cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karşınızda Peter Sellers
Çeşitli film festivallerine katılmış ve Türkiye dahil pek çok ülkede sinemalarda gösterilmiş olan film, aslında televizyon için çekilmiştir.
Yedi Evlat İki Damat
Yedi Evlat İki Damat, yönetmenliğini Halit Refiğ'in üstlendiği 1973 çıkışlı Türk filmidir.
Paşaormanı, Düzce
Coğrafya
Köy, Düzce il merkezine 5 km uzaklıktadır.
Ilich Ramirez Sanchez
Ilich Ramirez Sanchez veya daha sık kullanılan lakabıyla Çakal Carlos, (d. 12 Ekim 1949), Venezuelalı eylemci. Birçok yasa dışı eylemde yer almış Sanchez, 2007 itibarıyla Fransa'da Fleury Merogis Cezaevi'nde tutulmaktadır.
Marksist-leninist bir ailenin oğlu olarak Venezuela'nın Karakas şehrinde dünyaya geldi. 1966 yılında annesi ve kardeşleriyle birlikte Londra'ya gidip, İngiltere'de üniversite eğitimi gördü. Uzun bir dönem Marksist gençlik örgütlenmelerinin içinde yer alan Carlos, 1975 yılında Filistin Halk Kurtuluş Cephesi (FHKC) kamplarında eğitilerek İsrail'e karşı savaşmaya başladı. Daha sonraki yıllar İsrail hükûmetine karşı verdiği mücadeleyi Batı'nın büyük şehirlerine taşıyan Carlos, İsrail'le ilişkisi olan birçok banka, dernek, gazete ve elçiliğe bombalı saldırıda bulundu. 1980 yılında dünyanın en çok aranan adamı olarak ilan edilen Carlos, CIA, Mossad, Interpol ve Fransız istihbaratını birçok kez atlattı.
Özellikle 1980'li yıllarda yaptığı eylemlerle adını duyuran Ilich Ramirez Sanchez hakkında birçok kitap yazılırken, hayatı da defalarca kez filmlere konu oldu.
Binbirsurat olarak da tanınan Carlos'un en önemli eylemlerinden birisi de Anis el-Nakkaş ile beraber Viyana'daki OPEC toplantısında, aralarında 10 petrol bakanının da bulunduğu 70 kişiyi rehin alması ve olay sonrası rehineleri Cezayir'e kaçırmasıydı. Carlos, 25 yıllık bir kovalamacanın ardından 1994 yılında Fransız ve Sudan istihbarat örgütlerinin ortaklaşa düzenledikleri bir operasyonla yakalandı. Mahkeme sonrası müebbet hapis cezasına çarptırılan Carlos, yargılanma esnasında tanıştığı avukat Isabelle Coutant Peyre ile evlendi. Fransa'da Fleury Merogis Cezaevi'nde bir hücrede tutulmaktayken Clairvaux'da çok sıkı korunan bir hapishaneye nakledildi. Eşi sağlık merkezlerinden uzaklığı sebebiyle bu nakle karşı çıkıyordu. Şu anda Paris'te La Santé cezaevinde kurbağa lakaplı gizli Fransız polislerinin suikast girişiminden yeni kurtulmuş halde bulunuyor. İzolasyon şartları ağırlaştığı gibi vatandaşı olduğu Venezuela'nın Fransa elçiliği tarafından iadesine dair hiçbir esaslı teşebbüste bulunulmamasından yakınmaktadır. 1975'te müslüman olan Çakal Carlos, Salim Muhammed Nuri adını almıştır.
Çakal Carlos 2012 yılında Paris ceza evinden telekonferans yöntemi ile röportaj vermiştir.
Ayrıca teleröportaj yöntemiyle yazdırdığı makaleler 2007 yılından bu yana her hafta Baran dergisinde yayınlanmaktadır. Ekim 2014'te, Eylül 1974'te Paris'teki bir kafeye düzenlenen ve iki kişinin ölümüne ve 34 kişinin yaralanmasına yol açan saldırıyla da suçlandı. Suçlamalara uzun süre itiraz ettikten sonra, 2016 yılının Mayıs ayında duruşmasının devam etmesi kararlaştırıldı ve Mart 2017'de başladı. 28 Mart 2017'de bu saldırı nedeniyle ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. 2017'de Filistin Direnişinde toplam 80 ölümün sorumluluğunu üstlendi.
Kazuya Igarashi
İstatistikleri
170||4||3||0||10||0||183||4 170||4||3||0||10||0||183||4
Kanaviçe işi
(İngilizce:Cross-stitch) Kanaviçe işi, bir resmi şekillendirmek için x biçimli dikişlerin kullanılması yöntemidir. Bu bakımdan kanaviçe işi kumaş ipliğinin sayıldığı nakış işinde popülerdir ve uygulaması kolaylıkla yapılır. Dikişçiler, dikişlerin bir ebat ve görünümde olmasını sağlamak için iplikleri sayarlar. Kanaviçe işinin bu uygulaması ayrıca sayılı kanaviçe işi olarak adlandırılır. Bazen kanaviçe işi, kumaş üzerinde baskısı yapılmış dizayn üzerinde yapılır.
Tarih
Kanaviçe işi, nakış formunun en eski örneklerinden biri olup dünyanın her yerinde bulunabilir. pek çok halk müzeleri özellikle Avrupa kıtasından ve Asya'dan kanaviçe işi ile süslenmiş giysi örneklerini sergilerler.
İki boyutlu (gölgesiz) bitkisel ve geometrik desenli kanaviçe işi, (genellikle siyah ve kırmızı pamuk ipek telleri ile keten bezi üzerine çalışılmış) Batı Avrupa ve Orta Avrupa halkı nakışının karakteristiğidir.
Amerika Birleşik Devletleri Plymouth, Massachusetts'deki "Hacı Salonu" günümüzde en erken bilinen kanaviçe işine ev sahipliği yapmaktadır. Örnek, yaklaşık 1653 yılında kaptan Myles Standish'in kızı Loara Standish tarafından yaratılmıştır.
Toyota Porte
Toyota Porte, Toyota tarafından 2004 yılından bu yana üretilen bir Mini MPV modelidir. Araç Toyota Vitz temellidir.
II. İoannis
'''II. İoannis Komninos ya da Comnenus' (, Iōannēs II Komnēnos''; 13 Eylül 1087 – 8 Nisan 1143) 1118 ile 1143 yılları arasında Bizans imparatoru. Ayrıca "İyi İoannis" veya "Güzel İoannis" (Kaloïōannēs) olarak da bilinir, imparator I. Aleksios ile İrini Dukena'nın en büyük erkek çocuğu ve Komninos Restorasyonu boyunca hüküm süren ikinci imparatordur. İoannis, yarım yüzyıl önce Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra imparatorluğunun uğradığı zararı telafi etmeye kararlı, dindar ve kendini adamış bir hükümdardı.
İoannis, Komneinos imparatorlarının en büyüğü olarak değerlendirilir. İoannis, saltanatının çeyrek asrı boyunca batıda Kutsal Roma İmparatorluğu ile ittifaklar kurdu, Balkanlar'da Peçenekler, Macarlar ve Sırpları kesin bir şekilde mağlup etti ve kişisel olarak Küçük Asya'daki Türklere karşı çok sayıda sefer düzenledi. İoannis'in seferleri doğudaki güç dengesini temelden değiştirdi, Türkleri savunmaya zorladı ve Anadolu yarımadasının hemen karşısındaki birçok kasaba, kale ve şehri Bizans geri aldı. İoannis, güneydoğuda Bizans kontrolünü batıdaki Büyük Menderes'den doğuda Kilikya ve Tarsus'a kadar uzattı. Hristiyan dünyasının lideri olarak imparatorun rolüne ilişkin Bizans idealini göstermek amacıyla İoannis, Bizans ve Haçlı devletlerinin birleşik güçlerinin başında Müslüman Suriye'ye yürüdü; seferdeki büyük güce rağmen, İoannis'in umutları, Haçlı müttefiklerinin kaçamak davranışları ve güçlerinin yanında savaşma konusundaki isteksizlikleri yüzünden hayal kırıklığına uğradı.
