cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kürtün
Antik Çağ
Kürtün'ü de kapsayan Harşit yöresiyle ilgili en eski bulgular, İlk Tunç Çağı’na ait olabileceği düşünülen Hurriler döneminde MÖ 3000 ile 2000 yılları arasına ait olan çanak - çömlek parçalarıdır. MÖ 2000'li yıllarda Asurlular koloni şeklinde yörede maden çıkarma faaliyetlerinde bulunmuştur. MÖ 1750’li yıllarda Harşit yöresine Hititlerin hakim olduğu tahmin edilmektedir. MÖ 1500’lere ait Hitit yazılı kaynaklarında yöre "Azzi - Hayaşa Ülkesi", yöre halkı da Kaşkalar olarak isimlendirilmiştir. MÖ 1200’lerden itibaren yörede beş asır devam edecek Urartu hakimiyeti yaşanmıştır. MÖ 720’de Kafkaslar üzerinden gelen Kimmerler ile İskitler (Sakalar) bölgeye akınlar yapmışlar ve bazı bölgelere yerleşmişlerdir. MÖ 560’da Urartu Devleti’ni yıkan Med İmparatorluğu bölgeye hâkim olduktan sonra Türk asıllı oldukları düşünülen Khalipler'i madencilik faaliyetleri yapmak üzere bölgeye yerleştirmiştir. Medlerden sonra MÖ 550’de Pers Krallığı bölgedeki hakimiyeti ele almış ve bu hakimiyeti iki asır devam ettirmiştir. MÖ 2. yüzyıllarda Makedonya Kralı Büyük İskender, Anadolu'daki Pers hakimiyetine son vermiş ve Anadolu ile birlikte bu bölgeye de bir süre hâkim oluştur. MÖ 300’lü yıllardan sonra Pers soyluları tarafından Harşit ve Kelkit Havzasında iki buçuk asır devam edecek olan Pontus Krallığı kurulmuştur. Bu dönemde yörede birçok maden ocağı işletilmiş, bazı yerlerde Romalılara karşı savunma amaçlı kaleler yapılmıştır. MÖ 65’te Roma İmparatorluğu yöredeki Pontus Krallığının hakimiyetine son vermiş ve bölgeyi egemenliği altına almıştır.
Orta Çağ
MS 395'de Roma İmparatorluğu’nun ikiye ayrılmasıyla Kürtün'ü de kapsayan Harşit yöresi Doğu Roma (Bizans) egemenliğinde kalmış ve bu egemenlik yüzlerce yıl devam etmiştir. Harşit yöresinin Müslümanlarla ilk teması Hz. Ömer (634-644) döneminde yaşanmış, Erzurum ve Erzincan’ın İslam Orduları hâkimiyetine geçmesiyle birlikte Kelkit ve Harşit yöresinin Müslümanlarla ilk teması gerçekleşmiştir. Hz. Osman (644 - 656) döneminde ise bölgeye gönderilen İbni Mesleme komutasındaki İslam Ordusu bölgeyi Bizans’ın elinden almıştır. Hz. Ali (656 - 661) döneminde yaşanan iç karışıklıklar sırasında Bizans hakimiyetine geçen bölge Emevîler (661-750) zamanında yeniden Müslümanların eline geçmiştir. Sonrasında tekrar Bizans hâkimiyetine geçen bölge için Abbasî Halifesi Memun (813-833) zamanında Bizans’la vergi anlaşması yapılmıştır. Harşit yöresinde Bizans - Abbasi çekişmesi devam ederken Hazar Hakanlığı bölgeyi ele geçirip buraya Peçenek oymaklarını yerleştirmiş ancak, bu durum fazla sürmemiştir. 1204-1461 yılları arasında bölgeye Trabzon İmparatorluğu hakim olsa da Kürtün bölgesinde yaşayan Çepniler bu hakimiyeti tanımamış yarı bağımsız olarak hayatlarını sürdürmüşlerdir.
Kürtün Coğrafyasında İskan Hareketleri (12. ile 15. yüzyıllar arası)
Türkistan ve Horasan'da diğer boylarla birlikte yaşayan Türklerin 24 Oğuz boyundan biri olan Çepniler, 1071 Malazgirt Meydan Muharebesinden sonra Selçuklularla birlikte Anadolu'ya göç ettiler. Anadolu'nun birçok bölgesine ve Kuzey Suriye topraklarına yerleşen Çepnilerin en etkili olduğu ve teşkilatlı olarak yaşadığı coğrafya Karadeniz coğrafyası olmuştur.
Büyük çoğunluğu Çepni Türkmenlerinden oluşan Danişmendliler Beyliği (1080-1178) de bu dönemlerde Sivas merkezli kurulmuş ve daha çok Orta Karadeniz'e hakim olmuştur. 13. yüzyıldan itibaren Batı ve Orta Karadeniz’de Sinop ve Ordu'ya yerleşen Çepnilerin bir başka kolu da Yukarı Kelkit Vadisini kendilerine yurt edinmişti. 1260'lı yıllarda Hacı Bektaş Velî Doğu Karadeniz'deki Çepni Türkmenlerinin iskanına yardımcı olmak ve onları dinî konularda bilinçlendirmek amacıyla Güvenç Abdal’ı Kürtün’e göndermiştir. Güvenç Abdal Kürtün'e gelerek Süme Kalesi’nin batısında, bugün Kürtün ilçe merkezinin iki-üç km kuzeybatısında yer alan Taşlıca köyünün bulunduğu yere yerleşerek burada faaliyetlerine başlamıştır. Güvenç Abdal'ın bu dönemde Taşlıca'ya yerleşmesi 13. yüzyılın ortalarında Kürtün bölgesinde yaşayan Çepnilerin varlığına işaret etmektedir. Bölgedeki asıl göç hareketliliği ise 14. yüzyılın ikinci yarısının ortalarından yani 1370/1380’lerden itibaren Yukarı Kelkit vadisinde yaşayan Çepnilerin kuzeye doğru ilerleyip Harşit Çayı Vadisi boyunca Torul-Tirebolu arasına yerleştikleri, kışlaklarını da Orta Harşit Vadisinde, bugünkü Kürtün çevresine kurdukları bilinmektedir.
Danişmentlilerin de kurucu gücü olan Çepniler, Ordu merkezli Bayramlı ya da diğer adıyla Hacıemiroğulları Beyliği (1301-1427)’ni kurmuşlardır. Harşit Vadisi ve çevresinde yaşayan Çepniler de Hacıemiroğulları Beyliğine bağlı olarak yaşamış olsalar da yarı bağımsız bir şekilde hayatlarını devam ettirmişlerdir.
Çepnilerin Orta Harşit Havzasına ve Kürtün - Trabzon yaylalarına yerleşmesi bölgede yaşayan Komnenosları (Trabzon İmparatorluğu-1204-1461) ciddi manada rahatsız etmiştir. Vakanüvis Panaretos’un aktardığı bilgilere göre İmparator III. Aleksios, Şubat 1380'de Harşit Vadisinin güneyine yerleşen Çepniler üzerine sefere çıkmıştır. Çepnileri bölgeden uzaklaştırmak isteyen III. Aleksios bu seferinde ve devam eden süreçte yaptığı seferlerde Çepnilere kayıp verdirse de başarılı olamamış, Çepniler bölgede bulunan ve  Rumlara ait olan kaleleri teker teker fethetmiş, kendi yönetimleri altına almıştır. Vakanüvis Panaretos'un aktardığı bilgilere göre, Kürtün tarafından gelen Çepniler, 14. yüzyıl sonlarında Tirebolu’ya ulaşmışlardır. Tahrir kayıtlarında, 14. yüzyılın ilk yıllarında Melik Ahmed Bey'in Kürtün beyi olduğu ve Tirebolu'daki Bedreme Kalesi’nin fatihi olduğu yazmaktadır.
