cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hakan Kara
Eğitimi
1991 yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nden elektrik-elektronik mühendisliği diplomasıyla mezun oldu.Lisansın ardından ekonomiye yöneldi ve Bilkent Üniversitesi'nde iktisat yüksek lisans programını tamamladı.Daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. Burada dünyanın en iyi 100 üniversitesi arasında gösterilen dünyanın finans merkezi olan New York eyaletinde bulunan New York Üniversitesi'nde ekonomi bölümünde doktorasını tamamladı. Kara, Makroekonomi, Merkez Bankacılığı ve Türkiye ekonomisi üzerine makale ve kitaplar yazdı.
Konfederasyon Dönemi
Britanya
2. Shelburne Kontu William Petty, Paris Antlaşması'na yol açan müzakereler sırasında Başbakan olarak görev yaptı. Shelburne, ABD ile barışçıl ilişkilerden ve artan ticaretten yanaydı, ancak hükûmeti 1783'te düştü ve halefleri ABD ile dostane ilişkilere daha az niyetliydi. Birçok İngiliz lider, ABD'nin uyum eksikliği nedeniyle nihayetinde çökeceğini ve bu noktada İngiltere'nin Kuzey Amerika üzerinde yeniden hegemonya kurabileceğini umuyordu. Batı topraklarında - özellikle günümüz Wisconsin ve Michigan'ında - İngilizler birkaç kalenin kontrolünü elinde tuttu ve Yerli Amerikalılarla ittifaklar geliştirmeye devam etti. Bu politikalar ABD yerleşimini engelledi ve İngiltere'nin kazançlı kürk ticaretinden kar elde etmesine izin verdi. İngilizler, kaleleri işgal etmeye devam etmelerini, Amerikalıların İngiliz vatandaşlarına borçlu olduğu savaş öncesi borçların tahsil edilmesini engellediği temelinde haklı çıkardılar ve Jay tarafından daha sonra yapılan bir soruşturma bunu doğruladı. Güçsüz Kongre'nin devletleri harekete geçmek için yapabileceği çok az şey olduğundan, İngilizler, mesele 1795'te Jay Antlaşması ile çözülene kadar kaleleri işgal etme gerekçelerini korudular. Bu Anayasa ile onun uygulanması için çıkarılacak Amerika Birleşik Devletleri yasaları ve Amerika Birleşik Devletleri’nin yetkisi altında yapılmış ya da yapılacak andlaşmalar, ülkenin en yüce yasası olacak; tüm Eyaletlerdeki yargıçlar, Eyalet Anayasaları ya da yasalarında aksine hükümler olsa bile, bu yasaya bağlı kalacaklardır.”
(Madde VI)
Böylelikle Amerika Birleşik Devletleri yasaları, kendi ulusal mahkemelerinde kendi yargıçları ve kanun adamları tarafından olduğu kadar, eyalet mahkemelerinde de eyalet yargıçları ve eyalet kanun adamları tarafından uygulanabilir konuma geldi.
Jay, özellikle açık ara en çok uluslararası ticareti yürüten Büyük Britanya ile uluslararası ticaretin genişletilmesi ihtiyacını vurguladı. Ancak İngiltere, merkantilist ekonomi politikaları izlemeye devam etti, ABD'yi Karayip kolonileriyle ticaret yapmaktan dışladı ve ABD'yi mamul mallarla doldurdu. ABD'li tüccarlar buna Çin'de tamamen yeni bir pazar açarak yanıt verdi. Amerikalılar hevesle çay, ipek, baharat ve porselen eşya satın alırken, Çinliler Amerikan ginsengi ve kürkleri için hevesliydi. Anayasa, 16 hafta süren görüşmelerden sonra 17 Eylül 1787’de, oturuma katılan 42 temsilciden 39’u tarafından imzalandı. Franklin, Washington’un oturduğu sandalyenin arkasına parlak altın yaldızlı boyayla çizilmiş olan yarım-güneşi göstererek şunları söyledi:
Oturum sırasında çok kez başkanın oturduğu sandalyenin arkasına bakıp güneşin doğuyor mu batıyor mu olduğuna karar verememiştim; sonunda, şimdi görüyorum ki bu batan değil, yükselen bir güneştir.”
Kurucu Meclis toplantıları sona ermişti; temsilciler “Kent Meyhanesi’ne gittiler, birlikte yemek yediler ve dostça vedalaştılar.” Buna karşın, daha mükemmel bir birlik kurma yolundaki çabaların çok önemli bir aşaması henüz başlamamıştı. Belgenin yürürlüğe girebilmesi için her eyalette toplanacak halk meclislerinin onayı gerekliydi.
İspanya
İspanya, Devrim Savaşı sırasında İngilizlerle Fransa'nın müttefiki olarak savaştı, ancak cumhuriyetçilik ideolojisine güvenmedi ve resmi olarak ABD'nin bir müttefiki değildi. İspanya, Amerika Birleşik Devletleri'nin güneyinde ve batısında bulunan Florida ve Louisiana bölgelerini kontrol etti. Amerikalılar, Trans-Appalachian topraklarındaki birçok yerleşimci için ürünlerini Amerika Birleşik Devletleri'nin Doğu Sahili de dahil olmak üzere diğer pazarlara göndermek için tek gerçekçi çıkış olduğu için, Mississippi Nehri üzerindeki navigasyon haklarının önemini uzun zamandır kabul etmişti. Kurucu Meclis, Anayasa’nın, 13 eyaletten dokuzunda toplanacak kurucu meclislerin onayı üzerine yürürlüğe girmesini kararlaştırmıştı. 1788’e kadar dokuz eyalet Anayasa’ya gereken onayı vermiş, fakat, Virginia ve New York bu işlemi gerçekleştirmemişti. Çok kişi, bu iki eyaletin desteği olmazsa Anayasa'ya hiçbir zaman uyulmayacağına inanıyordu. Birçoğuna göre, belge tehlikelerle doluydu: kurduğu güçlü merkezi hükûmet zorbaca davranışlara girip koyduğu ağır vergilerle baskı yapmaz ve onları savaşlara sürüklemez miydi?
Bu sorular karşısındaki farklı görüşler iki partinin kurulmasına yol açtı: güçlü bir merkezi hükûmetten yana olan Federalistler ve birbirinden ayrı eyaletlerin oluşturacağı gevşek bir bağlantıyı yeğleyen Antifederalistler. İki taraf arasında, basında, yasama organlarında ve eyalet kurucu meclislerinde hararetli tartışmalar yapıldı.
Jeopolitik gerilimlere rağmen, İspanyol tüccarlar ABD ile ticareti memnuniyetle karşıladı ve ABD'yi İspanya'nın Yeni Dünya kolonilerinde konsolosluklar kurmaya teşvik etti. Amerikan tüccarlarının Britanya'dan mal ithal ettiği ve ardından bunları İspanyol kolonilerine yeniden sattığı yeni bir ticaret hattı ortaya çıktı. ABD ve İspanya, ABD'nin ticari bir anlaşma ve sınırların karşılıklı tanınması karşılığında yirmi beş yıl boyunca Mississippi Nehri'ne erişim hakkından vazgeçmesini gerektirecek olan Jay-Gardoqui Antlaşması'na ulaştı. 1786'da Jay, anlaşmayı Kongre'ye sunarak bölücü bir tartışma başlattı. Virginia'dan James Monroe liderliğindeki Güneyliler, Mississippi ile ilgili hükme karşı çıktılar ve Jay'i batıdaki büyüme yerine Kuzeydoğu ticari çıkarlarını desteklemekle suçladılar. Antlaşmaların onaylanması için Konfederasyon Maddeleri uyarınca dokuz oy gerekliydi ve beş Güney eyaletinin tümü onaya karşı oy vererek anlaşmayı mahvetti. New York’ta Alexander Hamilton, John Jay ve James Madison, Federalist Yazılar olarak bilinen bir dizi makale yayınlayarak, Anayasa’nın onaylanması gerektiğini savundular. New York gazetelerinde yayınlanan yazılar, birbirini frenleyen ve dengeleyen yasama, yürütme ve yargı organlarına sahip bir merkezi federal hükûmet lehinde ve günümüzde klasikleşmiş olan görüşleri içeriyordu. Federalist Yazılar’ın New York temsilcilerini etkilemesi sonucu, Anayasa 26 Temmuz’da onaylandı.
