
NGC 820
NGC 820, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Sunak takımyıldızı yönünde bulunur. Sb tipi bir sarmal galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1828 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Ceset (film)
Ceset (İspanyolca özgün adıyla El cuerpo), yönetmenliğini Oriol Paulo'nun üstlendiği, gerilim türündeki 2012 yapımı İspanya filmi. Başrollerini José Coronado, Hugo Silva ve Belén Rueda'nın paylaştığı film, öldüğü günün gecesinde morgda kaybolan bir kadın cesedinin ardından yaşananları konu almaktadır.
Adaylık ve ödülleri
Ceset'in veya kadrosundan herhangi bir ismin aday gösterildiği ve kazandığı ödüller aşağıdaki gibidir:
Gal, Culfa
Gal (eski adı: Qal), Azerbaycan'a bağlı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti'nin Culfa rayonunda köy.
Tarihi
Eski adı Qal olmuş ve 1 Mart 2003 tarihinde değiştirilerek Gal olarak adlandırılmıştır.
Seçim
Seçim, bir nüfusun kamu görevini yerine getirmesi için birey veya birden fazla birey seçtiği resmi bir grup karar alma sürecidir. Toplu bir iradenin birden fazla aday arasında tercihte bulunması. Tayin etme, atama işleminin zıddı. Milletvekili, herhangi bir meclis veya encümen üyelerinin, dernek yöneticilerinin vs. seçimi. Demokratik ülkelerde çeşitli seçim sistemleri, değişik usullerle uygulanmaktadır. Seçim, yasama, yürütme ve yargı organlarının üyelerinin seçiminde de kullanılır.
Seçimler, temsilci demokrasinin 17. yüzyıldan bu yana işlediği yaygın mekanizmasıdır. Seçimler, genellikle yasama organlarını ve yürütmeyi nadir olarak yargı sistemi için işler. Bölgesel ve yerel yönetimler seçimle seçilebilir. Bu süreç, kulüplerden gönüllü dernek ve şirketlere kadar birçok özel ve ticari organizasyonda da kullanılır.
Temsilci demokrasilerde temsilcilerin seçimi için seçimlerin küresel olarak kullanımı, demokrasinin klasik örneği olan Atina'daki uygulama ile karşıtlık gösterir. Antik Atina'da seçimler, oligarşik bir kurum olarak kabul edilirken, çoğu siyasi makam, kura yoluyla belirlenirdi. Bu süreç, makam sahiplerinin kurayla seçildiği "kura yöntemi" veya "paylaştırma" olarak bilinir.
Seçim reformu, adil seçim sistemlerini olmayan yerlere getirme veya mevcut sistemlerin adil veya etkiliğini artırma sürecini tanımlar. Seçim sonuçlarını ve diğer istatistikleri inceleme (özellikle gelecekteki sonuçları tahmin etmeye yönelik olarak) psefologidir. Seçim, seçme veya seçilme gerçeğidir.
Türkiye'de seçim siyasi bakımdan, 1876 Birinci Meşrutiyet Anayasasıyla ilk defa uygulandı. Buna göre, her il bir seçim çevresi ve seçimler gizli olacaktı. Muvakkat Talimat adlı geçici bir talimatla (5 Kasım 1876'da) ilk Milletvekili Genel Seçimi 1877 yılında yapılmıştır. Seçim kanunu hazırlanıncaya kadar Muvakkat Talimatla seçimler olacaktı. Servet ilkesine göre, aday olabilmek için Türkiye'de az-çok bir emlak sahibi olmak gerekiyordu. İstanbul ve çevresi dışında kalan yerlerin milletvekillerini, o yerlerin idare meclisi üyeleri gizli oyla seçtiler. İstanbul ve çevresi ise 20 seçim çevresine ayrıldı. Eşraf ve erkandan birer seçim kurulu kuruldu. Seçim çevresi halkından 25 yaşını bitiren, emlak sahipleri iki vekil seçti. 40 kişi olan bu vekillerse İstanbul Milletvekillerini seçtiler. Birinci Meşrutiyetin tek seçimi bu oldu.
Tarihçe
Seçimler, antik Yunan ve antik Roma gibi tarihin eski dönemlerinden itibaren kullanıldı ve Orta Çağ boyunca Kutsal Roma İmparatoru ve papa gibi yöneticileri seçmek için kullanıldı.
