cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İtalyan kültürü
Tiyatro
İtalyan tiyatrosunun izi, Yunan geleneğinden büyük ölçüde etkilenen Roma'ya kadar uzanabilir ve diğer birçok edebi türde olduğu gibi, Romalı oyun yazarları da Yunancadan uyarlama ve tercüme yapma eğilimindeydi. Örneğin, Seneca'nın Phaedra 'sı Euripides'inkine dayanıyordu ve Plautus'un komedilerinin çoğu Menandros'un eserlerinin doğrudan çevirileriydi. İtalya'daki bölgesel yaşam, turizm endüstrisine ve onları canlı tutmaya yardımcı olan televizyona hitap etse bile, çeşitli gelenekler ve çok çeşitli festivaller tarafından simgelenir. Dini festivallerin çoğu, Madonna'ya veya farklı azizlere adanmış Roma Katolikleri'dir. 6 Ocak'taki Epifani Bayramı, bu kutlamaların bazılarında mevcut olan pagan unsurların yanı sıra dini çeşitliliği örneklemektedir. Geleneksel olarak, Befana adlı bir cadı bu gün çocuklara hediyeler getirir. Ancak, her ikisi de Palermo yakınlarındaki Mezzojuso (en) ve Piana degli Albanesi (en) köylerinde, Epifani sırasıyla Bizans ve Arnavut ayinlerine göre kutlanır. En dikkate değer Karnaval kutlamaları, 1992'de ilk kez büyük sponsorlar tarafından finanse edildikleri Viareggio ve Venedik'te yapılır.
Köpeklerde duyular
Sıcaklık regülasyonu
Öncelikle, köpekler vücut ısısını nefes nefese ve patileri aracılığıyla terleme yoluyla düzenlemektedir. Nefes nefese, soğutma havasını dilin ve akciğerlerin nemli yüzeyleri üzerinde hareket ettirerek ısıyı atmosfere aktarmaktadır.
İtalyan kültürü
Tiyatro
İronik olarak, Batı Avrupa'nın her yerinde kaydedilen en eski drama, Kilise'nin Litürjik dramasıydı. Aslında, ortaçağ döneminde Kilise, belirli İncil pasajlarını canlandırmaya başladı. Bu dramatizasyonlar, sahnelenen Noel ve Paskalya hikâyelerine dönüştü. Fransa, Almanya ve İngiltere'deki bölgeler Litürjik dramanın en fazla etkinliğini gösterdi. Böylece Katolik Kilisesi, müjdenin yayılmasında drama ve tiyatroyu kullanmak için daha uyumlu bir çaba gösterdi. İtalya, ivmesini Klasik Yunan ve Roma dünyasının yeniden değerlendirilmesinden alan Rönesans'ın sanatsal ve entelektüel gelişmelerinde ön saflarda yer aldı. İtalya'daki sanatçılar ve bilim adamları, antik çağın maddi kalıntılarıyla çevrili olduklarından, böyle bir canlanmada önderlik etmek için özellikle iyi bir konumdaydılar. Hem sanatta hem de mimaride daha önceki Romanesk ve Gotik formların yerini, 16. yüzyılın Barok tarzlarına doğru bir gelişmeyle yükselen Rönesans aldı. Yüzyıllar boyunca İtalyan sanatının büyük isimleri, diğerleri arasında Giotto, Donatello, Filippo Brunelleschi, Michelangelo, Leonardo da Vinci, Titian, Bernini ve Tiepolo'yu içeren uzun bir liste oluşturuyor. Geniş bir renk ve ışık sıcaklığı ile karakterize edilen İtalyan resmi, yüzlerce yıldır Avrupa'da üstünlüğünü korumuştur. Bununla birlikte, sürekli olarak yabancı güçlere boyun eğme, sonunda İtalya'nın taşralılığa dönüşen sanatsal katkısını zayıflattı. Avrupa sanatıyla bağlar 1910'da şair Filippo Marinetti ve ressamlar Umberto Boccioni ve Giacomo Balla tarafından yönetilen Fütüristlerin çalışmalarıyla yenilendi. Fütürizm, daha geleneksel tuvaller üretmeye başladığı 1920'lere kadar Sürrealistleri etkileyen Giorgio de Chirico'nun Metafizik resimlerini izledi. Giorgio Morandi'nin incelikli, sessiz resimleri, 1964'teki ölümünden bu yana ona giderek artan bir itibar kazandırdı. Arjantin doğumlu Lucio Fontana'nın çalışmaları, modern sanatçının biçim arayışını örnekliyor; örneğin, bir bıçakla kesilen boş bir tuvalle ifade ediliyor. İtalyan heykel geleneğine yapılan modern eklemeler arasında Giacomo Manzù, Gio Pomodoro, Marino Marini, Luciano Minguzzi, Alberto Viani, Harry Bertoia, Mirko Basaldella ve Emilio Greco'nun eserleri yer alıyor.
Köpeklerde duyular
Sıcaklık regülasyonu
Köpekler ve diğer kanidler ayrıca çok iyi gelişmiş bir burun konkaları setine, ayrıntılı bir kemik setine ve burun boşluklarında ilişkili yumuşak doku yapılarına (atardamarlar ve damarlar dahil) sahiptir. Bu konkalar, ters akımlı bir ısı değişim sisteminde maksilloturbinat yüzeylerinde (maksilla kemiği üzerinde konumlanan konka yüzeyleri) küçük arterler ve damarlar arasında ısı alışverişine izin vermektedir. Köpekler, kedilerin pusuda avlanmalarının aksine, uzun süreli kovalama yeteneğine sahiptir ve bu karmaşık konkalar bunu sağlamada önemli bir rol oynamaktadır. Bu aynı karmaşık türbin yapısı, kurak ortamlarda suyun korunmasına yardımcı olmaktadır. Köpeklerdeki bu iyi gelişmiş konkaların su koruma ve termoregülatör yetenekleri, köpeklerin (hem evcil köpekler hem de vahşi tarih öncesi ataları dahil) sert Arktik ortamında ve Kuzey Avrasya ve Kuzey Amerika'nın diğer soğuk bölgelerinde hayatta kalmalarına izin veren çok önemli uyarlamalar olmuş olabilir.
İtalyan kültürü
Tiyatro
16. yüzyıl boyunca ve 18. yüzyıla kadar Commedia dell'arte, bugün hala oynanmasına rağmen, bir doğaçlama tiyatro biçimiydi. Seyahat eden oyunculardan oluşan ekipler, bir açık hava sahnesi kuracak ve hokkabazlık, akrobasi ve daha tipik olarak canovaccio adı verilen kaba bir hikâyeye sahip yerleşik karakterlerin bir repertuarına dayanan mizahi oyunlar şeklinde eğlence sağlayacaktır. İtalya, yüksek modada dünya lideri, Milano merkezli bir endüstri, Versace, Gucci, Krizia, Ferragamo, Valentino, Dolce & Gabbana, Brunello Cucinelli, Prada ve Armani'nin evlerinde çalışmaya gelen modeller, tasarımcılar ve fotoğrafçılar için bir cennettir. Modigliani ve Alessi gibi İtalyan tasarım evleri de oldukça etkili olmuştur.
