cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İncir papağanı
Tercih ettikleri habitatlar tropikal ve subtropikal yağmur ormanlarıdır, ancak kuşlar aynı zamanda çevredeki biyomlarda yiyecek aramada da bulunabilirler. Genellikle ağaç örtüsünün çok üzerinde, düz çizgiler halinde hızla uçarken görülebilirler. Diyetleri çoğunlukla meyvelerden, özellikle de adını almış olduğu incirden oluşur. Bunları nektar, polen, böcekler ve larvaların yanı sıra çeşitli diğer meyvelerle destekleyebilirler. İncir papağanları, içerisinde gelişmekte olan incir eşekarısı bulunan incir meyvelerini tespit edebilmekte olup, bu incirleri ekstra besin içeriği için hedeflemektedir. Belirli meyve ağaçlarını hatırlarlar ve aylar ve yıllar boyunca tekrar tekrar onlara dönerler.
Gloves Off
"Gloves Off", Breaking Badin spin-off dizisi Better Call Saulun 2. sezonunun 4. bölümü ve dizinin 14. bölümüdür. Gordon Smith tarafından yazıldı ve Adam Bernstein tarafından yönetildi. İlk olarak 7 Mart 2016 tarihinde Amerika Birleşik Devletleri kanalı AMC'de yayımlandı.
Deniz Alemdar
Sefa Deniz Alemdar, edebiyat ve sanatla iç içe olan bir ailenin ferdidir. Çeşitli sanat dalları ile uğraşma imkânı bulan Alemdar; ritim ile bütünleştiğini fark ettiğinde yalnızca 10 yaşındaydı ve bu bütünlük onun dünyası haline geldi. Çocukken sıklıkla izlediği rock konserlerinden esinlenerek, “Cümbüş” marka ilk davulunu yanan bagetleriyle kaza sonucu ateşe verdi.
Progresif rock ve north jazz, müzikal tavrını etkileyen akımlar oldu. 90’ların sonlarında Kerim Çaplı, 2005’te kurucu üyelerinden olduğu Yüksek Sadakat’le çalışmaya başladı.
"Genç yaşına rağmen emektar bir müzisyen Sefa Deniz Alemdar; memleketimizin sayısız topluluk ve sanatçısına eşlik etmiş yetenekli bir davulcu olarak… Onu sahnede defalarca izledim; nasıl yer aldığı ekibin emniyet kilidi olduğuna, arkadaşları için nasıl bir güvenlik oluşturduğuna şahit oldum. Sadece sahnedekiler değil, izleyiciler arasında da Deniz’in sahnedeki varlığı, bizi birazdan sarmalayacak olan müziğin kalite garantisiydi. Onu bu ülkedeki rock müzisyeni ortalaması üzerinden tarif etmek kolay değil.
Nazik stili, iyi huylu karakteri, pozitif düşünceleri, kibar ve sessiz konuşması birebir yansıyor Deniz’in davul çalışına.
Ancak bu keyifli adamın arkasında ve utangaç gülümsemesinin ardında, kılı kırk yaran bir mükemmeliyetçinin yattığını da hemen hissediyorsunuz, davullarını sahneye dizişinden ve daha ilk notayı çalışından.
''Her ne kadar önceleri progresif-senfonik caz-rock ve Kuzey cazından etkilense de, çaldığı davulun karakteri bunlarla sınırlı değil; belli bir tavrı, biricik bir karakteri, hepsinden öte de büyük bir tutkusu var Deniz’in. Bunun iki vucüda gelmiş kanıtından ilki davulunun ortasına yapıştırdığı Frank Zappa portresi, diğeri ise sağ kolundaki King Crimson’ın “In the Court of the Crimson King” albümünün kapağını gösteren dövmesi…''
Çaldığı toplulukların lokomotifi olmasına karşın, forte değil andante bir müzisyen Deniz. Gücünü kaslarıyla değil, zekası, sempatisi, sıcak, melodik tonu ile gösteren cinsten. ''İlla benzetmek icap ederse işin içine kuvvet katacağım diye ağzından köpükler saçarak konuşan bir diktatör davulculardan bin ışık yılı uzakta oturur. Sesini gerektiği gibi kullanarak yükseltmeden ikna yeteneğini sergileyen demokrat bir politikacıya benzer daha ziyade."''
Murat Beşer, Müzik Araştırmacısı ve Yazarı (Şubat 2014)
Arşmahal (2011-2012)
“Gezegen Seyahatleri” albümü.
Noiseist Music Production ‘2011
Asfalt Dünya (2010)
Büyük Yollar (2012)
Hisar Eğitim Vakfı
İstanbul’da 2004 - 2009 döneminde öğretmenlik yaptığı Hisar Eğitim Vakfı  Kemerköy İlköğretim Okulu'nda perküsyon kulübünü kurmuştur(2005). 2007’de öğrencileri KASDAV Türkiye Liseler Arası Müzik Yarışması'nda üç dalda “birincilik” ödülü almıştır(eski Milliyet Müzik Yarışması). Okul, takip eden üç yıl boyunca en iyi grup ödülünün yanı sıra diğer dallarda da ikincilik ve üçüncülük ödüllerinin sahibi olmuştur.
Görme Engelliler Tiyatro Müzikleri
(2011-2012)
Mana Uygur’un sanat yönetmenliğini yaptığı  “Tarih, şakacı bir çocuktur.”  adlı tiyatro oyunun müzikleri için, görme engelli genç oyunculardan oluşan vurmalı çalgılar topluluğunu kurmuştur. Tiyatro Hayat  ve Pırıltı, Görmeyen Çocuklara Destek Derneğinin desteklediği bu önemli oyunun galası 10 Haziran 2012'de gerçekleşmiştir.
Bebop Davul Okulu
(1993)
Selami Sevinç’in Türkiye’nin ilk davul okulu Be-bop'ı açması ile okulun ilk öğrencilerinden olmuş, 4-Way Coordination ve stil incelemeleri üzerine dersler almıştır.
Westcott, Surrey
Westcott, İngiltere'nin Surrey kontluğunda bulunan bir civil parish.
Mufassal defter
Mufassal defter ya da defter-i mufassal, Osmanlı Devleti'nde eyalet ve livaların ayrıntılı tahrirlerini içeren defterlerdir. Zamanla daha az tutulmuş olmasına karşın, Osmanlı Devleti'nin yıkılışına kadar kullanılmıştır. Bu defterlere göre daha az ayrıntı içeren tahrir defterleri mücmel defter olarak adlandırılıyordu.
Nazi yağması
Nazi yağması, Almanya'nın iktidardaki Nazi Partisi adına hareket eden ajanlar tarafından Üçüncü Reich döneminde Avrupa ülkelerinin organize yağmalanması sonucunda sanat eserlerini ve diğer eşyaları çalınması olayına denir. Yahudi mülklerinin yağmalanması, Holokost'un önemli bir parçasıydı. Yağma, 1933'ten, Alman Yahudilerinin mülklerine el konulmasından başlayarak, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar, özellikle de Kunstschutz olarak bilinen askeri birimler tarafından yapıldı, ancak çoğu yağma savaş sırasında elde edildi. Altın, gümüş ve paranın yanı sıra, resimler, seramikler, kitaplar ve dini hazineler dahil olmak üzere büyük öneme sahip kültürel öğeler çalındı. Bu öğelerin çoğu, Savaşın hemen ardından Müttefikler adına Anıtlar, Güzel Sanatlar ve Arşivler programının (MFAA, aynı zamanda Anıt Adamları olarak da bilinir) ajanları tarafından kurtarılmış olsa da, çoğu hala kayıp. Öğeleri hak sahiplerine, ailelerine veya kendi ülkelerine iade etmek amacıyla, hala hesaba katılmamış olan Nazi yağmasını tespit etmek için uluslararası bir çaba gerçekleştirilmektedir.