Tüm vatandaşların hem oy kullanma hem de kamu görevine aday olma hakkına sahip olduğu, çoğunluk oyuyla halkın kamusal görevlilere seçildiği ilk kaydedilmiş halk seçimleri, MÖ 754 yılında Sparta vilayeti Ephorlar tarafından gerçekleştirildi. Bu seçimler, Sparta Anayasası'nın yönetimi altında yapılmıştır. Atina'da ki demokratik seçimler, tüm vatandaşların kamu görevinde bulunabilme hakkına sahip olduğu bir düzenlemeye Cleisthenes'in reformlarıyla, 247 yıl sonra, MÖ 574 yılında Solon'un Anayasası öncesinde getirilmedi. Solon Anayasası'na göre, Atinalı tüm vatandaşlar halk meclislerinde yasa ve politika konularında oy kullanma hakkına ve jüri üyeliğine sahipti, ancak sadece en yüksek üç sınıf vatandaş seçimlerde oy kullanabiliyordu. Aynı şekilde, en düşük dört sınıf Atinalı vatandaş (doğum yerine zenginlik ve mülklerinin boyutuna göre belirlenen) Solon'un reformlarıyla kamu görevinde bulunma hakkına sahip değildi. Bu nedenle, Ephorların seçimi, Atina'daki Solon reformlarından yaklaşık 180 yıl önce gerçekleşti. Seçmenlik konuları, özellikle azınlık grupları için seçmenlik konuları, seçim tarihini etkilemiştir. Erkekler, Kuzey Amerika, Avrupa'da ve Osmanlı'da egemen kültürel grup olarak genellikle seçmenleri domine etti ve birçok ülkede hâlâ bu şekilde devam etmektedir. Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri ve Osmanlı İmparatorluğu gibi ülkelerdeki ilk dönem seçimler, genellikle toprak sahibi veya üst sınıf erkekler tarafından domine edilmiştir. Bununla birlikte, 1920 yılına gelindiğinde ise tüm Batı Avrupa, Türkiye ve Kuzey Amerika demokrasilerinde evrensel erkek seçme hakkı sağlanmıştır ve birçok ülke kadınların seçme hakkını düşünmeye başlamıştır. Yasal olarak yetişkin erkekler için evrensel seçme hakkı olmasına rağmen, bazen adil seçime erişimi engellemek için siyasi engeller örülmüştür.
Düzenlenme
Seçimler çeşitli siyasi, kurumsal ve kurumsal ortamlarda düzenlenir. Birçok ülke, hükümetlerinde görev yapmak üzere insanları seçmek için seçimler düzenler, ancak diğer türden organizasyonlar da seçimler düzenler. Örneğin, birçok şirket, yönetim kurulu seçmek için hissedarlar arasında seçimler düzenler ve bu seçimler genellikle şirket yasası tarafından zorunlu kılınır. Birçok yerde, hükümete yapılan bir seçim genellikle zaten bir siyasi parti içinde bir ön seçimi kazanmış kişiler arasında bir yarışma olarak gerçekleşir. Şirketler ve diğer organizasyonlar içindeki seçimler genellikle hükümet seçimlerine benzer yöntemler ve kurallar kullanır.
Cumhuriyet dönemi Türkiye'de, millî iradeyi, dürüst bir şekilde yansıtabilecek ve çok partili hayata yol açabilecek ilk seçim kanunu, 16 Şubat 1950 tarihli ve 5545 sayılı Milletvekilleri Seçimi Kanunu'dur. Bu kanuna göre, 14 Mayıs 1950'deki seçimle tek parti iktidarından, çoğulcu demokrasiye geçildi. 1954 ve 1957 seçimleri de aynı şekilde ve çoğunluk sistemine göre yapıldı. 1961 Anayasası, seçme ve seçilme hakkı ve bunların teminat altına alınması için temel ilkeleri koydu. Türkiye tarihinde ilk defa seçimlerin, serbest, eşit, gizli, tek dereceli genel oy (gizli oy), açık tasnif ve döküm esasına göre yapılacağı garanti altına alınmış olundu.
Oy hakkı
Kimlerin oy kullanabileceği meselesi, seçimlerde merkezi bir konudur. Seçmenler genellikle tüm nüfusu içermez; örneğin birçok ülke reşit yaşın altındakilerin oy kullanmasını yasaklar. Tüm yargı alanları, oy kullanmak için bir asgari yaş gerektirir.