Hiçbir yerli oyun yazarı, 20. yüzyılın başlarından itibaren Luigi Pirandello'nunkilere rakip olabilecek eserler üretmemiş olsa da, İtalyan tiyatrosu olağanüstü çağdaş Avrupa eserlerinin üretilmesinde ve önemli canlanmaların sahnelenmesinde aktif olmuştur. 20. yüzyılın sonlarında Dario Fo, son derece doğaçlama tarzıyla uluslararası beğeni topladı. Çeşmelerle süslenmiş meydanların çevresinde yer alan eski İtalyan kasabalarının geleneksel görüntüsü, Klasik antik çağdan kalma kalıntıların modern inşaat harikalarının yanında durabileceği bir ülkede geçerliliğini koruyor. 1926'daki Rasyonalist mimarlık hareketi, 20. yüzyılın seçkin İtalyan mimar-mühendislerinden biri olan Torino sergi kompleksinin ve Paris'teki UNESCO genel merkezinin mimarı Pier Luigi Nervi'yi üretti. Marcello Piacentini, Roma'daki Esposizione Universale di Roma (EUR) bölgesi gibi faşist dönemin heybetli mimarisinin çoğundan sorumluydu. Yenilikçi mimari, Milano'daki Marchiondi Spagliardi Enstitüsü'nde Vittoriano Viganò tarafından temsil edilmektedir. Diğer önemli mimarlar arasında uluslararası müzeleriyle tanınan Renzo Piano; eleştirel yazıları yapıtlarına rakip olan Aldo Rossi; ve kamu binalarını eğrisel formlardan yaratan Paolo Portoghesi.
Görsel sanat
Batı kültüründe sanatın tarihi ve gelişimi, yüzlerce yıllık İtalyan tarihine dayanmaktadır. Antik Roma'da İtalya, sanat ve mimarinin merkeziydi. Gotik ve Ortaçağ dönemlerinde birçok İtalyan sanatçı vardı ve İtalyan Rönesansı sırasında sanat gelişti. İtalya'daki sonraki stiller Maniyerizm, Barok ve Macchiaioli'yi içeriyordu. Fütürizm 20. yüzyılda İtalya'da gelişti. Özellikle Floransa, Venedik ve Roma, müzelerde, kiliselerde ve kamu binalarında sanat hazineleriyle dolup taşıyor. İtalyan edebiyatı ve aslında standart İtalyanca, kökenleri 14. yüzyıl Toskana lehçesindedir - üç kurucu ata olan Dante, Petrarca ve Giovanni Boccaccio'nun dili. Edebiyatın akışı bu öncüleri bilim adamı ve filozof Galileo, oyun yazarı Carlo Goldoni, lirik şair Giacomo Leopardi, Romantik romancı Alessandro Manzoni ve şair Giosuè Carducci gibi sonraki uygulayıcılarla birbirine bağladı. Veronica Gàmbara, Vittoria Colonna ve Gaspara Stampa gibi Rönesans'ın kadın yazarları da kendi dönemlerinde etkili olmuşlardır. 1990'larda yeniden keşfedilen ve kritik baskılarda yeniden yayınlanan çalışmaları, İtalya'daki tüm çağlardan kadın yazarların ilgisini çekti.
]
İtalyan Rönesansı, sanat tarihindeki en büyük ressamların çoğunu üretti. Hepsi 13. yüzyılın sonlarında Giotto di Bondone'nin çalışmalarından etkilenmişlerdi. Yaşayan en etkili sanatçılardan biri olan Giotto, yeni gerçekçi bir tarzda resim yaparak Batı sanatının gidişatını değiştirdi. İtalya'nın birleşmesinden sonra, yazarlar, Mezzogiorno 'daki yoksulluk ve yaşam koşulları gibi edebi değerlendirme için çok düşük olarak kabul edilen konuları keşfetmeye başladılar. Giovanni Verga gibi yazarlar, kendilerini ifade etmek için yeni bir kelime hazinesi icat ettiler. Kadın yazarlar arasında 1926 Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Sardinyalı Grazia Deledda da vardı. Ancak 20. yüzyılın en önde gelen İtalyan kadın yazarı Elsa Morante idi.
Floransa, erken Rönesans sanatının merkezi oldu. Floransalı büyük resim ustaları arasında Masaccio, Fra Angelico, Andrea Mantegna, Sandro Botticelli ve Paolo Uccello vardı. 15. yüzyılın en büyük sanatçısı muhtemelen Leonardo da Vinci idi. Mona Lisa portresi ve dini sahnesi Son Akşam Yemeği tarihin en ünlü tabloları arasındadır. 20. yüzyılda yazarların temaları çok çeşitliydi. Gabriele d'Annunzio'nun yüzyılın başlarındaki gösterişli yurtseverliği, İtalyan yaşamının yerel yönlerine odaklanan Deledda ve Ugo Ojetti'nin varoluşçu kaygılarına yol açtı. Faşist dönem birçok yazarı yeraltına itti ama aynı zamanda Ignazio Silone ve Carlo Levi örneğinde olduğu gibi onların çalışmalarına ilham kaynağı oldu. Italo Svevo ve Luigi Pirandello, Elio Vittorini gibi yazarlar tarafından gerçekçiliğin yeniden canlandırılmasından önce psikanalitik edebi türe öncülük ettiler. Alberto Moravia üst-orta sınıfların yozlaşması hakkında yazdı ve anlatısının erotizmiyle ün kazandı.
Daha sonraki Rönesans, Raffaello ve Michelangelo tarafından yönetildi. Raphael, sakin ve asil bir yaşam tarzını ifade eden dengeli, uyumlu resimler çizdi. Michelangelo, hem ressam hem de heykeltıraş olarak büyüklüğe ulaştı. Venedik'te, 16. yüzyılda bir dizi sanatçı zengin renkli eserler çiziyordu. En ünlü Venedikli ustalar arasında Giorgione, Titian ve Tintoretto vardı. 1960'lara gelindiğinde edebiyat dünyası devletin yozlaşmasına karşı protesto hareketine katıldı ve şiir birincil edebi tür olarak romanı gölgede bıraktı. Şair, eleştirmen ve film yapımcısı Pier Paolo Pasolini, dönemin baskın yaratıcı figürüydü. Eugenio Montale ve Salvatore Quasimodo şiirleriyle Nobel Ödülü kazandı ve Giuseppe Ungaretti Hermetizm'i kurdu. Bu hareketin bir zamanlar öğrencisi olan manevi şair Mario Luzi, sık sık Nobel Ödülü'ne aday gösterildi.
İtalyan ressamlar Barok dönemine hakim oldular. Annibale Caracci ve Caravaggio en önemli erken Barok ressamlarıydı. Caracci ayrıca parodinin görsel bir versiyonu olan karikatürün icadıyla da tanınır. 20. yüzyılın sonlarında edebiyat alanında, Italo Calvino, Umberto Eco ve Primo Levi'nin çalışmaları yurtdışında çok başarılı oldu; İtalya'da Cesare Pavese, Carlo Emilio Gadda, Natalia Ginzburg ve Leonardo Sciascia'nın çalışmaları da iyi karşılandı. Yüzyılın son on yılları, yeni deneysel ve yenilikçi dil biçimleriyle birlikte anlatı ve tarihi romanın yeniden canlanmasına tanık oldu. 1997'de doğaçlama tarzıyla tanınan bir oyun yazarı olan Dario Fo, Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. 21. yüzyılın ilk yıllarında aktif olan ve çeşitli türlerde çalışan yazarlar arasında Niccolò Ammaniti, Andrea Camilleri, Antonio Tabuchi ve Carlo Lucarelli vardı.
20. yüzyılda, birçok İtalyan modern sanatın gelişiminde öncü rol oynadı. Giorgio de Chirico, boş şehir meydanlarının unutulmaz tablolarıyla ün kazandı. Amedeo Modigliani bir dizi portre ile ün kazandı. İtalyan müziği, Avrupa'da bu sanatın en yüksek ifadelerinden biri olmuştur: Gregoryen ilahi, 11. yüzyılda modern müzik notalarının yeniliği, ozan şarkısı, madrigal ve Giovanni Pierluigi da Palestrina ve Claudio Monteverdi'nin eserleri. Antonio Vivaldi, Alessandro ve Domenico Scarlatti, Gioachino Rossini], Gaetano Donizetti, Giuseppe Verdi, Giacomo Puccini ve Vincenzo Bellini gibi besteciler gibi İtalya'nın gururlu müzik mirasının bir parçası.
