İtalyan_Rönesansı'nda_resim
Bilim ve Teknoloji
Klasik metinlere erişim kazanmasıyla eş zamanlı olarak Avrupa, kökeni Bizans ve İslam alimlerinin eserlerinde olan ileri matematiğe erişim kazandı. 15. yüzyılda hareketli tip matbaanın ortaya çıkışı, fikirlerin kolayca yayılabileceği ve geniş bir halk için artan sayıda kitap yazıldığı anlamına geliyordu. Yağlı boyanın gelişimi ve İtalya'ya girişinin resim sanatı üzerinde kalıcı etkileri olmuştur. Batı Avrupa üniversitelerinde 11. yüzyılın sonları veya 12. yüzyılın başlarından itibaren geliştirilen çeşitli felsefe ve teoloji biçimleri için genel bir etiket olarak kullanılan terim. Bu "skolastik" düşünce sistemlerinin tümü geniş ölçüde Aristotelesçiydi. Entelektüel soruları tartışırken Aristo mantığı ve Aristoteles terminolojisini standart uygulama olarak kabul ettiler. Aristoteles'in metodolojik bir rehber olarak statüsü üzerinde geniş bir anlaşmaya varmalarının yanı sıra, bu okullar geniş felsefi ve teolojik konularda ortak bir doktrin setini paylaşmadılar. Neredeyse en başından beri, birçok "skolastisizm" vardı. Bu terim aslında "okullarda öğretilen felsefe"den, yani üniversitelerde öğretilen felsefeden biraz daha fazlasını ifade ediyordu. Teolog Peter Lombard (yaklaşık 1100-1160) ve filozof Pierre Abélard (1079-1142) gibi skolastisizmin kurucuları, Aristoteles mantığını rasyonel söyleme rehberleri olarak kabul ettiler, ancak Aristotelesçi mantığın yalnızca sınırlı sayıda olduğunu biliyorlardı. ilk elden. Bununla birlikte, 13. yüzyılın ilk yıllarında, bugün bilinen Aristoteles yazılarının neredeyse tamamı Latince'ye (doğrudan Yunancadan ziyade çoğunlukla Arapça'dan) çevrildiğinden, Aristoteles sadece mantıkta değil, aynı zamanda sanal olarak da ezici bir varlık haline geldi. doğa bilimleri ve hatta Hristiyan teolojisi de dahil olmak üzere her felsefi konu. Birçok tartışmalı soruda, filozoflar ve teologlar kısa süre sonra onun yazılarının tam olarak ne anlama geldiği konusunda hemfikir olmadıklarını anladılar. Aristoteles'in çalışmalarının yeni keşfedildiği 13. yüzyıl, Albertus Magnus (1206–1280) ve Thomas Aquinas (1224/5–1274) gibi şahsiyetlerin kariyerleriyle ayırt edilen skolastik felsefe ve teolojinin altın çağıydı. Büyük görev, yeni Aristotelesçi öğrenmeyi özümsemek ve onun Tanrı'nın dünyayı yoktan yaratması ve insan ruhunun ölümsüzlüğü gibi felsefi ve teolojik doktrinlerle ilişkisini tanımlamaktı. Hem bu hem de diğer doktrinler üzerinde, Hristiyan düşünürler, Aristoteles'i anlamaları inancın felsefi geçerliliğini reddeden Arap yorumcu ve filozof İbn Rüşd (Latince, İbn Rüşd, 1126-1198) ile ilişkilendirilen Aristoteles'i yorumlamanın radikal bir seküler yolu ile mücadele etmek zorunda kaldılar. hem dünyanın yaratılışında hem de bireysel ruhun ölümsüzlüğünde. En büyük yüzyılında bile, skolastisizm, bazen önde gelen bir şahsiyetin otoritesi tarafından tanımlanan (örneğin, Thomas Aquinas'ın düşüncesine dayanan Thomizm (en)) ve bazen belirli bir üniversitenin geleneği veya hakim olan tarafından tanımlanan rakip okullara bölündü. (Dominikliler arasında Aquinas ve Fransiskenler arasında Bonaventura [1221-1274]). Bu bölünmeler sonraki nesillerde çoğalmaya devam etti, böylece skolastik felsefe çok sayıda çatışan ekole veya geleneğe bölündü, bu nokta Rönesans hümanistleri arasındaki eleştirmenleri tarafından kendisine karşı kullanılan, ancak önde gelen skolastik düşünürler tarafından da kabul edilen bir noktaydı. Geç 13. yüzyıl skolastisizminin en büyük figürü olan John Duns Scotus (yaklaşık 1270-1308), Aquinas'ı aşırı derecede akılcı olmakla eleştiren ve birçok üniversitede baskın hale gelen Scotçuluk (en) olarak bilinen etkili bir gelenekten kaynaklandı. 16. yüzyılda hala etkiliydi. Kökleri erken Orta Çağların felsefi ve teolojik tartışmalarında bulunan, ancak geç Orta Çağ formülasyonlarında kurucu otorite olarak İngiliz Fransisken Ockhamlı William'a (yaklaşık 1285-1347) bakan bir başka güçlü düşünce okulu Adcılık olarak biliniyordu. Teoloji açısından potansiyel olarak radikal olmasına rağmen, Adcılık Katolik ortodoksisine çok az meydan okuma üretti. Bununla birlikte, Albertus Magnus, Aquinas ve Duns Scotus (Scotçuluk (en)) ile ilişkilendirilen eski skolastisizm biçimlerinin eleştirisiydi. Bu eski düşünce ekollerinin takipçileri, "realist"in eleştirisinden doğan çeşitli akademik geleneklere karşın, via antiqua olarak bilinir hale geldi.