cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gölecik, Karacabey
Gölecik, Bursa ilinin Karacabey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Bursa il merkezine 82 km, Karacabey ilçesine 13 km uzaklıktadır. Köyün deniz seviyesinden yüksekliği Köyün bulunduğu konum itibarıyla arazi yapısının engebeli olmasından dolayı değişiklik göstermektedir Ortalama olarak yüksekliği 50 metredir.
Polyarni
Polyarni, Rusya'nın Murmansk Oblastı'na bağlı Aleksandrovsk kapalı idari bölge oluşumunda bulunan bir şehirdir. Şehir, Kola Yarımadası'nın kuzeybatısında yer almaktadır. Şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 17,293'tür.
Polyarni, 1950'lerden bu yana nükleer denizaltı limanı ve tersanesine ev sahipliği yapmaktadır.
Pelitcik, Savaştepe
Pelitcik, Balıkesir ilinin Savaştepe ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Balıkesir il merkezine 47 km, Savaştepe ilçesine 16 km uzaklıktadır.
Azog
Azog, Moria orklarının lideri olarak Azunulbizar Muharebesinde Ork güçlerine kumanda etmiş ve aynı yerde sonradan yardıma gelen Demir Tepe cücelerinin genç önderi Dáin Demirayak tarafından katledilmiştir.
Moria, Balrog tarafından cücelerin elinden alındıktan sonra hiçbir cüce oraya ayak basmaya cesaret edememişti, bu Thror'a kadar böyle devam etti. Thror, Moria'ya girmeye cesaret ederek burada Azog ve goblinlerin bir koloni kurduğunu gördü. Fakat Orklar tarafından görüldü ve Azog bizzat Thror'un kellesini alarak cesedini kirletti. Bu olay uzun yıllar süren Cüce-Ork Savaşlarının başlamasına neden olmuştu.
Azog sonradan Cüce-Ork Savaşlarında yer aldı ve bu savaşların sonuncusu olan Azunulbizar Muharebesi'nde goblin saflarının başındaydı. Bu savaşta Thror oğlu Thráin, tek gözünü kaybetti ve soylular da dahil olmak üzere, birçok cüce can verdi. Onun ölümü, kısa vadede savaşlar bitirecek ancak uzun yıllar sonra dolaylı bir şekilde, Beş Ordular Muharebesi'ne sebep olacaktı.
Peter Jackson'ın sinema üçlemesi Hobbit'te ise senaryo biraz değiştirilmiş ve Azog, Erebor'un geri alınması hikâyesine dahil edilmiştir.
Üçlemede Azog'u, Spartacus'teki Crixus rolüyle tanınan Manu Bennett canlandırmaktadır.
Makedonya'dan Ortaasya'ya Enver Paşa
Makedonya'dan Ortaasya'ya Enver Paşa, Şevket Süreyya Aydemir'in Enver Paşa'nın hayatını anlattığı üç ciltlik biyografik kitabı. Kitabın ilk cildi 1970, ikinci cildi 1971, üçüncü cildi 1972 yılında Remzi Kitabevi tarafından yayımlanmıştır.
Kitap 1860 yılında başlar, Enver Paşa'ın ailesi hakkında oldukça uzun bir giriş yapıldıktan sonra Enver Paşa'nın hayatına girilir. Makedonya'da yaşanan çatışmalar, II. Meşrutiyet'in ilanı, II. Abdülhamit'in devrilmesi, 31 Mart Vakası, Trablusgarp, I.ve II. Balkan Savaşları 1913 yılındaki Bab-ı Ali baskını, I. Dünya Savaşı'na giriş, Doğu Cephesinde yaşananlar ve yenilgi, İttihat ve Terakki cemiyetinin kurucu üyelerinin yurt dışına kaçışları, Sovyet Rusya ve Kurtuluş Savaşı esnasında Türkiye ve Türkiye dışındaki Türkler ve Sosyalist hareketler incelenmiştir. Bu durum içinde yol bulmaya çalışan Enver Paşa ve İttihatçılar o dönemin koşulları altında irdelenmiş, yapılan hatalar ve başarılar üzerinde tarafsızca durulmaya çalışmıştır. Kitap genel olarak bir devrin incelenmesidir.
Aydemir Tek Adam, İkinci Adam ve Makedonya'dan Ortaasya'ya Enver Paşa adlı çalışmaları ile 19. asrın sonlarından 20. asrın ortalarına kadar uzanan bir dönemi farklı coğrafyalarda farklı ideolojileri bir bütün olarak ele almıştır. Bu seriye Suyu Arayan Adam ve Menderes'in Dramı da eklenince dönemine damgasını vuran dört devlet adamının hayatını ele alan bir yakın tarih serisi ortaya çıkar.
Margaret Birch
Margaret Birch (13 Haziran 1921 - 29 Ekim 2020), Kanadalı siyasetçidir.
Ölümü
Birch 29 Ekim 2020'de Scarborough, Ontario'daki evinde 99 yaşında öldü.
Çevrimiçi oyun
Bilgisayar ve bazı taşınabilir çoklu ortam aygıtları ile, bir ya da birden fazla kişinin, genel ağa (internet) bağlanarak bilgisayar oyunları oynanması paylaşımına "çevrimiçi oyun" denir.
Eski çevrimiçi oyunlar
Modem aracılığıyla oynanan, çok düşük veri akışının yeterli olduğu metin tabanlı oyunlar veya satranç gibi oyunlardır.
Birinci şahıs nişancı (FPS) oyunları
Yerel alan ağı (LAN) iletişim kuralının yaygınlaşmasıyla başlayan Doom benzeri oyunlardır.
Örnek olarak Counter-Strike verilebilir.
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Oyuncuların birbirlerine karşı oynadıkları strateji oyunlarıdır. Yapay zekaya karşı oynamaktan daha zevkli olduğu için hemen hemen tüm strateji oyunları çevrimiçi oyunu desteklemektedir.
Tarayıcı tabanlı oyunlar
Tarayıcıların ve ağ teknolojisinin gelişim göstermesiyle yaygınlaşan bir türdür. Etkileşimli sayfaların kullanılması gibi, Java veya Flash tabanlı tarayıcıyla bütünleşmiş oyunlar da bulunur. Ayrıca Web tabanlı oyunlar olarak da tanınmaktadır.
Çok oyuncu oyunları
Geniş bant genel ağ hizmetinin Dünya'da yayılmasıyla aynı anda on binlerce oyuncunun bağlanabildiği ve karşılıklı oynayabildiği sunucular oluşmuştur.
Pantsir-S1
Pantsir-S1 (NATO rapor adı: SA-22 Greyhound), bir Rus kısa ve orta menzilli karadan havaya füze ve uçaksavar topçu sistemidir. Sistem, 2K22 Tunguska'nın gelişmiş bir modelidir ve hedef belirleme ve izleme için fazlı dizi radarları kullanmaktadır. Sistemin insansız hava araçlarına karşın aldığı başarısız sonuçlar karşısında, KBP Instrument Design, yeni sensör ve radar kabiliyetleriyle, hava savunma kabiliyetlerini asimetrik savaş doğrultusunda değişiklikler kazandırmıştır.
Pantsir-S1, askeri, endüstriyel ve idari yapıların uçak, helikopter, hassas mühimmatlar, seyir füzeleri ve İHA'lara karşı nokta hava savunmasını sağlamak ve özellikle düşük ila son derece düşük aralıklarda hassas mühimmat kullanan düşman hava saldırılarından hava savunma birimlerine ek koruma sağlamak üzere tasarlanmıştır.
