cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
English, Fitz or Percy (Büyük Kaçış bölümü)
Bölüm Özeti
Dört kaçış takımı üyesi, Michael, Sucre, Lincoln ve Abruzzi karşı karşıyadılar.Michael bunun planın sadece bir parçası olduğunu söyledi. Yine de onlar English, Fitz veya Percy'den birini seçmek zorundalar. Fakat takımın diğer üyeleri Michael'ın ne demek istediğini anlamadı.
Hapishane iş kollarındaki işleri bittikten sonra hepsi hücrelerine geri döndüler. Michael herzamanki gibi 40 numaralı hücresine girdiğinde, Müdür Pope içeride onu bekliyordu. Pope Michael'la bir şeyler konuştu. Michael'ın dikkati tuvaletten sızan sudaydı. Pope konuşmasına devam etti ve Michael'a yarın nakil edileceğini söyledi. Michael Lincoln Burrows'un idamına 3 hafta kaldığını belirtti ve kalmak istediğini söyledi. Pope ona neden onun yanında kalmak istiyorsun diye sordu, Michael "çünkü o benim ağabeyim" dedi. Michael bu nakil işlemini nasıl engelleyebileceğini sorar, Pope da ona benim elimde değil daha yukarılardan emir geldi der.
Michael, Charles Westmoreland'ın yanına gider ve nakil işlemleri durdurmak için ne yapılması gerektiğini sorar. Charles bunun 50 farklı yolu olduğunu söyler, Michael ondan bir tavsiyede bulunmasını ister ve neden transfer edilemeyeceğine dair bir mektup yazar. Mektubun sonuçlanması bir ay sürebilir ve bunu Michael bilmektedir, bu sürede Fox River'dan kaçmak için ona yeterlidir.
Michael, Abruzzi'den müdürün odasının anahtarını alır, bu anahtar diş fırçasını eriterek yapılmıştır. Michael hala Tac Mahal maketini yapıyordu, birkaç parçanın kuruması için onu oynatmadan tutması gerektiğini söyledi. Müdür Pope'un oradan ayrılması gerekiyordu. Michael yapıştırılacak parçanın tutulmasına gerek olmadığını biliyordu, kopya anahtarla arka kapıdan çıkarak odadan ayrıldı ve oradanda çatıya çıktı.
Pope eve gittiğinde Kellerman ve Hale onu bekliyordu. Onlar eğer Michael'ın naklini engellerse oğlu hakkında bildiklerini anlatmakla tehdit ettiler. Pope hapishaneye geri döner ve hapishane kilisesinde günah çıkarır.
Hücre kontrolü başlar, bazıları bunu bekliyordu. Ve alarm çalmaya başladı, Michael dikkatlice polis arabalarını izliyordu. Üç alternatif kaçış rotasını söylemişti. English ve Percy caddeleri polis arabalarıyla doluydu. Fitz ise tamamen boştu. Michael şimdi hangi yoldan kaçacaklarını biliyordu. Gülümsedi ve müdürün ofisine geri döndü. Tac Mahal maketiyle uğraşmaya devam etti. Pope'a göre Michael onun sorunu değildi, o gerçekten nakledilecekti. Michael bu duruma çok sinirlendi.
Nick ve Veronica, Lincoln için deliller bulmaya çalışıyordu. Cinayeti gösteren video kaydının orijinalini almayı denediler. Fakat onlar kayda ulaşmadan önce, su sızıntısı yüzünden kayıt zarar görmüştü.
Michael hücredeyken Sucre'ye Fitz caddesinin tamamen güvenli olduğunu söyledi. Sucre'ye üzgün olduğunu söyledi ve 40 numaralı hücreden Bellick ile birlikte çıktı. Bellick, Michael'a hapishanenin dışına çıkarken eşlik ediyordu. T-Bag, Westmoreland, Sucre, Abruzzi, Sara ve Pope onu seyrediyordu. Michael avluda Lincoln'nün yanından geçerken ondan özür diledi. O kapıya doğru yaklaşırken otobüsde gitmek için onu bekliyordu. Ne olduysa Müdür Pope kendini gösterdi ve nakil işleminde bir yanlışlık olduğunu mahkûmun tekrar hücresine götürülmesi gerektiğini söyledi. Otobüs ayrılırken, Kellerman ve Hale arabalarında oturmuş bekliyorlardı, Pope onlara doğru dönüp sert bir bakışla " bana şantaj yapamayacaksınız" dedi.
Pope evine döndü ve karısına daha önceki yaşamıyla ilgili itirafta bulundu, bir kadının ondan hamile kaldığını söyledi ve o zamanı hayatından çıkarmak istediğini belirtti. Eşi onu anlayışla karşıladı bunun üzerine O'da biraz rahatladı.
Kabaca, Murgul
Kabaca, Artvin ilinin Murgul ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Bugün Kabaca adını taşıyan köyün bilinen en eski adı, Kaparçeti'dir. Gürcüce bir yer adı olan Kaparçeti (კაპარჭეთი), arıların taşıdığı polenin Gürcüce adı "kaparçi"den (კაპარჭი) gelir ve polen bölgesi anlamı taşımaktadır. Bu yer adı Türkçeye Kabarcet (قبارجت) olarak girmiştir.
Murgul vadisinden Parhali'ye giden tarihsel bir yol üzerinde bulunan Kabarceti, erken ve geç orta çağda Gürcü idaresi altındaydı. 16. yüzyılın ortasında Osmanlılar köyü Gürcülerden ele geçirdi. Trabzon Eyaleti'ne bağlı Lazistan Sancağı sınırları içinde kalan köyde 1835 yılında 12 hane ve 46 erkek kaydedilmiştir. Osmanlı idaresi sadece erkek nüfusu tespit ettiğinden köyün toplam nüfusunu bulmak için bir o kadar da kadın nüfusu eklemek gerekir. Bunun sonucunda Kabarceti'de 92 kişinin yaşadığı ortaya çıkar.
1876 yılı Trabzon vilayeti salnamesine göre Trabzon Vilayeti'nin Lazistan Sancağı'na bağlı Livana kazsının bir köyü olan Kabarceti'de bu tarihte 9 hanede 38 kişi kaydedilmiştir. Bu tarihteki nüfusun da sadece erkek nüfusu olduğu bilinmektedir. Bunun sonucunda köyde 76 kişinin yaşadığı söylenebilir. Kabarceti, ertesi yıl başlayan 93 Harbi'inde Rusya'nın eline geçti. Rus idaresinin de Kabarcet (Кабарджет) olarak kaydettiği köy, Artvin sancağının (okrug) Artvin kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kazanın içinde Zansuli nahiyesini yedi köyünden biriydi. Bu tarihte köyde, tamamı Gürcülerden oluşan 121 kişi yaşıyordu.
Rus idaresinin son bulmasından sonra bir süre bağımsız Gürcistan sınırları içinde kalan Kabarceti, 16 Mart 1921'de Gürcistan'ı işgal etmiş olan Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti arasında imzalanan Moskova Antlaşması'yla Türkiye'ye bırakıldı. Ertesi yıl Artvin vilayetinin Borçka kazasına bağlı Murgul nahiyesinin bir köyü olan Kabarceti'nin nüfusu, tamamı Gürcü olarak kaydedilmiş olan 53 kişiden oluşuyordu. 19. yüzyıldaki nüfusuna bakarak Rus idaresi sırasında köyün halkının bir kısmının göç ettiği anlaşılmaktadır. Nitekim Bursa ilinin Kestel ilçesine bağlı Alaçam köyünde yaşayan Gürcülerin bir kısmının Kabarceti'den göç ettiği bilinmektedir.
