cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camillo Benso (Cavour kontu)
Siyasal görüşlerinin gelişimi
Bu sıradan uğraşlar sırasında içine düştüğü yalnızlıktan kurtulmak için toplumsal sorunlarla ilgilenmeye başladı. Yoksulluk ve mahkûmların eğitimiyle ilgili sorunları araştırmaya girişti. 1834'te yoksulluk üzerine yazdığı inceleme, ertesi yıl Londra'da yayımlanan Report from His Majesty's Commissioners for inquiring into the Administration and practical Operation of the Poor Laws (Majestelerinin Yoksullara Yardım Yasalarının Uygulanışını ve Pratikteki İşleyişini Araştırmakla Görevli Kurulun Raporu) adlı kitapçıkta yer aldı. İngiltere'deki Yoksullara Yardım Yasaları'nın tarihi üzerine ikinci kitapçığını 1835'te Torino'da yayımladı.
Aynı dönemde öteden beri tasarladığı Paris ve Londra gezilerini gerçekleştirdi. Böylece anayasal ve liberal rejimlerce yönetilen, hızlı ekonomik ve toplumsal değişimlerden geçen Batı'nın iki büyük başkentini tanıma olanağını buldu. İngiltere'de Tocqueville ile karşılaştı. İngiltere ve Fransa'da parlamenter işleyişi inceledi, üniversitelerdeki derslere katıldı, fabrikaları, demiryollarını, limanları, hastane, okul ve hapishaneleri gezdi. Bu iki Batı başkentinde ve Cenevre'de edindiği deneyimler, aşırılıklardan uzak durarak "orta yolu" izleme ilkesine sıkıca sarılmasını sağladı. Daha iyi bir toplum kurmak için şiddete başvurmayı gerekli gören devrimcilere olduğu kadar, gözü kapalı bir biçimde her türlü ilerlemeye karşı çıkarak sonuçta devrimci ayaklanmalara yol açan gericilere de tepki duymaya başladı. Her şeyden önce iyi bir Avrupalı olmayı istemekle birlikte, yurtsever tutumundan da vazgeçmedi. Değerini anlayan bir arkadaşının Fransa'da parlak bir gelecek için Piemonte'den ayrılması için yaptığı öneriyi bu nedenle geri çevirdi.
Politik kariyeri
1848'e doğru, Avrupa'yı saracak devrimci fırtınanın ilk esintileri kendini duyurunca, Cavour'un siyasete duyduğu ilgi yeniden öteki ilgilerini bastırmaya başladı. Kral Carlo Alberto'nun reform önlemlerine ve basına belli bir oranda özgürlük tanımaya karar vermesinin ardından siyasete tam anlamıyla döndü. 1847'de kralın olağan danışmanı kont Cesare Balbo ile anlaşarak, kısa sürede radikal reformların baş savunucusu durumuna gelen Il Risorgimento adlı gazeteyi kurdu. Bu gazetede meşruti krallıktan ve Savoia hanedanının başkanlığında İtalyan birliğinden yana çıktı. Ekonomi alanındaki liberal görüşlerine rağmen, Cavour politikada muhafazakârdı. Carlo Alberto'nun liberal bir anayasayı benimsemesinde belirleyici bir rol oynadı. Il Risorgimento aracılığıyla, Lombardia ve Venezia'yı elinde tutan Avusturya'ya savaş açmanın tarihsel bir zorunluluk olduğu gürüşünü yaymaya başladı. Parlamento'ya seçildikten sonra tutucular ile devrimciler arasında orta bir yol izlediğinden, hem sağın, hem de solun düşmanlığını kazandı.
Avusturya'ya karşı girişilen savaş Piemonte'nin aleyhine bir gelişme gösterince, orduya gönüllü yazılmaya karar verdi. Ama üçüncü Yasama Meclisi'ne seçildikten sonra, yitirilmiş bir savaşın sürdürülmesini savunan solun aşırı kanadına karşı çıkarak, Avusturya ile barış antlaşmasının onaylanması için çalışmaya başladı. Haziran 1848 ara seçimlerinde milletvekili seçilince, Custoza yenilgisinin yarattığı kargaşa ortamında akıl yolunu göstermeye çalıştı. Çabaları boşa çıktı, ocak 1849 seçimlerinde yenik düştü. Novara yenilgisi ve Carlo Alberto'nun tahtan çekilmesinden sonra yeniden Torino milletvekili oldu. Mali ve askeri konulara ilişkin tartışmalardaki derin bilgisiyle, Marki Massimo Taparelli Azeglio'nun sağ eğilimli hükûmetini destekleyen çoğunluk milletvekilleri arasında önemli bir yer edindi. Ekim 1850'de Azeglio kabinesinde tarım ve ticaret bakanlığına getirildi ve kısa zamanda hükûmetin en etkin ve etkili üyesi oldu. Fransa, Belçika ve İngiltere'yle yapılan bir dizi antlaşmayla, serbest ticaretin olabildiğince genişlemesini sağlamaya çalıştı. Ayrıca, Piemonte ile büyük devletler arasında bir ekonomik çıkarlar ağı oluşturarak, Avusturya'ya karşı siyasal bir ittifakın zeminini hazırlamaya girişti.
Başbakanlığı
4 Kasım 1852'de II. Vittorio Emanuele tarafından başbakanlığa atanınca, kendi merkez sağ partisiyle Rattazzi'nin yönettiği merkez sol parti arasında ittifaka dayalı bir hükûmet kurdu. Hükûmeti ortaya bir ekonomik reform programı koydu: toprakların ıslah edilmesi ve sulanması, Piemonte ticaretini geliştirme, Banco di Sardegna'nın kurulması ve demiryolu yapımı. Cavour aynı zamanda orduyu yeniden düzenledi. Piemonte kilisesinin ayrıcalıklarını kaldırarak ve manastırların mal varlığına el koyarak Kilise'nin gücünü azaltmaya çalıştı. Bu politika Kilise'ye karşıt olarak yorumlandı ve Kilise çevrelerinin Cavour'a karşı çıkmasına yol açtı. Cavour istifa etti, ancak görevine yeniden getirildi. İtalyan birliğini gerçekleştirme amacıyla La Farina'nın kurduğu Società nazionale'den yararlanarak, yarımadada, ulusal bir hanedanın yönettiği tek krallık olan Piemonte ile birleşerek yabancı boyunduruğundan kurtulma düşüncesini yaydı. Öte yandan, Avusturya'ya karşı müttefikler edinmek gereğini anlayan Cavour, Piemonte'nin İngiltere ve Fransa'nın yanında Kırım savaşı'na katılmasına karar verdi.
Kırım ve Paris
Cavour'un istemeden içine çekildiği Avrupa dramı ocak 1854'te Kırım Savaşına katılma kararı ile başladı. Fransa ve İngiltere'nin Akdeniz'e inebilmek için Çanakkale Boğazını denetim altına almak isteyen ve Osmanlı topraklarının bütünlüğünü tahdit eden Rusya'ya karşı birleşmesiyle patlak veren savaşın hemen başında III. Vittorio Emanuele Fransız ve İngiliz temsilcilerine yardım sözü vermişti. Bakanları Kırım macerasına karşı oy veren Cavour, ittifakı kabul etmezse kral tarafından görevden alınma, kabul ederse çalışma arkadaşları tarafından istifaya zorlanma seçenekleri arasında kaldı. Her zamanki cesareti ve özgüveniyle ittifakı kabul ederek, görevden alınmasını önledi ve savaşa girdi. İngiltere-Fransa-Sardinya ittifakının baskısıyla, Avusturya'nın tarafsızlıktan vazgeçerek bir ültimatomla Rusya'yı barış yapmaya zorlaması, savaşın dönüm noktası oldu.
