cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Türk dilleri
Coğrafî dağılım
Çeşitli devirlerde Arabistan yarımadasındaki ve Kuzey Afrika’daki ülkelere; Güney ve Kuzey Amerika kıtasında başta ABD olmak üzere çeşitli ülkelere ve Avustralya’ya yerleşen konuşurları sayesinde, bugün Türk dili dünyanın dört bir köşesinde yaşayan, konuşulan, kullanılan dil konumuna ulaşmıştır. Uydudan yapılan radyo ve televizyon yayınları, ağ evresinde yayıncılık, yurt dışında da yayımlanan gazetelerimiz ve dergilerimiz, öğretim kurumları ve kurslar aracılığıyla bugün Türk dili yeryüzünde etkin bir biçimde işlevini sürdüren dil konumuna ulaşmıştır.
Bugünün dünya siyasi haritasına bakıldığında farklı yönetimler altında ama sınırdaş ülkelerde yaşayan ve birbirine çok benzer dilleri konuşan Türk soylu halkların dil benzerliğinin yanı sıra çok büyük ölçüde kültür benzerlikleri gösterdiği bilinen bir gerçektir. Anadolu’daki bir halk türküsü Balkanlarda, Orta Doğu’da, Kafkaslarda hatta Orta Asya’da bilinmekte, dinlenmekte ve söylenmektedir. Türk mutfağının sevilen yemeği mantı, boyutları ve adı değişse de Sibirya’dan Çin’e, Orta Asya’dan Anadolu’ya ortak özellikler gösterir. Nasrettin Hoca’nın ünü ve fıkraları Türk soylu halklar arasında yayıldığı gibi, aynı topraklarda komşu uluslararasında da yaygınlaşmıştır. Ancak Türk dili konuşurları arasında en dikkat çekici benzerlik söz varlığında ve biçim özelliklerinde kendisini göstermektedir.
Dünya da birçok ülkede bağımsız olarak yürütülen akademik Türkoloji çalışmalarının sonuçlarına göre, bu Türk yazı dilleri, sözlük bilimi ölçeklerine göre sıralanan söz varlığı verilerine göre birbirinin ses dengi hâlindeki sözlere sahiptir. Hiçbiri yabancı dillerden alıntı olmayan temel söz varlığı sayesinde Türk toplulukları araya bir başka iletişim aracı koymadan kendi dilleri aracılığıyla birbirleriyle anlaşabilmektedir.
Bütün bu yazı dillerinde ve lehçelerde sayı adları, adıllar, fiiller ortaktır. Atlas Okyanusu kıyılarından Çin’in içlerine değin uzanan topraklarda 220 milyon insan bir, iki, üç, dört/tört, beş, altı, yedi/yeddi/ceti, sekiz, dokuz/tokuz, on diyerek saymaktadır. Birkaç sayı adındaki küçük ses değişikliği dışında bütün sayı adları tam bir ortaklık gösterir. Lehçeler arasındaki bu ses farklılıkları genel farklılıklardır ve düzenli olarak diğer sözlerde de görülürler.
Türk dillerinde fiillerde de büyük ölçüde ortaklık olduğu bilinmektedir. Var olan örneklerin yanı sıra, Türk yazı dillerinin sözleri, birbirinden kimileyin tek bir sesin değişkenliği ile ayrılmaktadır. Türk dilinin bu kollarının bağımsız sınırlara sahip ülkelerde yazı dilleri olarak kullanılması, onları birbirinden bağımsız olmayan diller halinde kabul etmemize imkân verir.
Bu dillerin söz dizimi de aynı yapılık özelliği göstermektedir. Tamlamada tamlayan daima tamlanandan önce gelmektedir. Cümlede ögelerin dizilişi de:
biçimindedir. Gagavuzca ve Karayca gibi az sayıda lehçe dışında bütün Türk dillerinde söz dizimi benzerliği kendini göstermektedir.
Sınıflandırma
"Ağızlar, yazı dilinin bozulmuş bir şekli değil, onun yanında, fakat ondan bağımsız olarak yaşayan ve nesiller boyu devam edegelen dil değerleridir." "Bugün Anadolu’nun birçok yer, köy, oba, dağ, ırmak ve saire adları, Türk boy, uruğ ve soylarına izafe edildiklerinden bu eski Türk hatıralarını muhafaza ettikleri gibi, eski gelenek ve görenekler de silinip ortadan kalkmamıştır. Hele şive ve ağız malzemesi bakımından, Türk kabilelerin, Türk uruğlarının ve sairenin, Türk dili tarihinde unutulmaz hizmetleri vardır."
Sınıflandırma sorunları
Dillerin benzerliğinden ve tarihte birbirlerinden çok etkileşmiş olmalarından dolayı, Türk dil grubunun sınıflandırılması kolay değildir. Ayrıca Türk halklarının geçmişteki göçebe yaşam tarzı coğrafi sınırlar çizilmesini de zorlaştırır. Bu yüzden farklı sınıflandırmalara rastlamak mümkündür. Çoğu, Rus dil bilimcisi Aleksandr Samoyloviç'in 1922'de yaptığı sınıflandırmanın üzerine kurulmuştur. Dil ailelerindeki sınıflandırmaların genellikle genetik bilgilere dayanarak yapılmasına rağmen, Türk dil grubunda coğrafi dağılım daha büyük rol oynamaktadır.
Çuvaşçanın ayrımı
Çuvaşça, çoktan ölmüş eski Ön Bulgar dili ile birlikte diğer Türk dillerine daha uzak kalan Bolgarca dalını oluşturur. Kimi bilimciler, diğer Türk dillerinden farklı olduğu için Çuvaş dilini gerçek Türk dili olarak tanımazlar. Bu büyük farkın, diğer Türk dillerinden daha erken ayrılmasından kaynaklanmış olup olmayacağı sorusu henüz yanıtlanamamıştır. Bu farklardan birisi diğer Türk dillerinde sonu /-z/ ile biten sözcüklerin /-r/ ile bitmesidir:
Bahadır, Kastamonu
Bahadır, Kastamonu ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Türk dilleri
Halaçcanın ayrımı
Diğer Türk dillerinden uzak kalan Halaç dilidir. Dil bilimcisi Gerhard Doerfer'in görüşüne göre Halaç, Türk dillerinin Argu grubunun son üyesidir. Türkî-i Kadim'den çok erken ayrılmış ve 13. yüzyılda İran'da, etrafı Farsça konuşanlarla çevrili kalmıştır. (Yani ETHNOLOGUE 2005'te iddia edildiği gibi, Azerice ile yakın akrabalığı yoktur). Halaç bugün 40.000 kişi tarafından İran'ın Kom ve Akar illerinde konuşulur ve İran'daki Türk dilleri arasında en ilginçlerindendir. Diğer dillerden ayrı kalması ve Farsça'dan etkilenmesine rağmen ana dilden parçalar korumuştur. Ancak sesi Farsça'ya benzer.
Bahadır, Kastamonu
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 13 km uzaklıktadır.
Türk dilleri
Öteki ayrımlar
Türk dillerin öteki dört grubu günümüzdeki coğrafi dağılımlarına göre değil, eski kavimlerin dağılımına göre sınıflandırılmıştır. Böylece;
Yakutça ve Dolganca da uzun süre ayrı kalmalarından dolayı diğer Türk dillerinden farklıdır. Bu diller zamanla daha çok Tunguz ve Moğol dillerine yaklaşmışlardır, diğer dillerdeki Arapça ve Farsça sözcükler bunlarda bulunmaz.
Müslüman Türk halklarının dillerinin benzemesinde, İslam'a geçişle birlikte Arapça ve Farsçadan etkilenmiş olmalarının da payı vardır. Eski Sovyetler Birliği'nde yaşayanlar Rusça'dan da etkilenmişlerdir.