Ayrıca İtalya, 2011 yılında 2,38 milyon tonun üzerinde ihracat yaparak en yüksek düzeyde şarap ihraç etmekte ve üretmektedir. İtalya, dünya şarabının yaklaşık beşte birini üretmekten sorumluydu. Bazı İtalyan bölgeleri, dünyanın en eski şarap üretim geleneklerinden bazılarına ev sahipliği yapmaktadır. Etrüskler ve Yunan yerleşimciler, Romalılar MÖ 2. yüzyılda kendi bağlarını geliştirmeye başlamadan çok önce ülkede şarap ürettiler. Roma üzüm tarımı ve şaraplık büyük ölçekli üretim ve öncü, üretken ve iyi organize oldu depolama gibi teknikler varil -Kurum ve şişeleme. Ünlü ve geleneksel İtalyan şarapları arasında Barbaresco, Barbera, Barolo, Brunello di Montalcino, Chianti, Corvina, Dolcetto ve Nero d'Avola sayılabilir. Çağdaş İtalya'da müzik, geçmişte olduğundan daha az ünlü olsa da, önemini korumaya devam ediyor. İtalya, yıl boyunca her türden - klasik, caz ve pop - birçok müzik festivaline ev sahipliği yapıyor. Özellikle, İtalyan pop müziği her yıl San Remo Festivali'nde temsil edilmektedir. Spoleto'da her yıl düzenlenen İki Dünya Festivali dünya çapın ün kazandı. Devlet yayın şirketi Radiotelevisione Italiana (RAI), dört orkestraya sahiptir ve diğerleri opera evlerine bağlıdır; en iyilerinden biri Milano'daki La Scala''da. Kemancılar Uto Ughi ve Salvatore Accardo ve piyanist Maurizio Pollini, besteciler Luciano Berio, Luigi Dallapiccola ve Luigi Nono gibi uluslararası beğeni topladı.
Ülke aynı zamanda gelato veya yurtdışında genellikle İtalyan dondurması olarak bilinen geleneksel dondurmasıyla da ünlüdür. İtalyan şehirlerinin her yerinde gelateria veya dondurma satıcıları ve dükkanları vardır ve özellikle yaz aylarında çok popüler bir tatlı veya atıştırmalıktır. Sicilya granitaları ya da az ya da çok bir şerbet ya da kar külahına benzeyen donmuş aromalı kırılmış buz tatlısı, yalnızca Sicilya'da ya da kendi memleketleri Messina ve Catania'da değil, tüm İtalya'da (Kuzey ve Orta İtalya'daki eşdeğeri, gratta checca, yaygın olarak Roma veya Milano'da bulunur, geleneksel granita siciliana'dan biraz farklıdır). İtalya ayrıca çeşitli tatlılara da sahiptir. Noel kekleri pandoro ve panettone Kuzey'de popülerdir (pandoro Verona'dandır, panettone ise Milano'dur), ancak İtalya'nın diğer bölgelerinde ve yurtdışında da popüler tatlılar haline gelmiştir. Colomba Pasquale, Paskalya gününde ülkenin her yerinde yenir ve çikolatalı paskalya yumurtalarına daha geleneksel bir alternatiftir. Tiramisu, Veneto'dan dünyaca ünlü olan çok popüler ve ikonik bir İtalyan tatlısıdır. Diğer İtalyan kekleri ve tatlıları arasında cannoli, cassata siciliana, meyve şeklindeki badem ezmesi ve panna cotta bulunur. Çağdaş yapımlar, İtalya'nın operadaki üstünlüğünü, özellikle Milano'daki La Scala'nın yanı sıra Napoli'deki San Carlo ve Venedik'teki La Fenice Tiyatrosu gibi diğer opera evlerinde ve Verona'daki Roma arenasında yıllık yaz operası prodüksiyonlarını koruyor. Tenor Luciano Pavarotti ve Andrea Bocelli, 21. yüzyılın başında İtalya'nın en beğenilen sanatçıları arasındaydı.
Kahve ve daha özel olarak espresso, İtalya mutfağı için oldukça önemli hale geldi. Cappuccino, genellikle espressodan daha tatlı ve daha az koyu olan ve üzerine genellikle çikolata tozu ve şeker serpilmiş köpük veya krema ile servis edilebilen ünlü bir İtalyan kahve içeceğidir. Latte, kahve ve süt karışımıdır ve genellikle kahvaltıda içilir (diğer İtalyan kahve türlerinin aksine, normal kahveden daha hafif ve daha sütlü olduğu için çocuklar ve yetişkinler aynı şekilde içer). Bicerin, Torino'nun kendi kahvesidir. Cappuccino ve normal sıcak çikolata karışımıdır ve eşit miktarda içme çikolatası, kahve ve az miktarda süt ve kremalı köpük ilavesiyle yapılır. İtalya'da birçoğu özel olarak işletilen çok sayıda tiyatro var. Kamu tarafından işletilen bir dizi kalıcı tiyatro devlet tarafından finanse edilmekte ve Turizm Bakanlığı tarafından denetlenmektedir. İtalya'da tiyatro etkinliğini teşvik eden üç kamu kuruluşu, İtalyan Tiyatro Kurulu (ETI), İtalyan repertuarını tanıtmakla ilgilenen İtalyan Drama Enstitüsü (IDI) ve Ulusal Antik Tiyatro Enstitüsü(INDA). 1990'da hükûmet, finansmana uygunluk konusundaki mevzuatını sıkılaştırdı ve bu durum, kenar ve deneysel tiyatroları ciddi şekilde etkiledi. Sonraki yıllarda finansal kısıtlamalar, artan sayıda uluslararası ortak yapımlara yol açtı.
Eğitim
İtalya'da halk eğitimi ücretsiz ve 6-16 yaş arası zorunludur. Birinci sınıf ortaokul (ortaokul) ve ikinci sınıf ortaokul (veya lise) olmak üzere beş yıllık bir ilkokul ve sekiz yıllık bir ortaokul aşamasına sahiptir. İtalya'da hem kamu hem de özel eğitim sistemleri bulunmaktadır. Hiçbir yerli oyun yazarı, 20. yüzyılın başlarından itibaren Luigi Pirandello'nunkilere rakip olabilecek eserler üretmemiş olsa da, İtalyan tiyatrosu olağanüstü çağdaş Avrupa eserleri üretmede ve önemli canlanmaları sahnelemede aktif olmuştur. 20. yüzyılın sonlarında Dario Fo, son derece doğaçlama tarzıyla uluslararası beğeni topladı.
Lint, Belçika
Lint, Belçika'nın Anvers eyaletinde bulunan bir belediyedir. Belediye sadece Lint kasabasını kapsamaktadır. 1 Ocak 2014'te Lint'in toplam nüfusu 8.752 idi. Toplam alan 5.57 km² olup, km² başına 1.570 nüfus yoğunluğu vermektedir.
İtalyan kültürü
Eğitim
İlkokul beş yıl sürer. Ortaokula kadar, normal eğitim müfredatı herkes için aynıdır: özel veya devlet tarafından finanse edilen bir okula devam edilebilmesine rağmen, farklı bakım gereksinimleri olan öğrenciler için özel okullar dışında çalışılan dersler aynıdır. İtalyan sinemasının en parlak dönemi 1950'lerdeydi. En iyi Roberto Rossellini ve Vittorio De Sica'nın çalışmalarında temsil edilen Yeni-Gerçekçilik, savaş sonrası İtalya'da hüküm süren koşullara samimi bir bakış atmak için iki savaş arası yıllarda tercih edilen gerçeklerden kaçıştan uzaklaştı. Bu yeni tarz dünyanın ilgisini çekti. Mussolini tarafından Roma yakınlarında inşa edilen film stüdyoları kompleksi Cinecittà, Avrupa'nın Hollywood'u olarak tanındı. Roma, Via Veneto'nun büyük otellerine ve şık kafelerine uğrayan ve paparazziler olarak bilinen ünlülere aç yeni tür fotoğrafçıları kendine çeken uluslararası jet sosyetenin merkezi haline geldi.