1856'da Cavour, bazı güçlüklere karşın Avrupa'nın en büyük devletlerinin temsil edildiği Paris Kongresi'ndeki barış görüşmelerine küçük Piemonte'nin de katılmasını sağladı. Paris Kongresi'nde İtalyan sorununu ortaya atma olanağı buldu. III. Napolyon'un yakın gelecekte İtalya'ya askeri müdahale tasarısını destekleyerek ve ittifaka ancak Rusya'nın yenilmesi kesinleştiğinde katılan Avusturya'ya karşı duyulan genel hoşnutsuzluktan yararlanarak, kongrede İtalya sorununun da Avrupa barışını tehdit eden bir konu olarak tartışılmasını sağladı. Avusturya böylece Avrupa kamuoyunda yalnız kaldı. Cavour'a göre, barışı tehdit eden etkenler Avusturya'nın İtalya topraklarına göz dikmesi, Orta İtalya'da papalığın kötü yönetimi ve Güney İtalya'da İspanyol Bourbonlarının otokratik egemenliğiydi. Böylece İtalya sorununu diplomatik düzeyde ilk kez yarımadanın bağımsızlığını öne çıkaran bir tutumla ortaya koydu, sorun Fransa ve İngiltere'nin Avusturya karşıtı siyasete kararlı bir destek vermelerini sağlama noktasında yoğunlaşıyordu.
Cavour, Paris'te bulunduğu sırada Avrupa'nın en yetenekli diplomatlarıyla tanışarak onların tutumlarını değerlendirme ve büyük devletlerin izledikleri politikaların ardında yatan nedenleri inceleme fırsatı bulmuştu. Bu yüzden, Avrupa'nın İtalyan davasına çıkar gözetmeksizin destek olmasını ummanın hayal olacağını çok iyi biliyordu. Sonunda, tükenmek bilmeyen enerjisi ve en elverişsiz durumlardan bile yararlanmada gösterdiği sınırsız yeteneğiyle III. Napolyon'u kendi tarafına çekmeyi başardı. Bunun için kullandığı koz Fransa'nın İtalya'ya yapılacak bir seferle Avusturya'nın yerini alması ve böylece yeniden Avrupa'nın en büyük devleti konumuna gelmesiydi.
20 ve 21 Temmuz 1858 günlerinde, Plombieres görüşmesinde Cavour ve III. Napolyon, Avusturya'nın İtalyan topraklarından çekilmesini amaçlayan bir antlaşmanın temelleri üzerinde görüş birliğine vardılar. Buna göre III. Napolyon Adriyatik denizi'ne ulaşan bir Kuzey İtalya krallığı'nın kurulmasını onaylıyor, buna karşılık, Savoia ve Nice kontluğu Fransa'ya geri veriliyordu. Plombieres'de yaptıkları gizli bir toplantıda, ertesi yıl Avrupa ülkelerini Avusturya ile savaşa kışkırtma konusunda anlaştılar. Cavour o zaman bütün ustalığını, III. Napolyon'un Fransa'nın müdahalesi için gerekli gördüğü koşulu sağlamak, yani Avusturya'yı Piemonte'ye bir ültimatom göndermeye ve savaş ilan etmeye zorlamak için kullandı. Gizli bir anlaşma yapıldığına ilişkin ilk kuşkular belirdiğinde, Avrupa devletleri ve özellikle İngiltere, Fransızların ve Piemontelilerin bu tasarıyı gerçekleştirmelerini engellemek için bir kampanya başlattı. Bu yoğun kampanya Cavour'u kişisel ve ulusal bir yıkımın eşiğine kadar getirdi. Ama Avusturya'nın 23 Nisan 1859'da Piemonte'ye bir ültimatom göndererek derhal silahsızlanmaması durumunda savaş açma tehdidinde bulunması, çıkmazdan kurtulmasını sağladı. Tehdit üzerine Fransa-Piemonte ittifakı yürürlüğe girdi ve Avusturya'nın üstün askeri gücüne karşı Fransa'nın desteğiyle denge sağlandı. 4 Haziran'daki Magenta zaferi Lombardiya'yı Piemonte-Fransa güçlerine kazandırdı. Zafer haberi üzerine Orta İtalya'da geniş bir devrimci ayaklanma başladı. 24 Haziran'da Fransa-Piemonte ordularının Solferino'daki zaferinden sonra devrimci ayaklanmanın boyutlarından ürken III. Napolyon, Vittorio Emanuele'nin haberi olmadan Avusturya imparatoruyla, Lombardiya'nın Piemonte'ye bırakılması temeline dayanan bir mütareke imzaladı. Art arda gelen Fransa-Piemonte zaferlerinin ardından III. Napolyon Temmuz 1859'da Villafranca'da Avusturya İmparatoru I. Franz Joseph'le barış antlaşması imzaladı.
Cavour'un genellikle doğru çıkan sezgileri bu kez onu yanılttı ve ateşkesten sağlanabilecek yararları ancak daha sonra görebildi. Artık ne İtalya'daki devrimci yükseliş durdurulabilir, ne de Fransa İmparatoru İtalya'nın kendi kaderini belirleme hakkının koruyucusu olma konumundan çekilebilirdi. Kralın istemeyerek yeniden göreve getirdiği Cavour, daha önce Piemonte'nin eski hükümdarlarına ait olan iç kesimdeki düklüklerin ilhakı için çalıştı. Bunu ancak Nice ve Savoia'yı Fransa'ya bırakarak gerçekleştirebildi.
İtaya'nın birleştirilmesi
Nice'in Fransa'ya bırakılması, halk kahramanı Giuseppe Garibaldi ile Cavour arasındaki anlaşmazlığı daha da keskinleştirdi. Piemonte'nin Alpler duvarının elden çıkarılmasının yol açtığı kayıp ancak İtalya'nın içlerine ve İki Sicilye Krallığı'na doğru genişlemeyle giderilebilirdi. Ama kıtanın huzurunu sık sık bozduğu için Avrupa diplomasisinin sevilmeyen adamı durumuna gelmiş olan Cavour, İngiltere'den destek görmesine karşın inisiyatifi ele alacak durumda değildi.
Bu sırada yeni devletin başkentinin belirlenmesi sorunu henüz çözülmemişti. Cavour başkentin ancak Roma olabileceğini düşünüyordu; ama bu durum papanın konumunun ne olacağı sorununu da gündeme getiriyordu. Kilise ile devletin ayrılması görüşünü içtenlikle benimseyen Cavour, papalıkla yaptığı görüşmelerde bunu ateşli bir biçimde savundu. Kilisenin dünyevi iktidardan vazgeçerek ve Roma'yı İtalyan devletine bırakarak özgürleşeceğini ve yeni bir dünyanın kurulmasına destek vererek insanlığa canlılık getireceğini belirtti. IX. Pius'tan olumlu bir karşılık alamadı. Özgür bir devlette özgür bir kilise formülünü benimsetme yönündeki çabalarını sürdürürken ağır biçimde hastalandı ve öldü.
Yatay hareketlilik
Yatay hareketlilik veya yatay mobilizasyon, bireyin veya grubun aynı toplumsal sınıfta, güç veya statü düzeyini değiştirmeksizin aynı durum kategorisi içindeki hareketliliğidir. Toplumsal hareketliliğin bir tipi olan yatay hareketlilik, bireyin ekonomik durumu, prestiji ve yaşam biçiminde değişiklik olmaksızın fiziksel mekan veya meslek değiştirmesine, benzer bir grup ya da statüden bir diğerine doğru ileri ya da geri hareketi ifade eder. Toplumsal hareketlilik tiplerinden biri olan yatay hareketlilik, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında artış göstermiştir. Yatay hareketlilik ile ilgili olarak çalışmalar yapılmıştır.