Fransa
Fransa, Dışişleri Bakanı Vergennes'in önderliğinde, büyük ölçüde İngilizlere zarar vermek için Devrim Savaşı'na girmişti. Fransızlar, savaş sırasında erzak, finans ve güçlü bir donanma sağlayarak vazgeçilmez bir müttefikti. 1778'de Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri, "sürekli" bir askeri ittifak kuran İttifak Antlaşması'nın yanı sıra ticari bağlar kuran Dostluk ve Ticaret Antlaşması'nı imzaladılar. Paris Antlaşması'nda İngiltere, kısmen ABD'nin Fransa'ya olan bağımlılığını zayıflatma arzusundan dolayı, ABD için nispeten elverişli koşullara razı oldu. Savaştan sonra ABD, Fransa ile ticareti artırmaya çalıştı, ancak iki ülke arasındaki ticaret sınırlı kaldı. ABD ayrıca İngilizlere ABD topraklarındaki kalelerini boşaltmaları için baskı yapmak için Fransız yardımını istedi, ancak Fransızlar Anglo-Amerikan ilişkilerine tekrar müdahale etmeye istekli değildi. Güçlü bir merkezi hükûmete karşı beslenen husumet, Anaysa’ya karşı çıkanların kuşkularından sadece bir tanesiydi. Anayasa’nın bireysel hakları ve özgürlükleri yeterince korumadığı korkusu da pek çok kişide şüpheye yol açıyordu. Bireysel hakları teker teker saymadığı gerekçesiyle sonuç belgesini imzalamayan üç Virginialı Kurucu Meclis temsilcisinden biri de, Virginia’nın 1776 tarihli Temel Haklar Bildirgesi’ni kaleme almış olan George Mason’du. Anayasa’nın Virginia tarafından onaylanmaması için, Patrick Henry ile birlikte hararetli bir kampanya yürüttü. Gerçekten de, aralarında Massachusetts’in de bulunduğu beş eyalet, Anayasa’yı, bireysel haklara ilişkin değişikliklerin vakit geçirmeden yapılması koşuluyla onayladı.
Diğer sorunlar
Kuzey Afrika'nın Fas, Cezayir, Tunus ve Trablus eyaletleri dışında faaliyet gösteren Berberi korsanları, 18. yüzyılın sonlarında Akdeniz'deki gemicilik için bir tehdit oluşturuyordu. Avrupa'nın önde gelen güçleri, baskınlarından kaçınmaları için Barbary korsanlarına haraç ödedi, ancak ABD, kısmen ulusal hükûmetin para eksikliği nedeniyle korsanların aradığı şartları yerine getirmeye istekli değildi. Bu nedenle, korsanlar 1780'lerde ABD gemilerini avladılar. Konferderasyon Kongresi’nin son yaptığı işlerden biri de ilk başkanın seçimi için hazırlık yapmak oldu ve yeni hükûmetin 4 Mart 1789’da çalışmaya başlaması kabul edildi. Yeni devlet başkanı olarak adı herkesin ağzında dolaşan George Washington 30 Nisan 1789’da oybirliğiyle bu göreve seçildi. O günden beri her başkan tarafından yapıldığı gibi Washington da başkanlık görevlerini büyük bir bağlılıkla yerine getireceğine ve “Amerika Birleşik Devletleri Anayasası’nı gözetmek, korumak ve savunmak için” elinden gelen her şeyi yapacağına yemin etti.
Washington göreve başladığında yeni Anayasa, ne bir geleneğe dayanıyordu ne de örgütlü bir halk desteğine sahipti. Kaldı ki, yeni hükûmet kendi çalışma biçimini de geliştirmek zorundaydı. Tahsil edilecek hiçbir vergi yoktu. Yargı organı kuruluncaya kadar yasalar uygulanamayacaktı. Ordu küçüktü. Donanma ortadan kalkmıştı.
Reform çabaları
1783'te savaşın sona ermesi, eyaletlerin merkezi bir hükûmete yetki verme olasılığını geçici olarak sona erdirdi, ancak Kongre'nin içindeki ve dışındaki birçok kişi daha güçlü bir ulusal hükûmeti desteklemeye devam etti. Askerler ve eski askerler, daha güçlü bir ulusal hükûmet çağrısında bulunan güçlü bir blok oluşturdular ve bunun savaş zamanı liderliğinin daha iyi olmasını sağlayacağına inandılar. Onlara, düzen ve sağlam ekonomik politikalar sağlamak için güçlü bir ulusal hükûmet isteyen tüccarlar ve ulusal hükûmetin Batı'daki Amerikan topraklarını en iyi şekilde koruyabileceğine inanan birçok yayılmacı katıldı. Ek olarak, John Jay, Henry Knox ve diğerleri, Kongre gibi büyük, yasama organından daha kararlı bir şekilde yönetebilecek bağımsız bir yürütme çağrısında bulundular. Özellikle genç Amerikalılar arasında artan milliyetçilik duygularına rağmen, milliyetçilerin Kongre'ye daha fazla yetki verme çabaları, eyaletlerin sürekli üstünlüğünü tercih edenler tarafından yenilgiye uğratıldı. Çoğu Amerikalı, Devrim Savaşı'nı güçlü bir hükûmete karşı bir mücadele olarak gördü ve çok az eyalet lideri kendi devletinin egemenliğinden vazgeçmeye istekliydi. 1786'da, Güney Carolina'dan Charles Cotesworth Pinckney, anayasa değişikliklerini değerlendirmek için büyük bir kongre komitesinin kurulmasına öncülük etti. Komite yedi değişiklik önerdi ve önerileri merkezi hükûmete ticareti ve Kongre'ye yeterli fon sağlayamayan ince eyaletleri düzenleme yetkisi verecekti. Kongre bu önerilere göre hareket edemedi ve reformcular Kongre dışında harekete geçmeye başladı. Kongre, hemen Devlet ve Maliye bakanlıklarını kurarak bunların başına Thomas Jefferson ile Alexander Hamilton’u getirdi. Kongre aynı günlerde, bir başkanı ve beş üyesi olan Yüksek Mahkeme’nin yanı sıra, üç gezici bölge mahkemesi ve 13 yerel mahkeme kurarak federal yargı organını da oluşturdu. Bir savaş bakanı ve bir adalet bakanı da atandı. Washington genellikle her konuda görüşüne güvendiği kişilerle danışmada bulunduktan sonra karar vermeyi yeğlediği için, Kongre tarafından yaratılacak bakanlıklardan oluşan bir Amerikan Başkanlık Kabinesi kuruldu.