Arka plan
Adolf Hitler, Viyana Güzel Sanatlar Akademisi'ne kabul edilmeyen başarısız bir sanatçıydı. Bununla birlikte, kendini sanatın bir uzmanı olarak görüyordu ve Mein Kampf'ta, tümü çökmekte olan bir yirminci yüzyıl toplumunun ürünü olarak gördüğü Kübizm, Fütürizm ve Dadaizm dahil olmak üzere modern sanata yozlaşmış olarak vahşice saldırdı. 1933'te Hitler Almanya Şansölyesi olduğunda, kendi estetik idealini ulus üzerinde uyguladı. Nazi partisi arasında tercih edilen resim türleri, Eski Ustaların, özellikle de Cermen kökenli olanların klasik portreleri ve manzaraları resimleridir. Buna uymayan modern sanat, Üçüncü Reich tarafından yozlaşmış sanat olarak adlandırıldı ve Almanya'nın devlet müzelerinde bulunan her şeyin ya satılmasına ya da yok edilmesine karar verildi. Führer'in amacı, toplanan bu meblağlarla Linz'de Avrupa Sanat Müzesi kurmaktı. Reichsmarschall Hermann Göring ve Dışişleri Bakanı von Ribbentrop gibi diğer Nazi ileri gelenleri de özel sanat koleksiyonlarını genişletmek için Alman askeri fetihlerinden yararlanmaya niyetliydi.
Alman müzelerinde el konulan sanat eserlerinin satışı
Sanat tacirleri Hildebrand Gurlitt, Karl Buchholz, Ferdinand Moeller ve Bernhard Boehmer, Hitler ve Göring'in 1937-38'de Alman müzelerinin duvarlarından çıkardığı 16.000'e yakın tablo ve heykelden oluşan bir grubu satmak için Berlin'in hemen dışındaki Schloss Niederschonhausen'de dükkân açtı.Bu eserler ilk kez 19 Temmuz 1937'de Münih'teki Haus der Kunst'ta sergilendi ve Nazi liderleri,Dejenere Sanat Sergisi'ne modern sanatı görmeye gelen iki milyon ziyaretçiyi eserlerle alay etmeye davet ettiler. Propagandacı Joseph Goebbels, katıldığı bir radyo yayınında Almanya'nın yozlaşmış sanatçılarına "çöp" adını verdi. Hitler, Haus der Kunst sergisini bir konuşmayla açtı. Konuşmasında Alman sanatını "büyük ve ölümcül bir hastalık" olarak nitelendirdi.
Sanatın kamusal alanda yakılması
Hildebrand Gurlitt ve meslektaşları satışlarında pek başarılı olamadılar çünkü "çöp" olarak adlandırılan sanatın pek alıcısı yoktu. Bu sebeple 20 Mart 1939'da, Berlin İtfaiyesi'nin avlusunda 1.004 resim ve heykel ile 3.825 suluboya, çizim ve baskıyı ateşe verdiler; bu, daha önceki ünlü kitap yakmalarına benzeyen bir rezil eylemdi. Propaganda eylemi umdukları ilgiyi artırdı. İsviçre'deki Basel Müzesi 50.000 İsviçre Frangı ile Berlin'e geldi. Şaşıran sanatseverler eserleri satın aldılar. Bu satışlardan sonrası bilinmeyen şey, Gurlitt, Buchholz, Moeller, Boehmer tarafından tutulan ve kişisel kazanç için sonradan İsviçre ve Amerika'ya sattıkları - gemiler Lizbon'dan Atlantik'i geçti - resimlerin sayısıdır.
İsviçre'de halka açık müzayedeler ve özel satışlar
Nazi'nin yağmaladığı sanatın en kötü şöhretli müzayedesi, 30 Haziran 1939'da Theodor Fischer tarafından İsviçre'nin Lucerne kentindeki Grand Hotel National'da düzenlenen "dejenere sanat" müzayedesiydi. Sunulan sanat eserleri, Alman müzelerinde Naziler tarafından "erişimden kaldırıldı", ancak birçok tanınmış sanat tüccarı, büyük koleksiyoncuların ve müzelerin vekilleri bu müzayedelere katıldı. Sanat tacirleri tarafından gerçekleştirilen satışların çoğu özel olduğundan, halka açık müzayedeler buzdağının yalnızca görünen görünen kısmıydı. Sanat Kurtarma Komisyonu, İsviçre'yi Hitler'in yükselişinden II.Dünya Savaşı'nın sonuna kadar sanat eserleri için bir "mıknatıs" olarak nitelendirdi. Profesör Georg Kreis'in yönetimindeki Bergier Komisyonu'nun misyonlarından biri, İsviçre'nin "Nazi döneminde ve savaş sonrası dönemde bir sanat-ticaret merkezi ve kültürel varlıklar için bir kanal olarak" rolünün araştırılması ve belgelenmesiydi.
Nazi yağma örgütleri
Naziler iktidardayken, Almanya'dan ve işgal ettikleri her bölgeden kültürel mülkleri yağmaladılar, özellikle Yahudi mülklerini hedef aldılar. Bu, Nazi Rejimi için hangi kamu ve özel koleksiyonların en değerli olduğunu belirlemek için özel olarak oluşturulan kuruluşlarla sistematik bir şekilde yürütüldü. Nesnelerin bir kısmı Hitler'in hiç tanınmayan Führermuseum'u için ayrılmış, bazı nesneler Hermann Göring gibi diğer yüksek rütbeli yetkililere giderken, diğer nesneler Nazi faaliyetlerini finanse etmek için takas edilmişti.
1940 yılında Alfred Rosenberg'in yönettiği Einsatzstab reichsleiter Besetzten Gebiete für die Rosenberg (reichsleiter İşgal Bölgeleri Rosenberg Enstitüsü) ya da kısaca ERR olarak bilinen bir örgüt  tarafından kuruldu. Dienststelle Westen (Batı Ajansı) adı verilen ilk operasyon birimi Fransa, Belçika ve Hollanda'nın batı şubesi Paris'te bulunuyordu. Bu Dienststelle'in şefi Behr'di. Asıl amacı, ya imha edilmek üzere ya da daha fazla "inceleme" için Almanya'ya götürülmek üzere Yahudi ve Masonik kitap ve belgeleri toplamaktı. Ancak, 1940 sonlarında, aslında ERR'yi kontrol eden Hermann Göring, ERR'nin misyonunu oldukça değiştiren ve örgütün "Yahudi" sanat koleksiyonlarını ve diğer objeleri ele geçirmesini zorunlu kılan bir emir yayınladı. Savaş ganimetlerinin Paris'te merkezi bir yerde olan Jeu de Paume Müzesi'nde toplanması gerekiyordu. Bu toplama noktasında, ganimeti Almanya'ya göndermeden önce yağma eserlerin envanterini çıkartan sanat tarihçileri ve diğer personeller çalıştı. Göring, ganimetin önce Hitler ile kendisi arasında paylaştırılmasını da emretti. Hitler daha sonra, el konulan tüm sanat eserlerinin doğrudan kendisine sunulmasını emretti. Göring, 1940'ın sonundan 1942'nin sonuna kadar yirmi kez Paris'e gitti. Sanat satıcısı Bruno Lohse, Jeu de Paume Müzesi'nde, Göring'in kendi koleksiyonu için en az 594 parça seçtiği, özellikle Göring için yeni yağmalanan sanat objelerinden oluşan 20 sergi açtı. Göring, Lohse'yi irtibat subayı yaptı ve Mart 1941'de onu ERR'nin Batı Ajansının başkan yardımcısı yaptı. Hitler ve Göring'in istemediği eşyalar diğer Nazi liderlerine verildi. Rosenberg ve Göring'in liderliğinde ERR, Alman işgali altındaki ülkelerden 21.903 sanat objesine el koydu.