Gelişimi
Pitirim Sorokin, pozisyonlar arasındaki toplumsal hareketlilik dikey ve yatay olmak üzere iki tip olarak tanımlamıştır. Sorokin'e göre yatay hareketliliğin artış eğilimi gösterdiği ilk dönem on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısıdır. Hareketin yönü konusunda Sorokin'in yaptığı bu ayrımı sürdürecek ve geliştirecek akademik çalışmalar yapılmıştır. Bir kişinin kendi yaşamı içerisinde gösterdiği dikey veya yatay toplumsal hareketlilik kuşak-içi hareketlilik olarak adlandırılır. Max Weber’e göre, aşağı veya yukarı olacak şekilde hareketlilik değiştiğinde sınıfsal çatışmalar merkezi önemini kaybeder ve grup dayanışması yerini rekabete bırakır. Çatışmacılara göre, rekabet ve endüstriyelleşmeden dolayı sosyal rollerin çeşitlenmesi yatay hareketliliğin ortaya çıkmasına sebep olmuştur.
Metroloji
Yatay hareketlilik, kantitatif araştırma yöntemlerinden biridir. Amerikalı araştırmacı Werrett Wallace Charters, Amerikalı öğretmenler üzerine The Social Background of Teaching adlı yatay hareketlilik araştırması yapmıştır. Missouri Üniversitesi'den John W. Alspaugh, An Index of Teacher Horizontal Mobility adlı yatay hareketlilik metroloji (ölçüm) araştırmasında "Yatay hareketliliğin özellikleri ve onu ölçmeye çalışmak, çeşitli eğitimci türlerinin hareketliliği ile ilgili araştırma hipotezlerini test etme konusundaki ilgiden kaynaklanmıştır." diyerek Charters'a atıfta bulunmuştur. Alspaugh, öğretmenlerin yatay hareketliliğinin ölçümsel hesaplaması ile ilgili formüller geliştirmiştir.
Öğretmen hareketliliği çalışması
Öğretmen hareketliliği çalışması, John W. Alspaugh'un 1969 yılında yayınladığı An Index of Teacher Horizontal Mobility adlı araştırmasında yer alan bir yatay hareketlilik metroloji çalışmadır. Alspaugh'ın bu çalışmasındaki amaç, araştırma aracı olarak kullanılacak bir öğretmen hareketliliği endeksi geliştirmekti.
Alspaugh'ın çalışması şu şekildedir: "Hareketlilik dizininin geçerli olması için eğitmenin genel hareketlilik konseptini kabul etmiş olması gerekir. Yukarıdaki taraftaki tablo 3 kariyer düzenini en azdan en çoğa göre sıralamadır."Her yatay çizgi, bir öğretim kariyerinin ilk 15 yılı için bireysel bir hareketlilik modelini temsil eder. Yıllar altta belirtilir. Çizgideki işaretler, aşağıda belirtilen yılın sonunda öğretmenin yeni bir okul bölgesine taşındığını gösterir.
Alspaugh, grafikte yer alan değişkenlerle ilgili olarak aşağıdaki varsayımları yapmıştır:
The Power Elite
The Power Elite, Amerikalı sosyolog C. Wright Mills tarafından 1956'da yayınlanmış bir kitaptır. Mills, bu kitapta, siyasi, askeri ve ekonomik seçkinler arasındaki ilişkinin yatay hareketliliğini işlemiştir. Mills, yatay hareketliliğin, üç kurumsal yapı içinde ve arasında hareket ettiğini yazmıştır.
Cité Internationale Universitaire de Paris
Cité Internationale Universitaire de Paris, Fransa'nın başkenti Paris'te uluslararası değişim programları ile gelen akademisyen ve öğrencilerin konaklaması amacıyla kurulan ve 40 farklı yurttan oluşan komplekstir.
Tinnitus Sanctus
Tinnitus Sanctus, Alman power metal grubu, Edguy'ın sekizinci albümüdür. 14 Kasım 2008 tarihinde Nuclear Blast etiketiyle yayınlanmıştır.
Parça listesi
Bu albümdeki tüm parçaların sözleri Tobias Sammet tarafından yazılmıştır.
Alexander Domínguez
Alexander Domínguez (d. 5 Haziran 1987), Ekvadorlu millî futbolcudur.
Dumisa Ngobe
Vincent Dumisa Ngobe (d. 5 Mart 1973, Witbank, Mpumalanga), Güney Afrikalı eski millî futbolcudur.
Kariyeri
Ülkesinde Kaizer Chefs ve Orlanda Pirates takımlarında oynayan Ngobe, 1999 yılında Türkiye'den Gençlerbirliği takımına transfer oldu. Burada bir sezonun ardından 2000-01 sezonunu bir başka Ankara takımı MKE Ankaragücü'nde geçiren oyuncu 2001-02 sezonunda ülkesine döndü. Eski takımı Orlando Pirates ve daha sonra City Sharks'da birer sezon geçirdi. 2003 yılında kısa süreli olarak Türkiye'ye geri dönerek Akçaabat Sebatspor'la anlaştı fakat burada forma şansı bulamadı. Daha sonra tekrar ülkesinde çeşitli takımlarda şansını denediyse de istikrar yakalayamadı ve Vietnam takımı An Giang ve Malezya kulübü Sabah'ta da birer sezon geçirdi. Son olarak ülkesinde Wits University takımında futbolu bıraktı.
1996-2001 yılları arasında sık sık millî takım kadrosunda kendine yer bulan Ngobe, bu dönemde 1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası, 1998 Afrika Uluslar Kupası, 2000 Afrika Uluslar Kupası ve 2000 Yaz Olimpiyatları'nda forma giyerken sadece 1998 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer alamadı.
Yasuhito Tomita
Yasuhito Tomita (富田 康仁), Japon futbolcudur.
Mirzenağılı
Mirzenağılı, Azerbaycan'ın Füzuli Rayonuna bağlı bir köydür.
Kuyucu, Malkara
Kuyucu, Tekirdağ ilinin Malkara ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Tekirdağ il merkezine 50 km, Malkara ilçesine 12 km uzaklıktadır.
Carmen Vázquez
Carmen Vázquez (d. 14 Ocak 1949, Porto Riko) - (ö. 27 Ocak 2021, New York), Porto Rikolu LGBT hakları aktivisti ve yazar.
Yaşamı
Vázquez, 14 Ocak 1949'da Porto Riko'da doğdu ve yerleştiği New York'ta yetişti. New York Şehir Üniversitesi'ni bitirdi.
Vázquez, "The Women's Building" (Kadınlar Platformu)'nu kurdu. Ayrıca "Göçmen ve Mülteci Hakları Ulusal Ağı" icra direktörü ve "San Francisco Halk Sağlığı Departmanı Lezbiyen ve Gey Sağlık Hizmetleri" koordinatörü olarak görev yaptı.
Aynı zamanda Orta Amerika Kadın Dayanışma Ağı (Somos Hermanas) adlı organizasyonun kurucu ortağı ve eş başkanıydı.
Eretria Kuşatması
İyon Donanması Lade Deniz Muharebesi'nde ağır bir yenilgiye uğradığında İyon Ayaklanması da kesin olarak çözülmüştür. Bunun üzerine I. Darius, Yunanistan'ın istilası için hazırlıklara başlamıştır. General Datis ve Artaphernes komutasında, donanmaya bindirilen bir Pers ordusu MÖ 490 yılında Kiklad Adaları'nı, esas olarak Nakşa'yı Pers hakimiyeti altına almak ve ardından Atina ve Eretria üzerine bir misilleme saldırısı yapmak üzere harekete geçirilmiştir. Ege Denizi'nde başarılı operasyonlar gerçekleştiren donanma, yaz ortalarında Eretria'ya ulaşıp kenti kuşatmıştır. Kuşatmanın altıncı gününde Eretria içinde faaliyet gösteren Pers beşinci kolu Eretrialı birkaç aristokratı elde etmeyi başardı ve bu kimseler kent kapılarını Pers askerlerine açarak kentin düşmesini sağladılar. Kent yağmalanıp yakıldı ve halkı, I. Darius'un emri gereği köle alındı. Bu insanlar daha sonra Pers topraklarındaki Huzistan'da zorla iskan edilmişlerdir.