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, 1789'da yürürlüğe girdiğinden beri Amerika Birleşik Devletleri'nin en yüksek yasası olarak hizmet vermiştir. Belge, 1787 [[Philadelphia Konvansiyonu'nda]] yazılmıştır ve 1787 ve 1788'de düzenlenen bir dizi devlet sözleşmesiyle onaylanmıştır. 1789'dan beri Anayasa yirmi yedi kez değiştirilmiştir; özellikle önemli değişiklikler arasında Amerika Birleşik Devletleri Haklar Bildirisi'ndeki on değişiklik ve üç Yeniden Yapılanma Değişiklikleri bulunmaktadır. * Amerika Birleşik Devletleri Anayasası, Amerikan hükûmetinin temel belgesi ve ülkenin yüce yasasıdır. 200 yıldır hükûmet kurumlarının evrimine yön vermiş ve siyasal istikrar, bireysel özgürlük, ekonomik gelişme ve toplumsal gelişmenin temelini oluşturmuştur.
Taslak Anayasa, Eylül 1787'de Konfederasyon Kongresi'ne sunuldu. Eyaletler onaylamayı tartışırken yayınlananFederalist Yazılar, Anayasa için arka plan ve gerekçe sağladı. Bazı eyaletler, ancak Haklar Bildirgesi olacak değişikliklerin yeni hükûmet tarafından derhal kabul edilmesi durumunda Anayasa'yı onaylamayı kabul etti. Eylül 1788'de Konfederasyon Kongresi, on bir devletin yeni Anayasayı onayladığını onayladı ve seçimlerin yapılmasını emretti. Yeni hükûmet 4 Mart 1789'da başladı, New York'ta toplandı ve Konfederasyon Maddeleri tarafından yetkilendirilen hükûmet kendini feshetti. Amerikan Anayasası dünyada yürürlükte bulunan en eski yazılı anayasadır ve dünya çevresinde pek çok diğer anayasa için de model oluşturmuştur. Anayasa, kalıcılığını sadeliğine ve esnekliğine borçludur. Başlangıçta, Atlantik kıyısındaki 13 çok farklı eyalette yaşayan dört milyon insanın yönetimi için tasarlanmış anayasa, yalnız 27 değişiklikten gemiştir.
1791'de eyaletler, çeşitli sivil özgürlükler için koruma sağlayan Haklar Bildirgesi'ni onayladı. Haklar Bildirgesi başlangıçta yalnızca federal hükûmete uygulandı, ancak bir birleşme sürecinin ardından, Haklar Bildirgesi'nin çoğu koruması artık eyalet hükûmetleri için de geçerli. Anayasada yapılan diğer değişiklikler, federal ilişkileri, seçim prosedürlerini, görev şartlarını, seçmenleri genişletmeyi, federal hükûmeti finanse etmeyi, alkol tüketimini ve kongre ödemelerini ele aldı. 1865 ve 1870 yılları arasında devletler, köleliği ortadan kaldıran, yasaların eşit korunmasını garanti eden ve seçmen haklarının kısıtlanmasına ilişkin yasaklar uygulayan Yeniden Yapılanma Değişikliklerini onayladı. Anayasanın anlamı, federal mahkemelerde yargı denetimiyle yorumlanır. Orijinal parşömen kopyaları Ulusal Arşiv Binası'nda sergilenmektedir. * 1787’de bir taslak belge 1781'de başlayan altı yıllık yoğun tartışmalardan sonra gerçekleşti. Günümüzde Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyısını oluşturan bölgedeki 13 İngiliz kolonisi 1776’da İngiltere’den bağımsızlıklarını ilan ettiler. Bundan bir yıl önce, Büyük Britanya ile koloniler arasında, acılarla dolu altı yıl sürecek, bir savaş başladı. Savaş bir yandan sürerken – artık kendilerine Amerika Birleşik Devletleri adını veren – koloniler, onları bir ulus olarak biribirine bağlayan bir anlaşma kaleme aldılar. “Konfederasyon ve Sürekli Birlik Maddeleri” denilen anlaşma 1777’de bir eyaletler Kongresi’nce kabul edildi ve Temmuz 1778’de resmen imzalandı.
Ancak önlerindeki çalışma, katılım olmasa bile sürekliydi. Sözleşme kendisini bir "Bütün Komitesi" haline getirdi ve günlerce böyle kalabilirdi. Gayri resmiydi, oylar kolayca alınıp tekrar alınabiliyordu, pozisyonlar önyargısız değişebiliyordu ve daha da önemlisi, resmi bir nisap çağrısına gerek yoktu. Milliyetçiler kararlıydı. Madison'ın dediği gibi, durum umutsuzluk için fazla ciddiydi. Bildirgeyi imzalayanlar olarak daha sonra Independence Hall olarak adlandırılan aynı Devlet Evi'ni kullandılar.
Sözleşmeye rapor veren delegeler, itimatnamelerini Güney Karolina Sekreteri William Jackson'a sundular. New York, "Birliğin korunması" için tüm olası "değişiklikleri ve hükümleri" sürdürmelerini açıkça emretti. New Hampshire, "Kongre'nin yetkilerini genişletmek için zamanında önlemler" çağrısında bulundu. Virginia, "federal sistemin revizyonunu tüm kusurlarına kadar genişletmenin gerekliliğini" vurguladı.
29 Mayıs, Edmund Randolph (VA), Virginia Planı'nı önerdi. Daha büyük, daha kalabalık devletlerin çıkarlarına ağırlık verildi. Amaç, Konfederasyon Maddelerinde belirtilen "ortak savunma, özgürlük güvenliği ve genel refah" amaçlarına ulaşmaktı. Virginia Planı ulusaldı, yetki halktan geliyordu.
15 Haziran, William Patterson (NJ), Konvansiyon azınlığının [[New Jersey Planı]]'nı önerdi. Daha küçük, daha az nüfuslu eyaletlerin çıkarlarına ağırlık verildi. Amaç, devletleri onları "yok etme veya yok etme" planından korumaktı. New Jersey Planı tamamen federaldi, yetki eyaletlerden geliyordu.
New Jersey Planı alternatif bir teklif olarak yalnızca üç gün hayatta kalsa da, önemli unsurları kabul edildi. Maddeler, Birliğin iyi yönetimi ve korunması için "gözden geçirildi, düzeltildi ve genişletildi". Senato eyaletler tarafından, ilk başta eyalet yasama organları tarafından seçilir. Kongre, doğrudan eyaletlerde toplanan gelirler için kanunları kabul eder ve eyalet mahkemelerinin kararları Yüksek Mahkeme tarafından incelenir. Vergiler için devlet paylaştırması başarısız oldu, ancak'ev', özgür sakinlerin nüfus sayımı ve orijinal olarak diğerlerinin beşte üçü tarafından paylaştırıldı. Devletler Birliğe eklenebilir. Başkanlar federal yargıçları atar. Kongre tarafından yapılan anlaşmalar ülkenin en yüksek yasasıdır. Tüm eyalet yargı organları, eyalet yasalarına rağmen anlaşmaları uygulamakla yükümlüdür. Başkan, herhangi bir eyalette anlaşmaları uygulamak için bir ordu kurabilir. Devletler, başka bir eyalette meydana gelen bir hukuk ihlalini orada olmuş gibi ele alır.* Ancak bu aşamadan sonra, zaman zaman Kurucu Meclis toplantısının kesilmesi ve bir anayasa kaleme alınamadan görüşmelerin sona ermesi tehdidini yaratan büyük görüş ayrılıkları ortaya çıktı. Büyük eyaletler yasama organında orantılı temsil lehinde tutum takındılar: her eyalet nüfusuyla orantılı oy gücüne sahip olmalıydı. Diğerlerinin üstünlük sağlamasından korkan küçük eyaletler tüm eyaletler için eşit temsil üzerinde ısrar ettiler.