Özellikle Tanzimat döneminden sonra Türkçe, Fransızcadan pek çok terim almıştır. Bunların yanında son dönemde İngilizceden de Türkçeye pek çok sözcük girmiştir; ancak Cumhuriyet'in kurulmasından sonra Atatürk tarafından TDK'nin kurulmasıyla birlikte Türkçede öze dönüş süreci başlamıştır.
Modern dil bilimindeki sınıflandırma
Ana Türk dili
Sınıflandırmanın kriterleri
Üstteki sınıflandırmada coğrafi dağılımın yanı sıra geleneksel dil biliminin kriterleri de dikkate alınmıştır:
Demografi
Dillerin nüfus sıralaması ana dili (birinci dil), ikinci dil, yabancı dil konuşurları bakımından birkaç ölçüt göz önünde bulundurularak yapılmaktadır. Ana dili, birinci dil, ikinci dil ve yabancı dil olarak konuşurlar bakımından İngilizcenin 2 milyara yaklaşan bir konuşuru olduğu kestiriminde bulunulmaktadır. Ana dili konuşurları bakımından yapılan sıralamalarda ise Çince farklı lehçeleri olmasına karşın birinci dil olma özelliğine sahiptir. Birbirinden ses, biçim ve söz varlığı özellikleri bakımından ayrılan sekiz ayrı lehçesiyle Çincenin, pek çok lehçesinin yanı sıra Urduca ile birlikte Hindustânînin tek dil kabul edildiği ve buna göre dünyada en fazla konuşuru bulunan diller sıralamasında Çincenin birinci, Hintçenin ikinci dil kabul edilmesi karşısında Türk dili de 180 milyon insan dolayında konuşuruyla sıralamada tek bir dil olarak kabul edilmelidir. Bu ölçütlerle Türk dili dünya da en fazla konuşuru bulunan diller arasında sekizinci sırada yer almaktadır.
Dünyada Türk dilinin öğretimi
Ana dili konuşurları dışında Türk dili lehçelerinin birinci dil, ikinci dil veya yabancı dil konuşurları da bulunmaktadır. Özellikle Türkçenin pek çok ülkede konuşuru olduğu saptanmıştır. Ethnologue verilerine göre Türkiye Cumhuriyeti dışında 34 ülkede Türkçe konuşucusu bulunmaktadır. Konuşur nüfusunun yanı sıra Sovyetler Birliği’nin dağılması, Körfez Savaşı gibi yakın tarihte yaşadığımız olaylar, Türkiye Cumhuriyeti’nin bölgesinde ve dünyadaki önemini artırmış, Türkiye çekim merkezi hâline gelmiştir. Bu gelişmeler, Türkçenin Türk cumhuriyetlerinde ve diğer ülkelerde öğretimi konusunda çeşitli aşamalardaki yeni öğretim kurumlarının, üniversitelerde yeni bölümlerin kurulmasını ve özel dershanelerde kursların açılmasını sağlamıştır.
Ülkelerdeki Türk nüfusun yoğunluğuna ve isteğe göre ortaöğretim kurumlarında Türkçenin öğretildiği seksen yedi ülke bulunmaktadır. En az bir ortaöğretim kurumunda Türkçenin öğretildiği bu ülkeler şunlardır: ABD, Afganistan, Almanya, Angola, Arjantin, Arnavutluk, Avustralya, Avusturya, Azerbaycan, Bangladeş, Belçika, Benin, Bosna-Hersek, Brezilya, Bulgaristan, Burkina-Faso, Burma, Çad, Çek Cumhuriyeti, Danimarka, Ekvator Ginesi, Endonezya, Etiyopya, Fas, Fildişi Sahili, Filipinler, Fransa, Gabon, Gana, Gine, Güney Afrika Cumhuriyeti, Güney Kore, Gürcistan, Hindistan, Hollanda, Irak, İngiltere, Japonya, Kamboçya, Kamerun, Kanada, Kazakistan, Kenya, Kırgızistan, Kongo Demokratik Cumhuriyeti, Kosova, Laos, Letonya, Liberya, Litvanya, Macaristan, Madagaskar, Makedonya, Malavi, Maldiv Adaları, Malezya, Mali, Meksika, Moğolistan, Moldova, Moritanya, Mozambik, Nepal, Nijer, Nijerya, Orta Afrika Cumhuriyeti, Pakistan, Papua Yeni Gine, Polonya, Romanya, Rusya, Senegal, Sırbistan, Sri Lanka, Sudan, Suudi Arabistan, Tacikistan, Tanzanya, Tayland, Tayvan, Togo, Türkmenistan, Uganda, Ukrayna, Ürdün, Vietnam, Yemen
Bazı ülkelerde ortaöğretim kurumlarında Türkçenin öğretilmesinin yanı sıra özel kurslarda da isteğe göre Türkçe öğretilmektedir. Kurslarda Türkçe öğretilen kırk altı ülke saptanmıştır. Bu ülkeler şunlardır: ABD, Almanya, Belçika, Belarus, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Cezayir, Çin, Danimarka, Estonya, Finlandiya, Fransa, Gürcistan, Hollanda, Irak, İngiltere, İrlanda, İspanya, İsveç, İsviçre, İtalya, İzlanda, Japonya, Kırgızistan, Kolombiya, Letonya, Litvanya, Lübnan, Lüksemburg, Makedonya, Malta, Meksika, Mısır, Moğolistan, Norveç, Peru, Polonya, Portekiz, Rusya, Singapur, Slovakya, Slovenya, Şili, Türkmenistan, Vietnam, Yunanistan
Dokuz ülkede Türkçe öğretimin yapıldığı üniversite bulunmaktadır. Bu ülkeler şunlardır: Arnavutluk, Azerbaycan, Bosna-Hersek, Gürcistan, Irak, Kazakistan, Kırgızistan, Romanya, Türkmenistan
Bünyesinde Türkçe öğretilen, Türk dili ve edebiyatı araştırmalarının yapıldığı, Türkoloji bölümlerinin bulunduğu yirmi sekiz ülke vardır. Bu ülkeler şunladır: Almanya, Avustralya, Azerbaycan, Belarus, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Endonezya, Fildişi Sahili, Gürcistan, Irak, İran, İsveç, Japonya, Kamerun, Kazakistan, Kırgızistan, Kolombiya, Kosova, Litvanya, Macaristan, Mısır, Moldova, Romanya, Rusya, Türkmenistan, Ukrayna, Venezuela, Yemen
Sonuç
Bugün Türk dilleri, yaklaşık 12 milyon kilometre karelik bir alanda 180 milyon nüfusun konuştuğu, yüze yakın ülkede öğretiminin yapıldığı, kökleri tarihin en eski dönemlerine kadar uzanan, 600 bini aşkın söz varlığına sahip dünya dilleridir. Özellikle giyim, yiyecek, askerlik başta olmak üzere hemen her alanda çok sayıda Türk dili kökenli sözcük ile tarihte ve bugün Türk soylu halkların yaşadığı coğrafyalardaki Türk dili kökenli çok sayıda yer adı dünya dillerinde varlığını bugün de sürdürmektedir.
Dünyanın hemen her bölgesinde öğretimi yapılan, bilimsel araştırmalara konu olan, dünya dillerine katkıda bulunan Türk dili, en yaygın ve en köklü dünya dillerinden biridir.
Türkiye'deki Çalışmalar
Türkiye'de Türk dilleri veya Türk lehçeleri adı altında birçok Türk dilinin bir arada veya müstakil olarak ele alındığı akademik yayınlar mevcuttur. Makaleler dışında birçok Türk dilinin birlikte ele alındığı başlıca kaynaklardan bazıları şunlardır:
Bunlardan Kültür Bakanlığı'nın 1991 yılında yayınlamış olduğu Karşılaştırmalı Türk Lehçeleri Sözlüğü adındaki sözlük Türk Dil Kurumu'nun resmî sözlük sitesinde çevrimiçi olarak kullanıma açılmıştır. Pamukkale Üniversitesi'nden bir araştırma görevlisi tarafından hazırlanan PAÜ ÇTLE adlı sitede de çeşitli Türk Lehçelerinin sözlükleri ve sözcük öğrenmeye yönelik oyunlar çevrimiçi olarak bulunmaktadır.