Arnulfo Fuentebella
Arnulfo Palma Fuentebella (29 Ekim 1945 - 9 Eylül 2020), 2000-2001 yılları arasında Filipinler Temsilciler Meclisi Başkanıydı. Aynı zamanda, daha popüler olarak Partido bölgesi olarak bilinen Camarines Sur'un 3. (şimdi 4. ) bölgesinin de temsilcisiydi.
Hayatın erken dönemi ve eğitim
Arnulfo "Noli" Fuentebella, 29 Ekim 1945'te Camarines Sur'da eski Temsilci ve Vali Felix A. Fuentebella ve Rita Palma'nın çocuğu olarak doğdu. Kendi ilinde eğitim gördü ve Life Scout'a ulaşana kadar hayatının çoğunu izcilikle geçirdi. Fuentebella, 15 yaşındayken 1960 yılında Amerika'nın İzcilerinin 50. yıldönümünde Filipin delegesiydi. Aynı zamanda izcilikte derin kökleri olan bir kardeşlik birliği olan Alpha Phi Omega'nın da bir üyesidir. 1970 yılında Filipinler Üniversitesi'nde hukuk okudu ve sınıfında 7. olarak mezun oldu ve 1971'de Baro Sınavlarını geçti.
Kariyer
Baro Sınavlarını geçtikten sonra Fuentebella, hukuk ve bankacılık alanında kariyer yaptı. Ancak Başkan Ferdinand E. Marcos sıkıyönetim ilan ettikten ve Geçici Batasang Pambansa'ya (IBP) seçim çağrısında bulunduktan sonra, Fuentebella, Partido'yu temsil etmek üzere Kongre'ye katılmak üzere Başkan tarafından seçildi. Ardından seçimleri kazandı ve 1978'den 1984'e kadar IBP'de meclis üyesi olarak görev yaptı. Ancak, 1984 Düzenli Batasang Pambansa'da bir koltuk teklifini kaybetti ve aradan, Eyalet Barosuna kabul edildiği New York'ta avukatlık yapmak için kullandı. Sonra EDSA Devrimi oldu ve Başkan Marcos sürgüne kaçtı. Fuentebellas Marcoses ile özdeşleştiğinden, Cory Aquino yıllarında oturmayı seçti.
1992'de siyasi müttefikler Fuentebella'dan Kongre'de tekrar aday olmasını istediler. O Kongre Üyesi (1992-2001) olarak arka arkaya üç dönem kazandı.
Konuşmacı Olduğu Yerler
O zamandan sonra Konuşmacı Manuel Villar, Jr. Başkan Joseph Estrada'nın Suçlama Maddelerini Senato'ya geçirdi, Estrada'nın Temsilciler Meclisi'ndeki müttefiklerinin Meclis'teki tüm pozisyonların boş bırakılmasını önermesinin ardından Fuentebella Başkan seçildi; Fuentebella adaylığı kazandı.
20 Ocak 2001'de, İkinci EDSA Devrimi sırasında, Estrada Malacañan Sarayı'ndan ayrıldı ve Başkan Yardımcısı Gloria Macapagal Arroyo, EDSA Mabedi'nde Baş Yargıç Hilario Davide, Jr tarafından başkanlık yemini etti. Kongre, Senato Başkanı Aquilino Pimentel, Jr. ve Konuşmacı Fuentebella. Dört gün sonra, 24 Ocak'ta, Arroyo müttefikleri Fuentebella'yı koltuğundan etmek için yeterli oyu topladı ve onun yerine Quezon City temsilcisi Feliciano Belmonte geldi.
Konuşma sonrası
Fuentebella bir kongre üyesi olarak üst üste en fazla üç dönem hizmet ettiğinde, oğlu Felix William/Wimpy bir dönem (2001–2004) devraldı. Bu arada, Fuentebella Harvard Üniversitesi Kennedy Yönetim Okulu'nda yüksek lisans dersleri aldı. Kongre için tekrar koştu ve art arda üç dönem daha kazandı (2004-2013). Camarines Sur'un dördüncü ve beşinci kongre bölgelerinden oluşacak olan Nueva Camarines adında yeni bir eyaletin oluşturulması teklifinde etkili oldu.
Filipinler'in 14. Kongresinde Fuentebella, Filipinler Temsilciler Meclisi Başkan Yardımcısı olarak Luzon adına seçildi.
2015 yılında, Fuentebella ve eşi hakkında kamu fonlarının zimmete geçirilmesi nedeniyle Ombudsman'a şikayette bulunuldu.
Mayıs 2016'da Fuentebella, Camarines Sur dördüncü bölge temsilcisi olarak seçimleri sadece 740 oyla kazandı. Rakibi şarkıcı Imelda Papin, yeniden sayım talebiyle seçim protestosu yaptı.
Ölüm
9 Eylül 2020'de öldü. Oğlu, neredeyse iki yıl boyunca böbrek hastalığıyla mücadele ettikten sonra kalp yetmezliğine yenik düştüğünü söyledi.
Tavaif-i Mülûk
İfade
Arapça'da fırka, grup anlamında kullanılan tâife ve hükümdar, yönetici anlamında kullanılan melîk sözcüklerinin çoğul halleriyle oluşmuş bir ifadedir. Hükümdarlar grubu, devletler topluluğu gibi bir anlam içeren sözcük siyasi olarak merkezi idare yapısını kaybetmiş Endülüs bölgesinin o dönemini ifade etmek için kullanılmıştır.
Ortaya çıkışı
Endülüs Emevi Devletinin son halifesi olan III. Hişam 1031 yılında meliklikten ve hilafetten feragat ettiğinde Endülüs toprakları çok sayıda bağımsız devletçiklere bölündü. Bu devletçikler hem kendi aralarında çarpışmaya başladılar, hem de İspanya'nın Hristiyan devletçiklerinin de saldırılarıyla karşı karşıya kaldılar. Bazı tavfa devletleri para karşılığı Hristiyan şövalyeleri de ordularında kullandılar. Örneğin El Cid (Arapça'daki El-Seyid adından gelir) adıyla tanınan Rodrigo Díaz de Vivar bunların en ünlüleri arasında yer alır. Bu karmaşık durum Reconquista'yı hızlandırdı ve İspanya'da İslam'ın varlığını zayıflattı.
1085-1090 yıllarında Kuzey Afrika'dan gelen Murabıtlar Tayfa devletlerini yıkarak İber yarımadasındaki Müslümanları tekrar bir bayrak altında toplamayı başardılar. Caferiye Sarayı (Aljaferia) bu dönemin önemli bir eseridir.
Güzel ile Hayvan (film)
Güzel ile Hayvan, 1946 Fransa yapımı romantik fantezi filmidir. Özgün adı La Belle et La Bête olan film Anglosakson ülkelerinde Beauty and the Beast olarak adlandırılır. Türkiye'de zaman zaman Güzel ve Çirkin adı ile gösterime sunulduğu da olmuştur. Fransız romancı Jeanne-Marie Le Prince de Beaumont'un 1756'da yazmış olduğu çok bilinen ünlü masalından yola çıkarak Jean Cocteau'nun senaryosunu yazdığı ve yönettiği filmin başrollerinde Jean Marais ve Josette Day oynamışlardır. Cocteau'nün gedikli oyuncusu Marais bu filmde üç rolü birden oynuyor.