Anayasa taslağının hazırlanmasıyla ilgili mevcut bilgiler, esas olarak, Max Farrand'ın Kongre Dergisi ve diğer Federalistler ve Anti-Federalistlerin kaynaklarını içeren "1787 Federal Konvansiyonunun Kayıtları"nda kronolojik olarak yer alan James Madison tarafından bırakılan Journal'dan gelmektedir. * Sorun “Büyük Uzlaşma” ile çözümlendi ve Kongre’nin bir meclisinde her eyalete eşit temsil, diğerinde de orantılı temsil hakkı tanındı. Senato’da her eyaletin iki sandalyesi olacaktı. Temsilciler Meclisi’ndeyse sandalye sayısı nüfusa bağlı kalacaktı.
Bilim adamları, bir devrimdeki azınlığın, "eski vatansever" Anti-Federalistlerin Cincinnati Cemiyeti'nde devrimci ordunun desteğini alan "milliyetçi" Federalistler üzerinde sahip olduğu etkiye sahip olmasının dünya tarihinde olağandışı olduğunu gözlemliyorlar. Her iki fraksiyon da geleceği kesin olan değişikliklere tam olarak katılabilecekleri bir ulus yaratma niyetindeydi, çünkü bu büyük olasılıkla ulusal birliğine izin verecek, gelecek nesiller için özgürlüğü garanti edecek ve karşılıklı uzun vadeli materyallerini teşvik edecekti. Çoğunluğun isteklerini daha iyi yansıttığı düşünüldüğünden, federal bütçe ve gelirlere ilişkin tüm yasama gücü Temsilciler Meclisi’ne verildi. Büyük Uzlaşma büyük ve küçük eyaletler arasındaki ayrılığı sona erdirdi; ama, uzun yaz boyunca pek çok başka uzlaşmalara da varıldı.
Philadelphia Sözleşmesini Çağırmak
1785'te Washington, Maryland ve Virginia arasında çeşitli ticari meselelerle ilgili bir anlaşma oluşturan Mount Vernon Konferansına ev sahipliği yaptı. Devletlerarası işbirliğinin bu örneğinden cesaret alan Madison, Virginia meclisini eyaletler arası ticareti teşvik etmek amacıyla başka bir konferansa, Annapolis Sözleşmesine ev sahipliği yapmaya ikna etti. Kongreye yalnızca beş eyalet delegasyonu katıldı, ancak katılan delegeler federal hükûmette reform yapılması gerektiği konusunda büyük ölçüde anlaştılar. Delegeler, anayasa reformunu düşünmek için 1787'de Philadelphia'da ikinci bir kongrenin yapılması çağrısında bulundular. Annapolis Sözleşmesi'nden sonraki aylarda, reformcular bir sonraki kongrede daha iyi katılım sağlamak için adımlar attılar. Anayasa reformunu düşünmek için Kongre'nin onayını aldılar ve en önde gelen ulusal lider olan Washington'u davet etmeyi sağladılar. Milliyetçilerin anayasal bir konvansiyona yönelik çağrısı, ayaklanmaları bastırmaya yardımcı olacak kadar güçlü bir ulusal hükûmete duyulan ihtiyacın çoğunu ikna eden Shays Ayaklanması'nın patlak vermesiyle desteklendi. Bu sırada ülke de sürekli olarak büyüyor ve Avrupa’dan gelen göçmenlerin sayısı çoğalıyordu. Amerikalılar batıya doğru ilerliyorlar, New Englandlılar ve Pennsylvanialılar Ohio’ya, Virginialılar ve Carolinalılar Kentucky ve Tennessee’ye yerleşiyorlardı. İyi çiftlikler çok az bir bedel karşılığı alıcı buluyor ve işçi talebi giderek artıyordu. New York eyaletinin kuzey bölgelerindeki, Pennsylvania’daki ve Virginia’daki zengin vadiler, kısa zamanda, buğday üreten çok geniş bölgeler haline geldi.
Konfederasyon Maddelerinin büyük bir reforma ihtiyaç duyduğuna dair nüfusta yaygın bir his olmamasına rağmen, her devletin liderleri zayıf ulusal hükûmetin yarattığı sorunları kabul ettiler. Mayıs 1787'de Philadelphia Konvansiyonu açıldığında, Rhode Island dışındaki her eyalet bir heyet gönderdi. Delegelerin dörtte üçü Kongre'de görev yapmış ve hepsi de Maddeleri değiştirmenin zorluğunu ve önemini kabul etmişti. Her delege kendi devletinin gücünü kaybetmekten korkmasına rağmen, delegeler arasında ABD'nin dış ilişkileri etkin bir şekilde yönetebilecek ve ulusal güvenliği sağlayabilecek daha güçlü bir federal hükûmete ihtiyaç duyduğu konusunda geniş bir anlaşma vardı. Birçoğu aynı zamanda tek tip bir para birimi ve ulusal telif hakkı ve göçmenlik yasaları oluşturmayı umuyordu. Toplantıya bir miktar meşruiyet sağlamaya yardımcı olan Washington ve Franklin gibi güçlü ve saygın liderlerin katılımıyla delegeler, ulusal hükûmette kapsamlı değişiklikler yapmaya karar verdiler. Pek çok gereç evlerde yapılmakla birlikte Endüstri Devrimi Amerika’da da başlıyordu. Massachusetts ve Rhode Island’da büyük dokuma endüstrisinin temelleri atılıyor; Connecticut’ta madeni kap kaçak ve saat üretimi başlıyor; New York, New Jersey ve Pennsylvania kağıt, cam ve demir üretiyordu. Deniz taşımacılığı, Amerika Birleşik Devletleri açık denizlerde İngiltere’den sonra ikinci sırada olacak kadar gelişmişti. 1790’dan önce bile Amerikan gemileri, kürk satmak için Çin’e kadar gidiyor ve çay, baharat ve ipek getiriyordu.
Yeni bir anayasa yazmak
Kongre Eylül 1787'de başladıktan kısa bir süre sonra, delegeler kongreye başkanlık etmek üzere Washington'u seçtiler ve toplantıların halka açık olmayacağı konusunda anlaştılar. İkinci karar, tamamen yeni bir anayasanın değerlendirilmesine izin verdi, çünkü yeni bir anayasanın açık bir şekilde değerlendirilmesi, büyük olasılıkla büyük bir kamuoyu tepkisine yol açacaktı. James Madison liderliğindeki Virginia delegeleri, Virginia Planı olarak bilinen ve üç bağımsız hükûmet koluna sahip daha güçlü bir ulusal hükûmet çağrısında bulunan bir dizi reform başlattı: yürütme, yasama ve yargı. Planda eyalet yasalarını geçersiz kılma yetkisine sahip güçlü bir federal hükûmet öngörülüyor. Madison'ın planı iyi karşılandı ve sözleşmenin tartışmasının temeli olarak hizmet etti, ancak hükümlerinin birçoğu sözleşme boyunca değiştirildi. Kongre sırasında, Pennsylvania'dan Madison ve James Wilson, Virginia Planına dayalı yeni bir anayasanın en önemli savunucularından ikisi olarak ortaya çıkarken, nihai belgenin önde gelen muhalifleri arasında Edmund Randolph, George Mason ve Elbridge Gerry yer alacaktı. Ülke gelişmesinin bu duyarlı döneminde, Washington’un akılcı liderliği yaşamsal bir önem taşıyordu. Başkan, ulusal hükûmeti örgütledi, daha önce İngiltere ve İspanya’nın elinde olan topraklarda yerleşime ilişkin siyaset geliştirdi, kuzeybatı sınır bölgesinde istikrarı sağladı, üç yeni eyaletin kabulünü gerçekleştirdi: 1791’de Vermont, 1792’de Kentucky ve 1796’da Tennessee. Son olarak da, Veda Konuşması’nda, ulusu “yabancı dünyanın hiçbir kesimi ile kalıcı ittifaklar yapmaması” için uyardı. Bu uyarısı, Amerika’nın dış dünyaya bakışını kuşaklar boyunca etkiledi.
