cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Uruk dönemi
Yazı
Jean-Jacques Glassner tarafından savunulan daha yeni bir teori, yazının başlangıçtan itibaren sadece bir yönetim aracı olmadığını, aynı zamanda kavramları ve dili (örneğin Sümerce) kaydetmek için bir yöntem olduğunu, çünkü icadından itibaren işaretlerin sadece gerçek nesneleri (piktogramlar) değil, aynı zamanda fikirleri (ideogramlar) ve bunlarla ilişkili sesleri (fonogramlar) de temsil ettiğini savunmaktadır. Bu teori, yazıyı radikal bir kavramsal değişim olarak sunmakta ve dünyanın algılanma biçiminde bir değişikliğe yol açmaktadır. Yazının başlangıcından itibaren kâtipler idari belgelerin kenarlarına sözcük listeleri yazmıştır. Bunlar, işaretleri 'ailelerine' göre sınıflandırmada, yeni işaretler icat etmede ve yazı sistemini geliştirmede yazı sisteminin olanaklarını keşfetmelerini sağlayan uygun bilimsel çalışmalardı, ancak daha genel olarak, yaşadıkları dünyayı oluşturan şeylerin bir sınıflandırmasını da üretiyor ve onu anlamalarını geliştiriyorlardı. Glassner'a göre bu, yazının icadının tamamen maddi kaygılarla ilişkilendirilemeyeceğini göstermektedir. Böyle bir sistemin icadı, özellikle soyut olanı temsil etmek için imge ve bir işaretin taşıyabileceği farklı anlamlar üzerine düşünmeyi gerektirmiştir.
Sanat
Uruk dönemi, sembolik alanda önemli değişikliklere eşlik eden kayda değer bir yenilenmeye sahne olmuştur. Bu durum öncelikle sanatsal araçlarda görülür: çömlekçi çarkının geliştirilmesinden sonra çömlek formları daha ilkel hale gelmiş, bu da dekoratif unsurlara odaklanmadan seri üretime olanak sağlamıştır. Boyalı çanak çömlekler önceki dönemlere kıyasla daha az yaygındır; süsleme yoktur ya da sadece çentik veya topaklar vardır. Toplumun daha karmaşık hale gelmesi ve güçlerini daha farklı şekillerde ifade etmek isteyen daha güçlü elitlerin gelişmesi, kendilerini başka araçlarla ifade edebilen sanatçılara yeni fırsatlar sundu. Heykel, ister yuvarlak oyulmuş olsun, ister steller ve özellikle de ilk kez Orta Uruk döneminde ortaya çıkan silindir mühürler üzerine kabartma olarak yapılmış olsun, olağanüstü bir önem kazanmıştır. Bunlar çok sayıda araştırmanın konusu oldu çünkü bu dönem insanlarının zihinsel evrenine dair çok iyi kanıtlardır ve damga mühürlere göre daha karmaşık sahneleri temsil etme olasılığının bir sonucu olarak sembolik mesajların yayılması için bir araçtır, çünkü süresiz olarak yuvarlanabilirler ve damgalardan daha fazla dinamizme sahip bir anlatım yaratırlar.
Dönemin sanatsal kanonları, önceki dönemlere kıyasla açıkça daha gerçekçidir. İnsan bu sanatın merkezinde yer almaktadır. Susa'da (II. tabaka) bulunan silindir mühürler ve silindir mühür baskıları dönemin en gerçekçi örnekleridir: bunlar toplumun merkezi figürü olan hükümdarın yanı sıra gündelik hayatla, tarımla ve zanaatla (çömlekçilik, dokumacılık) uğraşan sıradan insanları da temsil etmektedir. Bu gerçekçilik 'hümanist' olarak adlandırılabilecek gerçek bir değişime işaret eder, çünkü Mezopotamya sanatında bir dönüm noktasına ve daha genel olarak zihinsel evrende insanı ya da en azından insan formunu daha önce hiç olmadığı kadar önemli bir konuma yerleştiren bir değişime işaret eder. Belki de Uruk döneminin sonunda, sonraki dönemlerde norm haline gelen ilahların antropomorfizminin ilk işaretleri ortaya çıkar. Uruk vazosu hiç kuşkusuz tanrıça İnanna'yı insan biçiminde temsil etmektedir. Buna ek olarak, gerçek ve fantastik hayvanlar mühürlerde her zaman yer almış, çoğu zaman sahnenin ana konusu olmuştur. Çok yaygın bir motif, silindir mührün sunduğu yeni olanaklardan yararlanarak, bir dizi hayvanı kesintisiz bir çizgi halinde temsil eden 'döngü' motifidir.
Heykeltıraşlık, mühürlerin tarzını ve temalarını takip etmiştir. Tanrıları ya da 'rahip-kralları' temsil eden küçük heykeller yapılmıştır. Uruk sanatçıları, özellikle Eanna'nın III. tabakasındaki (Cemdet Nasr dönemi) Sammelfund'da (istif) bulunan eserlerle temsil edilen birçok dikkate değer eser yaratmışlardır. 'Av steli' ya da büyük kaymaktaşı vazo gibi steller üzerinde bulunan bazı kabartmalar, bir tanrıçaya, kuşkusuz İnanna'ya sunu sunan bir adam sahnesini temsil etmektedir. Bu eserler aynı zamanda askeri başarılar gerçekleştiren ve dini kültleri yöneten bir otorite figürünü ön plana çıkarır. Bu eserler aynı zamanda bireylerin özelliklerinin tasvirindeki gerçekçilik düzeyleriyle de karakterize edilirler. Uruk III sanatçılarının son dikkat çekici eseri, hasarlı bir halde keşfedilen, ancak muhtemelen orijinalinde bütün bir bedenin parçası olan, gerçekçi oranlara sahip yontulmuş bir kadın başı olan Varka Maskesi'dir.
Din
Tabletlerde en iyi tasvir edilen figür, MÙŠ işaretiyle gösterilen tanrıça, tapınağı Eanna'da bulunan Uruk'un büyük tanrıçası İnanna'dır (daha sonra İştar). Uruk'un diğer büyük tanrısı Anu (Gök) bazı metinlerde yer alıyor gibi görünse de kesin değildir çünkü onu gösteren işaret (bir yıldız) genel anlamda tanrıları da gösterebilir ( DINGIR ). Bu tanrılar günlük kültlerde ve sonraki dönemlerde olduğu gibi festival törenlerinde çeşitli sunular alırlardı. Uruk'un büyük vazosu da frizde sembolü görülen tanrıça İnanna'ya sunular getiren bir alayı temsil ediyor gibi görünmektedir. MÖ 4. binyılın dini inançları tartışma konusu olmuştur: Thorkild Jacobsen doğa ve bereket döngüsüyle bağlantılı tanrılara odaklanan bir din görmüştür, ancak bu çok spekülatif kalmıştır.
Diğer analizler, Cemdet Nasr dönemi Sümer şehirlerinde, tanrıça İnanna ve Uruk'taki mabedine odaklanan ve bu nedenle üstün bir konuma sahip olan kolektif bir kültün varlığını ortaya çıkarmıştır. Tanrılar, MÖ 3. binyıldan itibaren Mezopotamya'nın karakteristik özelliği olduğu üzere, belirli doğa güçleriyle bağlantılı olmaktan ziyade belirli şehirlerle ilişkilendirilmiş gibi görünmektedir. Kurumlar ve bürokrasiyle çevrili, zenginlik üretme ya da toplama kapasitelerine dayanan ve görünüşe göre bir kraliyet figürü tarafından kontrol edilen bir kültün varlığı, kaynaklarda görülen dinin, kurban eyleminin insanlar ve tanrılar arasındaki iyi ilişkileri korumak olarak görüldüğü ve böylece ikincisinin birincisinin refahını sağlayacağı resmi bir din olduğunu göstermektedir.
