cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aliağa Şıhlinski
3 Mart 1865 tarihinde Elizavetpol Guberniyası Kazah kazasının (şimdiki Kazah Rayonu) Kazahlı (şimdiki Aşağı Salahlı) köyünde Azeri bir ailede doğdu. 1883 yılından Rus İmparatorluğu ordusunda hizmet etmiş, 1886 yılında Petersburg’da Topçu Okulunu bitirmiştir. Rus-Japon Savaşında (1904-05) batarya komutanı olmuş, Port-Artur Savunması'ndaki başarısından dolayı altın kılıçla ödüllendirilmiştir. Savaştan sonra topçu subaylar eğiten okulda çalışmış, 1908 yılında albay, 1912 yılında tümgeneral rütbesi almıştır. 1907-13 yıllarında “Çarskoe Selo” topçu subayları okulunda reis muavini, 1913-14 yıllarında ise reis yerine çalışmıştır.
Azerbaycan Halk Cumhuriyeti’nin zamanında Samet bey Mehmandarov Azerbaycan'ın askeri Bakanı, Aliağa Şıxlinski ise askeri Başbakan Yardımcısı olarak atandı.
Azerbaycan ulusal hükûmetin devrilmesinden ve Sovyet egemenliğinin kurulmasından sonra tutuklandı, ancak sonra serbest bırakıldı. Sovyet askeri okullarında öğretmenlik yaptı.
1943 yılında ölmüştür.
Leukai
Leukai antik kenti, Günümüzde İzmir İl sınırları içindeki Çamaltı Tuzlası, Üçtepeler mevkiinde yer almaktadır.
Antik çağlarda Aiolis bölgesinin kentlerinden biri olan Leukai, kaynaklara göre (Diodorus XV.92.1 ; Strabon, XIV.646; Plinius, Naturalis Historia V.119) MÖ 383’de “Büyük Kral”a isyan hazırlığı içinde olan Pers amirali Takhos tarafından kurulmuştur. Körfezin girişini kontrol eden Leukai kentinin kurulduğu dönemde ada üzerinde olduğu, daha sonra Menemen Ovası’nın oluşması aşamalarında bu özelliğini kaybettiği bilinir. Nitekim Hellenistik çağda kent üç tepeden oluşan uzun bir ada görünümündeyken günümüzde tamamen karayla bağlantılı bir durum yansıtmaktadır.
Kuruluş ve tarihçe
Kentin kurucusu Pers amirali Takhos’un ölümünden sonra Leukai kentinin bölgede Klazomenai ve Kyme kentleri arasında bir çekişme konusu haline geldiğini antik kaynaklardan öğreniyoruz İki kent arasındaki anlaşmazlıktan sonuç alınamaması üzerine Delphoi bilicilik merkezine danışılır. Apollon rahipleri, kentte ilk önce hangi halk kurban keserse Leukai kentine onların sahip olacağı kehanetini iletirler. Kyme halkı Leukai kentine daha yakın bir konumda olduğu için kolaylıkla kazanacağına inanır. Ancak kurban kesme günü belirlendikten sonra Klazomenailılar bir koloni grubunu Smyrna körfezinin karşısında Leukai yakınına yerleştirir ve Kymelileri atlatarak ilk kurbanı keserler. Bu başarı her yıl kutlanan bir festivale dönüşür.
Roma döneminde Pergamonlu Aristonikos önderliğinde patlak veren ve Anadolu’nun bilinen ilk halk ayaklanmasında merkez üssü olarak kullanılmış olması Leukai kentinin tarihsel önemini artırmaktadır. III. Attalos’un ölümünden hemen önce Pergamon Krallığının mirasçısı olarak Roma devletini ilan etmesi bu kargaşalığın ana sebebini oluşturur.
Ayaklanma, Roma Devletinin çıkarlarına aykırı gelmiş MÖ 131 yılında, Ephesos ve Smyrna dışında tüm Batı Anadolu’yu etkileyen hareketin bastırılması amacıyla P.Licinius Crassus komutasındaki Roma ordusu öncü merkez durumundaki Leukai’ı kuşatmıştır.
Ancak Roma ordusu, Aristonikos’un donanması tarafından burada yenilgiye uğramış ve Pergamon’a kaçmak zorunda kalmıştır. Daha sonraları kent, Roma Devleti tarafından 10 bölgeye ayrılan Asya eyaleti kapsamındaki Smyrna idari merkezine bağlı bir statü kazanmıştır (MÖ 70-50).
Günümüzde ise pek kalıntı kalmamıştır.
1965 İtalya Bisiklet Turu
1965 İtalya Bisiklet Turu 22 etap içeren bu tur, 1965 yılının 15 Mayıs-6 Haziran tarihlerinde yapıldı. Tur Vittorio Adorni tarafından kazanıldı.
Bağırsak çürümesi
Mezenterik iskemi ya da bağırsak çürümesi (Latince: İntesinal İskemi), bağırsakları besleyen damarlardaki kan akımının azalması veya kesilmesinden dolayı bağırsaklarda oluşan tahribat. Toplumda bağırsak ölümü olarak da adlandırılır.
Nedenleri
Bağırsak çürümesine yol açan birçok sebep mevcuttur. Bunların arasında boğulmuş fıtıklar (inkarsere veya stangüle herniler), bağırsak arasındaki yapışıklıklar, bağırsağı besleyen damarlarda oluşan pıhtı ve darlıklar (emboli & tromoz) ve çok düşük kan basıncı sebep gösterilebilir.
Şikayet ve bulgular
En belirgin şikayet karın ağrısıdır. Diğer şikayetler ise bulantı, kusma, ateş, iştahsızlık ve muayene bulgularıyla örtüşmeyen aşırı karın ağrısı olarak sıralanabilir. Bazı hastalarda makattan veya ağızdan kanamalar görülebilir. Şüpheli ve tanının zor olduğu olgularda anjiyo, karın BT ve doppler ultrason yapılabilir. Bazı olgularda tanı sadece cerrahi girişim sırasında konulur.
Tedavisi
Bağırsak çürümesi hayati tehlike taşıyan ve anında müdahale gerektiren bir hastalıktır. Tedaviye geç kalan hastalarda durum ölüme yol açabilir. Bağırsak çürümesinin tedavi yöntemi cerrahi girişimdir. Girişim esnasında tespit edilen çürümüş bağırsak kısmı kesilerek çıkartılır ve geriye kalan bağırsak uçları tekrar dikilir (rezeksiyon + anastomoz). Zamanında tedavi edilmeyen hastalarda ise ölüm ve komplikasyon oranları oldukça yüksektir. Bazı hastalarda ileostomi veya kolostomi ihtiyacı doğabilir. Cerrahi girişim sonrası hastanın iyileşme durumu ise bağırsak çürümesinin sebepleri ve hastanın genel durumu ile orantılıdır.
NGC 2410
NGC 2410, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde İkizler takımyıldızı yönünde bulunur. SBb tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. Fransız astronom Edouard Stephan tarafından 1877 yılında 80,01 cm (31,5 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Meslek
Meslek, insan yaşamını sürdürebilmek için yaptığı ve genellikle yoğun bir eğitim, çalışmayı gerektiren sürecin sonunda kişilerin kazandığı unvanın adıdır.
Genellikle her meslek o mesleğin değerlerini, gelişimini, lisanslanmasını ve diğer insanlar açısından tanınmasını sağlayan kuruluşlara sahiptir.
Her bir meslek için tanım, görev alanları, genel olarak kullandığı araç ve gereçler, mesleğin gerektirdiği özellikler, çalışma ortamı ve koşulları, çalışma alanı ve iş bulma olanakları, mesleki eğitiminin verildiği yerler, mesleki eğitime giriş koşulları, eğitimin süresi ve içeriği, meslekte ilerleyebilme ve yeni meslekleri seçebilme olanakları, destekleyici meslek birlikleri, farklı özellikler gösterir.