Diğer Nazi yağma örgütleri arasında, özellikle Göring'in de kontrolünde olduğu Kajetan Mühlmann tarafından işletilen Führermuseum, Dienststelle Mühlmann'ın eserlerinin montajından sorumlu olan sanat tarihçisi Hans Posse tarafından yönetilen organizasyon ve esas olarak Hollanda, Belçika ve dışişleri bakanı Joachim von Ribbentrop’a bağlı bir Sonderkommando Kuensberg’de faaliyet göstermekteydi. Bu organizasyon, önce Fransa’da, sonra Rusya’da ve Kuzey Afrika’da faaliyet gösterdi. Batı Avrupa'da, ilerleyen Alman birlikleri ile Joachim von Ribbentrop'un adını taşıyan 'von Ribbentrop Taburu'na aitlerdi. Bu kişiler, işgal altındaki ülkelerdeki özel ve kurumsal kütüphanelere girmekten ve Almanları ilgilendiren her türlü materyali, özellikle bilimsel, teknik veya diğer bilgi değeri olan öğeleri kaldırmaktan sorumluydu.
Rothschilds, Rosenbergs, Wildenstein ve Schloss Ailesi gibi önde gelen Yahudi ailelerin sanat koleksiyonları, yüksek değerleri nedeniyle müsadere hedefiydi. Ayrıca, Yahudi sanat tüccarları da Alman örgütlerine -Jacques Goudstikker, Benjamin ve Nathan Katz ve Kurt Walter Bachstitz'ün sanat galerilerine -genelde baskı altındayken- sanat eserleri sattı. Yahudi olmayan sanat tacirleri de Almanlara eser sattılar, Hollanda'daki sanat tacirleri De Boer ve Hoogendijk örnek gösterilebilir.
Savaşın sonunda, Üçüncü Reich yüz binlerce kültürel nesneyi biriktirdi.
Sanat Yağmasını Araştırma Birimi
21 Kasım 1944 tarihinde, Owen Roberts'ın isteği üzerine, William J. Donovan, yağma, müsadere ve Nazi Almanya'sı, müttefikleri ve yağmaya dahil olan çeşitli birey ve örgütlerin kültürel nesne transferi konularında bilgi toplanması ile savaş suçlularını kovuşturmak ve mülklerini iade etmek için OSS içinde Art Yağma Araştırma Birimi'ni (Aliu) oluşturdu. ALIU, Nazi politikası uygulamadaki rolleri yüzünden yakalanıp sorgulanacak bir grup kilit şüpheliyi belirleyerek, sanat yağmacılığına katıldığına inanılan kişiler hakkında bilgi topladı. Sorgulamalar Avusturya'nın Bad Aussee kentinde yapıldı.
Art Looting Investigation Unit (ALIU) raporları ve indeksi
ALIU Raporları, Hitler'in Nazi işgali altındaki Avrupa'da Yahudileri yağma politikasına dahil olan Nazi yetkilileri, sanat tacirleri ve bireylerin ağlarını detaylandırıyor. ALIU'nun nihai raporu, üç bölüme ayrılmış 175 sayfa içeriyordu: Alman yağmalanmasında önemli roller oynayan kişilere odaklanan Ayrıntılı Sorgulama Raporları (DIR). Birleştirilmiş Sorgulama Raporları (CIR) ve Nazi yağmalanmasına karışan kişilerin bir "Kırmızı Bayrak listesi". ALIU Raporları, ABD Hükûmeti Nazi Dönemi Varlık Arşivleri'ndeki kilit kayıtlardan birini oluşturur
Ayrıntılı İstihbarat Raporları (DIR)
Sanat tacirleri ve Hitler, Göring ve Rosenberg tarafından istihdam edilen diğer ajanlar arasındaki ağları ve ilişkileri detaylandıran ilk rapor grubu isimleriyle düzenlenmiştir: Heinrich Hoffmann, Ernst Buchner, Gustav Rochlitz, Gunter Schiedlausky, Bruno Lohse, Gisela Limberger, Walter Andreas Hofer, Karl Kress, Walter Bornheim, Hermann Voss ve Karl Haberstock.
Konsolide Sorgulama Raporları (CIR)
İkinci bir rapor dizisi, Göring'in (The Goering Collection) sanat yağma faaliyetlerini, Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg'in (ERR) sanat yağma faaliyetlerini ve Hitler'in Linz Müzesi'ni detaylandırıyor.
ALIU Kırmızı Bayrak İsimlerinin Listesi
Sanat Yağma İstihbarat Birimi, ülkelere göre düzenlediği bir "Kırmızı Bayrak Adları" listesi yayınladı: Almanya, Fransa, İsviçre, Hollanda, Belçika, İtalya, İspanya, Portekiz, İsveç ve Lüksemburg. Her ismin altında, kişinin faaliyetleri, gasp ağındaki diğer insanlarla ilişkilerinin bir açıklaması ve çoğu durumda Müttefik kuvvetler tarafından tutuklanması veya hapsedilmesi ile ilgili bilgiler yer alır.
Sovyetler Birliği
1941-1945 yılları arasında SSCB'deki Nazi yağmasını araştırmak ve tahmin etmek için, 2 Kasım 1942'de Alman-Faşist İstilacılar ve Yardımcıları Tarafından İşlenen Suçları Tespit Etme ve Araştırma Sovyet Devleti Olağanüstü Komisyonu kuruldu. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında ve sonrasında 1991 yılına kadar Komisyon, yağma olayları da dahil olmak üzere SSCB'deki Nazi suçlarıyla ilgili materyaller topladı. Savaşın hemen ardından Komisyon, 427 hasar görmüş müzeden en değerli 64 Sovyet müzesine verilen zararı ayrıntılı olarak özetledi. Rus SFSR'sinde, Naziler tarafından 173 müze ile yüzbinlerce nesnenin yağmalanmış olduğu bulundu.
SSCB'nin dağılmasından sonra, Rusya Federasyonu Hükümeti, Sovyet Komisyonu'nun yerine Kültür Değerlerinin İadesi için Devlet Komisyonu'nu kurdu. Bu Rus kurumunun uzmanları, başlangıçta Sovyet Komisyonu'nun çalışmalarına danışmıştır, ancak müze tarafından savaş müzesi sırasında kaybedilen eserleri kataloglamaya devam etmiştir. 2008 itibarıyla 14 müze ve Voronezh Oblast, Kursk Oblast, Pskov Oblast, Rostov Oblast, Smolensk Oblast, Northern Caucasus, Gatchina, Peterhof Palace, Tsarskoye Selo (Pushkin), Novgorod ve Novgorod Oblast kütüphanelerinin kayıp eserleri ile Rusya Devlet Arşivleri ve CPSU Arşivleri 15 cilt halinde kataloglandı ve bunların tümü çevrimiçi olarak erişilebilir hale getirildi. Kataloglar1.148.908 kayıp sanat eseri hakkında ayrıntılı bilgi içermektedirler. Diğer hasarlı Rus müzeleri için kataloglama çalışmaları devam ettiği için şu ana kadarki toplam kayıp eser sayısı bilinmiyor.
Alfred Rosenberg, işgal edilen ülkelerden sanat, kitap ve kültürel nesneler toplamaktan sorumlu olan sözde Einsatzstab Reichsleiter Rosenberg [ERR] für die Besetzten Gebiete'ye komuta etti ve ayrıca ele geçirdikleri kütüphane koleksiyonlarını Rusya'dan geri çekilme sırasında Berlin'e geri gönderdi. "ERR ekipleri ve Wehrmacht 'araştırma materyalleri' arayışında sadece Doğu Avrupa'da 375 arşiv kurumu, 402 müze, 531 enstitü ve 957 kütüphaneyi ziyaret etti".