Eretria'dan sonra Pers Donanması Ege'ye açıldı ve Atina yönünde yelken açarak Maraton Ovası'nda karaya asker çıkardı. Bir Atina ordusu Maraton'a yürüdü ve burada gerçekleşen ünlü Maraton Muharebesi'nde Pers kuvvetlerini ağır bir yenilgiye uğrattı. Bu yenilgi Pers Ordusu'nun Yunanistan'dan çekilmesine neden olmuştur.
Tarihsel kaynaklar
Yunan-Pers Savaşları konusunda birincil kaynak Grek tarihçi Herodot'tur. "Tarihin babası" olarak bilinen Herodot, Önasya'daki o zaman için Pers hakimiyetinde olan Halikarnas'da MÖ 484 yılında doğmuştur. Herodot, Historia adlı çalışmasını MÖ 440-430 yılları arasında yazmıştır. Bu çalışmasında Grek – Pers Savaşları'nı anlatmıştır. Söz konusu savaşların MÖ 450 yılında sona erdiği düşünülürse, Herodot'un bu çalışması, konu aldığı olaylarla çağdaş sayılır. Herodot'un tarzı tümüyle öyküleştirme tarzıydı ve en azından batı toplumları açısından tanınan bir tarih anlatımı olarak görülmektedir. Herodot'un, olayları tanrıların istek ve kaprislerine, kişilerin iddialarına dayanmadan, diğer yandan olayların tarihsel değerlerini nispeten objektif vermesi, bir tarihçi için aranan bir nitelik dizisi olarak kabul edilmektedir.
Herodot'tan sonraki, Tukididis gibi bazı tarihçiler, her ne kadar onun tarzını izlemişlerse de eleştirmekten geri kalmamışlardır. Bununla birlikte Tukididis kendi tarih çalışmasını, Herodot'un bıraktığı yerden, Sestos Kuşatması'ndan başlatmayı seçmiştir. Muhtemelen, Herodot'un çalışmasının düzeltilmeye ya da yeniden yazılmaya gerek duymayacak kadar doğru olduğunu düşünmüştü. Konuya ilişkin diğer bir örnek olan Plutarkhos da Herodot'u bir denemesinde yeterince Yunan yanlısı olmamakla suçlayarak eleştirmiş, "barbarperver" olarak tanımlamıştır.
Rönesans Avrupa'sında çok okunmaya devam ediyor olsa da Herodot hakkında olumsuz bir yargı sürmüştü. Ancak 19. yüzyıla gelindiğinde, bir kısım arkeolojik bulgularla defalarca desteklenince Herodot'un değeri kabul edilir olmuştur. Günümüz yaygın görüşü, Herodot'un çalışmasının son derece değerli bir tarih kaydı olduğu yönündedir. Bununla birlikte, özellikle birliklerdeki mevcutlar ve tarihler konusunda verdiği ayrıntıların yer yer kuşkuyla karşılanması da söz konusu olmaktadır. Öte yandan halen birçok tarihçi, Herodot'un anlatımının Pers karşıtı bir eğilimde olduğuna ve olayların, dramatik bir etki yaratmak amacıyla abartılmış ya da süslenmiş olduğu kanısındadır.
Grek asıllı Sicilyalı tarihçi Diodorus, MÖ I. yüzyılda kaleme aldığı ve Tarih Kitaplığı adının verdiği çalışmasında, daha eski bir Grek tarihçi olan Eforos'tan kısmen yararlanarak Yunan-Pers Savaşları'yla ilgili olarak bazı bilgiler vermektedir. Bu bilgiler Herodot'unkilerle tamamen uyumludur. Yunan- Pers Savaşları, Plutarkhos, Ctesias gibi bazı antik tarihçiler ve Eshilos gibi oyun yazarlarının dolaylı anlatımları tarafından, kuşkusuz daha az detay verilerek anlatılmıştır. Yılanlı Sütun gibi bazı arkeolojik belgeler de Herodot'un anlatımının desteklemektedir.
Muharebe öncesi
Atina ve Eretria yardım olarak toplam 25 triremeden oluşan bir görev kuvvetini Batı Anadolu'ya gönderdiler. Sard üzerine yürüyen Grek ordusu baskın tarzı bir saldırıyla duruma hakim olmuştur. Aşağı şehir ele geçirildi ve yakıldı. Ancak Artaphernes önemli bir kuvvetle yukarı kaleyi savundu. Aşağı şehirde yangın çıkması üzerine Grek kuvvetleri aşağı kentten çekilerek Efes'e geri dönmek üzere yürüyüşe geçtiler. Fakat Ege sahiline kadar onları izleyen Pers süvarisi nedeniyle Efes yakınlarında muharebeyi kabul etmek zorunda kaldılar. Efes Muharebesi sonucunda ağır bir hezimete uğradılar. İyon Ayaklanması'nın ilk ve son taarruzi harekâtı olan Sard Seferi kesin olarak sonuçsuz bir girişim olsa da I. Darius, Eretria'nın ve özellikle de Atina'nın bu düşmanca tutumu yüzünden misilleme yapmaya yemin etmiştir. Daha sonra Lade Deniz Muharebesi'ndeki kesin Pers zaferi İyon Ayaklanması'nı MÖ 493 yılı itibarıyla çökertmiştir. Bunun ardından son direnek noktaları da Pers Donanması'nca kırılmıştır. Ayaklanmayı bir fırsat olarak değerlendiren I. Darius imparatorluğun sınırlarını Marmara Denizi'ne ve Ege Denizi'nin doğu tarafındaki adalara kadar genişletmiştir. İyonya'daki ayaklanması kırmak Pers İmparatorluğu için, Atina ve Eretria'dan öcünü almak ve Yunanistan'da gelecek tehdidi bertaraf etmek için bir sonraki hamlenin planlanmasına ve hazırlıklarına girişme olanağı sağlamıştır.
İyon Ayaklanması kesin olarak bastırıldıktan sonra MÖ 492 yılında I. Darius, Yunanistan'a bir istila kuvveti göndermiştir. Bu kuvvetlerin komutasına damadı General Mardonius'u atamıştır. General Mardonius'un seferi Trakya'yı yeniden Pers İmparatorluğu topraklarına kattı ve I. Aleksandros'un Makedonya Krallığı'ı Pers Sarayı'na bağlı bir krallık haline getirdi. Ancak daha sonra uğranılan bir deniz felaketi seferin, ana hedefi olan Yunanistan'a ulaşamadan sona erdirilmesini zorunlu kılmıştır. Sonuçta, giriştiği bir sefer sırasında yaralanan General Mardonius, gözden düşmüştür. Daha sonra MÖ 490 yılında, I. Darius önceki seferin başarılarına dayanarak yeni bir sefer düzenlemiştir. Bu kuvvetler, Sard Satrap'ı Artaphernes'in oğlu olan Artaphernes ve Med generali Datis komutasında harekete geçirildi. , Nakşa'yı cezalandırarak Kiklad Adaları'nı Pers kontrolü altına almak, sonra da Yunanistan anakarasına saldırarak Atina ve Eretria'yı boyun eğmeye zorlamayı, bu olmadığı takdirde almayı planlıyordu. Ordu ve filo MÖ 490 yılı ilkbahar aylarında hazırdır. Aynı yılın ağustos ya da eylül ayında denize açılmıştır. Donanmanın izlediği rota üzerindeki Ege Adaları'nın birçoğu Pers hakimiyetini kabul ettiler. Uğradıkları adalardan asker topladılar ve rehine olmak üzere çocukları aldılar. Karistos ise asker ve rehine vermeyi kabul etmeyince kuşatıldı ve kırsal alan yakılıp yıkıldı. Sonunda onlar da rehine ve asker vermek zorunda kaldılar.Herodot, 6.99.2
Nakşa'yı bir kuşatmayla ele geçirildikten sonra Pers Donanması Ege Adaları üzerinden Eğriboz açıklarına yaz ortalarında ulaştı. Seferin ikinci ana hedefi olan Eretria'ya saldırı için hazırdı.