Bir uğraşın meslek olarak adlandırılması için aşağıdaki koşullar aranır :
Espiye
Espiye, Giresun ilinin bir ilçesidir.
Etimoloji
"Espiye" ve eski yazılışı "Esbüyeli" ilçenin Türkçe isimleridir. Espiye'nin Farsça bir kelime olan "at" anlamına gelen "Esb" ve "oradan" veya "oralı" anlamına gelen Türkçe "-yeli" ve "-yelü" eki veya muhtemelen "sahil" veya "su kenarı" anlamına gelen "yalı" kelimesinden geldiği üzerine 2 varsayım düşünülmektedir. Yani Esbüyeli, "atlar diyarı" veya alternatif olarak "su kenarındaki ahırlar" anlamına gelir.
Tarihçe
13. yüzyılın ilk yarısında Trabzon İmparatorluğu döneminde kurulduğu sanılmaktadır. Ancak hem Tirebolu (Tripolis) hem de Zefre (Rumca Zephyrion) isimleri dönemin yazılı metinlerinde yer alırken Espiye ile ilgili bilgilere rastlanmaz. İlçede bulunan Zefre Limanı ünlü İpek Yolu'nun önemli bir limanıdır. Buradan yüklenen mallar gemilerle Romanya ve Rusya üzerinden Avrupa'ya taşınmıştır. Cenevizliler ya da Trabzon İmparatorluğu tarafından yaptırılan Andos Kalesi Yağlıdere'nin Karadeniz'e döküldüğü yerdeki yüksek bir tepenin üzerindedir. Çepniler ilçeye Selçuklu döneminde Horasan/Kürtün yoluyla gelerek yerleşmeye başlamışlardır. Espiyeli Çepniler Güvendi Yaylası'nda türbesi bulunan Güvenç Abdal'a bağlıydılar. II. Mehmed döneminde Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldıktan sonra idari taksimatta Dikmen Melikliği olarak yer almıştır. Önceleri Tirebolu ilçesine bağlı bir nahiye olan Espiye 1957 yılında ilçe olmuştur.
Coğrafya
Ünlü İpek Yolu'nun Zefre Limanı ilçenin kuzey batısında bulunmakta olup, eski zamanların sert rüzgarlara kapalı, Doğu Karadeniz'in en ünlü doğal limanıdır. Karadeniz Bölgesi'nin coğrafi yapısının özelliklerini taşımaktadır. Bu nedenle arazi yapısı engebelidir. Bu engebeler ilçe merkezinin hemen arkasından başlar ve gittikçe yükselir. İlçenin doğusunda Gelivera - Galavera'dan> Doğu Karadeniz Rumcasında Kalavera evlenmemiş genç kız anlamında, batısında Yağlıdere ve kollarının açmış olduğu vadiler ile dağlar arasındaki akarsu yatakları araziyi oldukça parçalamıştır. Ortalama 230 km². yüzölçümüne sahip olan ilçe doğusunda Tirebolu ve Güce, batısında Keşap ve Yağlıdere, güneyinde Alucra ve Şebinkarahisar ilçeleri ile kuzeyinde Karadeniz bulunmaktadır.
Kültür
Giresun (Vilayeti Çepni) ilinin Orta Asya Oğuz/Türkmen/Şaman, Alevi/Bektaşi kültür yapısı yer yer  devam etmektedir. Başta saz ve kemençe geleneksel müzik aletlerindendir ve düğünlerde çalınır. Göçebe Türkmen kültüründen kalan Hıdırellez ve yayla göçleri, Ocak ve sacayağı adetleri devam etmektedir.
Turizm
İlçedeki en önemli tarihi yapı Cenevizliler tarafından yapılan ve Zefre Limanı'nı koruyan Andoz Kalesi'dir. Kale Giresun-Trabzon sahil yolu üzerinde Espiye girişinde bulunmakta olup 180 basamakla çıkılmaktadır. Kalenin muhteşem bir Zefre Liman ve deniz manzarası bulunmaktadır. Ayrıca Espiye pidesi turistik olarak ilgi görmektedir. Kent Ormanı da ilçe sınırlar içinde yapılarak ilçe turizmine canlılık kazandırmıştır. Ayrıca Espiye Belediyesi ve esnafın katkılarıyla ilki 2006 yılında yapılan Espiye Kültür, Turizm ve Pide festivali de Temmuz ayı içerisinde yapılmaktadır.
Subaşı, Altınova
Tarihçe
1935 yılında Romanya'dan göç eden muhacirler tarafından şimdiki adıyla kurulan köy, 15 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 7 Haziran 1992 tarihinde ise yapılan seçimler sonucunda belediye faaliyete geçti.
Coğrafya
Belde, Yalakdere Vadisi'nin batısında ve Samanlı Dağları'nın eteklerinde olup, beldenin sınırları Marmara Denizi'ne kadar inmektedir. Yalova-Kocaeli kara yolu üzerinde, güney yöndedir. Yaklaşık yüzölçümü 800 hektar olan beldenin komşuları, kuzeydoğuda Hersek ve Altınova, güneyde Geyikdere ve batıda Çavuşçiftliği'dir.
Belde, Yalova il merkezine 21 km, Taşköprü'ye 11 km, Çiftlikköy'e 16 km, Termal'e 34 km, Çınarcık'a 39 km, Armutlu'ya 76 km, Kaytazdere'ye 8 km, Kadıköy'e 29 km, Koru'ya 34 km, Esenköy'e 56 km, Altınova'ya 3 km ve Karamürsel'e 10 km ve Altınova ilçe merkezine 2 km uzaklıktadır.
Ekonomi
Subaşı’nın geçim kaynağı sulanabilir kültür meyveciliği olup, nüfusun %10’u çevre yörelerdeki fabrikalarda çalışarak geçimini sağlamaktadır. Beldede özellikle nektarin, kivi, elma, erik, hurma, armut, zeytin, kiraz, ceviz bahçelerinde üretim yapılmaktadır.
Nüfus
1 Temmuz 2004 tarihli üçlü kararname ile 3002 adet Kalıcı Konutun Belde sınırları içine alınması ve depremzede vatandaşların konutlara yerleşmeye başlamaları ile beldenin nüfusu daha da artmıştır.
Prospekt's March
Prospekt's March, İngiliz alternatif rock grubu Coldplay'in EP'si. İlk kez 19 Kasım 2008 tarihinde İsveç ve Japonya'da satışa sunulmuştur, sonraki hafta tüm dünyada satışa sunulmuştur.
EP'de, Coldplay'in Viva la Vida or Death and All His Friends albümünün stüdyo çalışmaları sırasında kaydedilen birkaç parça yer almaktadır.
EP kapağında Eugène Delacroix'in Battle of Poitiers tablosu kullanılmıştır.
Listeler
Prospekt's March 13 Aralık 2008 tarihinde 70,000 adetlik satış rakamıyla ABD Billboard 200 listesine 15 numaradan giriş yapmıştır.
Yaratık 3
Yaratık 3 (Özgün adı: Alien³), 1992 yapımı bilimkurgu, aksiyon türündeki film. 1986 yılında gösterime giren Yaratık 2 filminin devamı olarak çekilmiştir.
Pül-i Şikeste Muharebesi
Pül-i Şikeste Muharebesi ya da Serav Muharebesi, Kırıkköprü Muharebesi, 1603-1612 Osmanlı Safevi Savaşı'nda bir evre. Muharebe Safevi ordusunun galibiyetiyle sonuçlanmıştır.