ERR, Hollanda'daki Low Countries bölgesinde baskınların ilk günlerinde de faaliyet gösterdi. Bu durum, Alman Ordusu, von Rippentropp Taburu ve Gestapo arasında otorite, öncelik ve emir komuta zinciri konusu ile Ordu subayları ve birlikleri arasındaki kişisel yağmanın bir sonucu olarak bazı karışıklıklara neden oldu. Ancak bu ERR ekipleri çok etkiliydi. Yalnızca Sovyetler Birliği'nden bir kayda göre: "Yüz bin coğrafi haritanın ideolojik gerekçelerle, akademik araştırma için, Sovyet şehirleri ve bölgeleri hakkında politik, coğrafi ve ekonomik bilgi aracı olarak veya koleksiyoncu öğeleri olarak alındığı" tahmin ediyor.
Polonya
Eylül 1939'da Polonya'nın Alman güçleri tarafından işgal edilmesinden sonra, Nazi rejimi, üst sınıfları ve onların kültürünü yok etmeye çalıştı. Naziler, Polonya ile düşmanlığın başlamasından da önce hazırlandığı bir yağma planını sistematik olarak yürütürken, binlerce sanat eseri yağmalandı. 25 müze ve diğer birçok tesis tahrip edildi. Alman Nazi hırsızlığının ve Polonya sanatının yok edilmesinin toplam maliyetinin 20 milyar dolar veya tahminen Polonya kültür mirasının %43'ü olduğu tahmin ediliyor; Avrupalı ressamların 2800 resmi dahil olmak üzere 516.000'den fazla sanat eseri yağmalandı. Yağmalanan eserler şunlardır: Polonyalı ressamların 11.000 resmi; 1.400 heykel; 75.000 el yazması; 25.000 harita; 1800'den önce basılmış 20.000'den fazlası dahil olmak üzere 90.000 kitap; ve yüzbinlerce diğer sanatsal ve tarihi değeri olan öğe. Almanya'da, hala II.Dünya Savaşı sırasında yağmalanmış çok sayıda Polonya'dan eser bulunuyor. On yıllardır Polonya ile Almanya arasında yağmalanan eserlerin iadesine ilişkin yapılan görüşmeler çoğunlukla sonuçsuz kaldı.
Avusturya
Avusturya ve Almanya arasında Anschluss (birleştirme) 12 Mart 1938 tarihinde başladı. Naziler gelmeden önce kiliseler, manastırlar ve müzeler birçok sanat eserine ev sahipliği yapıyordu, ancak daha sonra eserlerin çoğu götürüldü. Pek çok kişinin yaşadığı yer ve aynı zamanda bir toplum merkezi olan Ringstrasse'ye el konuldu ve içerideki tüm sanat eserleri de alındı. 1943 ve 1945 yılları arasında, Nazi'ler yağmaladıkları sanat eserlerinin çoğunu Altaussee'deki tuz madenlerinde tutuyordu. Bu eserlerin bazıları Avusturya'dan, bazıları ise Avrupa'nın çeşitli yerlerindendi. 1944 yılında yaklaşık 4.700 sanat eseri tuz madenlerinde saklanıyordu..
Führermuseum
Hitler şansölye olduktan sonra, memleketi Linz, Avusturya'yı Üçüncü Reich'ın sanat başkenti haline getirme planları yaptı. Hitler, tümüne Führermuseum denilen, birkaç galeri ve müzeden oluşan bu alanı inşa etmek için kendi tasarımlarını hayata geçirmesi için mimarlar tuttu. Hitler, müzesini dünyanın en büyük sanat hazineleriyle doldurmak istedi ve dünyanın en iyi sanat eserlerinin çoğunun, Napolyon ve Birinci Dünya savaşlarında yağmalanan Almanya'ya ait olduğuna inanıyordu.
Hermann Göring koleksiyonu
Reichsmarschall Hermann Göring'in kişisel bir koleksiyonu olan Hermann Göring koleksiyonu, el konulan malların da bulunduğu bir başka büyük koleksiyondu ve Reich düşmanlarının el koyduğu sanat eserlerinin yaklaşık yüzde 50'sinden oluşuyordu. Göring'in Paris'teki danışmanı ve ERR temsilcisi olan sanat simsarı Bruno Lohse tarafından 1945'te bir araya getirilen koleksiyon, 300'den fazla resim dahil olmak üzere 2.000'den fazla bireysel parçayı içeriyordu. ABD Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi'nin Konsolide Sorgulama Raporu No. 2, Göring'in asla kabaca yağmalamadığını, bunun yerine her zaman "en azından mallara el koyan otoriteye karşı bir ödeme ya sa söz karşılığında dürüst görünmeye çalıştığını" belirtir. Göring ve çalışanlarının Alman el koyma örgütleriyle hiçbir zaman resmi bir bağlantısı olmasa da, yine de bu bağlantıları mümkün olabildğince kullandılar."
Naziler tarafından yağmalanmış nesneler
Üçüncü Reich, işgal altındaki ülkelerden yüzbinlerce nesne topladı ve bunları Paris'teki Musée Jeu de Paume ve Münih'teki Nazi karargahı gibi birkaç önemli yerde sakladı. Müttefik kuvvetler savaşta avantaj elde edip Almanya'nın şehirlerini ve tarihi kurumlarını bombaladıkça, Almanya "sanat eserlerini Müttefiklerin bombalama saldırılarından korunmak için tuz madenlerinde ve mağaralarda depolamaya başladı. Bu madenler ve mağaralar sanat eserleri için uygun nem ve sıcaklık koşullarını sağladı. " Bu türden iyi bilinen depolar Merkers, Altaussee ve Siegen'deki madenlerdi. Bu madenler sadece yağmalanmış sanat eserlerinin depolanması için değil, aynı zamanda Nazi egemenliğinin başlangıcından önce Almanya ve Avusturya'da bulunan sanat eserleri için de kullanılıyordu. Yozlaşmış sanat Almanya'da Naziler tarafından resmi olarak yasaklandı ve bu sanata ait eserler Jeu de Paume'deki Şehitler Odası olarak adlandırılan yerde saklandı. Paul Rosenberg'in profesyonel şubesi ve kişisel koleksiyonunun çoğu, sonradan Naziler tarafından belirlenmişti. Joseph Goebels'in, Führermuseum'un inşasını ve daha geniş savaş çabalarını finanse etmek için bu yozlaşmış eserleri döviz karşılığında satmaya yönelik daha önceki özel kararının ardından, Hermann Göring, kişisel olarak bu varlıkları tasfiye etmek ve daha sonra kişisel sanat koleksiyonunu büyütmek için bu fonları aktarmak üzere Hildebrand Gurlitt dahil bir dizi ERR onaylı bayi atadı. İsviçre üzerinden satılan yağmalanmış dejenere sanat eserlerinin oluşturduğu Rosenberg koleksiyonu Avrupa'ya dağıldı. Bugün, resimlerinden 70'i kayıptır, bunlara şunlar dahildir: 1923'te Provence'de resmedilen Picasso'nun büyük boy Sahilde Suluboya Çıplak Kadın resmi; Matisse'in yedi çalışması; ve Degas'ın Gabrielle Diot Portresi.
Yahudi kitaplarının yağmalanması
Nazilerin Avrupa ülkelerini işgalleri sırasında aradıkları şeylerden biri de Yahudi kitapları ve yazıtlarıydı. Amaçları, Avrupa'nın tüm Yahudi kitaplarını toplamak ve yakmaktı. Basılan ilk ülkelerden biri Fransa'ydı. Naziler buradaki Alliance Israelite Universelle'den 50.000, Fransa'nın Yahudi Dernekleri Federasyonu'ndan 4.000 cilt kitap, Paris'in en önemli Haham eğitim merkezlerinden olan L'Ecole Rabbinique'den 10.000 kitap ve birleşik bir grup olan Fransa Yahudi Toplumları Federasyonu'ndan 4.000 cilt kitap yağmaladı. Ardından, Paris'teki kişisel mülkleri tarayıo binlerce kitap daha bulmadan önce, Lipschuetz Kitabevi'nden toplam 20.000 kitap ve Rothschild ailesinin kişisel koleksiyonundan 28.000 kitap almaya gittiler. Naziler, bulabildikleri her Yahudi kitabı için Fransa'yı alt üst ettikten sonra, milyonlarcasını daha alabilecekleri Hollanda'ya geçtiler. Zengin bir Yahudi bankacı olan Hans Furstenberg'in evine baskın düzenlediler ve onun 16.000 ciltlik koleksiyonunu çaldılar; Amsterdam'da Bibliotheek van het Portugeesch Israelietisch Seminarium'dan 25.000 cilt, Ashkenazic Beth ha- Midrasch Ets Haim'den 4.000 cilt ve Bibliotheca Rosenthaliana'dan 100.000 cilt kitap aldılar. İtalya'da, Roma'nın merkez sinagogu iki kütüphane içeriyordu, biri İtalyan Haham Koleji'ne aitti ve diğeri Yahudi Cemaati Kütüphanesi idi. 1943'te Naziler İtalya'ya gelip, sinagogdaki her kitabı paketleyip Almanya'ya geri gönderdi.