Ceset (anlam ayrımı)
Ceset, ölü bir insanın bedeni. Aşağıdaki anlamlara da gelebilir:
Seçim
Oy hakkı
Avustralya'da, yerli halk olan Aborjinler oy kullanma hakkını ancak 1962 yılında aldı ve 2010 yılında federal hükümet, 3 yıl veya daha uzun süre hapis cezası alan mahkumların oy kullanma haklarını kaldırdı (bunların büyük bir bölümü Aborjin Avustralyalılardı).
Suffrage genellikle ülkenin vatandaşlarına aittir, ancak daha fazla sınırlamalar da getirilebilir.
Türkiye'de ise 1908'de İntihab-ı Mebusan seçim kanunu çıktı. Buna göre, iki dereceli, servet ve çoğunluk esası getirildi. İlk defa siyasi partiler bu seçimde mücadeleye girdi. İstiklal Savaşı sırasında ilki, (23 Nisan 1920 toplantısı için) 19 Mart 1920'de; ikincisi ise 1923'te yapılan iki seçim vardır. Servet esası kalkmış ve seçmen yaşı 18'e inmişti. 1927, 1931, 1935, 1939, 1943, 1946, 1950, 1954 ve 1957 genel seçimleri yapıldı. İlk dördü İntihab-ı Mebusan Kanununa göredir. 5 Aralık 1934'te 2598 sayılı kanunla kadınlara da seçme ve seçilme hakkı verildi. Seçmen yaşı 22 oldu. Günümüze oy kullanma yaşı 18 olarak belirlenmiştir.
Oy veren nüfus
Tarihsel olarak, seçilebilir seçmen sayısı, yani seçmen kitlesi, ayrıcalıklı erkek grupları veya aristokratlar ve bir şehrin erkekleri gibi toplulukların veya toplumların boyutu kadar küçüktü.
Kent dışındaki burjuva vatandaş haklarına sahip insan sayısının artmasıyla, vatandaş teriminin genişlemesiyle, seçmen kitlesi binlerin ötesinde sayılara ulaştı. Yüz binlerce seçmenden oluşan seçimler, Roma Cumhuriyeti'nin son on yılında ortaya çıktı; Roma dışındaki vatandaşlara 90 MÖ Lex Julia ile oy hakkı verilerek 910,000 seçmenli bir seçmen kitlesi oluşturuldu ve 70 MÖ'de tahmini maksimum %10 oy katılımıyla gerçekleşti, bu boyut olarak yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk seçimleriyle karşılaştırılabilir. Aynı zamanda Büyük Britanya Krallığı, 1780 yılında yaklaşık 214,000 seçmeni vardı, nüfusun yalnızca %3'ü.
Seçilenler
Temsilci demokrasi, siyasi makamlar için aday gösterme sürecini yönetmek için bir prosedür gerektirir. Birçok durumda, makam için aday gösterme, organize siyasi partilerde önseçim süreçleri aracılığıyla gerçekleşir.
Partisiz sistemler, aday gösterme konusunda partizan sistemlerden farklı olma eğilimindedir. Bir tür partisiz demokrasi olan doğrudan demokraside, uygun olan herhangi bir kişi aday gösterilebilir. Seçimler antik Atina, Roma'da ve papaların ile Kutsal Roma imparatorlarının seçimlerinde kullanılsa da, çağdaş dünyadaki seçimlerin kökenleri, 17. yüzyılda Avrupa ve Kuzey Amerika'da temsilci hükümetin kademeli olarak ortaya çıkmasına dayanır. Bazı sistemlerde hiçbir aday gösterme yapılmazken, seçmenlerin, yargı yetkisindeki kişileri belirli bir yaş gereksinimi gibi bazı istisnalar dışında herhangi bir kişiyi seçebileceği söz konusudur. Bu tür durumlarda, seçmen üyelerinin tüm uygun kişileri tanımasının (veya hatta mümkün olmasının) gerekliliği yoktur, ancak böyle sistemler, potansiyel seçilenler arasında bazı birinci elden tanışıklığın var olabilmesi için daha büyük coğrafi seviyelerde dolaylı seçimleri içerebilir.