Uruk döneminin sonu
Bazı yorumcular Uruk döneminin sonunu, Holosen dönemi iklim tarihinde ani bir soğuk ve yağışlı dönem olan Piora Salınımı ile bağlantılı iklim değişiklikleriyle ilişkilendirdi. Yapılan bir diğer açıklama da Kiş uygarlığı tarafından temsil edilen Doğu Sami kabilelerinin gelişidir.
Attimis
Attimis, İtalya'nın Friuli-Venezia Giulia bölgesinde bulunan Udine iline bağlı bir şehirdir. Trieste'nin 70 km. kuzeybatısında, Udine'nin ise 14 km. kuzeydoğusunda bulunur.
2017 yılı sayımlarına göre nüfusu 1.743 kişidir.
Bingöl Kiğı Şeytan Dağları Yaban Hayatı Geliştirme Sahası
Kiğı Şeytan Dağlarının başlıca bitki örtüsü dağ bozkırıdır, yüksek kesimlerde ise dağ çayırına rastlanılmaktadır. Bölgede bulunan başlıca hayvan türleri arasında dağ keçisi ve vaşak yer alır. Ayrıca çeşitli kuş türleri de bu alanda bulunmaktadır.
2021'de Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti
Bu maddede, 2021 yılında Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde gerçekleşen olaylar yer almaktadır.
Kasım
Faiz Sucuoğlu başbakan oldu.
Oto tamirci
Bir otomobil tamircisi çeşitli otomobil markalarına sahip belirli bir alanda veya belirli bir otomobil markasında bulunan tamircidir. Oto tamirciler oto tamir atölyesi, araba satış bayiliği ve oto yedek parça mağazaları çalışanı olabilir, ayrıca serbest meslek sahibi de olabilir.
Arabaların onarımında ana rolleri sorunu doğru ve hızlı bir şekilde teşhis etmektir. Genellikle işe başlamadan önce veya muayene için kısmi demontajdan sonra müşterileri için fiyat teklifi vermek zorundadırlar. İşleri, belirli bir parçanın onarımı, bir veya daha fazla parçanın montaj olarak değiştirilmesini içerebilir. Temel araç bakımı, modern sanayileşmiş ülkelerde bir tamircinin işinin temel bir parçasıdır.
Almenêches
Almenêches, Fransa'nın kuzeybatısındaki Orne ilinde bulunan bir komündür.
Innovator
Hong In-ho (Hangul: 홍인호, d. 10 Ekim 1988), daha çok bilinen sahne adıyla Innovator (Hangul: 이노베이터), Güney Koreli rapçi.Aynı zamanda Show Me the Money 4 programında da yarışmacı olarak yer almıştır. İlk albümü Time Travelı 8 Ekim 2007 tarihinde yayınladı.
Pirene Dağ Keçisi
Pirene dağ keçisi, Andorra, Fransa ve İspanya'da bir dağ sırası olan Pireneler'e özgü bir keçidir. İspanya'daki özerk Aragon topluluğundaki Huesca eyaletinde Pirene dağ keçisi kayalık, dağlık bir yaşam alanını tercih etmiştir.
Appenai-sous-Bellême
Appenai-sous-Bellême, Fransa'nın Normandiya bölgesine bağlı Orne ilinde bulunan bir komündür.
Hakkı Albayrakoğlu
Hakkı Albayrakoğlu, (2 Nisan 1921, Kemaliye, Erzincan - ?), Türk bürokrat.
1944 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olmuştur. 31 Temmuz 1947 tarihinde Anamur, 30 Kasım 1948'de Haymana, 29 Mart 1949'da Nallıhan, 8 Ocak 1951'de Ayancık, 16 Kasım 1951'de Iğdır, 30 Mayıs 1955'de İskenderun kaymakamlıkları, yapmıştır 13 Haziran 1960'da Tokat, 14 Aralık 1964'de Aydın, 1965 yılında Hatay Valiliğine atanmıştır. Tokat'ta 1968 Türkiye yerel seçimlerinde başkanlığa seçilen AP adayı Mesrur Gürgenç'in başkanlığı, seçimler sırasında Tokat Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü yaptığı gerekçesiyle Yüksek Seçim Kurulu tarafından iptal edildi ve belediye başkanlığı mazbatası ikinci sıradaki CHP adayı Hakkı Albayrakoğlu'na verilmiştir.
Philip Pettit
Philip Noel Pettit (d. 1945), İrlanda doğumlu bir filozof ve siyaset teorisyenidir. 1988 yılından bu yana Avustralya ve 2005 yılından beri ABD vatandaşıdır. Son olarak Princeton University'de Laurance S. Rockefeller Siyaset ve İnsani Değerler Profesörü ve aynı zamanda Australian National University'de Seçkin Felsefe Profesörü olarak çalışmaktadır.
Akıl ve metafizik felsefesi temelinde cumhuriyetçilik, kamusal yaşam ve ortak akıl gibi kavramlar üzerine çalışmalar yapmaktadır.
Eğitim ve kariyer
Pettit, doğum yeri İrlanda'da Garbally College ve Maynooth National University of Ireland'da eğitim gördü; doktorasını Queen's University'de tamamladı.
Dublin University College'da öğretim görevlisi, Cambridge Trinity Hall'da burslu araştırmacı ve University of Bradford'da profesör olarak görev yaptı. Avustralya Ulusal Üniversitesi Sosyal Bilimler Araştırma Okulu'nda uzun yıllar sosyal ve politik teori alanında profesörlük yaptı ve beş yıllığına Columbia Üniversitesi'nde misafir felsefe profesörü oldu, ardından Princeton'a geçti.
2009 yılında Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi üyeliğine ve 2013 yılında İngiliz Akademisi Sorumlu Üyeliğine seçildi. Ayrıca Guggenheim Bursiyeri olmuştur.
Felsefi çalışmaları
Pettit, siyaset felsefesinde sivil cumhuriyetçiliği savunur. Bu yorumlarını en kapsamlı olarak Cumhuriyetçilik: Bir Özgürlük ve Hükümet Teorisi adlı kitapta yayımladı. Düşünür cumhuriyetçiliği, liberal özgürlük anlayışının dışında toplumsal yaşam ve kamusal erdemlerle birleştirerek, demokrasi ve özgürlük kavramları etrafında analiz eder.
Pettit, felsefenin bir alanındaki sorunlar hakkında düşünürken öğrenilenlerin, genellikle tamamen farklı alanlarda karşılaşılan sorunlara hazır-üretim çözümler oluşturduğunu vurgular. Akıl felsefesinde savunduğu görüşler, özgür iradenin doğasına ilişkin metafizik sorunlara ve sosyal bilimler felsefesindeki sorunlara sunduğu çözümleri temellendirmektedir. Bunlar aynı zamanda da yine onun ahlak felsefesi ve siyaset felsefesindeki sorunlara getirdiği çözümleri içerir. Bir bütün olarak külliyatı, Common Minds: Themes from the Philosophy of Philip Pettit'te (Oxford University Press, 2007) yayımlanan bir dizi makalede tartışılmıştır.
Elemental: Doğanın Güçleri
Elemental: Doğanın Güçleri, Walt Disney Pictures ve Pixar Animation Studios tarafından üretilen ve Walt Disney Studios Motion Pictures tarafından dağıtılan, yakında çıkacak olan bir Amerikan bilgisayar animasyonlu romantik fantastik filmdir.
