cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mehmet Ali Ağakay
Yaşamı
Ağakay, 1942-1962 yılları arasında Türk Dil Kurumu Sözlük Kolu başkanlığı yaptı. Türk Dil Kurumu'nun çıkardığı Türkçe Sözlük'ün ilk baskısı olan 1945 baskısında çalışmaları yönetme ve eseri kaleme alma işini üstlendi. Kelime Yapma Yolları (1943), Yakın Anlamlı Kelimeler Sözlüğü (1958) ve Fransızca-Türkçe Sözlük (1962) gibi çeşitli eserler yayımladı.
1965 yılında Ankara'da öldü. Cebeci Mezarlığı'nda toprağa verildi.
Saara Kuugongelwa
Saara Kuugongelwa-Amadhila (d. 12 Ekim 1967), Namibyalı siyasetçi. Kuugongelwa, Afrika ülkesi Namibya'da 21 Mart 2015 tarihinden bu yana başbakan olarak görev yapmaktadır.
Kuugongelwa 1995 yılından bu yana Namibya Milli Meclisi üyesidir olup, 2003-2015 yılları arasında kabinede Maliye Bakanı olarak görev almıştır.
Gençliği
Okahao, Omusati doğumlu olan Kuugongelwa, 1980 yılında Sierra Leone'ye sürgüne gitmiştir. 1982-1984 yılları arasında Koidu Kızlar Ortaöğretim Okuluna ve 1984-1987 yılları arasında da Saint Joseph Ortaöğretim okuluna giden Kuugongelwa, daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne giderek 1991 ile 1994 yılları arasında Pensilvanya'da bulunan Lincoln Üniversitesi'ne giderek ekonomi alanında lisans eğitim alarak mezun olmuştur.
Siyasi kariyeri
Kuugongelwa, Lincoln Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra Namibya'ya döndü ve Sam Nujoma'nın ofisinde masa başı görevlisi olarak işe başlamıştır. 1995 yılında 27 yaşındayken, Ulusal Planlama Komisyonu Genel Müdürü olarak seçilen Kuugongelwa, 2003 yılında Maliye Bakanı olarak kabineye atandı. 2014 tarihinde, Kahramanlar Günü 'nde İkinci Sınıf En Parlak Ödülü kendisine takdim edildi.
Stars
Stars, Kanadalı bir indie pop grubu. Torquil Campbell (vokal) ve Chris Seligman (klavye) tarafından Toronto'da kuruldu. Kuruluşundan sonra New York'a taşınan grup, bir süre sonra Montreal'e yerleşmeye karar verdi.
Müzik
Stars'ın müziği bol enstrüman ile süslenmiş, öyküsel sözlere sahip, yumuşak fakat farklı vokallere sahip "güzel ve etkili indie pop" olarak tanımlanabilir.
Grubun tarzı Nightsongs'ta elektronik-pop iken son iki albümlerinde rock tabanlı enstrümantel müziğe dönmüştür. Heart'ta Amy Millan ve Evan Cranley'nin etkileri görülürken Set Yourself on Fire'da davulcu Pat McGee'nin katkıları dikkat çekicidir.
Kariyeri
Grubun parladığı parça 2004 yılında çıkan albümleri "Set Yourself on Fire"da yer alan Ageless Beauty oldu. Millan, Cranley ve Campbell aynı zamanda ve Stars ile aynı kayıt firmasına çalışan bir başka indie grubu olan Broken Social Scene'nin üyeleridir. Müzik kariyeri ile oyunculuk kariyerini bir arada götüren Campbell Sex and the City ve Law&Order gibi televizyon dizilerinde rol aldı. Millan ise 2006 yılında solo albümünü yayınladı. Grubun "The Vanishing", "Your Ex-Lover is Dead" ve "The Big Fight" gibi birçok şarkısı The O.C. ve Degrassi:The Next Generation gibi televizyon dizilerinde çalındı. "Ageless Beauty" ise müzik kanalı olan VH1'ın So NoTORIous isimli programının tanıtım videosunda yer aldı.
Grup isimlerini seçerken Syd Barrett'ın kısa süreli projesi olan Stars'tan habersiz olduklarını web sitelerinde söyledi. Ayrıca New Order, The Smiths, Brian Wilson, Paddy McAloon, Broken Social Scene, Momus gibi sanatçı ve gruplardan etkilendiklerini de belirttiler. The Smiths'in "This Charming Man" isimli şarkısını 2001 albümleri Nightsongs'ta ve The Pogues'un "Fairytale of New York"'unu 2005 yılında yeniden söylediler. Diğer Indie sanatçılarını çoğu kez şarkı ve albüm çalışmalarında konuk olarak katkıda bulundu.
Yaylacık, Gürün
Yaylacık, Sivas ilinin Gürün ilçesine bağlı bir köy.
Coğrafya
Köy; Gürün ilçesinin güneybatı kesiminde yer almakta olup, Sivas il merkezine 169 km, Gürün ilçe merkezine 31 km mesafededir.
Uçalı
Uçalı, (Rusça: Учалы, Uçalı; Başkurtça: Учалы, ', Uçalı) Başkurdistan'ın, Uçalı ilçe'ın başkenti ve bir şehridir. Uçalı Camii ve Zaynulla Rasulev Camii var. Ufa Cumhuriyeti'nin başkentine 360 kilometre uzaklıktadır.
Etimoloji
Şehir, yakındaki Büyük Uchaly ve Küçük Uchaly gölleri olarak adlandırılmıştır. Gölün adının kökeni hakkında birkaç versiyon var.
Başkurt "Uchaly", "intikam" olarak çevrilir. Efsaneye göre, XIV yüzyılında Tamerlan, Toktamış döneminde Altın Orda'nın ve Sibirya Hanlığı'nın bir parçasıydı. Başkurtlar ile savaşılan Kunduzca Muharebesiden sonra, burada Tamerlan Güney Ural Başkurtların göçebelerinin yurdu oldu.
Başkurt jeologları Uçalı adının "Yuşa" kelimesinden geldiğine ve Yuşanın dağ kumu ve kil birikintilerinin renk gamı ​​için genelleştirilmiş bir Başkurt adı olduğuna inanır. Eski zamanlardaki bu çok renkli kil-koyu sarı taşlar boya üretmek için kullanılmıştır. Ancak “Yeşme” ın “Yuşas” ın değiştirilmiş bir sesi olması mümkündür. Uralların jasper (Yeşme) kuşağı Uçalı bölgesinden geçtiğinden bu oldukça tarihsel olarak haklı.
Tarihçe
1930'da Uçalı köyü, eğitimli Uçalı bölgesinin merkezi haline geldi. 1930'ların sonunda, Uçalı yatağındaki keşiflerin bir sonucu olarak, demir şapkasının altın içeriği yüksek olduğu tespit edildi. 1940 yılında, yakındaki köylerden gelen adaylar bir artel düzenledi ve Maly Uçalı Gölü kıyısında bir maden inşa etmeye başladı. Altın içeren cevher, yüzeye 2-4 metre mesafedeydi, bu nedenle madencilik açık ocak idi. İş elle yapıldı - balyozla, Kyle, Crowbar ile. Cevher Buida köyüne götürüldü. 1941'de Bashzoloto güvenine bağlı olarak bağımsız bir Uçalıy madeni düzenlendi.
1954 yılında, köyün eğitimsiz Magnitogorsk bölgesinin bir parçası olması gerekiyordu. Bir madencilik ve işleme tesisinin yapımı ve altındaki bir yerleşim için, 1955'te 146 sayılı bir inşaat güvencesi yaratılmıştır.