Kabarceti'nin adı 1925 yılında Kabaca olarak değiştirilmiştir. Bununla birlikte köyün eski adı uzun süre resmi kayıtlarda kullanılmıştır. Kabarcet adı halk arasında bugün de kullanılmaktadır. Ayrıca Kabarcet vadisinin ünlü balı "Kabarcet" adıyla piyasaya sürülmektedir.
Kabarceti'de varlığı bilinen tek tarihsel yapı Kabarceti Kalesi'dir. Yüksek kayalık bir tepede kurulu olan kale, Kabarceti vadisinden Parhali'ye giden yolu kontrol ediyordu. Bu kaleden günümüze sadece küçük izler kalmıştır.
Nüfus
Rusların 1886 yılında ve Ankara Hükümeti'nin 1922 yılında yaptığı tespitlere göre köyün nüfusu Gürcülerden oluşuyordu. Kabaca köyünde bugün de kullanılan yer adlarının çoğunun Gürcüce olması da buranın bir Gürcü yerleşmesi olduğunu göstermektedir.
Out of the Shallow End
Out of the Shallow End, AM Conspiracy tarafından 2007'de yayınlanan EP. Albümün yapımcısı Corporate Punishment Records olmasına rağmen ilk sürüm Rae DiLeo tarafından hazırlanmıştır.
Out of th Shallow End
2007 yılında Corporate Punishment Records ile amlaşma imzalayan grup stüdyo kapandı.
Andre Geim
Sir Andre Konstantin Geim (Rusça: Андрей Константинович Гейм) 21 Ekim 1958 Soçi doğumlu fizikçidir.
Forssa
Forssa, Finlandiya'nın Kanta-Häme bölgesinde bulunan bir şehirdir. Şehir, bölgenin batısında yer almaktadır. Yüzölçümü 	253.38 km² olan şehrin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 17,201'dir.
Gölgeler ve Suretler
Gölgeler ve Suretler, yönetmenliğini ve senaristliğini Derviş Zaim'in üstlendiği 2010 yapımı sinema filmidir. 1963 yılında Kıbrıs'ta Türkler ve Rumlar arasında başlayan çatışmaları konu almaktadır. Filmde köydeki çatışmalardan kaçan bir genç kızın şehre kaçış öyküsü anlatılmaktadır. Filmin galası 5 Mart 2011 tarihinde yapıldı.
B. Traven
B. Traven (1882?, 1890?- ö.26 Mart 1969 Meksiko) Kitaplarının asılları Almanca veya İngilizce basılmış olan, hakkında kesin olarak pek az bilginin bulunduğu yazarın takma ismi. Gerçek adı, milliyeti, doğum yeri ve tarihi bilinmese de bir süre Meksika’da yaşadığı kesin olarak bilinmektedir. En önemli eseri olarak kabul edilen 1927 tarihli Altın Hazineleri bu ülkede geçmektedir.
Hayatı
Traven’in hayatına dair neredeyse her bilgi tartışmalıdır. Yazarın gerçek kimliğiyle ilgili çok sayıda tez bulunmaktadır. Ancak akademik çevrelerde Traven’in genellikle 20.yüzyıl başlarında yaşamış olan anarşizmi savunan aydın ve aktör Ret Marut olduğu kabul görür. I. Dünya Savaşının ardından Almanya’dan ayrılan Marut Meksika’ya göçmüştür.
Aracıları
Traven sürekli olarak beraber anıldığı iki isim Berick Traven Torsvan ve Hal Croves kendilerinin sadece kimliğinin açıklanmasını istemeyen yazar için yayınevleriyle kurulması zorunlu olan ilişkilerinde aracılık yaptıklarını belirtmişlerdir.
Sanatçı kişiliği
B. Traven on iki roman, bir söyleşi kitabı ve çok sayıda kısa öykü kaleme almıştır. Eserlerinde çoğunlukla macera öğesi hakim olmakla beraber kapitalizm eleştirisi ile bunu izleyen sosyalizm ve zaman zaman anarşizm savunusu hissedilir. Sonraki dönem eserlerinde Meksika Devrimi sürekli arka planda yer almıştır.
Traven’in eserleri özellikle I. Dünya Savaşının ardındaki dönemde çok popüler olur. Çok sayıda dile çevirilen eserleri önce Almanca basılsa da yazar yaptığı açıklamalarda eserlerinin asıl dilinin İngilizce olduğunda ısrar eder. Bu konuda da kesin bir bilgi bulunmamaktadır.
Eserlerinden bazıları
Öne çıkan eserlerinden bazıları aşağıda sıralanmıştır:
Etkileri
En bilinen eserlerinden olan Altın Hazineleri adlı eser 1948 yılında John Huston tarafından The Treasure of the Sierra Madre adıyla sinemaya uyarlanmış ve film Akademi Ödülüne aday gösterilmiştir.
Ramble On
"Ramble On" İngiliz rock grubu Led Zeppelin'in 1969 yılında yayımladığı Led Zeppelin II albümünün yedinci şarkısıdır. Şarkının sözlerini Jimmy Page ve Robert Plant birlikte yazmış ve 1969 yılında New York'ta grup Kuzey Amerika turunu gerçekleştiriken Juggy Sound Studio'da kaydedilmiştir. Şarkı 2010 yılında Rolling Stone Dergisi'nin En İyi 500 Şarkı Listesi'nda 440. sırada yer almıştır.
Suudi Arabistan Hava Kuvvetleri
Suudi Arabistan Hava Kuvvetleri, Suudi Arabistan'ı havadan gelebilecek her türlü saldırıya karşı korumakla görevlidir. Suudi Arabistan Silahlı Kuvvetleri komutası altındaki en büyük 2.kuvvettir.
Tulum, Sorgun
Tulum, Yozgat ilinin Sorgun ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Yozgat il merkezine 54 km, Sorgun ilçe merkezine 21 km uzaklıktadır. Köy, Sorgun'un kuzeyinde ve numaralı Sorgun-Aydıncık il yolu kenarındadır.
Cenk Ertan
Cenk Ertan (d. 1 Ocak 1970, Almanya), Türk oyuncu ve eski manken. Mankenlikten oyunculuğa geçen Cenk Ertan ilk oyunculuk deneyimini Alacakranlık adlı dizide gerçekleştirdi. Ayrıca Demet Sağıroğlu'nun Arnavut Kaldırımı, Ajda Pekkan'ın Eğlen Güzelim ve İzel'in ise Galibi Sen şarkılarının klibinde rol almıştır.
Gülden Güney
Gülden Güney (d. 1977, Almanya), Türk oyuncu.
Şemsettin Yapar
Şemsettin Yapar (d. 24 Ağustos 1971; Çamlıyayla, Mersin), Türk öykü yazarı.
Hayatı
Şemsettin Yapar, Mersin'in Çamlıyayla ilçesinde doğdu. İlköğretimini burada tamamladı. Eğitim hayatının sonraki altı yılı Antalya Aksu Öğretmen Lisesinde geçti. İlk yazı denemelerine lise yıllarında başladı. Lise eğitiminden sonra; İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü kazandı. Üniversite eğitimi sırasında yazma uğraşına ağırlık verdi.
Üniversiteden sonra sırasıyla; Aydın, Erzurum, İstanbul, Konya ve Ankara'da öğretmenlik ve eğitim yöneticiliği yaptı. Gazetelerde ve dergilerde A. Erdem Sözeri, müstear adıyla, dil yanlışlarını konu alan yazılar yazdı. Sınavlara hazırlık alanında çeşitli eserler yayımladı.
Yüksek lisans eğitimini Mustafa Kutlu'nun Hikayelerinde Kontrast Yapı adlı tezle tamamladı. Çanakkele Onsekiz Mart Üniversitesinde yaratıcı yazma alanında doktora eğitimi aldı.
