Fizyoterapist
Tarihi
Hipokrat ve daha sonra Galen gibi doktorların, MÖ 460'ta insanları tedavi etmek için fizik tedavi, masajı, manuel terapi tekniklerini ve hidroterapiyi savunan ilk uygulayıcılar olduğuna inanılır. Profesyonel manada ilk fizik tedavi çalışmaları 17. yüzyılın başında Avrupa’da gerçekleşmiştir. 18. yüzyılda ortopedinin gelişmesinden sonra, eklemlerin sistematik egzersizi ile gut ve benzeri hastalıkları tedavi etmek için yeni aletler icat edilmiştir. Profesyonel bir grup olarak gerçek fizik tedavinin en eski belgelenmiş kökenleri, 1813'de manipülasyon ve egzersiz için Kraliyet Merkez Jimnastik Enstitüsü'nü (RCIG) kuran İsveç Jimnastiğinin Babası Per Henrik Ling'e kadar uzanır. 2014 yılına kadar, fizyoterapist için İsveççe kelime sjukgymnast = hasta olanlar için jimnastik yapan biri idi, ancak daha sonra unvan, diğer İskandinav ülkelerindekullanılan kelime olan fysioterapeut (fizyoterapist) olarak değiştirildi. 1887'de fizyoterapistlere İsveç Ulusal Sağlık ve Refah Kurulu tarafından resmi kayıt verildi. Kısa süre sonra diğer ülkeler de onu takip etti. 1894'de Büyük Britanya'da dört hemşire Chartered Society of Physiotherapy'yi kurdu. 1913'te Yeni Zelanda'daki Otago Üniversitesi'ndeki Fizyoterapi Okulu ve Portland, Oregon'daki Amerika Birleşik Devletleri 1914 Reed Koleji, yeniden yapılandırma yardımcılarından mezun oldu. Mesleğin başlangıcından bu yana, spinal manipülatif terapi, fizyoterapist uygulamasının bir bileşeni olmuştur. Modern fizik tedavi, 19. yüzyılın sonlarına doğru küresel ölçekte etkili olan ve fizik tedavide hızlı gelişmelere neden olan olaylar nedeniyle kurulmuştur. Kısa bir süre sonra Amerikan ortopedi cerrahları engelli çocukları tedavi etmeye başladı ve beden eğitimi ve iyileştirici egzersiz konusunda eğitimli kadınları çalıştırmaya başladı. Bu tedaviler 1916'daki Çocuk felci salgını sırasında uygulanmış ve daha da yaygınlaştırılmıştır. I. Dünya Savaşı sırasında, yaralı askerlerle çalışmak ve onlara fiziksel işlevi geri kazandırmak için kadınlar askere alınmış ve fizik tedavi alanı kurumsallaşmıştır. 1918 'de fizik tedavi uygulayan bireylere atıfta bulunmak için ''Yeniden Yapılandırma Yardımcısı" terimi kullanıldı. İlk fizik tedavi okulu, Birinci Dünya Savaşı' nın patlak vermesinden sonra Washington, DC'deki Walter Reed Ordu Hastanesinde kuruldu. Araştırma, fizik tedavi hareketini katalize etti. İlk fizik tedavi araştırması Mart 1921'de Amerika Birleşik Devletleri'nde "The PT Review" dergisinde yayınlandı. Aynı yıl, Mary McMillan Amerikan Kadın Fizik Tedavi Derneği'ni (şimdiki adı Amerikan Fizik Tedavi Derneği (APTA)) organize etti. 1924'te Georgia Warm Springs Vakfı, fizik tedaviyi Çocuk felci tedavisi olarak lanse ederek bu alanı destekledi. 1940'lar boyunca tedavi esas olarak egzersiz, masaj ve traksiyondan oluşuyordu. 1950'lerin başlarında, özellikle İngiliz Milletler Topluluğu ülkelerinde, omurga ve ekstremite eklemlerine yönelik manipülatif prosedürler uygulanmaya başlandı. Çocuk felci aşılarının geliştirildiği sıralarda, fizyoterapistler Kuzey Amerika ve Avrupa'daki hastanelerde normal bir olay haline geldi. 1950'lerin sonlarında, fizyoterapistler hastane temelli uygulamanın ötesine geçerek ayakta tedavi gören ortopedi kliniklerine, devlet okullarına, kolejler/üniversitelerin sağlık merkezlerine, geriatri ortamlarına (vasıflı bakım tesisleri), rehabilitasyon merkezlerine ve tıp merkezlerine geçmeye başladılar. ABD'de fizik tedavide uzmanlaşma, 1974'te ortopedi konusunda uzmanlaşmış fizyoterapistler için APTA'nın Ortopedi Bölümü'nün oluşturulmasıyla gerçekleşti. Aynı yıl Uluslararası Ortopedik Manipülatif Fizyoterapistler Federasyonu kuruldu, o zamandan beri dünya çapında manuel terapinin ilerlemesinde önemli bir rol oynamıştır. 1961’de Türkiye’de fizik tedavi alanı Hacettepe Üniversitesi’nde Prof. Dr. İhsan Doğramacı tarafından Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Yüksek Okulu’nun açılmasıyla fizyoterapistlik mesleğinin Türkiye’de temelleri atılmıştır.