Kürtün Beyliği Dönemi (1461-1479)
Osmanlı-Akkoyunlu mücadelesinde, Akkoyunlular 1467’de Gümüşhane’yi hâkimiyetleri altına almıştır. Bu dönemde Kürtün Beyliği de Akkoyunlulara bağlı hale gelmiştir. 1473 yılında yapılan Otlukbeli Muharebesinde Osmanlılar Akkoyunluları yenip Doğu Anadoluya hakim olduktan sonra Kürtün Beyliği varlığını bir süre daha kimseye tabi olmadan sürdürmüştür.
15. yüzyıl sonlarında Fatih’in fermanıyla oğlu Amasya Sancak Beyi Veliaht Şehzade Beyazıd, 1479'da Kürtün'e Rakkas Sinan Bey’i gönderip ve bu bölgeyi aldırarak Osmanlı topraklarına bağlamıştır. Böylece 1461 - 1479 yılları arasında 18 yıl varlığını devam ettiren Kürtün Beyliği de sona ermiştir.
Osmanlı Dönemi
1479'da Kürtün'ü fethederek Osmanlı topraklarına katan Rakkas Sinan Bey tarihte ‘Kürtün Fatihi’ olarak anılmıştır. "Kürtün Fatihi" olarak anılan Sinan Bey, 1479'dan 1483’e kadar yönettiği Kürtün bölgesinin idare merkezinin Cezre (Cezere) denilen bir kale olduğunu Trabzon’da kendi adına yaptırmış olduğu Kulaklı Çeşme Kitabesine yazdırmıştır.
Fetihten sonra Kürtün, Trabzon Sancağına bağlanarak idari sınıflandırmanın içinde "Zeamet-i Kürtün" adı altında bir kaza olarak yer almıştır. Bu tarihlerde Kürtün sınırları Giresun'dan Beşikdüzü'ne, güneyde ise şimdiki Kürtün ilçesinin güney sınırlarına kadar uzanmaktaydı.
1515 tarihli tahrir defterinde günümüzde Kürtün merkez yerleşimi olan Uluköy ile birlikte Çamçukuru, Beşir, Çitlice, Sarıbaba, Gönderi, Çarçur, Harıt, Gelevera ve Elmacık adlı yerler Çepni yaylaları olarak anılmıştır. Orta Harşit Havzasındaki bu köyler, idari taksimatta Kürtün Kazasının Çepni Nahiyesi içinde "Yaylak" isimli yerleşimine bağlı olarak yer almıştır.
1538-1539 tarihlerine ait tımar tevcihlerinde Kürtün kaza olarak yine Trabzon sancağına ve Trabzon sancağı da Rum Vilayetine bağlı durumdaydı. Bu tarihleri de kapsayan 1530-1556 yılları arasında Kürtün kazasının 7 nahiyesi bulunmaktaydı. Bu nedenle bu dönemlerde Kürtün kazasına "7 Nahiye" de denilmiştir. Bu nahiyeler Kürtün, Alahnas, Çepni, Elkerimlühas, Karaburun, Üreğir ve Yağlıdere nahiyeleridir. Bunların yanı sıra Vilayet-i Çepni adıyla Giresun ve nahiye olmayan ama kendisine bağlı köyler olan Bayramoğlu, Kürtün Kazasına bağlı yerleşim yerleri olarak kaydedilmiştir. 1554’te Kürtün kazasına sekiz nahiye bağlı durumdaydı. Bunlar; Kürtün nahiyesi merkez olmak üzere, Üreğir, Bayramoğlu, Yağlıdere, Karaburun, Elkerimlühas, Alahnas ve Harşit Nahiyeleridir.
16. yüzyıl başlarında Yavuz Selim Trabzon Sancakbeyi iken Anadolu’da Safevi taraftarları tarafından  başlatılan Kızılbaş ayaklanmaları yüzünden 1508’de Harşit Vadisi yolu ile Bayburt’a kadar uzanan bölgeye sefer düzenlemiştir. Azınlık durumda olan bir kısım Çepni gruplarının bu bölgede Safeviler lehine karışıklıklar çıkarması nedeniyle Şehzade Yavuz Selim bu seferi gerçekleştirmiş ve karışıklıkları ortadan kaldırmıştır.
Şehzade Selim 1511’de babası, 1512’de de kardeşleriyle mücadeleye girişmişti. Bu mücadeleler esnasında bölgedeki karışıklıktan yararlanarak Erzincan üzerinden Harşit Vadisi boyunca Karadeniz kıyılarına kadar uzanan bölgede Safevi akınları başlamıştı, bölgede başlayan Safevi akınlarının yaşandığı bu döneme "Kızılbaş Fetreti" denilmiştir. Kızılbaş Fetreti denilen bu dönemde Şii mezhebi ve Safevi tarikatı müntesipleri Karadeniz kıyıları ve Harşit Vadisi boyunca halka zulmetmişler, bölgede yıkım ve yağma faaliyetleri gerçekleştirmişlerdir. Bu olaylar esnasında birçok insanın Safevi muhipleri tarafından zorla alınıp götürüldüğü bildirilmektedir. Osmanlı Devleti, Şah İsmail ile işbirliği yapan ve bölgedeki halka zarar veren gruplara karşı Torul ve Maçka'da yaşayan Hristiyanlardan yardım almıştır. Ancak 1514 yılında yapılan Çaldıran Savaşı ile birlikte de bölgede sükunet sağlanabilmiştir.
1515, 1555 ve 1583 yılına ait kayıtlarda Kürtün bölgesinde yaşayan Çepnilerin 16. yüzyıl başlarında çoğunluğu  bütün vergilerden muafken mütesellimliklerine son verilerek vergi veren köylü haline getirildikleri anlaşılmaktadır. Bu durum 17. yüzyıl boyunca Anadolu'nun birçok yöresinde yaşanan Celali isyanlarının uzantısı şeklinde bölgede bazı isyan hareketlerine neden olmuştur. Bu durum Kürtün yöresinde göç hareketlerine neden olmuş, yörede yaşayan Çepnilerin bir kısmı Trabzon ve doğusuna göç etmişlerdir.
18. yüzyılın başlarında Trabzon'un batısındaki Çepni ağaları ile Trabzon'un doğusunda yaşayan Laz ağaları birbirleri ile bir üstünlük mücadelesine girişmişlerdir. Silahlı birlikleri de bulunan bu ağalar devlet otoritesindeki zayıflıktan yararlanarak bölgede yarı bağımsız şekilde yaşıyorlar, birbirleriyle çatışmalarının dışında bazı eşkıyalık faaliyetlerinde bulunuyorlar, bölgede yaşayan halka zulmediyorlardı. Osmanlı Devleti bu faaliyetleri durdurmakta yeterli olamamış ve bu ağaları, çete liderlerini devlet kurumlarında bazı görevlere getirerek kontrol altına almaya çalışmıştır.