Orta öğretim (Scuole medie) ayrıca iki aşamaya ayrılır: Ortaokul notlarına karşılık gelen Medie Inferiori ve Lise düzeyine karşılık gelen Medie Superiori. Scuole Medie 'nin alt kademesi Ortaokula karşılık gelir, üç yıl sürer ve üçüncü yılın sonunda bir sınav içerir; Scuole Superiori genellikle beş yıl sürer (her ne kadar Istituti Professionali yalnızca üç yıl sonra diploma sunabilse de). Her kademe, bir sonraki kademeye erişmek için gereken son yılın sonunda bir sınav içerir. Federico Fellini başkentin bu imajını Roma (1972) ve La dolce vita (1960; Tatlı Hayat) gibi filmlerde yaydı. Pier Paolo Pasolini ise Accattone (1961; Dilenci) gibi filmlerde İtalyan yeraltı dünyasına daha sert bir bakış attı. Dönemin sinemasına kalıcı katkı sağlayan diğer yönetmenler arasında Morte a Venezia (1971; Venedik'te Ölüm); Paolo ve Vittorio Taviani kardeşler (La notte di San Lorenzo [1982; Kayan Yıldızların Gecesi]); ve senarist Cesare Zavattini. Michelangelo Antonioni, Franco Zeffirelli, Sergio Leone ve Fellini gibi bazı yönetmenler, yurt dışında, yurtiçinden daha başarılı oldular.
Ortaokul durumu, derslere ve etkinliklere göre farklılaşan birkaç okul türü olduğundan farklılık gösterir. Başlıca türleri Liceo, Istituto Tecnico ve Istituto Professionale'dir. 5 yıl süren her türlü ortaokul, Esame di Stato conclusivo del corso di studio di Istruzione Secondaria Superiore veya Esame di Maturità adlı final sınavına erişim sağlar. Bu sınav her yıl Haziran ve Temmuz aylarında yapılır ve herhangi bir Üniversitedeki herhangi bir fakülteye erişim sağlar. 20. yüzyılın sonlarında İtalyan sineması durgunluğa girdi. Yine de İtalya, Bernardo Bertolucci'nin The Last Emperor (1987), Giuseppe Tornatore'nin Cinema Paradiso'su (1990), Gabriele Salvatores'in Mediterraneo'su (1991) ve Michael Radford'un Il Postino'su (1994; The Postman) dahil olmak üzere bazı büyük uluslararası başarılara imza atabilir. Silvio Soldini'nin Pane e tulipani (2000; Ekmek ve Laleler), Marco Tullio Giordana'nın I cento passi (2000; Yüz Adım) ve La meglio gioventù (2003, Gençliğin En İyisi) ve Matteo Garrone'nin Gomorra'sı (2008, Gomorrah) iyi eleştirel karşılandı. Dikkat çeken diğer yönetmenler, yönettiği La vita è bella (1997; Hayat Güzeldir) ile en iyi erkek oyuncu Akademi Ödülü'nü kazanan Gianni Amelio ve Roberto Benigni'dir. İtalyan filmleri giderek sinema ve televizyon şirketlerinin ortak yapımları haline geliyor. Radiotelevisione Italiana (RAI) ve Fininvest, şu anda İtalya'nın en büyük film yapımcılarıdır ve her yıl birkaç yüz film ve televizyon prodüksiyonu yapan film üretiminin yarısından fazlasını oluşturmaktadır. Roma'nın Cinecittà'sı ayrıca her yıl, özellikle tarihi temaları işleyen filmlerden oluşan birçok İtalyan olmayan prodüksiyona da sahne oluyor; örnekler arasında New York Çeteleri (yönetmen Martin Scorsese, 2002), The Passion of the Christ (yönetmen Mel Gibson, 2003) ve The Life Aquatic with Steve Zissou (yönetmen Wes Anderson, 2004) sayılabilir. Devlete ait Cinecittà 2008'de özelleştirildi, ancak 2017'de kamunun eline geri verildi.
İtalya çok çeşitli üniversitelere, kolejlere ve akademilere ev sahipliği yapmaktadır. 1088 yılında kurulan Bologna Üniversitesi dünyanın en eski üniversitesi olarak kabul edilir. 20 Nisan 1303'te Papa VIII. Bonifacius tarafından yayınlanan Papalık boğa In supremae praeminentia dignitatis ile kurulan Roma Sapienza Üniversitesi, kayıtlar açısından en büyük AB ve aynı zamanda tüm büyük uluslararası üniversite sıralamalarında yer almaktadır. İtalya'nın kültürel mirası kaçınılmaz bir varlıktır. Güney ve merkez, Yunan ve Etrüsk uygarlığının kalıntılarıyla doludur ve yarımada boyunca önemli Roma kalıntıları görülebilir. En dikkate değer örnekler, Napoli yakınlarındaki antik Roma kasabaları Pompeii ve Herkulaneum ve Roma'daki kalıntılardır. Zengin anıtlar, kiliseler ve saraylar, İtalya'nın kültürel geçmişine tanıklık ediyor ve müze ve galerilerinin içeriği 35 milyondan fazla parçaya sahis. İtalya'da ayrıca 100 milyondan fazla kitaba ev sahipliği yapan 700'den fazla kültür enstitüsü, 300'den fazla tiyatro ve yaklaşık 6.000 kütüphane bulunmaktadır.
Milano'daki Bocconi Üniversitesi, özellikle 2007'de İşletme Yönetimi Yüksek Lisansı programı sayesinde The Wall Street Journal uluslararası sıralamasında dünyanın en iyi 20 işletme okulu arasında yer aldı. Büyük çok uluslu şirketler tarafından mezun işe alım tercihi açısından dünyada 17. Ayrıca Forbes, Bocconi'yi hayır olarak sıraladı. Paranın Değeri özel kategorisinde dünya çapında 1 numara. Mayıs 2008'de Financial Times yönetici eğitimi sıralamasında geleneksel olarak en iyi küresel işletme okullarından birkaçını geride bırakarak bir numaraya ulaştı. Avrupa'da 5 ve hayır. Dünyada 15. Diğer en iyi üniversiteler ve politeknikler arasında Milano Politeknik Üniversitesi ve Torino Politeknik Üniversitesi bulunmaktadır. İtalya, Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) tarafından Dünya Mirası alanları olarak belirlenmiş düzinelerce tarihi yer içermektedir. Resmi olarak belirtilen yerler arasında Ferrara, Pienza, San Gimignano, Siena ve Urbino'daki eski şehir merkezleri; Agrigento, Aquileia ve Valcamonica (en)'daki arkeolojik alanlar; ve tüm Amalfi kıyıları ve Eolie Adaları. Dünya Mirası Listesi'ne sonradan eklenenler arasında Dolomitler, Cenova'nın tarihi merkezi ve Rhaetian Demiryolu bulunmaktadır.