Eretria'nın durumu
Pers kuvvetlerinin üzerine geldiği haberini alan Eretria, savunmasını pekiştirmek üzere Atina'dan takviye kuvvet göndermesini istemiştir. Atina bu isteği kabul ederek Eretria'ya yakın Eğriboz Körfezi'ndeki Halkis'e, Eretria'ya yardıma 4 bin asker göndermeleri için talimat vermiştir. Yaklaşık 20 yıl önce Atina'nın Halki'i istila etmesinin ardından bu yerleşimciler Klerukya olarak Halkis topraklarına yerleşmişti. Ancak Halki'den hareket eden Atinalılar kente ulaştıklarında, kent yöneticisi Aeschines, onlara Eretrialılar arasında bir fikir ayrılığı olduğunu söyledi ve kendi güvenlikleri için kenti terk etmelerini önerdi. Aeschines'in uyarısını dikkate alan Atinalılar Orospos'a yelken açtılar ve bu sayede Eretria'nın kaderini paylaşmak zorunda kalmadılar.
Eretrialılar işe yarar bir harekât planı geliştirmekte yetersiz kaldılar. Herodot'un ifadesiyle "Eretrialıların planları bütünüyle yetersizdi. Atina'dan yardım istediler, fakat karar unsurları kendi aralarında anlaşma içinde değildi" demektedir. Üç farklı görüş ortaya atılmıştı. Bir grup Pers iradesine boyun eğilmesini istiyordu. Pers hakimiyeti altında bazı çıkarlarının gerçekleşeceğini umut eden bu grubu Herodot, "ihanet içinde" olarak tanımlamaktadır. Bir diğer grup ise Eretria gerisindeki dağlara çekilinmesini öneriyordu. Bir grup ise kenti savunmak kararındaydı. Ancak Pers kuvvetleri Eretria yakınlarında karaya çıktıklarında farklı tutumlar ortadan kalkmış, kenti savunmak isteyenlerin tavrı ağır basmıştır. Kentlerinin üzerine gelen Pers ordusuyla kent dışında, açık arazide muharebe etmektense surlar gerisinde, kuşatma altında bir savunma muharebesi vermek yönünde ortak bir yaklaşım oluşmuştur.
Eretria
Herodot Eretria kuvvetleri hakkında kesin bir bilgi vermemektedir. Muhtemelen kent nüfusunun büyük bir bölümü savunmaya katılmıştı. Ancak o tarihler için Eretria'nın nüfusu hakkında bir bilgimiz yoktur.
Pers
Herodot'a göre I. Darius'un filosu 600 triremeden oluşmaktadır. Bununla birlikte Herodot Pers kuvvetlerinin sayısı hakkında bir bilgi vermemektedir. Sadece güçlü bir piyade kuvveti olduğunu belirtmektedir. Antik kaynaklardan olayların çağdaşı sayılan ozan Simonides 200 bin kişilik bir kuvvetten söz etmektedir. Daha geç dönemden bir Romalı olan Cornelius Nepos ise piyade kuvvetini 200 bin, süvari kuvvetini ise 10 bin olarak vermektedir. Cornelius Nepos, Pers kuvvetlerinin sadece 100 bin kadarının savaşa katıldığını, geri kalanının Sounion açıklarındaki filoda olduğunu belirtmektedir. Plutarch Plutarkhos, bir coğrafyacı Pausanias ve bir Bizans ansiklopedisi olan Suda ise 300 bin kişilik bir kuvvet vermektedir. Platon'un ve Lysia'nın 500 bin, Justinus'un verdikleri rakam ise 600 bindir. Günümüz tarihçileri 20 binle 100 bin arasında tahminlerde bulunurken genel kabul 25 bindir. Süvari kuvvetlerinin ise bin kadar olduğu kabul edilebilir.
Kuşatma
Eretria'nın stratejisi, kuşatma altında ve kent surları gerisinde savunma yapmaktı. Bu muhtemelen üzerinde anlaşma sağlanabilen tek plandı ya da üzerinde anlaşma sağlanan bir hareket tarzı olmadığından geriye kalan tek seçenekti. Yine de, son yüzyıl içinde Pers ordusunun sadece iki yenilgi aldığı, Grek birliklerinin ise Pers kuvvetleri karşısında o güne kadar hiç başarılı olamadığı göz önüne alınırsa, kent surları gerisinde savunmada kalmak makul bir strateji sayılabilir. Diğer yandan, Pers ordusu Eretria yakınlarında gemilerden indiğinde çok zayıf kuşatma silahına sahipti ve dahası, harekâtın başlarındaki Rodos Adası'ndaki Lindos kuşatmasında başarısız olunmuştu.
Pers ordusu Eretria üzerine ilerlemek üzere üç farklı bölgede karaya çıkarıldı. Kuşatmanın ardından hareketsiz kuşatmada kalmayarak kent surlarına şiddetli saldırılara giriştiler. Herodot'a göre çatışmalar son derece sertti ve her iki taraf için de ciddi kayıplarla sonuçlanmıştır. Ancak yedinci günün şafağında Eretria'nın önde gelen iki vatandaşı kent kapılarını Pers kuvvetlerine açmıştır. Kent içine giren Pers kuvvetleri, kenti yağmaladılar ve İyon Ayaklanması'nın başlarında yakılan Sard kentinin öcünü almak için tapınakları ve kutsal mekanları yaktılar. Kentin sivil halkından sağ kalanlar katliama maruz kaldı ve bu katliamdan da sağ kurtulabilenler I. Darius'un emrine uyularak tutsak alınarak imparatorluğun uzak bir bölgesinde zorla iskan edilmek üzere köle yapıldı.
Sonuçları
Birkaç gün kentte kalan Pers kuvvetleri gemilere alındı ve onanma sahilden Attika yönünde harekete geçti. Donanma Attika'da Maraton Körfezi'ne girmeden önce, gemilerdeki esir Eretrialılar Eğriboz sahilinin batı açıklarında küçük bir ada olan Styra Adası'na bırakılmıştır. Pers kuvvetlerinin bir sonraki hedefi Atina'dır. Ancak Atina birlikleri Atina dışına çıkarak Pers birliklerini Maraton Ovası'nın iki çıkışında bloke etmek üzere harekete geçmiştir. Maraton Ovası girişine ulaşan Pers ordusu kamp kurdu ve birkaç gün boyunca iki taraf da birbirine taarruz etmeyerek bekledi. Sonunda Atina kuvvetleri saldırmaya karar verdiler ve giriştikleri bu saldırı sonucunda tarihte ünlenecek olan Maraton Muharebesi'nin zaferini kazandılar. Savaştan çekilen Pers kuvvetleri gemilere binerek Yunanistan kıyılarından ayrıldılar, tutsak Eretrialıları Aegilia Adası'nda aldılar ve Pers donanması Ege kıyılarına geri döndü. Pers İmparatorluğu'nun Yunanistan seferi böylece sona ermişti. Ege kıyılarına yanaşan donanmadaki Eretrialılar Datis ve Artaphernes'le birlikte başkent Susa'ya götürülmüştür. I. Darius Eretrialılara karşı fazlaca acımasız davranmamıştır, Miletliler gibi onlar da bugünkü Huzistan Eyaleti'nde Ardericca'da iskan edildiler. Herodot'un tarih çalışmasını yazdığı tarihlerden bir yüzyıl sonra bile, Büyük İskender Pers İmparatorluğu topraklarını istila ettiğinde, hala orada yaşıyor, dillerini ve geleneklerini koruyorlardı. Eretria ise bu yıkımın sonuçlarını kısa sürede giderdi ve bir süre sonra yeniden inşa edildi.