İlk aşamada (1955 - Eylül 1958), Magnitogorsk ve Miass'ta en yakın demiryolu hatları yüz kilometreden daha uzak bir mesafede bulunduğundan ulaşım altyapısının oluşturulması gerekiyordu. Miass'ta inşaat için bir aktarma üssü kuruldu. 1958 yılının Eylül ayının sonuna kadar, oradan demiryolu indirildi. O zamandan beri, bir zenginleştirme tesisi, maden ve konut inşaatı hızla başladı.
Üçüncü aşama (1961-1963), Komsomol Merkez Komitesinin 1961'de fabrika inşaatına bir şok Komsomol-gençlik inşaat projesinin statüsünü verme kararıyla verildi. Bitkinin ve köyün yapımına yeni bir ivme kazandırıldı. Yapım önceliği üretime verildi. Bir okul, bir anaokulu, ilk yardım görevlisi yapıldı.
1962'nin sonuna kadar maden kasabası yeterince büyüdü. Sonuç olarak, Maly Uçalı, Mindyak, Buida, Uçalı yerleşim yerleri idari olarak ona bağlıydı. Yeni idari merkezin toplam nüfusu 20 bin kişiye ulaştı. Uçalı'da kentsel statü kazandırmak için bir ihtiyaç vardı ve bu da merkezi finansmanın iyileştirilmesi anlamına geliyordu.
Şubat 1963'te, RSFSR Yüksek Kurulu Başkanlığı, Uçalı yerleşimine kentsel statü tahsisi konusunda bir karar verdi. 1 Şubat 1963'te, Uçalı şehri, Küçük ve Yeni Uçalı köyleri temelinde ortaya çıktı. Bir ay sonra, Uçalı Şehri İşçi Vekilleri Konseyi'nin ilk oturumu gerçekleşti.
Dördüncü aşama (1963 - Mart 1968). 14 Mart 1968'de, işleme tesisinin ilk aşaması devreye alındı.
1975 yılında BaşkırGrazhdanproekt S.G. Shabiev, Uçalı şehri için ayrıntılı bir planlama projesi geliştiriyor.
Nüfus
37 467 nüfusa sahiptir. 2010 Rusya nüfus sayımına göre etnik yapı: başkurtlar % 50.2, tatarlar % 20.9, ruslar % 26.6.
Seyyid Sultan Ali Camii
Seyyid Sultan Ali Camii, Bağdat'taki bir camidir. Celayirîler tarafından yaptırılmıştır. Camii Sultan II. Abdülhamid tarafından onarımdan geçirtilmiştir.
Çimenli, Şahinbey
Coğrafya
Gaziantep il merkezine  km, Şahinbey ilçesine   km uzaklıktadır.
Toni Collette
Antonia "Toni" Collette (d. 1 Kasım 1972, Sidney), Avustralyalı oyuncu ve müzisyen.
Sydney, New South Wales, Avustralya, Blacktown'da doğdu. Kamyon sürücüsü Bob Collette ile müşteri hizmetleri görevlisi Judy Collette'nin 3 çocuğundan biridir. 6 yaşına kadar Sidney'de büyüdü. 11 yaşına geldiğinde olağanüstü oyunculuk becerilerini olduğunu gösterdi. 16 yaşındayken, okulu bıraktı ve Dramatik Sanatlar Ulusal Enstitüsü'ne kayıt oldu. Kendini destekleyen bir mücadele oyuncu oldu. 1992'de başrollerini Russell Crowe ve Anthony Hopkins yer aldığı Wendy Robinson rolüyle oynadığı Ein Müdürü mit Herz adlı film ile Avustralya Film Enstitüsü En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülüne aday gösterildi. Toni Collette tiyatro sahnesinde'de yer alarak Sonya gibi, Sydney Theatre Company ile Anton Çehov 'un Vanya Dayı, isimli oyunlarda yansıttığı performansla eleştirmenlerden tam not almış En İyi Yeni Oyuncu seçilmiştir. 1994 yılında çalışmalarından ötürü Avustralya'da En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazandı.
Taş Parçası
Taş Parçası, 1939 yapımı siyah-beyaz bir Türk filmidir.
Reşat Nuri Güntekin’in aynı adlı oyunundan uyarlanan filmde, üvey annesinin bir başka erkekle ilişkisini öğrenip, durumu babasına haber veren bir gencin öyküsü anlatılır. 29 Aralık 1939’da gösterime girmiştir.
Chattanooga, Tennessee
Chattanooga, Amerika Birleşik Devletleri'nin Tennessee eyaletine bağlı Hamilton ilinin merkezi olan şehirdir. Şehrin nüfusu 2020 sayımına göre 181,099'dur. Şehir, Doğu Tennessee bölgesi ile Chickamauga Gölü arasında yer almaktadır. Tennessee Nehri'nin yakınlarında 190 km kuzeyinde ise Atlanta şehri bulunmaktadır. 120 km güneyinde ise de Knoxville şehri, 135 km güneydoğusunda ise Nashville şehri, kuzeydoğusunda ise Birmingham şehri bulunmaktadır. Şehir, Georgia eyaletinin sınırında yer alıp bölgenin büyük şehirlerinden biridir.
Kıbrıs Türk Tarih Kurumu
Kıbrıs Türk Tarih Kurumu, Kıbrıs'ta 2 Temmuz 1961 tarihinde Vergi Bedevi başkanlığında kurulan kurum. İlk yönetim kurulunda Fikri Karayel, Vergi Bedevi, Nazım Ali İleri, Mustafa Naim Aytaçoğlu, Ali Süha ve Kemal Durmuş yer aldı. Bedevi'den sonra başkanlığını Vehbi Zeki Serter üstlendi. Türkiye Cumhuriyeti'ndeki Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu ile birlikte çalışmakta, söz konusu kurum tarafından sık sık davet alınıp Türkiye’nin çeşitli kentlerinde konferans ve etkinliklere katılmaktadır.
Halil İnalcık tarafından kuruma "Kıbrıs Türk Müze ve Kütüphanesi’nin kurulması, ada üzerinde Türk devri eserlerinin tespiti ve muhafazası, yazılı kayıtların aranması, tespiti ve muhafaza altına alınması, derneğin yılda bir defa bir dergi çıkarması" hedefleri öngörülmüştür. Bununla beraber, Ahmet An kurumun "bir tabela örgütü olmanın ötesine geçemediğini" belirtir. Kurumun ilk ve An'a göre kayda değer tek yayını 1965'te yayımlanan Bedevi'nin Başlangıçtan zamanımıza kadar Kıbrıs Tarihi kitabı olmuştur. Kurum 1972'de Mustafa Kemal Atatürk'ün ölüm yıl dönümü vesilesiyle öğrencilere yönelik Kıbrıs Türk Tarih Kurumu adlı bir dergi çıkarmıştır.
Hamse
Hamse, bir şâirin beş mesnevisinin bir araya getirilmesiyle oluşturulan yapıttır.
Hamse yazarı şâirler hamse şâiri ya da hamsenüvis diye bilinir. Türk edebiyatında 16. yüzyılda gelişmeye başlamıştır. İlk hamseyi Çağatay şâiri Ali Şir Nevai yazmıştır. Divan edebiyatının ilk hamsesini yazan şair de Nizami Gencevi’dir. Hamse türüne düzyazının girişi ise 17. yüzyılda gerçekleşti. Nergisi, hamseye düzyazıyı sokan ilk yazardır. Çoğunlukla hüzünlü aşkların konu edinildiği hamselerde soyut kavramları işleyen mesnevilere de yer verilir. Hamse sahibi divan yazarları edebi çevrelerde büyük saygı görürdü. Hamse sahibi olan sanatçılar: Nizami Gencevi, Ali Şîr Nevaî, Taşlıcalı Yahya Bey, Hamdullah Hamdi, Nevizade Atayi, Lâmiî Çelebi,Taşlıcalı Yahya, Behişti Ahmet Sinan Çelebi, Bostanlı Sabit, Bursalı Celilî, Hayati, Genceli Nizami, Ahmed Rıdvan, Kara Fazlı, Hamizade Celili, Fikri Derviş Çelebi, Kalkandelenli Mu'di Subhizade Feyzive Nergisi'dir.