18. yüzyıl sonlarında bugün Kürtün sınırlarını içinde barındıran bölgede Kürtün-i Zir ve Kürtün-i Bala isimleriyle Trabzon sancağına bağlı birer idari birim oluşturulmuştur. 19. yüzyılın ilk yarısında ise, Osmanlı vesikalarına göre 1837'de Kürtün ilk defa Trabzon Sancağı idari biriminden çıkarılmış, Kürtün-i Zîr ve Kürtün-i Bâlâ adlarıyla Gümüşhane Sancağının birer kazası durumuna gelmiştir. 1849 yılında ise nüfusun azlığı ve derebeylerle olan mücadelelerden dolayı artan göçler sonucunda kazalıkları kaldırılmış, Aşağı Kürtün (Kürtün-i Zir) ve Yukarı Kürtün (Kürtün-i Bala) ile Harşit birer nahiye statüsünde Gümüşhane'ye bağlanmıştır. Bunlardan Kürtün-i Zir ya da diğer bir ifadeyle Aşağı Kürtün Nahiyesi bugünkü Kürtün ilçe sınırlarında Harşit Vadisinin her iki yakasındaki köyler ile ilçenin kuzey kesiminde yer alan köyleri kapsamaktaydı. 1849'da Kürtün-i Zîr Nahiyesinin 17 köyü bulunuyordu, bu köylerdeki halkın tamamı Müslümanlardan oluşuyordu. Kürtün-i Zir Nahiyesine bağlı köyler; Uluköy, Karaçukur, Cağköy (Konacık), Çayıra (Cayra), Harıt, Yukarı Harıt, Büyük Harıt, Karadere, Araköy, Çarçukur (Çayırçukur), Süme, Maşraba (Naşaba), Fol (Kalınçam), Taşlıca, Sığırlık, Damlı, Kavraz'dır. Kürtün-i Bâlâ ya da diğer bir ifadeyle Yukarı Kürtün Nahiyesi ise bugünkü Kürtün ilçe sınırlarında yer alan Sümüklü (Yaylalı) Deresi ile Yukarı Gelevera Deresi etrafındaki köyleri kapsamaktaydı. 1849'da Kürtün-i Bala Nahiyesine bağlı 18 köy bulunmaktaydı, bu köylerden 12’sinde yaşayan halk tamamen Müslüman, 3’ünde yaşayanların bir kısmı Müslüman bir kısmı gayrimüslim, diğer 3’ünde yaşayan halk ise tamamen gayrimüslimdi. Kürtün-i Bala Nahiyesine bağlı köyler; Tilkicik, Akçal, Beytarlası, Göndere, Söğüdili, Sarıbaba, Beşir, Çerçür, Obacık, Hacılı, İsmail Ağa Mezraası, Kızılcadam, Gelevera (Sapmaz), Elmalı, Kozluca, Gemüklü, Kargakaya, Kılan'dır. Harşit ise bugün Giresun iline bağlı olan Doğankent ilçesinin sınırlarını kapsamaktaydı.
18. yüzyıl sonlarına doğru Kürtün'ün idari merkezi olan Tirebolu Kasabasının haricinde bugünkü Kürtün ilçesi sınırlarını içerisinde barındıran bölgede Kürtün-i Zir ve Kürtün-i Bala isimleriyle birleştirilmiş bir kaza oluşturulmuş, aynı zaman dilimi içinde "Kürtün" ismi ile iki farklı kaza varlığını sürdürmüştür. 16. yüzyıldan 19. yüzyıl ortalarına kadar "Kürtün namıdiğer Tirebolu kazası" olarak anılan, Kürtün Kaza merkezi olarak süregelmiş olan Tirebolu Kasabasından 1852'li yıllardan sonra Kürtün ismi kaldırılmış ve Tirebolu Kasabası "Tirebolu Kazası"nın merkezi olarak varlığını devam ettirmiştir. Bu süreçten sonra Kürtün ismi yalnızca bugünkü Kürtün sınırlarını içinde barındıran bölge için kullanılmaya başlanmıştır.
19. yüzyılın ikinci yarısında Kürtün nahiyesinde Müslümanlara ait 18 adet Sıbyan Mektebi, Gayrimüslimlere ait 3 adet Rum Sıbyan Mektebi (1869) bulunmaktaydı. Kürtün nahiyesine bağlı Uluköy-i Bâlâ köyünde bulunan Süleyman Efendi Medresesinde 185, Araköy köyünde bulunan Hacı Ömer Efendi Medresesinde 187, Tilkicik köyünde bulunan İsmail Efendi Medresesinde 188, Beytarla köyünde bulunan İsmail Efendi Medresesinde 190 öğrenciye eğitim verilmekteydi.
19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Kürtün, Torul kazasına tabi bir nahiye durumundaydı. Kürtün nahiyesinin merkezinde hükûmet konağı, cami ve medrese ile birlikte 2 kahvehane, 2 fırın, 3 tane han, 3 tane dükkân bulunmaktaydı. 2451 hanenin bulunduğu Kürtün nahiyesinin köylerinde ise 30 cami ve mescit, 2 medrese, 14 mektep ve 11 kilise bulunmaktaydı. 1904 yılı itibarıyla Kürtün toplam nüfusu 15,493 kişi olarak belirlenmiştir. Bu nüfusun 13,039'u Müslüman, 2454'ü ise Gayrimüslim (Rum) olarak kaydedilmiştir. 1852-1908 tarihleri arasında Kürtün Nahiyesinde 31 nahiye müdürü görev yapmıştır.
19. yüzyıl ikinci yarısından 20. yüzyıl başlarına kadar Kürtün nahiyesinde bakır, çinko, simli kurşun gibi madenlerin çıkarıldığı bilinmektedir.
I. Dünya Savaşı
I. Dünya Savaşında Ruslar, Doğu Karadeniz'in bir kısmını işgal etmiş, 1. Dünya Savaşının bitmesine yakın tarihlere kadar da bu işgal hareketlerini devam ettirmiştir. Ruslar Doğu Karadeniz'de doğudan başlayarak işgal hareketlerine başlamış, Harşit Vadisine kadar olan toprakları işgal etmişlerdir. Buna karşılık Türk kuvvetleri de Rusların ilerleyişini durdurmak için Harşit Vadisinin batısında mevzilenmiş ve bu bölgede Rusların batı istikametindeki ilerleyişini durdurmayı başarmışlardır. Ruslarla Temmuz 1916 ile 1918 yılının ilk aylarına kadar geçen süreç içerisinde yaşanan bu mücadeleler "Harşit Savunması" olarak adlandırılmıştır. Harşit Savunması, Türklerin Ruslara karşı verdiği son mücadeleler olarak bilinmektedir. Kürtün'ün düşman işgalinden kurtuluşu da 14 şubat 1918 tarihine denk gelmektedir.
Mübadele Yılları
Gümüşhane, Kürtün ve Torul kazalarında yaşayan Gayrimüslimler (Rumlar) zaman içinde hem Osmanlı toprakları üzerinde hem de zaman zaman Osmanlı toprakları dışına farklı coğrafyalara çeşitli sebeplerle göç etmişlerdi. 1774 Küçük Kaynarca Antlaşması’yla Kırım'ın Rusların eline geçmesiyle Gümüşhane ve kısmen de Trabzon yöresinden çok sayıda Rum bu yörelere göçmüştür. Yine 1828-1829 Osmanlı-Rus savaşında Ruslar, birkaç bin civarında Rum’u alarak beraberlerinde götürmüştür. 1877-78 savaşında bu bölgeden çok sayıda Rum’un Rus orduları adına savaşmak üzere Rusya’ya kaçtığı bilinir. Aynı şekilde  Gayrımüslimlere askerlik yükümlülüğü gelince de bu görevden kaçmaya başladılar. Gümüşhane Rumlarından birçoğu da bu tür davranış içine girdiler. Bunu planlı olarak yapan papazlar bulunmaktaydı. Askerlik görevi gelenler veya asker olan Rum gençler kaçmakta, saklanmakta veya Rusya’ya geçirilmekteydi.
20. yüzyıl başlarında Gümüşhane, Torul ve Kürtün yörelerinde iş imkanı olmadığı için bu yörenin Rumları ve kısmen Müslüman ahaliden kimseler de çalışmak üzere Rusya’ya gidiyorlardı. Kürtün ve Torul’da madenciliğin bitmesi de yörede yaşanan göçleri hızlandırmıştı. Yaşanan göçler sonucunda bölgeden ayrılan ve çoğunlukla bölgeyi boşaltan Rumlar, 1923’te Yunanistan ile yapılan nüfus mübadelesi sonucunda bölgeden tamamen çıkarılmışlardır.
Yol Meselesi
1953 yılına kadar Kürtün'e ulaşan bir karayolu bulunmamaktaydı. 20. yüzyıl başlarından itibaren zaman zaman gündeme gelen Kürtün yol projeleri savaşların da araya girmesiyle sürekli ertelenmiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda ancak 1953'te adi şose şeklinde yol yapımı tamamlanmış, 1953'lü yıllarda Kürtün'ün idari merkezi sayılan Cayra (bugünkü Özkürtün)'ya kadar bu yol yapılmıştır. Bu tarihlerde bu yolun Tirebolu'dan gelen yol ile bağlantısı bulunmuyordu. 1960-1965 yılları arasında Torul'dan Cayra'ya kadar gelen yol Uluköy ve Taşlıca üzerinden geçirilerek Tirebolu'dan gelen yol ile birleştirilmiştir. Bu yol 1980'li yıllarda genişletilmiş ve 1998'li yıllarda da asfaltlanarak bugünkü haline getirilmiştir.