İoannis'in hükümdarlığında, imparatorluğun nüfusu yaklaşık 10 milyon kişiye ulaştı. Çeyrek yüzyıl süren İoannis'in hükümdarlığı dönemin ya da yakın dönemin yazarları tarafından, babası I. Aleksios'un ya da oğlu I. Manuil'in hükümdarlıklarından daha az kaydedilmiştir. Özellikle, İoannis'in yerel yönetiminin veya politikaları hakkında çok az şey bilinmektedir.
Fiziksel görünümü ve şahsiyeti
Latin asıllı tarihçi Surlu Vilyam, İoannis kısa ve alışılmadık derecede çirkin, gözleri, saçları ve ten rengi o kadar koyu ki, 'Moro' olarak biliniyordu şeklinde tarif eder. Yine de fiziksel görünümüne rağmen İoannis, Kaloïōannēs, "İyi İoannis" veya "Güzel İoannis" olarak biliniyordu; sıfat onun karakterine atıfta bulunmaktadır. Her iki ebeveyni de alışılmadık derecede dindardı ve İoannis onları geçti. Saray üyelerinden konuşmalarını yalnızca ciddi konular ile sınırlandırmaları bekleniyordu. İmparatorun masasında servis edilen yemekler çok tutumluydu ve İoannis aşırı lüks içinde yaşayan saray mensuplarına telkinlerde bulunurdu. Konuşması ağırbaşlıydı, ancak ara sıra hazırcevap sözlerle dolu konuşma yapardı. Tüm anlatımlar, bir Orta Çağ hükümdarında alışılmadık bir özellik olan karısına sadık bir koca olduğunu kabul eder. Kişisel tutumluluğuna rağmen, İoannis imparatorluk rolü konusunda yüksek bir kavrayışa sahipti ve eğer avantaj sağlayacaksa tam bir tören ihtişamı ile görünürdü.
İoannis, dindarlığı ve oldukça yumuşak ve adil hükümdarlığıyla ünlüydü. Zulmün norm olduğu bir zamanda, ahlaki bir yöneticinin istisnai bir örneği olarak kabul edilir. Asla kimseyi ölüme veya sakatlamaya mahkum etmediğine inanılır. Hayırsever yardımlar cömertçe dağıtıldı. Bu nedenle Bizanslı Marcus Aurelius olarak anılmıştır. Kişisel ahlak ve dindarlığı örneğiyle, çağının tavırlarında dikkate değer bir gelişme sağladı. Kendisinin ve eylemlerinin tanımları, büyük bir öz kontrol ve kişisel cesarete sahip olduğunu ve mükemmel bir stratejist ve general olduğunu gösteriyor.
Tahta çıkışı
Aleksios, oğlunun iktidarı ele geçirme konusundaki kararlı hareketinin ardından gece öldü. İoannis, karşı darbeden korktuğu için annesinin ricasına rağmen babasının cenazesine katılmayı reddetti. Ancak birkaç gün içinde konumu güvenli görünüyordu. Ancak, II. İoannis, tahta çıkışından sonraki bir yıl içinde, annesini ve kız kardeşini de içeren bir komployu ortaya çıkardı. Anna'nın kocası Nikiforos, onun hırslarına pek sempati duymuyordu ve komployu başarısız kılan onun desteğinin olmamasıydı. Anna, imparatorun arkadaşı İoannis Aksuh'a teklif edilen mülkünden alındı. Aksuh akıllıca reddetti ve etkisi, Anna'nın mülkünün sonunda kendisine iade edilmesini ve II. İoannis ile kız kardeşinin en azından bir dereceye kadar uzlaşmasını sağladı. İrini bir manastıra kapandı ve Anna, daha az aktif tarihçilik mesleğini üstlenerek kamusal yaşamdan etkin bir şekilde çıkarılmış görünüyor. Ancak Nikiforos ile kayınbiraderinin arası iyi durumda kaldı. İoannis'in kendi sözleri tarihi kayıtlarda çok az yer almıştır, onlardan biri ona karşı olan komplo ile ilgilidir; Tahta çıktıktan sonra, Tanrı'nın "görünen ve görünmeyen düşmanlarımın kurnaz planlarını yok ettiğini ve beni tüm düşmanlarımı ayağımın altına düşüren her tuzaktan kurtardığını" söyler. İoannis, kendi halefini korumak için 1122'de genç oğlu Aleksios'un ortak imparator olarak taçlandırdı.
Askeri ve sivil yönetimi
İoannis Aksuh, II. İoannis'in en yakın danışmanı ve onun tek yakın arkadaşıydı. Aksuh, İoannis'in babasına hediye olarak verilen İznik kuşatması'nda çocukken yakalanan bir Türk'tür. İmparator Aleksios, oğlu için iyi bir arkadaş olduğunu düşünmüştü ve bu yüzden imparatorluk evinde prensin yanında büyütüldü. Aksuh, II. İoannis'in tahta çıkmasıyla hemen Megas domestikos olarak atandı. Megas domestikos, Bizans ordularının komutanıydı. İoannis'in halefi I. Manuil'in saltanatının başlarında Aksuh'un imparatorluk mührünü elinde bulundurduğuna dair yapılan atıflar, askeri görevlerine ek olarak İmparatorluğun sivil idaresinin başı olduğu anlamına geldiği öne sürülmesine neden olmuştur. Bu, o zamanlar mesazon olarak bilinen resmi olmayan bir pozisyondu ve bir vezir veya 'başbakan' karşılığıydı. Böyle bir atama dikkate değerdi ve I. Aleksios'un saltanatını karakterize eden adam kayırmacılıktan radikal bir ayrılıştı. İmparatorluk ailesi, İoannis Aksuh ile tanıştıklarında ona saygı duymaları gerektiği gerçeğiyle pekiştirilen bu karara bir dereceye kadar kızgınlık besliyordu.
İoannis'in ailesinin hükûmetini büyük ölçüde etkilemesine izin verme konusundaki isteksizliği, hükümdarlığının geri kalanında büyük ölçüde aynı kaldı. İoannis, Eustathios Kamytzes, Michaelitzes Styppeiotes ve George Dekanos gibi üst düzey idari görevlere babasının bir dizi kişisel hizmetlisini atadı. Bunlar, I. Aleksios'un saltanatının sonraki yıllarında İoannis'in annesinin uyguladığı yükseliş sırasında siyasi olarak gölgede kalan adamlardı. II. İoannis tarafından bir dizi 'yeni adam' öne çıktı, bunlar arasında protovestiarios olarak atanan Gregori Taronites ile Manuil Anemas ve Theodoros Vatacis vardı, son ikisi aynı zamanda onun damadı oldular. İoannis'in imparatorluk yörüngesine yeni aileler getirmeye yönelik evlilik politikası, bazıları geçmişte imparatorlar yetiştirmiş olan Dukas, Diogenis ve Melissenos aileleri gibi bazı önde gelen aristokrat klanların etkisini azaltmaya yönelik olabilirdi.
İmparatorluk ailesine ve onun bağlantılarına sıkı sıkıya bağlı kalmaktan uzaklaşmasına rağmen, İoannis'in sarayı ve hükûmeti, özellikle ciddi tonu ve dindarlığı açısından, babası ile pek çok benzerliğe sahipti. Gerçekte, Mousai olarak adlandırılan, şiirsel biçimde ifade edilen mevcut bir siyasi tavsiye derlemesi I. Aleksios'a atfedilir. Mousai, doğrudan II. İoannis'e hitap eder ve diğer şeylerin yanı sıra, hükümdarlığı sırasında adaleti ve tam bir hazineyi sürdürmesi için onu teşvik eder. Aleksios'un hükümdarlıkla ilgili tavsiyeleri, bu nedenle, eski imparatorun ölümünden sonra bile oğlunun kullanımına sunulmaya devam etti.