"Dil" ve "Lehçe" tartışması
SSCB kurulmadan önce Türk dilli halkların başlıca iki yazı dili vardı: Osmanlı Türkçesi ve Çağatay Türkçesi. Bu dönemde Osmanlı ve Azerbaycan sahası dışında Türk dünyasının önemli bir kesimi Çağatay Türkçesini kullanır ve bu yazı diline Türkî Til derlerdi. Bu dönemde ve hatta SSCB kurulduktan sonra da bir süre yabancıların da tasnifte Türk lehçeleri adlandırmasını kullandıkları görülür. Esasen Rusların her bir Türk boyuna ayrı birer yazı dili oluşturma gayretleri Çarlık Rusyası zamanında başlamıştır. Bununla birlikte W. Radloff'un Opıt slovarya tyurkskih nareçiy (Versuch eines Wörterbuches der Turk-Dialecte) I-IV adlı eseri de Türk Lehçelerinin bir Sözlük Denemesi ismini taşımaktaydı ve eserde bugün birer yazı dili hâline gelmiş olan Kazakça, Kırgızca, Özbekçe, vd. lehçe olarak tasnif edilmişti. Özbek Abdurrauf Fitrat'ın 1919 yılında yayımlanan Tilimiz başlıklı yazısında kendi dilinden Türkçe adıyla bahsettiği görülür. Azerbaycanlı Mirza Alekber Sabir'in de 1910 yılında “Günəş” gazetesinde Osmanlıcadan kendi diline tercüme yapılmasını Türkçeden Türkçeye tercüme olarak yorumladığı ve eleştirdiği görülür. Azerbaycanlı şair, yazar ve aynı zamanda eğitimci olan Abdulla Şaiq'in Türk dili (1924) ve Türk ədəbiyyatı (1924) adlı eserleri de Azericenin Türk dili olarak adlandırılmasına örnek teşkil etmektedir. B. Ercilasun. Türkiye'de Türk lehçeleri şeklindeki tasnifin geçmişten beri devam eden bir uygulama olduğunu ve bunu yapmanın Rusların uyguladığı dil politikası neticesinde ortaya çıkan tasnifi kabul etmemekten ibaret olduğunu iddia etmektedir. Talat Tekin'in de önceleri lehçe tasnifini kabul ettiği, sonradan dil tasnifine yöneldiği görülmektedir.
Türkiye'de Türk dilleri ailesinin adlandırılması ve bu dillerin yalnızca bir dil mi yoksa birçok diller mi oldukları hakkında farklı fikirler yaygındır. Türk Dil Kurumu, yayınlarında önceleri "Türk lehçeleri" adı benimsenmişken sonraları bu ad yanında "Türk dilleri" deyimine de yer verildiği görülmektedir. Ankara Üniversitesi Türk dillerini öteden beri "lehçe" sayar ve "Türk dilleri" deyiminden kaçınır. Türkiye genelinde birçok üniversite lehçe tasnifini kabul ederek Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları ismiyle bölümler açmıştır. İstanbul Üniversitesi ise daha aşırı bir tutumla "lehçe" deyimini yalnız Çuvaşça ve Yakutça gibi öbürlerinden çok farklı iki Türk dili için kullanmakta, bu diller dışındaki bütün Türk dillerini "lehçe"nin de altında bir konuşma türü saydığı "şive" sözü ile adlandırmaktadır. Ancak İstanbul Üniversitesi'nde Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümü açılmış olması bu görüşten vazgeçildiğini göstermektedir. Bu durumda Türk dillerinin Türkiye'deki adlandırmalarında artık eskimiş olan üç ayrı görüşle karşı karşıyayız demektir:
Türk dilleri ailesi
Toplam 40 ayrı dilden oluşan, 189 milyon ana dili olarak konuşanı ile Türk dilleri ailesi, Altay dilleri grubunda büyük farkla en büyük dil ailesini oluşturur. Yeryüzündeki bütün dil aileleri arasında yedinci büyük dil grubunu oluşturur ve önümüzdeki on yıllar içinde daha da büyüme kapasitesine sahiptir.
Tükenmek üzere olan Türk dilleri
Bazı diller yalnızca birkaç yaşlı kişi tarafından konuşulmaktadır ve yok olma yolundadırlar. Kaybolmak üzere olan diller şunlardır:
Yalnızca birkaç bin konuşanı kalmış olanlar:
Resmî durum
Türkçe, Azerice, Türkmence, Kazakça, Kırgızca ve Özbekçe, ülkelerinin ulusal dilidir. Bunun yanında bazı özerk Türk cumhuriyetlerinde ve Türk bölgelerinde resmî dil olarak geçenler vardır: Çuvaşça, Kumıkça, Karaçay-Balkarca, Tatarca, Başkurtça, Yakutça, Hakasça, Tuvaca, Altayca ve Çin'de Uygurca.
Türk dilleri Avrupa'nın ve Asya'nın otuz ülkesinde konuşulur. Çizelge alt gruplara ayrılmıştır ve sayılar yalnızca ana dili olarak konuşanları göstermektedir.
Ulusal diller
Türkçe, Azerice, Türkmence, Kazakça, Kırgızca ve Özbekçe, ülkelerinin ulusal dilidir. Bunun yanında bazı özerk Türk cumhuriyetlerinde ve bölgelerinde resmî dil olarak geçenler vardır: Çuvaşça, Kumıkça, Karaçay-Balkarca, Tatarca, Başkurtça, Yakutça, Hakasça, Tuva, Altayca ve Çin'de Uygurca.
Türk diller arasındaki benzerlikler
Aşağıdaki çizelgelerde Türk dillerinde tümce yapısının benzerlik ve farklılıklarını gösteren örnekler sunulmuştur:
Türk dillerde aynı zamanda büyük ve küçük ses uyumu vardır (Özbekçe hariç), yazımda sözcükler son ekler alarak uzarlar ve tümce yapısı özne-nesne-yüklem sırasıyla oluşturulur. Kazakça örnek:
Türk dilleri ve anlaşılabirlik
Türk dillerini konuşanların dörtte üçü en büyük üç Türk dilinden birini kullanır:
Sayılar 8/2007 tarihli kaynaklardan alınmıştır. %5 - %10 daha yüksek sayılar gösteren kaynaklar bulmak da mümkündür.
Neredeyse tüm Türk dillerinin sesbilim, sözdizim ve şekil bilgisi aynıdır. Yalnızca Çuvaşça, Halaçça ve Yakutça ile Dolganca gibi Sibirya Türk dilleri bu noktalarda farklıdır. Bunun yanında komşu ülkelerin sınırlarında kaynaşmadan ileri gelen ve bazen dil gruplarının sınırlarını da aşan lehçeler bulunur.
Türk dillerini birbirlerini anlayabilen dillerden oluşan gruplara ayrılır. En büyük grup Türkçe, Azerice ve Türkmence'yi içine alan Oğuz grubudur. Diğer gruplar, Uygur, Kıpçak, Ogur, Sibirya ve Argu gruplarıdır. Aynı grubun içinde yer alan dillerin arasındaki fark bir lehçe farkı kadardır; ancak iki farklı gruba ait dilin arasında anlaşabilirliği zorlaştıran ya da imkânsız kılan gramer farkları vardır. Buna rağmen tüm dillerde neredeyse hep aynı kalan birçok sözcük vardır:
(Daha fazla örnek için buraya bakınız: söz varlığı karşılaştırması)
Kankurō
Kankurō (カンクロウ), Masaşi Kişimoto'nun çizdiği Naruto adlı manga ve anime serisinin kurgusal karakterlerden biridir.