Diğer yandan I. Darius Yunanistan'a boyun eğdirmek için ikinci bir seferi planladı ve yeni bir ordu oluşturmak için hazırlıklara başlandı. Fakat bu arada Mısır, Pers Sarayı'na karşı ayaklanmıştı. Oluşturulan ordunun Mısır'da kullanılması daha acil olduğundan Yunanistan meselesi belirsiz bir süre için ertelenmiştir. Fakat I. Darius Mısır üzerine bir seferin hazırlıklarında iken öldü. Tahta oğlu I. Serhas geçti. I. Serhas, Mısır ayaklanmasını bastırdıktan hemen sonra Yunanistan üzerine bir sefer hazırlıklarına yeniden girişmiştir. Yunanistan'a İkinci Pers Saldırısı hazırlıkların tamamlandığı MÖ 480 yılında başlatıldı. Pers kuvvetleri bu seferin başlarında Termopylae Muharebesi ve Artemision Deniz Muharebesi'nde başarılı oldular. Ancak Salamis Deniz Muharebesi'nde uğranılan yenilgi, sefer için bir dönüm noktasını işaret ediyordu. Bir sonraki sene Platea Muharebesi'ndeki kesin Grek zaferi, seferi başarısızlıkla sona erdirdi.
Kuznetsk
Kuznetsk, Rusya'nın Penza Oblastı'nda bulunan bir şehirdir. Şehir Volga Yaylası'nın eteklerinde Truyov Nehri'nin sol kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 42,08 km² olan şehrin nüfusu 2010 iitibarıyla 88.839'dur.
Gasmouloi
Gasmouloi ya da Vasmouloi (Yunanca: ) Bizans İmparatorluğu'nun son yüzyıllarında Yunan - Latin (Batı Avrupalı, çok sıklıkla İtalyan) karışımı birlikler. Gasmouloi'ları Bizans donanmasına deniz piyadesi olarak askere Bizans İmparatoru VIII. Mihail (1259-1261 arası hükümdar) almıştır, ancak terim zaman içinde etnik anlamını kaybetmiş ve erken 14. yüzyıldan itibaren askeri hizmet yükümlülüğü olan için kullanılmıştır.
Laplace'ın şeytanı
Laplace'ın Şeytanı, Pierre-Simon Laplace tarafından 1814'te yayımlanan bir makalede belirtildiği üzere evrendeki her atomun yerini ve hareketini bilen, bu sayede evrenin ve kainatın bütün bir geçmiş ve geleceğini bilen sanal bir varlığın mevcut olduğunu varsayan düşünsel bir deneydir. Laplace'ın makalesinde nedensel determinizmi kavramsallaştırdığı ifadesinin özgün hali şu şekildedir:
Gasmouloi
Tarih
Dördüncü Haçlı Seferi'nin ardından, Latin İmparatorluğu ve diğer Batılı Prenslikler Bizans topraklarında kurulduğu zaman, Yunan - Latin karışımı birlikler çok kısıtlı bir derecede oluştu. Gasmoulos teriminin kendisinin kelime kökeni bilinmemektedir ve ilk defa 13. yüzyılın ikinci yarısı ortaya çıkmıştır. Fakat Latince mulus kelimesi, "katır" ile ilişkisi olasılık dışı değildir. Genellikle bu karma birliklerin çocukları için kullanılmasına rağmen, daha belirli olarak Bizanslı bir anne ile Latin (sıklıkla Venedikli) bir babanın çocuğu için kullanılır. Gasmouloi muğlak kimlikleri nedeniyle sosyal olarak hem Bizanslılar hem de Latinler tarafından dışlanmış ve güvenilmez kabul edilirlerdi. Yaklaşık 1330 yılına ait Fransız bir bilimsel makalenin kelimeleri ile, "Kendilerini Yunanlara Yunan, Latinlere Latin olarak tanıtırlardı, herkese her şey olurlardı...". VIII. Mihail ile Venedikliler arasında imzalanan 1277 tarihli anlaşmada, Venedik mirasının Gasmouloi Venedik vatandaşı kabul edilmiştir, fakat sonraki on yıllarda, birçoğu Bizans bağlılığına dönmüştür. Onların soylarından gelen bazıları tekrar Venedik vatandaşlığı talebinde bulunmuşlardır, Gasmouloi sorunu 1320lere kadar Bizans-Venedik ilişkilerini meşgul etmiştir.
1261 yılında VIII. Mihail'in kuvvetleri tarafından Konstantinopolis'in geri alınmasından sonra, Gasmouloi İmparator tarafından paralı askerler olarak işe alınmışlardır. Lakonia'dan toplanan adamlar Lakōnes (Λάκωνες, "Laconians") ile birlikte, Mihail'in güçlü "ulusal" Bizans donanması kurma çabaları çerçevesinde hafif silahlı deniz piyadeleri olarak hizmet etmişlerdir. Gasmoulikon birlikleri 1260lı ve 1270li yıllarda Ege Denizi'nde bulunan adaların geri alınması için yapılan Bizans seferlerinde önemli bir rol oynamışlardır, fakat VIII. Mihail'in ölümünden sonra, ardılı II. Andronikos 1285 yılında donanmayı geniş şekilde dağıtmıştır. İşsiz kalmalarına, imparator tarafından bir şey ödenmemesine rağmen, bazı Gasmouloi imparatorluk hizmetinde kalmıştır, fakat diğer birçoğu Latin ve Türk donanmalarında iş aramış, büyük toprak ağalarına koruma olarak kiralanmış ya da korsanlık yapmaya başlamışlardır.
14. yüzyıl başlarında, gasmoulikē douleia ("gasmoulos olarak hizmet etmek") kavramı etnik anlamını kaybetmiş ve sonunda hem denizde hem de karada hizmet veren hafif silahlı asker için kullanılmaya başlanmıştır. Bu şekilde, Gasmouloi Bizans ve Osmanlı'ya 14. yüzyılda, Ege Denizi'nde bulunan Latin Prensliklere (servitio et tenimento vasmulia'nın kalıtsal olduğu yerlerde) ise 15.ve 16. yüzyılda hizmet etmiştir. İmparatorluğun son yüzyılında olduğu gibi, Bizans donanması onların hizmetinden yararlanmaya devam etmiştir. Bizans İç Savaşı (1341-1347) sırasında Gasmouloi bir rol oynamış, komutanları Megas doux Aleksios Apokaukos'u VI. İoannis Kantakuzinos'a karşı kuvvetli bir şekilde desteklemişlerdir. Kantakuzinos'un zaferinden sonra, Konstantinopolis'te bulunan birçok Gasmouloi terhis edilmiştir. Kallipoli'da bulunanlar zamanla Osmanlılara katılarak, ilk Osmanlı filosunun mürettebatını oluşturmuşlardır.