Hemen sonrası
Müttefikler, ünlü Avrupa anıtlarının yıkımdan korunmasına yardımcı olmak için Anıtlar, Güzel Sanatlar ve Arşivler (MFAA) organizasyonu gibi özel komisyonlar kurdular ve savaştan sonra, Nazi sanat depolarını bulmak için eski Nazi işgali altındaki bölgelere seyahat ettiler. 1944 ve 1945'te "Monument Men" diye adlandırılan bu kişiler için en büyük zorluklardan biri, Müttefik kuvvetlerin yağmalamasını ve "sanat eserlerini alıp evlerine, arkadaşlarına ve ailelerine göndermeleriini" engellemekti; "Yasak" işaretleri sanat eserlerini koruyamayınca, "Anıt Adamları", Müttefik birlikleri tarafından patlamamış mayınlar için bir uyarı işareti olarak kullanılan saklama yerlerini beyaz bantla işaretlemeye başladı. Birçoğu Naziler tarafından yağmalanmış binlerce objeyi ele geçirdiler.
Müttefikler bu sanat eserlerini II.Dünya Savaşı'nın sonunda Almanya ve Avusturya'daki 1050'den fazla depoda buldular. 1945 yazında, Yüzbaşı. Walter Farmer, toplama noktasının ilk yöneticisi oldu. Wiesbaden Toplama Noktasına gelen ilk sanat eserleri arasında antikalar, Mısır sanatı eserleri, İslam eserleri ve Kaiser Friedrich Müzesi'nden tablolar yer aldı. Toplama noktasına ayrıca Reichsbank'tan ve Nazilerin yağmaladığı, Polonyalı, ayinle ilgili koleksiyonlardan malzemeler getirildi. Wiesbaden, en iyi döneminde, esas olarak Sovyet Ordusu'ndan ve savaş tazminatına dönüşmekten uzak tutmak için resimler ve heykeller dahil olmak üzere yaklaşık 700.000 ayrı nesneyi sakladı, tanımladı ve yeniden yerleştirdi.
Müttefikler, sanat eserlerini topladılar ve onları, iade edilinceye kadar özellikle Münih'teki Merkez Toplama Noktasında olmak üzere toplama noktalarında depoladılar. Nazi yönetimi sırasında Almanlar tarafından elde edilen tanımlanabilir sanat eserleri, alındıkları ülkelere iade edildi. Objeleri asıl sahiplerine iade edip etmeyecekleri her ulusun hükûmetlerine kalmıştı.
Münih toplama noktası kapatıldığında, birçok nesnenin sahibi bulunamadı. Milletler ayrıca tüm sahiplerini bulamadı veya öldüklerini doğrulayamadı. Yahudi halkından alınan çalınan eşyaların iadesine yardımcı olmak için birçok kuruluş kurulmuştur. Örneğin: Project Heart, World Jewish Restitution Organization ve The Claims Conference. Koşullara bağlı olarak bu kuruluşlar, mirasçıların yerine sanat eserlerini alabilmektedirler.
Daha fazla okuma: ABD'nin Sovyetler Birliği'ne iade ettiikleri
Daha sonraki gelişmeler
Çalınan sanat eserlerinin ve antikaların çoğu "muzaffer Müttefik orduları tarafından ... esas olarak tuz madenlerinde, tünellerde ve gözlerden uzak kalelerde gizlenmiş" belgelenmiş, bulunmuş veya kurtarılmış olsa da, birçok sanat eseri hiçbir zaman hak sahiplerine iade edilmemiştir. Dünya çapındaki sanat tacirleri, galeriler ve müzeler, eserlerin bir kısmının orijinal sahiplerinden çalındıktan sonra satın alındığı iddialarını araştırmak için koleksiyonlarının menşeini araştırmak zorunda kalmışlardır. Daha 1985 yılında, Amerikan müzelerinin sorunu tanımlamasından ve Nazi tarafından yağmalanan Holokost kurbanlarının varlıkları hakkındaki uluslararası konferanstan önce, Avrupa ülkeleri "II. Dünya Savaşı sırasında Naziler tarafından el konulan Yahudi'lere ait" sanat eserleri, madeni paralar ve madalyaların envanter listelerini yayınladı ve eserlerin sahipleriyle yasal mirasçılarına iade edilmesi için sürecin ayrıntılarını açıkladı. 1998'de bir Avusturya'dan danışma kurulu, 1998 iade yasası hükümleri uyarınca 6.292 sanat eserinin yasal sahiplerine (çoğu Yahudi) iade edilmesini tavsiye etti.
1998'de Washington'daki Holokost kurbanlarının Nazi tarafından yağmalanan varlıkları konulu uluslararası konferansına sponsorluk yapan Dışişleri Bakan Yardımcısı ve ABD heyetinin başkanı Stuart Eizenstat, "Şu andan itibaren ... sanatın satışı, satın alınması, takas edilmesi ve sergilenmesi Bu dönemden itibaren daha büyük bir hassasiyetle ve daha yüksek bir uluslararası sorumluluk standardı ile ele alınacaktır. " Konferansa kırktan fazla ülke ve on üç farklı özel kuruluş katıldı ve amaç, Nazi Döneminde Yağmalanmış Sanat Eserlerinin nasıl ele alınacağı konusunda federal bir fikir birliğine varmaktı. Konferans, 1997'de Londra'da düzenlenen Nazi Altın Konferansı'nın temeli üzerine inşa edildi. ABD Dışişleri Bakanlığı, 30 Kasım - 3 Aralık 1998 tarihleri arasında ABD Holokost Anı Müzesi ile konferansa ev sahipliği yaptı.
Kim Tok-hun
Kim Tok-hun (Korece:김덕훈), d. 1961 ), Kuzey Kore Başbakanıdır ve 13 Ağustos 2020'den beri bu görevde hizmet vermektedir. Aynı zamanda Kore İşçi Partisi'nin Politbüro'nun tam üyesidir ve parlamento bütçe komitesi başkanı olarak görev yaptı. Yüksek Halk Meclisi tarafından Başbakan Yardımcısı olarak atanmadan önce, eskiden Kuzey Kore-Güney Kore işbirliğinin delegesiydi.
Nazi yağması
Daha sonraki gelişmeler
Konferanstan sonra Sanat Müzesi Yöneticileri Derneği, özellikle Naziler tarafından yağmalanan sanat eserlerine odaklanarak, müzelerin koleksiyonlarının kökenini veya tarihini incelemesini gerektiren kılavuzlar geliştirdi. Washington'daki Ulusal Sanat Galerisi, II. Dünya Savaşı döneminde kökenlerinde boşluklar bulunan 400'den fazla Avrupa resmini tanımladı. 16. yüzyıl Flaman ressam Frans Snyders'ın "Still Lige with Fruit and Game" adlı bir sanat eseri, Dünya Yahudi Kongresi'nin "en kötü şöhretli Nazi sanat tüccarlarından biri" olarak tanımladığı Karl Haberstock tarafından satıldı. 2000 yılında New York City Modern Sanat Müzesi, Kongre'ye, "koleksiyonumuzda tuttukları 100.000'den fazla eser arasında Nazi lekeli tek bir sanat eserinden haberdar olmadıklarını" söyledi.