Dördüncü Kazekage'nin oğlu olan Kankurō, Gaara'nın ve Temari'nin erkek kardeşidir, ayrıca Sunagakure'den bir şinobi (ninja) olarak yetişmiştir. Kankuroo sırtında, Karasu (烏) isimli, aslında bir marionette olan ve savaşta, Kawarimi no Jutsu’ya benzer bir teknikle birleştirerek kullandığı, garip, halı gibi sarmalanmış bir cisim taşımaktadır. Rakibini; Kankurō’ya benzemesi için kılık değiştirtilmiş olan ve bu nedenle rakibin de dikkatsizce yaklaştığı Karasu’yu kullanarak yakalar. Kankurō’nun kendisi bandajlara sarılmış biçimde Karasu’nun sırtında durmaktadır. Rakip yakalandığında kendisini çözer ve rakibin işini bitirir. Kullandığı kuklalar; tuzaklar, ucu zehirli bıçaklar, zehirli gaz donanımı ve uzun erimli fırlatıcılar gibi teçhizatlarla donatılmıştır, baş ve gövde parçaları ayrılarak uzun erimli mermi olarak kullanılabilmektedir.
Çuunin Sınavı
Konoha’nın işgali sırasında, Kankurō; Temari'nin kaçışını sağlamak için Sasuke’yi durdurmaya çalışır ancak Aburame Shino ortaya çıkar (ki Kankurō’nun çekildiği maçta rakibi Shino idi) ve Sasuke’ye, Temari ve Gaara’yı takip etmesi için fırsat yaratır. Shino daha sonra Kankurō’yu yenilgiye uğratır ama kendisi de Kankurō'nun kuklasından saldığı zehirli gazdan etkilenip yere yığılır (hemen sonrasında bir şekilde Shino’nun babası Shino’yu bulur ve kikai böceklerinin yardımıyla zehiri Shino’nun vücudundan temizlemeye başlar).
Sasuke’nin Kurtarılması
Kankurō, Beşinci Hokage tarafından kendilerine iletilen destek görevinde Temari ve Gaara’ya eşlik eder, bu sırada Sunagakure (Gizli Kum Köyü) Konohagakure ile barış imzalamıştır. Kankurō bu görev sırasında Inuzuka Kiba‘yı kurtarır, o sırada Kiba, Orochimaru’nun Ukon isimli adamı tarafından öldürülmek üzeredir. Yardıma yetiştiğinde Sakon (Ukon’nun vücudunun içinde yaşayan ikizi) ve Ukon’un her ikisi ile birden savaşır; Kiba'nın, ona geri çekilmesi için yalvarmasına rağmen, Ukon'un, onun kuklalarına hakaret etmesiyle kaçmayı reddeder. Sonunda açık bir güç farkıyla kazanır ve kardeşleri, Kuroari içine hapseder, ardından Kurohigi Kiki Ippatsu isimli teknikle işlerini bitirir.
Naruto II. Kısım
İki buçuk yıllık aradan sonra, Kankuroo Jōnin seviyesine erişmiştir ve yüzünde daha çok çizim/dövme olduğu dikkat çekmektedir.
Zaten Temari ile yeterince iyi ilişkisi olmasının yanında, Gaara ile olan bağları/ilişkisi bu iki buçuk yılda oldukça güçlenmiştir. Gerçekte, Gaara ve Kankuroo hikâyenin başlarında birbirlerine düşmanca davranmışlardır, Gaara kardeşlerine çok az ilgi/saygı göstermiş ve Kankurō ise tehlikeli kardeşinin yakınlarında gezmek ile Gaara'nın çok uç noktalara varan “kurallara uymama” davranışına karşı hissettiği öfke arasında sıkışmıştır. Zaman aralığından sonra, (o zaman aralığına ait) bir hatırada Gaara, kardeşine, hayallerini ve hislerini, ona saygı ve yakınlık duyarak anlatıyorken gösterilmiştir; Kankurō ise şimdi genç kardeşini koruyan bir tavır takınmıştır, bir keresinde Köy'ün ileri gelen yaşlılarından birine, Kazekage (Gaara)’yi Kankuro'nun yanında susturduğu için, saldırmıştır. Hatta Gaara kaçırıldığı sırada onu kurtarmaya çalışmıştır (ama ağır bir şekilde yenilgiye uğramıştır). Ayrıca Naruto’dan -açıkça “kardeşim” diye söz ettiği- Gaara’yı kurtarıp geri getirmesini rica etmiştir. Yine ayrıca Gaara kurtıldıktan sonra Gaara’yı hafifçe kızdırıp dalga geçtiği görülmektedir. Tüm her şey ikilinin birbirine çok değer verip derin bir sevgi beslediklerini göstermektedir.
Atlanan zaman aralığında Kankuroo, Sanşōuo (山椒魚) isimli yeni bir kukla edinirken aynı zamanda Jōnin rütbesine de erişmiştir. Karasu ve Kuroari‘nin tersine, bu yeni kukla daha büyük ve (isimden de anlaşılacağı üzere) çok kollu, insanımsı gibi değil de daha çok kertenkeleye benzemektedir. Artık kuklalarını yanında here tarafa taşımıyor, bunun yerine kuklarını bir parşömene yazılı büyüyü/tekniği kullanarak “çağırıyor”. Bu kuklanın yetenekleri bilinmemektedir ve Sasori ile olan çatışmada parçalanmıştır.
Bu üç kuklanın aslında, Akatsuki üyesi Akasuna no Sasori (“Kızıl Çölün Sasori’si”)‘nin özgün yaratımları olduğu, Kankurō, Sasori ile savaştığı ve yenildiği sırada ortaya çıkar (ayrıca her üç kukla da çatışma sırasında parçalanmıştır). Buna ek olarak, Sasori, Hirukonun (akrepvari kuklasının) kuyruğunu kullanarak Kankuroo’yu, Gizli Kum Köyü'nden kimsenin bilmedği bir zehiri kullanarak zehirler. Üç güne kadar öleceği düşünülen Kankuroo -Beşinci Hokage ve Uzman Tıbbi Ninja olan- Tsunade’nin öğrencisi Haruno Sakura’nın gelmesiyle kurtarılır. İyileştikten sonra, Kankurō, bandaja sarılmış tanımlanamayan bir dördüncü kukla ile savaşa hazır görülmektedir.203.bölümde Kankuronun 4. kuklası Sasoridir
Sally Kirkland
Sally Kirkland (d. 31 Ekim 1941), Amerikalı film oyuncusudur.
İlk yılları
Kirkland, New York, New York eyaletinde doğdu. Vogue ve LIFE dergilerinde moda editörü olan annesi Sally Kirkland'ın adını almıştır. Kirkland Philadelphia, Pennsylvania'da büyümüştür. Babası Frederic McMichael Kirkland, hurda metal işinde çalışıyordu.
Çerçen, Safranbolu
Çerçen, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1530 yılı kayıtlarında Çerçi adıyla geçmekte olup, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 17 km, Safranbolu ilçe merkezine 9 km uzaklıktadır.
Maksiler sinir
Maksiler sinir (CN V2, Latince: nervus maxillaris) beşinci kraniyal sinir olan trigeminal sinirin (üçüz sinir) üç dalından biridir. Ana işlevi üst çene, burun boşluğu, sinüsler ve damağın ve dolayısıyla yüzün orta kısmının duyularıdır. Hem boy hem de konum olarak, trigeminal sinirin diğer dalları olan oftalmik sinir ile mandibuler sinir arasında kalır.
Cranium da Os Sphenoidale'nin ala major'undaki foramen rotundum'dan geçer.
Otlukbeli Gölü
Otlukbeli Gölü, Erzincan ili, Otlukbeli ilçe merkezi yakınlarında bulunan dünyadaki tek Traverten set gölüdür. Küçük bir göl olan Otlukbeli 150–160 m uzunluğa, 30–50 m genişliğe, 15–18 m derinliğe, 6500 m2 alana sahiptir. Rakımı 1855 m'dir.