2009'da bir İtalyan araştırması, Roma La Sapienza Üniversitesi'ni ve Milano Üniversitesi'ni bilimsel üretim, yabancı öğrencilerin çekiciliği ve diğerleri gibi göstergeler üzerinden) İtalya'nın en iyileri olarak sıraladı, araştırma ve öğretim faaliyetleri yıllar içinde gelişti. yıllar ve önemli uluslararası kabuller aldı. Milano Üniversitesi, yirmi araştırma-yoğun Avrupa Üniversitesinden oluşan prestijli bir grup olan Avrupa Araştırma Üniversiteleri Birliği'nin tek İtalyan üyesidir. Sapienza, Avrupa Mekansal Kalkınma Planlaması, Avrupa Havacılık ve Uzay Üniversiteleri Grubunun Ortaklığı, CINECA, Santander Ağı, Avrupa Başkentlerinden Üniversitelerin Kurumsal Ağı, Akdeniz Üniversiteler Birliği gibi çeşitli uluslararası grupların üyesidir. İtalya'nın müzeleri, eski uygarlıklardan kalma en önemli eser koleksiyonlarından bazılarını içerir. Taranto'daki Taranto Ulusal Müzesi'ndeki kalıcı koleksiyon, Magna Graecia tarihine dair en önemli bilgilerden birini sağlarken, Roma'daki Roma Ulusal Müzesi'ndeki ve Napoli'deki Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki arkeolojik koleksiyonlar dünyanın en iyileri arasında sayılıyor. Aynı şey Perugia'daki Umbria Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki Etrüsk koleksiyonu, Roma'daki Capitoline Müzeleri'ndeki Klasik heykeller ve Torino'daki Mısır Müzesi'ndeki Mısır koleksiyonu için de söylenebilir.
İtalyan kültürü
İtalya, Batı medeniyetinin kaynağıdır ve 2000 yılı aşkın süredir bir dünya kavşağı olmuştur. İtalyan yarımadasındaki sürekli öğrenme, yaratıcılık ve teknolojik ilerleme, Batı kültürünün neredeyse her yönünü şekillendirmiştir. İtalya'nın Rönesans dönemindeki yükselen sanatsal başarısı, Uffizi Galerisi, Bargello Ulusal Müzesi ve Floransa'daki diğer galerilerdeki muhteşem koleksiyonlara yansır. Eski Ustalara ek olarak, 1765'ten beri halka açık bir galeri olan Uffizi, Michelangelo, Leonardo da Vinci, Botticelli, Piero della Francesca, Giovanni Bellini ve Titian'ın başyapıtlarını içerir. Bargello, Michelangelo, Benvenuto Cellini, Donatello ve Della Robbia ailesinin eserleriyle muhteşem bir Floransa heykel koleksiyonuna sahiptir. Pitti Sarayı, Medici ve Lorraine aileleri tarafından toplanan 16. ve 17. yüzyıllara ait yaklaşık 500 önemli eserle birlikte Raphael'in etkileyici bir resim koleksiyonuna ev sahipliği yapmaktadır.
Arkeolojik geçmişi on binlerce yıl öncesine uzanmasına rağmen, İtalyan tarihi Arno ve Tiber nehirleri arasında yükselen eski bir uygarlık olan Etrüskler'le başlar. O zamanlar İtalya, halkların ve dillerin bir karmaşasıydı. Kuzeydeki Keltleri, güney İtalya'daki Yunan sömürgecilerini ve Sabinler ve Samnitler gibi dağ halklarını içeriyordu. Buna ek olarak, büyük deniz tüccarları olan Fenikeliler, Sicilya ve Sardunya adalarındaki yerleşimler de dahil olmak üzere Akdeniz bölgesi boyunca koloniler kurdular. İtalya'nın büyük galerilerinin çoğu, öncelikle kendi bölgesel mirasıyla ilgilenir. Örneğin, Milano'daki Brera Sanat Galerisi, Kuzey İtalya'daki Lombardiya Ekolü'nden eserler açısından zengindir ve Siena'daki Ulusal Sanat Galerisi Siena Ekolü olduğu gibi, Venedik Akademisi Galerileri de Venedik resminin ana temsilcisidir. Vatikan Şehri'nin enklavındaki Vatikan Müzeleri, her şeyden önce, Michelangelo'nun Sistine Şapeli'ndeki freskleriyle dikkat çekiyor ve bu freskler, 1980'lerde ve 90'larda Avrupa'da üstlenilen en iddialı koruma projelerinden birinde restore edildi.
Etrüskler ve yarımadanın diğer sakinleri, MÖ 3. yüzyılda, kısa sürede Akdeniz dünyasının baş gücü haline gelen ve imparatorluğu MS 2. yüzyılda Irak'tan İskoçya'ya uzanan Romalılar tarafından değiştirildi. İmparatorluk, daha sonraki birçok insan grubunun hükûmeti, sanatı ve mimarisini etkiledi. İtalya'daki müzelerin dörtte biri İtalyan devletine, yarısından biraz daha azı yerel makamlara ve küçük bir kısmı da kamu kurumlarına, dini kuruluşlara ve özel mülk sahiplerine aittir. Müze ziyaretçilerinin sayısı, genel turizm eğilimlerine bağlıdır, ancak tek tek müzeler rutin olarak yıllık katılım toplamlarını milyonlarla sayar. 21. yüzyılın başlarında, yılda 5 milyondan fazla insan Vatikan Müzeleri'nden geçti ve 1,5 milyondan fazla kişi Uffizi Galerisi'ni ziyaret etti.
Yaklaşık 5. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar süren Orta Çağ boyunca, Roma Katolik Kilisesi, Avrupa'daki birleştirici güç olarak Roma İmparatorluğu'nun yerini aldı. Latince kullandı ve Latin edebiyatının klasiklerini korudu. Ayrıca, Kilise'nin okuryazarlığın yayılması üzerindeki etkisi, Avrupa toplumu üzerinde önemli bir etkiye sahip olmuştur. Günther S. Wegener, Kitâb-ı Mukaddes çevirisi ile Avrupa dillerinde okuryazarlığın yaygınlaşması arasındaki ilişkiyi dikkatle belgelemiştir. Aslında, Orta Çağ boyunca, öğrenmenin en önemli dalı teolojiydi (Tanrı'nın çalışması). Bu yeni entelektüel yaklaşıma Skolastikizm adı verilmiştir. İtalya, bu sayede 1088'de Avrupa'nın ilk üniversitesi olan Bologna Üniversitesi'nin kurulmasıyla büyük bir örgün öğrenim merkezi haline geldi. Diğer İtalyan üniversiteleri yakında izledi. İtalya'da çok sayıda ilgi alanını temsil eden akademiler ve toplumlar çoğaldı. Gerçekten de güzel sanatlar akademilerinin kökenleri İtalya'daydı. Örneğin, Floransa Güzel Sanatlar Akademisi 1563'te Tasarım Sanatları Akademisi olarak kuruldu ve 1573'e kadar uzanıyor. Roma'nın San Luca Akademisi, 1577'de kurulmuş bir ressamlar loncasıydı. İtalya'nın en ünlü akademisyenleri toplum, Galileo'nun bir zamanlar üyesi olduğu Ulusal Lincei Akademisi'dir. En seçkin edebiyat topluluğu, 1582'de Floransa'da kurulan Crusca Akademisi'dir. Ayrıca, 1657'de Floransa'da açılan Cimento Akademisi de dahil olmak üzere birçok tarihi ve bilimsel dernek vardır. İtalyan sanatının incelenmesi için kurulan yabancı okullar ve kültür, İtalyan akademik yaşamına önemli ölçüde katkıda bulunur.