Kim Tok-hun
Kim Tok-hun, Mayıs 2016'daki 7. Kongreden bu yana Kore İşçi Partisi Merkez Komitesi üyesidir. Daha sonra 11 Nisan 2019'da yedek üye olarak Politbüro partisine katıldı, ardından 31 Aralık'ta tam üyeliğe terfi etti ve eşzamanlı olarak Kadro İşleri Daire Başkanlığı'nı da içeren bir portföyle parti başkan yardımcılığı yaptı. Muhtemelen gelecek yılın Şubat ayında kadro eğitim tesislerini içeren bir yolsuzluk skandalı ortaya çıkararak Kim Jong-un'un beğenisini aldı. Nisan 2020'de Yüksek Halk Meclisi Bütçe Komitesinin de başkanı oldu.
13 Ağustos'ta, Kuzey Kore'de COVID-19 salgınının yayılmasının ve ülkenin güney kesimini vuran sellerin ardından, Kim Jong-un tarafından kabine başbakanı olarak atandı ve üst düzey Politbüro Başkanlığı'na yükseldi.
Nazi yağması
Daha sonraki gelişmeler
1979'da Renoir'ın Tête de jeune fille tablosu ve Pissarro'nun Rue de village tablosu Interpol'ün "12 En Çok Arananlar Listesi" nde yer aldı, ancak hala nerede oldukları bilinmiyor (ATA Newsletter, Kasım '79, cilt. 1, no.9, s. 1. '78, 326.1–2). New Jersey'li sahibi, birinin resimleri tanıyacağı umuduyla IFAR'dan hırsızlıkla ilgili bilgileri yeniden yayınlamasını istedi. Sahibi, IFAR'a, ebeveynlerinin 1938'de Berlin'den göç ettiklerinde, resimlerinden ikisinin "gizemli bir şekilde kaybolduğunu" yazdı. Diğer tüm malları, Hollanda üzerinden Almanya'dan ABD'ye gönderildi ve bu iki tabloyu içeren kutu dışındaki her şey sağlam geldi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, sahibinin babası resimleri bulmak için hatırı sayılır bir çaba gösterdi, ancak başarısız oldu. Yıllar içinde onları kurtarmak için sayısız çaba gösterildi, makaleler yayınlandı. Alman dergisi Die Weltkunst, 15 Mayıs 1959'da bir ilan yayınlandı. Olağan koşullara tabi olarak yüklü bir ödül teklif edildi, ancak yanıt alınamadı. Bu iki resim hakkında bilgisi olan herkesin IFAR ile iletişime geçmesi istenmektedir.
Bununla birlikte, Alman siyasetçiler tarafından başlatılan iade çabaları da tartışmaya açıktır. Alman iade yasası, Almanya'dan göç eden Yahudilerin geçimlerini sağlamak için sattıkları resimleri içeren "Nazi zulmü sonucunda kaybedilen kültürel varlıklar" için geçerli olduğundan, yasa, o dönemde Yahudilerin yaptığı hemen hemen her ticaret kapsamaktadır ve şüpheler davacılara yaramıştır. Alman solcu politikacılar Klaus Wowereit'e (SPD, Berlin belediye başkanı) ve Thomas Flierl'e (Linkspartei), 2006 yılında Berlin Brücke Müzesi'nde bulunan dışavurumcu Ernst Ludwig Kirchner'ın 1913 yapımı Berliner Straßenszene tablosunu vermeye aşırı istekli oldukları için dava açıldı. 1937'de Köln'de sergilenen eser, İsviçre'de yaşayan Yahudi bir aile tarafından bir Alman koleksiyoncuya 3.000 Reichsmark'a satılmıştı. uzmanlar bu meblağın piyasa fiyatının çok üzerinde olduğu düşünmektedir. Birkaç mülkiyet değişikliğinden sonra tabloyu 1980 yılında alan müze, ailenin parayı gerçekten aldığını kanıtlayamadı. Tablo, eski sahiplerinin varisine iade edildi ve tabloyu kendisi 38.1 Milyon Dolar'a açık artırmaya çıkardı.
2010 yılında, Alexanderplatz'dan tarihi şehir merkezi boyunca Brandenburg Kapısı'na uzanan bir metro hattı genişletmeye başladıkça, "Rote Rathaus" yakınındaki özel bir konutun mahzeninde dejenere sanat sergisinden bir dizi heykel ortaya çıkarıldı. Bunlar arasında, sanatçı Marg Moll'un bronz kübist tarzı bir kadın dansçı heykeli vardı ve eser günümüzde Neues Müzesi'nde sergileniyor.
2013'ten 2015'e kadar bir komite, Hollanda Kraliyet ailesinin koleksiyonunu araştırdı. Komite, ailenin 1933'ten beri topladığı ve 1945'ten önce yapılan tüm nesnelere odaklandı. Toplam 1300 sanat eseri incelendi. Hollandalı müze, Naziler tarafından çalınan nesneleri bulmak için koleksiyonlarını çoktan araştırmıştı. Hollandalı ressam Joris van der Haagen'in Huis ten Bosch yakınlarındaki ormanın resmettiği eserin Yahudi bir koleksiyoncuya ait olduğu anlaşıldı. Resmi Amsterdam'daki Yahudilerin paralarını ve diğer eşyalarını toplayan eski Yahudi bankası Lippmann, Rosenthal & Co'ya vermek zorunda kaldı. Tablo 1960 yılında Kraliçe Juliana tarafından satın alındı. Aile, tabloyu 1942'de Yahudi bir koleksiyoncu olan sahibinin mirasçılarına iade etmeyi planlıyor.
Tilia chinensis
Tilia chinensis, ebegümecigiller (eskiden Tiliaceae) (Malvaceae) familyasından bir ıhlamur türü.
Nazi yağması
Nazi yağmasının günümüzde etkileri
Avrupa'da sanatın yaklaşık %20'si Naziler tarafından yağmalandı ve gerçek sahiplerine iade edilmemiş 100.000'den fazla eşya var. Hala eksik olanların çoğu, çini, kristal veya gümüş gibi günlük nesnelerdir. Spiegler'e göre, yağmalanan sanatın ne ölçüde ele alındığı, "Nazi sanat müsadere programı, insanlık tarihindeki en büyük sanat yer değiştirmesi olarak adlandırıldı" şeklinde görülüyordu. II.Dünya Savaşı'nın sonunda, "Amerika Birleşik Devletleri Hükümeti, Alman kuvvetlerinin ve diğer Nazi ajanlarının, II.Dünya Savaşı öncesinde ve sırasında, o zamanlar var olan tüm Batı sanatının beşte birini ele geçirdiğini veya satmaya zorladığını tahmin etti, bu da bir milyon sanat eserinin yaklaşık dörtte biri demektir. " Nazilerin yağmaladığı sanat eserlerinin Avrupa'nın her yerine bu kadar dağılması nedeniyle, "bugüne kadar, Nazi'ler tarafından çalınan on binlerce sanat eserinin yeri hala bulunamadı."
Tilia chinensis
Tilia chinensis, yaprak döken geniş yapraklı ormanlık alanlarda, esas olarak yükseklik bölgelerinin üst kısmında yetişir. Sichuan'daki Wolong'da bu tür, Davidia involucrata, Cercidiphyllum japonicum ve Pterocarya insignis (Pigott 2012) dahil olmak üzere Üçüncül kalıntılarla birlikte büyür.
Nazi yağması
Nazi yağmasının günümüzde etkileri
1990'larda ve 2000'lerde, politik ve ekonomik değişimlerin yanı sıra teknolojideki gelişmeler nedeniyle bilgi daha erişilebilir hale geldi. Bazı ülkelerdeki gizlilik yasalarının süresi dolmuştur, bu nedenle bir zamanlar elde edilmesi zor olan kayıtlar artık halka açıktır. Daha önce elde edilemeyen eski Sovyet ülkelerinden gelen bilgiler artık mevcut ve birçok kuruluş bilgileri çevrimiçi olarak yayınlayarak bu bilgileri geniş çapta erişilebilir kılıyor.