Electoral systems
Seçim sistemleri, oyları siyasi bir karara dönüştüren ayrıntılı anayasal düzenlemeler ve oy verme sistemleridir.
İlk adım, seçmenlerin oy pusulalarını atmalarıdır; bunlar basit tek tercihli oy pusulaları olabileceği gibi, çoklu tercih veya sıralı oy pusulaları gibi diğer türler de kullanılabilir. Ardından oylar toplanır, bunun için çeşitli oy sayma sistemleri kullanılabilir ve oy verme sistemi sonucu sayıya göre belirler. Çoğu sistem genellikle orantısal, çoğunlukçu veya karma olarak kategorilendirilebilir. Orantısal sistemler arasında en yaygın kullanılanlar parti listesi orantılı temsil sistemleridir; çoğunlukçu sistemler arasında ise tek adayın kazandığı ilk geçerli oyu alan (tek kazananlık çok tercihli oy) sistemler ve farklı çoğunluk oylama yöntemleri (geniş çapta kullanılan iki tur sistemi gibi) bulunur. Karma sistemler ise genellikle orantısal ve çoğunlukçu yöntemlerin öğelerini birleştirir ve bazıları tipik olarak sonuçları öncekine daha yakın (karışık üye orantılı) veya diğerine daha yakın (paralel oy kullanımı gibi) sonuçlar üretebilir.
Birçok ülkede, onay oylaması, tek aktarma oy kullanımı, anında koşullu oy kullanımı veya bir Condorcet yöntemi gibi sistemleri savunan seçim reformu hareketleri bulunmaktadır; bu yöntemler, daha önemli seçimler hala daha geleneksel sayma yöntemlerini kullanan bazı ülkelerde, daha küçük seçimlerde de popülerlik kazanmaktadır.
Açıklık ve sorumluluk genellikle demokratik bir sistemin temel taşları olarak kabul edilse de, bir oy kullanma eylemi ve bir seçmenin oy pusulasının içeriği genellikle önemli bir istisna olabilir. Gizli oy, nispeten modern bir gelişme olmasına rağmen, şimdi çoğu özgür ve adil seçimlerde kritik olarak kabul edilir çünkü baskınlığın etkinliğini sınırlar.
Kampanya
Seçimler yapıldığında, siyasetçiler ve destekçileri, kampanyalar adı verilen süreçlerde seçmenlerin oyları için doğrudan yarışarak politikaları etkilemeye çalışırlar. Bir kampanyanın destekçileri ya resmi olarak örgütlenmiş ya da gevşek bir şekilde bağlı olabilir ve sıkça kampanya reklamlarından yararlanırlar. Siyaset bilimcilerinin genellikle siyasi tahmin yöntemleri aracılığıyla seçimleri öngörmeye çalışmaları yaygındır.
En pahalı seçim kampanyası, 2012 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimine harcanan 7 milyar ABD doları ile gerçekleşti ve bunu 2014 Hindistan genel seçimine harcanan 5 milyar ABD doları izledi.
Seçim tarihi
Demokrasinin doğası, seçilmiş yetkililerin halka karşı sorumlu olmaları gerektiği ve görevde devam edebilmek için belirli aralıklarla seçmenlerin onayını aramaları gerektiği gerçeğidir. Bu nedenle, çoğu demokratik anayasa, seçimlerin sabit ve düzenli aralıklarla yapılmasını öngörür. Amerika Birleşik Devletleri'nde halka açık görevler için seçimler genellikle çoğu eyalette iki ila altı yılda bir yapılırken, federal düzeyde de benzer şekilde yapılır; ancak seçilmiş yargı pozisyonları gibi istisnalar da daha uzun süreli olabilir. Farklı birçok takvim düzenlemesi bulunmaktadır. Örneğin, İrlanda Cumhurbaşkanı her yedi yılda bir, Rusya Devlet Başkanı ve Finlandiya Cumhurbaşkanı her altı yılda bir, Fransa Cumhurbaşkanı her beş yılda bir, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı ise her dört yılda bir seçilir.