Bu film yönetmenin 1930'da yönettiği Bir Şairin Kanı'ndan (Le Sang d'un Poète) sonraki ikinci sinema filmidir. Filmin büyüleyici siyah beyaz görüntülerini Henri Alekan çekmiş, müziğini ise Georges Auric yapmıştır. Sinema eleştirmeni Roger Ebert'e göre Le Sang d'un Poète bir şair tarafından çekilmiş bir sanat filmiydi, oysa "La Belle et La Bête" bir sanatçı tarafından yapılmış şiirsel bir filmdir.
Şair yönetmen Cocteau'nün en iyi filmlerinden biri, belki de başyapıtı olan bu film sinemadaki diğer "Güzel ile Hayvan" uyarlamaları arasında uyarlandığı esere en sadık olanıdır. Oyuncuların olağanüstü performanslarının yanı sıra metaforlar ve Freudyen imgelerle dolu filmin şiirsel anlatım tarzı, makyaj, kostüm ve özel efektlerin mükemmelliği ve inandırıcılığı filmi unutulmaz yapan etmenler arasındadır.
İlk gösterimi Eylül 1946'da Cannes Film Festivali'nde yapılan film aynı yıl yine Fransa'da Louis Delluc ödülünü almıştı.
Özet
İflasın eşiğindeki tüccar (Marcel André) bir oğlu ve üç kızı ile bir köyde yaşamaktadır. Kızlardan kendini beğenmiş, bencil ve şirret olan Felicie ve Adelaide,üçüncü kız Belle (Josette Day) üzerinde tahakküm kurmuş ve onu adeta bir hizmetçi gibi kullanmaktadırlar. Bir gün ormanda yolunu kaybeden tüccar karşısına çıkan garip bir şatoya girer. Kızı Belle için bir gül kopardığı esnada şatonun sahibi çıkagelir.Şatonun sahibi sihirli güçlere sahip yarı hayvan yarı insan bir yaratıktır. Tüccar'a kızlarından birisini kendisine vermediği takdirde onu öldüreceğini söyler. Kızlarından Belle babasını kurtarabilmek için kendini feda eder ve şatoya gider. Burada yaratığı tanıdıkça,onun göründüğü kadar vahşi ve acımasız olmadığını keşfeder.
Filmin analizi
Hep önce şair sonra yönetmen olduğunu söyleyen Cocteau, şiirde sözcüklerle yaptığı şeyi sinemada görüntülerle oynayarak yapıyordu. Cocteau bir zamanlar şöyle söylemişti: "Tarih sonunda yalanlara dönüşen gerçeklerden oluşur, efsane (mit) ise sonunda gerçeğe dönüşen yalanlardan ibarettir." Mitlere çok benzeyen peri masalları da görünüşte masum çocuk hikâyeleri gibi gözükse de içlerinde gizliden gizliye bir alt metin bir bilgelik barındırırlar, bağnazlar tarafından yüzyıllardır yasaklanmaya çalışılan Dünyanın gerçek tarihini şiirsel bir efsane şeklinde muhafaza ederler. Cocteau peri masallarının bu gizli gücünün farkındaydı. Cocteau, 18. yüzyılda yazılmış peri masalı "La Belle et La Bête" nin de sembollerle ve metaforlarla dolu bir mit olduğunu hemen anladı, bu hiç de basit bir çocuk hikâyesi değildi.
İlk metaforları filmde "Hayvan" 'ın yaşadığı büyülü şatoda görürüz. Bu ücra ve kasvetli şatonun görkemli salonları loş ve ıssızdır. Adeta şeytani bir mekandır, mumlar koridorlarda duvara monte edilmiş insan kolu şeklinde şamdanlar tarafından tutulmaktadırlar, şömine ateşi kendi kendine parlar söner, heykeller hareket eder, aynaların içinden geçilebilir vb. Ev sahibi de bir hayvan görünümünde olmasına rağmen giyim kuşamı ve davranışlarıyla bir aristokrat gibi hareket eder. Özellikle karşısındaki kadına davranışında bu asil tavrı daha da belirginleşir. Bütün bu özellikleriyle şeytanı simgeler. "Güzel" ise İsa'nın bir metaforudur. Kişisel güç ve servet peşinde koştukları için Katolikliği ve Protestanlığı temsil eden kızkardeşlerinin aksine saf ve sadık (babasına) kalabilmiştir. Cocteau filmlerinde ayna ötekini, zıtlığı, karşı tarafı temsil eder ve 'diğer' dünyaya, yeraltı dünyasına geçiş kapısı olarak kullanılır. Bu filmde ise büyülü ayna kişinin gerçek mizacını temsil etmektedir. "Güzel" aynaya baktığında ölmekte olan babasını görür, kendisini de aynada "Hayvan" ın görüntüsü şeklinde görür. Ayna kırılınca "Hayvan" zayıf düşer ve ölür.
Freudyen imgelere gelince, Elektra kompleksiyle ilgili olarak "Pamuk Prenses", "Uyuyan Güzel", "Sinderella" gibi birçok peri masalında olduğu gibi "Güzel ile Hayvan" hikâyesinde de anne figürü ortada yoktur. Ana karakter ("Güzel") kendisine düşkün, hoşgörülü bir babayla yaşamaktadır, olmayan annenin rolünü üstlenmiştir, evi çekip çeviren ve babaya bakan odur. Hem babasının evinde hem de "Hayvan"ın şatosunda yumuşak başlı, itaatkar ve sabırlıdır. Başlangıçta "Hayvan"ın evlenme teklifini şiddetle reddeden "Güzel"in aslında için için, çirkin bile olsa güçlü, koruyucu bir erkek figürüne ihtiyacı olduğunu ve ondan etkilendiği ve gitgide ona tutulduğu kolayca anlaşılır. Bir analiste göre "Hayvan"ı ilk gördüğünde ona çirkin gelmesinin sebebi henüz babasına bağlı (Elektra kompleksi) olduğu için dünyevi ilişkilere hazır olmamasıdır. Ensest tabusuna sadık kalarak "Hayvan" ile cinsel ilişkiyi reddeder, ama ileriki zamanlarda Elektra kompleksinden kurtulacak ve "Hayvan"ı yakışıklı bir prens olarak görecektir.
Filmin müziği
Filmin özgün müziğini Georges Auric bestelemişti. Ancak 1995 'te besteci Philip Glass bu film için, filmle tam senkronize bir opera bestelemişti. Sunum şu şekilde olacaktı; Orkestra ve opera sanatçıları eseri yorumlarlarken arkalarındaki beyaz perdeye ses kuşağı kaldırılmış olan filmin projeksiyonu yapılacaktı. Piyasada mevcut olan aynı isimli Opera CD'sini de filmi izlerken aynı teknikle evlerde izlemek mümkündü (Ancak opera 2 CD'den oluştuğu için filmi bir ara duraklatmak gerekiyordu). Film ABD'de ikinci kez Criterion Collection tarafından DVD'ye basıldığında bu opera da ikinci bir ses kuşağı olarak DVD'ye eklenmiştir, yani istendiğinde filmi seyrederken ses kuşağını kapatıp filmle senkron olan opera'yı dinlemek de mümkün olmaktadır.
Philip Glass, Jean Cocteau'nün iki filmi için daha benzer çalışmalardan yapacaktır. Bu filmler Orphée (1950) ve Les Enfants terribles'dir (1950).
Diğer "Güzel ile Hayvan" filmleri
Not:Yukarıdaki listede animasyon filmleri hariç tutulmuştur.