FIFA Dünya Kupası şampiyonluğu kazanan teknik direktörler listesi
FIFA Dünya Kupası şampiyonluğu kazanan teknik direktörler listesi, futbolda millî takım düzeyindeki en büyük turnuva olan ve FIFA tarafından ilk kez 1930 yılında düzenlenen turnuvada şampiyonluk yaşayan teknik direktörleri gösteren listedir.
Hem futbolcu, hem teknik direktör olarak şampiyonluk yaşayan üç isim vardır. Bunlar 1958 ve 1962'de futbolcu olarak, 1970'te teknik direktör olarak şampiyon olan Mário Zagallo, 1974'te futbolcu, 1990'da teknik direktör olarak şampiyonluk olan Franz Beckenbauer ve 1998'de futbolcu, 2018'de ise teknik direktör olarak şampiyon olan Didier Deschamps'tır.
Bagnaria Arsa
Bagnaria Arsa, İtalya'nın Friuli-Venezia Giulia bölgesinde bulunan Udine iline bağlı bir şehirdir. Trieste'nin 50 km kuzeybatısında, Udine'nin ise 20 km güneyinde bulunur.
2017 yılı sayımlarına göre nüfusu 3.507 kişidir.
İzmir Kentkart
İzmir Kentkart, Kentkart projesinin bir parçası olarak İzmir'deki toplu ulaşım araçlarında eskiden ödeme için kullanılan yakınlık tipi bir akıllı karttır. Türkiye'nin şehir içi ilk ulaşım kartıdır.
Temelleri 1998 yılına kadar uzanır, o yıllarda kağıt bilet kesilerek ulaşım imkanı sağlanıyordu. Daha modern ve maliyet olarak daha düşük ve kullanışlı bir sistem için İzmir Büyükşehir Belediyesi arayış içerisindeydi ve Türkiye'de ilk defa kullanılacak olan Elektronik Ücret Toplama Sistemi'nde Validatör adı verilen cihaza kart yaklaştırıldığında belirli bir ücret kesilerek ulaşım imkanı sağlıyordu.
Kart 15 Mart 1999'da piyasaya sürüldü ve 2015 yılında faaliyetlerine son verdi, Artık kullanım dışı olup, yerini İzmirim Kart'a bırakmıştır, günümüzde aylık koleksiyon kartları vardır.
Hayvanlar Karnavalı
Hayvanlar Karnavalı (Le Carnaval des animaux), Fransız besteci Camille Saint-Saëns'ın on dört bölümden oluşan mizahi bir müzik eseridir.
Hayvanların bir geçit töreni gibi tasarlanan eser, on bir enstrümanlı bir oda topluluğu tarafından seslendirilmek üzere bestelenmiştir; ancak  büyük orkestra tarafından da sıklıkla icra edilir. Yaklaşık 25 dakika uzunluğundadır.
Ormanlar kralı aslanın geçiş marşıyla başlayıp tavuklar ve horozlar, yabani eşekleri, fil, kaplumbağalar, fosiller, uzun kulaklı kişiler (eşekler), kanguru, guguk kuşu,  akvaryum ve kuğu başlıklı bölümlerle devam eden eserin en bilinen bölümü, "Kuğu" başlıklı  13. bölümdür.
Kuğu bölümü dışındaki bölümler, basitçe hayvanların seslerini taklit eder; ünlü müzik eserlerinden alıntılar ve parodiler içerir. Eserin bölümleri film, çizgi film, reklam filmi ve tiyatro yapımlarında sıklıkla kullanılır.
Geçmişi
Saint-Saëns, eseri 1886'da Avusturya'da küçük bir köyde tatilde bulunduğu sırada on bir enstrümanlı bir topluluk için (flüt/pikolo, klarnet, iki piyano, glasharmonika, ksilofon, iki keman, viyola, viyolonsel ve kontrbas) besteledi. Eğlence amacıyla yazdığı eserde, enstrümanlara hayvanların sesini taklit ettirdi. Örneğin eserde ksilofon fosil kemiklerinin takırtısını andıran sesler çıkarır, kontrbas fil sesini taklit eder ve keman tavuk gibi gıdaklar.
Besteci, eserde hayvan seslerini taklit etmenin dışında başka ünlü müzik eserlerinden parodiler ve alıntılar yaptı. Örneğin Kaplumbağalar bölümünde Offenbach'ın Orfe Cehennemde operetinden "Can-Can", Filler bölümünde Berlioz'un Faust'un Laneti eserindeki "Perilerin Dansı" ile Mendelsohn’un Bir Yaz Gecesi Rüyası, hatta Fosiller bölümünde kendisinin bestelediği "Ölüm Dansı" gibi müzikal eserlerden alıntılar vardır.
Eser ilk defa çellocu Charles Lebouc'un 9 Mart 1886'da Fat Salı Karnavalı nedeniyle düzenlediği bir konserde seslendirdi. İlk seslendirmeyi yapan toplulukta flütçü Paul Taffanel, klarnetçi Charles Turban ile kontrbasçı Emile de Bailly yer aldı. Eser, daha sonraki günlerde bazı özel toplantılarda seslendirildi. Pauline Viardot'nun evindeki seslendirildiği sırada eseri ünlü besteci Franz Liszt de dinledi.
Saint-Saëns, bu mizahi eserin ciddi bir besteci olarak duruşuna zarar vereceğini düşünerek, kendi yaşamı boyunca eserin halka açık olarak seslendirilmesini yasakladı; sadece Kuğu bölümünün seslendirilmesine izin verdi. Kuğu bölümünü çello ve piyanoya uyarlayarak 1887'de yayımladı.
Eserin tamamı, bestecinin Aralık 1921'de ölümünden sonra ilk defa halka açık olarak  25 Şubat 1922'de  şef Gabriel Pierné yönetimindeki Fransız Collone Orkestrası tarafından seslendirildi. Çok beğenilen eser, bestecinin en popüler eserleri arasında yer aldı. Fransız yayıncı Durand tarafından 1922 yılının Nisan ayında yayımlandı. Eser, oda topluluğu için olan orijinal versiyonunun yanısıra, yaylılardan oluşan tam bir orkestra eşliğinde de sıklıkla icra edilmektedir. Günümüzdeki icralarında glockenspiel yerine genellikle glasharmonika kullanılır.
Kıbrıs Tarihi (1878-günümüz)
Bu madde 1878'den günümüze Kıbrıs'ın tarihi hakkındadır.
Kıbrıs, 1914'ten 1925'e kadar askeri işgal altında, 1925'ten 1960'a kadar ise Kraliyet kolonisi olarak Britanya İmparatorluğu'nun bir parçasıydı. Kıbrıs 1960 yılında bağımsız bir ülke olmuştur.
Kıbrıs Protektorası (1878-1914)
1878'de Kıbrıs Anlaşması sonucunda Birleşik Krallık, Rusya'nın Osmanlı'nın Asya'daki topraklarını ele geçirmeye çalışması durumunda Birleşik Krallık'ın Osmanlı'ya askeri destek vermesi karşılığında Kıbrıs adasını Osmanlı İmparatorluğu'ndan himaye olarak aldı.