Kayaören, Tuzluca
Kayaören, Iğdır ilinin Tuzluca ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1901 ve 1928 yılı kayıtlarında Kayaharabe olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy; Iğdır il merkezine 73 km, Tuzluca ilçe merkezine 37 km uzaklıktadır. Köye bağlı bir mahalle olan "Alçalı"ya alçanın (erik) çok yetiştirilmesinden dolayı bu ad verilmiştir.
Nüfus
Köyde 1886 yılında 117 Azeri Türkü yaşamaktaydı.
Büyük Londra
Büyük Londra, İngiltere'nin bölgeleri ve kontluklarından biridir. Bölge, Londra'nın idari sınırlarını oluşturmaktadır. Yüzölçümü 1,572 km² olup nüfusu 2014 yılı itibarıyla 8.778.500'dür.
Büyük Londra, 1 Nisan 1965 tarihinde 1963 Londra Hükûmeti Yasası ile kuruldu. Büyük Londra, 32 semt ve Londra Şehri olmak üzere 33 yerel yönetim bölgesine ayrılmaktadır. Southwark'ta bulunan Büyük Londra İdaresi (GLA), bölgedeki stratejik yerel yönetimden sorumludur ve Londra Belediye Başkanı ile Londra Meclisi'nden oluşur.
Araf (roman)
Araf, İngilizceye The Saint of Incipient Insanities adıyla çevrilen Nisan 2004'te yayınlanan Elif Şafak romanı.
Romanda, farklı din, çevre ve kültürlerden gelip yolları Boston’da kesişen bir grup genç insanın dokunaklı öyküsü, yalnızlık, yabancılık, dil ve zaman üzerine durulmuş.
Dexter'ın Laboratuvarı
Dexter'ın Laboratuvarı, Rus asıllı çizer Genndy Tartakovsky tarafından yapılan Annie Ödüllü Amerikan animasyon televizyon dizisidir. Yapımcı Cartoon Network Stüdyoları'dır (Buna dahil olarak Hanna-Barbera 1996-1998'de ortak olarak yapmıştır). Cartoon Network'te yayınlanmıştır. Dizi, genelde Dexter adında dahi bir çocuğun odasındaki kitaplığın arkasında gizli laboratuvarındaki maceralarını konu eder. Serinin prömiyeri ABD'de Cartoon Network'te 28 Nisan 1996 tarihinde yayınlanmıştır. 2010 itibarıyla, Cartoon Network'un kardeş kanalı Boomerang'da tekrar yayın kararı aldı.
Seri, The Cartoon Cartoon Show'da Changes adlı bir kısa bölüme dayalıdır. Her bir 20 dakikalık bölüm Dexter'ın Laboratuvarı olarak 2-3 kısadan oluşur, serinin finali olan Last But Not Beast, uzun bir çizgi film oldu. Dexter'ın Laboratuvarı 1998'de bitti ve bir film ve iki yeni sezon için daha sonra yeniden canlandırıldı.
Dexter'ın Laboratuvarı, Craig McCracken, Seth MacFarlane, Butch Hartman ve Rob Renzetti gibi birkaç çizgi film yaratıcısının kariyerinin başlamasına yardım için kayda değer oldu.
Yapım
Dexter'ın dahi beyni ilk olarak 1998'de bitti, "Last But Not Beast" serinin finali olarak bitiyordu, ama 2000'de yapıma tekrar giriş yapıldı. Yeni bölümleri, ikiden daha fazla sezon ile gösterildi, Genndy Tartakovsky Samurai Jack ve Star Wars: Clone Wars (TV dizisi)|Star Wars: Clone Wars adlı serilerle meşgul olarak çalışmasından beri, orijinal olarak farklı seri yapım takımı oldu. (MacFarlane ve Hartman Time Warner 'ın tamamen sol uç kısmına sahip oldu, ilgi odakları Family Guy ve The Fairly OddParents, sırasıyla...). İkinci Seride yeni karakter ve arka plan desenleri, sıralı hikâye ve karakter arka planları, ve farklı ses efektleri ortaya çıktı (çoğunlukla klasik Hanna-Barbera ses efektleri).
ABD'de, Cartoon Network'un kardeş kanalı, Boomerang'da akşam 9.30'da gösterilir.
Karakterler
Dexter: Akıllı, dahi ve çalışkan olması karakteristik özelliğidir. En büyük korkusu anne veya babasının gizli laboratuvarını öğrenmesidir. Adeta bir sinir küpüdür. Kızdığında çevresindekiler onu tanımaz hale gelir. Hâlbuki gerçek Dexter derinliklerdedir ve ancak kızdığında ne olduğu ortaya çıkar.
Dee Dee: Dexter'ın kız kardeşidir. Genelde Dexter'ın icatlarına zarar verir. O ne kadar kırıp dökerse, Dexter tekrar tamir eder.
Mandark: Dexter'ın rakibi ve düşmanıdır. Zekâsını kötülüğe kullanmaktadır. Dee Dee'ye âşıktır. Dexter'ı ve laboratuvarı yok etmek için her yolu dener. Her gününü "Ha ha ha hah hah" diyerek geçirir.
Dexter'ın Annesi: Zamanının çoğunu evi temizlemek ve yemek yapmakla geçirir. Eldivenlerinden ayrılmaz.
Dexter'ın Babası: Her zaman televizyonun başındadır. Golf oynamayı sever. Bir bölümde müzik dinlemek için kulaklık takmış bir şekilde elektrikli süpürge ile temizlik yaparken Dexter'ın laboratuvarına girmiş ve çıkmıştır.
Kuisy: Dee Dee'nin hayali arkadaşıdır. Büyük sevimli biridir ve gözlük takmıştır. Dexter, başta onu sevmese de ona dokununca sıcacık olduğu için sevmiştir.
Douglas E. Mordecai III: Dexter'ın arkadaşıdır. Kız bebeklerini çok sever.
Lee Lee ve Mee Mee: Dee Dee'nin en iyi arkadaşlarıdır. Lee Lee Asyalıdır ve Mee Mee siyahidir. Birlikte oyun oynarlar ve Pony Puff adlı midilliyi de çok severler. Lee Lee Dexter'dan hoşlanmaktadır.
Sinbad: Dexter ile birlikte oyun oynayan, onunla her şeyi paylaşan arkadaşıdır. Ama Dexter bir gün bir laboratuvarı olduğunu onun yanında ağzından kaçırır ve Sinbad bunu kullanarak onu tehdit eder. Çünkü o aslında Mandark'ın ta kendisidir. Fakat kılık değiştirmiştir.
Dikdörtgen T-3000 Bilgisayar: Dexter'ın gizli laboratuvarındadır. Laboratuvarın enerji, güç gibi işlerini yönetir. Dexter'ın sevgilisidir. Elbette ilk ve tek aşkıdır.
Mandark'ın Anne ve Babası: Tam bir doğa çılgınlarıdır. Her şeyi doğadan aldıklarına inanırlar. Çok az bölümde görülmüşlerdir. Zamanlarının çoğunu yoga yaparak geçirirler.