Friedrichshafen
Friedrichshafen Konstanz Gölünün kuzey sahilinde bir kenttir. Konstanz'dan sonra Konstanz gölünün çevresinde ikinci büyük kenttir. Ravensburg ve Weingarten ile birlikte Friedrichshafen Baden-Württemberg eyaletinde 14 merkezden biridir.
1 Nisan 1956'dan itibaren Friedrichshafen, bir nevi ilçe merkezi (Große Kreisstadt) unvanına sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2015 itibarı ile 59.108 kişidir.
Havacılık
20. yüzyılın ilk üçte birinde zeplin yapımı önemli bir sanayiydi ve Friedrichshafen'in refahına önemli katkı yaptı. Friedrichshafen en çok Luftschiffbau Zeppelin zeplin şirketi, Dornier Flugzeugwerke uçak üreticisi, şanzıman sistemleri üreticisi ZF Friedrichshafen ve Wilhelm Maybach tarafından kurulan MTU Friedrichshafen GmbH motor üretim şirketinin yeri olarak bilinir.
Konstanz doğumlu Ferdinand von Zeppelin, katı zeplin uçuşunun zor fırlatma yöntemini desteklemek için başlangıçta zeplinlerini rüzgarla hizalanabileceği, göl üzerinde yüzen bir zeplin hangarında inşa ettirmişti. Bugün Friedrichshafen'de göl kıyısına yakın büyük bir zeplin müzesi vardır.
Son yıllarda yine Friedrichshafen'deki ZLT Zeppelin Luftschifftechnik GmbH şirketi, modern teknolojiyi kullanarak Zeplin firmasınca tasarlanan küçük, yarı-katı zeplin'lerin (Zeppelin NT olarak adlandırılır) yapımcısıdır. Bu zeplinler, Konstanz Gölü üzerindeki gezi turları için rezerve edilebilir.
AERO Friedrichshafen, 2011'de 33,400 ve 2012'de 30,800 kişilik katılımcılı yıllık bir havacılık konferansıdır. Aero 2013, 24-27 Nisan 2013 tarihlerinde Friedrichshafen Havalimanında yapıldı.
Diğer
Rolls-Royce Power Systems AG (MTU), Rolls-Royce'un sahibi olduğu Alman motor imalat şirketi de Friedrichshafen'dedir.
Sanayi ve turizmin yanı sıra AERO Friedrichshafen (havacılık teknolojisi), Interboot (su sporları), OutDoor, Motorradwelt (Motosikletler), Eurobike (bisikletler) ve Tuning World Bodensee (Araç modifikasyonu) gibi çeşitli uluslararası düzenli ticaret fuarları önemli ekonomik faktörlerdir. Friedrichshafen havaalanının yakınında, tüm bu ve daha pek çok ticaret fuarının her yıl düzenlendiği büyük bir fuar alanı (Messe Friedrichshafen) bulunur. Ayrıca, Graf-Zeppelin-Haus kültür merkezi kongreler, konferanslar, müzik ve diğer etkinlikler için popüler bir yer oldu.
Alonso Hernández
Alonso Hernández (d. 1 Mart 1994), Amerikalı futbolcudur. Liga MX ekiplerinden FC Juárez'de kiralık oynamaktadır.
Kazıklı, Şahinbey
Kazıklı, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Gaziantep il merkezine 40 km, Şahinbey ilçesine 40 km uzaklıktadır.
Fevzipaşa, Karacabey
Fevzipaşa, Bursa ilinin Karacabey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Bursa il merkezine 80 km, Karacabey ilçesinin 10 km batısında ve karadağın eteklerinde kurulmuştur. Köyün deniz seviyesinden yüksekliği 55 metredir.
Çapalı, Şahinbey
Çapalı, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Gaziantep ili, Şahinbey ilçesine 33 km uzaklıktadır.
Brandy ve Bay Bıyık
Brandy ve Bay Bıyık, Disney Channel kanalında yayınlanan ABD yapımı bir çizgi dizidir. Hikâye Amazon Ormanları'na düşen bir köpek (Brandy) ve bir tavşan (Bay Bıyık) hakkındadır. Brandy kendini beğenmiş ve moda düşkünüdür. Bıyık ise tam tersine iyi yürekli ama oldukça deli dolu bir tavşandır. Dizi 2004-2006 yılları arasında yayınlanmıştır, Disney Channel'da 12 Ocak 2012 gecesinden itibaren yeniden kanalda yayına başlamıştır.
Karakterler
Ayrıca bunlardan farklı olarak çizgi dizinin her bölümünde farklı karakterler de görünür. Bu arada Brandy 15, Bıyık 7 yaşındadır
Sıtmapınar, Savaştepe
Sıtmapınar, Balıkesir ilinin Savaştepe ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Balıkesir il merkezine 65 km, Savaştepe ilçesine 19 km uzaklıktadır.
Kumamoto (prefektörlük)
Kumamoto prefektörlüğü ( Kumamoto-ken), Japonya'nın prefektörlüklerinden biridir. Prefektörlük Kyūshū bölgesinde yer almaktadır. Yüzölçümü 7,404.14 km² olan prefektörlüğün nüfusu 1 Mayıs 2011 tarihi itibarı ile 1,812,255'tir. Prefektörlüğün merkezi Kumamoto şehridir.
İdari bölümler
Kumamoto prefektörlüğü, 14 şehir ile dokuz ilçeye 23 kasaba ile sekiz köy) ayrılmaktadır.
Solanum sodiroi
Solanum sodiroi, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Külecik, Şahinbey
Külecik, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Gaziantep il merkezine  km, Şahinbey ilçesine   km uzaklıktadır.
Halandri
Halandri, Yunanistan'ın Attika Bölgesi'ne bulunan bir şehir ve belediyedir. Şehir Atina'nın 12 km kuzeyinde yer almakta olup Atina'nın iç banliyölerinden biridir. Yüzölçümü 10.805 km² olan şehrin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 74,192'dir.
Eskisarıbey, Karacabey
Eskisarıbey, Bursa ilinin Karacabey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Bursa il merkezine 86 km, Karacabey ilçesine 16 km uzaklıktadır.
1972 Coupe de France Finali
1972 Coupe de France Finali, 4 Haziran 1972 tarihinde düzenlendi. Bu finalde Olympique de Marseille ile Bastia takımları karşı karşıya geldi. Marseille maçı 2-1 kazandı ve kupanın sahibi oldu.
1904 Dünya Güreş Şampiyonası
Birinci Dünya Greco-Roman Güreş şampiyonası, 3 Mayıs 1904 tarihinde Avusturya Viyana'da yapılmıştır. Avusturya, Danimarka, Almanya, Bohemya ve Macaristan'dan 26 güreşçi müsabakalara katıldı.
1972 Coupe de France Finali
Maç detayları
{| width=92% |
Tudeh
Tudeh Partisi veya Tude Partisi (Farsça: حزب توده ایران, Hizb-i Tude-yi İran), İran'da kurulan bir komünist partidir. Tam ismi İran Kitlelerinin Partisi'dir. Sovyetler Birliği Komünist Partisi'yle yakın ilişki içinde olmuştur. Tudeh, 1953 yılında başbakan Musaddık rejimine karşı yapılan darbeyle ve daha sonra Ruhullah Humeyni tarafından sürdürülen tasfiyelerle etkisizleştirilene kadar, İran'daki başlıca politik partilerden biri konumundaydı.