Tilia chinensis
Bal üretimi bu türle ilişkilidir.
Tilia chinensis, Çin'in tehdit altındaki bitkiler listesinde En Az Endişe Verin olarak listelenmiştir. Wolong Ulusal Doğa Koruma Alanı ve diğer korunan alanlarda kaydedilmiştir (Korumalı Gezegen 2019). Bu tür 30'dan fazla ex situ koleksiyonda kayıtlıdır (BGCI 2018).
Nazi yağması
Nazi yağmasının günümüzde etkileri
İade veya tazminatın belirlenmesinde mahkemelerin rolüne ek olarak, bazı eyaletler taleplerin değerlendirilmesi ve çözümlenmesi için resmi kurumlar oluşturmuştur. Birleşik Krallık'ta, Yağmalama Danışma Paneli, Kültür, Medya ve Spor Bakanlığı'na bu tür iddialar hakkında tavsiyelerde bulunur Kâr amacı gütmeyen bir eğitim ve araştırma kuruluşu olan Uluslararası Sanat Araştırmaları Vakfı (IFAR), tazminata kadar varan bilgilerin sağlanmasına yardımcı olmaktadır.
2013'te Kanada hükûmeti, Kanada'daki altı sanat galerisinin varlıklarını araştırdıkları "Holocaust-era Provenance Research and Best-Practice Guidelines Project"i oluşturdu.
1992 Kadın Hareketi keşfi için Uluslararası Arşivler
14 Ocak 1992'de tarihçi Marc Jansen, NRC Handelsblad'daki bir makalesinde, Uluslararası Kadın Hareketi Arşivleri'nin kayıtları da dahil olmak üzere Hollanda'dan çalınan arşiv koleksiyonlarının (Dutch  1940 yılında yağmalanmış olan) Rusya'da bulunduğunu açıkladı. El konulan kayıtlar başlangıçta Berlin'e gönderildi ve daha sonra güvenlik nedeniyle Sudetenland'a taşındı. Savaşın sonunda Kızıl Ordu belgeleri Alman işgali altındaki Çekoslovakya'dan aldı ve Moskova'da bulunanKGB'nin (Rusça: Özel Arşiv)'ine kaldırdı. Anlaşmalar keşiften hemen sonra hazırlansa da bürokratik gecikmeler arşivlerin on bir yıl boyunca iade edilmesini engelledi. 2003 yılında, Aletta Jacobs ve Rosa Manus da dahil olmak üzere savaş öncesi dönemin en tanınmış feministlerinden bazılarının notlarıyla, Uluslararası Kadın Konseyi ve Uluslararası Kadın Oy Hakkı İttifakı'nın 4.650 civarında kitap ve süreli yayınıyla birçok fotoğraf iade edildi. Orijinal koleksiyonun yaklaşık yarısı hala kurtarılamadı.
2012 Münih sanat eserleri keşfi
2012'nin başlarında, Hildebrand Gurlitt'in oğlu Cornelius Gurlitt'in evinde binden fazla sanat eseri keşfedildi ve bunların yaklaşık 200-300 parçasının yağmalandığından şüpheleniliyor ve bunların bir kısmı Naziler tarafından II.Dünya Savaşı'ndan önce birkaç büyük Alman şehrinde düzenlenen bir sergi olan yozlaşmış sanat sergisinde sergilenmiş olabilir. Koleksiyon, Marc Chagall, Otto Dix ve Henri Matisse, Renoir ve Max Liebermann'ın ve diğer pek çok sanatçının eserini içermektedir.
2014 Nürnberg sanat eserleri keşfi
Ocak 2014'te, Nürnberg'den araştırmacı Dominik Radlmaier, sekiz nesnenin kayıp sanat olarak tanımlandığını ve on birininde de oldukça şüpheli olduğunu açıkladı. Şehrin araştırma projesi 2004 yılında başladı ve Radlmaier o zamandan beri tam zamanlı olarak araştırma yapıyor.
2015 Walbrzych, Polonya zırhlı tren söylentisi
Polonya'nın Walbrzych kentinde, iki amatör kaşif - Piotr Koper ve Andreas Richter - altın, mücevher ve silahlarla dolu olduğuna inanılan bir zırhlı tren bulduklarını iddia etti. Trenin, Üçüncü Reich'in çöküşünden önce, II.Dünya Savaşı'nın son günlerinde bir tünelde kaldığı söylentisi çıktı. Tünelin çoğu çöktüğü için tünelin yalnızca % 10'u keşfedildi. Treni bulmak, çok fazla finansman, kazma ve sondaj gerektiren pahalı ve karmaşık bir işlem olacaktı. Bununla birlikte, treni bulanların iddialarını desteklemek için araştırmacılar, bölgeyi metal raylı bir demiryolu tünelinin sinyali alan, yere nüfuz eden, termal ve manyetik sensörlerle incelediklerini söyledi. Bu iddiaların meşruiyeti henüz belirlenmedi, ancak bulguları doğruysa kaşifler trenin içindeki her şeyin değerinin %10'unu talep ediyorlar. Polonya'nın kültür bakanı yardımcısı Piotr Zuchowski, trenin sonunda bulunduğuna "yüzde 99 ikna olduğunu" söyledi, ancak bilim adamları kaşiflerin bulgularının yanlış olduğunu iddia ediyor.
Kaynakça
Notlardaha fazla okuma
Yazım hatası
Yazım hatası, tipografik hata (İng. typographical error) yahut yaygın biçimiyle typo, elektronik veya basılı bir materyalin yazılış sürecinde ortaya çıkan bir tür hatadır. Daktilo hatası ifadesi daktilo devrindeki karşılığıdır. Tarihi olarak, bu ifade elle yapılan dizgicilikteki (tipografi) hataları işaret ederdi. Teknik yönden bu terim mekanik arıza yahut el veya parmak kayması/sürçmesi gibi daha çok sistemsel sorundan veya kişinin istemsiz sakarlığından kaynaklanan hataları içerir, ancak yazım yanlışı yahut "grup" ile "gurup" gibi sözcüklerin karıştırılması veya yanlış kullanılması gibi bilgisizlikten doğan yanlışları içermez. Matbaadan evvel "kopyalayıcı hatası" veya "müstensih hatası" el yazmalarına mukabil gelmekteydi. Çoğu yazım hatası az sayıdaki birkaç karakterin çift tekrarı, unutulması, olması gerekenden farklı yerde yazılması veya yanlış diğer karakterlerle değiştirilmesi gibi durumları içerir.
Strumitsa Muharebesi
Strumitsa Muharebesi Birinci Bulgar İmparatorluğu ile Bizans İmparatorluğu kuvvetleri arasında Ağustos 1014'de Kuzey Makedonya'nın Strumica (ya da Strumitsa) şehri yakınlarında meydana gelmiştir. İmparator Samuil'in oğlu Gavril Radomir komutasında Bulgar kuvvetleri, muharebede ölen Selanik valisi Theofilaktos Botaneiatis komutasında Bizans kuvvetlerini mağlup etmişlerdir. Valisinin ölümünden sonra Bizans İmparatoru II. Basileios, Bulgaristan'dan geri çekilmek zorunda kaldı ve son Belasitsa Muharebesi'ndeki başarısından yararlanamadı.
Muharebe
29 Temmuz 1014'teki zaferinden sonra, Bulgar ordusunun büyük bir kısmı yok edildiğinde, II. Basileios batıya doğru yürüdü ve Strumitsa yakınlarındaki Matsukion'un küçük kalesini ele geçirdi, ancak kasaba Bulgarların elinde kaldı. Bu nedenle Bizans İmparatoru, en yetenekli generallerinden biri olan Theofilaktos Botaneiatis liderliğindeki bir orduyu, harekâttan önce Samuil tarafından inşa edilen şehrin güneyindeki siper kazıklarına yıkmak için gönderdi. Böylece Bizanslıların Selanik'e giden yolunu Vardar nehri vadisinden açacaktı.