Sebastokrator İsaakios'un komploları
II. İoannis'in kardeşi İsaakios, taht krizi sırasında çok önemli bir destek verdi. Ancak, sebastokrator olan en yüksek saray unvanlarına sahip olmasına rağmen, İsaakios daha sonra kardeşinden uzaklaştı ve aktif bir komplocu oldu. İoannis Aksuh gibi kendi seçtiği güvenilir danışmanlarla ve daha sonra oğlu ve ortak imparatoru Aleksios'un desteğiyle II. İoannis, imparatorluğun yönetiminde İsaakios'a anlamlı bir rol teklif etmedi. I. Aleksios'un saltanatında sebastokrator hatırı sayılır bir güce sahipti ve İsaakios da benzer düzeyde bir otoritenin kendisine devredileceğine dair bir beklentiye sahipti. Bu engellenen hırs, muhtemelen İsaakios'ı ağabeyinin yönetimine karşı hayal kırıklığına uğratan şeydi. İsaakios, ağabeyinin yerine imparator olmayı hedefliyordu. 1130'da İoannis, Türklere karşı sefer yapmak üzere ayrılırken İsaakios ve diğer kodamanları içeren bir komplonun farkına vardı. İoannis, İsaakios'u ele geçirmeye çalıştığında, İsaakios kaçtı ve onu kabul eden Dânişmend emiri Melik Gazi'ye kaçtı ve daha sonra Melik Gazi onu Trabzon'daki ayrılıkçı Gavras Bizans yönetimine gönderdi. Sonra Anadolu Selçuklu Devleti sultanı I. Mesud'un ve daha sonra Kilikya Ermeni Lordu Levon'un misafiri oldu. İsaakios'un Bizans tahtını zorla almak için bu hükümdarlardan yardım istediği kuvvetle muhtemeldir. Böyle bir koalisyon gerçekleşmedi; ancak İsaakios, Konstantinopolis'teki güçlü desteğini sürdürmüş görünmektedir. 1132'de, Konstantinopolis'teki komplocuların hükümdarı olması için İsaakios'a başvurduğu haberi kendisine ulaştığında, İoannis seferinden aceleyle geri dönmek zorunda kaldı. İoannis'in Kastamonu'yu 1133'te ele geçirmesinin ardından kutladığı zafer, dış düşmanların yenilgisinin kutlanmasında somutlaşan imparator olarak İoannis'in meşruiyetinin kamuya açık bir kanıtı olarak görülebilir. Kardeşler 1138'de kısa bir süre barıştılar ve İsaakios Konstantinopolis'e döndü; ancak bir yıl sonra İoannis, İsaakios'u hayatının geri kalacağı Herakleia Pontiki'ya sürgün edildi. İsaakios'un sipariş ettiği kapsamlı sanat eserinde, çoüunlukla Porfirogennetos statüsüne ve imparator babası I. Aleksios ile olan ilişkisi yer alır; ancak kardeşi İoannis ile olan ilişkisine veya sahip olduğu ve İoannis tarafından verilen sebastokrator unvanına çok az atıfta bulunulur veya hiç bahsedilmez.
Diplomasi
John'un karısının ailesine, Macaristan'ın hükümdarlarına müdahale etme tutkusu sorunluydu. Konstantinopolis'teki Macar tahtının devredilen hak sahiplerine verilen hoş geldiniz, Bizanslılar tarafından yararlı bir sigorta ve siyasi bir kaldıraç kaynağı olarak görüldü. Ancak Macarlar bu müdahaleyi bir savaş meselesi olarak ele aldılar. Macarların Sırplarla ittifakı, Batı Balkanlar'da devam eden Bizans egemenliği için ciddi sonuçlar doğurdu.
Doğu'da John, babası gibi, Anadolu Selçuklu Devleti ile Anadolu'nun kuzeydoğu, iç kısımlarını kontrol eden Dânişmendliler Beyliği arasındaki farklılıklardan yararlanmaya çalıştı. 1134'te Selçuklu sultanı I. Mesud, İoannis'in Dânişmend yönetimindeki Kastamonu şehrine (1133'teki Bizans fethinden hemen sonra yeniden işgal edildi) saldırısı için birlikler sağladı; ancak Selçuklu birlikleri gece boyunca seferi terk ettiği için ittifak güvenilmez oldu.
Dini meseleler
II. İoannis'in saltanatı neredeyse sürekli bir savaşla ele alınır ve teolojik ve doktrinsel tartışmalara aktif olarak katılmaktan zevk alan babasının aksine, İoannis dini konuları Patrik'e ve kilise hiyerarşisine bırakmaktan memnun görünüyordu. İoannis; ancak papalık ile Rum ve Latin kiliselerinin olası birliği ile ilişkilerde olduğu gibi, imparatorluk politikasını doğrudan etkilediğinde aktif rol aldı. Rum ve Latin ilahiyatçılar arasında bir dizi tartışma düzenledi.
İoannis, dini ve hayırsever çalışmalarında paylaştığı eşiyle birlikte, Konstantinopolis'teki Hristos Pantokrator (Her şeye kâdir İsa) İmparatorluk şapeli (günümüzde Zeyrek Camii) inşaatı da dahil olmak üzere hatırı sayılır ölçekte kilise inşaatı yaptığı biliniyor. Üç kilisesi bulunan bu manastır, Orta Bizans Konstantinopolis'inin en önemli ve etkili mimari yapılarından biri olarak tanımlanmıştır. Manastırın yanında, tüm sosyal sınıflardan insanlara açık, 5 koğuştan oluşan bir hastane vardı. Hastanede rahipler yerine eğitimli din sınıfından olmayan doktorlar bulunuyordu. Manastır aynı zamanda Komninos hanedanı için imparatorluk mezarı olarak da hizmet vermiştir.
I. Aleksios'un saltanatının son birkaç yılında, Paulician ve Bogomil sapkınlıklarının takipçilerine yönelik çok aktif zulüm gerçekleşmişti. Bizans Kilisesi tarafından sapkınlığa karşı alınan önlemler yürürlükte kalsa da, İoannis'in saltanatına ait hiçbir kayıt bu tür bir zulümden bahsetmez. Konstantinopolis'teki kalıcı bir sinod, bazı manastırlarda dolaşan Konstantinos Hrisomallos adlı merhum bir keşişin yazılarını araştırdı. Bu eserlerin, Bogomil inancının unsurlarını ve uygulamalarını barındırdıkları gerekçesiyle 1140 Mayıs'ında Konstantinopolis Patriği Leon Stippis tarafından yakılması emredildi.
İoannis tarafından önemli bir konuma yerleştirilen imparatorluk ailesinin birkaç üyesinden biri, kuzeni Adrian Komnenos (İoannis'in amcası Sebastokrator İsaakios'un oğlu) idi. Adrian, manastır adı İoannis'i benimseyen bir keşiş olmuş ve imparatora 1138 seferinde eşlik etmişti. Kısa bir süre sonra Adrian, IV. İoannis olarak Bulgaristan Başpiskoposu olarak atandı. Bulgaristan otosefal bir başpiskoposluktu ve başpiskopos olarak prestijli bir adama ihtiyaç duyuyordu.