Muharebe öncesi gelişmeler
1612'de imzalanan ve 1603-1618 Osmanlı-Safevi Savaşı'nın ilk evresini sonlandıran Nasuh Paşa Antlaşması ya da İranlıların adlandırdığı isimle İsfahan Antlaşması tarafları mutlu etmemiş (Osmanlı Devleti kaybettiği toprakları geri almak, Safevi Devleti ise söz konusu Antlaşmayla taahhüt ettiği vergiyi ödememek ve işgal ettiği Ahıska'yı elinde tutmak istiyordu) iki taraf 1615 yılında tekrar savaşa tutuşmuşlardı. 1616 yılında Osmanlı ordusunun Revan kuşatması başarısız olmuştu.
Seferi başarıya ulaştıramayan Şark Serdarı (doğu orduları komutanı) Sadrazam Öküz Mehmed Paşa azledildi. Mehmed Paşa'nın seferinin sonunda İranlılarla uzlaşıya vardığı antlaşma taslağı hükümleri I. Ahmed tarafından reddedildi. Padişah İran seferine devam edilmesini istedi ve yeni sadrazam Halil Paşa’yı serdar tayin etti. Halil Paşa sefer için ordusuyla Diyarbakır'da kışlamaya kışlağına gittiği sırada Kırım Hanı Canibek Giray Gence, Nahcivan ve Culfa taraflarına akınlar düzenledi. Buna karşılık Halil Paşa, sefer mevsiminin geçkinliğinden dolayı 1617 yılında İran üzerine bir sefer yapmamayı tercih etti.
1618 yılı ise, İran savaşlarının en yoğun olduğu dönemde, İstanbul'da bir kez daha taht değişikliklerine sahne oldu. 1617 yılında ölen I. Ahmed'in yerine I. Mustafa geçtiyse de kısa sürede tahttan indirildi ve 1618 yılında II. Osman padişah oldu.
Muharebe öncesi diplomasi
Gönderdiği mektuba Şah Abbas'ın cevap vermekte gecikmesini bir oyalama taktiği olarak yorumlayan Sadrazam Halil Paşa ilkbaharla birlikte Tebriz'e doğru harekete geçti. Bu sırada Kırım Hanı Canibek Giray'a da haber verilip, Safevilerin Osmanlı ordusunun ilerlemesinden haberdar olup sınır halkını İran'ın içlerine sürgün etmeden evvel harekete geçip hudut boyuna akın yapması istendi. Bunun üzerine Kırım Hanı da Bahadır ve Sufi beylerin kumandasında yaklaşık 4-5.000 kadar askeri yağma için gönderirken, bu birlikler Nahçıvan civarından 3.000 kadar esirle geri dönüp Tatvan yakınlarında Canibek Giray ile buluşup Osmanlı ordusuna katıldılar.
Osmanlı ordusunun ileri harekâtına başlaması üzerine durumun ciddiyetini kavrayan Şah Abbas, Ömer Ağa ile beraber kendi elçisi Mirza Muhammed Hüseyni Ebheri'yi Halil Paşa'ya gönderdi. Halil Paşa Van'a ulaştığında Safevi elçisini huzuruna kabul etti. Elçinin getirdiği mektupta Şah Abbas, Revan seferinden sonra Öküz Mehmed Paşa ile müzakere olunan koşullar çerçevesinde barışa hazır olduğunu bildiriyordu.
Muharebe
Karçakay Han komutasındaki 30.000 kişilik İran ordusu stratejik önemi haiz Pül-i Şikeste (Türkçe adıyla Kırıkköprü) bölgesinde mevzilenerek Türk ordusunu beklemeye başladı. Yorgun, susuz ve bitap olduğu kadar top ve ateşli silah konusunda da zayıf Türk ordusu pusuya düştü ve harp düzeni alamadan birkaç saat içinde ağır bir yenilgi aldı. Erzurum Beylerbeyi Hasan Paşa, Rumeli Beylerbeyi Arslan Paşa ve Diyarbakır Beylerbeyi Mustafa Paşa ölürken, Van Beylerbeyi Elmacı Mehmed Paşa ve Şirvanlı Mustafa Paşa esir düştüler. Türk ordusu 15.000'e yakın ölü verirken, 500 kişi de esir düştü. Harekâtı şiddetle destekleyen Canibek Giray da esir düşecekken yeniçerilerin gayretleri sonucunda son anda kurtulduysa da vekili Mirza Bey de esir düştü. Esirler etraftaki yerleşim birimlerini yakarak Erdebil'i boşaltmakta olan Şah Abbas'a gönderildi.
Muharebe sonrasında Türk ordusunun harekâta devam etmesi ve barış müzakereleri
Yenilgi sonrasında Halil Paşa durum değerlendirmesi yaptı. Kurmayların bir bölümü Safevi ordusunun baskın yapma tehlikesi karşısında geri çekilmeyi önerdilerse de bir bölümü böyle bir hamlenin Safevileri daha da cesaretlendireceği görüşünü savunarak ileri harekâtın sürdürülmesi yönünde görüş belirttiler. Sonunda Halil Paşa da bu fikre uydu ve Türk ordusu Erdebil'e ilerlemeye başladı.
Şah Abbas ise yenilgiye rağmen Türk ordusunun ileri harekâtını sürdürmesi karşısında şaşkınlığa ve kaygıya kapıldı. Zira yürüyüşe geçen Türk ordusu asıl savaş gücünü içeren yeniçeriler ve Anadolu askerlerinin yanı sıra toplarıyla ilerliyordu. Giderek barışa meyleden Şah Abbas'a Halil Paşa bu aşamada Hekim Osman Ağa'yı tekrar elçi olarak gönderdi. Toprak ve Şah'ın oğullarından birinin rehin olarak İstanbul'a gönderilmesi taleplerinden vazgeçen Halil Paşa, her yıl göndeirlecek ipek karşılığında sulha razı olduğunu bildirdi. Bu sırada da harekâtını sürdüren Halil Paşa ordusuyla Serav'a ulaşarak Karasu adlı mevkiide konuşlandı. Çevredeki tüm yerleşim birimleri yakılıp yıkılmış olmasına rağmen Osmanlı birlikleri birçok gizli zahire deposu buldular ve iaşe sıkıntısı çeken ordunun ihtiyaçları bu takviyeyle giderildi. Ardından Şah Abbas'ın elçisi Burun Kasım Osmanlı ordugahına ulaştı ve Serav Antlaşması'na giden müzakereler başladı.
Dikici, Dinar
Tarihçe
Köy, 1919'den beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 115 km, Dinar ilçe merkezine 5 km uzaklıktadır.
Marjolijn Hof
Marjolijn Hof (1956) Hollandalı ödüllü yazardır. İlk kitabı Geçtigitti Geçtigitti Geçtigitti başta İngilizce, Almanca, Fransızca ve Portekizce olmak üzere pek çok dile çevrilmiştir.
Stirling Köprüsü Muharebesi
Stirling Köprüsü Muharebesi İskoçya Bağımsızlık Savaşı içinde 11 Eylül 1297 tarihinde Forth Nehri üzerindeki Stirling Köprüsü'nde William Wallace ve Andrew Moray komutasında 2.300 askerli İskoç ordusunun 6. Surrey Kontu John de Warrene ile Hugh de Cressingham komutasındaki 10.000 askerli İngiliz ordusuna karşı galip geldikleri bir muharebedir.
Savaşın nedenleri
İngilizlerin İskoçlara uyguladığı zalim idare dolayı İskoç William Wallace ve yandaşları çeşitli İngiliz garnizonlarına baskınlar düzenleyip bu dağınık garnizonları birer birer imha etmeye başlamışlardı. Bu baskınlar İskoçya'yı elegeçirmiş olan İngiliz'lerin hiç hoşlarına gitmedi. Bir çapulcu sürüsü olarak gördükleri İskoçlara karşı harekete geçip onlara bir ders vermek istediler.