Hamilton, ticaret ve endüstrinin çıkarları doğrultusunda davranacak güçlü bir merkezi hükûmet istiyordu. Kamu yaşamına, verimlilik, düzen ve örgütlenme aşkı aşılamıştı. Temsilciler Meclisi’nin “kamu borçlanmaları için yeterli destek” planı yapılması yolundaki çağrısına yanıt olarak, sadece kamu ekonomisine değil aynı zamanda etkin bir hükûmete de ilişkin ilkeleri geliştirdi ve destekledi.
Hamilton ayrıca, ülkenin çeşitli bölgelerinde şube açmaya yetkili olan bir Amerika Birleşik Devletleri Bankası da kurdu. Bir ulusal darphane açılmasını destekledi ve “yeni kurulmuş endüstri” görüşüne dayanarak, gümrük tarifeleri geliştirilmesini savundu. Bu görüşe göre, yeni kurulmuş şirketlerin geçici olarak korunması sayesinde rekabetçi ulusal endüstriler geliştirilebilirdi. Federal hükûmet borçlarının sağlam bir temele oturtulmasına ve ödenmesi için gerekli tüm gelirlerin sağlanmasına yönelik bu önlemler, ticaret ve endüstriyi teşvik etti ve ulusal hükûmetin ardında sağlam bir cephe oluşturan güçlü bir iş adamları grubu yarattı.
Jefferson, tarıma dayalı bulunan ve merkeziyetçi olmayan bir cumhuriyeti savunuyordu. Güçlü bir merkezi hükûmetin dış ilişkilerdeki değerini kabul etmekle birlikte, bu hükûmetin diğer alanlarda güçlü olmasını istemiyordu. Daha verimli bir örgütlenme Hamilton’un güçlü emeliydi; buna karşın Jeffeson bir konuşması sırasında “ben enerji dolu bir hükûmetin dostu olmam” demişti. Hamilton anarşiden korkuyor ve düzeni temel alıyor; Jefferson ise, zorbalıktan korkuyor ve özgürlüğü temel alıyordu.
Onay için mücadele
Philadelphia Konvansiyonu'nda yazılan Anayasa'nın onaylanması, daha güçlü bir federal hükûmetin muhalifleri onaya karşı harekete geçtiği için garanti edilmedi. Konvansiyonun sonunda bile, elli beş delegenin on altısı ya konvansiyondan ayrılmış ya da belgeyi imzalamayı reddetmişti. Anayasa'nın Yedinci Maddesi, belgenin onaylanmak üzere Kongre veya eyalet yasama organları yerine eyalet sözleşmelerine sunulmasını öngörmüştür. Kongre yeni bir Anayasanın değerlendirilmesine izin vermemiş olsa da, Kongre üyelerinin çoğu Philadelphia'da toplanan liderlerin itibarına saygı duyuyordu. Kongre üyelerinin yaklaşık üçte biri Philadelphia Konvansiyonu'ndaki delegelerdi ve bu eski delegeler yeni anayasanın güçlü savunucuları olduklarını kanıtladılar. Birkaç gün boyunca tartıştıktan sonra, Kongre, Anayasa'yı herhangi bir tavsiyede bulunmadan eyaletlere ileterek, her eyaletin belgeyi onaylayıp onaylamama konusunda karar vermesine izin verdi. Buna karşılık Hamilton, gerekli ayrıntılar çok fazla olduğu için, pek çok yetkinin genel ifadelerle belirlendiğini ve bunlar arasında, Kongre’nin özellikle verilmiş olan yetkilerini kullanabilmesi amacıyla, “gerekli ve uygun olan tüm yasaları çıkarma” yetkisinin de bulunduğunu savundu. Anayasa, ulusal hükûmete vergi koyma ve tahsil etme, borçları ödeme ve borçlanma yetkisi veriyordu. Bir ulusal bankanın, bu işlevlerin etkin biçimde yerine getirilebilmesine somut katkısı olabilirdi. Bu nedenle de Kongre’nin, genel yetkilerine dayanarak, böyle bir bankayı yaratma hakkı vardı. Washington ve Kongre Hamilton’un görüşlerini kabul etti ve federal hükûmetin yetkilerinin geniş anlamda yorumlanmasına ilişkin önemli bir örnek oluşturuldu.
Anayasanın onaylanması dokuz eyaletin onayını gerektiriyordu. Massachusetts, New York, Pennsylvania ve Virginia'daki onay tartışmaları, ulusun en büyük ve en güçlü dört devleti oldukları için özellikle önemliydi. Onaylamayı savunanlar Federalistler adını aldılar. Yakından bölünmüş New York yasama meclisini etkilemek için Hamilton, Madison ve Jay, New York ve diğer eyaletlerdeki tartışmayı etkileyen yeni ufuklar açan belgeler haline gelen Federalist Yazılar 'ı anonim olarak yayınladılar. Yeni anayasanın muhalifleri Anti-Federalistler olarak tanındı. Anti-Federalistlerin çoğu, Konfederasyon Maddelerinde değişiklik yapılması gerektiğini kabul etseler de, güçlü ve potansiyel olarak zalim bir merkezi hükûmetin kurulmasından korktular. Her iki kampın üyeleri de geniş bir görüş yelpazesine sahipti; örneğin, Luther Martin gibi bazı Anti-Federalistler, Konfederasyon Maddelerinde yalnızca küçük değişiklikler isterken, George Mason gibi diğerleri, Anayasa tarafından önerilen federal hükûmetin daha az güçlü bir versiyonunu tercih etti. Federalistler doğu, kentsel ilçelerde en güçlüydü, Anti-Federalistler ise kırsal alanlarda daha güçlü olma eğilimindeydi. Federalistler daha iyi finanse ve organize olma eğiliminde olsalar da, her hizip onay tartışmasını şekillendirmek için coşkulu bir kamu kampanyasına katıldı. Zamanla, Federalistler şüpheci halktaki birçok kişiyi yeni Anayasanın esası konusunda ikna edebildiler. Yeni hükûmetin ilk görevlerinden biri iç ekonomiyi güçlendirmek ve ülkenin mali konumunu güvence altına almak olmakla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri dış ilişkilerini göz ardı edemezdi. Washington dış politikasının temel taşları, barışın korunması, ülkeye yaralarını sarmak için zaman tanınması ve ulusal birleşmenin yavaş yavaş yürümesine olanak sağlanmasıydı. Avrupa’daki gelişmeler bu amaçları tehdit ediyordu. Çok sayıda Amerikalı Fransız Devrimi’ni yakından izliyor ve ona olumlu gözle bakıyordu. Nisan 1793’te gelen haberler, bu çatışmayı Amerikan siyasetinin bir sorunu yaptı. Fransa Büyük Britanya ve İspanya’ya savaş ilan etmişti ve Fransa’nın, Yurttaş Genet olarak bilinen yeni elçisi Edmond Charles Genet Amerika Birleşik Devletleri’ne geliyordu.