Peçeneklerin yok edilmesi (1122)
1119-1121 döneminde II. İoannis Anadolu Selçuklularını yenerek güney-batı Anadolu'yu tekrar Bizans idaresi altına aldı. Bununla birlikte, hemen ardından, 1122'de İoannis, Tuna sınırındaki Paristrion'a karşı bir Peçenek istilasına yüzünden askerlerini hızla Avrupa'ya transfer etti. İstilacılar Kiev prensinin destek kuvvetleriydi. II. İoannis Peçenekleri sardı ve Peçenekleri Trakya girebileceklermiş gibi çok uygun bir barış yapmaya hazır olduğuna inandırdığı müzakerelere geçti ancak II. İoannis Peçeneklerin müstahkem kamplarına çok şiddetli bir hücuma geçti. Sonraki Beroia Muharebesi zorlu geçti, İoannis bacağından bir okla yaralandı; ancak günün sonunda Bizans ordusu ezici bir zafer kazandı. Çatışmanın belirleyici anı, İoannis'in büyük ölçüde İngilizlerden oluşan Vareg Muhafız Gücü'nü, savunmacı Peçenek araba kalesine saldırmaya yönlendirdiği ve meşhur baltalarını kullanarak yollarını kesmesi oldu. Muharebe, bağımsız bir halk olarak Peçeneklere etkili bir son verdi; çatışmada esir alınanların çoğu, Bizans sınırına asker-çiftçi olarak yerleştirildi.
Venedik ile Savaş (1124-1126)
II. İoannis, tahta çıkmasından sonra, babasının Venedik Cumhuriyeti'ne Bizans İmparatorluğu içinde eşsiz ve cömert ticaret hakları veren 1082 anlaşmasını onaylamayı reddetmiştir. Yine de politikadaki değişiklik mali kaygılardan kaynaklanmadı. Venedikliler tarafından imparatorluk ailesinin bir üyesinin istismarını içeren bir olay, özellikle Bizans'ın deniz gücü açısından Venedik'e bağlı olması nedeniyle tehlikeli bir çatışmaya yol açtı. Bizans'ın Korfu'ya misilleme saldırısından sonra İoannis, Venedikli tüccarları Konstantinopolis'ten sürgün etti. Ancak bu daha fazla misillemeye yol açtı ve 72 gemiden oluşan bir Venedik filosu Rodos, Sakız Adası, Sisam, Midilli ve Andros'u yağmaladı ve İyon Denizi'ndeki Kefalonya'yı ele geçirdi. Sonunda İoannis uzlaşmaya zorlandı; savaş ona değdiğinden daha pahalıya mal oluyordu ve yeni gemilerin inşası için imparatorluk kara kuvvetlerinden donanmaya para aktarmaya hazır değildi. İoannis, Ağustos 1126'da 1082 anlaşmasını yeniden onayladı.
Macarlar ve Sırplar ile çatışmalar (1127–1129 – kronoloji belirsiz)
İoannis'in Macar prensesi Piroska ile olan evliliği, onu Macaristan Krallığı'nın hanedan mücadelesine dahil etti. İoannis'in daha önce Macar krallığına olan iddiası dolayısıyla mücadeleye girişmiş ve bunda yenilip gözlerine mil çekilmiş olan Álmos'a mültecilik hakkı tanıması Macarları tedirgin etmekteydi. II. Stephen'ın komuta ettiği Macarlar 1127'de Balkanlarda Bizans arazilerine hücuma geçtiler, düşmanlık 1129'a kadar sürdü; ancak 1125'te Macar saldırısı ve Bizans misillemesi ile 1126'da düşmanlıkların yenilenmesiyle alternatif bir kronoloji önerilir. İoannis, birçoğunu toplayıp Küçük Asya'daki Nikomedia'ya askeri yerleşimci olarak nakledilen Macaristan ile tehlikeli bir şekilde hizalanmış olan Sırplara karşı bir ceza seferi başlattı. Bu kısmen Sırpları boyun eğdirmek için (Sırbistan, en azından sözde Bizans'a bağlıydılar) ve kısmen de doğudaki Bizans sınırını Türklere karşı güçlendirmek için yapıldı. Sırplar, Bizans egemenliğini bir kez daha kabul etmek zorunda kaldılar. Sırp seferi, Macaristan'a karşı savaşın iki farklı aşaması arasında gerçekleşmiş olabilir. Macarlar Belgrad, Niş ve Sofya'ya saldırdı; Trakya'da Filibe yakınlarında bulunan İoannis, Tuna üzerinde faaliyet gösteren bir deniz filosunun desteğiyle karşı saldırıya geçti. Ayrıntıları belirsiz olan zorlu bir seferin ardından imparator, Macarları ve onların Sırp müttefiklerini günümüzde Baçka Palanka olan Chramon ya da Haram'da yenmeyi başardı; Birçok Macar askeri Bizans saldırısından kaçarken geçtikleri bir köprü çöktüğünde öldü. Bunun ardından Macarlar, İoannis tarafından hemen yeniden inşa edilen Braniçevo'ya saldırarak düşmanlığı yeniledi. Honiatis birkaç çatışmadan bahseder, daha fazla Bizans askeri başarıları barışın yeniden tesis edilmesiyle sonuçlandı. Bizanslıların Braniçevo, Belgrad ve Zemun'u kontrol ettiklerini tasdiklediler ve ayrıca 1060'lardan beri Macar olan Sirem (Honiatis'te Frangochorion olarak adlandırılır) bölgesini kurtardılar. Macar tahtına talip olan Álmos 1129'da öldü, sürtüşmenin ana kaynağı ortadan kalktı.
Ariadna lebronneci
Ariadna lebronneci, Ariadna cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
II. İoannis
Selçuklu Türklere karşı askerî seferleri (1119-20, 1130-35, 1139-40)
İoannis'in hükümdarlığının başlarında Türkler, Küçük Asya'nın batısındaki Bizans sınırına doğru ilerliyorlardı. 1119'da Selçuklular, Anadolu'nun güney kıyısındaki Antalya şehrine giden kara yolunu kesmişlerdi. II. İoannis ve Megas Domestikos Aksuh 1119'da Laodikya'yı kuşattı ve yeniden ele geçirdi; 1120'de Sozopolis'e saldırarak ele geçirerek Antalya ile kara bağlantısını yeniden açtı. Bu güzergâh, Kilikya ve Suriye'de bulunan Haçlı devletlerine de gittiği için özellikle önemliydi.
Macaristan ile olan düşmanlıkların sona ermesinin ardından, İoannis kalan yıllarının çoğunda Küçük Asya'ya konsantre olabildi. 1130'dan 1135'e kadar Yukarı Fırat'ta Malatya'da Dânişmendliler Beyliği'ne karşı yıllık seferler düzenledi. Onun enerjik seferleri sayesinde, Türklerin Küçük Asya'daki genişleme girişimleri durduruldu ve İoannis, savaşı düşmana götürmeye hazırlandı. Bölgeyi Bizans kontrolüne geri getirmek için, Türklere karşı iyi planlanmış ve yürütülen bir dizi sefere öncülük etti ve bunlardan biri, atalarının yurdu Kastamonu'nun (Kastra Komnenon) yeniden fethiyle sonuçlandı; daha sonra Çankırı'da 2.000 kişilik bir garnizon bıraktı. İoannis, düşmanlarından birbiri ardına kaleleri alarak duvarları yıkan biri olarak kısa sürede müthiş bir ün kazandı. Malazgirt Meydan Muharebesi'nden bu yana imparatorluk tarafından kaybedilen bölgeler toparlanarak garnizonlar yerleştirildi. Yine de, özellikle kuzeydoğudaki Dânişmendlilerden gelen direniş güçlüydü ve İoannis Konstantinopolis'te Kastamonu'nun Bizans yönetimine dönüşünü kutlarken bile Türkler tarafından yeniden ele geçirilmesi yeni fetihleri gerçekleştirmenin zor doğasını gösterir. İoannis sebat etti ve Kastamonu kısa süre sonra bir kez daha el değiştirdi.