Orta Çağ boyunca Hristiyan dünyasının seçkin şahsiyetleri arasında belki de en önemlisi Nursialı Benedict'inkiydi. Onun formülü ora et laboratuvar , Batı manastırcılığındaki çalışma fikrini etkiledi ve dolaylı olarak modern yüksek emek saygımızın yolunu hazırladı. Araf batı teologları hakkındaki fikirlerinin gelişimi için Papa I. Gregory'nin otoritesine büyük ölçüde güvendiler. Din üzerine derinden kurulmuş bir toplumda - ortaçağ Avrupa'sı gibi - diğer dünyanın coğrafyasını değiştirmek, gerçek bir zihin devrimi üzerinde çalışmak demektir, hayatın kendisini değiştirmek demektir. Nüfusunun sadece küçük bir yüzdesinin sporla aktif olarak uğraştığı bir ülke için, İtalya bisiklet, kayak, basketbol, su topu, voleybol ve futbol (futbol) dallarında etkileyici sayıda şampiyon üretti. Özellikle popüler olan futbol, bazı İtalyan bilim adamlarının 16. yüzyıl İtalya'sında calcio olarak icat edildiğini ve Floransa ve Siena'daki Palio festivallerinde tanıtıldığını iddia ediyor. İtalyan futbol takımları 1930'larda ve 1960'ların sonundan itibaren uluslararası oyunlarda başarılı oldular. Milli takım, en son 2006'da olmak üzere dört kez Dünya Kupası kazandı.
İtalya'da Orta Çağ komünleri, 11. yüzyılda yerel piskopos veya feodal kodamanların yönetimini devirmek için ortaya çıkan yeminli şehirli dernekleriydi. Ortaçağ İtalya'sının komünal deneyimi, modern demokrasinin kökenleri için bir şekilde göze çarpıyordu. Birçok şehir - özellikle Floransa, Cenova, Pisa, Milano ve Venedik - güçlü ve bağımsız şehir devletleri haline geldi. Kısmen şehirlerin daha özgür atmosferiyle ve kısmen de eski Yunan ve Latin yazılarının yeniden keşfedilmesiyle teşvik edilen entelektüel bir canlanma, Rönesans'ın temelini oluşturan hümanist tutum ve fikirlerin doğmasına yol açtı. Otomobil yarışları da İtalya'da oldukça popülerdir ve İtalyan mühendisler ve sürücüler spora çok katkıda bulunmuştur. İlk kez 1946'da üretilen Ferrari yarış arabaları, 5.000'den fazla büyük yarış kazandı ve birçok dünya rekoru kırdı. İtalyan sporcular her modern olimpiyata katılmıştır. Alp kasabası Cortina d'Ampezzo, 1956 Kış Olimpiyatlarına ev sahipliği yaptı; 1960 Yaz Oyunları Roma'da yapıldı; ve Torino, 2006 Kış Oyunlarına ev sahipliği yaptı. İtalya'nın önemli Olimpiyatçıları arasında eskrimci Edoardo Mangiarotti, dalgıç Klaus Dibiasi, Alp disiplini kayakçısı Alberto Tomba ve İskandinav kayakçısı Stefania Belmondo yer aldı. 21. yüzyılın ilk on yılında, İtalya genellikle Yaz ve Kış Oyunlarında ilk 10 madalya kazanan arasında yer aldı.
Rönesans dönemi, özellikle sanatta birçok ilginin yeniden doğuşunu gördü. 15. yüzyılın başlarında, Floransa'da mimarlar, ressamlar ve heykeltıraşlardan oluşan bir çevre, klasik sanatı canlandırmaya çalıştı. Bu grubun lideri mimar Filippo Brunelleschi idi. Klasik modelleri yansıtan kiliseler tasarladı. Sanat tarihinde birinci derecede önemli olan bilimsel bir keşfi de ona borçluyuz: Perspektif kuralları. Resimde Leonardo da Vinci ve diğer İtalyan ressamlar, portrelerinde yumuşaklık yaratan Sfumato adlı bir teknik kullandılar. Aynı zamanda İtalya, fresklerin yeniden canlanmasına tanık oldu. Müzikte hem küçük ölçekli madrigal hem de büyük ölçekli opera, uzun bir geleceği olan dönemin icatlarıydı. İtalyan şehirleri, sanat akademisini resim, heykel ve mimari teknikleri ve teorisinde ustalaşmak için bir yer olarak icat ettikleri gibi, profesyonel müzisyenler yetiştirmek için için modern konservatuvarı icat etti. Roma ve Venedik, alıcıların ve satıcıların sanat eserlerini meta olarak değiş tokuş ettikleri ilk sanat "piyasasının" ortaya çıkışına tanık oldu. 1976'da yerel, bağımsız yayın istasyonlarının yasallaştırılması, medya ortamını kökten değiştirdi. O zamandan beri yayınlanan gazete ve dergilerin sayısı azalırken, ticari televizyon ve radyo kanalları çoğaldı. Yayıncılık sektörü, RAI'nin üç devlet kanalı ve Canale 5, Italia 1 ve Rete 4 olmak üzere üç büyük ticari kanal tarafından yönetilmektedir. Son üçü, Silvio Berlusconi tarafından kontrol edilen ve sanal bir sanal ortam oluşturan bir multimedya şirketi olan Fininvest'e aittir. başbakan olmadan önce özel televizyon, reklamcılık ve yayıncılık sektörlerinde tekel (1994; 2001–06; 2008–11). Fransız kanalı France 2, kuzey ve Orta İtalya'daki izleyiciler için yarışıyor. Yaklaşık bir düzine ek özel istasyon, ulusal izleyicinin kalan onda birini güvence altına almak için mücadele ediyor. İtalyan televizyonu, AB'de en fazla televizyon yayınından birine sahip ve en fazla sayıda film üretiyor. İyi finanse edilen oyun şovları ve kabareler büyük kanallarda çoğalırken, küçük yerel kanallar, filmlerin ve yerel olarak üretilen reklamların hakim olduğu bir ücret sağlar.
Avrupa bankalar sisteminin kökeninin Rönesans İtalya'sında doğması tesadüf değildi. 1430'larda Medici ailesi, Floransa'nın yönetici sınıfına egemen oldu. Aile, Avrupa'nın en büyük bankasını kontrol ediyordu ve bir dizi yetenekli ve hırslı adam tarafından yönetiliyordu. Medici egemenliği altında, Floransa cumhuriyeti bazı yönlerden önemli bir hükûmete benziyordu. Ticari televizyon sektörü 1976'dan sonraki ilk on yılda bir yasal boşlukta gelişti. Bunun medyanın diğer sektörleri için olumsuz etkileri oldu. Yüksek izlenme rakamları nedeniyle televizyon, reklam gelirinin büyük bölümünü film ve yazılı basındaki alışılmış pazarından aldı. Etkiler özellikle sinema için felaket oldu, ancak gazeteler ve dergiler de reklam geliri eksikliğinden muzdaripti. Yayıncıların gazetelerini ve dergilerini kârlı bir şekilde işletmeleri giderek zorlaştıkça, bunlar yavaş yavaş daha büyük endüstriyel ve ticari kaygılar tarafından devralındı ve çoğu zaman editoryal özgürlüklerinden ödün verildi. 1990'larda, yayıncılık endüstrisini yeniden düzenlemeye yönelik yasalar -tekellerin yaratılmasını önlemek ve basın üzerindeki kısıtlamaları düzenlemek için- oldukça çekişmeli geçti.
15. yüzyılın sonları ve 16. yüzyılın başlarındaki en büyük kaşiflerden bazıları, Rönesans geleneklerine maruz kalan İtalyanlardı. Kristof Kolomb, John Cabot, Giovanni da Verrazzano ve Amerigo Vespucci gibi diğer İtalyan kaşifler gibi - insanların hayal bile edemediği sonuçlara ulaşmak için büyük riskler almaya istekliydi. Bir bakıma, Kolomb'un 1492'de Amerika'ya gelişi, Rönesans'ın en büyük başarılarından biriydi. Başlıca ulusal gazeteler Corriere della Sera, La Repubblica, La Stampa ve Il Giorno 'dur. Yerel ve bölgesel gazeteler, İtalyan kültüründe bölgesel kimliğin gücünün bir kez daha altını çizerek İtalya'da özellikle hayati öneme sahiptir. En yüksek tirajlı gazeteler arasında La Gazzetta dello Sport ve Corriere dello Sport spor başlıkları yer almaktadır.