Ego Trip
Ego Trip (Türkçe: Benlik Gezisi) Annie Ödüllü bir saatlik gösterilen özel animasyon TV şovu. Cartoon Network'te gösterilen animasyon televizyon serisi olan Dexter'ın Laboratuvarı çizgi filmindir ve yapımcısı Hanna Barbera'dır. 10 Aralık 1999'da Cartoon Network'te gösterilmiştir. Türkiye'de ise 11 Eylül 2010'da TNT'de, Cartoon Network'te 30 Ağustos 2011'de yayınlanmıştır.
Müzik videoları
Diğer üç rap şarkısı bir albümde derlenmiştir:
Dexter'ın Laboratuvarı: Hip Hop Deneyi
Dexter'ın Laboratuvarı: Hip Hop Deneyi, çeşitli Hip Hop sanatçılarından esinlerek uzun şarkılarla derlenmiş albüm serisidir, 20 Ağustos 2002'de yapılmıştır. CD'de izlenmesi için listelenmiş şarkılar şunlardır:
Video oyunları
4 oyun yapıldı ve seri halinde birleştirildi:
DVD
Not: 🇺🇸 ve 'a henüz bildirilmemiştir.
Geita
Geita, Tanzanya'da bir şehirdir. Kent, Tanzanya'nın kuzey kesiminde, Victoria Gölü'nün güney kıyılarında kurulmuştur. Bölge, Alman sömürge döneminden kalma tarihi kalıtlarıyla tanınmaktadır.
Şehir hakkında
Şehir, Tanzanya'nın kuzey kesiminde kurulmuştur. Victoria Gölü kıyısında yer alması, onu sömürge döneminde Almanya için uygun bir yer haline getirmiştir. Kentteki altın kaynakları, kenti günümüzde diğer Tanzanya kentlerine göre daha zengin kılmaktadır. 1990'lı yıllardan beri, kentte yabancı yatırımların artmaya başladığı görülmektedir. Geita Altın Maden İşletmesi, Tanzanya'nın en büyük altın işletmesidir. Altın aramalarında kullanılan siyanür ve cıva, kent tabiatına büyük zararlar vermektedir.
Almanya'nın birleşmesi
Resmî olarak Almanya'nın birleşmesi ile siyasi ve idarî olarak birleşik bir ulus devletin ortaya çıkması 18 Ocak 1871'de Fransa'daki Versay Sarayı'nın Aynalar Galerisi'nde gerçekleşti. Fransa-Prusya Savaşı sonrası Fransızların silah bırakmasının ardından, Alman devletlerinin prensleri Prusyalı I. Wilhelm'i Alman İmparatoru ilan etmek için bir araya geldi. Pratikte, Almanca konuşan halkların çoğunluğunun birleşik bir devlet altında toplanması, resmî ve soylu yöneticiler arasındaki gayriresmî ittifaklar sayesinde bir süredir düzensiz olarak gelişmekteydi. Ancak birleşme fikirleri, tarafların kendi çıkarları yüzünden Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun 1806'da dağılması ve Napolyon Savaşları'nın gerçekleşmesi üzerine kuvvetlenen milliyetçilik hareketlerine kadar neredeyse yüz yıl gecikerek aristokratik bir deneme olmaktan öteye gidemedi.
Yeni ulusun din, dil, sosyal ve kültürel açılardan çeşitli radikal değişimlere uğramasına sebep olan birleşme ise 1871 tarihinin, geniş çaplı birleşme sürecinin sadece küçük bir parçası olduğu izlenimi vermektedir. Kutsal Roma Cermen İmparatoru sık sık "Tüm Almanların İmparatoru" olarak anılmakta ve soylu sınıf üyelerine "Alman Prensleri" ya da "Almanya'nın Prensleri" denilmekteydi.
500'den fazla bağımsız devlet barındıran Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu, imparator II. Franz, Üçüncü Koalisyon Savaşı sırasında 6 Ağustos 1806 tarihinde tahttan çekildiğinde fiilen sona erdi. İmparatorluğun çöküşüyle gelen yasal, idarî ve siyasi karmaşaya rağmen, eski imparatorluğun Almanca konuşulan bölgelerindeki halkın dil, kültür ve hukukî gelenekler konularındaki ortak noktaları Fransız Devrim Savaşları ve Napolyon Savaşları sırasında paylaşılan tecrübelerle daha da kuvvetlendi. Hanedan ve mutlakiyete meydan okuyan Avrupa liberalizmi, birleşme için zihinsel bir temel oluşturdu. Alman liberalizmi ise bunun dışında bir coğrafî bölgedeki halkın gelenek, eğitim ve dil konularında birleşmesinin önemini vurguladı. Ekonomik açıdan, Prusya'nın gümrük birliği olan Zollverein'in oluşturulması ve ardından Alman Konfederasyonu'ndaki diğer devletleri de içerecek şekilde genişlemesi devletler arasındaki ve içindeki rekabeti azalttı. Yeni ortaya çıkan ulaşım imkânları iş ve eğlence seyahatlerini kolaylaştırarak orta Avrupa'ya yayılmış Almanca konuşan halkların birbiri ile iletişim içinde bulunmasını kolaylaştırdı.
1814-1815 Napolyon Savaşları sonrasındaki Viyana Kongresi'nin sonucu olarak ortaya çıkan etki alanı diplomatik modeli, Orta Avrupa'daki Avusturya egemenliğini güçlendirdi. Fakat, Viyana'daki arabulucular Prusya'nın Alman devletleri arasında ve içinde artan gücünü hesaba katmayarak, Prusya'nın Alman devletleri içinde Avusturya ile liderlik mücadelesine girebileceğini öngöremediler. Bu Alman ikiliği birleşme sorununa iki farklı çözüm getirdi: Kleindeutsche Lösung, küçük Almanya çözümü (Avusturyasız Almanya) ya da Großdeutsche Lösung, büyük Almanya çözümü (Avusturyalı Almanya).
Tarihçiler, Prusya başbakanı Otto von Bismarck'ın 1866'daki Kuzey Almanya Konfederasyonu'nu geri kalan bağımsız Alman devletlerini de içerecek bir şekilde genişletmek için baştan beri bir planının mı olduğu yoksa sadece Prusya Krallığı'nın gücünü genişletmek amacında mı olduğu konusunda anlaşamamıştır. 19. yüzyılda Bismarck'ın Realpolitik'inin gücüne ek olarak bazı dış etkenlerin de erken dönem modern devletlerinin siyasi, ekonomik, askerî ve diplomatik ilişkilerini yeniden düzenlemesine neden olduğu sonucuna varmışlardır. Danimarka ve Fransız milliyetçiliğine tepkiler, dikkatleri Alman birleşmesiyle ilgili ifadelere çekti. Üç bölgesel savaşta kazanılan askerî zaferler -özellikle Prusya'nın kazandıkları- politikacıların birleşmeyi desteklemek için kullanabilecekleri bir coşku ve gurur kaynağı oldu. Bu tecrübe Napolyon Savaşları'nda özellikle de 1813-1814'teki Altıncı Koalisyon Savaşı'ndaki iki yönlü başarıyı yansıtıyordu. Avusturyasız bir Almanya'nın kurulmasıyla, 1871 yılındaki siyasi ve idarî birleşme, en azından ikilik sorununu çözdü.