1139 baharında imparator, Sakarya Nehri kıyısındaki bölgeleri akın eden muhtemelen göçebe Türkmenler olan Türklere karşı, sürülerini kovarak geçim kaynaklarını vurarak başarılı bir sefer yaptı. Ardından, ordusu Karadeniz'in güney kıyılarında Bitinya ve Paflagonya üzerinden ilerleyen Dânişmend Türklerine karşı son kez yürüdü. Trabzon'daki Konstantinos Gavras'ın Bizans rejimi sona erdi ve Haldia bölgesi doğrudan imparatorluk kontrolüne alındı. İoannis daha sonra 1140 yılında Niksar'ı kuşattı; ancak şehri ele geçirmeyi başaramadı. Bizanslılar, Türklerden ziyade hava şartları yüzünden yenilgiye uğradılar: hava çok kötüydü, ordunun çok sayıda atı öldü ve erzak azaldı.
Kilikya ve Suriye'ye seferleri (1137–1138)
İmparator, Levant'ta Bizans'ın Haçlı devletleri üzerindeki hükümdarlık iddialarını güçlendirmeye ve Antakya üzerindeki haklarını öne sürmeye çalıştı. 1137'de Kilikya Ermeni Prensliği'nden Tarsus, Adana ve Misis (Mopsuestia)'yı fethetti ve 1138'de Ermeni Lordu I. Levon ve ailesinin çoğu İstanbul'a esir olarak getirildi.
Bu, Antakya Prensliği'ne giden yolu açtı, 1137'de Antakya Prensi Raymond de Poitiers ve Urfa Kontu II. Joselin'in kendilerini imparatorun vasalları olarak tanıdılar. Trablus Kontu II. Raymond bile, selefinin 1109'da İoannis'in babasına verdiği saygıyı tekrarlayarak İoannis'e saygılarını sunmak için kuzeye doğru hızla ilerledi. Ardından, İoannis Bizans, Antakya ve Urfa ordularını Müslüman Suriye'ye karşı ortak bir seferde yönetti. Halep saldırmak için çok güçlü çıktı; ancak Balat, Bizâh, Atarib, Ma'arretü'n-Nu'man ve Kafartab kalelerine saldırıldı.
İoannis, Suriye'deki kampanyada Hristiyan davası için çok mücadele etmesine rağmen, müttefikleri Antakyalı Prens Raymond ve Urfa Kontu Joselin, Şayzar Kuşatması'na yardım etmek yerine, kamplarında zar oynayıp ziyafet çekmeye devam ettiler. Haçlı Prensleri birbirlerinden ve İoannis'den şüpheleniyorlardı ve hiçbiri diğerinin sefere katılmaktan kazanç elde etmesini istemiyordu. Raymond, seferin Halep, Şayzar, Humus ve Hama'yı ele geçirmede başarılı olması durumunda İoannis'e teslim etmeyi kabul ettiği Antakya'yı da elinde tutmak istiyordu. Latin ve Müslüman kaynaklar, Kuşatmayı yönetirken İoannis'in enerjisini ve kişisel cesaretini anlatırlar.
Şehir ele geçirildi; ancak iç kale saldırıya meydan okudu. Şayzar Emiri büyük bir tazminat ödemeyi, İoannis'i vasalı olmayı ve yıllık haraç ödemeyi teklif etti. İoannis, müttefiklerine olan tüm güvenini yitirmişti ve Zengî komutasındaki bir Müslüman ordu şehri kurtarmak için yaklaşıyordu, bu yüzden imparator isteksizce teklifi kabul etti. İmparatorun dikkati, Kilikya'ya yapılan bir Selçuklu baskını ve Sicilya'da Normanların oluşturduğu tehdide karşı bir Alman ittifakını sürdürdüğü batıdaki gelişmeler ile dağıldı. Joselin ve Raymond, Antakya'nın kalesinin imparatora teslimini ertelemek için komplo kurdular, İoannis'e ve yerel Yunan toplumuna yönelik şehirde halk arasında huzursuzluk yarattılar. İoannis'in hırslarının ancak kısmen gerçekleştirebildiği Suriye'den ayrılmaktan başka seçeneği yoktu.
Son seferleri (1142)
1142'nin başlarında İoannis, Antalya üzerinden bağlantı yollarını güvence altına almak için Anadolu Selçuklu Devleti'ne karşı sefer yürüttü. Bu sefer sırasında en büyük oğlu ve ortak imparator Aleksios yüksek ateşten öldü. Güzergâhını güvence altına alan İoannis, Antakya'yı doğrudan imparatorluk yönetimine alma amaçlı yeni bir Suriye seferi başlattı. Bu sefer, ordusunu götürmeyi planladığı Kudüs'e planlı bir hac ziyareti içeriyordu. Kudüs Kralı Fulk, imparatorun ezici bir askerî güçle varlığının onu bir saygı eylemi yapmaya zorlayacağından ve krallığı üzerindeki Bizans hükümdarlığını resmen tanımaya zorlayacağından korkarak imparatora yalnızca mütevazı bir refakatçi getirmesi için yalvardı. Fulk, büyük ölçüde çorak krallığının önemli bir ordunun geçişini desteklemeceğini belirtti. Bu yumuşak tepki, İoannis'in hac ziyaretini ertelemeye karar vermesiyle sonuçlandı.
İoannis hızla kuzey Suriye'ye yöneldi ve Urfa kontu II. Joselin'i iyi davranışını garantisi olarak kızı da dahil olmak üzere rehin vermeye zorladı. Daha sonra şehrin ve kalesinin kendisine teslim edilmesini talep ederek Antakya'ya doğru ilerledi. Raymond de Poitiers, teklifi Antakya genel kurulunun oylamasına sunarak bir süre oyaladı. Mevsimin iyice ilerlemesiyle İoannis, ertesi yıl Antakya'ya saldırısını yenilemek için ordusunu Kilikya'daki kışlık bölgelere almaya karar verdi.
Ölümü ve veraseti
Ordusunu Antakya'ya yeni bir saldırı için hazırlayan İoannis, Kilikya'da Toros Dağları'nda yaban domuzu avlayarak eğlenmeye başladı ve burada 1 Nisan 1143'te kazara kendini zehirli bir okla kesti. İoannis başlangıçta yarayı görmezden geldi ve enfeksiyon kaptı. Kazadan birkaç gün sonra, 8 Nisan'da muhtemelen sepsisden öldü. İoannis'in, Antakya'daki dindaşlarıyla savaşmaktan mutsuz olan ve Batı yanlısı oğlu Manuil'i tahta çıkarmak isteyen Latin kökenli ordusunun birlikleri içindeki bir komplo tarafından öldürüldüğü öne sürüldü. Bununla birlikte, birincil kaynaklarda bu hipotez için çok az açık destek vardır. İoannis'in imparator olarak son eylemi, hayatta kalan oğullarından daha genç olan Manuil'i halefi olarak seçmekti. İoannis, Manuil'i ağabeyi İsaakios'a tercih etmesinin iki ana nedenini öne sürerek kaydediliyor: İsaakios'un çabuk sinirlenmesi ve Manuil'in Neocaesarea'daki kampanyada gösterdiği cesaret. Başka bir teori, bu seçimin nedeninin, İoannis'in halefinin adı "M" ile başlayan biri olması gerektiğini öngören AIMA kehaneti olduğunu iddia eder. Uygun bir şekilde, İoannis'in yakın arkadaşı İoannis Aksuh, İsaakios'un daha iyi bir aday olduğu yönünde ölmekte olan imparatoru ikna etmek için çok uğraştığı halde, Manuil'in tahta çıkması önünde herhangi bir açık muhalefettin ortadan kaldırılmasında etkili oldu.