ODTÜ Teknokent şirketlerine dijital eğitim materyalleri üreten bir şirketin sahibidir.
Yazar, dört çocuk babasıdır.
Neoliberalizm
Neoliberalizm, veya neo-liberalizm, ikinci Dünya Savaşı'ndan sonra gerileme yaşayan serbest piyasa kapitalizmiyle ilişkilendirilen 19. yüzyıl fikirlerinin 20. yüzyılın sonlarında yeniden ortaya çıkması için kullanılan bir terimdir. Muhafazakar ve liberteryen örgütlerin, siyasi partilerin ve düşünce kuruluşlarının yükselişinde önemli bir faktör olan neoliberalizm, genellikle ekonomik liberalleşme politikalarıyla ilişkilendirilir. Bu politikalar arasında özelleştirme, düzenlemelerin kaldırılması, küreselleşme, serbest ticaret, para politikası, kemer sıkma politikaları ve devlet harcamalarının azaltılması gibi unsurlar yer alır. Bu politikalarla ekonomi ve toplumda özel sektörün rolünün artırılması amaçlanır. Neoliberal proje aynı zamanda kurumların tasarlanmasına odaklanmakta ve bir siyasi boyutu bulunmaktadır. Neoliberalizmin düşünce ve pratikte belirleyici özellikleri, büyük ölçüde akademik tartışmanın konusu olmuştur.
Terimin birden fazla, rekabet eden tanımı bulunmakta ve genellikle olumsuz bir şekilde kullanılmaktadır. İngilizce konuşanlar 20. yüzyılın başından beri farklı anlamlarda bu terimi kullanmaktadır, ancak 1960'lar, 1970'ler ve 1980'lerde daha yaygın hale gelmiş ve sosyal bilimlerdeki çeşitli akademisyenlerin yanı sıra eleştirmenler tarafından da kullanılmıştır. Terim, piyasa temelli reformlar nedeniyle toplumun son on yıllarda yaşadığı dönüşümü tanımlamak için kullanılmıştır. Serbest piyasa politikalarını savunanların nadiren kullandığı bir terimdir. Bazı akademisyenler neoliberalizmin monolitik bir ideoloji olduğu fikrini reddetmekte ve terimin dünya genelinde yayıldıkça farklı insanlar için farklı şeyler ifade ettiğini ve farklı, coğrafi olarak farklı hibritlere dönüştüğünü açıklamışlardır. Neoliberalizm, temsilî demokrasi de dahil olmak üzere tartışmalı anlamlara sahip diğer kavramlarla birçok özelliği paylaşmaktadır.
Terim, 1980'lerde Şili'deki Augusto Pinochet'in ekonomik reformlarıyla ilişkilendirildiğinde yaygın kullanıma girdi ve hızla olumsuz çağrışımlar kazandı. Terim, genellikle piyasa reformu ve laissez-faire kapitalizm eleştirmenleri tarafından kullanıldı. Akademisyenler genellikle Mont Pelerin Cemiyeti ekonomistleri Friedrich Hayek, Milton Friedman, Ludwig von Mises ve James M. Buchanan ile Margaret Thatcher, Ronald Reagan ve Alan Greenspan gibi siyasetçi ve karar alıcılarla ilişkilendirdi. Neoliberalizmin yeni anlamı İspanyolca konuşan akademisyenler arasında yaygın olarak kabul gördüğünde, İngilizce dilindeki siyaset ekonomisi çalışmalarına yayıldı. 1994 yılında NAFTA'nın kabul edilmesi ve Zapatistalar'ın Chiapas'taki bu gelişmeye tepkisiyle birlikte, terim küresel dolaşıma girdi. Neoliberalizm fenomeni üzerine yapılan akademik çalışmalar son birkaç on yılda artmıştır.
Kökeni
İngilizce'de terimin ilk kullanımı, 1898 yılında Fransız ekonomist Charles Gide tarafından, İtalyan ekonomist Maffeo Pantaleoni'nin ekonomik inançlarını tanımlamak için kullanıldı. Terim, Fransızca'da önceden mevcut olan "néo-libéralisme" terimini içeriyordu; daha sonra klasik liberal ekonomist Milton Friedman da 1951 tarihli "Neo-Liberalism and its Prospects" adlı denemesinde terimi kullanmıştır. 1938'de Colloque Walter Lippmann'da, belirli bir dizi ekonomik inancı tanımlamak için diğer terimlerle birlikte neoliberalizm terimi önerildi ve sonunda seçilerek kullanılmaya başlandı. Kollokyum, neoliberalizm kavramını "fiyat mekanizmasının önceliği, serbest girişim, rekabet sistemi ve güçlü ve tarafsız bir devlet" olarak tanımlayan bir yapıyı içermek olarak belirledi. Kollokyum katılımcıları Louis Rougier ve Friedrich Hayek'e göre, neoliberalizmin rekabeti toplumda başarılı bireylerin bir elit yapısı oluşturmasını sağlayacak ve bu elitler, çoğunluğun adına hareket eden mevcut temsilî demokrasiyi değiştirerek toplumda iktidarı ele geçirecektir. Neoliberal olmak, devlet müdahalesiyle modern bir ekonomi politikasını savunmak anlamına gelir. Neoliberal devlet müdahaleciliği, Ludwig von Mises gibi klasik liberalizmin laissez-faire (serbest piyasa) yanlısı kanadıyla ayrışmaya yol açtı. 1950'ler ve 1960'larda çoğu akademisyen, neoliberalizmi sosyal piyasa ekonomisi ve başlıca ekonomi teorisyenleri olan Walter Eucken, Wilhelm Röpke, Alexander Rüstow ve Alfred Müller-Armack ile ilişkilendirmek olarak anlamıştır. Hayek'in Alman neoliberal akımıyla entelektüel bağlantıları olmasına rağmen, bu dönemde daha çok serbest piyasa yanlısı duruşu nedeniyle adı nadiren neoliberalizmle birlikte anılmıştır.
Şili'deki Augusto Pinochet dönemi (1973-1990) askeri yönetiminde, muhalif akademisyenler, burada uygulanan ekonomik reformları ve destekçilerini (Chicago Boys) tanımlamak için bu ifadeyi kullanmaya başladı. Bu yeni anlam İspanyolca konuşan akademisyenler arasında yerleşik hale geldikten sonra, politik ekonominin İngilizce dilindeki çalışmalarına yayıldı. 148 bilimsel makalenin incelendiği bir çalışmaya göre, neoliberalizm neredeyse hiçbir zaman tanımlanmamış, ancak ideoloji, ekonomik teori, kalkınma teorisi veya ekonomik reform politikası olarak farklı anlamlarda kullanılmıştır. Bu terim genellikle bir hakaret veya klasik liberalizmin neredeyse aynısı olan serbest piyasa temelciliğini ima etmek için kullanılmaktadır - 1938 yılındaki toplantıya katılanların fikirlerinden ziyade. Sonuç olarak, terimin kesin anlamı ve sosyal bilimlerde bir tanımlayıcı olarak kullanılabilirliği konusunda tartışmalar bulunmaktadır, özellikle son yıllarda farklı türdeki piyasa ekonomilerinin sayısının artmasıyla birlikte.
"Neoliberalizm" terimi aynı zamanda 1970'lerde modern Amerikan liberalizminden türeyen bir merkez sol siyasi hareketi tanımlamak için de kullanılır. Siyasi yorumcu David Brooks'a göre, önde gelen neoliberal politikacılar Amerika Birleşik Devletleri Demokrat Partisi'nden Al Gore ve Bill Clinton'dı. Neoliberalizm yanında toplananlar, The New Republic ve Washington Monthly gibi iki dergi etrafında bir araya geldiler ve genellikle Üçüncü Yol politikalarını desteklediler. Bu neoliberalizmin "babası" gazeteci Charles Peters idi ve 1983 yılında "Bir Neoliberalin Bildirgesi"ni yayınladı.