İran'da komünist hareketin doğuşu
İran'da komünist hareketin tarihi geç 19. yüzyıla dayanır, bu dönemde sanayideki hızlı büyüme ve ülkenin böylece feodalizmden kapitalizme geçişi sürecinin etkisiyle, Marksizm ilk kez ulusun entelektüel yaşamına ve işçi sınıfına nüfuz etmeye başlamıştır. Rusya ve Azerbaycan'a yakın bir ülke olarak İran Marksist ve sosyal-demokrat politik yeraltı etkinliklerinin başlıca merkezlerinden biri haline gelmiştir.
İran Komünist Partisi, İranlı sosyal-demokratlarının birinci kongresinin sonucunda, Haziran 1920'de Gilan vilayetindeki Bandar-e Anzali'de kurulmuştur. İran Anayasal Devriminin liderlerinden birisi olan Heidar Amou Oghly, yeni partinin genel sekreteri oldu. Aynı zamanda, Mirza Koochak Khan Jangali (Küçük Han), Anayasal Devrimin diğer bir lideri ve aynı zamanda devrimci Jangali ("Cengeli", ormancılar, ormanda saklananlar anlamında) hareketinin liderlerinden birisi olarak, Sovyet Kızıl Ordusunun yardımıyla Gilan Sovyet Cumhuriyeti'ni kurdu.
Tahran'daki Qajar sarayı üzerinde hakimiyeti olan İngilizler, Cengeli hareketine sızmak üzere ajanlarını gönderdiler. Bunlar özenle hazırlanmış bir komplo planına göre hareket ederek hem yeni kurulan Gilan Sovyet Cumhuriyetinin hem de Komünist Partinin merkezi hükûmet tarafından yok edilmesini sağlamakla görevlendirilmişlerdi. Yeni Şah, Şia mollalarının iktidarını sınırlandırmak gibi birçok reformu uygulamaya koydu ama aynı zamanda otoriter bir diktatörlük tesis etti.
Tudeh Partisinin kuruluşu
1941-42 İttifak ordularının işgali Rıza Şah'ın iktidardan düşmesi ve Güney Afrika'ya zorunlu sürgünüyle sonuçlandı. Birçok politik mahkûm bunun ardından serbest kaldı ve bu yeni atmosferde, milliyetçi ve sosyalist gruplar gelişme fırsatı bularak yaygınlaştılar. 29 Eylül 1941'de, Tudeh Partisi resmen kuruldu, Süleyman Muhsin İskenderî parti başkanı seçildi.
1944 yılında parti 14. Meclis seçimlerine katıldı ve sekiz adayı seçildi. Bu andan itibaren parti muazzam biçimde büyüdü ve İran politikasında başlıca güçlerden biri haline geldi. Tudeh, İran’da 1941-1949 arasındaki dönemde 25 bin üyeye kendine bağlı sendikalarda örgütlenmiş 400 bin işçinin desteğine sahipti.
1951 yılında Muhammed Musaddık, Şah tarafından başbakan atandı ve kendisinin mensup olduğu milliyetçi parti Ulusal Cephe'yle Tudeh Partisi arasında güçlü ilişkiler kurdu. Musaddık petrolün ulusallaştırılmasını ele aldı ve Anglo İranian Oil Company (İngiliz İran Petrol Şirketi) --günümüzde British Petrolium (BP)-- aracılığıyla İran petrolünü kontrol eden ve büyük karlar elde eden İngiliz hükûmetinin çıkarlarına zarar veren birçok sosyal reformu uygulamaya geçirdi. 1953 yılında Amerikan CIA örgütü ve İngiliz istihbaratı, emekli general General Zahedi ve Albay Nassiri'ye Musaddık'a karşı bir hükûmet darbesi gerçekleştirmeleri için destek verdi. Bu müdahale sonucunda Musaddık başbakanlık süresini doldurmadan görevinden zorla el çektirildi. Bazı yorumcular bu müdahalenin temelinde İngilizlerin ve Amerikalıların, Musaddık'ın Sovyetler Birliği'yle daha sıkı bağlar kurmasından korkmalarının yattığını iddia ederken, diğer bazıları esas nedenin petrol çıkarları olduğunu savunmuştur. Arkasındaki nedenler ne olursa olsun, darbe Şah Muhammed Rıza Pehlevi'nin elinde diktatörlük yetkileri toplamasıyla ve Musaddık'ın Ulusal Cephesi ve Tudeh Partisi de dahil olmak üzere politik grupların büyük çoğunu yasaklamasıyla sonuçlanmıştır. Her iki parti etkinliğini yeraltında sürdürmüştür.
Ted Wilde
Ted Wilde (16 Aralık 1889 - 17 Aralık 1929) sessiz filmler döneminde çalışmalar yapmış komedi yazarı ve yönetmeni. New York'ta dünyaya geldi. Kariyerinin ilk işi olarak Harold Lloyd'un yazar kadrosuna dahil oldu. Yönetmenlik yaptığı son film, Clancy in Wall Street'dir.
Ödülleri
Ted Wilde, En İyi Komedi Yönetmeni Akademi Ödülü'ne Speedy filmi ile ilk aday gösterilenlerden biri oldu.
Tudeh
Tudeh Partisinin kuruluşu
1955 yılında çok sayıda askeri personelin Tudeh Partisi içinde aktif oldukları ortaya çıkarıldı. Bunlar derhal tutuklandı ve idam edildi. Sonuçta Tudeh Partisi Şah rejiminin saldırılarına direnemez hale geldi ve hareket düşüşe geçti. Partinin Merkez Komitesi 1950'lerin sonuna doğru fiilen tamamen yeniden örgütlendi.
1960'larda ABD Dış İşleri Bakanlığı parti üyelerinin sayısını yaklaşık olarak 1500 olarak tahmin etti.
1965 yılında Parti ana grupla güney İran'daki aşiretleri silahlandırarak şiddete dayalı bir mücadele sürdürmeyi savunan bir fraksiyon arasında ikinci bir bölünme yaşadı. Bu fraksiyon büyük zarara yol açtı ve parti birliğinin yeniden sağlanması üç yıl aldı.
1966 birçok parti üyesi, Merkez Komitesinden Ali Khavari ve Parviz Hekmatjoo ve Asef Razmdideh ve Saber Mohammedzadeh de dahil olmak üzere tutuklandı ve idam cezasına çarptırıldı. Bu karar uluslararası protestolara ve Avrupa'da açlık grevlerine yol açtı. Bu eylemler hükûmeti cezaları ömür boyu hapis olarak hafifletmeye zorladı. Bu olaylar İran'daki işçilerin mücadelesine daha büyük sempati oluşmasına yol açtı ve partide bölünmeden sonra birliğin yeniden sağlanmasına katkıda bulundu. Tudeh Partisi bu noktadan sonra en güçlü yeraltı hareketlerinden birisi haline geldi ve İran İslam Devrimi'nin gerçekleşmesine katkıda bulundu.
İslam Devrimi
1970'lerin başında Kuzey İran'daki Mazandaran civarında gerilla hareketi ortaya çıktı. 1970'ler aynı zamanda yaygın işçi grevlerine ve gösterilerine sahne oldu ve üniversite kampüsleri de devrimci etkinliğin yatağı haline geldi. Tudeh Partisi etkinliğini dramatik biçimde arttırdı, birçok genci saflarına kattı ve çok sayıda bölgesel komiteler örgütledi. 1978 Ekim'inde Tudeh, petrol rafinerilerinin olduğu Abadan bölgesinde grev başlatarak ve bu grevi tüm ülke genelindeki petrol rafinerilerine yayarak petrol üretimini durdurur.