Kral XVI. Louis’nin Ocak 1793’te idam edilmesinin ardından, İngiltere, İspanya ve Hollanda Fransa ile savaşa girmişlerdi. 1778 tarihli Fransız-Amerikan İttifak Andlaşması uyarınca, Amerika Birleşik Devletleri ile Fransa sürekli olarak müttefik kalacaklardı ve Amerika Batı Hint Adaları’nı savunması için Fransa’ya yardım etmek zorundaydı. Buna karşın, askeri ve ekonomik açılardan çok zayıf bir ülke olan Amerika Birleşik Devletleri, büyük Avrupa güçleriyle yeni bir savaşa girebilecek durumda değildi. Washington 22 Nisan 1793’te, Amerika Birleşik Devletleri’nin “savaşan taraflarla dost ve onlara karşı tarafsız” olacağını açıklayarak, bağımsızlığına olanak vermiş bulunan 1778 andlaşmasının hükümlerini iptal etti. Genet geldiğinde, pek çok vatandaş sevgi gösterilerinde bulundu; fakat, hükûmet tarafından soğuk bir resmiyet içinde karşılandı. Buna kızan Genet, ele geçirilmiş bir İngiliz gemisinin korsan teknesi olarak donatılmayacağı yolunda verilmiş bulunan sözü ihlal etti. Bundan sonra da, hükûmeti atlayıp konuyu doğrudan doğruya Amerikan halkına danışacağı tehdidinde bulundu. Kısa süre sonra da, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa Hükûmeti’nin onu geri çağırmasını istedi.
Federalistler ilk onay zaferlerini Aralık 1787'de, Delaware, Pennsylvania ve New Jersey'nin tümünün Anayasa'yı onayladığında kazandılar. Şubat 1788'in sonunda, Massachusetts dahil altı eyalet Anayasa'yı onayladı. Massachusetts'te Federalistler, yeni Anayasa'nın ilk Kongresi'nin federal hükûmetin gücünü sınırlayan değişiklikleri dikkate alacağına söz vererek şüpheci delegeleri kazandılar. Onaylandıktan sonra Anayasa'yı değiştirme sözü, diğer onay tartışmalarında son derece önemli olduğunu kanıtladı, çünkü Federalistlerin Anayasa'nın gerekliliğini gören ancak bazı hükümlerine karşı çıkanların oylarını kazanmasına yardımcı oldu. Takip eden aylarda, Maryland ve Güney Carolina Anayasayı onayladılar, ancak Kuzey Carolina onaya karşı oy kullandı ve belgeyi yürürlüğe girmesinden sadece bir eyalet eksik bıraktı. Haziran 1788'de New Hampshire ve Virginia belgeyi onayladı. Virginia'da, Massachusetts'te olduğu gibi, Federalistler birkaç değişikliğin onaylanmasını vadederek Anayasa'ya destek kazandılar. Anti-Federalizm New York'ta güçlü olmasına rağmen, anayasal sözleşmesi yine de Temmuz 1788'de belgeyi onayladı, çünkü bunu yapmamak devleti birliğin dışında bırakacaktı. Rhode Island, Philadelphia Sözleşmesi için bir temsilci gönderdi olmasaydı yalnız devlet nedeniyle teklif edilen anayasaya güçlü muhalefete Federalistler tarafından kayıp bir nedeni olarak görülüyordu ve bu olmaz onaylamaya 1790 yılına kadar Anayasayı Genet olayı, Büyük Britanya ile ilişkilerin doyuruculuktan çok uzak bulunduğu bir sırada, Ameika’nın Fransa ile olan ilişkilerini de gerginleştirdi. Batı’daki kaleler hala İngiliz askerlerinin işgali altındaydı, Devrim sırasında İngiliz askerlerinin götürdüğü mallar ne iade edilmiş ne de bedeli ödenmişti ve Fransa limanlarına gitmekte olan Amerikan gemilerine İngiliz donanması tarafından el konuluyordu. Washington, bu sorunları çözümlemek amacıyla, Yüksek Mahkeme’nin ilk başkanı John Jay’i özel elçi olarak Londra’ya gönderdi. Jay, görüşmeler sonunda, İngiliz askerlerinin batıdaki kaleleri boşaltmasını sağlayan bir andlaşma imzaladı ve İngiltere tarafından 1793 ve 1794’te el konulmuş bulunan gemilere ve taşıdıkları yüklere karşılık Londra’nın tazminat ödeyeceği konusunda söz aldı. Andlaşmada, Amerika’nın Batı Hint Adaları ile olan ticaretine büyük sınırlamalar getirilmesi ve ne gelecekte Amerikan gemilerine el konulmasından ne de Amerikalı denizcilerin zorla İngiliz donanmasında görevlendirilmesinden söz edilmiş bulunması, A.B.D.’nin çok zayıf bir durumda olduğunu gösteriyordu. Jay ayrıca, İngilizlerin, donanmaya ait malların ve savaş malzemesinin kaçak mal sayıldığı ve tarafsız gemiler tarafından düşman limanlarına taşınamayacağı yolundaki görüşlerini de kabul etti.
Jay’ın imzaladığı Andlaşma, artık Cumhuriyetçiler olarak tanınan Antifederalistlerle Federalistler arasında hararetli dış politika tartışmaları başlamasına neden oldu. Temsil ettikleri çıkar çevreleri İngiltere ile yürütülen ticaretten yararlandığı için, Federalistler İngiltere yanlısı bir siyasetten yanaydılar. Bunun aksine, Cumhuriyetçiler, daha çok ülküsel nedenlerle, Fransa’dan yana davranıyor ve Jay Andlaşması’nın İngltere’ye çok fazla çıkar sağladığını düşünüyorlardı. Yine de, uzun tartışmalardan sonra Senato andlaşmayı onayladı.
Massachusetts'teki Rufus King, Konfederasyon Kongresi'nden bağımsız olarak, Konvansiyon'u eyaletlerin bir yaratığı olarak değerlendirdi ve teklifini yalnızca formları tatmin etmek için bu Kongreye sundu. Değişiklikler tartışılsa da, hepsi yenildi. 28 Eylül 1787'de Konfederasyon Kongresi, "oybirliğiyle", Anayasa'yı, Anayasa usulüne göre bir onay sözleşmesine sunulmak üzere eyalet yasama organlarına iletmeye karar verdi. Bazı eyaletler, sadece onay delegelerinin seçilmesi için yeterli olan sayıları artırdı. Bunu yaparken, eyalet yasama meclisi için en çok seçmen için Anayasa hükmünün ötesine geçtiler. 1787’de Anayasa’nın ve 1791’de (1. Madde’yi de içeren) Vatandaşlık Hakları’nın kabulünden sonra bile Protestanlar, bazı eyaletlerde ayrıcalıklarını sürdürmüştür. Örneğin Massachusetts 1833 yılına kadar devlet ile kilise arasındaki bağları koparmamıştı.
Delaware, 7 Aralık 1787'de oybirliği ile yeni Anayasa'yı onaylayan ilk eyalet oldu. Anayasa'nın Yedinci Maddesi - 21 Haziran 1788'de New Hampshire onaylamaya oy verdiğinde karşılandı.
New York'ta, kongre delegelerinin tam üçte ikisi başlangıçta Anayasa'ya karşıydı. HamiltonFederalist Yazılar 'ın New York gazetelerinde hızlı bir şekilde görünmesini içeren Federalist kampanyaya öncülük etti. 26 Temmuz 1788'de New York, haklar bildirgesinin eklenmesi onayladı. Oylama, büyük ölçüde Hamilton'un adli tıp yetenekleri ve Melancton Smith liderliğindeki ılımlı anti-Federalistler ile birkaç - evet 30 (% 52,6), hayır 27 - yakındı.