Genel olarak, Barok çağa bazen deha çağı denir, çünkü tarihin bu döneminde modern bilimin temellerini oluşturan bilimsel devrim başlatılmıştır. Bilimsel devrim panteonunda Galileo Galilei, matematiksel olarak analiz edilen sonuçlarla nicel deneyleri öncü olarak kullanması nedeniyle yüksek bir konuma sahiptir. Edebi yerel düzyazı 13. yüzyılda başladı, ancak Latince teoloji, felsefe, hukuk, siyaset ve bilim üzerine yazılar için kullanılmaya devam etti.
18. yüzyıl İtalya'sındaki entelektüel dinamizm, türler yelpazesinde dikkate değerdi. İtalyan seçkinleri, Fransız Aydınlanma ilkelerine ve büyük turda genç aristokratlar tarafından yayılan İngiliz fikirlerine de aşina oldular. 1760'larda ve 1770'lerde, akademilere üye olan ve felsefi ve edebi dergilere katkıda bulunan İtalyan yazarlar, fikirlerini Milano ve Torino, Parma ve Modena, Floransa ve Napoli'deki iktidar alanına yakın yerlerde yaymaya başladılar. İtalyan Aydınlanmasının önemli temsilcileri Pietro Verri, Pietro Giannone ve Thomas Jefferson'un yakın arkadaşı olan ve uzun yıllar Amerika'da kalan ve Bağımsızlık Bildirgesi'nin hazırlanmasında dolaylı olarak etkisi olan Philip Mazzei'dir. Cesare Beccaria'nın liberal fikirler ve insani duygular üzerine tezlerinden esinlenen Toskana Büyük Dükalığı, 1786'da dünyada ölüm cezasını kaldıran ilk devletti. İtalyan sanatsal düzyazı stilinin kurucusu, Bolognese retorik profesörü Guido Faba, öğretisini Latince'den uyarlanmış örneklerle resimledi. Epistolografideki en dikkate değer takipçisi olan Guittone, ayrıntılı retorik ve ölçüsel figürlerle dolu süslü bir stile yöneldi. Guittone'un üslubunun tersine, Ristoro d'Arezzo'nun Della composizione del mondo'sunun (1282; "Dünyanın Kompozisyonu Üzerine") açık bilimsel düzyazısı ve Boccaccio'nun Decameron, Il romanlino'sunun uzaktan habercisi olan Floransalı anekdot öyküleri koleksiyonunun basit anlatı tarzıdır. (13. yüzyılın sonlarında yazılmış, ancak Le ciento roman antike ["Yüz Eski Masallar"; İng. trans. Il Novellino: The Hundred Old Tales] adıyla 1525'e kadar yayınlanmamıştır). 13. yüzyıl düzyazısının başyapıtı Dante'nin Vita nuova'sıdır. Dante, yerel düzyazıda henüz tam olarak rahat olmasa da, sadeliği büyük bir incelikle ve belirli anahtar kelimelerin altında yatan gizemli derinliklerden türetilen şiirsel bir güçle birleştirdi.
İtalya, resim ve heykeldeki hakimiyetinin azaldığı Romantik dönem boyunca kültürel öncü rolünü sürdürdü ve müzikte güçlü bir varlık kazandı. Örneğin, 19. yüzyıl Avrupa operasının büyük vokal geleneği, basitçe "güzel şarkı söylemek" anlamına gelen Bel canto idi. Aynı zamanda İtalya kendisini tek bir ulus haline getiriyordu, dönem olarak adlandırılan Risorgimento. 14. yüzyıl İtalya'sının edebiyatı, gelecek yüzyıllar boyunca tüm Avrupa'ya egemen oldu ve Rönesans'ın başlangıç noktası olarak kabul edilebilir. Üç isim öne çıkıyor: Dante, Petrarca ve Boccaccio.
İtalyan sanatçılar 20. yüzyılda oldukça etkili oldular ve 1920'lerde ve 1930'larda Modernizmin İtalyan temsilcilerinden bazıları uluslararası çağdaş sanat pazarında güçlü bir varlığa sahip olmaya devam ediyor. Eski bir Sosyalist olan Benito Mussolini liderliğindeki Faşizm adlı yeni bir hareket giderek daha popüler hale geldi. İtalyan Faşizmi, Avrupa ve Latin Amerika'daki benzer hareketler için bir model haline geldi. İtalyan Faşizminin milliyetçiliği kültürel temelli idi. Bu liderlerle ilişkili parti ve kuruluşlar da Roma selamını benimsemiştir. Dante Alighieri, tüm Avrupa edebiyatının en önemli ve etkili isimlerinden biridir, ancak daha iddialı eserlerini yazmaya ancak 37 yaşında (1302) doğduğu Floransa'dan sürgün edildikten sonra başladı. Il convivio (c. 1304–07; Ziyafet), onun Skolastik felsefe hakkındaki ayrıntılı bilgisini ortaya koyar, eksik olsa da, yerel düzyazıda bir incelemenin ilk büyük örneğidir; dili, popüler yazarların saflığından ve Latince çevirmenlerin yapaylığından kaçınır. De vulgari eloquentia (c. 1304–07; "Yerel Eloquence Hakkında"; Müh. trans. Yerel Edebiyatta Edebiyat), yaklaşık olarak aynı zamanda ancak Latince yazılmış, İtalyan edebi dilinin ilk teorik tartışmasını ve tanımını içerir. Bu iki eser de yarım kaldı. Daha sonraki bir doktrin çalışmasında, yine Latince, De Monarşi (yak. 1313; Monarşi Üzerine yazılmıştır) Dante, iki ortaçağ gücünün, papa ve imparatorun koordinasyonunu talep eden siyasi teorilerini açıkladı.
Birçok çevrede Atom Çağı'nın babası olarak bilinen Enrico Fermi, atom gücünün keşfine, kontrolüne ve kullanımına tanıklık etmiş bir İtalyan'dı. İkinci II. Dünya Savaşı'ndan sonra, İtalyan Yeni-Gerçekçiliği sinema filmlerinde önemli bir güç haline geldi ve 1960'larda İtalya kendisini bir avuç büyük Avrupa film kültüründen biri olarak kabul ettirdi. Aynı yıllarda ülke, Avrupa Birliği'nin oluşumunda da merkezi olmuştur. Bugün İtalya, moda ve tasarımda uluslararası liderlerden biridir. Dante'nin dehası tam gelişimini, alegorik bir şiir olan Commedia'sında (1308–21 yılları arasında yazılmıştır; İlahi Komedya) buldu - her ne kadar ilk kantodan sonra alegori sadece ara sıra rahatsız edici olsa da - terza rima, her biri üç satırlık mini kıtalar, terzine denir, kafiyeli aba, bcb, cdc vb. Her bir terzinin orta çizgisi, bir sonrakinin iki dış kafiyesiyle kafiyeli olur ve sürekli bir ölçü zinciri oluşturur. Orta Çağ'ın edebi şaheseri ve yaratıcı insan aklının en büyük ürünlerinden biridir. Bireysel kantoların uzunlukları 115 ile 160 satır arasında değişir ve çoğu ortada bir yerde bulunur. Toplam hat sayısı 14.233'tür.