Günümüzdeki kullanımı
Tarihçi Elizabeth Shermer, terimin 1970'lerde genellikle sol eğilimli akademisyenler arasında popülerlik kazandığını ve "sosyal-demokratik reformları kınamak ve açıkça serbest piyasa politikalarını uygulamak için politika yapıcılar, düşünce kuruluşu uzmanları ve sanayiciler tarafından yapılan 20. yüzyılın son dönemi çabası"nı tanımlamak için kullanıldığını savunmuştur. Ekonomi tarihçisi Phillip W. Magness ise terimin akademik literatürde yeniden ortaya çıkışını, Fransız filozof Michel Foucault'un dikkat çekmesiyle 1980'lerde gözlemlemiştir. Neoliberalizm günümüzde "fiyat kontrollerinin kaldırılması, sermaye piyasalarının düzenlenmesi, ticaret engellerinin azaltılması" gibi piyasa odaklı reform politikalarını ifade etmek için kullanılmaktadır. Ayrıca, özellikle özelleştirme ve kemer sıkma yoluyla, devletin ekonomi üzerindeki etkisini azaltmayı hedefleyen ekonomik politikalarla sıkça ilişkilendirilmektedir. Margaret Thatcher'ın Birleşik Krallık'ta ve Ronald Reagan'ın Amerika Birleşik Devletleri'nde uyguladığı ekonomik politikalarla da sıkça ilişkilendirilmektedir. Bazı akademisyenler ise farklı alanlarda farklı kullanımları olduğunu belirtmektedir.
Terimin anlamı üzerinde tartışmalar bulunmaktadır. Sosyologlar Fred L. Block ve Margaret Somers, 1980'lerden bu yana New Deal programları ve politikalarının geri çekilmesini haklı çıkarmak için kullanılan serbest piyasa fikirlerinin ne adlandırılacağı konusunda bir anlaşmazlık olduğunu belirtmektedir: neoliberalizm, laissez-faire veya "serbest piyasa ideolojisi". Susan Braedley ve Med Luxton gibi diğer akademisyenler, neoliberalizmin sermaye birikimi süreçlerini "özgürleştirmeyi" amaçlayan bir siyasi felsefe olduğunu iddia etmektedir. Buna karşılık, Frances Fox Piven, neoliberalizmi temel olarak hiper-kapitalizm olarak görüyor. Robert W. McChesney, neoliberalizmi "eldivenleri çıkarmış kapitalizm" şeklinde tanımlarken, terimin genel olarak halk tarafından, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde, büyük ölçüde bilinmediğini iddia eder. Lester Spence, siyah politikalarındaki eğilimleri eleştirmek için neoliberalizm terimini kullanırken, neoliberalizmi "toplumun, insanların ve kurumların piyasa prensiplerine göre çalışması veya şekillendirilmesi durumunda en iyi şekilde işlediği genel fikri" olarak tanımlar. Philip Mirowski'ye göre neoliberalizm, piyasayı herhangi bir insanın üstününlüğüne sahip en büyük bilgi işleyici olarak görür. Bu nedenle, gerçeğin hakemi olarak kabul edilir. Adam Kotsko, neoliberalizmi siyasi teoloji olarak tanımlar çünkü sadece bir ekonomi politikası gündem formülü olmaktan öte, ahlaki bir etikle beslenerek "bir yaşam tarzı ve bütüncül bir dünya görüşü olmayı hedefler, önceki kapitalizm modellerinin yapmadığı bir şekilde."
Neoliberalizm, laissez-faire ekonomi politikasını savunmadığı için liberalizmden ayrılır; bunun yerine yapıcı bir yaklaşım benimser ve toplumun her alanında piyasa benzeri reformları gerçekleştirmek için güçlü bir devleti savunur. Antropolog Jason Hickel, neoliberalizmin tamamen serbest piyasalar lehine devletin geri çekilmesini gerektirmediği fikrini de reddeder. Hickel'e göre neoliberalizmin yayılması, küresel bir 'serbest piyasa' oluşturmak için önemli ölçüde devlet müdahalesini gerektirmiştir. Naomi Klein'e göre neoliberalizmin üç politika direği, "kamu alanının özelleştirilmesi, kurumsal sektörün düzenlemelerden muaf tutulması ve gelir ve kurumsal vergilerin düşürülmesi, bunun karşılığında ise kamu harcamalarının kısılması"dır. Bazı akademisyenlere göre, neoliberalizm sıklıkla eleştirmenler tarafından olumsuz bir şekilde kullanılmaktadır ve akademik yazılar arasında monetarizm, neo-muhafazakârlık, Washington Konsensüsü ve "piyasa reformu" gibi benzer terimleri geride bırakmaktadır. Örneğin, Neoliberalizm El Kitabı, terimin "genellikle çeşitli sosyal, siyasi, ekolojik ve ekonomik sorunlardan büyük ölçüde sorumlu olarak kabul edilen bir dizi piyasa odaklı politikayı tanımlama aracı haline geldiğini" öne sürmektedir. Bu şekilde kullanımı, neoliberal politikaları savunanlar tarafından eleştirilmiştir. El Kitap, örneğin, "terimin bu kadar belirsiz olması [anlamsızlaşması], analitik bir çerçeve olarak işlevini azaltır. Eğer neoliberalizm son birkaç on yılda toplumun dönüşümünü anlamaya hizmet edecekse, kavramın açıklığa kavuşturulmaya ihtiyacı vardır" şeklinde ifade etmektedir. Tarihçi Daniel Stedman Jones da benzer şekilde, terimin "çoğunlukla küreselleşme ve tekrarlayan finansal krizlerle ilişkilendirilen korkuları genellemek için kullanılan kısa bir yaklaşım olduğunu" söylemiştir.
Bazı yazarlar, "neoliberal" terimini solcuların, liberal ve liberalizmin farklı çeşitlerine karşı kullandığı bir hakaret veya aşağılama olarak eleştirmiştir. İngiliz gazeteci Will Hutton, neoliberali "düşünmeden yapılan solcu bir hakaret" olarak adlandırarak "tartışmayı boğan" bir ifade olduğunu belirtmiştir. Sağcı iklim değişikliği inkâr eden düşünce kuruluşu American Institute for Economic Research (AIER) için yazan Phillip W. Magness, neoliberalizmi "akademideki favori komplo teorisi" olarak adlandırmış ve bugün dünyada mevcut olan "eşitsizlik, yoksulluk, iklim değişikliği, deregülasyon, küreselleşme ve politikadaki para bolluğu gibi çeşitli ilerici şikayetlerin sorumlusu" olarak göstermiştir.
Öte yandan, birçok akademisyen, neoliberalizmin anlamlı bir tanımını koruduğuna inanmaktadır. Stephen Metcalf, The Guardian gazetesindeki yazısında, 2016 IMF raporunun "Neoliberalism: Oversold?" adlı yayınıyla, "kelimenin yalnızca bir politik hakaret veya analitik gücü olmayan bir terim olduğu fikrini sona erdirmeye yardımcı olduğunu" belirtmektedir. Gary Gerstle, neoliberalizmi meşru bir terim olarak görür ve onu "kapitalizmin gücünü serbest bırakmaya çağıran bir inanç" olarak tanımlar. O, geleneksel muhafazakârlıktan neoliberalizmi ayırt eder, çünkü muhafazakârlık değerlerinin geleneklere saygı göstermeyi ve onları pekiştiren kurumları güçlendirmeyi öncelerken, neoliberalizm ise yolunda duran herhangi bir kurumu bozmaya ve aşmaya çalışır.