Massachusetts'in öncülüğünü takiben, hem Virginia hem de New York'taki Federalist azınlıklar, onaylamayı önerilen değişikliklere bağlayarak sözleşmede onay alabildiler. Anayasa'yı eleştirenlerin bir azınlığı Anayasa'ya karşı çıkmaya devam etti. Maryland'den Luther Martin, federal konvansiyonun yetkisini aştığını savundu; yine de Maddeleri değiştirme çağrısında bulundu..
Bununla birlikte, Maddeler uyarınca gerekli olan oybirliği, tüm reform girişimlerini imkansız hale getirdi. Martin'in New York'lu John Lansing Jr. gibi müttefikleri Konvansiyon sürecini engellemek için hamlelerini bıraktılar. Anayasa'yı "olduğu gibi" istisna etmeye, değişiklik talep etmeye başladılar. Birkaç sözleşmede, "önceki değişiklikler" destekçileri
Önerilen anayasanın VII. Maddesi, yeni hükûmetin katılımcı devletler için yürürlüğe girmesi için on üç eyaletten sadece dokuzunun onaylaması gerektiğini şart koşuyordu. 13 Eylül 1788'de Konfederasyon Kongresi, yeni Anayasanın yürürlüğe girmesi için yeterli sayıda eyalet tarafından onaylandığını onayladı. Ayrıca, yeni hükûmet altında operasyonların başlayacağı tarihi de belirledi. Bu, 4 Mart 1789'da Birinci Kongre'nin toplandığı zaman oldu.
Yeni Kongre üyeliği kesinlikle federalistti. On bir eyalette (eksi Kuzey Carolina ve Rhode Island) Senato 20 Federalist ve iki Anti-federalistti (her ikisi de Virginia'dan). Meclis, 48 Federalist ve 11 Anti-federalist içeriyordu (dört eyaletten: Massachusetts, New York, Güney Carolina ve Virginia). 6 Nisan'da Meclis ve Senato, seçim oylarını saymak için ortak bir toplantı yaptı. George Washington oybirliğiyle ilk başkan seçildi, hatta ateşli anti-federalist Patrick Henry'nin seçim oyu bile aldı. Massachusetts'ten John Adams başkan yardımcısı seçildi. Her ikisi de 30 Nisan 1789'da göreve başladı. Yeni hükûmeti kurma işi tamamlandı. Politikasını askeri güçle destekleyemeyen zayıf bir merkezi hükûmet, kaçınılmaz olarak dış ilişkilerinde de zorlanıyordu. İngilizler, 1783 tarihli barış antlaşmasında söz verdikleri halde, yeni ulusun Kuzey Batı Toprakları’ndaki kalelerinde ve ticaret merkezlerinde bulundurdukları askerlerini çekmeyi reddediyorlardı.
Anti-Federalistlerin Kongre tarafından kişisel baskı altına alınma korkuları, Kongre'nin ilk oturumunda James Madison'ın liderliğinde kabul edilen on iki değişiklikle yatıştırıldı. Bunlardan gerekli sayıda eyalet meclisi tarafından onaylanan on tanesi Haklar Bildirgesi olarak bilinir hale geldi. Potansiyel olarak uzak bir federal yargıya yapılan itirazlar, 13 federal mahkemeyle (11 eyalet, artı Maine ve Kentucky) ve Yüksek Mahkeme dışındaki üç federal yarış pisti ile uzlaştırıldı: Doğu, Orta ve Güney. Güçlü bir federal yönetici şüphesi, Washington kabinesinin bir zamanlar anti-Federalistler olan Edmund Randolph'u Başsavcı ve Thomas Jefferson'ı Dışişleri Bakanı olarak atadı. Anayasa tarihçisi Pauline Maier'in ulusal bir "güç ve özgürlük arasındaki diyalog" dediği şey yeniden başlamıştı.Çiftçilerle tüccarlar, alacaklılarla borçlular ve eyaletlerin kendi aralarındaki iç ayrılıklar giderek şiddetleniyordu. Çiftçilerin çaresizlik içinde gerçekleştirdiği 1786 Shay Ayaklanması’nın daha yeni bastırılmış olduğu ve henüz belleklerde canlı kaldığı günlerde, George Washington şu uyarıda bulundu: “Her eyalet, bir kıvılcımın ateşleyebileceği yanıcı maddelerle dolu.”
Yeni hükûmetin kuruluşu
Eylül 1788'de Konfederasyon Kongresi, Anayasa'nın onaylandığını resmen onayladı. Ayrıca cumhurbaşkanlığı seçimi ve yeni federal hükûmetin ilk toplantısının tarihini de belirledi. Ek olarak, Kongre, Baltimore'un kısaca favori olarak ortaya çıkmasıyla, gelen hükûmetin nerede buluşacağı konusunda tartışmalara girdi. Güney ve Batı çıkarlarının hoşnutsuzluğuna rağmen, Kongre nihayetinde New York şehrini hükûmet merkezi olarak tutmayı seçti. Ulusun başında sekiz yıldan fazla kalmayı kesinlikle reddeden Washington 1797’de emekliye ayrıldı. Başkan Yardımcısı, Massachusettsli John Adams yeni başkan olarak seçildi. Başkanlığa getirilmeden önce Alexander Hamilton ile sürtüşmüş olan Adams, bölünmüş bir parti ile çalışmak zorundaydı.
Uluslararası karmaşa bu iç zorlukları daha da arttırıyordu: İngiltere ile yeni yapılan andlaşmayı öfkeyle karşılayan Fransa, İngilizlerin iddialarını benimseyerek, düşman limanlarına götürülmekte olan besin maddelerine, donanmaya ait mallara ve savaş malzemesine Fransız donanması tarafından el konulacağını açıkladı. 1797’ye gelindiğinde, Fransa 300 Amerikan gemisine el koymuş ve Amerika Birleşik Devletleri’yle diplomatik ilişkilerini kesmişti. Adams, görüşmelerde bulunmak üzere Paris’e üç temsilci daha gönderince, Fransa Dışişleri Bakanı Charles Maurice de Talleyrand’n ajanları (Adams, Kongre’ye verdiği raporda bunlardan X, Y ve Z olarak söz etmiştir), Amerika Birleşik Devletleri’nin Fransa’ya 12 milyon dolar borç ve Fransa Hükûmeti yetkililerine de rüşvet vermesi koşuluyla görüşmelere başlanabileceğini bildirdiler. Amerikalıların Fransa’ya karşı düşmanlıkları yüksek bir düzeye erişti. XYZ Olayı denilen gelişmeler sonucunda, silah altına asker alınmaya ve genç A.B.D. donanması güçlendirilmeye başlandı.