O [Botaneiatis] yürümeye devam etti ve çevreyi koruyan Bulgarlar, rahatsız edilmeden yoluna devam etmesine izin verdi. Ancak emirlerini yerine getirdikten sonra İmparator'a geri dönmeye hazırlanırken, uzun bir vadide pusuya düşürüldü. Girdiğinde etrafı sarıldı ve taş ve oklar atıldı; öldürüldü ve kimse ona yardım edemedi.
Tarihçi Vasil Zlatarski, Belasitsa ve Plavush dağları arasındaki Kosturino geçidindeki savaş alanını belirtir. Bizanslılar dar geçitte savunmalarını organize edemediler ve imha edildiler. Komutanları dahil askerlerinin çoğu öldü. Devol piskoposu Mihail'e göre Botaneiatis, Bizans generalini mızrağıyla delen Bulgar tahtının varisi Gavril Radomir tarafından öldürüldü. Bu beklenmedik ve ağır yenilginin haberi üzerine II. Basileios, Selanik üzerinden planlanan rotadan değil, hemen doğuya doğru çekilmek zorunda kaldı. Ayrıca Strumitsa kuşatmasını da kaldırdı. II. Basileios, Bulgarların direncini kırmak için daha önce Kleidion'da yakalanan binlerce askeri kör etti ve onları Samuil'e gönderdi.
Logan Browning
Logan Laurice Browning (d. 9 Haziran 1989), Amerikalı aktris. Yer aldığı yapımlar arasında sinema filmleri; Bratz (2007) ve The Perfection (2017) ile televizyon dizileri; Hit the Floor (2013), Powers (2015), ve Dear White People (2017) sayılabilir.
San'a Dostluk Antlaşması
__İÇİNDEKİLERZORUNLU__ __DİZİN__
Les McKeown
Leslie Richard McKeown (d. 12 Kasım 1955 - ö. 20 Nisan 2021), İskoç pop şarkıcısı.
Yaşamı
McKeown, 12 Kasım 1955'te Edinburgh, İskoçya'da doğdu. 1973'te başladığı aktif müzik kariyerini 2021'deki ölümüne kadar sürdürdü. 1970'li yılların popüler müzik gruplarından Bay City Rollers'ın solistiydi.
Ölümü
McKeown, 20 Nisan 2021 tarihinde Londra, İngiltere'deki aile evinde 65 yaşında öldü.
Jane Carr
Jane Carr (d. 13 Ağustos 1950), İngiliz aktris ve dublaj sanatçısı.
Paul Raven
Paul Vincent Raven (16 Ocak 1961 – 20 Ekim 2007), İngiliz müzisyen ve müzik yapımcısı. Post punk grubu Killing Joke'un bas gitaristi olarak tanınan Raven, Prong, Godflesh ve Ministry gibi gruplarda da çalmıştır.
Biyografi
1960'ta Wolverhampton'da doğan Raven, kariyerine yerel rock gruplarında bas gitaristlik yaparak başlamıştır. 1983'te Killing Joke'a grubun eski bas gitarist Youth'un ayrılması ile katılmıştır. Grubun Fire Dances (1983) ve Night Time (1985) gibi albümlerinde çalmış ve 1990'daki Extremities, Dirt and Various Repressed Emotions isimli albümden sonra gruptan ayrılmıştır. Bu dönemlerde Murder Inc. ve Pigface gibi yan projelerde çalan Raven, daha sonra heavy metal grubu Prong'un bas gitaristliğini yapmış ve grubun Cleansing (1994) ile Rude Awakening (1996) albümlerinde çalmıştır. Prong'dan ayrıldıktan sonra Psychic TV ile Die Krupps gibi birçok grubun yapımcılığını ve remikslerini üstlenmiştir.
Palatina
Palatina, Almanya'da bir tarihi bölgedir. Bölge Orta Çağ'da, Ren Palatina (Rheinpfalz) ve Aşağı Palatina olarak biliniyordu ve Yukarı Palatina'nın aksine kesinlikle Palatina Elektörlüğü'nün yalnızca batı kısmını belirliyordu. Yaklaşık 1,4 milyon nüfusuyla 5.450 km²'lik bir alanı kapsayan, Almanya'nın Renanya-Palatina eyaletinin kabaca en güney çeyreğini kaplamaktadır.
Palatina, Latincede saray veya kale anlamına gelen "palatium" kelimesinden gelmektedir. Başlangıçta coğrafi bir kavram olmayıp Orta Çağ'da imparatorun zaman zaman saray kurduğu bir kale anlamına gelmekteydi.
Robert Campin
Robert Campin veya Flémalle Ustası (1375–26 Nisan 1444), günümüzde en çok Mérode Altar Panosu 'nu yapmasıyla tanınan ve Erken Flaman resminin ilk büyük ustası olarak görülen Flaman (Belçikalı) ressam. Hacimli ve akıcılığa sahip figürleri tasvir etmesiyle Avrupa'da yaşadığı dönemde yaygın olan Uluslararası Gotik üslubundan kesin bir kopuşu sergileyen Campin'in diğer eserleri arasında Prado Müzesi'ndeki Werle Kanatları öne çıkar.
Yaz Olimpiyatları'nda kürek
Kürek sporu müsabaka listesinde ilk yaz olimpiyatı olan 1896 Yaz Olimpiyatları'nda bulunmasına karşın kötü hava nedeniyle yapılamamış olup ilk yarışlar 1900 Yaz Olimpiyatlarında gerçekleştirilmiştir. İlk önceleri sadece erkek kürekçilerin yarışmasına izin verilirken, Montreal'deki 1976 Yaz Olimpiyatlarında kadınların mücadele etmesinin kürek sporunun gelişimi açısından faydalı olacağı belirtilmiştir. Kadınların mücadeleye ilk katılımı 1996 Yaz Olimpiyatlarında olmuştur.
Mücadeleler
14 çeşit müsabaka yapılmaktadır:
Safa Het
Safa Het (d. 3 Temmuz 1959), Türk atlet. Uzun mesafe ve maraton koşucusudur. 1976 - 1998 yılları arasında Türkiye Milli Takımında forma giymiştir. Atletizm kariyeri boyunca Fenerbahçe, MTA ve Güneş Sigorta kulüplerinde sporculuk yapmıştır. Hala atletizm yapmaktadır ve serbest olarak maraton koşmaya devam etmektedir.
Safa Het, Türkiye tüm zamanlar maraton listesinde 2.16,45'lik derecesiyle 19.sırada bulunmaktadır, 1984 yılında Bulgaristan'da yapılan İvaylo Uluslararası Kır Koşusunda 32.57'lik 10 bin metre derecesiyle bronz madalya kazanmıştır.
Aynı zamanda ziraat mühendisliği ve atletizm hakemliği de yapmakta olan Het, evli ve bir çocuk babasıdır.
== Dereceleri ==
Türk Keneşi zirveleri listesi
Aşağıda 1992 ve 2010 yılları arasında düzenlenen Türk Keneşi Devlet Başkanları Zirveleri listelenmiştir. 1992-2010 yılları arasında Türk Dili Konuşan Ülkeler zirveleri yılları arasında gerçekleştirilmiştir. 2022 yılından beri Türk Devletleri Teşkilatı zirveleri olarak düzenlenmektedir.
1'nci zirve
İlk Türk Keneşi zirvesi, 21 Ekim 2011 tarihinde Kazakistan'ın Almatı şehrinde "Ekonomik Alan ve Ticaret Alanında İş birliği" temasıyla gerçekleştirilmiştir. Ayrıca bu zirvede Türk İş Konseyi'nin kuruluşu da imzalanmıştır.