cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gündönümü Harekâtı
Operatif hedefler
Plânın son şeklinde Gün Dönümü Harekâtı, çok daha sınırlı bir operasyon olarak şekillendi. Buna göre 11. SS Panzer Ordusu'nun üç kolordusu, Sovyet 1. Belarus Cephesi ileri unsurlarına karşı yapılacak bir karşı taarruz için Pomeranya'da toplanacaktı. Alman kuvvetleri Pomeranya'nın kuzeyindeki Stargard kasabasından, 50 km'lik bir cephe hattından Batı Pomeranya'daki Arnswalde yönünde güneydoğuya taarruz edecekti. Taarruzun nihâî amacı Küstrin'deki küçük bir garnizonun kuşatmadan kurtarılmasıdır. Küstrin, Berlin'in 60 km doğusunda, 1. Belarus Cephesi kuvvetlerinin ulaştığı en batı uçta kuşatılmış durumdaydı. Sovyet - Alman cephe hattını gösteren krokiye bakan herhangi bir kimse dahi, Berlin'e yönelik, neredeyse kaçınılmaz görünen bir Sovyet genel taarruzunun buradaki köprübaşı üzerinden yapılacağını görebilirdi.
Sovyet istihbaratı
Mareşal Jukov, kendi 61. Ordu'su ve 2. Muhafız Tank Ordusu karşısındaki Alman hatları gerisinde bazı kuvvetlerin toplanmakta olduğu konusunda bilgi sahibi olmuştur fakat saldırının niteliği ve zamanlamasına gelince, kesin bir bilgisi yoktu.
Wehrmacht
Taarruzda kullanılmak üzere elde 1.200 kadar tank vardı. Fakat yeterli tren katarı olmadığı için cepheye sevk edilemedi. Ayrıca ekonomik darboğaz nedeniyle sadece üç günlük mühimmat ve akaryakıt stoku tedarik edilebildi.
Harekâta katılan kuvvetler:
Kızıl Ordu
Harekâta Mareşal Georgi Jukov komutasındaki 1. Belarus Cephesi kuvvetleri katılmıştır. Bu birlikler,
Taarruz
Esas genel bir taarruz, bir sonraki gün başladı. Alman kolordusunun kanatlarından yapılan daha ileri girmeler ve ilk başarılarla Arnswalde'ye açılan merkez koridor daha da genişletildi. Birçok Sovyet tankı, Alman Tiger II tankları tarafından uzak mesafeden imha edildi. Ancak Alman ilerlemesi, sert Sovyet direnişi ve eriyen karların neden olduğu çamur nedeniyle yavaşladı. Son derece ağır Alman tankları, bu çamur koşullarında yeterince uygun manevra yapamadı. Öte yandan Sovyet T-34 tankları, bu koşullarda bile kusursuz hareket yeteneğine sahip olabilmekteydiler.
Harekâta komuta eden General Wenck, 17 Şubat'ta bir trafik kazasında ciddi biçimde yaralandı. Berlin'deki bir brifing dönüşünde, 24 saattir görev başında olan şoföründen direksiyonu aldı ve kendisi de direksiyon başında uyudu. Yerine derhal General Hans Krebs atandı. Ancak inisiyatif zaten kaybedilmişti. Bir sonraki gün Mareşal Jukov, 3. Vurucu Ordu ile bir karşı taarruz gerçekleştirdi ve Alman taarruzunu durdurdu.
Vistül Ordular Grubu taarruzu 18 Şubat'ta durdu. Mareşal Jukov, 19 Şubat'ta 61. Ordu, 2. Muhafız Tank Ordusu ve 7. Muhafız Süvari Kolordusu'nu kullanarak, Stettin'i almayı amaçlayan bir karşı taarruz başlattı. Ancak Arnswalde'nin alınışı sırasındaki şiddetli sokak çatışmalarıyla ileri hareket durdu. Alman birliklerinin geri çekilmesinde acil bir durum yoktu. Fakat Mareşal Jukov'un 70. Ordu'yu 23 Şubat'ta muharebeye sokması durumu birden değiştirdi, genel bir ricata neden oldu. Alman kuvvetleri birçok tankı ya kaybetti ya da terk etmek zorunda kaldı.
Sonuç
Başlangıçta başarılı bir gelişme göstermesine karşın Alman taarruzu taktik anlamda tümüyle başarısız oldu. Alman kuvvetleri Küstrin yönündeki yarma harekâtında başarılı olamadı ve geri çekilirken de ağır teçhizat yönünden büyük kayıplara uğradılar. Ancak Stalin ve Mareşal Jukov, Berlin yönünde yapılacak genel taarruzda kuzey kanadın korumasız olduğu endişesine kapıldılar. Böylece Doğu Pomeranya Taarruzu ile Pomeranya'daki Alman kuvvetleri atılana kadar, iki ay Berlin Harekâtı'nı ertelediler.
Kaynakça
İngilizce Wikipedia maddesinden yararlanılmıştır. Operation Solstice
Kolonaki
Kolonaki Atina'nın merkezinde bulunan bir mahalle. Yunanca'da "Küçük Sütun" anlamına gelen mahalle Likavittos'un güneyinde yer alır.
Varlıklı kesime hitap eden mahalle kentin alışveriş duraklarından biri olmasının yanında Kiklad Sanat Müzesi, Benaki Müzesi, Bizans ve Hristiyan Müzesi ile Atina Savaş Müzesi gibi müzelere de ev sahipliği yapar.
İtalya'da siyaset
İtalya'da siyaset, çok partili bir parlamenter cumhuriyet çerçevesinde yürütülmektedir. İtalya, 2 Haziran 1946 tarihinden bu yana monarşinin referandumla kaldırıldığı ve 1 Ocak 1948'de yürürlüğe giren bir anayasa taslağı hazırlaması için bir kurucu meclisin seçildiği demokratik bir cumhuriyettir.
Nicolas Revel
Ailesi
Akademisyen Jean-François Revel (önceden soyadı Ricard) ile gazeteci Claude Sarraute'un oğlu ve yazar Nathalie Sarraute'un torunudur. Budist rahip Matthieu Ricard ile yazar ve Dil ve konuşma patolojisi uzmanı Ève Ricard'ın baba tarafından, Laurent, Martin ve Véronique adlı anne tarafından yarı kardeşleri vardır, sinemacı Anne Sarraute'un ve fotoğrafçı Dominique Sarraute'un yeğenidir. 3 çocuk babasıdır.
Kariyeri
Mezun olduktan sonra Sayıştay'a denetçi olarak girmiştir, 1988'de Hautes-Pyrénées'de kaymakamlık yapmış ve bu dönemde sosyalist siyasetçi Jean Glavany'nin dikkatini çekmiş ve Glavany tarım bakanı olduktan sonra 2000 yılında teknik danışmanı olmuştur. 2001'de Paris belediye başkanlığına Bertrand Delanoë seçildikten sonra, 2003 yılında kabine direktör yardımcısı olarak atamış, 2008-2012 yıllarında ise kabine direktörü olmuştur. 2010 yılında Sayıştay üyeliğine yükseltilmiştir.
François Hollande'ın Cumhurbaşkanlığı döneminde 2012-2014 yıllarında cumhurbaşkanlığı genel sekreter yardımcılığı yapmış ve sosyal konulardan sorumlu olmuştur. 2014 yılında 5 yıllık bir süre için Ulusal Hastalık Sigortası Fonu'nun genel müdürü olmuş ve 2019'da bu göreve tekrar atanmıştır.
2020 yılında başbakan Jean Castex'in kabine direktörü olmuştur. Hükümetin istifası ile 2022 yılında görevi son bulmuştur. 5 Temmuz 2022 tarihi itibarıyla Paris Hastaneleri-Kamu Yardımı Genel Müdürüdür.