Savaş hazırlıkları
Bu gelişmeler üzerine İngiltere Kralı 1.000-3.000 arası ağır süvari, 15.000-50.000 ile piyadeden oluşan bir istila ordusu hazırlayıp bu orduyu İskoçya üzerine göndermişti. İskoç soylular birleşip 300 atlı ve 10.000 piyadeden oluşan bir ordu toplayabilmişlerdi.
İngiliz ordusu komutanı olan 6. Surrey Kontu John de Warenne 1298'da İskoç asillerinin ordusuna karşı çok kolayca Dunbar Muharebesi'ni kazanmıştı. Bunun için İskoç asilleri ordusunu küçümsemekte ve bu orduyu hemen tepelenebilecek bir eşkıya güruhu olarak görmekte ve bu önyargıları dolayısıyla İskoçların gücünü görememekte idi.
İskoç ordusu komutanı William Wallace ise iyi düşünen bir komutandı. Ordusunun piyade güçlerine, her askerin kendine 2 adam boyu ucu sivri kazıklardan bir mızrak yapmasını emretmişti. Bu silahla donanmış piyade güçleri antik Helenistik orduların "falanj" taktiğine benzemekteydi. Küçük ordusunu disiplin altına almış ve iyi eğitip talim ettirmişti ve küçük İskoç ordusu artık "Dunbar"'daki disiplinsiz tecrübesiz ordu değildi.
İki ordu Forth Nehri üzerinde bulunan Stirling Köprüsü'nün iki yanında karşı karşıya geldiler. Köprü dardı ve sadece iki atlı yan yana geçebilecek genişlikteydi. İskoçlar köprünün kuzey tarafında bulunan daha yüksek arazide saf tutmuşlar ve köprünün iki yanında bulunan düzlük ama ıslak bataklıklı araziyi kontrol eden bir pozisyon almışlardı.
Patrick Süskind
Patrick Süskind (d. 26 Mart 1949), 1985 yılında yayımladığı Koku isimli romanıyla tanınan Alman yazar ve senarist.
Hayatı
1949'da Almanya'nın Bavyera eyaleti sınırları içinde kalan Münih'in 30 km güneyindeki Starnberger Gölü kıyısında, Ambach'ta dünyaya geldi. Babası Wilhelm Emanuel Süskind, Süddeutsche Zeitung gazetesinde çalışan bir gazeteci ve Nazi döneminin diliyle ilgili eleştirel bir makale koleksiyonu olan Aus dem Wörterbuch des Unmenschen (Gaddarlık Sözlüğü) yayınının ortak yazarlarından biri olmasıyla tanınan bir yazardı. Annesi bir antrenör, abisi Martin E. Süskind ise bir gazeteciydi. Aynı zamanda Vürtemberg aristokrasisinden birçok akraba sahibi olması; Süskind'i, Yeni Ahit uzmanı ve yorumcusu Johann Albrecht Bengel'in ve reformcu Johannes Brenz'in torunlarından biri yapar.
Küçük bir Bavyera köyü olan Holzhausen'de okula gitti. Üniversite sınavına girdikten ve zorunlu sivil hizmetini tamamladıktan sonra, 1968-1974 yılları arasında Münih Üniversitesi'nde ve Aix-en-Provence'da Orta Çağ tarihi ve modern tarih okudu, ancak mezun olmadı. Ailesinin maddi desteğiyle Paris'e taşındı ve burada "çoğunlukla kısa, yayımlanmamış kurgu eserleri ve filme dönüştürülmemiş uzun senaryolar" yazdı.
Stirling Köprüsü Muharebesi
Savaşın gelişimi
İskoç piyadeleri tedirgindi. Bunun için askerlerine moral verecek bir hitap gerekliydi. William Wallace şu konuşmayı yaptı: ''Bugün burada zalimliğe baş kaldıran ülkemin ordusunu görüyorum. Bugün savaşırsanız savaşta ölebilirsiniz eğer savaşmayıp eve giderseniz yaşarsınız ama bir süreliğine. Biz burada özgür adam olarak savaşıyoruz.'' dedikten sonra İskoçlar yüreklendi.
Patrick Süskind
Eserleri
1981'de, başlangıçta bir radyo oyunu olarak tasarlanan Der Kontrabaß (Kontrbas) oyunuyla, ilk büyük başarısını elde etti. Tek rolü, trajikomik bir orkestra müzisyeni olan oyun, 1984-85 tiyatro sezonunda 500'den fazla kez oynandı. 1980'lerde, aralarında Monaco Franze (1983) ve Kir Royal (1987) gibi televizyon yapımlarının bulunduğu birçok yapımda senarist olarak başarı elde etti, Helmut Dietl'in yönettiği Rossini filmi için yazdığı seneryo, 1996 yılında Almanya Kültür Bakanlığı Senaryo Ödülü'nü kazandı. FAZ Edebiyat Ödülü, Toucan Ödülü ve Gutenberg Ödülü gibi diğer ödülleri reddetti.
Stirling Köprüsü Muharebesi
Savaşın gelişimi
İskoçlar muharaebenin başladığı 11 Eylül sabahı saf tuttukları yüksek araziden büyük bir disiplinle ayrılmayıp İngiliz ordusunun köprüyü geçmesini beklediler. İngiliz ve Galli birçok okçu sabah erkenden köprüyü geçmişlerdi; ama İngiliz Komutan De Warenne geç kalktığı ve o olmadan ok hücumuna başlamamak için tekrar eski hatlarına geri çağrıldılar. De Warenne kalktıktan sonra yine İngiliz ordusu yavaş yavaş köprüyü geçmeye başladı. İki İskoç komutanı askerlerine İngiliz askerlerinin köprüyü geçmeden hücuma başlamamaları için emir vermişlerdi ve yeni disiplinli ordu bu emire uymaktaydı.
Patrick Süskind
Eserleri
En ünlü eseri 1985 yılında yayımladığı Koku isimli romanıdır. Roman, Alman haftalık haber dergisi Der Spiegel'in dokuz yıl boyunca en çok satanlar listesinde yer almış, 2006 yılında Tom Tykwer tarafından filme uyarlanmıştır. Aynı zamanda Güvercin (1988), Herr Sommer'in Öyküsü (1991), Üç Buçuk Öykü (1996) ve Aşk ve Ölüm Üzerine (2006) gibi eserlerin de yazarıdır. Herr Sommer'in Öyküsü (1991) isimli kitabındaki resimler, Fransız karikatürist Sempe tarafından yapılmıştır.
Özel hayatı
Süskind; Münih'te, Seeheim'da (Starnberg Gölü kıyısında) ve Fransa'da (Montolieu'da) toplumdan uzak bir şekilde yaşamını sürdürmektedir. Kendisinin yaşamı hakkında çok az şey bilinmektedir. Kendisine verilen edebiyat ödüllerini reddetmekte, röportaj vermekten ve fotoğraf çektirmekten kaçınmaktadır.
Stirling Köprüsü Muharebesi
Savaşın gelişimi
İngiliz ordusunun birkaç yüz ağır süvarisi ve 5.400 askerlik piyade gücü köprüyü geçip bir köprübaşı kurmaya başladıkları sırada İskoç komutanlar İskoç ordusuna hücum emri verdiler. Iskoçlar yüksek araziden aşağı doğru hızla hücuma geçtiler. Uzun mızraklı bir grup İskoç piyadesi çok geçmeden köprüyü kontrol altına aldı. Köprü çöktü ve köprüyü daha geçememiş İngiliz ordusundan geride kalanların, özellikle okçuların, köprüyü geçmesi imkânsiz hale geldi. Bu, köprüyü geçmiş olanların da geri dönmesine engel oldu ve köprüyü geçmiş olan İngiliz ordusu bir kuşak içinde kalmış oldu. İskoçlar köprüyü geçmiş olan Hugh de Cressingham komutasındaki ağır süvariler ve 5.400 kişilik piyade ordusu üzerine de hücuma geçmişlerdi. Köprünün yakındaki ıslak batak arazi ağır süvarinin manevra kabiliyetini imkânsız yapmıştı. Piyadeler ise daha yüksek araziden hızla taarruza kalkan uzun mızraklı İskoç piyadelerine karşı pek savunmasız kaldılar. Böylece köprünün kuzeyinde bir kuşak altında kalan İngiliz ordusu İskoçlar tarafından parçalara bölünüp eritildiler. Bu tuzak içinde kalmış olan Hugh de Cressingham dahil köprüyü geçen çoğu Galler ülkesi asıllı asker olan İngiliz ordusu grubu, güneyde bulunan ve köprüyü geçemeyen yoldaşlarının gözü önünde tümüyle imha edildiler. Ancak köprü enkazını geçebilen veya üzerindeki zırhları bir kenara atıp kendilerini suya atıp karşı sahile yüzen birkaç piyade kurtulabildi.