Belediyenin Kuruluşu
Bugünkü Kürtün ilçesinin merkezi olan Uluköy, Danıştay 3. Dairesinin 25.02.1970 tarih ve 1970/68-53 Sayılı Kararı üzerine, 1580 sayılı kanunun 7469 sayılı kanunla değişik 7. maddesine göre uygun görülerek, 18.03.1970 tarih ve 13448 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 28.02.1970 tarih ve 8025 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla Aşağı Uluköy ve Yukarı Uluköy olarak bilinen iki köy muhtarlığının birleşmesiyle "Uluköy Belediyesi" adı altında kurularak Torul'a bağlı bir belde haline gelmiştir.
Kürtün Belediye başkanları: Ruhi YILMAZ (1970-1980), Ali Paşa KILIÇ (1981-1984), Sabahattin DÜZGÜN (1984-1994), Kemal TEMİZ (1994-1999), Aslan KILIÇ (1999-2009), Ahmet KANAT (2009-2019), Enver ŞEN (2019-...)
İlçenin kuruluşu
28 Mayıs 1990 tarih ve 20523 Sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Bakanlar Kurulu'nun 9 Mayıs 1990 tarih ve 3644 sayılı kararı ile merkezi yerleşim yeri Uluköy olmak üzere "Kürtün" adı altında ilçe statüsüne kavuşmuştur. 23 Ağustos 1991 tarihinde tam olarak ilçe statüsüne geçmiştir. Toplam 2 Belediyesi vardır. Kürtün Belediyesi 1970 yılında, Özkürtün Belediyesi ise 1992 yılında kurulmuştur.
Kürtün ilçesine bağlı 34 köy ve 9 mahalle vardır.
Merkez Mahalleri: Aşağı Uluköy, Camiyanı, Ortaköy, Köyiçi, Melikli, Yukarı Uluköy
Özkürtün Beldesi Mahalleleri: Cayra, Karaçukur, Süme
Köyler: Akçal, Aktaş, Araköy, Arpacık, AşağıKaradere, Bağlama, Beşir, Beytarla, Çayırçukur, Damlı, Demirciler, Eğrigüney, Ekinciler, Elciğez, Elmalı, Göndere, Gündoğdu, Günyüzü, Gürgenli, Kırgeliş, Kızılcadam, Kızılot, Konacık, Kuşluk, Sapmaz, Sarıbaba, Söğüteli, Şendere, Taşlıca, Tilkicek, Üçtaş, Yaylalı, Yeşilköy, YukarıKaradere
Turistik yerler
Aşulluk
Dörtyol
Dörtyol, Hatay'ın ilçelerinden biridir. Nüfusu 128.941 kişi (64.763 + 64.178) olup bu bakımdan 922 ilçe ve 51 merkez ilçe arasında 194, ilde 4.dür. Nüfus yoğunluğu 377 kişi/km2dir. Sosyo-ekonomik gelişmişlik indeksinde ise ülke genelinde 255, il genelinde 4. sıradadır.
Coğrafya
İlçe Doğu Torosların uzantısı olan Nur Dağları (Amanos) ile Akdeniz'in İskenderun Körfezi arasında Kuzey-Güney doğrultusunda uzanan Dörtyol ve Payas Alüvyal ovalarından meydana gelmiştir. Doğusunda Nur Dağlan ve Hassa ilçesi, batısında Akdeniz ve İskenderun Körfezi, Kuzeyinde Erzin ilçesi ve güneyinde ise İskenderun ilçesi bulunmaktadır.
İklimi; yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı olup, tipik bir Akdeniz iklimi hüküm sürmektedir. İlçede yağışlar yağmur şeklinde olup, Türkiye'de Rize ilinden sonra en fazla yağış alan merkezlerdendir. İlçe merkezinin denizden yüksekliği 70 m'dir. En çok yağış şubat, mart, nisan ve aralık aylarında, en az yağış ise ağustos ayında yağmaktadır. İlçede kar dağlık yüksek kesimlere düşmektedir. İlçede en düşük sıcaklık -7.0 °C olarak 1985 yılında gerçekleşmiştir. İlçede don hadisesi genellikle mart ayında görülmekte olup, nadiren de olsa kasım, aralık, ocak ve şubat aylarında da görülmektedir.
Kış ayları süresince, Kasım ve Mart arasında, hakim rüzgârlar kuzey ve kuzeydoğu yönündendir. Güneydoğu yönünden esen Yarıkkaya isimli yerel fırtına -rüzgâr hızı saatte 50-60 mile çıkabilmektedir- için kış aylarında her zaman hazırlıklı beklenmelidir. Rüzgâr nisan ayında yön değiştirmeye başlar. Haziran ve eylül ayları süresince güney ve güneybatı rüzgârları hakimdir. Sahildeki en yüksek dalgalar rüzgârın güneybatıdan olduğu zamandadır. Güneybatı rüzgârları sahili ölü dalgalarla etkiler. Bu ölü dalgaların boyları bazen 2-3 metreye ulaşır.
Mater
Mater (Latince: = anne).
Dörtyol
Coğrafya
Sahilde ortalama gelgit farkı 0.5 metre civarındadır. Yüzey akıntıları (5-7 metre derinlik) güney ve güneybatıya doğrudur ve ortalama akıntı hızı 0,3 deniz milinden az olup daha derinlerde 0,5 deniz miline ulaşır.
İlçenin yüzölçümü 342 km²'dir (132 mil²).
Nüfus
İlçenin 2012 yıl sonu itibarıyla ilçenin nüfus sayımı sonuçlarına göre toplam nüfusu 151.837'dir. İlçe merkezi nüfusu ise 75.110'dur.
İlçeye bağlı 6 köyde toplam 5.451 kişi yaşamaktadır. Yeni idari yapı ile oluşan belde belediyeleri altıya yükselmiş olup, toplam nüfusları 76.727'dir.
İlçe genel nüfusunun %47'si ilçe merkezinde %49'u belde belediyelerinde ve %4'ü ise köylerde yaşamaktadır. Çalışan nüfusun genel nüfus içindeki oranı %30'dur. Çalışan nüfusun meslek gruplarına göre %20'si memur, %40'ı sanayi kolunda çalışan işçi, %15'i esnaf ve serbest meslek erbabı ve %25'i ise tarım kolunda çalışmaktadır.
İdari durumu
İlçede Merkez Dörtyol Belediyesi olmak ilçeye bağlı 6 köy bulunmaktadır. Ancak iki köyü (Çat, Kapılı) yazın meskun olup, kışın değişik yerlerde ikamet etmektedirler.
İlçe genel olarak toplu yerleşim düzenine hakimdir.
Sağlık
İlçede sağlık hizmetleri 150 yataklı Devlet Hastanesi, 13 Sağlık Ocağı, 2 Sağlık Evi, I Halk Sağlığı Laboratuvarı, 2 tane 112 acil yardım kurtarma istasyonu, 1 Ana Çocuk Sağlığı ve Aile Planlaması Merkezi ile yürütülmektedir.
Sağlık kuruluşlarımızda aile planlaması, aşılama çalışmaları, çevre sağlığı ile halk sağlığı hizmetleri aksatılmadan yürütülmeye çalışılmaktadır.
İş ve çalışma hayatı
İlçe sınırlan içerisinde bulunan Demir-Çelik fabrikası ile Petrol boru hattı ve Gaz dolum tesisleri ile Özel Sektöre ait çok sayıda haddehaneler, un fabrikası, meyve suyu ve meyve paketleme tesisleri ile tarım işletmelerinde istihdam edilen nüfus çalışma hayatına canlılık kazandırmaktadır.
Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı faaliyetleri
İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfınca Gıda, barınma, iş kurma ve nakdi yardım gibi çeşitli yardımlar muhtaç olan ailelere yapılmaktadır.