Çengilli, Kağızman
Çengilli, Kars ilinin Kağızman ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Çengilli köyünün eski adı Çangli'dir. Gürcüce bir yer adı olan Çangli (ჩანგლი), 1886 yılında Rus idaresi tarafından da Çangli (Чанглы) adıyla kaydedilmiştir. Bu yer adı değişerek Türkçeye Çengilli olarak yerleşmiştir. Bununla birlikte 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Çegilli (چكللی) biçiminde geçer.
Çengilli, tarihsel Tao-Klarceti bölgesinin yerleşmelerinden biridir. Köydeki Çangli Kilisesi'nin 1030 yılına tarihlenen Gürcüce yazıtı, buranın eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Osmanlılar köyün bulunduğu bölgeyi, 16. yüzyılın ortalarında Gürcülerden ele geçirdi.
Çangli, uzun süre Osmanlı egemenliğinde kaldıktan sonra, 93 Harbi'nin ardından Rusların eline geçti. Rus idaresinin 1886 yılında gerçekleştirdiği nüfus tespitinde Çangli, Kars oblastı içinde, Kağızman sancağının (okrug) Kağızman kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kaza içinde Camuşli nahiyesinin (маркяз: merkez) 14 köyünden biriydi. Köyün nüfusu 349 kişiden oluşuyordu. Bu nüfusun tamamı Ermeni olarak kaydedilmiştir. Rus idaresi sırasında Çangli köyünün nüfusu hızla artmış, 1896 yılında 539 kişiye, 1906 yılında 709 kişiye ulaşmıştır. Bu tarihlerde de köyün nüfusunun tamamı Ermenilerden oluşuyordu. 1907 yılında köyü ziyaret etmiş olan Gürcü tarihçi ve arkeolog Ekvtime Takaişvili de Çangli'nin büyükçe bir Ermeni köyü olduğunu, batısında küçük göl bulunduğunu, balık dolu bu gölden Kapoit adında küçük bir derenin kaynaklandığını, köyün ortasında büyük bir kilisenin bulunduğunu yazmıştır.
Çangli köyü, Birinci Dünya Savaşı'nın ardından Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti sınırları içinde kaldı. Bir süre sonra Ankara Hükümeti'ne bağlı kuvvetler kötün bulunduğu bölgeyi ele geçirdi. 1921 yılında imzalanan Moskova Antlaşması ve Kars Antlaşması'yla Kars bölgesi Türkiye'ye bırakıldı. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Çengilli köyü, Kars vilayetinin Kağızman kazasının Kötek nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında da aynı idari konuma sahip olan Çengilli köyünün nüfusu 757 kişiden oluşuyordu.
Coğrafya
Çengilli köyü, Kars il merkezine 95 km, Kağızman ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.
Nüfus
Köyde 1886 yılında 349 Ermeni yaşamaktaydı.
Meila (Talmud)
Meila ("Kutsal eşyaların Yasa'ya aykırı olarak kullanılması") Mişna'nın Kadoşim faslının sekizinci bölümü.
Eletriptan
Eletriptan, migren baş ağrılarının tedavisine yönelik ikinci nesil bir triptan ilacıdır. Abortif bir ilaç olarak kullanılır, halihazırda devam etmekte olan bir migren atağını bloke eder. Eletriptan, Pfizer Inc tarafından pazarlanmakta ve üretilmektedir.
Meila (Talmud)
Altı kısmı kutsal amaçlarla kullanılan eşyanın istemeyerek kişisel bir tarzda kullanılması durumunda bu ihlalin nasıl cezalandırılacağını ele alır. Mabet'teki kutsal eşyaların kişisel kullanım nedeniyle tahribi durumunda zararın 1/5 fazlası ile tazmini söz konusudur.
Tilesia
Tilesia Asteraceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Söyleyin Anama Ağlamasın (film, 1950)
Söyleyin Anama Ağlamasın, Hüseyin Peyda'nın senaryosunu yazdığı ve Temel Karamahmut ile birlikte yönettiği 1950 yapımı Türk filmidir. Filmin yapımcısı Ömer Film adına Hüseyin Peyda'dır. Görüntü yönetmenliğini Lazar Yazıcıoğlu üstlenmiştir.
Konusu
Evlendiği gece tecavüz edildikten sonra öldürülen bir genç kız ile intikamını alan ağabeyinin öyküsü anlatılır.
CONCACAF Altın Kupa
CONCACAF Altın Kupa, CONCACAF ülkelerinin ulusal futbol takımlarının kendi aralarında düzenlediği bir turnuvadır. Katılan ülkeler Kuzey Amerika, Orta Amerika ve Karayipler'de bulunan ülkelerdir. Bunlardan başka diğer kıtasal futbol federasyonlarından da en fazla üç ülke final karşılaşmalarına davet edilebilir. Kupa her seferinde ABD'de düzenlenir, iki defa Meksika ile beraber düzenlenmiştir. İlk CONCACAF Şampiyonası 1963'te sadece Orta Amerika ve Karayip ülkelerinin katıldığı bir turnuva olan CCCF Şampiyonasının (1941-1961) yerine düzenlenmiştir. Bu şampiyona da 1971 yılına kadar sürmüş olup 1973 ile 1989 yılları arası hiçbir turnuva yapılmamıştır. Bu dönem içindeki CONCACAF şampiyonları FIFA Dünya Kupası elemelerinde başarılı olarak kabul edilip CONCACAF birincisi olarak FIFA Dünya Kupası'na katılırlardı. 1991'de, şampiyona Gold Kupası adıyla geri dönmüş ve FIFA Dünya Kupası için ayrı eleme maçları oynanmaya başlamıştır. O zamandan bu yana bu kupa, sekiz defa Meksika, altı defa ABD, ve bir defa da Kanada tarafından kaldırılmıştır.
UNCAF Uluslar Kupası (Orta Amerika) ve Karayip Kupası Gold Kupası'nın elemelerini oluşturan turnuvalardır.
Kupa Tarihi
* = Misafir takım, CONCACAF'a üye değil 1 Kosta Rika ve Jamaika uzatmalardan sonra 1-1 berabere kaldı ve beraber üçüncü oldular. 2 Üçüncülük maçı oynanmadı.
Fiat Dino
Fiat Dino, Fiat'ın 1966-1973 yılları arasında ürettiği eski spor otomobilidir. Enzo Ferrari'nin genç yaşta hastalıktan kaybettiği oğlu Alfredo Ferrari'nin (takma adıyla Dino'nun) anısını yaşatmak için Ferrari Dino modelini tasarlattırır. Ferrari Dino yani Ferrari 246gt modelinin hastalıklı bir insanı andırması bu yüzdendir. Enzo Ferrari'nin ürettirdiği Dino modelini yarışlara sokabilmesi için önünde bir engel vardır. O da otomobilde kullanılacak motorun en az 500 adet seri üretimi olan bir modelde kullanılması zorunluluğudur. Enzo Ferrari bu noktada Fiat ile anlaşmaya giderek Ferrari motorlu Fiat Dino modelinin üretilmesini sağlar. 2.0 ve 2.4 V6 motorlarıyla satışa sunulan Dino, 2 kapılı Coupe ve Cabriolet (Spider) karoserleriyle çok ünlü oldu. 1973'te üretimden kalktı. Dino'nun spider modeli Pininfarina, coupe modeli ise Bertone imzası taşır.
Dino modeline (özellikle spider) 90 lı yıllarda üretilen Fiat Coupe modeli ile gönderme yapılarak yeni coupe konsepti üretilmiştir.
Sercan Güvenışık
Sercan Bilinç Güvenışık (d. 1 Mart 1980), forvet pozisyonunda görev yapmış Türk futbolcudur.
Profesyonel kariyerine 1999 yılında MSV Duisburg kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Denizlispor, 1. SC Feucht, Manisaspor, Preußen Münster, FC Carl Zeiss Jena, Rot-Weiss Essen, SC Paderborn 07, Preußen Münster ve San Jose Earthquakes kulüplerinde oynadı.