Göl aşınıma uğramış bir platonun üzerinde, derince yarılmış bir vadide yer alır. Gölün güneyi, faylardan çıkan sıcak suların oluşturduğu travertenler ile kapanmıştır. Fay kaynağından bolca demir ve kükürt çıktığından kırmızı tortular bırakmaktadır. Bilim adamları dünyada tek traverten set gölü olmasından dolayı doğal anıt olduğunu düşünmektedirler. Özgün gelişiminden dolayı doğal sit alanı ilan edilip koruma altına alınmıştır.
Göl yakınında Otlukbeli Savaşı'nın olduğu alanda Otlukbeli Savaşı Şehitler Anıtı bulunur.
Korakesion (Alanya) Savaşı
Korakesion Savaşı, MÖ 67 yılında Kilikya korsanları ile Antik Romalı Gnaeus Pompeius Magnus arasında, Korakesion (günümüz Alanya'sı) açıklarında yapılan deniz savaşıdır. Ünlü Yunan tarihçi Plutarkhos, bu savaşı Roma'nın birkaç küçük savaştan sonra Akdeniz'i korsanlardan tamamen temizlediği savaş olarak tanımlar. Plutarkhos, yine Pompeius'un iki yüz gemilik filosuna karşı korsanların bine yakın gemisi olduğunu, ancak korsanların daha ilk çatışmada yenildiğini yazar. (abartılı olduğu son derece açıktır.)
Korsanlar karaya çıktıları zaman Korakesium'da (günümüz Alanya'sı) kuşatılır ve teslim olmak zorunda kalırlar.
Kıbrıs (gazete, 1893)
Kıbrıs, 6 Mart 1893'te yayın hayatına başlayan bir gazete. Kıbrıs'ta yayınlanmaktaydı. Yeni Zaman gazetesinin ad değiştirmiş haliydi ve bu nedenle ilk sayısı aslında 29. sayısıydı. İmtiyaz sahibi Küfizade M. Asaf'tı. Kıraathane-i Osmani matbaasında basılmaktaydı. Dönemin Dahiliye Nazırı Memduh Paşa'nın isteği üzerine kapatıldı. Son sayısı 31 Ekim 1898 tarihinde yayımlanan 318. sayısı oldu.
Ayrıca Kaytazzade Mehmet Nazım'ın Leyle-i Visal romanı 10 Aralık 1894 - 4 Mart 1895 tarihleri arasında kısmen bu gazetede yayımlandı.
Ağaçhatmi
Çok dayanıklı olan bu bitki kesilip vazoya konduğunda diğer bitkilerden daha uzun süre dayanabilir. Yazları sıcak olan bölgelerde çekici beyaz, pembe, kırmızı, lavanta rengi ya da mor çiçekleri için yetiştirilir. Bu çiçekler yenilebilir.
Kamboçya-Sırbistan ilişkileri
Kamboçya-Sırbistan ilişkileri, Kamboçya ve Sırbistan arasındaki ikili ilişkileri ifade eder. İlişkiler 1956'da kuruldu. Kamboçya'nın Belgrad'da büyükelçiliği vardır. Sırbistan'ın Cakarta'da yerleşik olmayan bir büyükelçisi var.
Tarih
Kızıl Kmerlerin kötü şöhretli lideri Pol Pot, 1950'lerin başında Yugoslavya'da yollar inşa eden uluslararası bir tugayın parçası olarak çalıştı. O zamanlar Yugoslavya, Sovyetler Birliği'nin alanından ayrılmıştı ve Pol Pot, bayındırlık işlerinin kitlesel seferberliğinden ve küçük komünist ulusun kültürel kollektifleşmesinden çok etkilenmişti. Geziyi büyük bir sevgiyle hatırladı ve güç kazandığında Yugoslavya ile Kampuchea arasındaki ilişkiyi iyileştirmeye çalıştı. Yugoslavya Devlet Başkanı Josip Tito, 1960'larda ve 70'lerde Kamboçya'yı defalarca ziyaret etti. Pol Pot'un Tito'ya ve politikalarına olan hayranlığına rağmen Tito, Kızıl Kmerleri eleştirdi ve rejimi desteklememe kararı 1979'da Belgrad ile Moskova arasında gerginliğe neden oldu. Ancak Tito, Kızıl Kmer rejiminden hoşlanmamasına rağmen, Vietnam'ın Kamboçya işgalini desteklemedi. Soğuk Savaş sırasında ve Yugoslavya'nın dağılmasından önce, ulusların birbirlerinin başkentlerinde büyükelçilikleri vardı.
Güncel ilişkiler
Resmi ilişkilerde yaklaşık kırk yıllık bir aradan sonra, Kamboçya ve Sırbistan 2011'de ikili ilişkilerin yeniden kurulduğunu duyurdular ve uluslar birbirlerine uluslararası siyasi destek sözü verdiler. Kamboçya Sırbistan'ın Kosova sorunundaki tutumunu destekliyor ve hükûmet Sırbistan'ın toprak bütünlüğüne destek sözü verdi.
İstemihan Taviloğlu
İstemihan Taviloğlu (15 Nisan 1945, Tekirdağ - 17 Mart 2006, İzmir), Türk besteci ve müzik eğitimcisidir. Bir klarnet konçertosu besteleyen ilk Türk besteci olarak tanınmıştır. Ankara Devlet Konservatuvarında müzikoloji bölümünün kurucu üyesi olan ve bu kurumda 20 yıl solfej ve armoni dersleri vermiş olan Taviloğlu, konservatuvardan yetişen tüm müzisyenlerin öğretmeni olarak bilinir.
15 Nisan 1945 günü Ahmet ve Nuriye Taviloğlu çiftinin üçüncü çocuğu olarak dünyaya geldi. 1956 yılında İstanbul Belediye Konservatuvarına girdi. Bir yıl keman çalıştıktan sonra klarnet bölümüne geçti ve Tevfik Çelen ile çalışmaya başladı. 1963 yılında Ankara Devlet Konservatuvarında Hayrullah Duygulu'nun öğrencisi oldu ve bu bölümü de bitirdi. Mezuniyetinin ardından kompozisyon bölümünde Adnan Saygun, Erçivan Saydam ve İlhan Usmanbaş’la beste çalıştı. Ayrıca Ulvi Cemal Erkin’den partisyon okuma, Muammer Sun’dan solfej ve teori dersleri aldı, İlhan Baran ve Ruşen Kam’la çalışarak Kemal İlerici’den Türk Müziği armonisi öğrendi. Konservatuvarın kompozisyon ileri devresini 1974 yılında bitirmiştir.
İstemihan Taviloğlu'nun etkin bir müzisyen olarak yaptığı görevler şöyle sıralanabilir:
17 Mart 2006 günü bir kalp krizi sonucu hayatını kaybeden sanatçı, İzmir Yukarı Narlıdere Mezarlığı'nda toprağa verildi. Gülser Dalkıran Taviloğlu ile evlenmiş olan İstemihan Taviloğlu'nun üç çocuğu vardır. Büyük oğlu Ahmet Taviloğlu, ABD'de yaşayan bir orkestra şefidir.
Taviloğlu, besteciliğin yanında eğitimci yönüyle de ön plana çıkmıştır. Ünlü öğrencileri arasında Fazıl Say ve Ahmet Kanneci de yer alır. Çevirileri ve özgün kitapları bulunmaktadır. Türkiye'nin ilk klarnet konçertosunu yazmıştır. En ünlü eserleri arasında Türk Klarnet Konçertosu”' "Sunu" ve "Beşi Bir Yerde" adlı yapıtları yer alır.