Yönetimin başına getirilen ilk Britanyalı "Yüksek Komiser" unvanını taşıyan Korgeneral Sir Garnet Joseph Wolseley (1833-1913) oldu. İngilizler adada büyük bir siyasi sorunla karşı karşıya kaldılar. Kıbrıslı yerliler, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından adayı Yunanistan'la birleştirmenin en doğal hakları olduğuna inanıyorlardı. İngiliz yetkililer 1881'de ilk nüfus sayımını gerçekleştirdiler; Kıbrıs'ın toplam nüfusu 186.173'tü ve bunun 137.631'ini (%73,9) Rumlar, 45.438'ini (%24,4) Türkler ve 3.084'ünü (%1,7) Maronit, Latin ve Ermeni azınlıklar oluşturuyordu. Kitium Piskoposu Kyprianos, 22 Temmuz 1878'de Larnaka'ya varışında Wolseley'e hitaben yaptığı konuşmada "Biz (Rumlar) hükümetin değişmesini kabul ediyoruz, çünkü Büyük Britanya'nın eninde sonunda Kıbrıs'a yardım edeceğine, tıpkı İyonya adalarında olduğu gibi Kıbrıs'ı da Yunanistan'la birleştireceğine inanıyoruz" dedi.
Kıbrıslılar başlangıçta refah, demokrasi ve ulusal özgürlüğe kavuşacaklarını umarak İngiliz yönetimini memnuniyetle karşılarken, daha sonra hayal kırıklığına uğradılar. İngilizler, Kıbrıs'ı kendilerine bıraktığı için Sultan'a ödedikleri tazminatı karşılamak üzere ağır vergiler koydular. Dahası, tüm yetkiler Yüksek Komiser'e ve Londra'ya verildiği için halka adanın yönetimine katılma hakkı tanınmadı.
Britanya Kıbrıs'ı (1914–60)
Kıbrıs, 1914'ten 1925'e kadar askeri işgal altında Britanya İmparatorluğu'nun bir parçasıydı ve 1925'ten 1960'a kadar Kraliyet kolonisiydi.
Britanya, 1925 yılında Kıbrıs'ı demokratik olmayan bir anayasa altında İngiliz Kraliyet kolonisi ilan etti. Yeni Türkiye Cumhuriyeti'nin uluslararası alanda tanınması, yeni Türk hükûmetinin İngiltere'nin Kıbrıs üzerindeki egemenliğini resmen tanıdığı (20. madde) 1923 Lozan Antlaşması ile gerçekleşti. Yönetim 1920'lerin sonlarında yeniden düzenlendi ve Yasama Konseyi'nin (1926'da kuruldu) bazı üyeleri Kıbrıslılar tarafından seçildi, ancak katılımları çok marjinaldi. Yasama Konseyi 1931 yılında lağvedilmiştir.
Kıbrıslı Rumlar, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşünün ardından birçok Ege ve İyonya adasında olduğu gibi adanın Yunanistan'la birleşmesini (enosis) talep etmek için koşulların uygun olduğuna inanıyordu. Takip eden yıllarda, Kıbrıslı Rumların İngilizlerin karşı çıktığı enosis (Yunanistan'la birleşme) talepleri 1930'larda hızla gelişti ve 1931 Kıbrıs İsyanı'nda yakılan Lefkoşa'daki Hükûmet Konağı'nın yıkılmasına yol açtı.
Palmerokratia
Ekim 1931 ile Ekim 1940 arasındaki dönem Kıbrıslılar için çok zor bir dönem olmuştur. Dönemin Valisi Sir Richmond Palmer, Rum okullarının idaresi ve işleyişinin sınırlandırılması ve her türlü sendika ve derneğin yasaklanması da dahil olmak üzere bir dizi baskıcı önlem aldı. Bu rejim, Vali'nin adıyla anılan "Palmerokratia" olarak tanındı. Amacı yerel halkın siyasetle ilgilenmesini engellemekti. Rejime karşı güçlü protestolar oldu ancak baskıcı önlemler, otuz binden fazla Kıbrıslının İngiliz silahlı kuvvetlerine katıldığı İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar kaldırılmadı.
İngilizlerin, enosise yol açmadan katılımcılığı geliştirmeyi amaçlayan anayasal hükûmet kurma çabaları, özellikle İngiltere'deki savaş sonrası İşçi Partisi hükûmetinin liberal ve demokratik bir hükûmet görünümü elde etmeye yönelik kararlı çabalarına rağmen başarısız oldu.
Yunanistan ile önerilen birlik
1948 yılında Yunanistan Kralı Paul, Kıbrıs'ın Yunanistan ile birleşmek istediğini ilan etti. 1950'de Kıbrıs Ortodoks Kilisesi, Kıbrıs Rum nüfusunun yaklaşık %97'sinin birliği istediği bir referandum sundu. 1952 yılında hem Yunanistan hem de Türkiye NATO üyesi oldu. Savaştan sonra Kıbrıs'tan bir heyet Londra'ya enosis talebini iletti. Bu talep reddedildi ancak İngilizler daha liberal bir anayasa ve 10 yıllık bir sosyal ve ekonomik kalkınma programı önerdi.
Başpiskopos Makarios liderliğindeki Kıbrıslı Rumların enosis talebi, Yunanistan'ın uluslararası alanda destek vermeye başladığı 1950'lerde yeni bir güçle ortaya çıktı. Dünya desteğini kazanmaya yönelik bu girişim Türkiye'yi alarma geçirdi ve Kıbrıslı Türkleri telaşlandırdı.
İngilizlerin Mısır'dan çekilmesi, Kıbrıs'ın Orta Doğu Karargâhı için yeni bir yer olmasına yol açtı.
Kıbrıs Acil Durumu
Uluslararası baskı İngiltere'nin gereken cevabı vermesini sağlamaya yetmeyince, EOKA (Ethniki Organosis Kyprion Agoniston) tarafından organize edilen sömürgeci güce karşı bir kampanya ile şiddet tırmandı. Liderleri Albay George Grivas 1955'ten itibaren etkili bir kampanya başlattı ve yönetti. İlk bombalar 1 Nisan'da patlatıldı ve bunu bildiriler izledi. Polis karakollarına yönelik saldırılar 19 Haziran'da başladı. İngiliz Vali 26 Kasım 1955 tarihinde Olağanüstü hâl ilan etti.
Sonraki dört yıl boyunca EOKA, İngiliz veya İngiliz bağlantılı hedeflere ve işbirliği yapmakla suçladığı Kıbrıslılara saldırdı. Başpiskopos Makarios ve diğer Kıbrıslı din adamları ve siyasi liderler Seyşeller'de sürgüne zorlandı. 20'den fazlası Lucky Alphonse Operasyonu'nda olmak üzere 371 İngiliz askeri Kıbrıs Acil Durumu sırasında bağımsızlık hareketine karşı savaşırken öldü.
Çeşitli yan görevlerde kendileri için çalışan Kıbrıslı Rum sempatizanlar tarafından kolayca sızılan İngiliz güvenlik güçleri, bağımsızlık hareketini bastırmak için Mareşal Sir John Harding yönetiminde büyük çaba sarf etmek zorunda kaldı. İngiliz personeline yönelik saldırılar hiçbir zaman tam olarak sona ermemiş olsa da, genellikle kabul edilenden çok daha başarılı oldular. Makarios, EOKA harekâtına karıştığından şüphelenilerek sürgüne gönderilmiş, ancak bitkin ama hala savaşmaya kararlı olan EOKA'nın Başpiskoposun serbest bırakılması ve geri dönmesi üzerine çatışmaları durdurmayı kabul etmesiyle serbest bırakılmıştır.
Kıbrıslı Türkler
Kıbrıslı Türklerin dekolonizasyon ve sömürge düzeninin yıkılması ihtimalinin yarattığı zorluklara yanıtı, bölünme (taksim) çağrısını benimsemek oldu. Taksim, giderek militanlaşan Kıbrıslı Türklerin, Yunanlıların 'enosis' çığlığını yansıtmak için kullandıkları bir slogan haline geldi. Küçük 1957'de Ankara'ya yaptığı bir ziyaret sırasında Türkiye'nin adanın kuzey yarısını talep edeceğini ilan etti.