Böylece Stirling Kalesi'nde bulunan İngiliz garnizonu geride yalnız bırakmış oldu ve İskoçya'nın güneyinde bulunan Aşağı İskoçya arazileri de Wallace'ın ordusunun işgaline açık bıraktı.
Stirling Köprüsü'ndeki çatışmalar sırasında Wallace ile birlikte İskoç ordusu komutanı olan Andrew Moray ağır yaralanmıştı ve çok geçmeden bu yaralarından dolayı öldü. İskoçların İngilizlere karşı başkaldırma hareketinin liderlerinden olan Andrew Moray'in ölümü İskoçlar için büyük bir kayıp oldu.
Savaşın sonuçları
İngilizler barış istemek zorunda kalmıştır. Ancak yine Wallace agresif tavrını sürdürerek barışı kabul etmeyip İngiltere'nin York şehrini işgal etti. Wallace Robert Bruce tarafından 'Şövalye Ve İskoçyanın Kurtarıcısı' ilan edildi.
Sinema ve romanda muharebe
1995'te vizyona giren ve Wallace'ın hayatını anlatan Braveheart adlı filmde güya "Stirling Köprüsü Savaşı" gösterilmektedir. Fakat bu filmde gösterilen muharebe gerçek muharebeye hiç benzememektedir. Özellikle bir köprünün başında bir bataklık arazide çatışma sahnelerini filme çekmek imkânsız olduğu için, filmde gerçekte çok önemli rol oynayan köprü bulunmamaktadır. Filmde gösterilen askeri taktikler gerçekte "Sterling Köprüsü Muharebesi"'nde değil de daha sonra olan Bannockburn Muharebesi'nde uygulanmıştır.
Bu muharebeyi daha detaylı ve gerçekçi olarak inceleyen roman, Robin Young tarafından yazılmış "Requiem" adlı eserdir.
Yukarıkazanlar
Yukarıkazanlar, Elazığ ilinin Kovancılar ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Kazan Ulya olarak geçmektedir.
Derviş Han
Derviş Han ya da Golam Hoseyin Derviş (Farsça: درویش‌خان) (d. 1872, Tahran - ö. 22 Kasım 1926), klasik Fars müziği bestecisi ve tar virtüözüdür.
Aziz Sultan müzik grubu üyelerinden biri olan Derviş Han, Dar ul-Fanun müzik okulunda eğitim aldı. Fransız Hükûmetinden çalışmaları adına birinci sınıf ödül alan Derviş Han, 22 Kasım 1926 tarihinde bir trafik kazasında öldü.
Roguy Méyé
Roguy Méyé (d. 7 Ekim 1986, Moanda), forvet mevkiinde görev yapan Gabonlu futbolcudur.
Kulüp kariyeri
Méyé, futbola amatör olarak doğudğu şehrin takımlarından olan AS Mangasport'ta başladı. 2002 yılında profesyonel oldu ve bu takımla üç Gabon Ligi bir de Gabon Kupası şampiyonluğu yaşadı. Méyé 5 Temmuz 2007 tarihinde Macar Birinci Ligi ekiplerinden Zalaegerszegi TE ile beş yıllık sözleşme imzaladı. İlk sezonunda Zalaegerszegi ligi 7. sırada tamamlarken Méyé, 21 maçta forma giyip 10 gol attı.
Méyé, 2008-09 sezonunun ilk döneminde de burada oynadıktan sonra, 12 Ocak 2009 tarihinde yaklaşık 1 milyon € karşılığında Ankaraspor'a transfer oldu ve yeni kulübüyle 3,5 yıllık sözleşme imzaladı. Mavi beyazlı kulüpteki ilk maçına 3-0 kazanılan 23 Ocak 2009 tarihli Konyaspor karşılaşmasında çıkarken, bu maçta yirmibeş dakika oynadı. Ankaraspor'un Méyé'nin transfer taksidini eski takımına ödememesi sonucunda başkent ekibi FIFA'lık oldu. Ancak daha sonra Ankaraspor'un transfer taksidini yatırmasıyla Méyé sorunu çözüldü. Méyé, ligin 27. haftasında Eskişehirspor ile yapılan maçta gördüğü kırmızı kartın ardından PFDK tarafından 2 maç oynamama cezası aldı. Kulübünün Tahkim Kurulu'na yaptığı itiraz sonucunda cezası 1 maça indirildi. Cezasının kaldırılmasıyla bir gün sonraki Türkiye Kupası yarı final ikinci maçında Beşiktaş karşısında gol atmasına rağmen takımının finale çıkmasını sağlayamadı. Méyé, ligin 29. haftasında ise deplasmanda Galatasaray ile oynananılan maçın son dakikasında attığı golle takımının bir puanı kapmasında büyük rol oynadı. Yine bu gol Gabonlu futbolcunun Süper Lig'deki ilk golü oldu.
Méyé, 2009-10 sezonunun başında Ankaraspor'la 4 maça çıkıp 1 gol attıktan sonra, takımının PFDK kararlarıyla bir alt lige düşürülmesinin ardından, mavi beyazlı futbolculara tanınan 15 günlük transfer süresi içerisinde MKE Ankaragücü'ne sezon sonuna kadar kiralandı. Çıktığı ilk maç olan Karşıyaka Türkiye Kupası müsabakasının henüz 24. saniyesinde gol atarak Ankaragücü'nün en erken gol atan futbolcusu olarak kulüp tarihine geçti. Méyé on gün sonraki Kasımpaşa SK maçında ise attığı son dakika golüyle takımına 1 puan kazandırdı. Gabonlu futbolcunun sözleşmesi 1 Şubat 2010'da yönetim tarafından feshedilmiştir. 2010-2011 sezonu ortasında, ara transfer döneminde Paris FC takımına gitmiştir.
Sinemam ve Ben
Sinemam ve Ben, Türk sinemasının emektar oyuncusu Türkân Şoray'ın kendi kaleminden otobiyografisine ve sinema kariyerine yer verdiği kitabı. 2010 ile 2011 yılları arası NTV'de yayınlanan Türkân Şoray'ın sinema serüvenin işlendiği Sinema Benim Aşkım televizyon programının ardından yine NTV Yayınları tarafından basılan Sinemam ve Ben 2012 yılında yayınlanan piyasaya sunuldu. Toplam 388 sayfadan oluşan kitabın ebatları ise 15x23 cm'dir.
Bulancak
Bulancak (Lazca: Bereoʒxe Romeika: Terastios)   Giresun ilinin bir ilçesidir. Önceden Ordu'ya bağlı olan ilçe daha sonradan Giresun iline bağlanmıştır. Eski adı Terastios'tur. Karadeniz kıyısında yer alır. Batısında Giresun'un Piraziz ilçesi, Ordu Altınordu ilçesi ile Kabadüz ilçesi doğusunda Giresun şehir merkezi yer alır.