Divitdar Mehmed Emin Paşa
Divitdar Mehmet Emin Paşa (ö. Mayıs 1753, Fustat) I. Mahmud saltanatında, 3 Ocak 1750 - 1 Temmuz 1752 tarihleri arasında iki yıl dört ay on gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.
Hayatı
Doğum yeri ve tarihi hakkında belgeli kaynak bulunmamaktadır. Babası vezirlik rütbesi ile Basra valisi olan Aşçızade Mehmet Paşa idi. Babasına bu rütbe ve görev Basra Köfrezi'nde donanma kaptanlığı yapmakta iken Basra ve el-Kurne'yı hücumdan kurtarması nedeni ile verilmişti. İsminden ve kendinin ilmiye sınıfına ait olanların girdiği kariyere girmesinden de anlaşıldığı gibi, eğitimini iyi bir medresede yapmıştır. Eğitimini bitirdikten sonra Nevşehirli Damat İbrahim Paşa tavsiyesi ile Divan-ı Humayın'da divitdarlık görevine atanmıştır. Bu görevde iken Sadrazam Nevşehirli Damat İbrahim Paşa'nın çok yakın danışmanı ve damadı olan Kethüda Mehmet Paşa'ya yanında kapılanmış ve sonra onun kızı ile evlenmiştir. Sonra İstanbul mukataacığı muhasebeciliği görevini alıp "hacegan" sınıfına geçmiştir.
28 Eylül 1730'da başlayan Patrona Halil İsyanı sırasında 30 Eylül'de Topkapı Sarayı'nda yapılan toplantıda Zulali Hasan Efendi tarafından Sadrazam İbrahim Paşa'nın idam edilmesine önerisine uyularak ulemanın da fetvası alınarak Sadrazam İbrahim Paşa ve damatları (bu arada Kethüda Mehmed Paşa) Kapılararası'nda boğdurulmuşlar ve cesetleri arabalarla sarydan cıkarılarak isyancılar tarafından İstanbul sokaklarında gezdirilerek hakaret edilmiştir. Bu nedenle bunların yakını olan Divitdar Mehmet Emin Efendi de epey müddet devlet hizmetinden uzak kalmıştır.
Patrona Halil'in ve hempalarının elmine edilmesi ile Divitdar Mehmet Emin şehremini, ruznamce-i evvel ve 1743 Ocak tevcihatında defter emini ve 1742 ve 1743 tevcihatlarında da yeniçeri efendisi ve 29 Aralık 1747'de sadrazam kethüdası olan Yusuf Efendi'nin yerine tersane emini olmuştur. 16 Eylül 1747'de ise vezir olan sadrazam kethüdası Yusuf Efendi'nin yerine Sadrazam kethüdası görevine terfi etmiştir ve bu görevde üç buçuk ay kethüdalık yapmıştır.
Divitdar Mehmet Paşa, haşin tabiatli olup devlet ricali ile iyi geçinemeyerek azarlama ile maiyyetini gücendirmek ve devlet işlerinin ahenk içinde yürümesine engel çıkartmakla hemen isim yapmıştır. Bu padişaha kadar erişip I. Mahmut, sözlü olarak sadrazamın kendisine bu haşin ve kırıcı hallerden vazgeçmesi için uyarmasına rağmen Sadrazamın tutumu pek yumuşamamıştır.
Divitdar Mehmet Emin Paşa'nın sadrazamlık döneminde İstanbul bir sıra afet geçirmiştir. Bu afteler dolayısıyla halk Divitdar Mehmet Emin Paşa'nın "uğursuz" olduğuna inandığı ve kendisine "düztaban" lakabı takıldığı belirtilmektedir:
31 Mart 1750'de bir yangın Kapalıçarşı içindeki Bitpazarı, Abacılar, Yorgancılar, Yağlıcılar ve Haffaflar sokaklarındaki dükkanları tamamen yakmış ve sadrazamın ikamet ve görev konağı olan Ağakapısı'da yanmıştır. Ağakapısı ve özel dükkanlar hazineden destek sağlanarak yeniden yapılmıştır.
21 Temmuz 1751'de Karaman Semtinde bir ekmek fırınında başlayan yangın Atpazarı, Kıztaşı, Yeniodalsr semtlerine rüzgâr nedeniyle yayılmıştır. Bu yangında yeniçeri ve sekbanlara ait 162 orta kışlası yanıp sadece 11 kışla kurtarılmıştır. Etmeydanı'nda bulunan Orta Camii de tamamen yanmıştır. Yeni kışlaların yapılması için devlet hazinesi 689 kese altın tutan destek sağlamıştır.
4 Ağustos 1751'de çok şiddetli sağanak yağmur yağmış bu yağmurun tuzlu olduğu iddia edilmiştir. Ortaya çıkan seller özellikle köhne binaların çökmesine neden olmuştur. Taşan Kasımpaşa deresi yoldan birkaç kulaç yükselmiştir. 165 ev, 16 ekmek fırını ve 60 ticarethane yıkılmıştır.
Yine aynı ayda İstanbul'da halk diliyle "taun-u kebir" adı verilen kolera (ve belki de veba) salgını ortaya çıktı. İstanbul'da çok büyük sayıda kişi hayatını bu salgın hastalık sonucu kaybetti ve bazı hanelerde tüm ev halkı sırayla hayatlarını kaybettiler.
O yıl daha Kasım ayı başlamadan 25 Ekim 1751'de bir rüzgâr fırtınası ile birlikte şiddetli kar yağışı ortaya çıktı. Şiddetli rüzgâr şehirdeki çok büyük ağaçları devirdi. Topkapı Sarayı bahçesinde bulunan yüzlerce selvi ağacı yerle bir oldu. Fırtına dolayısıyla Karadeniz'de 2000 ve İzmit Körfezi'nde 42 ufaklı irili deniz vasıtası battı. Kar kalınlığı o kadar fazla idi ki köhne olan çatı ve damlar çöktü. Bu fırtına yıllarca "ağaç kıran fırtınası" olarak halk arasında hatırlandı.
Azledildikten sonra ortaya çıkan ve o zaman "Saray Ağaları Vakası" olarak adlandırılan siyasi skandala göre sadrazamın haşin ve kırıcı tutumundan aksi etkilen devlet ricali ve yüksek saray halkı kendisi aleyhinde devamlı I. Mahmud'u etkilemeye çalışmaktaydılar. Kızlar Ağası olan Beşir Ağa padişahı sadrazamı azlettirmeye ikna edemeyince bir değişik komploya baş vurmuştur. Sık olan afetler dolayısıyla adı halk arasında "uğursuzluğu" ile adı çıkan Sadrazamın gerçekten "uğursuz" olduğuna dair inancı pekiştirmek için Yeniçeri Ağası olan Macar Hasan Paşa ile bir yeni komplo hazırlamıştır. Bunlar İstanbul'un çeşitli yerlerinde kasten yangın çıkartmak için anlaşmışlar ve bu anlaşmayı uygulamaya koyulmuşlardı. Sonradan yapılan soruşturmalardan öğrenildiğine göre çıkartılan bu yangınlardan birisinde Sadrazam'ın Süleymaniye semtinde bulunan şahsi konağı yanıp kül olmuştur. Sadrazam bunun nedeni için yaptığı soruşturmada Yeniçeri Ağasına sorduğu "neden yangın çıktı?" sorusuna aldığı yanıt "Elimizden bu kadarı gelir!" olmuştu. Bütün bunlar Divitdar Mehmet Emin Paşa sadrazamlıktan azledildikten sonra yapılan soruşturmalar sonucu ortaya çıkmıştır ve yeniçeri ağası azledilip sürgüne gönderilmiştir.
Bu sırada padişah I. Mahmud ortaya çıkan afetlerden, halkın bunların nedeninin sadrazamın "uğursuzluğu"'na bağlamasından, sadrazamının devlet ricaline karşı şiddet tutumunu değiştirmeyip bir yangın sırasında halkın önünde yeniçeri ağasını azarlayıp ona hakaret etmesinden ve gerçekten veya kasıtlı olarak, devlet ricalının sadrazamın tutumundan şikayetçi olmasından etkilenmiş ve sadrazamı azletmeye karar vermiştir.