Manitoba Üniversitesi'nde Jeopolitik Ekonomi Araştırma Grubu'nun direktörü olan Radhika Desai, küresel kapitalizmin yükselişinin 1914'te, büyük savaşlardan, anti-kapitalist devrimlerden ve Keynesçi reformlardan hemen önce gerçekleştiğini ve neoliberalizmin amacının kapitalizmi bir zamanlar sahip olduğu üstünlüğe geri getirmek olduğunu savunuyor. Desai, çağdaş neoliberal kapitalizmin "yavaş yavaş gelişen bir ekonomik felaket" yarattığını ve dünyaya artan eşitsizlikler, toplumsal ayrışmalar, ekonomik sıkıntılar ve anlamlı bir siyaset eksikliği bıraktığını ileri sürmektedir.
Walter Lippmann Kolokyumu
1930'lardaki Büyük Buhran, dünya genelinde ekonomik üretimi ciddi şekilde azaltmış, yüksek işsizlik ve yaygın yoksullukla sonuçlanmış ve ekonomik liberalizmin başarısızlığı olarak geniş çapta kabul edilmiştir. Zarar görmüş ideolojiyi yenilemek için Walter Lippmann, Friedrich Hayek, Ludwig von Mises, Wilhelm Röpke, Alexander Rüstow ve Louis Rougier gibi önde gelen akademisyenler ve gazetecilerden oluşan 25 liberal entelektüel, Walter Lippmann Kolokyumu'nu organize etti. Kolokyum, Lippmann'ın piyasa ekonomisini savunan "İyi Toplumun İlkeleri Üzerine Bir Araştırma" adlı kitabının Fransızca çevirisinin yayımlanmasını kutlamak amacıyla Lippman'ın adına verildi. Ağustos 1938'de Paris'te toplanan grup, yeni bir liberal proje için çağrıda bulundu ve "neoliberalizm" adı, yeni oluşan hareket için düşünülen isimlerden biriydi. Ayrıca, Kolokyumu Paris merkezli kalıcı bir düşünce kuruluşuna dönüştürmek için çalışacakları Centre International d'Études pour la Rénovation du Libéralisme adlı bir merkez oluşturma konusunda anlaştılar.
Laissez-faire ekonomiyi destekleyen mevcut liberalizmin başarısız olduğu konusunda genel bir fikir birliği olsa da, devletin uygun rolü konusunda derin anlaşmazlıklar ortaya çıktı. Rüstow ve Lippmann gibi "gerçek (üçüncü yol) neoliberal"lar, ekonominin güçlü devlet denetimi tarafından denetlenmesini savundu, Mises ve Hayek gibi eski okul liberalleri ise devletin tek meşru rolünün piyasa giriş engellerini kaldırmak olduğunu ısrarla savunmaya devam etti. Rüstow, Hayek ve Mises'in Büyük Buhrana neden olan liberalizmin kalıntıları olduğunu yazarken, Mises diğer gruba saldırdı ve savundukları ordo-liberalizmin aslında "ordo-müdahalecilik" anlamına geldiğinden şikayet etti.
Görüş ayrılıklarına bölünmüş ve mali kaynak açısından sıkıntılı olan Colloquium, genellikle etkisiz kaldı; Colloque katılımcısı Wilhelm Röpke'nin neoliberal fikirlerin bir dergisini kurma çabası gibi neoliberal fikirleri ilerletme girişimleri büyük ölçüde başarısız oldu. Kaderin bir cilvesi olarak, Colloquium'un çabaları II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle gölgelendi ve büyük ölçüde unutuldu. Bununla birlikte, Colloquium, henüz yeni doğan neoliberal hareketin ilk toplantısı olarak hizmet etti ve Colloquium'da bulunan birçok kişinin savaştan sonra oluşturduğu, çok daha başarılı bir çaba olan Mont Pelerin Cemiyeti'nin öncüsü olarak hizmet edecekti.
Mont Pelerin Cemiyeti
Mont Pelerin Cemiyeti'nin 1947'de kurulmasıyla birlikte neoliberalizm önem kazanmaya başladı. Kurucu üyeler arasında Friedrich Hayek, Milton Friedman, Karl Popper, George Stigler ve Ludwig von Mises gibi isimler yer alıyordu. Yıllık olarak düzenlenen toplantılar, klasik liberal ve neoliberal entelektüellerin uluslararası bir "kim kimdir"i haline geldi. İlk konferans olan 1947 konferansının neredeyse yarısı Amerikalılardan oluşurken, 1951'e gelindiğinde Avrupalılar egemen hale geldi. Avrupa, topluluğun merkezi olarak kalmaya devam etti ve Avrupalılar liderlik rollerinde hakimiyet kurdu.
Merkezi planlamanın dünya çapında yükseldiği ve neoliberal politikalara etki etme imkanlarının sınırlı olduğu bir dönemde kurulan toplum, liberalizm ve kapitalizm savunucularını bir araya getiren bir "birleşme noktası" haline geldi, Milton Friedman'ın ifadesiyle. Gelişmiş dünyada bireysel özgürlüğün kolektivist eğilimlerden tehdit altında olduğuna inananlar, amaç beyanlarında belirttikleri gibi, aynı inancı paylaşıyorlardı:"Medeniyetin merkezi değerleri tehlikededir. Dünya yüzeyinin geniş bölgelerinde insanlık onuru ve özgürlüğün temel koşulları zaten ortadan kalkmış durumdadır. Diğer yerlerde ise bu koşullar, mevcut politika eğilimlerinin sürekli tehdidi altındadır. Bireyin ve gönüllü grupların pozisyonu, keyfi güçlerin genişlemesiyle giderek zayıflatılmaktadır. Hatta Batı İnsanının en değerli sahibi olan düşünce ve ifade özgürlüğü, sadece azınlık pozisyonundayken hoşgörü ayrıcalığına sahip olduğunu iddia eden akımların yayılmasıyla tehdit altındadır. Bu akımlar sadece kendi görüşlerini baskılayıp silmek istedikleri tüm görüşleri ortadan kaldırmak için güç pozisyonu kurmayı amaçlarlar... Grup, bu gelişmelerin, tüm mutlak ahlaki standartları reddeden bir tarih görüşünün ve hukukun yönetimi arzulanabilirliğini sorgulayan teorilerin büyümesiyle teşvik edildiğini savunmaktadır. Ayrıca, özel mülkiyet ve rekabetçi piyasa inancının azalmasıyla teşvik edildiğini savunmaktadır... [Bu grubun] amacı, belirli ideallerden ve ortak kabul görmüş genel kavramlardan ilham alan akıllar arasında görüş alışverişini kolaylaştırarak, özgür toplumun korunmasına ve geliştirilmesine katkıda bulunmaktır."Cemiyet, bir yandan Büyük Buhran ile çöken serbest piyasa ekonomik uzlaşmasına ve diğer yandan Yeni Anlaşma liberalizmine ve İngiliz sosyal demokrasisine, bireysel özgürlüğe bir tehdit olarak gördükleri kolektivist eğilimlere karşı, neoliberal bir alternatif geliştirmeyi amaçladı. Klasik liberalizmin, yalnızca benzer düşüncelere sahip entelektüellerin yoğun bir tartışma grubuna çekilerek teşhis edilebilecek ve düzeltilebilecek yıkıcı kavramsal hatalardan kaynaklı başarısız olduğuna inanılıyordu; ancak liberal odaklanmanın bireycilik ve ekonomik özgürlük kavramlarına kolektivizme terk edilmemesi kararlı bir şekilde savunuluyordu.