Ezequiel Ham
Ezequiel Ham (d. 10 Mart 1994), Arjantinli futbolcudur.
Polat Bülbüloğlu
Polad Bülbüloğlu (, d. 4 Şubat 1945, Bakü), Azerbaycanlı şarkıcı ve diplomat.
Babası, Azerbaycan'ın "Bülbül" adıyla bilinen opera şarkıcısı Murtaza Memmedov'dur. Soyadını babasının lakabıyla değiştirmiştir. Kültür Bakanlığı görevinin ardından Azerbaycan'ın Rusya büyükelçiliği görevini sürdürmektedir.
Mihail Tal
Mihail Nehemyeviç Tal (Letonca Mihails Tāls, ) (9 Kasım 1936 - 28 Haziran 1992), Leton satranç büyükustası.
Letonya'nın Riga şehrinde doğan Tal, sekizinci dünya satranç şampiyonudur.
1960 yılında Mihail Botvinnik'i yenerek bu unvanı kazanmış, ertesi yıl, 1961'de yine Botvinnik'e yenilerek unvanı devretmiştir.
Henüz 7 yaşındayken doktor babasının verdiği eğitim ile satranç stratejilerine hakim olmuştur. Okul yıllarında dönemin satranç merkezleri olan "Öncüler Sarayı"na devam ederek becerilerini geliştirir. Daha sonra yıllar sürecek satranç işbirliğine Koblenz ile başlamış ve ciddi atılım göstermiştir. Hızla ilerleyen Tal 1954 yılında usta unvanını alır. 1957 yılında inanılmaz bir başarı gösterir ve Botvinnik, Petrosian ve Keres gibi devlerin önünde 24. Rusya Birinciliği'ni kazanır. Bu başarı ona Büyükusta unvanını getirir. Bu inanılmaz başarıyı bir sene sonra tekrarlar. 1959 yılında Bled Adaylar Turnuvası'nda birinci olunca Dünya Şampiyonu Botvinnik'in karşısına çıkar ve maçı kazanarak zamanın en genç Dünya Şampiyonu unvanını da alır.
Satranç oyununun en tipik atak oyuncusu olarak tanınır. Hayal gücü çok geniş ve güçlü ataklarıyla pek çok başarı kazanmıştır. Satranca yaklaşımı oldukça pragmatik olan Tal, pek çok oyunu rakiplerinin karmaşık pozisyonlarda doğru savunmayı bulamaması sayesinde kazanmıştır. Yine de bu oyunlar seyircilerde hayranlık ve heyecan yaratmıştır. Satranç otoriteleri tarafından tüm zamanların en büyük hücum oyuncusu olarak olarak kabul edilmiştir. Tal kombinatif becerilerini şaşırtıcılığı sebebiyle "Riga Sihirbazı" olarak da anılır. Sezgisel fedaları pek çok zaman oyun sonrası analizlerde çürütülür ama masa başında Tal ile başa çıkmak inanılmaz güçtür. Tal sezgisel fedalarını nasıl yaptığını ve oyun esnasında bazen neler düşündüğünü * Su aygırını bataklıktan çıkarmak makalesinde anlatmakta
Mihail Tal çoğunlukla böbrek problemleri için sık sık hastaneye yatırılmak zorundaydı. Buna rağmen Tal sigara tiryakisi ve içki tutkunuydu. Sonunda hastalıklı böbreklerinin biri çıkarıldı. Tal, 28 Haziran 1992'de Moskova'da bir hastanede böbrek yetmezliğinden öldü.
The National Anthem
The National Anthem şu anlamlara gelebilir:
Moed
Moed ("Saptanmış Mevsim")  Mişna'nın başlnca ve küçük Yahudi bayramları ile ilgili kurallarını ele alan ikinci faslı. 12 bölümü mevcuttur (Şabat, Eruvin, Pesahirn, Şekalim, Yoma, Suka, Betsa, Roş Aşana, Taanit, Megilla, Moed Katan ve Hagiga) ve bu bölümler içerdikleri kısım adedinin çokluğu sırasıyla sıralanırlar.
Acımak
Acımak şu anlamlara gelebilir:
The National Anthem (Black Mirror)
"The National Anthem", Birleşik Krallık yapımı Black Mirror dizisinin ilk bölümüdür. Charlie Brooker'ın yazdığı, Otto Bathurst'ün yönettiği yapım 4 Aralık 2011'de Channel 4'da yayınlanmıştır.
Bölüm, kraliyet ailesinin sevilen üyelerinden Prenses Susannah'yı (Lydia Wilson) rehinden kurtarmak için bir domuzla cinsel ilişkiye girmeyi kabul eden Birleşik Krallık başbakanı Michael Callow'un (Rory Kinnear) başından geçenleri ele almaktadır.
Campana, Calabria
Campana, İtalya'nın Calabria bölgesine bağlı Cosenza ilinde bulunan bir komündür.
Muhammed Yusuf
Muhammed Yusuf ile şu kişiler kastedilmiş olabilir:
16 Mayıs 1644 Eylemi
16 Mayıs 1644 Eylemi Danimarka'nın batısındaki Sylt ve Rømø yakınlarında Danimarka-İsveç Savaşı sırasında gerçekleşen deniz muharebesi. Kral IV. Christian yönetimindeki dokuz Danimarka gemisi, İsveç'e Danimarka'ya karşı yardım etmek için gelen 26 küçük Hollanda gemisi (13 Marten Thijsen yönetiminde ve 13 Hendrik Gerritsen yönetiminde) geri çekilmek zorunda kaldı. Savaş sırasında Marcus'un filosundan 4 Hollanda gemisi daha ortaya çıktı, ancak savaşa dahil olmadı.
Danimarka
Trefoldighed 48 Tre Løver 46 Lindorm 38 Norske Løve 30 Neptunus 28 Sorte Rytter 24 Phenix 20 Postillion 14 Hollandske Fregat 12
Hollanda
Gulde Swaen Grooten Dolphien Lange Bark
Lade Deniz Muharebesi
Lade Deniz Muharebesi, İyon Ayaklanması sırasında MÖ 494 yılında gerçekleşen bir deniz muharebesidir. Muharebe, Midilli Adası'nın da katıldığı İyon kent devletleri ittifakı ile I. Darius'un Akamenid imparatorluğu arasında yapıldı ve Pers donanmasının açık zaferiyle İyon Ayaklanması'nı kesin biçimde sona erdirdi.
Batı Anadolu'ya kadar genişleyen Pers hakimiyeti, özellikle İyon kent devletlerinin deniz ticaretini sınırlandırmıştı. Her yıl Pers Sarayı'na ödemek zorunda kaldıkları haracın üstüne bir de Pers Sarayı'nın Önasya'nın Grek kent devletleri yönetimine atadığı tiranlar halk arasında yaygın bir hoşnutsuzluğa yol açıyordu. İyon Ayaklanması'nı tetikleyen görünürdeki neden bu tiranlara karşı duyulan hoşnutsuzluktu. Bu tiranlardan biri olan Milet tiranı Arıstagoras, MÖ 499 yılında Pers Satrabı Artaphernes'ı da yanına alarak, daha doğrusu ikna ederek Nakşa Adası'nı ele geçirmek amacıyla bir sefer başlatmıştı. Aristagoras'ın böylesi bir istilaya girişmesindeki temel neden Milet'deki durumunu güçlendirmekti. Bu seferin başarısız olmasıyla Aristagoras, bir tiran olarak durumunun sallantıda olduğunu gördü ve tüm İyon kent devletlerini Pers hakimiyetine karşı ayaklanmaya kışkırttı. Ayaklanmanın ilk yılı olan MÖ 498 yılında İyon kuvvetleri, Atina ve Eretria'dan gelen kuvvetleri de takviye olarak alarak Satraplık başkenti Sard'a taarruz ettiler. Aşağı kenti ele geçirmelerine karşın yayılan bir yangın yüzünden yukarı şehrin kuşatmasını kaldırarak Milet'e geri çekildiler. Toparlanarak Sard'a yardıma gelen Pers kuvvetlerince izlenen bu kuvvetler, Efes dışında Pers kuvvetleriyle muharebeye girdiler. Efes Muharebesi İyon, Atina ve Eretriya kuvvetlerinin bozgunuyla sonuçlandı. Bu yenilgiye karşın daha sonra Karya ve Kıbrıs da ayaklanmaya katıldılar. İzleyen üç yıl boyunca Önasya'daki Pers askerî harekâtları kesin bir sonuç getirmemiştir. Pers ordusu ve donanması MÖ 494 yılında yeniden düzenlenip, dosdoğru ayaklanmanın merkez üssü durumundak Milet'e gönderildi.