On dokuzuncu yüzyılın ilk dönemlerinde Orta Avrupa'daki Almanca konuşan halk
1806 öncesinde, Almanca konuşan Orta Avrupa, çoğu Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun bir parçası olan ya da Habsburg Hanedanı'na bağlı 300'den fazla siyasi otorite içeriyordu. Bu bölgeler küçük topraklardan, Hohenlohe prensliği gibi karmaşık bölgelere ve Bavyera Krallığı, Prusya Krallığı gibi sınırları tanımlanmış yönetimlere kadar değişiklik gösteriyordu. Bunların yönetim şekilleri de değişiklik gösteriyordu: güçlü Augsburg ve küçük Weil der Stadt gibi özgür imparatorluk şehirlerini, zengin Reichenau Manastırı ve güçlü Köln Başpiskoposluğu gibi dinî bölgeleri ve Württemberg Dükalığı gibi hanedan devletlerini kapsıyordu. Bu bölgeler (ya da bazı parçaları - hem Habsburg hem de Hohenzollern'in İmparatorluk dışındaki bölgelerde de toprakları bulunuyordu) Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun o zamanlar 1.000'den fazla yönetim içeren topraklarını oluşturuyordu. 15. yüzyıldan beri İmparatorluğun elektörleri, birkaç istisna dışında, Kutsal Roma Cermen İmparatoru olarak art arda Habsburg Hanedanı'na mensup kişileri seçtiler. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu idarî ve yasal mekanizmaları, Almanca konuşulan devletler içinde, köylüler ve toprak sahipleri ile farklı yargı mekanizmaları arasındaki anlaşmazlıkların çözüldüğü bir yerdi. İmparatorluk çemberleri (Reichskreise) örgütlenmesi ile devlet grupları kaynaklarını birleştirdi ve aralarında ekonomik işbirliği, askerî koruma gibi bölgesel ve örgütsel çıkarlar oluşturdular.
Napolyon Sistemi altında Alman milliyetçiliğinin yükselişi
Fransa İmparatorluğu hegemonyası altında (1804-1814), yeniden yapılanan Alman devletleri arasında Alman milliyetçiliği daha da yükseldi. Fransız egemenliğine rağmen, ortak geçmişe dayanarak "Almanya"nın tek bir devlet olarak tanımlanması için çeşitli gerekçeler sunulmuştur. Alman filozof Johann Gottlieb Fichte'e göre,
Devletlerin ilk, orijinal ve gerçek doğal sınırları şüphesiz iç sınırlardır. Aynı dili konuşan insanlar, henüz insan sanatları ortaya çıkmadan önce, doğa tarafından görünmez ve güçlü bağlarla birbirine bağlanmıştır; birbirlerini anlarlar ve birbirlerini gittikçe daha da iyi anlamaya devam etme gücüne sahiptirler; birbirlerine aittirler, tektirler ve ayrılmaz bir bütündürler.
Ortak bir dil, bir ulusun temeli olarak görülebilir fakat, çağdaş ondokuzuncu yüzyıl Almanyası tarihçileri bu yüzlerce insanın bir araya gelmesinin sebeplerinin dil benzerliğinden ibaret olmadığını belirtmişlerdir. Fransız hegemonyası altındaki yıllarda Almanca konuşulan Orta Avrupa tecrübesi, Fransız işgalcileri kovarak tekrar kendi topraklarının kontrolünü ele geçirme fikrini güçlendirdi. Napolyon'un Polonya seferi'ndeki zorlu Yarımada Savaşı ve felaketle sonuçlanan Rusya seferi sonrası Almanların gözü açıldı. Napolyon'un Kıta Ablukası sistemi Orta Avrupa'nın ekonomisini çöküntüye uğrattı. Rusya'nın işgali Alman topraklarından 125.000'e yakın asker içeriyordu. Bu ordunun kaybedilmesi, yüksek ve alçak kademelerden birçok Alman'ı Napolyonsuz bir Orta Avrupa planı için cesaretlendirdi. Lützowsches Freikorps gibi öğrencilerin oluşturduğu birlikler bu eğilimin örnekleridir.
Rusya'da yaşanan fiyasko, Alman prenslerinin Fransa'ya bağlılığının zayıflamasına sebep oldu. 1813'te Napolyon, Alman devletlerini tekrar Fransız yörüngesine almak için bir sefer düzenledi; ardından gelen Altıncı Koalisyon Savaşı, Uluslar Muharebesi olarak da bilinen Leipzig Muharebesi ile sonuçlandı. Ekim 1813'te 500.000'den fazla savaşçı üç günden fazla süren bu muharebeye katıldı. Savaş, 19. yüzyılda Avrupa'daki en büyük kara savaşı olarak tarihe geçti ve Avusturya, İsveç, Prusya, Rusya ve Saksonya'dan oluşan Altıncı Koalisyon'un zaferi ve Fransız güçlerinin Ren Nehri batısına çekilmesiyle sonuçlandı. Zafer, Koalisyon kuvvetlerine Napolyon'u Ren'in diğer yanına sürmek için cesaret verdi. Napolyon'un ordusu dağıldı ve devleti yıkıldı. Galip Koalisyon, Napolyon'u Elba'da sıkıştırdı. Napolyon'un Yüz Gün olarak bilinen toparlanma süreci sırasında Arthur Wellesley komutasındaki Anglo destekli Yedinci Koalisyon kuvvetleri ve Gebhard von Blücher komutasındaki Prusya ordusu Waterloo Muharebesi'nde zafer kazandı (18 Haziran 1815). Blücher'in askerleri, özellikle Ligny'de geri çekilmek zorunda kaldıktan bir gün sonra savaşın seyrini Fransızlar aleyhine çevirme konusunda önemli bir rol oynadı. 18 Haziran'da Prusyalı süvariler mağlup Fransızları takip ederek zaferi kesinleştirdiler. Almanlar açısından Waterloo'da Blücher'in askerlerinin yaptıkları, Leipzig'deki azim, coşku ve gururun tekrar yaşanmasına sebep oldu. Bu yorum, on dokuzuncu yüzyıl Prusya sonrası milliyetçi tarihçileri tarafından Borussia mitinin yapı taşı olarak açıklanmıştır.
Orta Avrupa'nın yeniden yapılanması ve Alman ikiliğinin yükselişi
Napolyon'un mağlubiyetinin ardından Viyana Kongresi, Avrupa'ya güç dengesine dayalı yeni bir siyasi diplomatik sistem getirdi. Sistem, Avrupa'yı, bazı durumlarda İtalyanlar ve Almanlar gibi milletlerin tutkularını bastırarak, etki alanlarına göre yeniden düzenledi. Genellikle, genişlemiş Prusya ve 1803'te birleştirilen bölgelerdeki 38 diğer devlet Avusturya İmparatorluğu'nun etki alanı altında birleşmişti. Kongre, Avusturya tarafından yönetilen ve Frankfurt şehrinde toplanan bir "Federe Diyet" (Bundestag ya da Bundesversammlung da denilen, liderlerden oluşan bir meclis) bulunduran esnek bir Alman Konfederasyonu (1815-1866) kurdu. Habsburgların imparatorluk içindeki geleneksel durumu göz önünde alındığında, Avusturya imparatorları meclisin sadece kâğıt üzerinde başkanları oldu. Yerleşik Avusturya egemenliği, Prusya'nın İmparatorluk siyasetinde 18. yüzyıldaki varlığını hesaba katmadı. Brandenburg elektörü bu yüzyılın başında kendini Prusya'da Kral ilan ettiğinden beri toprakları, savaşlar ve miraslarla genişledi. Prusya'nın takviyeli gücü Avusturya Veraset Savaşı ve II. Friedrich yönetimindeki Yedi Yıl Savaşı'nda iyice fark edilir hale geldi. Maria Theresa ve II. Joseph Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu içinde Habsburg egemenliğini tekrar kurmaya çalışsalar da II. Friedrich 1785 yılında Fürstenbund (Prensler Birliği) ile karşılarına çıktı. Avusturya-Prusya ikiliğinin kökleri eski İmparatorluk siyasetine dayanır. Güç için oynanan oyunlar Bavyera Veraset Savaşı ya da halk arasındaki adıyla Patates Savaşı'nda iyice ortaya çıkmıştır. Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra bile bu rekabet 19. yüzyıldaki milliyetçi hareketlere ilham kaynağı olmayı sürdürmüştür.