1960 Yaz Olimpiyatları
1960 Yaz Olimpiyatları ya da resmî adıyla '''XVII. Olimpiyat Oyunları' (İtalyanca: Giochi della XVII Olimpiade''), 1960 yılında İtalya'nın başkenti Roma'da düzenlenmiş uluslararası çok sporlu etkinliktir. Roma daha önce 1908 Yaz Olimpiyatlarının organizasyonunu üstlenmişti, ancak 1906'da Vezüv Yanardağı'nın patlamasının ardından şehrin bu görevi reddetmekten ve Londra'ya devretmekten başka seçeneği kalmamıştı. Sovyetler Birliği 1960 Oyunlarında en çok altın ve toplam madalya kazanan ülke olmuştur. İlk Paralimpik Oyunları Roma'da 1960 Yaz Olimpiyatları ile birlikte düzenlenmiş ve bu tür etkinlikler ilk kez aynı zamana denk gelmiştir. Türkiye sadece güreş branşında olmak üzere 7 altın 2 gümüş madalya alarak hala olimpiyatlarda en çok altın madalya kazandığı oyunlar olmuştur.
Ev sahibi seçimi
15 Haziran 1955 tarihinde Paris, Fransa'da düzenlenen 50. Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC) oturumunda Roma, Brüksel, Mexico City, Tokyo, Detroit, Budapeşte ve son olarak Lozan'ı geride bırakarak 1960 Oyunlarına ev sahipliği yapma hakkını kazandı. Tokyo ve Mexico City daha sonra sırasıyla 1964 ve 1968 Yaz Olimpiyatlarına ev sahipliği yapacaktı.
Toronto başlangıçta oyunlarla ilgilenmiş, ancak sürecinin son aşamasında mali nedenlerden dolayı teklif vermekten vazgeçmiştir. Bu, Toronto'nun o tarihten 2008 Oyunlarına kadar Yaz Olimpiyatlarını almak için yaptığı beş başarısız girişimden ilkiydi.
Madalya tablosu
1960 Oyunlarında madalya kazanan ilk on ülke:
(*) Batı ve Doğu Almanya ortak takımla katıldı.
Katılımcı ülkeler
Roma Oyunlarına toplam 83 ülke katıldı. Fas, San Marino, Sudan ve Tunus'tan sporcular ilk kez Olimpiyat Oyunlarında yarıştı. Barbados, Jamaika ve Trinidad ve Tobago'dan sporcular "Antiller" olarak yarışarak yeni (Britanya) Batı Hint Adaları Federasyonu'nu temsil edecekti, ancak bu ulus sadece bu tek Olimpiyat için var olacaktı. Kuzey Rodezya ve Güney Rodezya'dan sporcular Rodezya ve Nyasaland Federasyonu'nu temsil ederken Rodezya adı altında yarıştılar. Doğu Almanya ve Batı Almanya'dan sporcular 1956'dan 1964'e kadar Birleşik Almanya Takımı olarak yarışacaktı. Çin Halk Cumhuriyeti'nden sporcular en son 1952 Yaz Oyunları'nda yarışmış ancak Çin Cumhuriyeti ile Çin'i temsil etme hakkı konusunda yaşanan anlaşmazlık nedeniyle Olimpiyat sürecinden çekilmişlerdi. Parantez içindeki sayı, her bir ülkenin katkıda bulunduğu katılımcı sayısını göstermektedir.
Christian Benítez
Christian Benítez (1 Mayıs 1986 - 29 Temmuz 2013) Ekvador'lu eski millî futbolcudur.
Katar'ın El Ceyş takımı adına oynadığı karşılaşmanın ardından karın ağrısı nedeniyle hastaneye kaldırıldı. Hastane futbolcuya apandisit teşhisi koyarken, golcü futbolcunun kayınpederi, ölüm nedeni olarak karın zarı iltihaplanması sonucu solunum yetmezliği olduğunu belirtti.
Kademecilik
Kademecilik veya gradualizm; yavaşça, kademe kademe gerçekleşen değişimi savunan hipotez ya da politika.
Biyoloji
Evrimin görülebilir, farkına varılabilir değişimler üretmesi için gereken süre insan ömrüne oranla çok uzundur. Bu uzunluktan dolayı, pek çok bilimsel süreçte yaptığının aksine evrime doğrudan tanıklık edemeyen insanoğlu, evrimin ne hızla gerçekleştiğini anlamakta zorlanmıştır. Gradualizm, evrimin hızını açıklamakta kullanılan iki teoriden biridir. Darwin'in evrimi "yavaş ve devamlı" bir değişim olarak görmesi gradualizmin evrimi açıklamakta kullanılan ilk teori olduğunu ortaya koyar.
Darwin'in ölümünden sonra, bilim adamları gradualizm modelini destekleyen pek çok geçiş formu bulmuşlardır ancak evrimin hızlı gerçekleştiği durumlarda bu formlara rastlayamamışlardır. Bunu açıklayabilmek için sıçramalı evrim modeli de kullanılmaya başlanmıştır. Gradualizm, evrimi uzun zaman alan ve yavaş ilerleyen küçük değişimlerle açıklarken karşıt görüş sıçramalı evrim (diğer adıyla kesintili denge) evrimi uzun süreli durgunluğu izleyen ani ve büyük değişimlerle açıklar.
4 Eylül Mavi Treni
4 Eylül Mavi Treni, Ankara – Malatya güzergâhında karşılıklı olarak hizmet veren Mavi Tren sınıfı anahat trenidir.
15 Kasım 1993'te Ankara – Sivas hattında sefere konulan 4 Eylül Mavi Treni'nin parkuru, yıllar itibarı ile uzatılmış ancak Malatya – Diyarbakır ve Malatya – Elazığ seferlerinden zarar edildiği için 13 Ağustos 2007'de bu hatlar iptal edilmiştir. Daha sonra 23 Haziran 2011'de Ankara – Malatya arasında tekrar çalışmaya başlamış, 2016'da Başkentray çalışmaları nedeniyle seferden kaldırılmıştır. Çalışmalar 2018'de bitmesine rağmen tekrar seferlere başlamayan tren, 12 Temmuz 2021'de yeniden hizmete girmiştir.
Seferler
Ankara'dan perşembe ve cumartesi kalkışlı 1, Malatya kalkışlı cuma ve pazar 1 adet seferin düzenlendiği tren hattında sefer süresi yaklaşık 15 saattir. Ankara-Malatya arası tren ücreti Temmuz 2023 itibarıyla 198₺ olarak belirlenmiştir.
Buzullar arası dönem
Pleyistosen'de buzullar arası dönemler
Pleistosen'in 2,5 milyon yıllık yayılımı boyunca, yaklaşık 40.000 ila 100.000 yıl aralıklarla çok sayıda buzullar veya Kuzey Amerika ve Avrupa'daki kıtasal buz tabakalarının önemli ilerlemeleri olmuştur. Bu uzun buzul dönemleri daha ılımlı ve daha kısa buzullar arası buzullarla ayrılmıştır.
Günümüz buz gibi interglasiyalarda iklim ısınıyor ve tundra, buz tabakalarını izleyerek kutuplara doğru çekiliyor. Ormanlar, tundra bitki örtüsünü destekleyen alanlara geri döndü. Ara buzullar, paleontolojileri ile karada veya sığ denizaşırı denizlerde tanımlanır. Belli buzulları tanımlamak için ılıman iklime işaret eden ve belirli bir yaş belirten türlerden gelen çiçek ve faunal kalıntılar kullanılır. Genellikle memeli ve molluskan türleri, polen ve bitki makro kalıntıları (tohumlar ve meyveler) kullanılır. Ancak, daha birçok fosil kalıntısı yararlı olabilir: böcekler, ostrakodlar, foraminiferler, diyatomlar vs. Son zamanlarda, buz çekirdeği ve okyanus sedimanı çekirdekleri, sıcaklık ve toplam buz hacimleri için daha niceliksel ve doğru bir şekilde tarihlendirilmiş kanıtlar sağlar.