İkinci Dünya Savaşı sonrası neoliberal akımlar
Mont Pelerin Cemiyeti'nin oluşumundan sonra uzun yıllar boyunca, toplumun fikirleri genellikle siyasi politikanın kenarlarında kaldı, birkaç düşünce kuruluşu ve üniversiteyle sınırlı kaldı ve Almanya'daki ordo-liberallerle sınırlı ölçüde başarı elde etti. Bu, ekonomik daralmalar ve krizlerin ardışık bir şekilde yaşandığı 1970'lerde neoliberal politika önerilerinin geniş çapta uygulanmasıyla gerçekleşmeyecekti. Bu zamanla, neoliberal düşünce evrim geçirdi. Mont Pelerin Cemiyeti'nin ilk neoliberal fikirleri, Büyük Buhran'dan sonra artan devlet müdahalesi eğilimleri ile Büyük Buhran'ı üretenin serbest piyasa ekonomisi olduğuna inanan toplumun çoğunluğu arasında bir orta yol belirlemeyi amaçlamıştı. Milton Friedman, erken dönem makalesi "Neo-liberalism and Its Prospects"te şöyle yazmıştır: "Neo-liberalizm, on dokuzuncu yüzyıl liberal vurgusunu bireyin temel önemine dayanmaya devam edecek, ancak bu amaca ulaşmanın bir aracı olarak laisser-faire'nin yerine rekabetçi düzenin amacını koyacaktır", ki bu, devletin müdahalesini sınırlamayı gerektiren "sistemi denetlemek, rekabete elverişli koşullar sağlamak, tekel oluşumunu önlemek, istikrarlı bir para çerçevesi sağlamak ve acil sıkıntıları hafifletmek" içindir. 1970'lerde, Friedman'ın da dahil olduğu neoliberal düşünce neredeyse tamamen piyasa liberalizasyonuna odaklandı ve ekonomide neredeyse tüm devlet müdahale biçimlerine karşı çıkmaktaydı.
Neoliberal reformun en erken ve en etkili dönüşlerinden biri, 1970'lerin başında bir ekonomik krizin ardından Şili'de gerçekleşti. Başkan Salvador Allende dönemindeki sosyalist ekonomi politikalarının birkaç yıl süren ardından, 1973'te Augusto Pinochet diktatörlüğünde bir askeri darbe gerçekleşti ve Milton Friedman tarafından eğitim görmüş bir grup Şilili ekonomist olan Chicago Boys'un önerdiği kapsamlı neoliberal ekonomik reformların uygulanmasına yol açtı. Bu "neoliberal proje", "neoliberal devlet oluşumuyla ilgili ilk deneyim" olarak hizmet etti ve başka yerlerdeki neoliberal reformlar için bir örnek teşkil etti. 1980'lerin başından itibaren Reagan yönetimi ve Thatcher hükümeti, ABD ve Birleşik Krallık'ın 1970'ler boyunca deneyimlediği kronik stagflasyona karşı bir dizi neoliberal ekonomik reformu uyguladı. Neoliberal politikalar, Büyük Durgunluk'a kadar Amerikan ve İngiliz siyasetinde hakim oldu. İngiltere ve Amerika'daki reformun ardından, Latin Amerika, Asya-Pasifik, Orta Doğu ve Çin gibi ülkelerde önemli ölçüde neoliberal reformlar uygulandı. Ayrıca, Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası, yapısal uyum adı verilen bir süreçte kredilere reform şartları koymak suretiyle birçok gelişmekte olan ülkede neoliberal reformları teşvik etti.
Avusturya Okulu
Avusturya Okulu, 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında Viyana'da ortaya çıkan bir ekonomi düşünce okuludur ve ekonomik olayları bireylerin amaçlı eylemlerinin yorumlanması ve analizi üzerine dayandırır. 21. yüzyılda, terim giderek Avusturya ekonomistleri Ludwig von Mises ve Friedrich Hayek'in serbest piyasa ekonomisini ifade etmek için kullanılmaya başlanmıştır ve aynı zamanda ekonomide devlet müdahalesine yönelik eleştirilerini içerir, bu da okulu neoliberal düşünceyle ilişkilendirir.
Carl Menger, Eugen Böhm von Bawerk, Friedrich von Wieser, Friedrich Hayek ve Ludwig von Mises gibi okulla ilişkilendirilen ekonomistler, değer teorisi konusunda subjektif teori, fiyat teorisinde marjinalizm, Friedrich von Wieser'in fırsat maliyeti teorileri, Eugen von Böhm-Bawerk'in zaman tercihi teorileri, ekonomik hesaplama problemi formulasyonu ve Marksist ekonomiye yönelik bir dizi eleştiri gibi ekonomi teorisine birçok dikkate değer katkıda bulunmuşlardır. Eski Federal Reserve Başkanı Alan Greenspan, Okul'un kurucularından bahsederken 2000 yılında "Avusturya Okulu'nun çoğu uygulama yaptıkları dönemden çok daha ileriye uzandığını ve [Amerika Birleşik Devletleri]'ndeki çoğu mainstream ekonomistin düşünme şekilleri üzerinde derin ve muhtemelen geri dönüşü olmayan bir etkisi olduğunu" söylemiştir.
Chicago Okulu
Chicago ekonomi okulu, ekonomistler akademik topluluğu içinde bir neoklasik düşünce okuludur ve University of Chicago'daki fakülte etrafında yoğunlaşmaktadır. Chicago makroekonomi teorisi, 1970'lerin ortalarına kadar Keynesçiliği reddederek para teorisi olan monetarizmi tercih etmiş ve daha sonra akılcı beklentiler kavramına dayanan yeni klasik makroekonomiye yönelmiştir. Bu okul, Milton Friedman, George Stigler, Ronald Coase ve Gary Becker gibi University of Chicago ekonomistleriyle sıkı bir şekilde ilişkilendirilir. 21. yüzyılda, Mark Skousen gibi ekonomistler, Friedrich Hayek'in Viyana'da kariyerine başladığı ve Avusturya ekonomi okulu üzerinde etkisi olan bu okulu etkileyen önemli bir ekonomist olarak bahsederler.
Okul, genellikle piyasalardaki düzenlemeleri verimsiz olarak reddederek hükümetin müdahalesiz kalmasını vurgulamakta ve sadece merkez bankaları tarafından para arzının düzenlenmesini (monetarizm olarak) istisna olarak kabul etmektedir. Okulun destekçileri tarafından neoliberalizmle ilişkilendirilmesi bazen diretilse de, ekonominin müdahalesinin azaltılması ve serbest piyasa ideolojisi üzerindeki vurgusu, Chicago okulu ile neoliberal ekonomi arasında bir ilişki kurmuştur.
Washington Mutabakatı
Washington Mutabakatı, genellikle neoliberalizmle ilişkilendirilen, Uluslararası Para Fonu (IMF), Dünya Bankası ve ABD Hazine Bakanlığı tarafından kriz yaşayan gelişmekte olan ülkeler için geliştirilen standartlaştırılmış politika önerileri setidir. Bu öneriler, genellikle IMF ve Dünya Bankası'ndan alınan kredilerin şartı olarak sunulur ve özellikle ticarete engellerin kaldırılması, enflasyonun kontrol altına alınması, devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi ve hükümet bütçe açıklarının azaltılması üzerinde odaklanır. Williamson, neoliberalizmle herhangi bir ilişkiyi reddetmiş ve orijinal 10 maddeye yönelik pişmanlığını dile getirerek, bu maddelerin aslında mali disiplin ve makroekonomik istikrar modeli olması gerektiğini, monetarizm, arz yanlısı ekonomi veya minimal devletin (Williamson'ın Neoliberal modelin önemli unsurları olduğunu savunduğu) kapsam dışında olduğunu belirtmiştir.