Devrimden sonra, politik tutukluların birçoğu serbest kaldı ve diğer sol gruplarla birlikte Tudeh Partisi de başkanlık ve parlamento seçimlerine yıllardan sonra ilk kez katılma fırsatı elde etti. Bununla birlikte, Meclis'teki çoğunluğu Ayetullah Behesti'nin İslam Cumhuriyeti Partisi kazandı ve sol ve milliyetçi gruplar politik arenanın dışına itilmeye başlandı. Yeni seçilen Başbakan, Ebu'l Hasan Beni Sadr, başlangıçta Humeyni'ye yakın bir isim olarak, politik gelişmeler karşısında giderek muhalefete kaydı ve İran politikasına hakim olmaya başlayan mollalara ve dini fraksiyonlara karşı koydu.
1981'de İslami Cumhuriyet Partisi'nin hakim olduğu Meclis, Beni Sadr'ı görevinden uzaklaşmaya zorladı. Bu olay halkın tüm kesimleri arasında bir protesto ve gösteriler dalgasının ortaya çıkmasına yol açtı. Beni Sadr ülkeden kaçtı. Humeyni'ye sadık olan Silahlı Devrimci Komiteler (Pasdaran olarak tanındı) hem milliyetçi, hem de sol gruplardan binlerce genci ve politik eylemciyi tutukladı. Bunlar daha sonra aslında bir Azeri olan Ayetullah Sadık Halhali tarafından yargılandı ve infaz edildiler. Bu yargılamalarda verdiği kararlarla Halhali sonradan "Cellat Yargıç" diye anılmaya başlamıştır.
O sıralarda neredeyse tüm sol gruplar İslami güçlere karşıyken Tudeh lider kadrosu yeni rejimde yer alma ve mollalarla işbirliğine gitme kararı aldı. Bunun sebebi, birçok rakip solcu grubun ortadan kaldırılması ve rekabetin olmamasından dolayı avantaj elde etmek istemeleri olabilir. Ancak en akla yatkın açıklama, kurulduğu günden beri her dönem esas olarak Sovyet dış siyasetinin İran'daki bir uzantısı olarak varlığını sürdüren ve uluslararası Sosyalist hareket içinde Sovyetler Birliği siyasetine en bağlı sovyetik parti olan Tudeh'i yönlendiren Sovyetler Birliği'nin o sıralardaki Tahran yanlısı politikasıdır. Dönemin ünlü sovyetik "kapitalist olmayan yol", "üçüncü yol" vb. teorisinin ateşli savunucusu Tudeh, Sovyetler Birliğinin İran'daki molla rejimine 1982'ye kadar anti-emperyalist bir içerik atfetmesi ve ilerici bir güç olarak görmesi nedeniyle rejimle işbirliğine devam etti.Ancak 1982'de Tudeh bu tutumundan vazgeçti. İslami hükûmet ise Tudeh gazetelerini kapatarak tüm Tudeh üyesi memurları işten çıkardı. İran ordusunun saldırgan Irak ordusunu püskürterek Irak topraklarında ilerlemeye başlaması üzerine Tudeh hükûmete Birleşmiş Milletler'in sunduğu barış teklifini kabul etme çağrısında bulunarak, savaşı devam ettirmenin emperyalislerin işine yarayacağı uyarısında bulundu. Bunun üzerine hükûmet derhal öncelikle lider kadroları daha sonrasında ise 5000'i bulan Tudeh üyesi ve destekçisini tutuklayarak hapse attı. Parti 1983'te resmen yasaklandı.
Mayıs 1983 ile mayıs 1984 arası hemen hemen tüm Tudeh liderleri önceleri tek tek, daha sonra beraberce televizyonlara çıkıp "vatana ihanetlerini", "yıkıcılık ve bozgunculuklarını" ve "dehşet verici suçlarını" itiraf ettiler ve İslam dinini överek İslami rejimin Marksizm-Leninizm'e üstünlüğünü ilan ettiler. Tudeh'in bitişinin büyük finali Mayıs 1984'te oldu. Partinin ana teorisyeni ve kurucu üyesi İhsan Taberi televizyona çıktı. 50 yıllık solcu olan Taberi izleyicilere, 1982 tutuklamalarından sonra girdiği cezaevinde "büyük İslami düşünür" Ayetullah Mutaharri'yi okuduğunu ve son 40 yıldır yazdığı her şeyi reddetme noktasına geldiğini söyledi. Bütün hayatının "yıkıcı", "zarar verici" ve tamamen "sahte" olduğunu artık anladığını, bunun nedeninin emperyalizm ve Siyonizm ile ilişkileri olan, Şah Pehlevi "beslemesi" masonlar, Ahmet Kasravi gibi sekülerler ve Batılı liberal ve Marksistler gibi güvenilmez düşünürlerin fikirleri olduğunu söyledi. Taberi konuşmasında sık sık dine, 12 imama ve İslami düşünürlere atıflarda bulunarak büyük ruhani gücünden ötürü İslam dinine şükretti.
Tarafsız gözlemcilere göre ise Taberi'nin itirafları özgür iradeyle verilmemiş, Tudeh merkez komitesini oluşturan Taqi Keymanash ve 13 diğer üyenin hapishane sorgulamaları esnasında şüpheli ölümleri bu itirafın alınmasında psikolojik zorlayıcı unsur olmuştu.
Bu tasfiyelerin sonucunda parti giderek çöktü, çok sayıda üyesi ülkeyi terk ederek sürgün hayatı yaşamaya başladı. 1988 İran siyasi suçlu idamları esnasında binlerce mücahit ve solcu tutuklu ile beraber çok sayıda Tudeh üyesi de idam edildi.
Yine de parti tamamen yok edilememiştir ve İran'da 1992 yılında sürgünde seçilen yeni bir Merkez Komiteyle bir yeraltı politik örgütü olarak faaliyetini sürdürmektedir. Parti günümüzde Ali Havari liderliğindedir.
Josephine Tsang Sau-ho
Josephine Tsang Sau-ho (Çince:曾秀好; d. 1960, Hong Kong) – (ö. 1 Mayıs 2022, Hong Kong, Çin), Hong Konglu kadın siyasetçi ve yönetici.
Yaşamı ve kariyeri
Tsang, 1960 yılında Hong Kong, Çin'de doğdu. Peng Chau ve Hei Ling Chau seçim bölgesini temsilen Hong Kong Bölge Konseyi'nde (Adalar Bölgesi) delege olarak yer aldı. İlk olarak 18 Nisan 2014'te görevi esnasında ölen Bay On Hing-Ying'in yerine Bölge Konseyi'ne geçici olarak girdi. Sonraki ara seçimde Tsang oyların %55,7'sini alarak 7 Eylül 2014'te seçimin kazananı olarak makamına geçti. Ertesi yıl Tsang'ın başarı gösterdiği Bölge Konseyi seçimleri tekrar yapıldı.
Tsang ayrıca, Adalar Bölgesi'nin temsilcisi olarak, Hong Kong Uluslararası Havalimanı Üçüncü Pistin'in tanıtımı ile ilgilenen Hong Kong Havaalanı Otoritesi Topluluk İrtibat Grubu'nun üyesiydi.
Ölümü
Tsang, 1 Mayıs 2022'de doğum yeri Hong Kong, Çin'de 62 yaşında hayatına son verdi.
Asturyalılar
Asturyalılar (Asturyaca: asturianos), çoğunlukla Asturya'da bulunan bir Latin ulusudur.