İyon kuvvetleri Milet'i Miletliler'in savunmasına bırakarak Milet yaklaşımını denizden savunmaya karar verdiler. İyon filosu bu amaçla Milet Körfezi dışındaki Lade Adası'nda toplandı. Ada, günümüzde Büyük Menderes Nehri'nin körfezi doldurması sonucu, ovada bir yükselti halinde kalmıştır. Pers filosu komutanlığı, Lade açıklarında girişilecek bir deniz muharebesinin sonucundan emin olamadığı için dolaylı bir yol seçerek bazı İyon birliklerini çekilmek konusunda ikna etmenin yollarını aramıştır. Girişimler başlarda herhangi bir olumlu sonuç sağlamadı. Fakat daha sonra Pers kuvvetleri İyon birliklerine saldırınca Sisam Adası Pers teklifini kabul etmeye yanaşmıştır. Pers ve İyon filoları muharebeye girdiklerinde Sisam gemileri muharebe hattından ayrıldılar. Bu durum İyon hatlarının çözülmesine neden oldu. Muharebe hattında kalan Sakız Adası ve diğer İyon gemileri cesaretle savaştılarsa da savaş kaybedildi.
Lade Deniz Muharebesi yenilgisi üzerine İyon Ayaklanması son bulmuştur. Bir sonraki yıl Pers kuvvetleri ayaklanmanın son direnek noktalarını da ezdi ve hemen ardından bölgeye barış getirme sürecini başlattılar. İyon Ayaklanması Grek dünyası ile Pers İmparatorluğu arasındaki ilk geniş çaplı çatışmaları temsil etmektedir. Bu nedenle Yunan-Pers Savaşları'nın ilk evresi olarak kabul edilir. Lade Deniz Muharebesi'yle her ne kadar İyon Ayaklanması bastırılmış olsa da I. Darius, ayaklanmaya destek sağladıkları için Atina ve Eretria'yı cezalandırmaya and içmişti. Öte yandan Yunanistan'daki çok sayıda Grek kent devletinin varlığının, İmparatorluğu için bir tehdit olmaya devam ettiğini gördüğünden Yunanistan'ı bütünüyle istila etmeye karar vermiştir. Yunanistan'a yönelen ilk Pers genel saldırısı  MÖ 492 yılında başlatıldı. Bu genel saldırı Yunan-Pers Savaşları'nın İyon Ayaklanması'ndan bir sonraki evresidir.
Kaynakça
Esas itibarıyla İyon Ayaklanması konusunda birincil kaynak Karyalı tarihçi Herodot'tur. "Tarihin babası" olarak bilinen Herodot, MÖ 484 yılında Halikarnas'ta dünyaya gelmiştir. Grekçe Historia, Tarihler adlı çalışmasını yaklaşık olarak MÖ 440-430 yılları arasında kaleme almıştı. Tarihler, esas olarak Yunan-Pers Savaşları'nın nedenlerini irdelemek üzere çalışılmış bir eserdir ve halen geçerli bir kaynak sayılmaktadır. Herodot'un tarzı tümüyle öyküleştirme tarzıydı ve en azından batı toplumları açısından tanınan bir tarih anlatımı olarak görülmektedir. Herodot'un, olayları tanrıların istek ve kaprislerine, kişilerin iddialarına dayanmadan ve olayların tarihsel değerlerini nispeten objektif vermesi, bir tarihçi için aranan bir nitelikler dizisi olarak kabul edilmektedir.
Herodot'tan sonraki, Tukididis gibi bazı tarihçiler, her ne kadar onun tarzını izlemişlerse de eleştirmekten geri kalmamışlardır. Bununla birlikte Tukididis kendi tarih çalışmasını, Herodot'un bıraktığı yerden, Sestos Kuşatması'ndan başlatmayı seçmiştir. Muhtemelen, Herodot'un çalışmasının düzeltilmeye ya da yeniden yazılmaya gerek duyulmayacak kadar doğru olduğunu kabul etmişti. Plutarkhos da Herodot'u bir denemesinde yeterince Yunan yanlısı olmamakla suçlayarak eleştirmiş, "barbarperver" olarak tanımlamıştır. Sonuç itibarıyla Rönesans Avrupa'sında çok okunmaya devam ediyor olsa da Herodot hakkında olumsuz bir yargı sürmüştür. Ancak 19. yüzyıla gelindiğinde, bir kısım arkeolojik bulgularla defalarca desteklenince Herodot'un değeri kabul edilir olmuştur. Günümüz yaygın görüşü, Herodot'un çalışmasının son derece değerli bir tarih kaydı olduğu yönündedir. Bununla birlikte, özellikle birliklerdeki mevcutlar ve tarihler konusunda verdiği ayrıntıların yer yer kuşkuyla karşılanması da söz konusu olmaktadır. .Öte yandan halen birçok tarihçi, Herodot'un anlatımının Pers karşıtı bir eğilimde olduğuna ve olayların, dramatik bir etki yaratmak amacıyla abartılmış ya da süslenmiş olduğu kanısındadır. Herodot'ta Pers karşıtlığı yanında ilginçtir ki özellikle İyon Ayaklanması konusunda İyonlara karşı olan bir tarafgirliğe işaret eden çağdaş araştırmacılar vardır. Örneğin George Beardoe Grundy, Herodot'un "yaşamın herhangi bir bölümünde İyonya'lılar hakkında söylenecek hemen hiçbir sözü" olmadığını yazmaktadır. Andrew Robert Burn ise "kin doludur ve dürüst değildir" demektedir.
Yakın geçmiş
Bronz Çağı Çöküşü ardından Antik Yunanistan'da saray ekonomilerinin çökmesiyle nüfusun önemli bir bölümü, daha güvenli bulunan Önasya'ya göç ederek oralarda yerleştiler. Bu yerleşimciler Antik Yunanistan'ın dört ana kabilesinden üçü olan Aioller, İyonlar ve Dorlardır. İyon boyları, Lidya ve Karya kıyılarına yerleşerek İyonyayı oluşturacak 12 kent devleti kurdular. Bu kentler Karya'da Milet, Myus, Priene, İyonya'da Efes, Kolofon, Lebedos, Teos, Klozomenai, Phokaia, Erytrae ve Ege Adaları'nda Sisam ile Sakız'dır. Paniyonya Birliği olarak bilinen bu birliğe daha sonra Smyrna da katılmıştır. İyon kent devletleri ünlü Lidya kıralı Krezüs tarafından MÖ 560 yılı civarında boyun eğdirilene kadar bağımsız kalmaya devam etmişlerdi. Bu tarihten Akamenid İmparatorluğu'nu kuran II. Kiros tarafından yıkıldığı tarihe kadar (MÖ 564 ) Lidya hakimiyetinde kaldılar. Bu dönemde, Karadeniz, Çanakkale ve İstanbul Boğazları'nın batı kıyılarıyla Trakya kıyıları Pers kontrolüne geçmişti. Bu durumda Yunanistan ve Batı Anadolu kentlerinin bu bölgelerle ticareti kesilmişti. Karadeniz kıyılarında özellikle Milet'in yaygın bir kolonileşmesi mevcuttur. Bu kıyılardaki Pers hakimiyetinin yarattığı ve ticareti ilgilendiren diğer bir sorun ise bu kolonilerden gelen buğdayın kesilmesidir. Diğer yandan Pers Sarayı, boyun eğdirdiği Batı Anadolu'daki tüm kent devletlerinden haraç alınıyordu.