Politik yönleri
Neoliberal politikalar, serbest ticareti artırmayı amaçlayan ticaret engellerinin azaltılması ve diğer politikaların yanı sıra endüstrinin düzenlemesinin azaltılması, devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi, hükümet harcamalarının azaltılması ve monetarizm gibi ekonomik liberalleşme etrafında odaklanır. Neoliberal teoriye göre, serbest piyasalar ekonomik verimliliği, ekonomik büyümeyi ve teknolojik yeniliği teşvik eder. Ekonomik performansı kötüleştirdiği genellikle düşünülen devlet müdahalesi, bu olguları teşvik etmeyi amaçlasa bile.
Ekonomik ve siyasi özgürlük
Birçok neoliberal düşünür, ekonomik ve siyasi özgürlüğün birbirinden ayrılamaz şekilde bağlantılı olduğu görüşünü savunmaktadır. Milton Friedman, Capitalism and Freedom adlı kitabında ekonomik özgürlüğün, kendisi başlı başına mutlak özgürlüğün son derece önemli bir bileşeni olmasının yanı sıra siyasi özgürlük için de gerekli bir koşul olduğunu ileri sürmüştür. Merkezi kontrol altındaki ekonomik faaliyetlerin her zaman siyasi baskıyla birlikte geldiğini iddia etmiştir. Ona göre, düzenlemesiz bir piyasa ekonomisindeki tüm işlemlerin gönüllü niteliği ve izin verdiği geniş seçenek çeşitliliği, ekonomik açıdan insanları zorlamak için siyasi liderlerin gücünü büyük ölçüde azaltarak baskı kurucu temel tehditler oluşturur. Ekonomik faaliyetlerin merkezi kontrolünün ortadan kaldırılmasıyla ekonomik güç siyasi güçten ayrılır ve her biri diğerine karşı dengeleyici bir rol oynayabilir. Friedman, rekabetçi kapitalizmin özellikle azınlık gruplar için önemli olduğunu düşünmektedir, çünkü kişilere üretkenlikleriyle ilgisi olmayan nedenlerle ekonomik faaliyetlerinde ayrımcılıktan koruyan kişisel olmayan piyasa güçleri söz konusudur. Friedrich Hayek'in The Road to Serfdom adlı eserinde benzer bir argüman sunulmuştur: "Ekonomik kontrol sadece yaşamın bir kesimini kontrol etmek değildir; tüm amaçlarımız için araçların kontrolüdür." Bu argümanları destekleyerek, ekonomik özgürlüklerin artmasıyla siyasi özgürlüklerdeki beklentilerin yükseldiği, sonunda demokrasiye yol açtığı sıklıkla belirtilmiştir.
Monetarizm
Monetarizm, genellikle neoliberalizmle ilişkilendirilen bir ekonomik teoridir. Milton Friedman tarafından formüle edilmiş olan monetarizm, para arzının makroekonomik yönlerine odaklanırken, merkez bankacılığının etkilerine özellikle dikkat eder. Teori, para arzının aşırı genişlemesinin doğası gereği enflasyonist olduğunu ve para otoritelerinin öncelikle fiyat istikrarını korumaya odaklanması gerektiğini, bu hedefi diğer makroekonomik faktörlerden, örneğin ekonomik büyümeden daha önemli tutması gerektiğini savunur.
Monetarizm genellikle ekonomist Paul Volcker'in başkanlığı dönemindeki ABD Federal Rezerv politikaları ile ilişkilendirilir. Bu politikalar yüksek faiz oranları üzerine odaklanmış ve Amerika Birleşik Devletleri'nde 1970'lerin ve 1980'lerin başındaki yüksek enflasyonu sona erdirmekte önemli bir rol oynamış, aynı zamanda 1980-1982 dönemindeki ekonomik durgunluğa katkıda bulunmuştur. Monetarizm, özellikle merkez bankasının enflasyonu kontrol altına almak için faiz oranlarını yükselttiği Şili'de güçlü bir etkiye sahipti. Bu politika, enflasyonu başarıyla %10'un altına düşürmeye yardımcı oldu, ancak işsizlik oranlarında artışa neden oldu.
İzzet Çetin
İzzet Çetin (d. 1 Haziran 1953, Bolu, Türkiye) Türk siyasetçidir.
Ankara İTİA Sevk ve İdarecilik Yüksek Okulu mezunudur. DİSK Aster-İş Sendikası Kocaeli Şubesi Yönetim Kurulu Üyeliği, Türk Harb-İş Sendikası Gölcük Şube Başkanlığı, Türk Harb-İş Sendikası Genel Başkanlığı, Türk-İş Başkanlar Kurulu Üyeliği, Uluslararası Kamu Sendikaları (PSI) Yönetim Kurulu Üyeliği, Kamu İşletmeciliğini Geliştirme Vakfı (KİGEM) Yönetim Kurulu Üyeliği, Türkiye İnsan Hakları Kurumu Vakfı (TİHAK) Kurucu Üyeliği yapmıştır. TBMM XXII. dönem Kocaeli, XXIV. dönem Ankara milletvekilidir. Evli, iki çocuk babasıdır. Ayrıca Türkiye-Fas Parlamentolararası Dostluk Grubu üyesidir.
Riots, Drills and the Devil (Büyük Kaçış bölümü)
Riots, Drills and the Devil iki bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm dizinin altıncı bölümünü, ikinci bölüm ise dizinin yedinci bölümü oluşturur. İlk gösterimi Amerikan Fox kanalında 26 Eylül,2005 ve 3 Ekim, 2005 tarihlerinde olmuştur. Türkiye'de ise 13 Nisan 2006 ve 20 Nisan 2006'da CNBC-e kanalında gösterilmiştir. Birinci Bölümün yazarı Nick Santora, ikinci bölümün ise Karyn Usher'dır. Birinci bölümün yönetmenliğini Robert Mandel, ikinci bölüm ise Vern Gillum üstlenmiştir.
Part 1
Michael, kazı işlerini bitirmişti ancak içeride daha fazla zamana ihtiyacı vardı. Fakat bunu hücre sayımları sırasında yapamazdı orada olmadığı hemen belli olabilirdi. Durumu Sucre'ye anlattı, Sucre de ona "burada üç şey kesindir, ölüm vergiler ve sayım". Sayımdan kurtulmanın tek yolu hücre bloğunu tehcir ettirmekti. Bunun için Michael'ın mahkûmları ayaklandırması gerekiyordu O'da gidip havalandırmayı durdurdu. Ortam çok ısınmıştı, T-Bag bu durumdan rahatsız oldu ve bir gardiyan ile kavga etmeye başladı, bunun üzerine mahkûmların hücrelerine dönmeleri istendi ve hücre bloğu kapatıldı. Mahkûmlar ayakalandılar ve hücrelerin kontrol edildiği odayı ele geçirdiler. T-Bag bütün hücreleri açan anahtarları bulur. Ve mahkûmlar bütün bloğu ele geçirirler.