2 Temmuz 1752 de Babıâli'de Sadrazam'ın tertip ettiği ulufe töreni ile kapıkulu süvarilerinin maaşlarını dağıttığı sırada kapıcılar kethüdası sadrazama bir hatt-ı humâyunla getirip kendisinden mühr-i hümayunu almıştır. Ulufe töreni bozulmayarak maaş dağıtımına defterdarın devam etmesi iradesini de ona tebliğ etmiştir. Sonra kapıcılar kethüdası Divitdar Mehmet Emin Paşa ile birlikte saraya gitmiş ve sabık sadrazam Balıkhane mahbesinde tutuklanmıştır.
Divitdar Mehmet Paşa, sonra Girit'te Resmo'ya sürgüne gönderilmiştir. Sonra affedilip Şubat 1753'te kasabasında ikamete memur edilmiş ve 1753 Şubat'ta Boynueğri Seyyid Abdullah Paşa'nın yerine Mısır eyaleti valiliği görevine tayin edilmiştir. Fakat Mayıs 1753'te Kahire'ye eriştiği günlerde bilinmeyen bir nedenle beklenmedik bir anda ölmüştür.
Fustat'ta el-Mukattam dağının eteğinde bulunan İmam-ı Şafii hatiresine gömülmüştür.
Değerlendirme
Uzunçarsılı'ya göre iyi bilgili ve gayet tedbirli kararlar alan bir sadrazam idi.
İzzi tarihindeki değerlendirme ise onu geçimsiz, hiddetli, kalb kırıcı olarak nitelendirmektedir.
Hâdikatü'l-Vüzera zeyli değerlendirmeye göre gür sakallı, maarife aşina, müdebbir, vakur ve fevkalâde cömert olduğunu, fakat sadaretinde selefleri gibi müstakil olmadığından iş göremediği kaydetmektedir. Bundan dolayı devamlı hiddetli ve asabı olduğu çıkartılmaktadır.
Şamdanîzâde, yeniçeri ağasıyla arasının açık olmasından dolayı ağanın sık sık yangınlar çıkarmasının uğursuzluğuna hamledilmek suretiyle azledildiğini beyan etmektedir.
Eserleri
1752'de Divitdar Mehmet Paşa Boğaziçi'nde Küçüksu Mesiresinde Küçüksu Kasrı denilen bir kasır, havuz ve gezinti köprüsü yaptırmıştır. Bu kasrın açılması ilkbaharda köşkün bahçesinde verilen bir ziyaret ile açılmıştır. Bu açılma töreni ve şöleninde 40-50 şair "Nüzhet-ge-i-safa" adı verilen bu mevkii için yazdıkları kasideleri okumuşlardır.
Boğaziçi'nde Kandıllı deniz kıyısında merdivenli sokağın alt başındaki bulunan çeşmenin kitabesi bu çeşmenin Divitdar Mehmet Paşa tarafından yaptırıldığına işaret etmektedir. Fakat bu kitabede çeşmenin yapılma tarihinin 1765 olarak gösterilmesi ve Divitdar Mehmet Paşa ölümü 1753 olduğuna göre, bu kitabe bir problem ortaya çıkartmaktadır.
Shikamaru Nara
Shikamaru Nara (奈良シカマル) Naruto adlı anime ve manga serisinin kurgusal karakterlerinden biridir. "Shika" geyik (鹿), "-maru" da yuvarlak, daire (丸) anlamına gelmektedir ama bu isim Japonya'da hayvan veya eşya ismi yerine geçebilen bir isimdir. Bu isimlerden bazıları "Ino-Shika-Cho" 'dur. Aynı zamanda Hanafuda adlı bir kart oynundaki kazanan elin adıdır.
"Nara" Japonyada'ki bir bölgedir ve oradaki Nara parkı en iyi geyik koruma yeridir. Shonen Jump oylamalarında Nara'nın Shika parkı en iyi 10. yer seçildi ve Shikamaru animede 10. takımda.
Nara Shikamaru, Asuma Sarutobi'nin takımının en tembel üyesidir. Ino Yamanaka ve Chōji Akimichi ile aynı takımdadır. Çünkü onların babası eskiden aynı gruptadır. Shikamaru grubu ile iyi anlaşır ve çoğunlukla birlikte çalışırlar ama Shikamaru'nun güvenini ve arkadaşlığını kazanan Chōji'yle daha da yakındır. Bunun nedeni Shikamaru ve Chōji küçükken, Shikamaru Choji'ye hep yardım edip onun yanında kalmıştır. Shikamaru'nun favori yiyecekleri uskumru ve deniz yosunudur tabi yanında rafadan yumurta ile. Özlü sözleri ise "Hayatı tadında ve sakin yaşayın." ve "Hayat sakindir."dir. Aşırı derecede tembel biri olan Shikamaru, işten hep kaçmaktadır. Boş zamanlarında hep kestirir, bulutları izler veya düşünce oyuyunu olan Shogi ya da Go oynar. Ne zaman bir dövüşe veya savaşa katılması gerekse kaçar veya dalgın rolü yapar. Kaçmak istediği durumlarda ise, özlü sözü olan "Ne kadar zor" veya "Ne kadar yorucu" der (めんどくせぇ, mendokusē, İngiliz televizyonlarında "what a drag"). Tamamen kendinin bu kişiliğinin farkındadır ve hatta kendine dublaj yapar ve kendine "Kaçmada bir numaralı kişi" veya "Bir numaralı korkak" der. Bu kadar tembel olmasına rağmen takım arkadaşları tehlikede olunca Shikamaru çok hızlıdır. O Gölge takliti tekniği ile düşmanlarının bütün zamanını alır çünkü sadece strateji yapar. Bu durum onu çok tehlikeye sokar. Arkadaşları için hayatını tehlikeye bile atabilir. Sık sık zor durumlar için çağrılır. Bu durumlardan zekası sayesinde ciddi yaralar almadan kurtulmayı başarmıştır. Asuma, Shikamaru hep onu Shogi ve Go'da yenebilirken notları neden hep düşük diye düşünmüştür ve onu bir IQ testi'ne sokmuştur. Sonuç olarak Shikamaru fazlası ile zeki çıkmıştır. Asuma, Shikamaru'nun IQ'sunun 200'ün üstünde olduğunu ve onun düşük notlarının nedeninin ise kurşun kalemi kaldırıp yazmanın kendisine çok yorucu geldiğinden olduğunu öğrenmiştir. Aklını savaş sırasında kullanırken hep parmaklarını birbirine değdirecek şekilde bir yuvarlak oluşturur. Chuunin olarak ilk çaylak olan Shikamaru ilk görevini de Sasuke'yi kurtarmak olarak Tsunade'den alır ancak bu görevde Sound 5 nedeniyle başarılı olamaz ve hafif yaralanarak Konoha'ya döner. Temari ve babasından azar işittikten sonra chuunin olmaya devam etmeye karar verir ve serinin 2. bölümünde de onu chuunin olarak görürüz. Serinin 2. Kısmında Hidan ve Kakuzu'nun Asuma'yı öldürmesinden sonra intikam almak için Hidan'la dövüşür. Hidan'ı patlatarak uzuvlarına ayırır. Böylece intikamını almıştır. Hidan, ölümsüz biri olduğu için paramparça olarak toprağın altında hala hayatta durur çünkü o orman sadece Nara Klanı'nın girebildiği bir ormandır.
Twyfelfontein
Twyfelfontein, (Afrikaansː güvenilmez kaynak), resmi adı ile | /Ui-//Ais (Damara/Namaː sıçrayan su deliği), kuzey-batı Namibya'da yer alan Kuene Bölgesi'nde bulunan antik kaya gravürleri sit alanıdır.