Ancak Pers İmparatorluğu için İyon kentlerini hakimiyet altında tutmak, istila edilmiş olan diğer imparatorluk bölgelerine oranla bazı güçlükler göstermektedir. II. Kiros, İmparatorluğun diğer bölgelerinde Musevi din adamları gibi, "seçkin" grupları, hakimiyetini güçlendirmek amacıyla desteklemiş, kollamıştı. Söz konusu dönemde Yunanistan'da ve İyonya'da benzer bir seçkin zümre yoktu. Her ne kadar aristokrat bir toprak sahipliği varsa da bu sınıf kendi içinde birlik halinde değil, kaçınılmaz olarak birbirine rakip durumdaydı. Bu yüzden Persler İyon kent devletlerinde bir tiranın yönetime gelmesini, kendilerini İyonya'nın iç çatışmalarına sürüklese de desteklemek durumunda kalmışlardır. Bir başka risk de bazı tiranların kendi yönetimlerini olabildiğince bağımsız kılma girişimleri olabilecekti ve bunların bir şekilde değiştirilmesi zorunluydu. Tiranlar da ayrıca zorlu bir işin üstesinden gelmeliydiler, vatandaşlarının Pers düşmanlığını yumuşatmalı, mümkünse gidermeli ve bu yolla Pers hakimiyetinin sürmesini garantilemeliydiler.
İyonya'nın istilasından 40 yıl sonra, (ki Büyük Kiros'un ardından tahta çıkan üçüncü kraldı) Pers kralı I. Darius'un döneminde, Milet tiranı Aristagoras da kendini, bu içinden çıkılması güç durumda bulmuştur. Bu sıralarda Nakşa'dan sürgün edilmiş olan aristokratlardan bazıları MÖ 500 yılında Aristagoras'a baş vurarak Ada'yı ele geçirmesi için teşvik ettiler. Nakşa'yı istila etmekle Milet'teki durumunu sağlamlaştırmayı planlayan Aristagoras, Lidya Satrabı Artaphernes'e başvurmuş, bir ordu istemiştir. Artaphernes bu teklifi kabul etmiştir.
Birleşik orduyu taşıyan gemiler MÖ 499 yılının baharında denize açıldılar. Fakat Nakşa'yı kuşatmalarına karşın sefer başarısızlıkla sonuçlandı. Dört ay süren Nakşa Kuşatması, bu sürenin sonunda maddi kaynakların tükenmesi nedeniyle kaldırılmak zorunda kalındı. Donanma ve ordu çaresiz olarak Önasya kıyılarına geri döndüler. Bu durumda, Pers Sarayı'nın Aristagoras'ı görevden alması kaçınılmaz gibi görünmektedir. Sarsıntıda gördüğü durumunu düzeltmek için yaptığı güçlü hamlenin başarısızlıkla sonuçlanması Aristagoras'ı, sarsıntıda gördüğü durumunu bıçak sırtına getirmesiyle sonuçlanmıştı. Pers Sarayı'ndaki itibar ve güven kaybını gidermek için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Kendi halkına yöneldi ve Pers boyunduruğuna karşı duyulan hoşnutsuzluğu körükleyerek yeniden bir güç oluşturmayı denedi. Herodot her ne kadar ayaklanmayı Aristagoras ve Histiaeus'un kişisel ihtiraslarına bağlıyorsa da, İyonya'nın iç dinamiklerinin ayaklanmak için olgunlaşmış olduğu açıktır. Herodot, bu koşulları olgunlaştıran ilk etmenin Pers Sarayı tarafından atanan yöneticilere karşı duyulan hoşnutsuz olarak gösterir. Bu yüzden Aristagoras'ın girişimleri, bir kuru ot yığınına düşen kıvılcım gibi hızla yayılan etkilerle ayaklanmayı ateşlemiştir. Hemen her kent devletinde tiranlık yerine demokrasi hükûmet şekline geçilerek ayaklanma başlatılmış oldu. Diğer ifadeyle İyonlar, Pers Sarayı tarafından atanmış tiranları yönetimden uzaklaştırarak siyasi erki ele geçirmişlerdir.
Aristagoras Önasya'daki tüm Grek dünyasını ayaklanma içine çekmeyi başardı. Fakat, Pers kuvvetleriyle savaşabilmek için başka müttefiklere de ihtiyaçları olduğunu fark etmiştir. Bu düşünceyle MÖ 499 kışında deniz yoluyla, savaş konularında en atak Grek kent devleti olan Sparta'ya gitmiştir. Ancak Aristagoras'ın tüm ısrarına karşın Sparta Kralı I. Cleomenes, Perslere karşı Grek liderliği yönündeki teklifi geri çevirmiştir. Aristagoras bunun üzerine Atina'ya ve Eretria'ya gitti. Atina da Eretria da, Aristagoras'ın ayaklanmasını destekleme kararı vermiştir. Bu işbirliğinin bir sonucu olarak beşi Eretria'dan, yirmisi Atina'dan olmak üzere toplam 25 triremeden oluşan bir kuvvet, MÖ 498 baharında İyonya'ya gitmek üzere yola çıkmıştır. Bu filo esas İyon kuvvetleriyle Efes yakınlarında birleşti. Daha sonra Artaphernes'in Satraplık başkentine ilerleyen bu kuvvete Sard dağlarını aşarken Efesliler rehberlik etti. Pers savunması hazırlıksız yakalandı ve Grek kuvvetleri aşağı kente girdiler. Ancak Artaphernes halen önemli bir kuvvetle yukarı şehirdeki kaleyi tutmaktaydı. Bu arada aşağı şehirde bir yangın başladı ve hızla yayıldı. Herodot bu yangının kazaen çıktığını yazmıştır. Savaşa devam etme olanağı kalmayan Grek kuvvetleri muharebeyi bırakarak Efes'e geri dönmek üzere harekete geçtiler. Önasya'daki Pers kuvvetleri Sard'a doğru yürüyüşe geçmiş ancak kente ulaştıklarında Grek birliklerinin çekildiğini öğrenmişlerdir. İzlemeye geçen bu kuvvetler Grek ordusuna Efes yakınlarında yetiştiler. Moralsiz ve yorgun Grek kuvvetleri Pers ordusu için kaçınılmaz olarak zayıf bir rakipti. Yine de muharebeden kaçınma olanakları yoktu ve savaşa girdiler. Ancak sonuç ağır bir yenilgi oldu. Muharebe alanında tutunamayan İyonlar kendi kentlerini savunmak üzere çekilirken Atinalılar ve Eratrialılar gemilere kaçmayı başardı ve Yunanistan'a döndüler.
Bu yenilgiye karşın ayaklanma yine de yayılma göstermiştir. Bir İyon filosu Çanakkale Boğazı üzerinden Marmara Denizi civarına ilerledi. Bu kuvveler Byzantium'u ve civar kentleri istila ettiler. Aynı filo daha sonra Güney Ege'ye yelken açmış ve Karya ayaklanmaya katılmasını sağlamıştır. Diğer yandan ayaklanmanın genişlediğini gören Kıbrıs Kralı, herhangi bir dış teşvik olmadan Pers hakimiyetine başkaldırdı. Sonraki üç yıl boyunca Pers ordusu ve donanmasının büyük kısmı Karya ve Kıbrıs'ta, bu bölgelerdeki ayaklanmayı ezmekte kullanılmıştır. Bu yıllarda İyonya'nın geri kalanında görece durgun yıllar yaşanmıştır. Karya'yı ve Kıbrıs'ı hedef alan Pers karşı saldırılarının en güçlü olduğu bu evrede durumunun savunulmasının güçlüğünü gören Aristagoras, Milet'in ve ayaklanmanın liderliğinden çekilmiştir. Herodot bu tutum karşısında olumsuz bir yaklaşım sergiler. O'na göre Aristagoras bütünüyle soğukkanlılığını kaybetmiş ve mücadeleden kaçmıştır.