Değerlendirme
Tarihçi John Birkenmeier, İoannis'in hükümdarlığının Komninos döneminin en başarılı dönemi olduğunu savunur. The Development of the Komnenian Army 1081–1180 (Komninos dönemi ordunun gelişim) adlı kitabında, İoannis'in zorlu savaşları riske atmaktan ziyade kuşatmaya odaklanan savaş yaklaşımının bilgeliğini vurgular. Birkenmeier, İoannis'in sınırlı, gerçekçi hedeflerle yıllık seferler başlatma stratejisinin, oğlu I. Manuil'in izlediğinden daha mantıklı olduğunu savunur. Bu görüşe göre, İoannis'in seferleri Bizans İmparatorluğu'na fayda sağladı çünkü imparatorluğun güvenilir sınırlardan yoksun olan merkezini korurken, Küçük Asya'daki topraklarını kademeli olarak genişletti. Türkler savunmaya zorlanırken, İoannis, Kutsal Roma İmparatoru ile Sicilya Normanlarına karşı ittifak kurarak diplomatik durumunu nispeten basit tuttu.
Genel olarak, II. İoannis'in imparatorluğu bulduğundan çok daha iyi durumda bıraktığı açıktır. Ölümü sırasında önemli topraklar ele geçirilmişti ve Orta Anadolu üzerindeki kontrolün yeniden sağlanması ve Fırat üzerinde bir sınırın yeniden kurulması hedefleri ulaşılabilir görünüyordu. Bununla birlikte, Anadolu'nun iç kesimlerindeki Rumlar, Türk yönetimine giderek daha fazla alışmaya başlamış ve çoğu zaman onu Bizans'a tercih edilebilir bulmuştur. Ayrıca, Anadolu Türkleri, Sırplar ve Doğu Akdeniz'deki Haçlı Devletlerinden vassalage itaat ve kabullerini çıkarmak görece kolay olsa da, bu ilişkileri İmparatorluğun güvenliği için somut kazanca dönüştürmenin zor olduğu kanıtlanmıştı. Bu sorunlar, yetenekli ve merhametli oğlu Manuel'in çözmeye çalışmasına bırakıldı. Ayrıca, Anadolu Türkleri, Sırplar ve Doğu Akdeniz'deki Haçlı Devletlerinden vassal öneri ve kabulü almak görece kolay olsa da, bu ilişkileri İmparatorluğun güvenliği için somut kazanca dönüştürmenin zor olduğu kanıtlanmıştı. Bu sorunlar, yetenekli ve merhametli oğlu Manuil'in çözmeye çalışmasına bırakıldı.
Ailesi
II. İoannis 1104 yılında İrini ismin alan Macaristan Kralı I. Ladislaus'ın kızı olan Priroska ile evlendi; Bizans'ın Macar Kralı Coloman'a kaybettiği bazı Bizans topraklarına karşılık olarak yapılmış politik bir evlilikti. Hükûmette çok az rol oynadı, kendisini dindarlığa ve büyük oranda çocuklarına adadı. İmparatoriçe İrini 13 Ağustos 1134 günü ölmüş, ölümünden hemen sonra azize ilan edilip, Azize İrini olarak anılmıştır. II. İoannis ve İrini çiftinin 8 çocuğu olmuştur:
Yakovlev Yak-11
Yakovlev Yak-11 (NATO rapor adı: Moose), Yakovlev tarafından üretilen Sovyet yapımı bir eğitim uçağıdır. Uçak, 1946 yılında hizmete girmiş olup Sovyetler Birliği ve DOSAAF'ın ana eğitim uçağıydı.
The Face (dergi)
The Face, 1980-2004 yılları arasında Birleşik Krallık'ta yayımlanan müzik, moda ve kültür temalı aylık bir dergi.
Arnavutluk İslam Ayaklanması
Arnavutluk İslam Ayaklanması veya Arnavut Köylüler ayaklanması 1914'te meydana gelen ve Arnavutluğu yöneten Prens Wilhelm zu Wied'in otoriter rejime karşı çıkan bir ayaklanma. Çoğunluğu Müslüman olan eylemciler Arnavutluğun Osmanlı hakimiyetin altına girmesini ve genel af ilan edilmesini istediler.
Arne Friedrich
Almanya formasıyla 82 maça çıkan Friedrich, millî formayı ilk kez 21 Ağustos 2002'de, Bulgaristan ile oynanan ve 2-2 biten maçta giydi.
Arnavutluk İslam Ayaklanması
Eylemden sonra Prens Wied ülkeden kaçtı ve monarşi ülkede bitti. Fakat Wied resmi olarak tahttan feragat etmedi. Prenslik resmi olarak devam etti ve 1925'e kadar ülkeyi Wied'in adına memurlar ve naipler yönetti. Ayaklanma devrimci Hacı Kamili (Müslüman Sufi) tarafından başlatıldı ve buna Arif Hikmeti, Musa Kazimi ve Mustafa Ndroçi'de katıldı. Bunlar Dıraç'daki Uluslararası Jandarma'ya ve bunların yanında olan Kosova gönüllülere karşı savaştı. Kosova gönüllülerinin yanında Roma Katolik Mirditalılar da vardı. Uluslararası Jandarma, Lodewijk Thomson tarafından yönetildi. Gönüllüler ise İsa Bolatin ve Osmanlı paşası Prênk Bibë Doda tarafından yönetildi.
2018 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Kıbrıs Cumhuriyeti
Kıbrıs Cumhuriyeti, 2018 Eurovision Şarkı Yarışması 'na Alex P. ve Nancy Auralides'in yazdığı "Fuego" adlı şarkıyla katılmıştır. Şarkıyı Eleni Foureira seslendirmiştir. Kıbrıslı yayıncı Kıbrıs Radyo Yayın Kurumu (CyBC) tarafından Portekiz'in başkenti Lizbon'da yapılan 2018'deki yarışmada Kıbrıs'ı temsil eden kişiyi ulusal finalde seçmiştir.
Arnavutluk İslam Ayaklanması
Ayaklanmacılar Din ve Devlet için ve Osmanllillëk (Osmanlıcılık) için savaştı. Bu ayaklanma Enver Hoca tarafından methedildi.
2018 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Kıbrıs Cumhuriyeti
Kıbrıs Cumhuriyeti 8 Mayıs 2018 tarihinde yapılan Eurovision Şarkı Yarışması'nın birinci yarı finalinde yer almıştır. Birinci yarı finalde "Fuego" şarkısı 19. sırada çıkmış ve gecenin sonunda 12 Mayıs 2017 tarihinde yapılan finale çıkmayı başarmıştır. Daha sonradan Kıbrıs Cumhuriyeti'nin yarı finalde 19 ülke arasından 262 puanla 2. olarak çıktığı açıklanmıştır. Finalde Kıbrıs Cumhuriyeti 25. sırada sahneye çıkmış ve yarışmada 26 ülke arasından ikinci olmuştur.
Arne Friedrich
23 Haziran 2013 tarihinde jübilesini Chicago Fire takımında yaptı. 28 Ağustos 2014 tarihinde Almanya U-18 millî takımında yardımcı antrenör olacağı açıklandı.
2018 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Kıbrıs Cumhuriyeti
Geçmişi
2017 yarışması'ndan önce, Kıbrıs Cumhuriyeti Eurovision Şarkı Yarışması'na otuz dört kez katılmış, ilk katılımını 1981 yılında gerçekleştirmiştir. en iyi sonucu beşincilik olup, üç kez bu sonucu elde etmiştir: 1982 yılında Anna Vissi tarafından seslendirilen "Mono İ Agapi" ile, 1997 yılında Hara ve Andreas Konstantinu tarafından seslendirilen "Mana Mou" ile ve 2004 yılında Lisa Andreas tarafından seslendirilen "Stronger Every Minute" ile bu sonuçları elde etmiştir. Kıbrıs Cumhuriyeti'nin en kötü sonucu: 1986 yılında Elpida tarafından seslendirilen "Tora Zo" ile almıştır. 2012 yılında, Kıbrıs Cumhuriyeti, Bakü'de yapılan yarışmaya İvi Adamu'yu ülkesini temsil etmek için seçmiş, Adamu final'de 16. olarak 2004 yılından bu yana aldığı sonucu almıştır. 2013 yılında, Kıbrıs Cumhuriyeti, Malmö'de temsil etmesi için Despina Olimpiu'yu görevlendirmiş, fakat finale çıkamadan elenmiştir. Ekim 2013'te, Ülkelerinde yaşanan finansal kriz nedeniyle 2014 Eurovision Şarkı Yarışması'na katılamayacağını açıklamıştır. 2017 yılında "Gravity" adlı şarkısıyla Hovig Demirciyan ile katılmış, yarışmada finale çıkmış, finalde 21. olmuştur.