Yeniden yapılanmanın sorunları
Diyet (Meclis ya da parlamento) adlandırmasına rağmen, bu kurum yaygın bir şekilde seçimle gelmiş temsilcilerden oluşmuyordu. Devletlerin çoğunun bir anayasası yoktu, Baden Büyük Dükalığı gibi anayasası olanların ise seçme hakkıyla ilgili çok katı sınırlamaları vardı. Öyle ki oy verenler sadece erkek nüfusunun küçük bir kısmıydı. Ayrıca, bu pratik olmayan çözüm Prusya'nın yeni durumunu da yansıtmıyordu. Prusya ordusu 1806'da Jena-Auerstedt Muharebesi'nde büyük bir yenilgiye uğramış olsa da, Waterloo'da dikkat çekici bir geri dönüş yapmıştı. Bunun sonucunda Prusyalı liderler Alman siyasetinde önemli bir role sahip olmayı beklediler.
Almanların Napolyon dönemindeki tecrübeleriyle canlanan ve liberalizmle birlikte yükselen Alman milliyetçiliği, Alman devletleri arasındaki siyasi, sosyal ve kültürel ilişkilerin seyrini değiştirdi. Burschenschaft öğrenci örgütleri ve Ekim 1817'de Wartburg Kalesi'ndeki gibi gösteriler, Orta Avrupa'daki Almanca konuşanların içindeki birlik duygusunu körükledi. Altıncı Koalisyon Savaşı sırasında verilen sözler, yönetimde geniş bir halk iradesi katılımı beklentisi yaratsa da barış sonrası yerine getirilmediler. Öğrenci örgütlerinin galeyanı, Klemens von Metternich gibi muhafazakâr liderleri milliyetçilik duygusunun yükselişi hakkında korkuya sevk etti. Alman oyun yazarı August von Kotzebue'nin Mart 1819'da birleşme isteyen radikal bir öğrenci tarafından öldürülmesinin ardından 20 Eylül 1819'da milliyetçi hareketin liderlerini kısıtlayan Karlsbad Kararnamesi yayınlandı.
Metternich, yükselen milliyetçi ve liberal hareketleri daha da kısıtlayacak kararlar alarak suikast sonrası muhtemel muhafazakâr tepkileri önledi. Bu kararlar, Burschenschaften örgütlenmesinin yer altına çekilmesine sebep oldu. Milliyetçi yayınların dağıtılması yasaklandı, basına sansür genişletildi ve üniversitelerde profesörlerin milliyetçi tartışmaları cesaretlendirecek konuşmalar yapmaları yasaklandı. Bu kararlar Johann Joseph von Görres'in Teutschland [eski: Deutschland] und die Revolution (Almanya ve Devrim) (1820) isimli kitapçığında konu edildi. Görres, kamuoyunun ifade özgürlüğünün gerici önlemlerle baskılanmasının imkânsız ve sakıncalı olduğunu söylemiştir.
Ekonomik işbirliği: gümrük birliği
Alman devletlerinin birleşmesinde anahtar rol oynayan bir başka kurum da ekonomik anlamda birlik duygusunun oluşmasını sağlayan Zollverein'dı. Fikir ilk olarak 1818 yılında Prusyalı Ekonomi Bakanı Hans von Bülow tarafından gümrük birliği olarak ortaya atıldı. Zollverein birçok Prusya ve Hohenzollern bölgesini birbirine bağlıyordu. Sonraki otuz yıl içinde diğer Alman devletleri de birliğe katıldı. Birlik, Alman devletleri arasındaki ekonomik sınırların kalkmasına yardımcı olmuş, hammaddelerin ve son ürünlerin bölgesel sınırlar arasında taşınmasını kolaylaştırarak bu ürünlerin alımı, taşınması ve satımının daha ucuz hale gelmesini sağlamıştır. Bu durum çoğu Renanya'da yer alan yeni gelişmeye başlayan sanayi merkezlerinin yararına oldu.
Yollar ve demir yolları
19. yüzyılın başlarında, Alman yolları dikkat çekici derecede bozulmuştu. Yabancı ve yerli gezginler, eskiden hareketli orduların geçişini kolaylaştırılmak için kullanılmış Heerstraßen yollarının durumundan çokça şikâyet ediyorlardı. Alman devletleri askerî kavşaklar olmaktan çıksa da, yollar iyileştirildi; Prusya'daki sert yüzeyli yolların uzunluğu 1816'da 3.800 km iken, 1852 yılında bu uzunluk 16.600 km'ye çıktı. 1835'te Heinrich von Gagern yolların "politik vücudun atar ve toplardamarları" olduğunu yazdı. İnsanlar seyahat etmeye başladıkça, trenlerde, otellerde, restoranlarda diğerleriyle karşılaşmaya başladı. Aynı zamanda su taşımacılığı da gelişti. Ren Nehri üzerindeki abluka Napolyon'un emriyle kaldırıldı, 1820'lerde buharlı motorlar, insanların akıntıya karşı kürek çekmek zorunda kaldığı daha ilkel gemileri ulaşımdan kaldırdı. 1846 yılında 180 vapur Alman nehirlerini ve Konstanz Gölü'nü geçerek Tuna, Weser ve Elbe nehirlerinden bir kanallar ağına doğru seyahat edebildi.
Bu ilerlemeler önemli olsa da, demir yolu kadar etkili değildi. Alman ekonomist Friedrich List demir yolları ve Gümrük Birliği'ne, birbirleri ile sıkı ilişkilerine gönderme yaparak, "Siyam İkizleri" benzetmesi yaptı. İkinci İmparatorluğun tarihçileri daha sonraları demir yollarını birleşmiş devletin ilk belirtisi olarak gösterdi. Vatansever roman yazarı Wilhelm Raabe: "Alman imparatorluğu, ilk demiryolunun yapılmasıyla kuruldu..." yazdı. Fakat, herkes bu gelişmeyi aynı şekilde karşılamadı. Prusya Kralı III. Friedrich Wilhelm Berlin'den Potsdam'a birkaç saat daha hızlı gitmenin bir avantajını görmediğini söyledi ve Metternich demir yolunu kullanmayı reddetti.
Alman topraklarında yolcu taşınan ilk hat olan Bavyera Lüdwig Demiryolu, 1835'te Nürnberg ile Fürth şehirlerini bağladı. 6 km uzunluğundaki yolda sadece gündüz ulaşım sağlanmasına rağmen, hat çok popüler oldu. Üç yıl içinde, 141 km; 1840'a kadar 462 km ve 1860'a kadar 11.157 km demiryolu döşendi. Ulusal bir başkent gibi coğrafî bir merkezî yönetim birimi olmayan demiryolları, bölgeler içindeki kasaba ve marketleri, büyük bölgeler içindeki küçük bölgeleri birbirine bağlayarak bir ağ oluşturdu. Demiryolu yaygınlaştıkça, malları bu yolla taşımak ucuzlaştı: 1840'ta bir ton mal için kilometre başına 18 Pfennig alınırken, 1870'te fiyat 5 Pfennige düştü. Demiryolunun etkileri çok çabuk görüldü. Örneğin, hammaddeler Ruhr bölgesi içinde boşaltma ve yükleme işlemi yapılmadan yukarı ve aşağı gönderilebiliyordu. Demiryolları, ticarî mallar için talep yaratarak ve alım-satımı kolaylaştırarak ekonomik hareketliliği artırdı. 1850 yılında ülke içi karayolu ulaşımı ile demiryolunun 3 katı mal taşınırken, 1870 yılında durum tersine döndü ve demiryolları, karayolunun 4 katına çıktı. Bazı uzak bölgelerdeki şehirlerin 1890'lara kadar demiryolu sistemine bağlanmamış olmasına rağmen, yüzyılın ortalarında nüfusun çoğunluğu ve üretim merkezleri demiryolu ile bağlanmıştı.