MÖ V. yüzyılda deniz savaşları
MÖ 5. yüzyılda Akdeniz'de deniz savaşlarında kullanılan en gelişkin savaş gemileri triremelerdir. Uzunlukları 36 metre, genişlikleri ise 6 metre olan bu gemiler üç sıra kürekçi takımına sahiptir. Uygun rüzgar olduğunda toplam alanı 175 metrekareyi bulan yelken takımıyla hareket edebilirlerdi. Ancak yeterli rüzgar olmadığında ve muharebelerde kürekçi takımına dayanmak zorundadırlar. Bu gemilerde 170'i kürekçi olmak üzere 200 mürettebat istihdam edilmektedir.
O dönemde Akdeniz'de temel deniz muharebesi taktikleri gemilerin pruvasında bulunan mahmuzu kullanarak düşman gemisini mahmuzlayarak batırmaktı. Eğer bu mümkün olmazsa trireme düşman gemisine olabildiğince yakın geçiş yapmaya ve bir taraftaki kürekleri kırarak gemiyi manevra yapmaz hale getirmeye çalışırdı. Bir başka manevra da düşman gemisine bordalayarak asker çıkarmaktı. Bu kez düşman gemisi güvertesinde kıyasıya bir çatışma yaşanırdı ki, bu herhangi bir kara çatışmasıyla hemen hemen aynı şartlarda olurdu. Her iki tarafın savaş gemilerinde bu tür olası bir çatışma için asker bulunmaktadır. Grek İttifakı Donanması'nda tam silahlı hoplitler, Pers Donanması'nda ise hafif piyadeler.
MÖ VI. yüzyıl (500'lü yıllar) öncesinde mahmuzlu savaş gemileri olduğuna ilişkin herhangi bir kanıt günümüze ulaşmış değildir. Mahmuzlu savaş gemilerine dair ilk kanıt MÖ VI. yüzyıl ortalarına denk gelen Herodot'un kaydıdır. Mahmuz, düşman gemisinin bordasını parçalayabilmesi için tunç kaplamayla sağlamlaştırılırdı. Bu yüzden geminin en pahalıya mal olan bölümüdür. Mahmuzlu gemiler, her şeyden önce çarpışmanın darbe etkisine dayanacak kadar güçlü inşa edilmeliydiler. Dahası mahmuz için gereken tunç hem oldukça pahalıdır, hem de tek parça halinde dökülen bu kısım için uzman dökümcülere gerek duyulacaktır. Mahmuzlama, oldukça ustalık gerektiren bir manevradır. Mahmuzlama doğru yönde yapılmalı ve uygun vuruş durumuna kadar olabilecek en yüksek hızda ilerlemelidir. Bu anda kürekçilere emir verilir ve mahmuzlama hızına düşülür. Bu mahmuzlama hızı iyi belirlenmeli, etkili bir vuruş yapmaya yeterli olduğu gibi darbeden sonra düşman gemisinden kurtulmayı sağlayacak bir hız olmalıdır. Aksi takdirde düşman gemisine takılınıp kalınırdı. Bu durum ise, her iki geminin de aynı kaderi paylaşmasına yol açacaktır. Bu nedenle mahmuzlamanın hemen ardından kürekçilere verilen emirle geriye kürek çekilirdi.
Persler ve Asya'da yerleşik Grekler bu dönemde diekplous olarak bilinen bir manevrayı da kullanmaya başlamışlardır. Çok kesin olmamakla birlikte bu manevra, düşman hatlarının belirlenen bir kesiminde güç konsantrasyonu sağlayarak bir gedik açmaya dayanmaktadır. Savaş gemileri bu gedikten geçerek düşman hatlarının gerisine sarkar ve düşman gemilerini geriden mahmuzlar. Kuşkusuz böyle bir manevra daha büyük seyir ustalığı gerektirmektedir. Böyle olunca da Pers gemilerince daha başarıyla uygulanması olasıdır. Grek Donanması buna karşı muhtemeldir ki özel bazı taktikler geliştirmişti.
Herodot Grek gemilerinin daha ağır olduğunu ileri sürerken, manevra yeteneklerinin daha düşük olduğunu ima etmektedir. Gemilerin ağır oluşu diekplous manevrasını uygulayabilme konusunda güçlük yaratıyordu. Gemilerin neden daha ağır olduğu Herodot tarafından açıklanmamaktadır. Muhtemelen yapım olarak daha hantal, dolayısıyla daha ağırdılar. Gemilerin ağır olmasına diğer bir açıklama ise hoplitlerin silahlarını ağırlığı olarak düşünülmektedir. Grek gemileri eğer ağır ise, uygulayabilecekleri tek taktik olarak geriye bordalama kaldığından, daha fazla sayıda asker yüklemek zorundaydılar. Bu fazla asker almak, gemileri daha da ağır yapacaktır. Nitekim Herodot, Greklerin batırdıklarından çok daha sayıda gemiyi ele geçirdiklerini belirtmektedir. Bu durumda, Greklerin mahmuzlama taktiğinden çok bordalama taktiğini tercih ettikleri söylenebilir.
Grek
İyon kent devletleri bu savaş için bir Aiol yerleşimi olan Midilli Adası ile ittifak içinde kuvvet oluşturdular. Herodot her kent devletinin gemi olarak katkısını vermektedir. Herodot'a göre savaş düzeni içinde yer alan kent devletleri Milet, Priene, Myus, Teos, Sakız, Erythrai (günümüzde Ildırı), Phokaia (günümüze Foça), Sisam ve Midilli'dir. Donanma toplam 353 triremeden oluşan bir kuvveti toplamıştır.
Her ne kadar İyonya Birliği içinde bulunsalar da Efes ve Kolofon'un gemi göndermediği görülmektedir. Öte yandan Smyrna da önceleri bir Aoil yerleşimi iken Kolofon tarafından istila edilmişti. Zaten bağımsız bir kent devleti değildi.
Pers
Herodot'a göre Pers donanmasında 600 savaş gemisi bulunmaktaydı. Bu donanma Fenike, Mısır ve yakın zamanda yeniden boyun eğdirilen Kıbrıs'tan sağlanmıştır. Pers donanmasına General Datis komuta etmiş olmalıdır. Pers kayıtları, General Datis'in Lade Deniz Muharebesi öncesinde I. Darius tarafından İyonya'ya gönderildiğini belirtmektedir. Ancak Herodot Pers harekâtına komuta eden generalin adından söz etmemektedir.
Muharebe öncesi
Pers donanması Lade açıklarına geldiğinde İyon donanmasındaki gemi sayısı konusunda istihbarat yaptılar ve bu donanmayı alt edemeyecekleri endişesi içine girdiler. Dahası, bir yenilgi durumunda I. Darius'un gazabını göze almak istemediler. Bunun üzerine dolaylı bir tutum izlendi ve Pers Donanma Komutanlığı, Herodot'un anlatımına göre, İyon Ayaklanlanması'nın başlarında tahttan indirilerek sürgüne gönderilmiş olan İyon tiranlarına talimatlar verdi. Söz konusu talimatta Pers Sarayına hizmet etmeleri için, kendi kentlerinin vatandaşlarının, ayaklanma güçlerinden çekilmelerini sağlamaları istenmektedir. Ayaklanma güçlerinden ayrıldıkları takdirde ayaklanmaya katıldıkları için cezalandırılmayacaklarına, evlerinin ve tapınaklarının yakılmayacağına garanti verilmektedir. Kentler bir felakete uğramayacaklardı ve her şey eskisi gibi olacaktı. Ancak çekilmezler ve Pers kuvvetleriyle savaşırlarsa, köle edilecekleri, oğullarının hadım edileceği, kızları alınarak Pers topraklarına götürüleceği, ayrıca topraklarına el konulacağı tehdidi ortaya konulmaktadır.