Topraklarının büyüklüğü 608 kilometrekaredir. İlçeye bağlı 61 köy mevcuttur. Yerli halkın önemli bir bölümünü Türkmen Çepniler oluşturur. İklim ve coğrafi özellikler bakımından Giresun ve Ordu ile benzerlik gösterir. 1887 yılında belediye kurulmuş, 1934 yılında ilçe olmuştur. 2020 yılında yapılan nüfus sayımına göre ilçenin toplam nüfusu 68.557'dir. Bu nüfusun 47.366'sı ilçe merkezinde yaşamaktadır. En önemli gelir kaynağı fındık tarımıdır. 2004 yılında yapımı büyük aşamada tamamlanan Karadeniz Sahil Yolu projesi nedeniyle iskelenin büyük bir bölümü yıkılıp üzerinden sahil yolu geçirilene kadar, Doğu Karadeniz sahilinin en uzun iskelesi de bu ilçede bulunmaktaydı. Doğu Karadeniz Bölümü’nün en büyük ilçe merkezlerindendir. Ayrıca bölgedeki Artvin, Bayburt ve Gümüşhane il merkezlerinden de büyüktür.
Tarih
Bölgenin bilinen tarihi Hititlere kadar inmektedir. MÖ 1400-1200 yıllarında bölge Hititlerin yönetiminde iken Trabzon-Erzurum-Giresun yörelerine Azzi Ülkesi denilmekteydi. Antik Çağ'da Ege Bölgesi’nde hüküm süren, ticaret yapan Miletosluların yöredeki ilk kolonisi Kerasus adı ile kurulmuştur.
Selçuklu döneminde Orta Asya, Horasan’dan gelip Anadolu’nun fethine başlayan, Çepni Türkmenleri, Karadeniz sahillerini de Türk hâkimiyeti altına almıştır. Haçlı Seferleri sırasında Anadolu Selçuklu Devleti’nin zayıflaması sonunda sahil şeridi, Türklerin elinden çıkmış MS 1204 yılında kurulan Trabzon İmparatorluğu’nun eline geçmiştir. MS 1277 yılında Oğuzların bir kolu olan ve Anadolu’ya gelen ve Alevi olan Çepniler önce Sinop’u aldı. Bu sırada Anadolu’da Moğol baskısı da zayıflıyordu. Daha sonra bütün Canik Bölgesi’ne hâkim olamaya başladılar.
Giresun ve çevresinin Türkleşmesini sağlayan Türkmen, Çepni Beylerinden olan ve Fatsa-Bulancak yöresinde beylik kuran Bayram Bey’den sonra yerine Hacı Emir Bey geçmiş, Hacı Emir Bey de Trabzon İmparatoru III. Aleksios Komninos ile 1358 yılında savaşmıştır. Bulancak, Hacı Emir Bey’in oğlu Süleyman Bey zamanında 1397 yılında Türklerin eline geçmiştir. Bölgenin hükümdarı olan Kadı Burhâneddin bu haberi, davullar çalarak kutlamış, Süleyman Bey’e katılmak için elçiler göndermiştir. Böylece Trabzon İmparatorluğu toprakları, Trabzon ve çevresi olarak kalmıştır. Fetihle birlikte bölgeye Çepni, Döğer, Eymir, Karkın, Ala Yuntlu, Bayındır, İğdir gibi Oğuz boyları gelip yerleşmişlerdir.
Fetihten 60-65 yıl sonra yapılan tahrirde 1455’te bir Naiblik, yani Kadı Naibi’nin yargı alanına giren idari bir ünite olan Terástios, 1455 tahririne göre Mustafa Kethüda, Şemsettin Kethüda ve Çakıroğlu Pir Kadem Kethüda’nın yurdudur. Ancak Giresun-Tirebolu gibi şehir merkezlerinde Türkler askere alındığından dolayı, ticaret, Rum ve Ermenilerin elinde bulunuyordu.
İdari Tarihçe
Bulancak ilçesi, Akköy adı ile Giresun’a bağlı iken 1887 yılında belediye kurulmuş, 1934 yılında da ilçe olmuştur. Burada Türkmen Çepnileri ve Rumların yaşadığı, 1900'lü yıllarda Rize ve Artvin'den bazı Lazların buraya göçtüğü ve 93 harbinden sonra çok sayıda Batum muhacirinin bölgeye yerleştiği bilinmektedir. (Yunuslu ve Süme köyleri)
Coğrafya
Bulancak ilçesinin yüzölçümü 608 km²'dir. Sahil şeridinde kurulu olan ilçenin sınırları, Giresun şehir merkezi, Dereli ilçesi, Ordu ili ve Piraziz ilçe sınırları ile çevrilidir. İlçenin coğrafik yapısı tipik Karadeniz coğrafi yapısının özelliklerini yansıtmaktadır. Sahilden itibaren hızlı bir yükselme başlar bu yüzden arazi çok engebeliktir.
Bitki örtüsü bakımından çok zengin olup, kıyıdan itibaren fındık bahçeleri 2000 metre yüksekliğe kadar bu örtünün çoğunluğunu teşkil eder. Sahilden itibaren kestane ormanları başlar yer yer kızılağaç, karaağaç, gürgen, kavak, ıhlamur gibi orman bitkileri görülmektedir. Yine sahilden iç kesimlere çıkıldıkça bitki örtüsü yüksekliğe bağlı olarak değişmektedir, sırasıyla Meşe, Gürgen, Ladin, Köknar ve Çam ormanları görülmektedir.
Ekonomi
Giresun il merkezine 15 km uzaklıkta bulunan ilçe merkezi Piraziz ilçesi ve Kovanlık beldesine asfalt yol ile bağlı olup, tüm köy yolları sabitlenmiştir. Giresun'un en çok gelişmiş ilçesi olup, Deniz yolu ile taşımacılık imkânlarına da sahiptir. 261 m uzunluğundaki deniz iskelesi Karadeniz Sahil Yolu'nun yapılması ile biraz kısalmışsa da, Karadeniz'in en uzun iskelesidir.
İlçe sanayi yönünden de gelişme göstermiş olup başlıcaları, fındık mamulleri, balık unu ve yağı, konfeksiyon ve mobilya üreten tesisler mevcuttur.
Ulaşım
Bulancak'ta ulaşım ağları şu şekildedir;
Şehir içi ulaşım dolmuşlar tarafından yapılmaktadır.
Şehirler arası ulaşım için Ordu-Giresun Havalimanı'ndan doğrudan veya aktarmalı olarak Türkiye'deki her havaalanına uçuş seferleri ve Bulancak Otogarından neredeyse her ile otobüs bulunmaktadır.
Uluslararası ulaşımlarda Ordu-Giresun Havalimanı kullanılmaktadır ve dünyanın her yerine ulaşım doğrudan veya aktarmalı olarak sağlanmaktadır. Ayrıca Gürcistan'a haftanın belirli günlerinde Bulancak Otogarından seferler yapılmaktadır.
Turizm
İlçede Turizm çok gelişmemiş olsa da yayla turizmi yapılmaktadır. Bektaş Yaylası görülmeye değer bir yerdir. Yaylalardaki kasaplarda ocakbaşı kültürü vardır. İlçeyi, yabancı turistlerden ziyade, yerliler ziyaret etmektedir. Karadeniz Sahil Yolu ile birlikte kıyı şeridinin yapılarak yeşillendirilmesi, ilçeye ek bir güzellik ve özellik kazandırmış olup, bunun sonucunda yerli ziyaretçi sayısında artış görülmektedir. Yine yaz mevsiminde deniz sahillerinin birçok yerinden denize girilebilir.
Yaylacılık
İlçede yaylacılık çok gelişmiştir. Eskiden göçebe Türkmen, Çepni bölge halkı hayvan otlatmak için yaylaya göç etmekte iken son yıllarda, Temiz dağ havası alarak dinlenmek ve çeşitli yayla şenliklerine katılarak eğlenmek için yaylaya çıkılmaktadır. Önceden yaylaya yürüyerek gidilirken; artık otomobiller ile gidilmektedir. Adını Hacı Bektaş-ı Veli den alan Bektaş Yaylası, ilçenin en önemli yaylasıdır.
