Fritz_Mauthner
Mauthner'in Dil Eleştirisi (Sprachkritik)
Mauthner'in dil yoluyla klasik epistemolojiye yönelik şüpheciliğinin, kendi çağı olan fin de siecle'de yani, yüzyılın sonu Avrupası'nda yeni bir düşünce olmadığını biliyoruz; öyle ki 'son' terimi, o çağda sıklıkla şeylere iliştirilen bir tamlamaydı. Mauthner çağındaki bu popüler akımı şu şekilde ifade eder: "Kim çağdaş, sonun özlemini çeker ve modern görünmek isteyen herkes sondan bahseder." Mauthner'in dil eleştirisinde, modernite ile bir son arzusu arasındaki bağlantı, felsefe bağlamında bakıldığında özel bir aciliyet kazanır. Mauthner, felsefenin sonunu arzular ve çalışmalarını disiplinin dönüşümüne bir katkı olarak görür. Bu sebeple de dil eleştirilerinin yoğunlaştığı kitabının adı Katkılar'dır. Ayrıca o, John Locke'un İnsanın Anlama Yetisi üzerine Deneme eserinin adını 'Gramatik Deneme' veya kısaca 'Dil' diye adlandırmakta ve anlam teorisiyle dil eleştirisinin öncüsü olarak gördüğü bu kitabı övmektedir. Mauthner sonu düşleyen bir düşünürden çok, disiplinler için gerekli gördüğü anti-metafiziksel dönüşümü sağlamaya çalışmaktaydı. E. Bredeck'in Katkılar'dan hareketle belirttiğine göre Mauthner eserinde, modernlik ile modern görünmek arasında açık bir ayrım yapar. Dilsel dönüşle ilişkilendirilen diğer düşünürlerin aksine Mauthner, felsefenin gerçek konusunun dil olduğunu öne sürerken, felsefeyi eski prestijli konumuna geri döndürmeye çalışmaz.; bunu anlar ve uygular. Bu kuşkuculuğun doğru anlaşılması için onun kuşkuculuğunun asıl hedefinin neresi olduğu açıkça belirtilmelidir. K. Arens'in Linguistik Şüphecilik makalesinde tarihsel olarak Mauthner'le yakın bir ilişki kurduğu Hugo von Hofmannsthal'ın Lord Chandos'un Mektupları isimli eserinde, Lord Chandos'un çıktığı yolculuk tıpkı Mauthner'in dil eleştirisi yolculuğunun kurgusu; hatta daha doğru bir ifadeyle o çağın edebileştirilen figüratif tasviridir. Dilin epistemolojik doğruluğuna sorgusuz sualsiz güvenen klasik bilimin geçerliliği konusundaki şüpheleri, Chandos'u bilginin pınarı olarak doğaya sığınmaya yönlendirir. Onu kaçmaya iten dil krizinin başlangıcının tarifi, ilgili dil güçlüklerinin daha derin doğasının bir göstergesi olarak özel ilgiyi hak etmektedir. Chandos, örneğin, dilin epistemolojik etkinliğinden şüphe duymaya başlamadan önce bile, kendini neredeyse mistik bir durumda hissetmişti, doğadaki gizli karşılıkları sezebiliyor ve nihayetinde ortaya çıkarabiliyordu. Ruhun ve maddenin bu türden birliği, dilin insan varlığı üzerindeki bölücü etkilerinden önce gelmektedir. Ernst Cassirer de benzer bir biçimde insanın sembolleştirme edimini kazanmasıyla ruh-beden birliğinden ayrılarak ruh ve beden varlığına dönüştüğünü savunur. Bu görüşlere göre insanlığın dil öncesi durumu, geleneksel ekoller tarafından kabul edilmiştir. Yine aynı görüşler doğanın hem dilin kazanımlarıyla kaybolduğunu, hem de ilkel bir insanın henüz gerçek insanlığını bulamadığını savunur. Cassirer, dil eleştirilerinde o çağın hatasının, dili, usla özdeş tutmak olduğunu belirtir. S. Sjöberg'in aktardığına göre Cassirer, benzer şekilde Mauthner'in probleminin de dili (kelimeler ve kavramlar), evrensel ve dil dışı duyumları tikel ya da özel olarak sınırlandırarak, ikisi arasında aşılmaz bir uçurumun ortaya çıkmasında bulunduğunu belirtmektedir. Dilin bize sadece bir 'pars pro toto/bütün yerine parça' vereceğini iddia eder. Mauthner'in kavramsal dili reddiyle beraber dile yalnızca duyguların aktarımı konusunda biçtiği rolü Cassirer, en başta dilin tanımını yaparken düzeltir. Dili iki bölüme ayıran Cassirer, kavramsal dilin yanında duygusal dilin olduğunu ve dilin, kavramları soyutlaştırmadan önce duyguları ve duygulanımları soyutlaştırarak dışlaştırdığını ifade eder.