Kıbrıslı Ulusal Yayıncısı Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (CyBC) Kıbrıs Cumhuriyeti'nin temsilcisini seçmek için görevlendirilen kanaldır. CyBC kanalı ülke'nin yarışmaya katılımını 22 Ağustos 2017 tarihinde onaylamıştır. Kıbrıs Cumhuriyeti geçmişte birçok seçimi yapmıştır. Canlı televizyon gösterisiyle şarkıcı ve şarkıyı seçmiş, Görevlendirme yöntemiyle seçmiş ve sadece temsilciyi Ulusal final yöntemiyle seçmiştir. Bu yıl da Kıbrıs Cumhuriyeti temsilcisini Ulusal final ile ve şarkısını Görevlendirme yöntemiyle belirleyecek.
Görevlendirme
Kıbrıs Cumhuriyeti'nin 2018 Eurovision Şarkı Yarışması'na temsilci göndermek için AMPTV kanalı tarafından oluşturulmuş bir Ulusal Finaldir. Yarışma Ocak 2018'de yapılacak.
CyBC kanalı Online başvuru katılım süresi belirtmeksizin kanala iletmeleri istenmiş, Kanal, katılımcıların 16 yaşını doldurması, Kıbrıs asıllı veya Kıbrıs vatandaşı olmaları şartını getirmiştir. Katılımcı başvurularını Alex P., Christer Björkman ve Charis Savvas değerlendirerek Ocak ayında yapılacak Ulusal Final için 4 veya 5 katılımcı seçecek.
Ocak 2018'de CyBC kanalının önceden belirtildiği gibi Ulusal Final yöntemiyle temsilci seçmekten vazgeçmiş, bunun yerine şarkıcıya direkt teklif götürüp seçeceği yönünde söylentiler çıkmış, Elena Paparizu ve Tamta gibi isimlere teklif götürüldüğü söylenmişti. Daha sonra CyBC kanalı en yakın zamanda temsilcisini açıklayacağı bilgisini verdi.
31 Ocak 2018 tarihinde CyBC kanalı ülkelerini Portekiz'in başkenti Lizbon'da yapılacak 2018 yarışması için Alex P.'nin yazdığı "Fuego" adlı şarkıyla Eleni Foureira'nın temsil edeceğini açıklamıştır.
Eurovision'da
2018 Eurovision Şarkı Yarışması, Yarı finalleri 8 ile 10 Mayıs 2018 tarihlerinde, Final ise 12 Mayıs 2017 tarihinde Portekiz'in başkenti Lizbon'da bulunan Altice Arena'da yapılacak. Eurovision kurallarına göre, tüm ülkeler, ev sahibi ülke ve "Big 5" (Fransa, Almanya, İtalya, İspanya ve Birleşik Krallık) ülkeleri dışında iki yarı finalli sistemde yarışarak finale çıkmak üzere; her yarı finalden ilk on'a giren ülkeler finale çıkma şansını yakalamıştır. Avrupa Yayın Birliği (EBU) önceki yarışmaları göz önünde bulundurarak kura çekimi için altı ayrı fanusa koymuş, oylama tarihlerindeki ülkeler kim yakınsa aynı fanusta yer almıştır. 29 Ocak 2018 tarihinde yapılan özel kura çekimi töreninde, ülkelerin hangi yarı finalin hangi yarısında yer alacağı belirlenmiştir. Kıbrıs Cumhuriyeti, 8 Mayıs 2018 tarihindeki birinci yarı finalde yarışmasına karar verilmiş ve Yarı final'in ikinci yarısında yer alacağı belirlenmiştir.
2018'in bütün katılımcı şarkıları yayınlandıktan sonra yarışmanın yönetmenleri Yarı finallerde hangi ülkenin kaçıncı sırada çıkacağı belirlemiştir. Yarışmanın yönetmenleri Kıbrıs Cumhuriyeti'nin İrlanda'dan sonra 19. sırada sahne almasına karar vermiştir.
Yarı final
Eleni, teknik provalarda 30 Nisan ve 4 Mayıs tarihlerinde, ardından 7-8 Mayıs tarihlerinde kıyafet provalarında yer aldı. Bu, her ülkenin profesyonel jürilerinin yarı finaldeki katılımcıların gösterisini izlediği ve oy kullandığı 8 Mayıs jüri şovunu içeriyordu.
Gösterinin sonunda, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin ilk 10'da yer aldığı ve daha sonra büyük finale yükseldiği ilan edildi. Daha sonradan Kıbrıs Cumhuriyeti'nin 262 puan alarak ikinci olarak finale çıktığı açıklanmıştır.
Final
1. Yarı final'in ardından finale yükselen 10 ülke için Basın Konferansı yapılmıştır. Bu Konferansta yükselen ülkenin katılımcısı fanustan Finalin hangi yarısında çıkacağına dair belirleme amaçlıydı. Kıbrıs Cumhuriyeti'nin finalde ikinci yarı'da çıkmasına kararlaştırılmıştır. Finalden bir gün önce yarışmanın yapımcıları Yarı finallerden yükselen ülkeler ve büyük 5'linin hangi sırada çıkacağını belirlemiştir. Kıbrıs Cumhuriyeti finalde İrlanda'dan sonra ve İtalya'dan önce 25. sırada sahne almıştır.
Eleni finalden önce yani 11 ve 12 Mayıs tarihlerinde yeniden kostümlü provalarda sahne almış, 11 Mayıs'ta yapılan jüri finalinde Jüriler Canlı gösteri öncesi oylarını iletmiştir. Eleni yarı finaldeki performansını tekrar sergilemiş, Kıbrıs Cumhuriyeti finalde 436 puanla ikinci olmuştur. Bu sonuçla birlikte Kıbrıs Cumhuriyeti Eurovision tarihindeki en iyi sonucunu almıştır.
Bölünmüş oylama sonuçları
Beş kişiden oluşan Kıbrıslı jüriler:
Lūcija Garūta
Yaşamı ve kariyeri
Lūcija Garūta Riga'da doğdu. 1919'dan 1925'e kadar, piyano ve Jānis Mediņš, Jēkabs Mediņš ve Jēkabs Kārkliņš dahil olmak üzere profesör Jāzeps Vītols ile Letonya Konservatuvarı'nda eğitim gördü. Çalışmaları sırasında Letonya Ulusal Operasında piyanist répétiteur idi.
Mezun olduktan sonra 1925'ten 1926'ya kadar Riga Radyo'da çalıştı. 1926'da Jāzepa Mediņa Müzik Okulu'nda müzik teorisi ve piyano öğretiminde görev aldı. 1926'da Alfred Cortot, Isidor Philipp ve Paul Le Flem ile çalışmalarına devam etti ve 1928'de Paris Ecole Normale de Musique'de Paul Dukas ile kompozisyon çalıştı. 1926'da ilk çıkışını Paris'te yaptı ve daha sonra şarkıcı Milda Brehmane-Štengele, olfdolfs Kaktiņs ve Mariss Vētra, kemancı Rūdolfs Miķelsons ve çellist Atis Teihmanis ile konserler düzenledi. 1939'da Letonya Müzik Tanıtma Derneği yönetim kurulunda görev aldı. 1920'lerde ve 1930'larda Lūcija Garūta, hem solist hem de eşlikçi olarak Riga'da ve Letonya'da konser veren en aktif piyanistlerden biriydi. Genel olarak, Garūta oda müziği konserlerinde 100'den fazla müzisyenle konser verdi.