Eğitim durumu
İlçede ilk olarak 1911 yılında merkeze bağlı Özerli Mahallesinde şimdiki adı ile Nurettin Baransel İlkokulunun açıldığı tespit edilmiştir. Bugün ise tüm yerleşim birimleri okula kavuşmuştur. İlçede okuma yazma oranı %98'e tekabül etmektedir. Okul öncesi eğitimi çağ nüfusuna göre oranı %17,5'e tekabül etmektedir. İlçeye ait istatistiki bilgiler aşağıdaki gibidir:
NOT:En eski okulu Nurettin Baransel İlkokulu
Halk Eğitim Merkezi
Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü ve (ASO) bünyesinde çok sayıda vatandaşımıza eğitim içerisinde üretim imkanları sağladığı, birey ve toplumun eğitim ihtiyaçlarının belirlenmesinde bilimsel yöntemlerin uygulandığı, iş gücü piyasası başta olmak üzere kurum ve kuruluşlarla sağlıklı bir işbirliği oluşturduğu, millî kültür ve varlıklarımızın araştırılması, yaşatılması ve toplumun moral değerlerinin yükseltilmesi yönünde çok yönlü çalışmaları gerçekleştirmektedir.
Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünce periyodik olarak Atatürkçülük, Sivil Savunma, İlk Yardım. Aile Planlaması, Gençlerin kötü alışkanlıklarından korunması ve ev ekonomisi konuları işlenmektedir.
Mesleki Eğitim Merkezi
3308 sayılı Kanun ile öğrencilere, gençlere ve esnaf çalışanlarına mesleki eğitimlerini Okul-Endüstri işbirliği içinde geleceklerini daha güvenli olarak hazırlamalarına yardımcı olmaktadır.
İlçedeki Mesleki eğitim merkezi sanayi faaliyetlerinin yoğun oyduğu Payas beldesindeki Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi bünyesinde faaliyetini sürdürmektedir. Müstakil binası yoktur. Ancak Payas sanayi sitesinde mesleki eğitim merkezinin bina yeri temeli atılmış olarak bekletilmektedir.
Mesleki ve Teknik Eğitim Merkezi bünyesinde hem örgün, hem de yaygın eğitim yapılmaktadır.
Özel Öğretim Kurumları
İlçede 10 Dershane, 3 Motorlu Taşıt Sürücü Kursu, 5 Özel Öğrenci Yurdu, 1 Özel İlköğretim Okulu ve 1 adet Öğrenci Etüt Merkezi bulunmaktadır.
Yüksek Okul
İlçede 1 adet Meslek Yüksek Okulu bulunmaktadır. Eğitimini Kuzuculu Kasabasındaki kendi binasında sürdürmektedir. Okulda Endüstriyel Elektronik, Makine, Makine Resim Konsriksiyon, Bilgisayar Teknolojisi ve Programlama, Elektronik Haberleşme, Endüstriyel Otomasyon ve Elektrik bölümlerinde eğitim ve öğretim verilmektedir. Toplam 994 öğrenci eğitim görmektedir.
Dörtyol Mutfağı
Tipik Akdeniz ve Hatay Mutfağının birçok özelliğini barındıran Dörtyol mutfağında; zeytinyağı, yeşillikler, nar ekşisi, turunç ekşisi, biber salçası, kekik, kimyon,  tarçın gibi baharatlar sık sık kullanılır. Tahıllar (Bulgur, dövme buğday(yarma) önemlidir, Dörtyol mutfağının köklü lezzetleri;
· Ispanaklı ve Kıymalı kömbe
· İçli Köfte (Kıymalı veya Nohutlu) / (Toğga’nın yanıda soğanlı köfte)
· Ekşili Çorba (Ramazan bayramının birinci günü neredeyse her evde pişirilir)
· Yaprak Sarması ve Lahana Sarması (Turunç suyu veya ekşisi ile)
· Mercimekli Sıkmaç
· Dolma (Patlican, biber, kabak, domates)
· Toğga (Soğan kavurmalı içli köfte ve Sömelek ile beraber)
· Pancar Çorbası (7 yıllık derdi götürür)
· Fellah Köftesi (Ispanaklı ekşili köfte) /Ekşili köfte
· Kömeç (Ebegümeci)
· Analı Kızlı (Yuvarlama)
· Etli Nohutlu Dövme Pilavı
· Mantı
· Börek Çorbası
· Çörek (Sadece Ramazan bayramında pişirilen sütlü mayalı ve tarçınlı bir kurabiye, İç cevizli de yapılır)
· Turunç Kabuğu Reçeli,
· Kabak Tatlısı-Reçeli
Bunların yanı sıra;
İlçede; biri merkezde, biri Kuzuculu' da, biri de Yeşilköy de olmak üzere 3 adet Halk Kütüphanesi mevcuttur. Her yıl Geleneksel Portakal Festivali ve halk konserleri düzenlenmektedir.
İlçede günlük olarak 2 yerel gazete çıkmaktadır.
Gençlik ve Spor
İlçe Merkezinde 1500 kişi ve Payas Beldesinde 500 kişi kapasiteli Müsabaka ve Antrenman Spor Salonu bulunmaktadır. 5 ayrı amatör spor kulübü faaliyet sürdürmektedir. Dörtyol, Kuzuculu ve Payas ilçesinde toprak satıhlı birer futbol sahası vardır. Ayrıca Kapalı Spor Salonu bahçesinde çim futbol sahası ve bir adet tenis kortu bulunmaktadır. Ayrıca 4'ü merkezde, 1'i Payas' ta ve 1 de Altınçağ' da olmak üzere 6 adet halı saha mevcuttur.
Öğretmen Evi ve Lokaller
İlçe Merkezinde 63 yataklı bir öğretmen evi hizmet vermektedir. Paya s beldesinde ise 12 yataklı bir öğretmen evi hizmet vermektedir. Kuzuculu beldesinde ise belediye binasında geçici olarak öğretmen lokali mevcuttur.
Genel durum
İlçe Merkezi E-91 karayoluna 3 km uzaklıktadır. Karayoluna paralel olarak Demiryolu geçmektedir. Hava yolundan ,Hatay Havalimanı 9 Aralık 2007'de açılmıştır. Havalimanımız İskenderun ilçesine 30 km, Antakya ilçesine 25 km uzaklıkta bulunmaktadır. deniz yolundan İskenderun bağlantılı olarak faydalanılmaktadır. Tüm köy yolları ulaşıma yeterlidir. Adana-İskenderun istikametinde otoyol mevcuttur.
TRT yayınları rahatlıkla izlenmektedir. Bunun yanı sıra bazı yabancı ülke TV yayınları da seyredilebilmektedir. Ayrıca belediyeler bazı özel TV yayın kuruluşlarının yayınlarını çanak anten vasıtasıyla halka izletmektedir. İlçede 4 adet özel Radyo yayın yapmaktadır.
Su
İlçe Merkez, Kasaba ve Köylerinde içme suyu mevcuttur.
Kanalizasyon
İlçe Merkez ve beldelerinde kanalizasyon vardır. Fakat köylerde yoktur.
Telefon Hizmetleri
İlçe Merkezinde ve Payas Kasabasında olmak üzere 2 Telekom İşletmesi mevcuttur. Toplam kapasite 53.287, bağlı olan abone sayısı ise 28.672.dir.
İlçenin bütün yerleşim birimlerinde telefon vardır. Merkez İşletme Şefliğine bağlı ; Kuzuculu, Altınçağ, Yeşilköy, Yeniyurt, Çökek, Çağlalık, Öğme-iş ve Dörtyol-KTS olmak üzere 8 şube vardır.
PTT Hizmetleri
İlçe Merkezinde ve Payas'ta olmak üzere 2 PTT Müdürlüğü bulunmaktadır. Toplam 24 personelle hizmet verilmektedir.
Merkez Müdürlüğüne bağlı Kuzuculu, Altınçağ, Yeniyurt ve Çağlalık olmak üzere 4 acentelik bulunmaktadır.
Özel İdare
Özel İdare Müdürlüğü kendi iş hanında hizmetini yürütmektedir. Kendi mülkü olan iş hanında 4 lojman ve 2 misafirhane mevcuttur. Ayrıca Kaymakam evi de mevcuttur.