Solanum parishii
Solanum parishii, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Edebiyatta oryantalizm
__STATİKYÖNLENDİRME__
Cevizlibağ Metrobüs İstasyonu
İstasyondan T1 Cevizlibağ - Atatürk Öğrenci Yurdu Tramvay İstasyonu'na yaklaşık 120 metre yürüme mesafesi bulunmakta olup, istasyonlar arası aktarma imkânı vardır.
İskele Sancak
İskele Sancak, Kanal 7'de yayımlanmış bir tartışma programı. Gündemdeki olayları ele alan bir tartışma programıdır.
İlk yıllar olan 1998-2003 döneminde Ahmet Hakan Coşkun tarafından sunulmaktaydı. Ödüller aldığı bu dönemde İskele Sancak programının yapımcılığını Mustafa Yürekli üstlenmiştir. Daha sonra Erhan Çelik programı hazırlayıp sundu. Ondan sonra Kanal 7 ve Yeni Şafak Ankara temsilcisi Mehmet Acet sunmuştur. 26 Mart 2019 tarihinde Mehmet Özhaseki’yi konuk ettiği program yayımlanmıştır. 15 Temmuz 2020 tarihinde ise "15 Temmuz Özel" programı yayımlanmıştır ve program bitmiştir.
Gerard Kitchen O'Neill
Gerard Kitchen O’Neill (6 Şubat 1927 – 27 Nisan 1992) Amerikalı fizikçi ve uzay aktivisti. Princeton Üniversitesi’ndeki fakülte üyelerinden biri olarak yüksek enerji fiziği deneyleri için tanecik depolama halkası adı verilmiş olan bir cihaz icat etmiştir. Daha sonraki zamanlarda, kütle işletici denilen manyetik bir fırlatıcı icat etmiştir. 1970'li yıllarda uzay boşluğunda yer alacak olan insan yerleşim alanlarının inşa edilmesi fikrini geliştirmiştir. Üstelik bu yerleşimin O’Neill silindiri olarak bilinen bir uzay habitatı tasarımı ile gerçekleştirilebileceğini düşünüyordu. Uzay kolonizasyonu ve imalatı konuları üzerine yapılan araştırmalara parasal kaynak sağlamak için kendini adamış bir organizasyon olan Uzay Çalışmaları Enstitüsü'nü kurmuştur.
1954 yılında Princeton’da, Cornell Üniversitesi’nden doktorasını aldıktan hemen sonra, yüksek enerjili parçacık fiziği üzerine yaptığı araştırma çalışmalarına başlamıştır. Bundan iki yıl sonra, parçacık depolama halkası ile ilgili teorisini açığa çıkartmıştır. Bu keşif parçacık fiziği ile ilgili yapılan deneylerin önceden bu konu hakkında yapılanların hiçbir zaman gerçekleştirilemedikleri ölçüde yüksek enerjilerde yapılabilmesine olanak sağlıyordu. 1965 yılında Stanford Üniversitesi’nde ilk çarpışan ışık demeti fizik deneyini gerçekleştirmiştir.
Princeton’da fizik alanında ders vermeye devam ederken, O’Neill insanların uzay boşluğunda da hayatta kalabilmesi ve orada yaşamlarını sürdürebilmesi gibi fikirlerle yakından ilgilenmeye başlamıştır. O’Neill silindiri olarak bilinen ve ilk defa “The Colonization of Space” (Uzay Kolonizasyonu) isimli yazısında bahsettiği fütüristik (gelecekçi) imkanları araştırmaya ve çeşitli önerilerde bulunmaya başlamıştır. 1975 yılında Princeton’da uzay imalatı üzerine bir konferans düzenlemiştir. Apollo sonrası dönemi uzay aktivistlerinin çoğu bu konferansa katılım göstermiştir. 1976 yılında profesör Henry Kolm ile birlikte çalışmaya başlayarak ilk kütle işletici cihaz prototipini inşa etmişlerdir. Kütle işletici cihazların Ay ve asteroit (özellikle Mars ve Jüpiter arasında oldukça fazla miktarlarda bulunan küçük gezegenler) yüzeylerinden mineral kaynakları çıkartmakta oldukça kritik bir öneme sahip olduğunu belirtmişlerdir. Ödül kazanmış olan The High Frontier: Human Colonies in Space isimli kitabı behsedilen bu tür uzay keşiflerinin yapılması gerektiğini savunan bir jenerasyonun ilham kaynağı haline gelmiştir. 1992 yılında, yakalandığı lösemi hastalığı (kan kanseri) nedeniyle hayatını kaybetmiştir.
Yüksek enerjili fizik araştırmaları
Cornell’dan mezun olduktan sonra O’Neill, Princeton Üniversitesi’nde öğretim üyesi olması üzerine aldığı teklifi kabul etti. Ve burada yüksek enerjili parçacık fiziği üzerinde yaptığı çalışmalarına başladı. 1956 yılında, öğretim hayatının ikinci yılında, depolama halkasında birkaç saniyeliğine depolanabilen ve parçacık hızlandırıcılar tarafından meydana getirilen parçacıkların teorilize edildiği yaklaşık iki sayfa tutan makalesini yayımladı. Depolanan bu parçacıklar daha sonra başka bir parçacık demeti ile çarpıştırılmak üzere yönlendirilebiliyordu. Bu daha önce uygulanan ve sabit bir hedeften yönlendirilen ışık demeti yöntemlerine oranla parçacıkların sahip oldukları enerjiyi yükseltebiliyordu. Ancak ortaya çıkardığı bu gibi fikirler fizik komitesi tarafından hemen kabul edilmemişti.
1956 yılında O’Neill, Princeton’da yardımcı profesör konumuna yükseldi ve 1959 yılında ortak öğretim üyesi profesörlüğüne terfi ettirildi. 1957 yılında profesör Wolfgang K. H. Panofsky ile tanışmak üzere Stanford Üniversitesi’ni ziyarete gitti. Bu ziyaret çarpışan ışık demeti deneyini gerçekleştirebilmek (CBX) için Princeton ve Stanford arasında kurulan bir iş ortaklığı ile sonuçlandı. Donanma (deniz) kuvvetlerine ait araştırma ofisinden yapılan 800,000 Amerikan doları bağışı ile Stanford’da bulunan yüksek enerjili fizik laboratuvarında 1958 yılında ilk parçacık depolayan halkaların imalatına başlandı. O’Neill parçacıkların nasıl yakalanacağını ve, bir vakum üretmek için dışarıya hava pompalayarak, üstlerinde deney yapabilecek kadar uzun nasıl depolanacaklarını bulmuştur. 1962 yılının 28 Mart tarihinde, önceden yapımı tamamlanan ve adı CBX olarak belirlenen bu deney ilk ışık demetini depolamayı başarmıştır. 1965 yılında O’Neill tam anlamıyla bir profesör olarak çalışmalarına devam etmiştir.