1940 yılında Garūta, 1960 yılında profesör seçildiği Letonya Konservatuvarı'nda kompozisyon ve müzik teorisi dersleri aldı. Yaşadığı bir hastalık performans kariyerine son verdi, ama öğretmeye devam etti. Lūcija Garūta 1977'de öldü ve 1. Riga Orman Mezarlığı'na gömüldü.
Tanrım, toprağın yanıyor!
Gartata'nın 1943 cantata Dievs, Tava zeme deg! (Tanrım, toprağınız yanıyor! ) Müzikte Letonya Kültürel Canon'un bir parçasıdır ve tüm zamanların en önemli Letonya müzik parçalarından biri olarak kabul edilmektedir. 15 Mart 1944'te II. Dünya Savaşı sırasında prömiyerinin bir kaseti Riga Dom dışındaki savaş seslerini yakaladı. Sözler Andrejs Eglītis tarafından "Tanrı'ya Letonca duası" temalı bir yarışma için yazılmıştır. Prömiyerde, besteci Riga Katedrali boru organını çalarken Teodors Reiters tarafından yürütülen kitlesel korolar yer aldı. Cantata, Letonya'nın Sovyet kontrolü altında yasaklandı ve 1990'da on binden fazla şarkıcıyla 20. Letonya Şarkı Festivali'nde yeniden canlandırıldı.
Çalışmaları
Seçilen eserler şunları içerir:
Eserleri, aşağıdakiler de dahil olmak üzere medyada kaydedildi ve yayınlandı:
Éric Deflandre
Éric Deflandre (d. 2 Ağustos 1973), defans pozisyonunda görev yapmış Belçikalı eski millî futbolcudur.
Profesyonel kariyerine 1991 yılında RFC Liège kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Germinal Ekeren, Club Brugge, Olympique Lyon, R. Standard de Liège, Brussels, FC Dender, K. Lierse SK ve RFC Liège kulüplerinde oynadı.
Tokuşlar, Düzce
Tokuşlar, Düzce ilinin Merkez ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Düzce merkezine 7 km uzaklıktadır.
Çin'de ipek endüstrisi
Çin, dünyanın en büyük ve en eski ipek üreticisidir. Çin ipeğinin büyük çoğunluğu dut ipek böceklerinden ( Bombyx mori ) gelmektedir. Yaşantılarındaki larva aşamasında böcekler, dut ağaçlarının yapraklarıyla beslenir. Çin'de dut dışı ipekböceği kozası üretimi, öncelikle Çin Tussah güvesinden gelir ( Antheraea spp. ). Bu güve tipik olarak ağaçlarla (örneğin meşeler) beslenir ve larvaları, dut ipekböceklerine göre daha kaba, daha düz, daha sarı lifler döndürür.
2005 yılında Çin, küresel ham ipek üretiminin yüzde 74'ünü ve dünya ihracat pazarının yüzde 90'ını kontrol altında tutuyordu.
Endüstriyel planlar
Yerel yönetimler, Çin'de üretilen ipeğin hem kalitesini hem de miktarını yükseltecek en yeni yüksek teknolojili ve kaliteli ipek üretim makineleri ile yeni tesisler kurmaya devam ediyor. Yeni tesislerinin üretim ve dağıtım kabiliyetini artırmasıyla önemli gelir artışları sağlayacağı tahmin edilmektedir.
Bir dizi maddi öncelikli yararı vardır. Bu devlet teşvikleri, arazi politikası muafiyetleri, vergi indirimleri, proje önceliklendirme (başvuruların incelenmesi ve onaylanmasında öncelik) ve Enerji indirimleri (onay alındığında, şirket su, elektrik, gaz vb. ile ilgili ücretlerde indirim alabilir) gibi teşvikleri içerir. ). Çin ipeği, bugün de en çok sadece Çin'de satılıyor.
Coğrafya
Çin'in Doğu kıyısından farklı olarak, ipek endüstrisi ipeğin yeniden işlenmesine daha fazla ağırlık veriyor, Batı bölgeleri doğal hava ve toprak koşullarından dolayı, çoğunlukla Chongqing ve Yunnan bölgelerinde daha çok ham ipek üretimine odaklanıyor. Ayrıca doğu kıyısında arazi maliyeti ve insan gücü maliyeti arttıkça, işler batı kanadına yönleniyor. Hükümetin ayrıcalıklı politikalarıyla, Chongqing'in ipek endüstrisi bazı önemli gelişmeler gördü. MÖ 400 civarında İpek Yolu yolları boyunca ipek ihraç edildiği düşünülmektedir.
Dış yatırım
Yabancı yatırım ipek endüstrisinin gelişmesine yardımcı oldu. Yabancı yatırım, yerel ipek şirketlerinin yapısını optimize etti ve yeni teknoloji getirdi.
Solanum mammosum
Solanum mammosum yaygın olarak meme başı meyvesi, tilki başı, inek memesi veya Sodom elması olarak bilinir, yenmeyen bir Panamerikan tropikal meyvesidir. Bu bitkinin meyvelerinin distal ucu insan memesini, proksimal ucu ise inek memesini andırdır. Kısmen bu sebepten dolayı süs bitkisi olarak yetiştirilir. Bir yıllıktır ve Solanum cinsinin bir parçasıdır ve patlıcan, domates ve patatesin akrabasıdır. Bu zehirli meyve Güney Amerika'ya özgüdür, ancak Güney Meksika, Büyük Antiller, Orta Amerika ve Karayipler'de doğallaştırılmıştır. Bitki çoğu toprağa iyi uyum sağlar, ancak nemli, tınlı topraklarda büyür. İnce basit yapraklara sahiptir. Tüylü dikenler bitkinin gövdesini ve dallarını kaplar. Çiçeklenme beş ila sekiz mor uzun tomurcuk içerir. Meyvesi bir dut türüdür ve kırmızımsı kahverengi tohumları olan mumlu sarı kabuğa sahiptir. Bitki tohumların dağıtılmasıyla çoğaltılır.
Sinonimler
Bu bitkiye şu anda geçersiz olan birkaç bilimsel isim verilmiştir:
Hayvanlara Zulmün Önlenmesi Yasası
Hayvanlara Zulmün Önlenmesi Yasası, Hindistan'da hayvanlara gereksiz yere acı ve eziyet edilmesi önlemek ve hayvanlara yönelik zulmün önlenmesi ile ilgili yasaları değiştirmek için 1960 yılında yürürlüğe giren federal bir yasadır. Hindistan hükûmeti, kanunun hükümlerine göre Hayvan Refahı Kurulu'nu kurdu.
Çıplak (film, 1993)
Çıplak (İngilizce: Naked), 1993 Britanya yapımı kara mizah drama filmdir. Mike Leigh tarafından yazıldı ve yönetildi.
Ariadna lateralis
Ariadna lateralis, Ariadna cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Atlantik Harekâtı
Atlantik Harekâtı (18-21 Temmuz 1944), İkinci Dünya Savaşı'nda Normandiya Savaşı sırasında bir Kanada saldırısı idi. İkinci Ordu tarafından Goodwood Operasyonu ile birlikte başlatılan saldırı, Fransız şehri Caen'i ve yakınındaki bölgeyi Alman kuvvetlerinden ele geçirme operasyonlarının bir parçasıydı. Başlangıçta başarılıydı, Saint-André-sur-Orne yakınlarındaki Orne Nehri'nin kanatlarında kazanımlar elde edildi, ancak 2. Kanada Piyade Tümeni'nin 4. ve 6. Kanada Piyade Tugayları tarafından güneyde Verrières Ridge'deki güçlü Alman savunma pozisyonlarına karşı yapılan saldırı maliyeti yüksek bir başarısızlıkla sonuçlandı.
Kaynakça
Kitaplar
Web siteleri