İtalyaseverlik
Batı entelektüel mirasının kökenleri Yunanlara ve daha az doğrudan Mısır ve Yakın Doğu halklarına kadar uzanıyorsa, Roma'nın Batı Uygarlığının daha geniş yayılmasına katkısı muazzamdı. Dil, hukuk, siyaset, din, sanat gibi alanlarda Roma kültürü hayatımızı etkilemeye devam ediyor. Roma, o zamanlar bilinen dünyanın büyük bir bölümüne yayılan ve daha sonra Hristiyan inancının merkezi haline gelen bir imparatorluğun merkeziydi. Antik İtalya, Roma ve sözde Romanophilia ile tanımlanır. Şiirin merkezi alegorisi esasen ortaçağdır ve rehberler olarak, Romalı şair Virgil ve Dante'nin Leydisi'nin La vita nuova (c. 1293; Eng. trans. Vita nuova) ile birlikte mezarın ötesindeki dünyalarda bir yolculuk şeklini alır. veya The New Life), sırasıyla akıl ve inancı simgeleyen Beatrice. Şiir üç cantiche veya anlatı bölümüne ayrılmıştır: Inferno, Purgatorio ve Paradiso. Her bölüm 33 kanto içerir, ancak Cehennem'de bir tane daha (34) vardır, çünkü ilk kanto tüm çalışmanın bir önsözü olarak hizmet eder. Dante, yolculuktaki deneyimleri ve karşılaşmaları aracılığıyla, lanetlenme, kefaret ve mutluluğun derecelerini anlar ve şiirin doruk noktası, onun bir anlık Tanrı vizyonudur. Şiirin büyüklüğü, karmaşık yaratıcı inşa gücünde, tükenmez şiir zenginliğinde ve manevi anlamların devam eden öneminde yatmaktadır. Büyük ölçüde Petrarca'ın olağanüstü etkisi sayesinde - çok farklı bir şair ve Dante'nin eserleri de dahil olmak üzere ortaçağdaki her şeyi karalayan - Dante'nin itibarı, 14. yüzyılda hemen popülerlik kazandıktan sonra 400 yıllık bir tutulma yaşadı. Romantik dönemde yeniden canlandırıldı ve Dante'nin çalışmaları çevirmenlere meydan okumaya ve İtalya'nın içinde ve dışında modern şairleri etkilemeye devam ediyor.
Orta Çağ'ın büyük bölümünde (yaklaşık 5. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar), Roma Katolik Kilisesi Batı Avrupa'da büyük bir siyasi güce sahipti. Katolik inancı, tarihi boyunca birçok büyük mimari, sanat, edebiyat ve müzik eserine ilham kaynağı olmuştur. Bu eserler arasında Fransız ortaçağ Gotik katedralleri, İtalyan sanatçı Michelangelo'nun Vatikan'daki freskleri, İtalyan yazar Dante'nin epik şiiri İlahi Komedya ve Avusturyalı besteci Wolfgang Amadeus Mozart'ın Requiem sayılabilir. Petrarşizm olarak bilinen edebi fenomen, şairin yaşamı boyunca hızla gelişti ve sonraki üç yüzyıl boyunca büyümeye devam etti, İtalya, İspanya, Fransa ve İngiltere edebiyatlarını derinden etkiledi. Takipçileri, onun katı edebi disiplin uygulamasını ve sone tercihi de dahil olmak üzere biçimlerini sadece taklit etmekle kalmadı, aynı zamanda kabul ettiler - ki bunlar olmadan Avrupa edebi Rönesansı düşünülemezdi.
Rönesans döneminde İtalyan olan her şeye duyulan hayranlık, Italophilia'nın uluslararası hareketinde doruğa ulaştı. Çağdaş kent toplumunu ele alış biçimi, mizahi olandan trajik olana kadar uzanır. Biçimsel olarak İtalyan klasik nesirinin en mükemmel örneği olan bu eser, Rönesans edebiyatı üzerinde muazzam bir etkiye sahipti.
İtalyan sanatçılara gelince, neredeyse tüm Avrupa'da talep görüyorlardı. Torrigiano ve Zuccari İngiltere'de, Masolino Macaristan'da, Luca Cambiaso ve Pellegrino Tibaldi İspanya'da, Jacopo Sansovino Portekiz'de, Morando ve Polonya'da diğerleri çalıştı. Talep en fazla Fransa'da, özellikle de (diğerlerinin yanı sıra) Leonardo da Vinci, Rosso, Primaticcio, Niccolò dell'Abbate ve Sebastiano Serlio'yu istihdam eden Fransız mahkemesinde görünüyor. İtalyan ustalar, Münih'ten Zamość'a kadar şantiyelerde çalışmak üzere görevlendirildi. İtalyan aktörler Fransa, İspanya, Polonya ve başka yerlerdeki mahkemelerde sahne aldı. Boccaccio'nun hemen hemen tamamı İngilizce tercümesi mevcut olan ilk yazıları, herhangi bir didaktik ima olmaksızın tamamen edebidir. İlk düzyazı çalışması Il filocolo (c. 1336; "The Love Afflicted"; Eng. trans. Il Filocolo veya On Üç En Hoş ve Nefis Aşk Sorusu), Fransız romantizmi Floire et Blancheflor'dan türetilmiştir, önemli bir edebi deneydir. Epik bir ölçekte yazamama, sekiz satırlık stanzalardaki iki anlatı şiirinde, Il filostrato (c. 1338; "Aşk Çarptı") ve Teseida delle nozze di Emilia'da (c. 1340; Thesiad of the Nuptials of the Nuptials of the Nuptials) belirgindir. Emilia veya Theseus'un Kitabı). Il ninfale d'Ameto, ya da daha doğrusu, Commedia delle ninfe fiorentine (1341–42; "Floransalı Perilerin Komedisi"; Müh. tercüme L'Ameto), düzyazı ve manzum bir roman ve Elegia di Madonna Fiammetta (c. 1343; Leydi Fiammetta'nın Ağıtı veya Amorous Fiammetta), bir düzyazı roman, Klasik edebiyatın üslubunun oluşumu üzerindeki etkisini gösterir. 3 erkek ve 7 kadın olmak üzere 10 anlatıcı tarafından 10 gün boyunca anlatılan 100 öyküden oluşan bir düzyazı koleksiyonu olan Decameron (1348–53), Boccaccio'nun en olgun ve önemli eseridir.
İtalyan dili, örneğin sarayda, İtalyan edebiyatı ve sanatı kadar modaydı. İtalyan kökenli ünlü sözlükbilimci John Florio, Rönesans İngiltere'sinin en önemli hümanistiydi. ve 1.969'dan fazla kelime ile İngiliz diline katkıda bulunmuştur. William Shakespeare'in eserleri, Romeo ve Juliet ve Venedik Taciri'nde olduğu gibi, İtalya ve İtalyan kültürü hakkında derin bir bilgi olan Italophilia'nın önemli bir seviyesini gösterir. Cambridge Üniversitesi'nde İtalyan ve İngiliz Edebiyatları Profesörü Robin Kirkpatrick'e göre, Shakespeare "çağdaşları ve ataları ile İtalya'ya olan hayranlığını" paylaştı. 16. yüzyılda İspanya'da kültürel italofili de yaygındı (Güney İtalya'daki İspanyol etkisi de büyüktü) ve kral IV. Philip, İtalyanca'yı en sevdiği yabancı dil olarak kabul etti. Petrarca'ın bir öğrencisi olarak Boccaccio, Latin mektuplarında ve ansiklopedik incelemelerinde gösterildiği gibi, çağının hümanist çıkarlarını paylaştı. Dante'nin bir hayranı, aynı zamanda bir Trattatello in laude di Dante (c. 1360; "Little Treatise in Praise of Dante"; Eng. trans. Life of Dante) ve Cehennem'in ilk 17 kantosu üzerine bir yorum (Esposizioni sopra) yazdı. la Comedia de Dante [Boccaccio'nun Dante'nin Komedisi Üzerine Sergileri]). Boccaccio, alegorik şiire L'amorosa visione (1342–43; "The Amorous Vision") ile katkıda bulunmuştur.