Mahkûmların bloğu ele geçirdiği duyulur duyulmaz diğer mahkûmlarda ayaklanır. Gardiyanı etkisiz hale getirdikten sonra, Dr. Sara Tancredi'yi tuzağa düşürürler ve O'da kendi hasta muayene odasına kilitler. Michael, son olarak bir borudan geçmesi gerektiğini bilir fakat bu borunun önünü duvar kapatmıştır. Borunun tam yerini bulabilmek için vücuduna yaptırdığı şeytran dövmesinden yararlanır. Michael güvenlik görüntülerinden Dr. Tancredi'nin tehlikede olduğunu görür ve ona yardım edebilmek için havalandırma boşluğunu kullanır. Lincoln ve ona eşlik eden gardiyan mahkûmlarca tuzağa düşürülür ve T-bag gardiyanı esir alır, ayaklanmacıların lideri olur. Gardiyan Michael ve Sucre'nin hücresine girer ve bu sırada açılan deliği T-Bag fark eder ama Abruzzi onu susturur. Sucre duvarı yıkmaya yollanır. Bir mahkûm Lincoln'nün Michael'i aradığını görür ve onu öldürmek için ona tuzak kurar.
Part 2
Michael, havalandırma boşluğundaki boruların üzerinden giderek Dr. Sara Tancredi'yi kurtarır. Lincoln diğer mahkûm Turk'ü takip eder, çünkü O'na Michael'ın yerini bildiğini söylemiştir. Turk, Ajan Kellerman'ın adına çalışmaktadır ve Lincoln'ü öldürmeye çalışır. Lincoln O'nun kendisene zarar vermesini engeller.
Busırada Mİchael ve Sucre'nin hücresinde, T-Bag kaçış planını öğrendiği için gardiyana kızının fotografını göstererek tehdit eder. John Abruzzi delikten geçerek Sucre'ye duvarı delmesi için yardıma gider. Ve duvarı yıkıp boruyu bulurlar. Sara, Michael'e oraya nasıl geldiğini sorar, O'da hapishane işkollarındayken bu boruları temizlerken bu yolu öğrendiğini söyler.
Abruzzi ve Sucre duvarı yıktıkları için sevinçten gülmektedirler. Michael ve Sara çıkışa gelirler fakat bir keskin nişancı onların çıkacağı yeri gözlemektedir. Sara çıkmadan ateş etmez. Michael hemen hücresine geri döner, Lincoln ve diğerleriyle kucaklaşır. Herkes gardiyanı serbest bırakmak ister fakat T-Bag onu öldürmeleri gerektiğini söyler. Ve onu öldürmek için bir yolunu bulur karnına bıçak saplar ve onu balkondan aşağıya atar. Bob, Westmoreland'ın gözü önünde ölür.
Sara hapishane işkollarını yöneten adama boruları mahkûmlaramı temizletiyorsunuz diye sorar. O'da biz bu işlerde mahkûmları kullanmayız der. Sara, Michael'den şüphelenmeye başlar.
Süleyman Paşa Camii
Süleyman Paşa Camii veya Eski Camii  Arnavutluk'un Tiran başkentinde en eski camisiydi. Zamanında en değerli tarihî bir Osmanlı Türk dinî yapıydı.
İran Safevî devlete karşı savaşarak Gazi unvanı alan ve Arnavutluk Tiran başkentinin kurucusu olan Berkinzâde Süleyman Paşa tarafından 1614 senesinde inşa edilmişti. İkinci Dünya Savaşında büyük zarar gören ve harabeye dönen tarihi Süleyman Paşa Camiî, Enver Hoca'nin ateist hükûmeti tarafından komple yıkılmıştır.
Bugün ise Süleyman Paşa Camii'nin hiçbir izi kalmamaktadır ve onun yerinde sosyalist kültür yapılar varolmaktadır. Tiran'ın en eski yapısı olmasına rağmen, Süleyman Paşa Camii yeniden inşa edilmemiştir.
Sanyo
Sanyo Electric Co., Ltd. (, San'yō Denki Kabushiki-gaisha), Japon elektronik şirketidir. Şirketin merkezi Moriguchi'de bulunmaktadır.
Tarihçe
Sanyo, 1947 yılında Konosuke Matsushita'nın kayınbiraderi ve eski Matsushita çalışanı olan Toshio Iue (1902-1969) tarafından kurulmuştur.
Kuusamo
Kalajoki, Finlandiya'nın Kuzey Ostrobotniya bölgesinde bulunan bir şehirdir. Şehir, bölgenin kuzeydoğu ucunda yer almaktadır. Yüzölçümü 5,808.92 km² olan şehrin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 15,391'dir.
Kuusamo, önemli bir kış sporları merkezi olup her yıl yaklaşık bir milyon turiste ev sahipliği yapmaktadır. Finlandiya'nın en büyük kayak merkezlerinden biri olan Ruka, Kuusamo'da bulunmaktadır. Şehre, Kuusamo Havalimanı hizmet vermektedir.
Sungur, Sorgun
Sungur, Yozgat ilinin Sorgun ilçesine bağlı, Bahadın beldesi içine alınan bir köydür.
Sözkökü
Türk dili kökeninden geldiği bilinmekle birlikte Sungur sözcüğünün birçok anlamı bulunmaktadır. Tarihi kaynaklarda Osmanlıca : S-N-K-U-R سنقور diye yazılır, (Arapça: سنقر ve İranca:سنقر sonqor) şeklinde yazılır. Codeks Cumanicus (Kuman/Kıpçak Türkçesi'nde tarihi bir kitap) adlı eserde Sungur sözcüğü, yırtıcı kuşların adı olup aynı zamanda kişi adı olarak da geçmektedir. Sungur sözü anlam olarak; doğangiller (falconidae) ailesinden bir yırtıcı kuş türü, akdoğan. Soğukkanlı, sakin kimse anlamında bir kişi adı. Türkiye'deki yerli bazı ağızlarda kurbağa yumurtası anlamına gelir. Günümüz Türk lehçeleri ve şivelerinde kullanımı da bulunmaktadır. Kazak Türkçesi'nde kuş adları arasında geçer.
Tarihçe
14. yüzyılda Doğu Türkistan taraflarından gelen ve özellikle Fars Atabegliği'nin dağılmasından sonra özellikle Boz-Ok denilen bazı Türk toplulukları Bozok yaylasına yerleşmişlerdir. Moğol istilası sonrası gelen Türkistan'dan gelen Uygurlar ve diğer Türk toplulukları Eratna Beyliğini kurmuşlardı. Eratna Beyliğinde yönetim kademesinde türlü Türk toplulukları bulunmaktaydı. Eratna Devleti'nden sonra Oğuzların Salur boyundan Kadı Burhaneddin Devleti bölgede güçlü oldu. Yozgat ilinin Türkçe eski adı Bozok olup buradaki Türk topluluklarının büyük bölümü Oğuzların Bozok kolundan gelmektedir. Kadı Burhaneddin Ahmed Devletinden sonra Osmanlı Devleti bu dolaya egemen olacaktır. Dulkadiroğulları Türkmen beyliği yıkıldıktan sonra oradaki Türkmen toplulukları Halep, Maraş dolaylarından 17. yüzyıldan itibaren Bozok bölgesine yerleşmeye başladılar. Zaten 16. yüzyılda bölge ismini Dülkadir (Zülkadir)-oğulları Devleti'nden yadigar olarak Zülkadriye Eyaleti'ne bağlı idi. Sungur ve çevresi (Bozok Sancağı(Yozgat ili) dahil 1827 yılında kurulan Ankara Eyaleti ve Ankara Vilayeti'ne dahil olundu.
Sungur köyü, 7 ayrı aile tarafından kurulmuştur. Tuzlacık köyünden gelen ve Sungur'a yerleşen aile Tuzlacık soyadını, eski zamanlarda deve ticareti yapan aile Deveci soyadını almıştır. Farklı soyadları bulunmakta olup her bir aile farklı coğrafi yerlerden gelip Sungur halkını oluşturmuştur. Her bir aileye bir takım denilmiştir. Gabıl takımı, Tuzlacık takımı, Hameşgiller vb.