Önceden belirlenmiş veya sabit seçim tarihlerinin avantajı adil ve öngörülebilir olmalarıdır. Ancak bu tarihler kampanyaların uzun sürmesine ve yasama organının dağıtılmasını (parlamento sistemi) daha sorunlu hale getirebilir, çünkü tarih uygun düşmeyebilir (örneğin savaşın patlak verdiği bir zamanda). Diğer ülkeler (örneğin Birleşik Krallık) sadece görevde kalma süresini belirler ve yürütme yetkili olduğu zamanı bu sınırlar içinde belirler. Uygulamada, bu durum hükümetin görev süresinin neredeyse tamamında iktidarda kalmasını ve genellikle kendi çıkarlarına en uygun olan bir seçim tarihi belirlemesini sağlar (bir güvensizlik oyu gibi özel durumlar olmadıkça). Bu hesaplama, kamuoyu yoklamalarındaki performansı ve çoğunluğunun büyüklüğü gibi birçok değişkene dayanır.
Dönemsel seçimler, bir organın tüm temsilcilerinin seçildiği ancak bu seçimlerin aynı anda değil, belli bir süre zarfında gerçekleştiği seçimlerdir. Örnekler arasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki başkanlık önseçimleri, Avrupa Parlamentosu seçimleri (çeşitli üye devletlerdeki farklı seçim yasaları nedeniyle aynı haftanın farklı günlerinde yapılır) ve lojistik nedenlerle Lübnan ve Hindistan'daki genel seçimler bulunur. Roma Cumhuriyeti Yasama Meclislerindeki oy verme prosedürleri de klasik bir örnektir.
Dönemsel seçimlerde, seçmenler önceki seçmenlerin tercihlerine dair bilgi sahibidir. İlk seçimlerde birçok umut vadeden aday olabilirken, son turlarda genellikle bir galip üzerinde uzlaşma sağlanır. Günümüz hızlı iletişim bağlamında, adaylar kaynakları büyük ölçüde ilk aşamalarda güçlü bir şekilde rekabet etmek için harcayabilirler, çünkü bu aşamalar son aşamaların tepkisini etkiler.
Demokratik olmayan seçimler
Zayıf hukuk devletine sahip birçok ülkede, seçimlerin uluslararası "özgür ve adil" standartları karşılamamasının en yaygın nedeni, mevcut hükümetin müdahalesidir. Diktatörler, popüler görüşün aleyhinde olsa bile iktidarda kalmak için yürütme organının yetkilerini (polis, sıkıyönetim, sansür, seçim mekanizmasının fiziksel uygulaması vb.) kullanabilirler. Yasama organındaki belirli bir fraksiyon üyeleri, çoğunluğun veya üstün çoğunluğun gücünü (ceza yasalarının geçirilmesi ve seçim mekanizmalarının, dahil olma kriterleri ve seçim bölgelerinin tanımlanması gibi) kullanarak, seçim nedeniyle gücün rakip bir fraksiyona kaymasını engelleyebilirler.
Sivil toplum kuruluşları da seçimlere fiziksel güç, sözlü tehdit veya dolandırıcılık yoluyla müdahale edebilir, bu da oy kullanmanın veya saymanın yanlış yapılmasına neden olabilir. Seçim sahtekarlığını izlemek ve en aza indirmek, özgür ve adil seçim geleneğine sahip ülkelerde sürekli bir görevdir. Bir seçimi "özgür ve adil" yapmaktan alıkoyan sorunlar çeşitli şekillerde ortaya çıkar.
Bilinçli seçmen eksikliği
Halk, basın özgürlüğünün eksikliği nedeniyle konularda veya adaylarda yeterince bilgi sahibi olmayabilir; basının devlet veya şirket kontrolü nedeniyle tarafsız olmaması veya haberlere ve siyasi medyaya erişim eksikliği nedeniyle. Düşünce özgürlüğü, belirli görüşleri veya devlet propagandasını desteklemek amacıyla devlet tarafından sınırlandırılabilir.
Adil olmayan kurallar
Seçimin yapısının belirli bir kesimi veya adayı desteklemek amacıyla değiştirilebileceği bazı yollar arasında gerrymandering, muhalefet adaylarının seçilme hakkının engellenmesi, gereksiz yüksek adaylık kısıtlamaları (örneğin oy pusulası erişim kuralları) ve seçim başarısı için eşikleri manipüle etmek yer alır. Sık sık seçimler düzenlemek, seçmenlerin yorgunluğuna yol açabilir.