Burton Richter ile yaptığı iş birliğinden sonra O’Neill 1965 yılında yapılmış olan ilk çarpışan ışık demeti fizik deneyini gerçekleştirmiştir. Yapılan bu deneyde, Stanford Doğrusal Hızlandırıcısı’ndan açığa çıkartılan parçacık demetleri O’Neill’ın depolama halkalarında toplanmış ve daha sonra 600 MeV (milyon elektron volt) enerjide çarpışmak üzere yönlendirilmiştir. Aynı zamanda, bu elde edilen enerji parçacık çarpışmalarında meydana gelen en yüksek enerji değeri idi. Bu sonuçlar bir elektronun sahip olduğu yükün 100 atometre (10-18 metrelik uzunluğa eşit bir SI birimi) genişliğinden daha az bir hacim içinde sınırlandırıldığını kanıtlıyordu. O’Neill kendi geliştirmiş olduğu cihazın yalnızca birkaç saniyeliğine depolama yapabilme becerisi olduğunu ancak daha güçlü etkiye sahip bir vakumun yaratılmasıyla diğer cihazların bu süreyi saniyelerden saatlere çıkarabileceğini düşünüyordu. 1979 yılında başka bir fizikçi olan David C. Cheng ile birlikte yüksek lisans seviyesindeki Elementary Particle Physics: An Introduction isimli kitabını yazmıştır. 1985 yılında öğretim üyeliği görevinden emekli olmuştur ancak professor emeritus (emekli bir üniversite öğretim görevlisine verilen unvan) olarak hayatının sonuna kadar Princeton’la ilişkilendirilen bir unvana sahip olmuştur.
Bu fikrin kökeni (1969)
O’Neill Amerika Birleşik Devletleri'nin yürüttüğü uzay programlarında özellikle Apollo görevlerinde çok önemli potansiyeller barındırdığını düşünüyordu. 1966 yılında NASA’nın sivil bilim insanlarının kullanımına açtığı Astronot Heyeti’ne katılmıştır. Daha sonraları, neden Ay yüzeyinde gerçekleştirilmesi planlanan görevlere özellikle gitmek istediği sorulunca O’Neill, “şu anda yaşıyor olmak ve yürütülecek olan bu göreve katılmayarak onun bir parçası olma fırsatını kaçırmak korkunç derecede olasılıksız benim için” demiştir. Bu nedenle NASA’nın düzenlediği mental ve fiziksel olarak, ayrıca oldukça özenli ve kesin kurallar çerçevesinde hazırladığı sınavlara katılmıştır. Bu süreç içinde aynı zamanda kendisinin de astronot adayı olarak orada bulunduğu bir bilim insanı olan Brian O’Leary ile tanışmıştır ve ilerleyen zamanlarda bu ikili oldukça yakın birer dost olmuşlardır. Yapılan sınav ve değerlendirmeler sonucunda O’Leary Astronot 6. Grubu’na seçilirken O’Neill seçilememiştir.
O’Neill, 1969 yılında Princeton Üniversitesi’nde fizik bölümünün birinci sınıf öğrencilerine ders verirken uzayda oluşturulabilecek bir kolonizasyon düşüncesini geliştirmiş ve bu fikre zamanla artan bir ilgi duymaya başlamıştır. Ders verdiği öğrencileri o sıralarda sıcak gündemde olan Vietnam Savaşı nedeni ile bilimin insanlık için yararlı olduğu görüşünü küçümseyen ve alaya alan bir tavırla büyümüşlerdir. O’Neill öğrencilerine yapılan uzay çalışmaları ile ilgisi bulunan konulardan da bahsedebilmek istiyordu ve bu nedenle başlangıç fiziği uygulamalarını anlatırken yürütülen Apollo programından bol bol örnekler veriyordu. O’Neill bazı öğrencilerine verdiği ekstra bir seminer sırasında şu soruyu sormuştur: “Bir gezegenin yüzeyi teknolojik olarak yürütülen uygarlaşmanın geniş ölçüde yapılabilmesi için gerçekten de doğru bir yer midir?”. Kendi öğrencilerinin yapmış olduğu çeşitli araştırmalar sonucunda bu sorunun cevabının kesinlikle “hayır” olduğu konusunda ikna olmuştur.
O’Neill öğrencileri tarafından kaleme alınan yazılardan ilham almıştır. Uzay boşluğunda kurulabilecek kendi kendini destekleyen uzay habitatlarının inşa edilmesini sağlamak amacıyla hazırladığı bir programın üzerinde detaylıca çalışmaya başlamıştır. Üzerinde çalıştığı bu program Dünya benzeri bir çevreye sahip uzay kolonisi üzerinde nasıl yaşam sürdürülebileceğine dair detayları da içeriyordu. Öğrencileri merkezkaç kuvveti yardımıyla döndürülen ve Dünya yerçekimine yaklaşık bir değere sahip basınçlandırılmış olan oldukça büyük yapılar tasarladılar. Bir küre ya da silindir gibi bir yapının iç yüzeyi üzerinde yaşayacak koloni popülasyonu ile birlikte, tasarlanan bu dev yapılar ters yüz edilmiş gezegenlere benziyordu. O’Neill dönüş yönünün zıt olduğu silindirlerle eşleştirme yaparak, döndürmek için roketlerin kullanıldığı bir yönteme duyulan ihtiyacın ortadan kaldırılabileceğini öngörmüştü. Bu oluşturulan tasarımlar o zamandan beri O’Neill silindiri olarak biliniyordu.
İlk yazılı metin (1970-1974)
O’Neill aklına gelen bu düşüncelerden bir çıkış yolu bulabilmek için “The Colonization of Space” ismini taşıyan ilk metnini yazdı ve yazdıktan sonraki dört yıl boyunca yazısının yayımlanabilmesi için uğraştı. Aralarında Scientific American and Science dergisinin de bulunduğu birkaç gazete ve dergiye gönderdiği yazısı, bu yazıyı gözden geçiren eleştirmenler tarafından reddedilmişti. Bu zaman boyunca O’Neill, Hampshire College, Princeton ve daha başka birçok okulda uzay kolonizasyonu üzerine dersler vermeye başladı. Öğrencilerin ve personellerin çoğu uzayda yaşayabilme olanağının etkisinde kalarak derslere katılım gösteriyor ve heyecanla anlatılanları dinliyorlardı. O’Neill düşünceleri üzerindeki diğer bir çıkış noktasını ise çocuklarıyla birlikte ormanda yürürken uzay kolonileri hakkında tahminlerde bulundukları bir sırada bulmuştur. Yazdığı metin, sonunda 1974 yılının Eylül ayında Physics Today isimli bilimsel dergide yayımlanmıştır. Bu yazısının içinde uzay kolonileri inşa etmenin insanların günlük hayatlarında karşılaştığı bazı sorunlara çözüm oluşturabileceğinden bahsetmiştir. Bu konu hakkında şunları söylemiştir: “uzay kolonizasyonu ( kolonileşmesi ) tekniğinin oldukça etkili bir güce sahip olduğunun fark edilmesi önemlidir. Eğer çok yakın bir zamanda bu tekniği kullanabilecek duruma gelirsek ve bilgece yöntemlerle çalışmasını sağlayabilirsek günümüzde dünyanın karşılaştığı en azından beş ciddi problemi çeşitli psikolojik engellemelere başvurmadan çözebiliriz. Bu problemlere karşı yapılacak çözümler arasında: sadece en şanslı olanların sürdürdüğü yüksek standartlı hayatları diğer tüm insanların da yaşayabileceği bir konuma getirmek gerektiği, endüstriyel kirlilik ve ulaşımın sebep olduğu oldukça zararlı durumlardan biyosfer katmanını koruyabilmek, her 35 yılda iki katına çıkan dünya nüfusu için yüksek kalitede sunulan yaşam alanları bulabilmek, pratik, yenilenebilir ve temiz olan enerji kaynaklarını bulabilmek, ve ayrıca Dünya sıcaklık dengesinin aşırı derecede bozulmasını önlemek bulunmaktadır.” demiştir.