Belediyeler
Merkez belediyesi ile birlikte 7 belediye teşkilatı bulunmaktadır. Bunlar yeni kanunla Dörtyol'un mahallesi olmuşlardır. (Payas ilçe olmuştur) Bu sayıyla toplam 35 mahalle ve 6 köy muhtarlığı vardır.
Yayla Turizmi
Topaktaş-Çökek-Kocadüz-Üçkoz - Aşağı ve Yukarı Bağrıaçık - Taşlı Ufacık Yaylaları (Kuzuculu, İcadiye ve çevresindeki Dörtyol köyleri çıkıyor)
Ulaşım
Dörtyol’a 36 km Erzin'e 19 km asfalt yolla gidilebilir. Yaz aylarında Dörtyol ilçesinden günün her saatinde minibüslerle ulaşım mümkündür.
Özellikleri: Dörtyol ve Erzin ilçesi insanlarının yaz aylarında yoğun olarak kullandığı çam ve köknar ağaçları arasında, doğal dokuya uygun tamamen ahşap basit yayla evlerinin bulunduğu yaylalar topluluğudur. Birbirlerine yakın olan yaylalar, doğa yürüyüşü (trekking) yapmaya elverişlidir.
Yaylaya Dörtyol İlçesinden 8 km.lik asfalt yolla ulaşılmaktadır.
Özellikleri
Çam ve meyve ağaçları içerisinde kurulmuş, temiz havası, bol suyu olan bu şirin yayla kamp kurmak, piknik yapmak, orman içi kısa gezintiler yapmak için ideal bir yayladır.
Ulaşım
Yaylada yapı bulunmamaktadır. Kamp yapacakların çadır ve temel ihtiyaç malzemelerini yanlarında getirmeleri gerekmektedir.
Yaylaya Dörtyol İlçesinden 18 km.lik asfalt yolla ulaşılır.
Özellikleri
Orman ile iç içe olan Topaktaş Yaylası tamamen çam, ardıç ve maki türü ağaçlarla kaplıdır.
Meşe ve Kızılcık ağaçları içinde kurulmuştur. İçme suyu karamezra adı verilen mığır tepenin hemen altındaki bölgeden gelmektedir. İçimi çok güzel olup kireç oranı yok denecek kadar azdır. Sessiz ve dinlenilecek bir yayladır.
Sokullu Mehmet Paşa Külliyesi
İskenderun' dan 22 km uzaklıkta İskenderun - Adana karayolu üzerindeki Payas Bölgesindedir. Kervansaray, hamam, medrese, cami ve bedesten gibi yapıları ihtiva eden bu külliye, 16. yüzyılda Sokullu Mehmet Paşa'nın emirleri üzerine Mimar Sinan tarafından yapılmıştır. En önemli yapı gruplarından birisini teşkil eden Kervansaray' ın genişçe bir avlusu vardır. Avlunun etrafında ise yolcuların ve kervanların barınması için kubbeli odalar mevcuttur.
Payas Kalesi
Aslen Haçlılar tarafından yaptırılan ve daha sonra da Osmanlılar tarafından restore edilen bu kale Payas'ın en dikkate değer sanat yapıtlarından birisidir. Sokullu Mehmet Paşa Külliyesinin güneyine düşmektedir. sekiz kulesi mevcut olan bu kalenin etrafı düşman saldırılarından korunmak için savunma amaçlı büyük su hendeği ile çevrilmiştir.
Mancınık Kalesi
Amanos dağlarında ormanlar içinde önemli bir kaledir. Dörtyol' un kuzeyine düşmektedir. Yayan gezilebilir.
Deniz Turizmi
Dörtyol ilçesi deniz turizmi açısından Hatay'ın en önemli 2.turizm merkezidir. Plajları ve sahilleri düzenli ve bakımlıdır.
Ekonomi
Türkiye'de narenciye üretimi mandalinası ve portakalı ile ünlüdür. Sebze ve meyve çiftçiliği yapılır. Son yıllarda zeytin tarımı da yapılmaya başlamıştır. Payas ilçesinde bulunan İskenderun Demir-Çelik Fabrikası büyük istihdam kaynağıdır. Payas çevresindeki fabrikalar, Dörtyol ve çevresindeki işletmeler halkın geçim kaynağıdır.
Kaynakça
http://www.hatay.gov.tr/ http://www.dortyol.gov.tr/ http://www.dortyol.bel.tr/
Kumyazı
Kumyazı, Elazığ ilinin Maden ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Köy, Elazığ il merkezine 60 km, Maden ilçe merkezine 42 km uzaklıktadır.
Türkiye Futbol Şampiyonası
Türkiye Futbol Şampiyonası ya da Türkiye Futbol Birinciliği, Türkiye'de ülke çapında yapılan ilk futbol şampiyonasıdır. Türk İdman Cemiyetleri İttifakı'nın 1924 yılında Ankara'da yapılan bir genel kurul toplantısında düzenlenmesi kararlaştırıldı. Futbol Heyet-i Müttehidesi adıyla kurulan Türkiye Futbol Federasyonu tarafından düzenlendi. Lig formatında düzenlenen bölge ve şehir liglerinde şampiyon olan takımları, eliminasyon usulüne göre karşılaştıran organizasyon, farklı şehir takımlarını bir araya getiren ilk ulusal futbol şampiyonası olma özelliğini taşımaktadır.
İlk şampiyonaya kısıtlı zaman kalması sebebiyle, özellikle İstanbul ve İzmir şampiyonlarını belirleyecek İstanbul Futbol Ligi ve İzmir Futbol Ligi eliminasyonlu turnuva şeklinde düzenlendi. Acele kararlaştırılarak düzenlenen bu ilk şampiyonadan sonra, 1925 ve 1926 yıllarında organizasyon maddî imkansızlıktan dolayı tekrarlanamadı. 1927 yılında ikinci kez yapılan Türkiye Futbol Şampiyonası, 1928 Yaz Olimpiyatları, parasızlık vb. nedenlerle dört yıl daha düzenlenemedi. 1951 yılına dek bu şampiyona aralıklarla düzenlendi. 1952 yılından 1996 yılına kadar, Türkiye Amatör Futbol Şampiyonası ya da Türkiye Amatör Takımlar Şampiyonası adı altında sadece kulüplerin amatör takımları arasında oynandı ve birinci seviye olmaktan çıktı.