Coğrafya, vatanseverlik ve dil
Seyahat etmek daha kolay, hızlı ve ucuz hale geldikçe, Almanlar dil haricinde de birlik içinde oldukları alanlar bulunduğunu fark ettiler. Büyük bir sözlük hazırlayan Grimm Kardeşler, değişik bölgelerdeki kültürlerin paralelliğini ortaya koyan bir halk hikâyeleri derlemesi de hazırladılar. Karl Baedeker, Orta Avrupa'daki farklı şehirler ve bölgeler için kalacak yerler, görülecek mekanlar ile kaleler, savaş alanları, ünlü yapılar ve insanların kısa bir hikâyesini içeren rehberler yazdı. Bu rehberler aynı zamanda mesafeler, kaçınılması gereken yollar ve takip edilmesi gereken yürüyüş yollarını da içeriyordu.
August Heinrich Hoffmann von Fallersleben'in sözleri Alman halkının yalnızca dil bakımından değil, coğrafî anlamdaki birliğini de ortaya koydu. Resmî olarak Das Lied der Deutschen olarak adlandırılan Deutschland, Deutschland über Alles marşında Alman devletlerindeki güzelliklerden bahsederek Alman halkının birleştirici karakterini fark etmesini sağlamıştır. Max Schneckenburger tarafından yazılan bir diğer vatansever şarkı "Die Wacht am Rhein" ("Ren'in Bekçisi") "Almanlığı" sadece ortak dile indirgemekten çıkarmış, coğrafi alana da dikkat çekmiştir. Schneckenburger bu şarkıyı Fransızların, Ren Nehri'nin Fransa'nın "doğal" doğu sınırı olduğu iddialarına karşılık olarak yazmıştır. 1807'de Alexander von Humboldt coğrafî etkinin ulusal karakteri yansıttığı iddiasına karşı geldi. Aynı dönemlerde, Fransa ve İspanya ile sık sık karşı karşıya gelinen Rhineland bölgesindeki kaleler ve tarihî yerleşimleri korumak için bir hareket başladı.
Vormärz ve on dokuzuncu yüzyıl liberalizmi
Alman devletlerinde 1848 devrimleri öncesi Avusturya ile Prusya'daki polis devletler ve yoğun sansür dönemi, daha sonraları Mart 1848 öncesini kasten, Vormärz, "Mart öncesi", olarak bilinmeye başlamıştır. Bu dönemde Avrupa liberalizmi ivme kazanmış; ekonomik, sosyal ve politik meseleler gündeme getirilmiştir. Vormärz'da Avrupa liberallerinin çoğu milliyetçi ilkeler altında birleşme için çalışmış, kapitalizme geçişi desteklemiş, daha fazla erkeğe seçme hakkı verilmesini istemiştir. Bu kişiler için "radikallik" erkekler için oy hakkı konusunda bulundukları konuma göre tanımlanmıştır: daha geniş oy hakkı talep edenler, daha radikal görülmüştür.
Hambach Festivali: liberal milliyetçilik ve muhafazakâr tepkiler
Önemli muhafazakâr tepkilere rağmen, birleşme fikri Alman topraklarında yayılmaya devam etti. Mayıs 1832'deki Hambach Festivali 30.000'den fazla kişinin katılımıyla gerçekleşti. Bir fuar olarak tanıtılan etkinliğin katılımcıları kardeşlik, özgürlük ve ulusal birliği kutladılar. Katılımclar yakındaki kasabada toplandı ve küçük Hambach kasabası üzerindeki Hambach Kalesi yıkıntılarına yürüyüşe geçtiler. Bayraklar taşıyarak, davullar çalarak ve şarkılar söyleyerek kaleye gelen insanlar, burada muhafazkardan radikale değişik fikirlerdeki milliyetçi konuşmacıları dinlediler. Konuşmaların içeriği genel olarak 1830'lardaki Alman milliyetçiliği ile Temmuz Devrimi'ndeki Fransız milliyetçiliğinin farklarını içeriyordu: Alman milliyetçiliği halkın eğitimine dayanıyordu; insanlar ihtiyaç olduğu şekilde eğitildikten sonra, başarılı olacaktı.
1819'da yaptığı gibi, Kotzebue suikastı sonrası, Metternich, Hambach'taki popüler gösteriyi tutucu sosyal politikasını desteklemek için kullandı. 28 Haziran 1832'deki "Altı Madde", monarşik egemenlik ilkesini tekrar doğruladı. 5 Temmuz'da, Frankfurt Diyeti, sansürü tekrar tekrar vurgulayan, siyasi organizasyonları kısıtlayan ve diğer umumî eylemleri yasaklayan 10 yeni maddeyi onayladı. Üye devletler de karışıklık yaşanan yerlere askerî yardım yapma konusunda anlaştı. Prens Wrede, Palatinate bölgesine zapt etmek için Bavyera ordusunun yarısını buraya getirdi. Bazı Hambach konuşmacıları tutuklandı ve yargılanarak hapse atıldı. Hukuk öğrencisi ve Burschenschaft'ın gizli temsilcisi olan Karl Heinrich Brüggemann da tutuklanarak Prusya'ya gönderildi ve ölüme mahkûm edildi, fakat sonradan affedildi.
Liberalizm ve ekonomik sorunlara tepkiler
Birçok başka etken de Alman devletlerinde milliyetçiliğin yükselişini güçleştirdi. İnsanî etkenler; Alman Konfederasyonu'nun Avusturyalı ve Prusyalı üyeleri arasındaki siyasi çekişmeler ve tüccarlar ile toprak sahipleri ve aristokratlar arasındaki sosyo-ekonomik çıkar çatışmalarıydı. Doğal etkenler ise 1830'ların ve 1840'ların başlarındaki yaygın kuraklıklar ile 1840'lardaki gıda kriziydi. Endüstrileşme ve üretimdeki değişimin sonucunda, köyler ve küçük kasabalardaki insanların hafta içi çalışmak için büyük şehirlere gidip hafta sonu geri dönmesi de güçlük çıkaran bir diğer etkendi.
Rutin hayatını yaşayan insanların ekonomik, sosyal ve kültürel olarak yaşadığı değişim, geçiş dönemindeki bir ekonominin zorluğu ve meteorolojik felaketlerin baskısı, Orta Avrupa'daki büyüyen sorunlara katkıda bulundu. Patates hastalığının yayılması sonucu yaşanan Büyük İrlanda Patates Kıtlığı sonrası 1840'ların ortasında patlak veren gıda krizi ve birkaç mevsim devam eden kötü hava koşulları karşısında çoğu yönetimin çaresiz kalışı, bazılarını zengin ve güçlü kesimin kendi sorunlarıyla hiç ilgilenmediğini düşünmeye itti. Yönetimdekiler, işçi sınıfı içinde büyüyen karışıklık, politik ve sosyal tahrikler ile entelejansiyanın hoşnutsuzluğundan endişelenmeye başladı. Sansür, cezalar, hapis ya da sürgünler eleştirileri durdurmak için yeterli olmadı. Dahası, Avusturya'nın da, Prusya'nın da muhtemel bir birleşme sonrası lider olmak istediği ve bunun için diğerini ne olursa olsun engellemeye çalışacağı gün geçtikçe daha görünür hale geldi.