Kültür
Birçok il merkezinde dahi tiyatro bulunmazken Bulancak ilçesinde Bulancak Sanat Tiyatrosu isimli tiyatro bulunmaktadır. İlçe halkının kültürel etkinliklere katılımı yüksektir. İlçede 3 adet günlük gazete yayınlanmaktadır.
Hıdırellez şenlikleri ve Mayıs Yedisi şenlikleri kutlanmaktadır. Bulancak Kültür ve Sanat Şenliği 22-27 Temmuz tarihleri arasında Bulancak Eriklik Köyü'nde yapılmaktadır.
1965 nüfus sayımında 3 köyde Rumca konuşulduğu belirtilmişti.
Osmaniye (il)
Osmaniye, Türkiye Cumhuriyeti’nin 80. ilidir. 1933'e kadar il olan Osmaniye'nin eski adı Cebelibereket'tir. O tarihte Adana iline bağlanmış, 24 Ekim 1996 tarihinde yapılan yasal düzenlemeyle tekrar il olmuştur. Akdeniz Bölgesi’nde, Çukurova’nın en doğusunda yer alır. 3.767 kilometrekarelik yüzölçümüne sahip Osmaniye topraklarının %42’si ormanlık alan,% 39’si ekili dikili tarım alanı, %17’si tarıma elverişsiz arazi ve %2’si diğer arazilerden oluşmaktadır. 2020 sonu itibarıyla nüfusu 553.012'tir. İdari olarak 7 ilçeye ayrılmıştır.
Tarihçe
Tam yeri kesin olarak bilinmemekle birlikte şimdiki Osmaniye'nin bulunduğu bölgede, 16. yüzyılda konar-göçer Türklerin iskan edilmesi ile Kınık nahiyesi oluşturulmuştur. Ancak Celali İsyanları sonucunda oluşan sosyal ve ekonomik buhranlar ile emniyetsizlik sebebiyle halk daha büyük nahiyelere ve şehirlere göç etmiş, 17. yüzyılın başlarından itibaren zamanla Kınık nahiyesi yok olmuştur.
Kınık bölgesinde huzur ve sükunu yeniden tesis etmek isteyen Osmanlı Devleti, Dönek taifesini Kınık nahiyesinin bulunduğu yerin yanına/yakınına iskan ederek İsneyn Pazarı (Pazaryeri) nahiyesini oluşturmuş ise de birkaç yıl sonra Dönek taifesi bulunduğu bölgeyi terk etmiş ve bölgedeki konar-göçerlerin eşkiyalık faaliyetleri ile bölgenin emniyetsizliği devam etmiştir.
Amanos (Nur) Dağları'nın adı, Kâfirdağı da denilmekle birlikte Gâvurdağı idi. Tanzimat Dönemi'nde Batının "gâvur" kelimesinden hoşnut olmaması sebebiyle Tanzimat ruhuna uygun olarak değiştirilmesi gündeme gelmiştir. Padişah I. Abdülmecit'in kararı ile Gâvurdağı'nın adı 5 Şubat 1854 tarihinde Cebel-i Bereket (Bereket Dağı) olarak değiştirilmiştir.
Yukarı Çukurova denilen Gâvurdağı ve eteklerinde devlet otoritesi zayıflamış, eşkiyalık faaliyetleri sebebiyle bölge uzun yıllar emniyetsiz kalmış, verimli topraklar ekilip biçilmediğinden bataklık haline gelmiştir. Devlet otoritesini yeniden tesis ederek bölgenin emniyetini sağlamak ve arazilerin ekilip biçilmesini sağlamak için konar-göçerlerin iskan edilmesi zorunlu görülmüş ve iskan faaliyetlerini yerine getirmek üzere 1865 yılında Fırka-i Islahiye ordusu oluşturularak ordu komutanlığına Derviş Paşa, mülkî ıslahatları gerçekleştirmek üzere vezir rütbesiyle Cevdet Paşa tayin edilmiştir. Cevdet Paşa tarafından Hacı Osmanlı Köyü merkez olmak üzere 2 Ekim 1865 tarihinde köyün adına izafeten Osmaniye adı ile kaza ihdas edilmiştir.
Osmaniye kazasının bağlı olduğu Payas Sancağı'nın adı 1879 yılında Cebel-i Bereket olarak değiştirilmiş ve sancak merkezi Yarpuz'a taşınmıştır.Osmaniye kazasının bağlı olduğu Payas Sancağı'nın adı 1879 yılında Cebel-i Bereket olarak değiştirilmiş ve sancak merkezi Yarpuz'a taşınmıştır. 1908 yılında II. Meşrutiyet'in ilanı ile sancak merkezi Osmaniye'ye taşınmış, 1923 yılında Cumhuriyetin ilanı ile sancaklar vilayete dönüştürüldüğünden Cebel-i Bereket Vilayeti adını almıştır. Osmaniye 1 Haziran 1933 tarihinde ilçeye dönüştürülmüş ve Adana Vilayeti'ne bağlanmıştır. TBMM'de 24 Ekim 1996 tarihinde kabul edilen 4200 sayılı Kanun ile Osmaniye yeniden il olmuş ve kanun 28 Ekim 1996 tarihli ve 22801 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.
Coğrafya
Akdeniz Bölgesi’nin doğu kesiminde yer alan Osmaniye, doğusunda Gaziantep, güneyinde Hatay, batısında Adana, kuzeyinde Kahramanmaraş illeri ile çevrilidir.
Çukurova’da yer alan il topraklarını Orta Toroslar, Doğu ve Güneydoğu kesiminde de Nur Dağları ile bu dağların uzantısı Kösür (Gavur) Dağı (1.702 m.) engebelendirir. Bu dağların dışında ilin belli başlı yükseltileri ; Düldül Dağı(2.246 m), Koyunmelen Dağı (2.108 m), Kelda Dağı (1.900 m), Büyük Kösür Dağı (1.626 m), Tozaklık Dağı (1.616 m), Hacıdağı (1.549 m), Honazin Gediği (1.086 m), Haçbel Dağı (1.426 m), Boğatepe (850 m)’dir. İlin etrafını çevreleyen bu dağlarda irili ufaklı pek çok yayla bulunmaktadır. Zorkun, Ürün, Fenk, Türkmenpınarı, Mitisin ve Maksutoğlu yaylaları bunların başında gelmektedir. Çukurova’nın Osmaniye ili sınırları içerisinde kalan kesimi Yukarı Ova olarak anılmaktadır.
İlçe topraklarını Ilısu ve Akçasu Çaylarını toplayan Ceyhan Nehri sulamaktadır. İl merkezi deniz seviyesinden 118 m. yüksekliktedir. İlin yüzölçümü 3.767 km²'dir.
Genellikle tarım yapılan düz alanlar dışında, dağlarda kayın, meşe, gürgen, sedir, kızılçam ve karaçam ormanları bulunmaktadır. Osmaniye’nin iklimi, dağlık ve ovalık alanlarda farklılık göstermekle birlikte, tipik Akdeniz iklimi özelliği göstermektedir. Yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlı geçer.
Ceyhan Nehri’nin Osmaniye’den geçerek Akdeniz’e dökülmesi ile ayrı bir önem katmaktadır. Ceyhan Nehri üzerinde Türkiye’nin en yüksek barajı olan Berke Barajı ve Aslantaş Barajı enerji ve tarımsal sulamaya ciddi yarar sağlamaktadır. Ayrıca Türkiye’nin en büyük kurulu rüzgâr enerjisi santrali olan Bahçe ve Hasanbeyli ilçeleri arasında bulunan Gökçedağ RES’ten yıllık 500 milyon kWh elektrik üretilmektedir.