Buzullar arası ve buzullar, Dünya'nın yörüngesindeki döngüsel değişikliklerle çakışmaktadır. Üç yörünge değişimi, buzullararası etkilere neden olur. Birincisi, Dünya'nın yörüngesindeki güneş etrafındaki bir değişiklik veya dışmerkezliktir. İkincisi, Dünya ekseninin eğiminde bir değişim, eğikliktir. Üçüncüsü, dünya ekseninin kesişme veya eğri hareketidir. Güney yarıküredeki sıcak yazlar, yarımkürenin güneşe doğru eğildiğinde ve Dünya'nın eliptik yörüngede güneşe en yakın olduğunda ortaya çıkar. Soğuk yazlar, o mevsim boyunca Dünya güneşten en uzak olduğunda ortaya çıkar. Bu etkiler, yörünge ekzantrisitesi büyük olduğunda daha belirgindir. Eğiklik büyük olduğunda, mevsimsel değişiklikler daha aşırıdır.
Homojen fosiller için buluşma metodu olarak kullanılabilirken, interglacialalar jeolojik haritalama için ve antropologlar için de yararlı bir araçtır.
Son buzul çağında oluşan hafif iklim koşullarına, interstadial denir. Çoğu (hepsi değil) interstadiallar yaşlar arası buzullardan daha kısadır. İnterstadiyal iklim nispeten sıcak olabilir, ancak bu mutlaka öyle değildir. Soğuk dönemler (stadials) genellikle çok kuru olduğundan, tortul kayıtlarda interstadials olarak da ıslak (dolayısıyla sıcak olması zorunlu değildir) dönemler kaydedilmiştir.
Carl Stamitz
Carl Stamitz (Almanca:Karl Phillip Stamitz, Çekçe: Karel Stamic) (d. 7 Mayıs 1745, Mannheim, Almanya- o. 9 Kasım 1801, Jena). Çek kökenli Alman besteci, keman, viyola ve viola d'amore (aşk viyolası) virtüözü. Mannheim Okulu'nun ikinci nesil bestecilerden en belirgin olanıdır.
Yaşamı
Kesin doğum tarihi resmi kayıtlarda bulunmamaktadır. Ancak kilise kayıtlarında vaftiz edildiği tarih 8 Mayıs olarak geçmekte ve buna bağlı olarak doğum gününün 7 Mayıs olduğu anlaşılmaktadır (hristiyanlıkta kişi, doğumundan bir gün sonra vaftiz edilir).
İlk müzik eğitimini babası ve Mannheim Okulu'nun kurucusu olan Johann Stamitz'den aldı. 1762 yılında Mannheim orkestrasında çalmaya başladı. 1770'te Paris'e taşındı ve burada Noailles Dükü'nün saray bestecisi ve orkestra şefi oldu. Kendisi gibi besteci ve kemancı olan kardeşi Anton'la beraber Concert Spirituel'de performanslar sergilediler. 1779-1780 yıllarında Hague'a taşındı ve prens V. William'ın sarayında kemancı olarak çalışmaya başladı. 1788-1790 yılları arasında kendini konser turnelerine verdi. Hayatının son yıllarını Jena'da Kapellmeister olarak ve üniversitede dersler vererek geçirdi.
Mecnun Otyakmaz
Mecnun Otyakmaz (d. 10 Şubat 1965; Ortaköy, Doğanşar, Sivas), Türk iş insanı ve spor yöneticisi. Mevcut Sivasspor Başkanı.
Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunudur. 2001-02 sezonunda Sivasspor'da genel koordinatör olarak göreve başlayan Otyakmaz, 2002-03 sezonunda yönetici, 2003-04 sezonunda Başkan Yardımcısı, 2004-05 sezonunda başkan olarak görevine devam etti ve Sivasspor'u ilk defa Süper Lig'e çıkaran başkan unvanını elde etti.
Şike Davası
Mecnun Otyakmaz şike davası kapsamında 3 Temmuz 2011'de "Şike yapmak" iddiasıyla gözaltına alındı.
Turing testi
Turing testi, ilk olarak 1950 yılında Mind adlı felsefe dergisinde ünlü İngiliz matematikçi ve bilgisayar bilimcisi Alan Turing'in Computing Machinery and Intelligence başlıklı ünlü makalesinde sözü edilen kavram.
Mecnun Otyakmaz
Şike Davası
Daha sonra savcılık tarafından ifadesi alınan Otyakmaz, tutuklama talebiyle mahkemeye sevk edildi. Çıkarıldığı mahkemece tutuklandı. Yaklaşık 7 ay Metris Cezaevinde tutuklu kaldıktan sonra şike davasında yapılan duruşmalar sonunda tahliye edildi.
Turing testi
İşleyiş
Turing testinin amacı, bir makinenin düşünebildiğini söyleyebilmenin mantıksal olarak mümkün olup olmadığıdır. Turing testine göre makine, gönüllü bir insanla birlikte, sorgulayıcının görüş alanının dışında bir yere saklanır. Sorgulayıcı yalnız soru sormak suretiyle hangisinin insan hangisinin bilgisayar olduğunu saptamaya çalışır. Sorgulayıcının soruları ve daha önemlisi aldığı yanıtlar, tamamen ses gizlenerek, yani ya bir klavye sisteminde yazılarak veya bir ekranda gösterilerek verilir. Sorgulayıcıya bu soru-cevap oturumunda elde edilen bilgiler dışında her iki taraf hakkında hiçbir bilgi verilmez. Dizi halinde tekrarlanan testler sonucunda sorgulayıcı, tutarlı bir şekilde insanı saptayamadığı takdirde makine Turing testini geçmiş sayılır.
Örneğin yukarıdaki resimde, duvarın arkasında A ve B bulunmaktadır. Bunlardan, B aslında gerçek bir insan ve A aslında bir bilgisayar üzerinde çalışan yazılımdır. Duvarın arkasındaki C kişisi, A ve B'yi görmeden sadece klavye ve monitör marifeti ile A ve B'ye istediği soruları sorabilir. B kişisi normal cevaplar vermelidir, buna karşılık A bilgisayarının amacı insan gibi davranıp C kişisini kandırmaktır.
Bu test, yapısı itibarıyla bilgisayar bilimlerindeki pek çok yapay zeka probleminin çatısını teşkil etmektedir. Örneğin, girilen yazıların anlaşılması ve cevapların üretilmesi için doğal düşünme yöntemlerinden faydalanmak gerekir.
Mecnun Otyakmaz
Mahkeme Kararları
İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesi, 2 Temmuz 2012 tarihinde Sivasspor başkanı Mecnun Otyakmaz'ın "Şike yapmak" suçunu işlediğine hükmetti. Mahkeme, Mecnun Otyakmaz hakkında "Spor kulüplerinde ve federasyonlarda görev yapmaktan yasaklama" ve "Stadyumlara giriş yasağı" kararları verdi.
Turing testi
İşleyiş
Bu problem, aynı zamanda soru cevaplama yarışmalarına da esin kaynağı olmuştur.
Mecnun Otyakmaz
Mahkeme Kararları
Yaklaşık 1 yıl 7 ay hapis cezası ile cezalandırılan Otyakmaz, kararı temyiz etti.
'''17 Ocak 2014 tarihinde Yargıtay 5. Ceza Dairesi hakkındaki mahkeme hükmünü bozmuştur.  '''
Yeniden görülen "futbolda şike" davasında, Aziz Yıldırım, Mecnun Otyakmaz ve Şekip Mosturoğlu'nun da aralarında bulunduğu 23 sanık beraat etti.
Kaynakça
7. https://www.ntvspor.net/futbol/futbolda-sike-davasinda-beraat-karari-5fa5076f9c9f160e0c6d98d7
Şekibe Çelenk
Şekibe Sayar (d. 1921, Selanik – ö. 21 Şubat 2020, Ankara) Türk avukat ve siyasetçi.