Sit alanı, ilk avcı-toplayıcılar ve daha sonra Khoikhoi çobanları tarafından 6,000 yıl boyunca yerleşim yeri olarak kullanılmıştır. Her iki topluluk da bölgeyi, Şamanist ayinlerini gerçekleştirmek amacı ile kullanmıştır. Bu ayinler, en az 2,500 kaya çizimi, kaya boyaması ile sonuçlanmıştır. Bu gravürlerin birçoğu, bölgede artık bulunmayan hayvanları tasvir ediyor - filler, gergedanlar, zürafalar ve aslanlar - ve bir de deniz aslanı gravürü, ki şu an 100 km'den daha uzaktaki sahille teması göstermektedir.
Afrika'daki en büyük kaya sanatı örneklerini barındıran bölge, 1952'de ulusal bir anıt oldu. Bölge, doğal rezerv olarak belirlendiği 1986 yılına kadar resmi koruma almadı. UNESCO tarafından 2007 yılında Kültür Mirası olarak tanımlanmıştır. Ayrıca, Namibya'daki ilk Dünya Mirası Alanı'dır.
Komarovski
Komarovski, Rusya'nın Orenburg Oblastı'nda bulunan bir kapalı şehir. Rusya Stratejik Füze Kuvvetleri tarafından yönetiliyor. Yasnıy ili içerisinde bulunan bir anklavdir. Yüzölçümü 10,34 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 8,064'tür. 1920-1925 yıllarda şehir yerleri Rusya SFSC'nin Kırgız Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içindeydi. 1925-1931 yıllarda şehir yerleri Rusya SFSC'nin Kazak Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içindeydi. 1994 yılda Rusya hükûmeti kapalı şehrin adını Orenburg Oblastı'nda vefat eden Sovyet kozmonotu Vladimir Komarov'un onuruna verdiler. .
Kaytazzade Mehmed Nazım
Kaytazzade Mehmet Nazım, (d. 1857, Lefkoşa, Kıbrıs - ö. 1924, Lefkoşa), Kıbrıslı şair, yazar, bürokrat.
Hayatı
Kaynaklarda Kaytazzâde Mehmet Nâzım Efendi'nin 1857 yılında Lefkoşa’da doğduğu belirlenmiştir. Doğduğu yerde öğrenimini bitirdikten sonra 1884 yılında kamu hizmetine girdi ve sırasıyla Sakız Adası, Adana, İstanbul, İzmir ve Bursa’da görev yaptı. 1914 yılında istifa ederek Kıbrıs’a döndü.
Bir süre İstanbul’da kaldıktan sonra şair, Lefkoşa Şer’iye Mahkemesi’nde kendisine verilen kâtiplik görevini ölüm tarihi olan 1924 yılına kadar devam ettirmiştir.
Mensur eserleri
Şâirin Kıbrıs’ta yayımlanan yerel gazetelerde çok sayıda gazel, şarkı, kıt’a vb. şiirleri yayımlanmıştır.
Kaytazzâde M. Nâzım’ın Kıbrıs gazetesinde 39 bölüm olarak tefrika edilen Yadigâr-ı Muhabbeti başlıklı romanı, aynı gazete tarafından 1893’te (veya 1894'te) neşredildi. Bu, Kıbrıs Türk edebiyatının neşredilen ilk roman oldu. Bu romanın Latin harflerine transkripsiyonunu gerçekleştiren araştırmacı Harid Fedai'ye göre, Osmanlı topraklarında hissedilen Abdülhamid baskısı romana yansımış, Servet-i Funûn edebiyatının diğer örneklerinde olduğu gibi romanda da kentsoylu aydınların yaşamları, kişisel dramları konu edilmiştir. Yazarın yine Kıbrıs gazetesinde 12 bölüm halinde tefrika edilen yarım kalmış Leyle-i Visâl başlıklı ikinci bir romanı daha vardır. Birinci romanın konusu İstanbul’da, ikinci romanın konusu ise Sakız Adası’nda geçmektedir.
Nazım eserleri
Kaytazzâde, Müftü Hasan Hilmi Efendi’den sonra aruz vezni kullanan Kıbrıslı şairlerin en güçlü temsilcilerinden biri olarak kabul edilir. 19'uncu yüzyıl şairi olması nedeniyle hem divan şiirine, hem de Tanzimat Edebiyatı'na ait özellikler taşımaktadır. Şairin Kıbrıs’ta yayımlanan yerel gazetelerde çok sayıda gazel, şarkı, kıt’a türünde şiirleri yayımlanmıştır.
Kaytazzâde Mehmed Nâzım Efendi'nin şiirlerinden Mevlâna Celâleddîn-î Rûmî'ye büyük saygı duyduğu ve Mevlevîlik'e yürekten bağlı olduğu anlaşılmaktadır. Kaytazzâde Mehmed Nâzım Efendi'nin şiirleri arasında Mevlâna'ya yazılmış üç şiir ile bir beyit bulunmaktadır. Üç şiirden biri gazel, diğer ikisi ise kıta ve kıta-i kebire nazım şekilleriyle yazılmıştır.
Tahassür başlıklı ikinci mersiye, hicrî 1311, miladi 1893 yılında hac fârizâsını yerine getirmek üzere gittiği kutsal topraklarda, Tûr’da vefat etmiş olan Lefkoşa Mevlevîhanesi Postnişîni Savfet Dede için yazılmıştır. Beş dörtlükten oluşan mersiye, Tahassür başlığından da anlaşılacağı gibi, şairin hasret ve üzüntüsünü dile getirmektedir. Kendisi de Mevlevî tarikatına bağlı olan Mehmet Nâzım Efendi, mürşîdinin vefâtından büyük bir üzüntü duymuştur. Şairin oğlu Gâlib ile zevcesi Zehra Hanım’ın vefâtları üzerine kaleme aldığı mersiye türünde bir kıt'ası daha bilinmektedir: "Ciğer-pâremdi oğlum Gâlib‟im Zehrâ refîkamdı
İkisinden de dûr oldum ne Gâlib kaldı ne Zehrâ
Vücûdun inkılâb eyler nihâyet bir avuç hâke
Olursun sen de pey-rev anlara ey Nâzım-ı şeydâ"
Kral Arthur ve Şövalyeleri
Kral Arthur ve Şövalyeleri (İngilizce orijinal adı: The Story of King Arthur and His Knights), Amerikalı yazar ve ilüstratör Howard Pyle tarafından yazılmış olan, Kral Arthur efsanelerinin derlenmesinden oluşan dört ciltlik roman serisinin ilk kitabı. Bu seride Pyle Kral Arthur efsanelerinin çoğunu alıp çocuk okurlar için sadeleştirerek bir roman haline getirip yeniden anlatmıştır.
Alacaatlı, Çankaya
Alacaatlı, Ankara ilinin Çankaya ilçesine bağlı bir mahalledir. Konum olarak Yaşamkent, Dodurga ve Türkkonut Mahalleleri ile komşudur.
Tarihçe
Mahallenin 200 yıllık bir tarihi vardır. Mahalle klasik iç anadolu kültürünün yaşatıldığı bir Mahalle olmaktan artık çıkmıştır. Alacaatlı Mahalle Güzelleştirme ve Koruma derneği sayesinde belirli organizasyonlarla mahallenin eski kimliği yaşatılmaya çalışılmaktadır. Bu organizasyonlar toplumu bir araraya getirerek ayrılmışlığı ortadan kaldırmayı hedeflemektedir. Kültür olarak anadolu insanı özelliğini taşıyan Alacaatlı köyü sakinleri misafirperverlikleri ve hoşgörüleriyle çevre köylerce tanınmışlardır.
23.07.2004 tarih ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2’nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür.
Coğrafya
Ankara merkeze 20 km, Çankaya ilçesine 21 km uzaklıktadır.