Kampanyalara müdahale
İktidarda olanlar, adayları tutuklayabilir veya suikast düzenleyebilir, seçim kampanyalarını bastırabilir veya kampanyayı suç olarak nitelendirebilir, kampanya merkezlerini kapatabilir, kampanya çalışanlarını taciz edebilir veya dövebilir veya şiddetle seçmenleri sindirebilir. Yabancı ülkelerin seçimlere müdahalesi de gerçekleşebilir; örneğin Amerika Birleşik Devletleri 1946 ile 2000 yılları arasında 81 seçimde, Rusya/SSCB ise 36 seçimde müdahalede bulunmuştur. 2018 yılında, yanıltıcı bilgiler kullanılarak gerçekleştirilen en yoğun müdahaleler Çin'in Tayvan'a ve Rusya'nın Letonya'ya yönelikti; bu müdahaleleri iddialara göre Bahreyn, Katar, Macaristan ve Türkiye izledi.
Seçim mekanizmasına müdahale
Bu durum, seçmen talimatlarını sahteleyerek, gizli oylama ihlali, sahte oy pusulaları, oy verme makinelerini manipüle etmek, meşru oy pusulalarını imha etmek, seçmen baskısı, seçmen kaydı sahtekarlığı, seçmen ikametini onaylamamak, sonuçların sahtekarca tabloya geçirilmesi ve oy verme yerlerinde fiziksel güç veya sözlü tehdit kullanımını içerebilir. Diğer örnekler arasında adayların koşmamasını sağlamak yer alır, bununla siyahmail, rüşvet, tehdit veya fiziksel şiddet yoluyla yapılabilir.
Sahte seçim
Sahte seçim veya göstermelik seçim, yalnızca gösteriş amacıyla düzenlenen bir seçimdir; yani, seçimde herhangi bir önemli siyasi tercih veya sonuçlara gerçek etkisi olmadan yapılır.
Sahte seçimler, genellikle halkın meşruiyet görüntüsünü sahte bir şekilde sunma ihtiyacı duyan diktatöryal rejimlerde sıkça görülen bir durumdur. Yayınlanan sonuçlar genellikle neredeyse %100 seçmen katılımını ve destek oranlarını (genellikle en az %80 ve birçok durumda neredeyse %100) gösterir; bu destek ya iktidardaki siyasi partiye veya referandum seçeneğine yöneliktir. Diktatöryal rejimler ayrıca, demokratik ülkelerde elde edilebilecek sonuçları taklit eden sonuçlar elde etmek için sahte seçimler düzenleyebilirler.
Sahte seçimlerde yalnızca hükümet onaylı bir adayın aday olmasına izin verilirken, muhalefet adaylarına izin verilmez; ya da muhalefet adayları, seçimden önce sahte suçlamalarla (veya hiçbir suçlama olmaksızın) tutuklanır ve aday olmaları engellenir.
Bazı durumlarda, oy pusulaları yalnızca bir "evet" seçeneği içerebilir veya basit bir "evet veya hayır" sorusu durumunda, güvenlik güçleri "hayır" seçeneğini tercih edenleri sıkıştırarak "evet" seçeneğini seçmeleri konusunda teşvik edebilir. Diğer durumlarda oy kullananlar pasaportlarına damga alırken, oy kullanmayanlar zulme uğrar.
Sahte seçimler zaman zaman iktidardaki partiye karşı ters tepebilir, özellikle rejim kendilerinin baskı veya hile olmadan kazanabilecek kadar popüler olduklarına inanıyorsa. Bunu en iyi örnekleyen durum, 1990 Myanmar genel seçimleriydi. Hükümet destekli Ulusal Birlik Partisi, muhalefetin Ulusal Demokrasi Ligi tarafından ezici bir mağlubiyet yaşadı ve sonuçlar dolayısıyla iptal edildi. Sahte seçimlere örnekler arasında İran İslam Cumhuriyeti seçimleri, Faşist İtalya'daki 1929 ve 1934 seçimleri, Japonya'daki 1942 genel seçimi, Nazi Almanyası, Doğu Almanya, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın Sovyet işgalini meşrulaştırmak için yapılan 1940 "Halk Parlamentoları" seçimleri, Portekiz'deki 1928, 1935, 1942, 1949, 1951 ve 1958 seçimleri, Kazakistan'daki 1991 ve 2019 cumhurbaşkanlığı seçimleri, Türkmenistan seçimleri, 1993 yılından beri yapılan Azerbaycan seçimleri, Venezuela seçimleri, Belarus'ta yapılan tüm seçimler, Kuzey Kore'deki seçimler, Mısır seçimleri, Saddam Hüseyin'in 1995 ve 2002 cumhurbaşkanlığı seçimleri bulunur.