Deplasman maliyetlerinin yüksek olmasından ötürü kimi yıllar şampiyonaya katılamayan takımlar olurken, askerliğin 2 yıla kadar sürdüğü dönemlerde Harp Okulu (eski adıyla Harbiye) ve Muhafızgücü gibi takımlar askerliğini yapan futbolcular sayesinde başarılar elde ettiler. Fenerbahçe ve Harp Okulu 3 şampiyonluk ile şampiyonanın en başarılı takımlarıdır.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı, Cumhurbaşkanı'nın tevcihi ile verilen Türkiye'nin en yüksek devlet nişanıdır.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1920'ler
1925 ve 1926 yıllarında Futbol Birinciliği programları hazırlanıp, hakemlerin belirlenmesine karşın hükûmetin turnuvaya bütçe tahsis edememesi yüzünden turnuva hayata geçirilemedi. 1927'de ikinci kez düzenlenen turnuvayı kazanan takım Altınordu'yu finalde 5-1 yenen Muhafızgücü oldu. Böylece Türkiye'nin ilk iki şampiyonluğuna ordu takımları erişmişlerdi. Muhafızgücü, çeyrek finalde İstanbul şampiyonu Galatasaray'ı 1-1 ve 3-2 ile geçmişti. Finalde üç gol atan Şekip Bey, bir Türkiye şampiyonasında hat-trick yapan ilk futbolcu oldu.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Statüsü
Cumhurbaşkanı'nın tevcihi ile, Türkiye Cumhuriyeti ile mensup olduğu devlet arasında dostça ilişkilerin geliştirilmesini ve milletlerin birbirlerine yakınlaşmalarını sağlayan ülkelerin devlet başkanları, cumhurbaşkanları ve kraliyet mensuplarına verilen semboldür. Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanının da yer aldığı 19892 sayılı "Devlet Madalya ve Nişanları Yönetmeliği" 7 Ağustos 1988 tarihinde Resmî Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdi.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1930'lar
1927'den sonra tekrar bir duraklama dönemine giren turnuva 1932 üçüncü kez düzenlendi. 21 Ekim 1932'de Alsancak Stadyumu'nda oynanan maçta İstanbul şampiyonu İstanbulspor, Altınordu'yu 3-1 yenerek şampiyon oldu. Böylece İstanbulspor, bu turnuvayı kazanan ilk İstanbul takımı ve ilk sivil futbol takımı oldu. 1933 yılında ise finale Fenerbahçe ve İzmirspor kaldı. 29 Ekim 1933'te Ankara İstiklal Sahası'nda oynanan finalde İzmirspor son dakikalara 1-0 önde girdi. Ancak maçın sonlarına doğru hakem Fenerbahçe lehine bir penaltı verince saha karıştı. Seyircilerin de sahaya inmesi ile maç yarıda kaldı.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Nitelik
Nişana ait rozetin şekli yatay dikdörtgen ve ebatları 3,40 x 1,67 cm'dir. Etrafında 925 ayar gümüş çerçeve kalem uygulaması, zemininde Türk bayrağı motifi ve ortasında beyaz ve kırmızı renklerde ay yıldız minesi rodyum kaplama yöntemi ile işlenmiştir. Nişanın ağırlığı 61.5 gr (925 ayar gümüş) ve 5.4 gr (750 milyem altın)'dan oluşmaktadır. Rozet ağırlığı ise 7.15 gr (925 ayar gümüş)'dür.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1930'lar
10 Kasım 1933'te, bu kez İzmir'de, iki takım tekrar karşı karşıya geldi. Maçı, Fenerbahçe 8-0 kazanarak kupayı ilk kez müzesine götürdü. 1934 tarihinde final Bursa'da Altay ve Beşiktaş arasında oynandı. Altay oyuna çok iyi başlayıp, ilk dakikadan gol buldu. Daha sonra da bir penaltı vuruşunu gole çeviremedi. İkinci yarı toparlanan Beşiktaş, Hakkı Yeten'in penaltı golü ile eşitliği yakaladı. Maçın normal süresi 1-1 bittikten sonra uzatmalarda iki gol bulan Beşiktaş, tarihinin ilk Türkiye şampiyonluğunu kazandı.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Atatürk kabartmasının kaldırılması tartışması ve dava süreci
5 Kasım 2013 tarihinde Adalet ve Kalkınma Partisi tarafından düzenlenen ve cumhurbaşkanı Abdullah Gül tarafından onaylanarak Resmî Gazete'de yayınlanan yönetmelik ile devlet nişanının ön yüzündeki Mustafa Kemal Atatürk silueti ve arka yüzünde yer alan "T.C. Devlet Nişanı" yazısı çıkarıldı. Türkiye Kamu-Sen düzenlemenin yürütmesinin durdurulması ve iptali talebiyle Danıştay'a dava açtı. Ekim 2016'da Danıştay, Devlet Madalya ve Nişanları Yönetmeliği'nin 6. Maddesinde yer alan devlet nişanına ilişkin kısmında "Atatürk Kabartması'na yer verilmeksizin" eksik düzenleme yapan kısmının iptaline karar verdi. Başbakanlık kararı temyize götürdü. 10 Ekim 2018'de Danıştay Dava Daireler Kurulu "Devlet Nişanı'nda kabartmaya yer verilmemesine" ilişkin kısmı için 10. Daire kararında Atatürk'ün ölümsüz önder olduğunu vurgulayan kararı onadı ve Atatürk kabartmasına yer verilmeksizin eksik düzenleme yapan kısmının iptaline oy çokluğuyla karar verdi. Bunun üzerine Cumhurbaşkanlığı karara itiraz ederek temyize gitti. 2019'da Danıştay İdari Daireleri kurumu 10. Daire'nin kararını tek oy farkla yerinde buldu. Mahkeme kararıyla madalyalara konulan Atatürk kabartması, yine mahkeme kararıyla kaldırılmış oldu.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1930'lar
1935'te Fenerbahçe, Altınordu'yu 3-1 yenerek kupayı ikinci kez müzesine götürdü. Altınordu ise altı şampiyonanın yarısında finale kalsa da kupaya bir kez daha erişemedi. Bu turnuva sonrası 1930'ların sonuna dek Türkiye Birinciliği, Millî Küme'nin kurulup icra edilmesinden dolayı düzenlenmedi. Yalnızca 1937, 1938 ve 1948 yıllarında 3 büyük ligden herhangi bir takımın katılmadığı ve sadece Anadolu liglerinin birinci takımlarına açık olan Türkiye Gruplararası Şampiyonluğu tertip edildi. Türkiye Şampiyonluğu ile karıştırılmaması gereken bu turnuvalarda 1937'de Bafra İdman Yurdu, 1938'de Eskişehir Demirspor ve 1948'de Adana Demirspor Gruplar Şampiyonu oldular.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Atatürk kabartmasının kaldırılması tartışması ve dava süreci
Sözcü gazetesi yazarlarından Saygı Öztürk 27 Mart 2021'de Danıştay'ın Atatürk kabartmasının devlet nişanlarından kaldırılması kararını kaleme alan bir yazı yayımladı. Öztürk, yazısında bir yargı mensubunun söz konusu kararın alınma gerekçesiyle ilgili, "Devlet nişanı verilecek Arap liderleri ve iş adamları, Atatürk kabartmalı nişanlardan rahatsız oluyor. Onları rahatlatmak için Atatürk kabartmasının çıkarılması gündeme gelmişti." sözlerini aktardığını öne sürdü.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1940'lar
Turnuva 1940'ta tekrar düzenlenmeye başladı. O istisnai sezonun finalinde kupanın en başarılı takımı olan Millî Küme şampiyonu Fenerbahçe ile kuruluşunun 10. yılını kutlayan Gruplar şampiyonu Eskişehir Demirspor karşı karşıya geldi. İlk maç 0-0 bitince, bir gün sonra tekrar bir maç yapılmasına karar verildi. Bu maçı 3-1 kazanan Demirspor, kupayı Ankara ve İstanbul dışına çıkarmış oldu. 1941'de finalde Gençlerbirliği ve Beşiktaş karşı karşıya geldi. O sezon Millî Küme'yi Beşiktaş namağlup şampiyon, Gençlerbirliği ise sonuncu bitirdiği için kimse Gençlerbirliği'ne şans vermiyordu ancak Gençlerbirliği maça hızlı başlayıp ilk yarım saatte 3-0 öne geçti. Çok gergin geçen ve iki takımın da maçı 9 kişi tamamladığı final Gençlerbirliği'nin 4-1'lik galibiyeti ile sonuçlandı.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
Nişan töreni
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı düzenlenen bir törenle Cumhurbaşkanı veya Cumhurbaşkanının görevlendireceği bir kişi tarafından beratı ve rozeti ile birlikte hak kazanana, hak kazananın hayatta olmaması halinde kendisi tarafından mirasçılarından birine bırakılmamış ise, en büyüklerinden başlamak üzere erkek çocuklarına, yoksa kız çocuklarına, çocukları yoksa babasına, o da yoksa annesine, annesi yoksa eşine, eşinin yokluğu halinde Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kanuni mirasçılarına intikal eder. Cumhurbaşkanı veya Cumhurbaşkanı tarafından görevlendirilecek kişiler tarafından tevcih edilecek olan nişanlar, belli bir protokol ve usullere göre gerçekleştirilir. Törene İstiklâl Marşı ile başlanır ve nişan alacaklar ile ilgili karar okunur. Tevcih edecek kişi nişan alacak kişilerin önlerine giderek bunları takar, rozet ve beratlarını verir, kendilerini kutlar. Nişan alacaklar her madalya ve nişan grubu için ayrı ayrı olarak, sağdan itibaren aralıklı dururlar. Grupların önceliği madalya veya nişanın kanundaki öncelik sırasına, kişilerin önceliği, kamu görevlileri için devlet protokolüne, özel kişiler için soyadlarına göre düzenlenir.