Tiranlar bu mesajı vatandaşlarına ilettilerse de İyonlar bu teklifleri geri çevirdiler. Esasen bu tehditlerin ciddiyeti ve kararlığı pek fark edilmemiş gibi görünmemektedir. Herodot, bu tekliflerin başka kentlere de götürüldüğünün bilinmediğini, her kentin sadece kendilerine yapıldığını sandıklarının yazmaktadır. Hatta bu teklifleri görüşmek, tartışmak için bir toplantı yapılmış bile değildir.
Ancak günümüzde bazı tarihçiler Grek kamplarındaki bu ayrışmayı kabul etmemektedirler. Herodot'un bu konuda yanlı düşündüğü ve yazdığı ileri sürülebilir. Sisamlılar'ın ihanetini mazur gösterecek bir bahane arama çabası da olabilir. Hatta bunda başlıca nedenin Sisamlılar'ı temize çıkarmak olduğu ileri sürülmektedir. Yine de Sisamlılar savaş başlayana kadar Grek kampında kalmaya devam etmişlerdir.
Muharebe
Askeri talimlere katılmamak yönünde General Dionysius'a bu başkaldırıdan kısa bir süre sonra Pers donanması muharebe için düzen alarak harekete geçti. Herodot, İyonlar'ın deniz muharebesinde cesurca mı yoksa korkakça mı savaştıkları konusunda, birbirlerini suçladıkları için bir şey söyleyemeyeceği açıkça itiraf etmektedir. Bununla birlikte Sisam gemileri muharebe hattından çark ederek uzaklaşmıştır. Yine de 11 Sisam savaş gemisi İyonlar'ı terk etmeyip muharebe hattında kaldılar. Herodot'un verdiği rakamlara göre, 49 Sisam triremesi muharebe hattından çekilmiş, İyon ittifakı 304 gemiyle muharebeye katılmış olmalıdır. Daha sonraki tarihlerde Sisamlılar bu muharebedeki vatandaşlarının yürekli ve özverili mücadelesi anısına pazar yerlerine bir anıtsal sütun dikeceklerdir. İyon muharebe hattının batı kanadındaki Midilli gemileri de Sisam filosunun çekildiğini görerek muharebe hattını terk ettiler. Böylece 70 geminin daha ayrılmasıyla filo mevcudu 234 gemiye düşmüştür. Sonuç olarak İyon muharebe hattının bir kanadı bütün bütün çökmüş oldu. Bu durum üzerine bazı İyon gemileri de durumun bir anda umutsuz hale geldiğini görünce çekildiler.
Sonuçları ve devamı
İyon filosunun uğradığı bu yenilgiyle İyon Ayaklanması kesin olarak çözülmüş oldu. Lade Deniz Muharebesi, o tarihe kadar bir savaşta nihai sonucu belirleyen ilk deniz muharebesi olmuştur. Yenilgi ise Sisamlı generallerin savaş alanından çekilmesine bağlanabilir. Bununla birlikte Leda Muharebesi'nden hemen önce durumu umutsuz gördükleri ileri sürülmektedir. Herodot'un da İyon Ayaklanması'nı talihsiz bir macera olarak gördüğü konusu halen tartışılmaktadır. Öte yandan Sisam'da, generallerinin Lade'deki tutumunu ihanet olarak değerlendiren "vatansever" bir grup ta vardı.
Lade açıklarındaki muharebenin kazanılmasından sonra Pers kuvvetleri karaya çıktılar ve Milet, duvarlar ele geçirilene kadar her türlü araçtan yayarlanılarak ve taşlar sökülerek yakın kuşatma altına alındı. Herodot'un anlatığına göre erkeklerin çoğu öldürüldü, kadınlar ve çocuklar köle edildi. Milet'te günümüzde yapılan arkeolojik kazılar, Lade Muharebesi sonrasında yaygın imha izleri ve kentin büyük ölçüde terk edildiğini gösteren somut kanıtlar vermektedir. Ancak bazı Miletliler'in kentte kalmasına ya da kısa süre sonra geri dönmelerine karşın Milet hiçbir zaman eski ihtişamına ve zenginliğine kavuşamamıştır. Milet'in bu şekilde kısmen tahliye edilmesiyle, kent ve sahil bölgesi Persler tarafından alındı. Pedasa'dan Karya'ya kadar olan topraklar da Pedasalılara bırakıldı. Tutsak Miletliler önce Susa'ya I. Darius'un sarayına götürüldüler. Oradan Basra Körfezi'nde Dicle'nin denize döküldüğü bir bölgede zorla iskan edildiler.
Lade'de generallerinin Pers Sarayı ile işbirliği içine girdiğini düşünen birçok Sisamlı, bu generallerin eski tiranı yeniden işbaşına getireceğinden kuşku duyuyorlardı. Eski tiranın da, işbaşına geçince intikam almaya yönelmesi bekleniyordu. Bu durumda eski tiranın yeniden başa geçmesinden önce göç etmeye karar vermişlerdir. Bu insanlar Sicilya kıyılarına yerleşmeleri için yer gösteren Messina'nın teklifini kabul ettiler. Bu öneri, Pers hakimiyetinden kaçmayı sağlayacak bir çözüm olarak görülmüştü. Aslında Sisam Persler tarafından, Lade Muharebesi'nde muharebe alanını bırakıp çekilmelerinin bir karşılığı olarak yakılıp yıkılmamıştır. Bu arada General Dionysius Sicilya'ya yerleşerek Kartaca ticaret gemilerine avlayan bir korsan grubu kurmuştur. Dionysius'un Lade'de donanmayı yönetmemiş olduğu, çünkü daha önce üst komuta görevinin iptal edildiği ileri sürülmektedir.
Bazı direnek noktaları ancak zor kullanılarak ele geçirilse de Karyalılar'ın çoğu Pers kuvvetlerine boyun eğmiştir. Pers filosu ve ordusu kışı Milet'de geçirdi. MÖ 493 yılında, İyon Ayaklanması'nın son direnek noktalarını da kırmak için harekete geçti. İlk saldırıları Sakız Adası, Midilli ve Bozcaada'ya yönelmiştir. Daha sonra Önasya kıyılarına yönelerek geri kalan İyon kentlerini de aldılar. Tüm İyon kentleri benzer akıbete uğradılar. Hemen hepsi Milet'in kaderini kısmen paylaşmamıştır. Lade önlerinde sürülmüş tiranlarla İyonlara bildirdikleri tehditlerin hepsini gerçekleştirdiler. Bir kent üzerinde hakimiyet kurduklarında Milet'teki gibi, en yakışıklı erkek çocukları ve çocuk yapabilecek durumdaki erkekleri toplayarak hadım ettiler, en güzel genç kızları da Pers Kraliyet Haremi'ne gönderdiler. Bu arada kentler ve tapınakları ateşe verildi. Pers Ordusu Marmara Denizi'nin Asya tarafındaki kentleri yeniden istila etti. Donanma ise Çanakkale Boğazı'nın Avrupa kıyılarına akın yapıp buradaki kentleri sırayla ele geçirdi. Önasya tümüyle Pers hakimiyetine girdi ve dolayısıyla İyon Ayaklanması kesin olarak bastırılmış oldu.