Meksika'da, 1929'dan 1982'ye kadar olan tüm cumhurbaşkanlığı seçimleri sahte seçimler olarak kabul edilir. Bu dönemde Kurumsal Devrimci Parti (PRI) ve öncülerinin, ciddi bir muhalefet olmadan ülkede fiili tek parti sistemiyle yönettiği ve bu dönemdeki tüm cumhurbaşkanlığı seçimlerini oyların %70'in üzerinde alarak kazandığı düşünülmektedir. Modern Meksika tarihindeki ilk ciddi rekabetçi cumhurbaşkanlığı seçimi 1988'de oldu, bu seçimde ilk kez PRI adayı iki güçlü muhalefet adayıyla karşı karşıya geldi, ancak hükümetin sonucu manipüle ettiği düşünülmektedir. İlk adil seçim 1994 yılında yapıldı, ancak muhalefet 2000 yılına kadar zafer kazanamadı.
Rejim tarafından muhalefet bastırılması, seçmenlerin zorlaması, oy hileleri, seçmen sayısından daha fazla oy alındığının raporlanması, açıkça yalan söyleme veya bu faktörlerin bir kombinasyonu aracılığıyla önceden belirlenmiş bir sonuca ulaşılması sağlanır.
Diğer bir örnekte, Liberya'da Charles D. B. King adlı liderin 1927 genel seçimlerinde 234,000 oy alarak kazandığı bildirildi, bu "çoğunluk", uygun seçmen sayısından on beş kat daha fazlaydı.
Aristokratik seçimler
Akademisyenler, modern liberal demokrasilerde seçimlerin baskın olduğunu savunurlar; ancak aslında bu seçimlerin her bir vatandaşa kamu görevini eşit bir şekilde alma şansını reddeden aristokratik seçim mekanizmaları olduğunu iddia ederler. Bu tür görüşler, Antik Yunan'dan bu yana, Aristoteles'in zamanından beri ifade edilmektedir. Fransız siyaset bilimci Bernard Manin'e göre, seçimlerin eşitsizlikçi niteliği dört faktörden kaynaklanmaktadır: adayların seçmenler tarafından eşitsiz muamelesi, seçim için gereken aday ayrımı, belirginlik tarafından sağlanan bilişsel avantaj ve bilgiyi yayma maliyetleri. Bu dört faktör, adayların seçmenlerin kısmi kalite ve sosyal belirginlik standartlarına dayalı olarak değerlendirilmesine neden olur (örneğin, cilt rengi ve iyi görünüş gibi). Bu, aday havuzlarında kendi kendini seçim yönündeki önyargılara yol açar, çünkü seçmenlerin tarafsız standartları ve siyasi profilini yükseltmenin getirdiği maliyetler (giriş engelleri) vardır. Sonuç olarak, adayların seçimi, gerçekte veya kültürel bir bağlam içinde algılanan üstün niteliklere sahip ve temsil etmeleri gereken seçmenlerle nesnel olarak farklı olan adayların seçimidir.
Bu tür seçimleri açık ve eşitlikçi olarak algılama yanılsaması, içsel olarak böyle olmadıklarında çağdaş yönetimdeki sorunların kök nedeni olabilir. Bu görüşü destekleyenler, modern seçim sisteminin asla sıradan vatandaşlara güç kullanma fırsatı vermek için tasarlanmadığını, sadece yönetenlere onay verme hakkını önceliklendirdiğini savunur. Bu nedenle, modern seçim sistemleri tarafından seçilen temsilcilerin çok kopuk, tepkisiz ve elit hizmeti sağlama odaklı olduğunu ileri sürerler. Bu sorunla başa çıkmak için, çeşitli bilim insanları demokrasinin alternatif modellerini önermiştir, bunların birçoğu sortition temelli seçim mekanizmalarına dönüşü içermektedir. Hangi ölçüde sortition'un hükümdar seçiminde baskın bir yöntem olması gerektiği veya seçim temsili ile hibrit bir şekilde kullanılması gerektiği, hala tartışma konusudur.