Nisan 1957'de Süveyş Krizi'nin ortaya çıkardığı yeni koşullarda İngiliz hükûmeti Kıbrıs'taki üslerin Kıbrıs'ın üs olarak kullanılmasına kabul edilebilir bir alternatif olduğunu kabul etti. Bu durum İngiltere'nin soruna karşı çok daha rahat bir tavır takınmasına yol açtı. Sorun artık Yunanistan ve Türkiye ile birlikte çözülecekti ve Türkiye, Kıbrıs Türk nüfusu için enosisin tehlikeleri konusunda iyice uyarılmıştı.
Kıbrıs'ta şiddet EOKA tarafından yeniden canlandırıldı, ancak İngiliz Vali Sir Hugh Foot'un üniter özyönetim planı Kıbrıslı Türklerin isyanını kışkırtınca ve Türk hükûmetinden düşmanca bir yanıt alınca Türk toplumunu giderek daha fazla içine çekti. İki toplum arasındaki şiddet, durumun yeni ve ölümcül bir özelliği haline geldi.
1957'de BM, sorunun kendi Yasal Haritasına göre çözülmesi gerektiğine karar verdi. Sürgünler geri döndü ve her iki taraf da birbirlerine karşı bir dizi şiddet eylemine başladı.
Zürih ve Londra Antlaşmalarından önceki birkaç yıl içinde (1959 /1960) Yunanistan, İngilizlere yönelik yenilenen ve devam eden EOKA şiddetine karşı BM'de enosis davası için uluslararası tanınma ve destek kazanmayı tekrar denedi. Bu çabalar boşa çıktı. Sonunda Yunanistan, Türkiye'nin artık anlaşmazlıkta hayati derecede ilgili bir taraf olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Grivas ve EOKA da değişen durumu kabul etmek zorunda kaldı. Makarios, Türkiye'yi herhangi bir çözüme katılmaktan dışlamanın hiçbir yolunu göremiyordu. Kıbrıslı Rumlar arasında İngiltere'nin Kıbrıslı Türklerin davasını desteklediği ve böylece enosisin gerçekleşmesini engellediği inancı yaygındı.
1958 yılında İngiltere Başbakanı Harold Macmillan Kıbrıs için yeni öneriler hazırladı, ancak bir çeşit taksim olan planı Başpiskopos Makarios tarafından reddedildi. Başpiskopos, hem Enosis'i hem de taksimi dışlayan, sadece bağımsızlığı garanti eden bir öneriyi kabul edeceğini açıkladı.
Kıbrıs Anayasası
19 Şubat 1959'da Zürih anlaşması çatışmayı sona erdirmeye çalıştı. Türk ve Yunan taraflarının katılımı olmaksızın İngiltere, sonunda her iki tarafça da kabul edilen bir Kıbrıs anayasasının ana hatlarını çizdi. Yunanistan ve Türkiye'nin yanı sıra İngiltere de adanın bütünlüğünün garantörleri olarak atandı.
Zürih anlaşmasının bazı önemli noktaları şunlardır:
Bağımsızlık
16 Ağustos 1960'ta Kıbrıs, Yunanistan ile siyasi birleşme ya da enosis isteyen Kıbrıslı Rum EOKA (Kıbrıslı Savaşçıların Ulusal Örgütü) gerilla grubunun uzun süren İngiliz karşıtı kampanyasının ardından Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı. Karizmatik bir dini ve siyasi lider olan Başpiskopos Makarios III, 13 Aralık 1959'da bağımsız Kıbrıs'ın ilk cumhurbaşkanı seçildi. 1961 yılında Birleşmiş Milletler'in 99. üyesi oldu.
Ancak Zürih Anlaşması, Kıbrıs Rum ve Kıbrıs Türk halkları arasında bir işbirliği tesis etmeyi başaramadı. Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türklerin çıkarlarını korumak için getirilen karmaşık mekanizmaların etkin bir yönetimin önünde engel teşkil ettiğini savunarak, Kıbrıslı Rumların enosis planlarını bozmamak için tüm Kıbrıslı Türk parlamenterleri hükûmetten uzaklaştırmayı amaçlayan Akritas Planı'nı geliştirdiler. Her iki taraf da şiddete devam etti. Türkiye adaya müdahale etmekle tehdit etti.
Kasım 1963'te Cumhurbaşkanı Makarios, bu özel hükümlerden bazılarını ortadan kaldırmak üzere tasarlanmış bir dizi anayasa değişikliği önerdi. Kıbrıslı Türkler bu değişikliklere karşı çıktı. Bu çatışma Aralık 1963'te yaygın toplumlararası çatışmalara yol açtı, ardından Akritas Planı devreye sokuldu ve Kıbrıslı Türklerin merkezi hükûmete katılımı 23 Aralık 1963'te, Türk Cumhurbaşkanı Yardımcısı Dr. Fazıl Küçük de dahil olmak üzere en alt düzeydeki memurlardan bakanlara kadar tüm Kıbrıslı Türklerin hükûmet dışında kalmasıyla sona erdi.
Makarios ateşkes emri verdi ve konuyu tekrar Birleşmiş Milletler'e taşıdı. Kıbrıslı Türk politikacıların zorla geri çekilmesinin ardından hükûmetin artık işlevsel olmamasıyla birlikte, 1964 yılında BM barış güçleri adaya konuşlandırılarak Kıbrıslı Rumların hükûmet olarak tanınması sağlandı. UNFICYP adı verilen bu güç Kanada, İrlanda ve Finlandiya birliklerinden oluşuyordu. Görevi çatışmaları önlemek, kanun ve düzeni sağlamaktı. 1964 yılında Birleşik Krallık Başbakanı Sir Alec Douglas-Home, uluslararası müdahalenin neden gerekli olduğunu açıklamak üzere Amerikan Adalet Bakanı Robert F. Kennedy ile bir araya geldi ve "eğer bunu yapmamış olsalardı, adanın %3'ünden biraz daha fazla olan enklavlara hapsedilmiş olan Kıbrıslı Türklerin muhtemelen katledileceğini" belirtti. Aynı yıl Türk parlamentosu Kıbrıs'a müdahale lehinde oy kullandı ancak Türkiye'nin hem BM hem de NATO'dan destek alamaması bunu engelledi. Cevap olarak Grivas Atina'ya geri çağrıldı ve Yunan askerî gücü adayı terk etti.
1967 yılında Cyprus Airways'in 284 sefer sayılı uçuşunda bir de Havilland Comet uçağının kabininde meydana gelen patlamada 66 kişi hayatını kaybetmiştir. Patlamanın nedeni ve sebebi çözülemedi ancak bulunan bir koltuk minderinde askeri plastik patlayıcı izlerine rastlandı.
1967-68 yıllarında toplumlar arası şiddetin bir kez daha patlak vermesinin ardından, Kıbrıslı Türklerden oluşan geçici bir yönetim kurulmuştur.
Yunan darbesi ve Türkiye'nin barış harekatı
Temmuz 1974'te Cumhurbaşkanı, Yunan askeri cuntası yönetimindeki Yunanistan tarafından gerçekleştirilen 1974 Kıbrıs darbesiyle devrildi.
İki aşamalı bir saldırıyla Türk birlikleri adanın %38'ini kontrol altına almış ve 200,000 Kıbrıslı Rum işgal altındaki kuzey bölgelerinden kaçarken, aynı zamanda 60,000 Kıbrıslı Türk, Türk ve Rum liderlerin üzerinde anlaştığı geçici bir nüfus değişiminin ardından Birleşmiş Milletler ve İngiliz SBA yetkilileri tarafından işgal altındaki bu kuzey bölgelerine nakledilmiştir. O tarihten bu yana ülkenin güney kesimi uluslararası alanda tanınan Kıbrıs hükûmetinin, kuzey kesimi ise Kuzey Kıbrıs hükûmetinin kontrolü altındadır.