İlk birleşme girişimleri
Hem 1817'deki Wartburg Festivali hem de 1832'deki Hambach Festivali, birleşme konusunda kesin tanımlanmış bir programa sahip değildi. Hambach'da, birçok konuşmacı birbirinden tamamen farklı gündemler hakkında konuşmuştu. Birleşme fikri etrafında toplanmış olmalarına rağmen, bunun yöntemleri konusunda hiçbir özelleşmiş plan bulunmuyordu. Fakat, belirsiz bir fikir hâlinde Volk (halk)'ın gerektiği gibi eğitildiği takdirde kendi birleşmesini gerçekleştireceği düşünülmüştür. Büyük konuşmalar, bayraklar, coşkulu öğrenciler sonuç olarak yeni bir politik, bürokratik ve idarî vasıtaya dönüşemedi ve bunun sonucunda 1848 yılında milliyetçiler bu soruna bir çözüm arayışına girişti.
1848 Alman devrimleri ve Frankfurt Meclisi
1848-49'daki yaygın Alman devrimleri birleşmeyi ve tek bir Alman anayasasını amaçlıyordu. Devrimciler, birçok devlet yönetimine, özellikle de Rhineland'da güçlü olanlara, anayasa taslağı hazırlama sorumluluğuna sahip bir meclis oluşturmak için baskı yaptılar. Sol görüşlü devrimcilerin çoğu bu anayasanın erkeklere genel oy hakkı, kalıcı bir ulusal meclis ve en mantıklı aday görünen Prusya kralı liderliğinde birleşmiş bir Almanya sağlayacağını umuyordu. Ortanın sağında yer alan devrimciler ise kendi devletlerinde daha geniş oy hakkı ve daha esnek bir birleşme bekliyordu. Onların baskısı sonucu değişik niteliklerde çeşitli oylamalar yapıldı.
27 Mart 1849'da Paulskirchenverfassung (Aziz Pavlus Kilisesi Anayasası) Frankfurt Meclisi'nden geçti ve Nisan 1849'da Prusya kralı IV. Friedrich Wilhelm'e Kaiser (İmparator) unvanı verilmesi teklif edildi. Fakat, kendisi bunu çeşitli sebeplerle reddetti. Açıklamasında, prensleri kastederek o anki devletlerin rızası olmadan tacı giyemeyeceğini söyledi. Açıkça söylemediği diğer sebeplerse, diğer Alman prenslerinin karşı çıkma ihtimali ve Avusturya ile Rusya'nın askerî müdahalesinden korkusudur. Ayrıca, seçilmiş bir meclisten hükümdarlık unvanı alma fikrine de sıcak bakmamıştır.
Bağımsızlık ve liberallerin aşmaya çalıştığı siyasi katılımla ilgili sorunlara rağmen, Frankfurt Meclisi bir anayasa taslağı hazırlamayı başardı ve kleindeutsch çözümü üzerinde anlaşmaya vardı. Frakfurt Meclisi kısmen başarısız oldu: liberaller bekledikleri birleşme kararını aldıramazken, anayasal birçok konuya ve Alman prensleriyle işbirliği içinde reformlara çözüm getirdiler.
1848 ve Frankfurt Meclisi'nin geçmişe dönük analizi
Frankfurt Meclisi'nin başarı ve başarısızlıkları Alman tarihçileri arasında onyıllar süren tartışmalara neden oldu. 1918 sonrası ortaya çıkan ve II. Dünya Savaşı sonrası ivme kazanan bir görüşe göre, Frankfurt Meclisi'ndeki Alman liberallerin sözde başarısızlığı, burjuvazinin muhafazakârlarla, özellikle de Prusyalı gayrimenkul sahibi Junkerlerle ve daha sonra 20. yüzyılda Almanya'nın Sonderweg'iyle uzlaşmasına yol açtı. Bu iddianın savunduğu 1848'de birleşme girişimlerinin başarısız olması, ulus devletin daha geç, 1871'de, kurulmasıyla ve sonuç olarak olumlu ulusal değerlerin gelişmesinin gecikmesiyle sonuçlandı. İddia, 1848'deki bu başarısızlığın Alman orta sınıfı içindeki gizli arzuları da ortaya çıkardığı; ve sonuç olarak bu grubun hiçbir zaman bilinçli bir modernizasyon programı ortaya çıkaramadığını da savunur.
Daha yakın zamandaki istisnacı bilim adamları ise, Almanya'nın gerçek bir Sonderweg'e sahip olmadığını iddia ederek bu fikre karşı çıktı. Bunun yerine, bu tarihçiler 1848'in liberal politikacılar tarafından belirli başarılar elde ettiğini iddia etti. Bu politikacıların fikir ve programlarının çoğu daha sonraları Bismarck'ın sosyal programlarına dahil edildi (örneğin, sosyal sigorta, eğitim programları ve daha geniş oy hakkı). Ayrıca, benzersiz bir yol kavramı, başka bir ulusun yolunun (bu durum için Britanya'nın) standart kabul edilmesine dayandırılmaktadır. Bu yeni iddia, Britanya modeli kavramlarını daha çok sorgular. Britanya ve diğer "normal" ülkelerin (örneğin Fransa ve ABD) ulusal gelişimi hakkında son zamanlarda yapılan çalışmalar, bu ülkelerde bile modern ulus gelişiminin eşit ya da özellikle erken gerçekleşmediğini, bunun 19. yüzyılın ortası ve sonlarında kullanılan bir kavram olduğunu öne sürmektedir. 1990'ların sonunda, bazı tarihçilerin Sonderweg analizlerinin nasyonal sosyalizm dönemini anlamada yardımcı olduğunu düşünmelerine rağmen, son görüş kabul gördü.
Etki alanları sorunu: Erfurt Birliği ve Olmütz Antlaşması
Frankfurt Meclisi feshedildikten sonra, General Joseph von Radowitz'in etkisinde kalan IV. Friedrich, Alman devletleri federasyonu Erfurt Birliği'nin kurulmasını destekledi. Bu birlik Alman prenslerinin özgür anlaşmalarıyla oluşturulmuştu ve Avusturya'yı içermiyordu. Prusya liderliğindeki bu sınırlı birlik, Avusturya'nın diğer Alman devletleri üzerindeki etkisini neredeyse yok etmişti. Avusturya ve Rusya'nın (Rusya, Avrupa etki alanlarını oluşturan 1815'teki anlaşmanın garantörüydü.) diplomatik baskıları, Prusya'yı, Erfurt Birliği katılımcılarıyla Olomuts'daki küçük bir kasabada toplantı yapma fikrinden vazgeçirdi. Kasım 1850'de Prusyalılar, özellikle de Radowitz ve Friedrich Wilhelm, Alman Konfederasyonu'nun Avusturya liderliğinde tekrar kurulmasını kabul etti. Olmütz Antlaşması olarak bilinen bu karar Prusyalılar arasında "Olmütz Aşağılanması" olarak da bilinmektedir.
Küçük olaylar gibi görünse de, Erfurt Birliği planı ve Olmütz Antlaşması, Alman devletlerinde etki alanları sorununu odak noktası hâline getirdi. Birleşme için eğer ifadesi yerine ne zaman? ifadesi kullanılmaya başlandı ve ne zaman? sorusunun cevabı da güce bağlıydı. Frankfurt Meclisinin eski üyelerinden Johann Gustav Droysen konuyu şu şekilde özetlemiştir:
Alman sorununun, Prusya ile Avusturya arasındaki basit bir seçimden ibaret olduğu gerçeğini gizleyemeyiz. Devletlerde, Alman hayatının iyi ve kötü yönleri var; iyi olanlar, ulusal ve reformist isteklerken, kötü olanlar hanedanla ilgili ve yıkıcı. Alman sorunu, anayasal bir sorundan çok güç sorunudur; ve Avusturya'nınki olamazken, Prusya monarşisi artık tamamen Almandır.