Pers Sarayı yönünden, İyon Ayaklanması'nı destekledikleri için Atina ve Eretria'yı cezalandırma politikası, MÖ 493 yılı sonuna kadar sonuçlandırılmamış bir meseleydi. İyon Ayaklanması I. Darius'un imparatorluğunu istikrar içinde yönetmesi yönünde ciddi bir tehdit yaratmıştı. Ayaklanma bastırılmıştı ama Yunanistan'daki kent devletleri halen bu yönde bir tehdit oluşturmaya devam ediyorlardı. Bu tehdit I. Darius'u, Atina ve Eretria'nın ele geçirmeyi ve devamında tüm Yunanistan'ı istila etmeyi düşünmeye başlamasına neden olmuştur. Bir sonraki yıl, MÖ 492'de Yunanistan'ın ilk istila girişimi başlatıldı. Pers General Maronius, Yunanistan'ın kara yaklaşım bölgelerini ele geçirerek istilayı kolaylaştırmak için görevlendirildi. General, olanak bulursa Atina ve Eretria üzerine yürüyecekti. Bu harekâtla İyon Ayaklanması sırasında Pers hakimiyetinin gevşemiş olduğu Trakya yeniden boyun eğdirilirken Makedonya Krallığı da Pers Sarayı'na bağlı bir krallık haline getirildi. Ancak denizde uğranılan bir yıkım General Maronius'un tüm hareketini kesintiye uğratmıştır. Yunanistan'ın istilasını amaçlayan ikinci girişimi, MÖ 490 yılında Datis ve İyon Ayaklanması sırasında önemli rol oynayan Pers Satrabı Artaphernes'in oğlu Artaphernes yönetiminde yeniden başlatıldı. Bu harekette Pers kuvvetlerinin kara unsurlarını da yüklenmiş olan Pers Donanması, boyun eğdirmek için Eğriboz'dan önce Kiklad Adaları'na yönelmiştir. Eğriboz kuşatıldı, ele geçirildi ve yakılıp yıkıldı. Donanma daha sonra Attika yönünde yelken açtı. Maraton Koyu'nda karaya çıkan Pers Ordusu, burada Atina Ordusu karşısında giriştiği Maraton Muharebesi'nde ağır bir yenilgiye uğramıştır. Bu yenilgi, ikinci Pers girişiminin de sonunu belirlemiştir.
Tebük Bölgesi
Tebuk Bölgesi (Arapça:  منطقة تبوك ), Suudi Arabistan'ın 13 yönetim bölgesinden birisidir.
Bölgenin yönetim merkezi Tebük şehridir.
Mansurlu, Aladağ
Mansurlu, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı merkez mahallelerindendir. Mahallenin isminin Toros Dağları'nda yaşayan yörük Türkmen aşireti beylerinden Mansur Bey'den aldığı düşünülmektedir.
Sosyal yaşam
Aladağ Hükûmet Konağı, Aladağ İlçe Nüfus Müdürlüğü, Aladağ Adliyesi , Aladağ Evlendirme Dairesi, Aladağ Atatürk İlkokulu , Pınar Madencilik Anadolu Lisesi mahalle sınırları içerisindedir.
Sam Basil
Sam Basil (d. 16 Kasım 1969 - ö. 11 Mayıs 2022), Papua Yeni Gineli siyasetçi ve yönetici.
Yaşamı ve kariyeri
Basil, 16 Kasım 1969'da Papua Yeni Gine'de doğdu. Bumayong Lutheran Ortaokulu'nda eğitim gördü. Siyasete girmeden önce deniz ve su ürünleri üzerine çalışan BSJ Balıkçılık ve Ticaret firmasının genel müdürlüğünü yürüttü. Halkın İlerleme Partisi'nden siyasete girerek 2007'den 2022 yılındaki ölümüne kadar Bulolo Open seçim bölgesini temsilen Papua Yeni Gine Ulusal Parlamentosu'nda delege olarak yer aldı. Ayrıca 17 Nisan 2019'dan 13 Mayıs 2019'a kadar Maliye Bakanı ve 1 Ekim 2020'den 11 Mayıs 2022'deki ölümüne kadar Papua Yeni Gine Başbakan Yardımcısı olarak görev yaptı.
Ölümü
Basil, 11 Mayıs 2022'de Papua Yeni Gine'de son seçim adaylığından bir gün önce aracıyla karıştığı trafik kazasında 52 yaşında öldü.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
2012 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme yarışmaları 28 Temmuz - 4 Ağustos 2012 tarihleri arasında Londra Su Sporları Merkezi'nde yapılmıştır. Açık hava su yarışmaları ise 9-10 Ağustos tarihlerinde Hyde Park'ta yer alan Serpetine Gölü'nde yapılmıştır.
Yüzmede 34 farklı (17 erkek, 17 bayan) müsabaka yapılmıştır. Açık hava 10 km yüzme müsabakaları dışındaki 32 müsabaka olimpik yüzme havuzunda gerçekleştirilmiştir.
Samim Emek
Abdullah Samim Emek (d. 3 Ekim 1931, İstanbul), Türk futbolcu ve teknik direktördür. Defans ve orta saha pozisyonlarında görev aldığı futbolculuk kariyerinin ardından teknik direktörlük yapmıştır.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
Müsabakalar
Yüzücüler aşağıdaki müsabakalarda yarışmışlardır; (mesafeler metre bazında verilmiştir)
Samim Emek
İlk yılları
3 Ekim 1931'de, Üsküdar, İstanbul'un Zeynep Kamil semtinde doğdu. Babası Şirket-i Hayriye'de kaptan olan Emek'in, bir abisi ile kendisinden küçük bir kız kardeşi vardı. İlköğrenimini Bağlarbaşı'ndaki 48. İlkokul'da, ortaöğrenimini ise Doğancılar'daki bir ortaokulda aldıktan sonra, Haydarpaşa Lisesi'ne yazıldı. Ancak "futbolcu olmayı istediği" için lise öğrenimini yarıda bırakarak Selimiye'de futbol oynamaya başladı. Hem Fenerbahçe altyapısında antrenör hem de Boğaziçi Lisesi'nde müdür yardımcısı ve beden öğretmeni olarak çalışan Sabri Kiraz'ın girişimiyle Boğaziçi Lisesi'nde öğrenim hayatına devam ederken Fenerbahçe altyapısına dahil oldu. 11. sınıftayken okulun kapanması üzerine Kabataş Lisesi'ne geçti ve buradan mezun oldu.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
Seçmeler
Olimpiyatlarda yüzme müsabakalarına katılım yeterlilikleri FINA yönetmeliğinin BL 9.3.6.4 (yüzme) ve BL 9.3.7.5.3 (açık hava su) maddelerinde belirlenmiştir.
Samim Emek
Futbolculuk kariyeri
Altyapı takımında oynayabilmesi için yaşının büyük olmasından ötürü Fenerbahçe B takımında oynamaya başlayan Emek, 1952-53 sezonu başında Emniyet'e transfer oldu. 1954-55 sezonuna denk gelen zorunlu askerlik görevi hariç, 1957-58 sezonu sonuna kadar burada forma giydi. 1958-59 sezonu başında transfer olduğu Hasköy'de iki sene forma giydi.
2012 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
Seçmeler
Tüm ülkeler, her bireysel müsabakaya (seçmelerde başarılı olması koşuluyla) en fazla 2 yüzücü gönderebilir. Ayrıca her ülke, bayrak yarışlarına en fazla bir takımla katılabilir ve yüzme müsabakalarına en fazla 26 erkek ve 26 kadın (toplam 52) yüzücü gönderebilir.
Samim Emek
Teknik direktörlük kariyeri
1967-68 sezonu başında Sarıyer teknik direktörlüğüne getirildi. 1968-69 sezonu sonuna kadar burada görev alan Emek, ertesi sezonun başında Beykoz'un başına geçti. Ocak 1970'te bu görevinden istifa etti. 1971-72 sezonu başında Taksim'i çalıştırmaya başladı. 1972-1974 yılları arasında Galata'nın teknik direktörlüğünü yaptı. 1974-75 sezonu başında Vefa teknik direktörlüğüne getirilse de, Ocak 1975'te buradan ayrılarak Karagümrük'ün başına geçti. Sezon sonunda buradan ayrılarak 1975-76 yıllarında Alibeyköy Adalet'i çalıştırdı. 1977-78 sezonunda, Emek teknik direktörlüğündeki Galata 3. Lig'e yükseldi. Emek, 1978-79 sezonu başında da takımda görev yaptı.