Günümüz
1974'te Kıbrıslı Türklerin kontrolündeki bölge 1983'te kendisini sadece Türkiye tarafından tanınan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti olarak ilan etti.
Kıbrıs'ın statüsüne ilişkin BM öncülüğündeki görüşmeler, kapsamlı bir çözüme götürecek anlamlı müzakerelere zemin hazırlamak amacıyla Aralık 1999'da yeniden başlamıştır. Kıbrıs hükûmeti, Kuzey Kıbrıs yönetiminin sahip olabileceği herhangi bir egemenliği tanımadı ve bu nedenle uluslararası uçuşlara veya Kuzey ile serbest ticarete izin vermedi. Kuzey bölgelerindeki vatandaşların insan haklarını ihlal ettiği ileri sürülen bu ambargoların kaldırılması için görüşmeler yapılmıştır. Birleşmiş Milletler'in yeniden birleşme önerisi olan Kıbrıs için Annan Planı geliştirildi ve referandum çağrısı yapıldı.
21. yüzyıl
Kıbrıs Mayıs 2004'te Avrupa Birliği'ne katıldı. Bu arada adanın statüsü ile ilgili müzakereler de arttı. Aralık 2003'te Kıbrıs'ta iki halk arasındaki Birleşmiş Milletler Tampon Bölgesi kısmen açıldı. O tarihten bu yana, her iki toplumun üyeleri (ve AB vatandaşları) açılan kontrol noktalarından tampon bölgeyi geçebilmektedir. 2004 yılında, yeniden birleşmeye ilişkin BM destekli planlanan referandum 21 Nisan'da yapıldı. Kıbrıslı Türkler referandumda BM planını kabul etme yönünde oy kullanırken, Kıbrıslı Rumlar büyük bir çoğunlukla planı reddetti.
Kıbrıs, 1 Ocak 2008 tarihinde Avro Bölgesi'ne katılmış ve para birimi olarak Euro'yu kabul etmiştir.
Kıbrıs'ın Avrupa Birliği'ne katılımı ve başarısızlıkla sonuçlanan BM referandumundan sonra yapılan ilk seçimler 2008 yılında gerçekleşti. Kıbrıs'ın komünist partisi Emekçi Halkın İlerici Partisi-AKEL'den Dimitris Hristofyas, sağcı İoannis Kasulidis'i yenerek cumhurbaşkanı oldu. Hristofyas, Kıbrıs'ın iki bölgeli federal bir devlet olarak yeniden birleşmesi için Mehmet Ali Talat ile görüşmelere başladı.
Kuzey ve Güney arasında yenilenen çabalar, Kıbrıs Rum ve Türk toplumlarının liderlerinin 2014 Kıbrıs görüşmeleri, müzakere edilmiş bir çözüm için benzeri görülmemiş bir Ortak Deklarasyon ortaya çıkardı.
2013 yılında muhafazakâr Demokratik Ralli'den Nicos Anastasiades Kıbrıs Cumhurbaşkanı olarak seçildi. Başkan Anastasiades 2018 yılında komünist rakibine karşı büyük bir farkla ikinci dönem için yeniden seçilmiştir. 28 Şubat 2023 tarihinde, 2023 cumhurbaşkanlığı seçimlerinin galibi Nikos Christodoulides, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin sekizinci cumhurbaşkanı olarak yemin etti.
Kaynakça
<references group="" responsive="1">
Umicore
Umicore NV. eski adıyla Union Minière, merkezi Brüksel, Belçika'da bulunan çok uluslu bir malzeme teknolojisi şirketidir.
Madencilikten ve emtia ve ana metal üretiminden uzaklaşma eğilimini sembolize etmek için Union Minière grubu, 2001 yılında adını Umicore olarak değiştirdi
Katanga'dan sonra
Firma aniden kendisini işinin büyük çoğunluğundan yoksun buldu (daha sonra Mobutu rejimi tarafından el konulan fiziksel varlıklar için mali tazminat almasına rağmen) ve diğer metaller ve madencilik çıkarlarındaki tam mülkiyet, gruplandırıldığı Société Générale de Belgique holdingine geçmesine rağmen hayatta kalmayı başardı. Katanga Eyaletinden zorunlu olarak ayrılışının bir yansıması olarak, yeni, basitleştirilmiş Union Minière adı kabul edildi. Daha Avrupa odaklı olan Union Minière, 1980'lerde, başlangıçta büyük ölçüde organik olarak işini yeniden büyütmeye başladı. Ancak 1989'da Société Générale, Union Minière'i önemli bir hisseye sahip olduğu diğer üç Belçikalı metal şirketiyle birleştirme planlarını duyurdu: çinko üreticisi Vieille Montagne (geçmişi 1805'e kadar uzanan);, bakır, kobalt ve kurşun da dahil olmak üzere çok çeşitli metallerle uğraşıyordu; ve bir mühendislik firması olan Mechim. Çok genişleyen şirketin adı başlangıçta Acec-Union Minière olarak değiştirildi (ön ek 1992'de kaldırılmış olsa da) ve daha sonra organizasyon yapısını düzene sokmaya koyuldu, ancak 1990'ların başından ortalarına kadar olan küresel ekonomik gerileme, kâr ve yönetimi 1995'te büyük bir yeniden yapılandırma programı uygulamaya zorladı Yakın zamanda atanan CEO Karel Vinck'in rehberliğinde uygulanan üç yıllık plan, Union Minière'in iş gücünün yaklaşık %25'inin kaybını ve bir çinko tel de dahil olmak üzere bir dizi temel olmayan varlığın satışını içeriyordu. operasyon, Fransız çatı kaplama malzemesi perakendecisi Asturienne ve şirketin elmas ürünleri sektöründeki etkisinin çoğu ( dahil).
Operasyonlar
Umicore artık "gelirlerinin çoğunu geri dönüşüm, emisyon kontrol katalizörleri, şarj edilebilir piller için malzemeler ve fotovoltaik gibi temiz teknolojilerden elde ediyor". The Global 100'ün "Dünyanın En Sürdürülebilir Şirketleri" listesinde yer alan; 2013 yılında sıralamada ilk sırada yer alırken, 2014 yılında dokuzuncu sırada yer almıştır. 2011 yılında şirket, lityum iyon pillerin geri dönüşümü için çığır açan teknolojiler geliştirdiği ve önemli çevre koruma girişimleri oluşturduğu için Fray Uluslararası Sürdürülebilirlik Ödülü'ne layık görüldü.
Başlangıçta şirketin can damarı olan madencilik artık bu işte doğrudan bir rol oynamıyor: Tayland'ın kuzeyinde bir maden işleten çinko üreticisi Padaeng Industry'deki azınlık hissesi, Umicore'un sektördeki son varlığıydı ve Nisan 2008'de satıldı. Umicore'un bakır çıkarma ve arıtma operasyonları 2005 yılında, ardından 2007'de çinko arıtma operasyonları ile elden çıkarıldı ; bunlar artık sırasıyla Aurubis ve Nyrstar'ın bir parçasını oluşturuyor.
İş bölümleri
Şirket, faaliyetlerini Enerji Materyalleri, Geri Dönüşüm, Kataliz ve Performans Materyalleri olmak üzere dört bölüme ayırıyor.