Yazları sıcak ve kurak kışları ılık ve yağışlı geçen ilde tarım, ekonomik açıdan büyük önem arz etmektedir. Hayvancılık, ticaret, dokumacılık ve sanayi diğer ekonomik iş kolları arasında bulunmaktadır.
Tarım ürünleri arasında dünya üretiminde önemli bir yer edinmiş olan Osmaniye, yer fıstığı ile dünyaya açılmıştır. Yer fıstığı ve turp üretiminde Türkiye’nin %75 civarında merkez nokta olan Osmaniye mutfağı ile de ön plana çıkmaktadır. İçli köfte, mercimek köftesi, çiğ köfte,kısır, tırşik, toğga çorbası ve bayram kömbesi, kısır gibi çeşitler mutfak tatlarının önde gelen yemekleridir.
7 ilçesi bulunan Osmaniye'nin turistik noktaları Karatepe-Aslantaş Açık Hava Müzesi (Kadirli), Hierapolis (Kastabala-Cevdetiye), Flaviapolis (Kadirli) ve Hemite (Gökçedam) antik kentleri, Ala Camii (Kadirli) onlarca kalesi ve irili ufaklı yaylalarıdır.
Yönetim
2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 7 ilçe, 14 belediye, bu belediyelerde 133 mahalle ve ayrıca 159 köy vardır.
İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.
İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)
İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.
Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.
Osmaniye Valisi, 1976-Karaisalı doğumlu Dr. Erdinç Yılmaz’dır. 18 Haziran 2020 tarihinde Tepebaşı Kaymakamı iken atanmıştır.
Osmaniye Belediye Başkanı, 1961-Osmaniye doğumlu Kadir Kara (MHP), 31 Mart 2019 seçimlerinde %54,44 oy oranıyla seçilmiştir.
2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Osmaniye İl Genel Meclisi üye sayısı, 12 AK PARTİ, 10 MHP ve 3 CHP olmak üzere 21’dir. Osmaniye Belediye Meclisi ise 21 AK Parti, 2 CHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 25 üyeden oluşur.
2018 Genel seçimleri sonucu, Osmaniye'yi temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Mücahit Durmuşoğlu, İsmail Kaya), CHP'den 1 milletvekili (Baha Ünlü) ve MHP'den 1 milletvekili (Devlet Bahçeli)seçilmiştir.
2023 Genel seçimleri sonucu, Osmaniye'yi temsilen TBMM'e AKP'den 2 milletvekili (Derya Yanık, Seydi Gülsoy), CHP'den 1 milletvekili (Asu Kaya Gedik) ve MHP'den 1 milletvekili (Devlet Bahçeli) seçilmiştir.
Osmaniye ilinin ilçeleri; Bahçe, Düziçi, Hasanbeyli, Kadirli, Sumbas ve Toprakkale'dir.
Bahçe
İlçedeki başlıca tarihi eserler bir cami ile iki kümbettir. Bahçe ilçesi dışında ve istasyon yakınında bir mezarlık içindeki iki türbeden biri Ağcabey'e, diğeri ise ailesine aittir.
Kadirli
İlçe 1 belediye ve 60 köyden meydana gelmiş, Osmaniye'nin en büyük ilçesidir.(Nüfus: 116.951) Merkez, ilçenin orta kısmında yer alırken, Sumbas İlçesinin kurulmasıyla ilçenin batı kısmında kalmıştır. Köylerin çoğunluğu merkezin güneyindeki ovalık kesimde, daha az bir kısmı ise kuzeyindeki dağlık kesimde yerleşmiştir. İlçe merkezini oluşturan belediye 1067 hektar alan üzerindeki 20 mahalleden meydana gelmiştir. İlçeye bağlı ovalık köylerde yerleşim toplu, dağlık kesimlerde ise son derece dağınıktır. İlçeye bağlı altmış köy, merkezleri dahil yüz yetmiş dört üniteden meydana gelmektedir. Resmen mahalle olmuş yerleşimlerin yanında, fiilen oluşmuş mahallelerle bu sayı daha da artmaktadır. Bu dağınıklık önemli yönetsel güçlükler meydana getirdiği gibi, kamu hizmetlerinde de büyük israfa ve verimsizliğe yol açmaktadır. Kadirli İlçesi çok eski çağlardan beri çeşitli uygarlıkların yaşamış olduğu Çukurova’da kurulmuş olup, ilçenin tarihi ana hatları ile bu bölgenin tarihi ile paralellik arz eder. Aslantaş Baraj gölü kıyısında bulunan Domuztepe’ deki Neolitik çağa (cilalıtaş devri MÖ 7000- 6000), son kalkolitik çağa ve ilk tunç çağına (MÖ 4000-3000) ait kalıntılar ile Kadirli-Kozan arasındaki Tırmıl Höyüğü, yörede bu dönemlerde insan toplum yaşantısının olduğunu göstermektedir. İlçenin bulunduğu coğrafi alanda tarih boyunca sırasıyla Kızzuvatna Krallığı, Hititler, Asurlar, Klikyalılar, Romalılar, Bizanslılar, Büyük Selçuklular, Dulkadiroğulları ve Osmanlılar belli başlı uygarlıkları oluşturmuşlardır. Kadirli ara dönemlerde fazla sayıda el değiştirmelere konu olmuştur. Adanaovası Hükümdarı Asativatas MÖ 800 yıllarında ilçeye bağlı Karatepe-Aslantaş’ ta bir uç kale kurmuştur. Romalılar döneminde FLAVİOPOLİS adı ile görkemli bir kent olan Kadirli’de bu dönemi belgeleyen eserler bulunmaktadır. Bunlar İmparator Hadrianus’ un (MS 117-1389) anıtsal tunç heykeli, bugün şehrin altında kalmış bulunan 6-7 dönümlük alana yerleşik Roma Hamamı, MS 5. Yüzyıla ait bir Roma Bazilikası olan Ala cami ve yakın çevredeki birçok diğer eser ve anıtlardır. Bölgeye 7. Yüzyılda ilk Müslüman orduları, Abbasiler ve Selçuklu Hanedanı dönemlerinde de Türkler girmişlerdir. 1515 Turnadağ Savaşı ile Padişah Yavuz Sultan Selim, Kadirli'yi Osmanlı topraklarına katmıştır. Osmanlı döneminde Maraş Beylerbeyliğine bağlı bir sancak (Kars-ı Maraş, Kars-ı Zül Kadriyye) olan Kadirli 1865 yılına kadar Mütesellilikle idare edilmiş, 1865 yılında ilçe haline getirilmiş ve 1872 yılında merkezde belediye kurulmuştur. Şehre Osmanlı döneminde “ Kars-ak-eli”, Pazaryeri” ve “Kars Pazarı” gibi değişik adlar verilmiş, İlçe 1928 yılında KADİRLİ adını almıştır. Kadirli 1. Dünya Savaşı sonunda 14 Mart 1919 da Ermeni ve Fransızlar tarafından işgal edilmiş; 7 mart 1920 de ise düşman işgalinden kurtarılmıştır.
Düziçi
Osmaniye il merkezine 32 kilometre mesafededir. İlçede yapılan tarihi kazılarda Hitit uygarlığına ait eserlere rastlanmıştır. Düziçi ilçesindeki önemli yapılar Haruniye kalesi, Saman kalesi ve Kurtlar kalesidir.
Hasanbeyli
Hasanbeyli aynı zamanda yayla olup, ile 35 km. kadar uzaklıktadır.İlçede iki tarihi kale bulunmaktadır. Karafenk semtindeki Karafenk kalesi, Savranda kalesi (Kalecik köyünde) bulunmaktadır. Kirazı ile meşhurdur. Her yıl kiraz festivali düzenlenmektedir.