Türkiye Futbol Şampiyonası
1940'lar
1942'de şampiyonluğu Harp Okulu (eski adıyla Harbiye) ikinci kez müzesine götürdü. 1943'te düzenlenmeyen turnuva, 1944'te farklı bir formatla düzenlendi. Eleme gruplarını birinci bitiren takımlar kendi aralarında gruplar şampiyonunu belirlemek için karşılaştılar. Gruplar şampiyonu olan Mersin İdman Yurdu, üç büyük ligin şampiyonlarının doğrudan yer aldığı Final Grubu'na katılmaya hak kazandı. Final Grubu ise tek devreli bir lig halinde oynandı. Bütün rakiplerini yenen Fenerbahçe, üçüncü kez Türkiye Birinciliği'nin sahibi oldu. Bu turnuva sonrası Türkiye futbol tarihindeki ilk Başbakanlık Kupası maçı tertip edildi. Türkiye Futbol Birinciliği'ni kazanan takım, bu kupada Millî Küme birincisi ile karşı karşıya gelecekti. İlk Başbakanlık Kupası'nda Fenerbahçe, Millî Küme şampiyonu Beşiktaş'a 4-1 yenildi.
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Nişanı
İstatistikler
1988'de yürürlüğe giren yönetmelik ile verilmeye başlanan nişan, ilk kez 1994 yılında 9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tarafından 2. Polonya Cumhurbaşkanı Lech Wałęsa'ya verildi. Demirel görev süresi boyunca 12 ülkenin devlet başkanı ve cumhurbaşkanına devlet nişanı tevcih etti. Sonraki cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer'in cumhurbaşkanlığı döneminde yalnız Çekya'nın 1. Cumhurbaşkanı Václav Havel'e nişan verildi. 2001-2006 yılları arasında hiç verilmeyen nişan, 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün göreve gelmesiyle yeniden verilmeye başlandı. 2013'te değiştirilen devlet nişanı ilk kez Norveç Kralı V. Harald'a verildi. 28 Ağustos 2014'te göreve başlayan Recep Tayyip Erdoğan, Belçika Kralı I. Philippe, Suudi Arabistan Kralı Selman bin Abdülaziz, Kuveyt Emiri Sabah el-Ahmed el-Cabir es-Sabah, Tunus Cumhurbaşkanı El-Beci Kaid es-Sibsi ve Malezya Kralı Abdullah Ri’ayatuddin Al-Mustafa'yı devlet nişanı ile ödüllendirdi. Toplam 30 kişiye verilen devlet nişanını, en çok ikişer ödül ile Azerbaycan, Polonya ve Suudi Arabistan aldı. Ayrıca nişan en çok beş kişi ile 1999 yılında verildi.
Türkiye Futbol Şampiyonası
Son turnuvalar
1950 yılında İzmir'de düzenlenen turnuvayı Göztepe kazanarak, kupayı ilk kez İzmir'e getirmiş oldu. ABD turnesine çıkan Beşiktaş'ın yedek ağırlıklı takımını gönderdiği turnuvada Göztepe ve Gençlerbirliği mücadele etti ancak Göztepe, kupanın bir kez daha Ankara'ya gitmesine izin vermedi. 1951'de son kez düzenlenen kupayı ise kazanan takım Beşiktaş oldu. 24 Eylül 1951'de resmen profesyonelliğe geçilmesinden dolayı son buldu. Bu tarihten itibaren turnuva sadece amatör takımlara açık olup birinci seviye olmaktan çıktı ve Türkiye Amatör Futbol Şampiyonası adı altında devam etti.
Şampiyonlar
Kaynak:
Kaynakça
Kitaplar
Yakaköy, Dinar
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Seyidmelek olarak geçmektedir.
Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 117 km, Dinar ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
NGC 2465
NGC 2465, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir yıldızdır. Gökyüzünde Vaşak takımyıldızı yönünde bulunur. İngiliz astronom William Parsons tarafından 1851 yılında 182,88 cm (72 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Cuma Ligi
Cuma Ligi, 1915 ile 1923 yılları arasında İstanbul'da 6 sezon düzenlenen futbol ligi.
Pazar Ligi'nin faaliyeti sırasında Anadoluspor, Darülfünun, Terbiye-i Bedeniye, Türk İdman Ocağı, Müma­resatı Bedeniye, Şehremini ve Fener­bahçe kulüpleri bir araya gelerek 1912'de Cuma Ligi'ni kurdu. Ancak Balkan Savaşı nedeniyle lig, 1915'te faaliyete geçebildi. Cuma Li­gi'nin kurulması; Pazar Ligi'ndeki kulüplerin tepkisine neden oldu. I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Pazar Ligi'nin dağılması üzerine Türk kulüpleri aralarında gruplara ayrılarak İstanbul Futbol Birliği ve İstanbul Şampiyonluğu Ligi'ni kurdu. 1915-1916 yıllarında ise bu iki lig birleştirilerek Cuma Birliği Ligi oluşturuldu. 1918-1919 lig oynanmadı ve ertesi sezon da yarıda kaldı. Toplam 6 sezon oynanan ligde Altınordu, Fenerbahçe ve Galatasaray ikişer defa şampiyon oldu.
Hans Lippershey
Hans Lippershey, (1570–Eylül 1619), Almanya'da doğup Hollanda'da yaşamını devam ettirmiştir. Teleskobu bulan kişi olarak kabul edilir. Optik aletlerle uğraşıyordu. İlk merceği arka arkaya koyup arkasından baktığında uzaktaki cismin yakına geldiğini gördü. Gözleyici adını verdiği bu buluşu Hollanda'da askeri alanda kullandı. Daha sonra mercekler üzerinde biraz daha çalışıp dürbün biçimine getirdi. Optik alanında gelişmelere katkıda bulundu. Kendisi bu icadını 1608'de yapmıştır.
Soyut (anlam ayrımı)
Soyut aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Eden, Idaho
Eden, Amerika Birleşik Devletleri'nin Idaho eyaletinde yer alan ve Jerome ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde 405'tir.
Kuzey gümüş martısı
Kuzey gümüş martısı (Larus argentatus), Kuzey Amerika, Avrupa ve Asya kıyılarında görülen irice bir martı türüdür.
Erişkin kuzey gümüş martıları, Larus delawarensis türüne benzerdir ama çok daha büyüktürler, pembemsi bacaklar ve daha bariz gonysla çok daha kalın sarı bir gagaya sahiptirler. İlk-kış ringa martıları, çok daha kahverengidir ama ikinci ve üçüncü-kış kuşları hafif parça renkleri değiştiği için karıştırılabilir ve üçüncü-yıl Kuzey gümüş martısı çoğunlukla, bir halka gibi gaga gösterir. Böyle kuşlar en çok kolayca, daha büyük boyut ve daha büyük gaga ile ayırdedilir.
El-Beyaz (il)
El Beyaz Vilayeti, Cezayir'in doğusunda yer alan bir vilayet.
88.984 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 277.000'dir. Vilayetin merkezi El Beyaz şehridir.
Cilfe (il)
Celfa Vilayeti, Cezayir'in kuzeyinde yer alan bir vilayet.
33.236 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 1.197.000'dir. Vilayetin merkezi Celfa şehridir.
Küçükova, Maden
Küçükova, Elazığ ilinin Maden ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Havri olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Elazığ il merkezine 50 km, Maden ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.
Dubai Internet Şehri
Dubai Internet Şehri (Dubai Internet City) kısaca DIC, Dubai emirliği tarafından, Dubai'nin 25 km güneyinde bir serbest ticaret bölgesinde inşa edilip ekim 2000'de açılan bilişim teknolojisi parkıdır.
Sağlanan cazip imkânlarla aralarında Microsoft, IBM, Oracle Corporation, Sun Microsystems, Cisco, HP, Nokia, Siemens gibi dünya çapında birçok bilişim firmasınında bulunduğu serbest ticaret bölgesinde bugün 850 firma ve 10.000 üzerinde çalışan mevcuttur.