Enerji Malzemeleri
Enerji Malzemeleri bölümü, elmas ve sert metal aletler için ince metal tozlarının yanı sıra pillerde, camda ve seramikte kullanım için kobalt, lityum ve nikel oksitleri ve tuzları da dahil olmak üzere endüstriyel kullanım için bir dizi özel metal ve metaloid ürün üretmektedir. Bölüm aynı zamanda hem optik lifleri, hem de yarı iletken gofretleri ve kızılötesi optikleri katkılamak için kullanılan germanyum ürünlerini üretmekte ve pazarlamaktadır. Birimin genel merkezi şirketin Antwerp yakınlarındaki Olen'deki fabrikasında olup dünya çapında birçok ülkede üretim ve ticari tesislere sahiptir.
Geri dönüşüm
Geri Dönüşüm iş bölümü dört ana faaliyeti kapsar: ilk ikisi ana faaliyet alanı, çeşitli değerli ve diğer demir dışı metallerin yanı sıra diğer ikisi olan selenyum gibi bazı ametallerin geri dönüştürülmesi ve rafine edilmesidir. Umicore, dünyanın en büyük değerli metal geri dönüştürücüsüdür. Rafinasyon sürecinden geçen malzemelerin çoğu (rafine etme ücretleri açısından yaklaşık üçte ikisi) çinko eritme endüstrisinden cüruf, mat ve speiss gibi demir dışı metallerin üretiminden elde edilen yan ürünlerdir ve elektroliz sırasında oluşan anot çamuru. Geri dönüşüm için kullanılan diğer malzeme kaynakları arasında cüruf, kullanılmış yakıt hücreleri, otomotiv ve endüstriyel katalizörler ve hurda elektronik ekipman bulunur. Üretimin genel merkezi Umicore'un Antwerp yakınlarındaki Hoboken'deki değerli metaller tesisinde, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki diğer tesislerle birlikte gerçekleştirilir.
Pil Geri Dönüşümü, dizüstü bilgisayarlardan, cep telefonlarından ve hibrit elektrikli araçlardan elde edilen kullanılmış şarj edilebilir pillerin geri dönüşümüne odaklanmaktadır.
Kuyumculuk ve Endüstriyel Metaller, mücevherat ve endüstriyel uygulamalar için yarı mamul değerli metal bazlı ürünler üretir ve mücevher endüstrisinden gelen hurda ve artıkların önemli ölçüde geri dönüşüm sağlamaktadır.
Almanya'nın Hanau kentinde bulunan Geri Dönüşüm kolu, endüstriyel müşterilere külçe biçiminde değerli metaller satan ve riskten korunma amacıyla ilgili finansal araçlara erişim sağlayan bir yönetim birimini de kapsamaktadır.
Kataliz
Umicore'un gelir açısından en büyüğü olan üçüncü iş segmenti, Otomotiv Katalizörleri ve Kıymetli Metaller Kimyası olmak üzere iki alt bölümden oluşmaktadır. Şirketin 1968'de araştırmaya başladığı bir alan olan otomotiv katalizörlerinde şirket, küresel pazar payında BASF Catalysts (eski adıyla Engelhard) ve Johnson Matthey'in ardından üçüncü sırada yer alıyor. Umicore, sorunlu Amerikan otomobil parçaları üreticisi Delphi'nin katalizör bölümünü Haziran 2007'de 55.6 milyon$'a satın alarak sektördeki varlığını artırdı. Ayrıca Umicore, 2017'de Haldor Topsøe'nin ağır hizmet dizel ve sabit katalizör işlerini satın almaya devam etti
Performans Malzemeleri
Performance Materials, başta değerli metaller ve çinko olmak üzere özel ürünlerin üretimine odaklanır. Beş iş birimi vardır:
Aynı zamanda De Beers ile bir ortak girişim olan Element Six Abrasives'de %40 hisseye sahiptir.
Ortaklık yapısı
9 Şubat 2011'de, beş kurum Umicore'da %3 veya daha fazla hisseye sahip olduğunu beyan etmişti: şirketin kendisi hazine hissesi (%6,19), Fidelity International (%6,75), BlackRock (%8,33), Ameriprise Financial (%3,00) ve Fidelity Yönetim ve Araştırma (%3,22). Şirketin halka açıklık oranı ise %100'dür.
Sponsorluk
Şirket, Avustralya Outback boyunca güneş enerjisiyle çalışan bir araba yarışı olan World Solar Challenge'ın 2005, 2007 ve 2009 sürümlerinde Leuven merkezli katılımcı isim sponsoru olarak hizmet vermektedir. Arabanın güneş hücrelerindeki germanyum substratları da Umicore tarafından sağlandı. Takım 2007 yarışını ikinci sırada tamamladı.
Oder–Neisse hattı
Oder–Neisse hattı, Almanya ve Polonya arasındaki uluslararası sınırın çoğunun temelidir. Esas olarak Oder ve Lusatian Neisse nehirleri boyunca uzanır ve kuzeyde, Szczecin ve Świnoujście (Almanca: Stettin ve Swinemünde) limanlarının hemen batısında Baltık Denizi ile buluşur.
Hattın doğusundaki ve 1937 Alman sınırları içindeki tüm savaş öncesi Alman toprakları (Weimar Cumhuriyeti'nin yaklaşık dörtte birini (% 23,8) oluşturuyor) savaş sonrası Potsdam Konferansı'nda kararlaştırılan değişiklikler uyarınca devredildi ve büyük bir kısmı Polonya'nın bir parçası oldu. Kuzey Doğu Prusya ile Alman şehri Königsberg'den (Kaliningrad olarak yeniden adlandırıldı) oluşan geri kalan kısım, Rusya SFSR'nin (bugün Rusya ) Kaliningrad Oblastı olarak Sovyetler Birliği'ne tahsis edildi. Bu bölgelerdeki Alman nüfusunun bir kısmı (1944 sonbaharında yaklaşık 12 milyon olduğu tahmin ediliyor) Kızıl Ordu'nun ilerlemesinden kaçmıştı.
Oder–Neisse hattı, 1950'den 1990'a kadar Doğu Almanya ile Polonya arasındaki sınırı belirledi. İki Komünist hükûmet 1950'de sınırı kabul ederken, Batı Almanya bir süre reddettikten sonra 1970'te çekincelerle sınıra bağlı kaldı.
Ocak 1992 ve ikincisi Haziran 1991'de imzalanan İyi Komşuluk Antlaşması ile birlikte iki ülke, sınırın her iki tarafında yaşayan hem Alman hem de Polonyalı azınlıklar için temel siyasi ve kültürel hakları tanıdı. 1990'dan sonra, Aşağı Silezya ve Warmia-Masuria gibi bölgelerde daha küçük bir varlıkla, başta Opole Voyvodalığı olmak üzere Polonya'ya transfer edilen bölgelerde yaklaşık 150.000 Alman hala ikamet ediyordu.
Sideroz
Sideroz (Siderosis), vücutta aşırı demir birikmesidir. Sideroza neden olan demir ya dış ortamdan gelir ya da vücutta açığa çıkan demir dokulara ve organlara birikir. Dış ortamdan gelen demir vücuda iki yoldan girer: (i) Solunum havasıyla gelerek akciğerlere birikir (akciğer siderozu); (ii) Sindirim yolu ile girerek bağırsaklardan kan dolaşımına ulaşır (sistemik hemokromatoz). Solunum yolu ile akciğerlere gelen demirin kaynağı, demir tozlarıyla karşılaşılan iş ortamlarıdır; özellikle demir doğrama ve kaynak işçilerinde görülür. Öteki pnömokonyozlarda olduğu gibi bir meslek hastalığıdır. Yalnızca demir tozları akciğerlerde önemli zararlara neden olmayabilir; ancak, taşlama işi yapanlarda demir tozlarıyla birlikte silisyum tozlarının da solunmasına bağlı siderosilikoz tablosundaki olumsuz etkiler çok daha güçlü olarak saptanır. Gözlere giren demir tozlarının aşındırıcı etkisi “oküler sideroz” olarak bilinen göz hastalığına neden olur; göz renginin değişmesi, katarakt ve gece körlüğüyle sonlanabilir.