Washington, Anayasa Konvansiyonu'nun ardından emekliliğine devam etmek istese de, Amerikan halkı genel olarak onun ülkenin ilk başkanı olacağını bekliyordu. Hamilton gibi federalistler sonunda onu ofisi kabul etmeye ikna ettiler. 4 Şubat 1789'da, Anayasa tarafından dolaylı cumhurbaşkanlığı seçimlerini yürütmek için kurulan mekanizma olan Seçiciler kurulu, her eyaletin başkan seçmenlerinin eyaletlerinin başkentinde toplanmasıyla ilk kez bir araya geldi. O zaman yürürlükte olan kurallara göre, her seçmen iki kişiye oy verebilir (ancak seçmen tarafından seçilen iki kişi, o seçmenle aynı eyalette yaşayamaz), en çok oyu alan aday başkan ve en çok oy alan aday olur. ikinci en çok başkan yardımcısı oluyor. Her seçmen Washington için bir oy verirken, John Adams diğer tüm adayların en çok oyu aldı ve böylece başkan yardımcısı olarak seçimi kazandı. 13 eyaletten 10'u seçmen oy kullandı. New York yasama meclisi kendisine ayrılan seçmenleri zamanında atamadığı için New York'tan oy yoktu; Kuzey Carolina ve Rhode Island, Anayasa'yı henüz onaylamadıkları için katılmadılar. Fransızlarla bir dizi deniz çatışmasından sonra savaş kaçınılmaz görünüyordu. Bu bunalım sırasında, Adams, savaşmak isteyen Hamilton’un önerilerini bir kenara iterek Fransa’ya üç yeni temsilci gönderdi. İktidara yeni gelmiş olan Napoleon, temsilcilere içten bir kabul gösterdi ve görüşmeler sonunda, Amerika Birleşik Devletleri’ni Fransa ile 1778’de yapmış bulunduğu savunma ittifakının yükümlülüklerinden resmen kurtaran Sözleşme’nin 1800 yılında imzalanmasıyla çatışma tehlikesi azaldı. Buna karşın, Amerika’nın zayıflığı yüzünden, Fransa, Fransız donanmasının el koyduğu Amerikan gemilerine karşılık 20 milyon dolar tazminat ödemeyi reddetti.
Fransa’ya karşı duyulan düşmanlık, Kongre’nin Yabancılar ve İsyan Yasaları’nı kabulüne yol açtı ve bu yasalar Amerika’da vatandaşlık hakları üzerinde önemli etkiler yarattı. Vatandaşlığa alınma süresini beş yıldan on dört yıla yükselten Vatandaşlık Yasası, Cumhuriyetçiler’e destek verdiğinden kuşku duyulan İrlandalı ve Fransız göçmenleri hedef alıyordu. Sadece iki yıl yürürlükte kalacak olan Yabancılar Yasası, başkana, savaş sırasında yabancıları hapse atma ya da sınır dışı etme yetkisi veriyordu. İsyan Yasası, başkan ya da Kongre hakkında “yanlış, iftira sayılan ve kasıtlı” her tür yazıyı, konuşmayı ya da yayını yasaklıyordu. İsyan Yasası uyarınca verilen birkaç mahkumiyet kararı, vatandaşlık hakları konusunda azizler yarattı ve Cumhuriyetçiler’e destek sağladı.
Federalistler, eşzamanlı Meclis ve Senato seçimlerinde iyi bir performans sergilediler ve Birleşik Devletler Kongresi'nin her iki meclisine de Anayasa tarafından kurulan federal hükûmetin savunucularının hakim olmasını sağladılar. Bu da, birçok Federalistin ulusal hükûmeti ciddi şekilde zayıflatacağından korktuğu, değişiklik önermek için bir anayasal sözleşmenin olmayacağını garanti etti. Yasalar direnmeyle karşılandı. Jefferson ve Madison, Kasım ve Aralık 1798’de, Kentucky ve Virginia yasama organlarının, aynı adla anılan birer Karar almalarına öncülük ettiler. Bunlara göre, eyaletler, federal hükûmetin kararlarına kendi görüşleri çerçevesinde “müdahale” edebilecek ve onları “geçersiz” kılabileceklerdi. Geçersiz kılma kuramı, gelecek yıllarda, gümrük tarifeleri ve daha da kötüsü, kölelik konularında kendi çıkarlarını Kuzey’in çıkarlarına karşı savunmak amacıyla Güney eyaletleri tarafından kullanılacaktı.
1800’e gelindiğinde Amerikan halkı bir değişikliğe hazırdı. Washington ve Adams’ın yönetimi sırasında Federalistler güçlü bir hükûmet kurmuşlardı; fakat, Amerikan hükûmetinin vatandaşların isteklerine karşılık vermek zorunda olduğu ilkesini zaman zaman göz ardı ederek, büyük grubları yabancılaştıran bir dizi siyaset izlemişlerdi. Sözgelimi, 1798’de bir konut, arazi ve köle vergisi çıkararak ülkedeki tüm emlak sahiplerini etkilediler.
Yeni federal hükûmet, Mart 1789'da 1. Kongre'nin toplanması ve ertesi ay Washington'un açılışı ile faaliyete geçti. Eylül 1789'da Kongre, bireysel özgürlükleri federal müdahaleye karşı korumak için tasarlanmış bir grup Anayasa değişikliği olan Haklar Bildirisi'ni onayladı ve eyaletler bu değişiklikleri 1791'de onayladı. Kongre, Haklar Bildirgesi'ni oyladıktan sonra, Kuzey Carolina ve Rhode Island, sırasıyla 1790 ve 1791'de Anayasa'yı onayladı. Jefferson sürekli olarak çevresinde büyük çiftçi, dükkân sahibi ve diğer işçi kitleleri topladı ve onlar da 1800 seçimlerinde etkilerini gösterdiler. Jefferson, Amerikan idealizmine hitap ettiği için olağanüstü destek elde etti. Yeni başkent Washington, D.C.’de okunan ilk resmi söylev olan göreve başlama konuşmasında, halk arasında düzeni koruyacak “akıllı ve tutumlu bir hükûmet kurulacağına”; ancak, “onların, bunun dışında, kendi çalışmalarını ve gelişmelerini düzenlemekte özgür bırakılacaklarına” söz verdi.
Terminoloji
Amerikan Devrim Savaşı'nın sona ermesi ile Anayasa'nın onaylanması arasındaki Amerikan tarihinin dönemi, Amerikan tarihinin "kritik dönemi" olarak da anılmıştır. 1780'lerde, John Quincy Adams'ın 1787'de ülkenin "kritik bir dönemin" ortasında olduğuna dair açıklamasının yansıttığı gibi, birçok kişi ülkenin bir liderlik krizi yaşadığını düşündü. William Henry Trescot, 1857 tarihliThe Diplomatic History of the Administrations of Washington and Adams adlı kitabında, "Amerika'nın Kritik Dönemi" ifadesini Amerikan tarihinin 1783 ve 1789 yılları arasındaki döneme uygulayan ilk tarihçiler oldu. Bu ifade, John Fiske'nin 1888 tarihliAmerikan Tarihinin Kritik Dönemi adlı kitabıyla popüler hale getirildi. Fiske'nin "kritik dönem" terimini kullanması, Amerika Birleşik Devletleri'nin daha güçlü bir ulusal hükûmet mi kuracağını yoksa birden fazla egemen devlete mi bölüneceğini belirlemede dönemin önemine atıfta bulunur. "Kritik dönem" terimi, böylece, Konfederasyon Maddelerinin Federalist eleştirisini zımnen kabul eder. Diğer tarihçiler, 1781 ile 1789 arasındaki ABD tarihini tanımlamak için alternatif bir terim olan "Konfederasyon Dönemi"ni kullandılar. Jefferson’un sadece Beyaz Saray’daki varlığı bile demokratik yöntemler geliştirdi. Maiyetindekilere, kendilerine halkın emanetçileri olmaktan başka bir gözle bakmamalarını öğretti. Tarımı ve batıya doğru genişlemeyi teşvik etti. Amerika’nın baskı altında kalan kişiler için bir barınak olduğuna inandığı için, özgürlükçü bir vatandaşlık yasası çıkarılmasını istedi. İkinci görev döneminin sonlarına gelindiğinde, uzak görüşlü Maliye Bakanı Albert Gallatin, ulusun borçlarını 560 milyon doların altına düşürmüştü. Jefferson yanlısı tutkular ülkeye yayıldıkça, pek çok eyalet birbiri ardından, seçme hakkı için emlak sahibi olma koşulunu kaldıran ve borçlularla tutuklulara daha insanca yaklaşan yasalar çıkardılar.