Misimian İsyanı
Misimian İsyanı, 555 yılında Misimianların Bizans egemenliğine karşı çıkardığı isyandır.
İsyan
Misimianlar, Bizanslı general Soterichus'un Lazika'daki bir kaleyi Alanlara vereceğinden şüpheleniyordu. Bu yüzden iki Misimian lideri Soterichus ile görüşmeye gitti. Soterichus kendisi ile görüşmeye gelenleri küçük gördü ve onları hançerleyerek öldürdü. Liderlerinin öldürülmesine sinirlenen Misimianlar, aynı gece Bizans kampına saldırıp kamptaki herkesi öldürdüler. Daha sonra isyan çıkarak Misimianlar, Sasanilerin tarafına geçip yardım istediler. İsyanı bastıran Bizanslılar Misimianların elindeki Dzakhari Kalesi'ne saldırdılar. Kaledeki 600 Misimian'dan sadece 80'i kaçabildi. Bizansı isyanı bastırmasıyla Misimianlar yeniden Bizans'a itaat ettiler. Bizanslılar köylerde kalmayı güvenli bulmadığı için merkez Lazika'ya gitti. Misimianlar ise eski yaşamlarına geri döndüler.
İhsan Cemal Karaburçak
İhsan Cemal Karaburçak (d.1898 İstanbul – ö.10 Haziran 1970 Ankara) Türk ressam
Yaşamı ve kariyeri
İlk ve ortaokulu Beşiktaş Rüştiyesinde, liseyi Kabataş İdadisinde, yüksek öğrenimini P.T.T. Mektebi Alisinde yaptı. P.T.T. yönetiminde müfettişlikle başlayarak Telgraf İşleri Müdürlüğü'ne kadar çeşitli görevlerde bulundu. Avrupa’nın önemli kentlerinde bulundu. 1933 de Telgraf İşleri Müdürlüğü'nden ayrılarak Anadolu Ajansı'nda başyazarlık yaptı. 1944 den 1948 e kadar Bükreş'te Anadolu Ajansı’nı temsil etti. 1948 den 1949’un sonuna kadar başyazarlık görevini sürdürdü ve istifa etti. 1930 da Paris'te Ecole Universelle'e kaydoldu ancak buradaki katı öğretim kurallarının kendi düşüncesiyle örtüşmemesi nedeniyle kısa sürede ayrıldı. Otodidakt denilen kendisini yetiştiren ressamlardandır. 1949 yılından sonra yalnızca sanatla ilgilendi. Sergilerin seçici kurullarında görev aldı.1951 yılında ilk kişisel sergisini açtı. Düzenli olarak Devlet Resim Sergilerine katıldı. 1968'de "Soyut Peyzaj" adlı yapıtıyla 29. Devlet Resim ve Heykel Sergisi’nde ikincilik ödülü aldı. "Sanat Anlayışı" adlı broşürlerin dışında, çeşitli gazetelerde resim eleştirileri, sanat makaleleri yazdı.1956 yılında Ankara'da kendi adını taşıyan bir resim galerisi açtı ve bu galeriyi 9 yıl işletti. 1962'de Venedik Bianeli'ne katıldı. Türk Plastik Sanatçıları Derneği Genel Başkanı, Türkiye Sanat Tenkitçileri Cemiyeti üyesi, Türkiye Çağdaş Ressamlar Cemiyeti üyesi oldu ve Siyah Kalem Grubu kurucuları arasında yer aldı. Resimlerinde imzasını İCK olarak attı. Ankara yöresinin koyu mor ve lacivert renkler içinde geceye dönüşen görüntüsünü tuvallerine taşıdı.
Sanatı
1950’lerden sonra koyu tonları tercih eden Karaburçak, güneşin renkleri öldürdüğü, alacakaranlığın onları ortaya çıkardığını görüşündeydi. Bu nedenle toprak renklerini, donuk turuncu, yeşil, mavi ve özellikle mor renk kullandı. Ankara ve çevresinin kent dokusu ile doğasını soyut renk lekeleri olarak tuvallerinde işleyerek lirik soyut bir etki yarattı. Minyatürü andıran bir istif yöntemi uygulayan Karaburçak, perspektifi ön plana çıkarmadan kompozisyonlarını iki boyut üzerine kurdu.
Basiliano
Basiliano, İtalya'nın Friuli-Venezia Giulia bölgesinde bulunan Udine iline bağlı bir şehirdir. Trieste'nin 70 km kuzeybatısında, Udine'nin ise 12 km güneybatısında bulunur.
2017 yılı sayımlarına göre nüfusu 5.339 kişidir.
Büşra Akbaş
Büşra Akbaş, (d. 8 Mart 1995; Tarsus, Mersin) Türk profesyonel basketbolcu. 1,74 m boyundadır ve oyun kurucu pozisyonunda oynamaktadır. 10 yaşındayken BOTAŞ altyapısında basketbola başlayan Büşra Akbaş, günümüzde Hatay Büyükşehir Belediyespor forması giymektedir.
Kindle Direct Publishing
Kindle Direct Publishing, Amazon.com'un ilk Amazon Kindle cihazıyla eşzamanlı olarak Kasım 2007'de piyasaya sürülen e-kitap yayınlama birimidir.
Yazarlar, Whispernet aracılığıyla teslim edilmek üzere çeşitli biçimlerde belgeler yükleyebilir ve çalışmaları için 0,99 ila 200,00 ABD Doları arasında ücret talep edebilir. Bu belgeler 34 dilde yazılabilir.
Tarih
Amazon, Grinin Elli Tonu 'nun Kindle sürümünün Amazon'un kitabın basılı satışlarının iki katından fazlasını sattığını bildirdi ve Haziran 2012'de Kindle baskısı, Amazon'da bir milyondan fazla kopya satan ilk e-kitap oldu.
Amazon başlangıçta yazarlara KDP Select programında kitap başına belirli bir ücret ödedi ve okuyucunun kitabın en az %10'unu okumasını sağladı. Bu, daha uzun eserlerin yazarlarından eleştiri aldı çünkü bir okuyucu, yazarların herhangi bir ödeme alması için kitaplarından daha fazlasını okumak zorunda kalacak, daha kısa kitaplar yazanlar ise ücretleri daha kolay alabilecekti. Temmuz 2015'te, şirket Kindle Select ödeme yapısını sayfa başına model olarak değiştirdi.
2016 yılında Amazon, dört milyon e-kitap yayınladı ve bu başlıkların %40'ı KDP altında kendi kendine yayınlandı.
Nisan 2017'de Amazon, Word ve PDF dosyalarını Kindle uyumlu dosyalara dönüştürmek için bir uygulama olan Kindle Create'i piyasaya sürdü. Bu sürümden önce çeşitli dosya türlerini dönüştürmek için birden fazla Amazon uygulaması vardı.
Amazon KDP'de kendi yayıncılarına ödenen toplam telif ücreti 2018'de 260 milyon doların üzerindeydi ve 2019'da 300 milyon doların üzerine çıktı.
Bloglar için Kindle Publishing
Ars Technica ve TechCrunch gibi popüler medya tarafından yayınlanan bloglar, 2008 başlarından beri Kindle'da mevcuttur. Mayıs 2009'da program herkese açıldı. Aralık 2015'te, Kindle Publishing for Blog'lar için durum beta olarak listelendi.