cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hulk Hogan
Kariyeri
2022 yılında verdiği bir röportajda ''son 10 yılda 17 ameliyat geçirdim. Dizlerim sahte, sırtım metallerle dolu hatta yüzümün bir kısmı da metallerle dolu'' demiştir.
2023 yılında dostu Kurt Angle, Hogan hakkında 'belden aşağısını tamamen hissetmediğini ve ancak bastonla yürüyebildiğini' açıkladı.
Concordia (mitoloji)
Concordia, Roma mitolojisinde barış, esenlik, anlaşma ve uyum tanrıçasıdır. Zıttı Discordia'dır. Ona tapılan birçok tapınak mevcuttur, bunlardan en eskisi MÖ 376 tarihinde Marcus Furius Camillus tarafından yaptırılan ve Forum Romanum'da bulunan tapınaktır. Bu tapınak aynı zamanda Roma senatosu için bir toplantı yeri haline gelmiştir, Roma senatosu sık sık burada toplanmıştır. Çoğu zaman bir kâse ve barışın, zenginliğin sembolü olan içinden meyveler fışkıran bir boynuz (cornucopia) ile resmedilmiştir.
İbrahim Sesigüzel
İbrahim Sesigüzel ya da bilinen adıyla İbo (4 Mayıs 1950, Balıkesir - 26 Ekim 2003, İstanbul), Türk şarkıcıdır.
Yaşamı
Avusturya Lisesi mezunudur. Birçok farklı alanda eğitim aldı. Mönchengladbach Yüksek Tekstil Okulu, Konfeksiyon mühendisliği ile Berkeley Müzik Okulu Şan ve Müzik Teorisi bölümlerinde okudu. Amerika'da “Devletler Hukuku Politikası” üzerine, Norveç'te ise pedagoji eğitimi aldı ve futbol hakemliği üzerine kariyer yaptı. Türkiye'de 1970'li yıllarda 'Benim Balonlarım Vardı' adlı şarkı ile ünlenen Sesigüzel İbo adıyla tanınıyordu. Katıldığı bir yarışma sonucu birinci gelerek 14 yıl boyunca Norveç televizyonu orkestrasında solist olarak görev yaptı.
İbrahim Sesigüzel’in müzikle ilk karşılaşması, lise yıllarına dayanır. İlk olarak İlhan Feyman orkestrasında görünür. Sonra, Alaaddin Dal ve İstanbul Gelişim Orkestralarında solist olarak çalıştı. Daha sonra pedagoji eğitimi için gittiği Norveç’te solistliğe devam etti.
İbrahim Sesigüzel 1969 yılından sonra hep müziğin içinde olmuştur. Ama daha bildik popüler macerası ise 1977 yılında, basında çıkan bir haberle olur. Haber şöyledir; “Türk şarkıcı İbrahim Sesigüzel Almanya 'da yapılan Eurovision elemelerini Atilla Atasoy'un bestesiyle Silver Convention'u geride bırakarak kazandı.” “Buna ilk şaşıranların başında Atilla Atasoy gelir. Çünkü böyle bir şeyden haberi bile yoktur. İşin aslı hemen ortaya çıkar. Çünkü Almanya'da o seneki Eurovision Yarışması için ulusal bir yarışma yapılmamış, doğrudan Silver Convention topluluğuna Almanya'yı temsil görevi verilmiştir.” Bu haber sonrası Ajda Pekkan’ın vokalisti olarak görülür. O dönemde Ajda’yla yaşadığı anlaşmazlıklar İbo'yu daha da “olay adam” yapar.
1977 yılında A Yüzü'nde, “Benim Balonlarım Vardı”, B Yüzü'nde, “Şarkılar Ölmez” olan ilk 45'liğini yayınladı. “Benim Balonlarım Vardı” ile yılın “En İyi Çocuk Şarkıcısı” ödülünü aldı. Göbekli, büyük gözlüklü, papyonlu pantolon askılı ve balonlarla olan imajı ile öne çıktı.
Üç kez evlenen Sesigüzel'in ilk ve ikinci evliliğinden birer kız çocuğu var. Sesigüzel, altı yabancı dil biliyordu. 3 kez Türkiye Eurovision Finalleri'nde yarışan İbo, 1981'deki "Nerde O Eski Tangolar” şarkısıyla 5., 1986'da Nil Burak'la birlikte söylediği “Yaşa Yaşa” şarkısıyla 3. oldu, 1992'de “Ölüm” şarkısıyla yarıştı.
10 yıldır hastalığı bulunan İbo, 23 Ekim 2003'te, 3 yıldır yaşadığı Edremit'e bağlı Altınoluk'taki yazlığında fenalaştı. Edremit Devlet Hastanesi'ne, oradan da İstanbul'a götürülen şarkıcı 3 gün sonra kalp damar tıkanıklığı nedeniyle öldü, ölümünün ertesi günü Altınoluk'ta toprağa verildi.
Aşkın Gözyaşları (film, 1959)
Aşkın Gözyaşları, senaryo ve yönetmenliğini Nejat Saydam'ın üstlendiği 1959 yapımı Türk filmidir.
Yenice, İskilip
Yenice, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.
Uruguay'ın vize politikası
Vizeden muaf ülkelerden birinden gelinmediği sürece Uruguay ziyaretçileri, Uruguay dış temsilciliklerinden vize almak zorundadır.
Vize politikası
Aşağıdaki 71 ülkenin pasaport hamilleri 90 güne kadar vizesiz Uruguay'ı ziyaret edebilirler:
ID - Bu ülkelerin vatandaşları sadece kimlik kartı ile sınırı geçebilir. 1 - İngiliz vatandaşlarının tüm sınıfları da dahil olmak üzere. 2 - 30 gün maksimum kalış
Yenice, İskilip
Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 75 km, İskilip ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır.
NGC 1585
NGC 1585, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Çelikkalem takımyıldızı yönünde bulunur. Sc tipi bir sarmal galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1834 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Dea Dia
Dea Dia, Roma mitolojisinde büyüme, gelişmenin tanrıçasıdır.
Spes
Spes, Roma mitolojisinde umut tanrıçasıdır, umutun tecessümüdür, cismanileşmesidir. "Son tanrıça" olarak anılırdı, bu umudun insana kalan son kaynak, son şans olduğuna bir göndermedir. Forum Holitorium'da ona adanmış bir tapınağı bulunurdu. Genellikle elinde barışı ve bolluğu temsil eden meyve saçan boynuz - cornucopia ve bir çiçek ile resmedilmiştir. Yunan mitolojisinde Elpis olarak geçer.
Yüzmede dünya rekorları listesi
Yüzmede dünya rekorları listesi, yüzme kategorilerinde kaydedilmiş ve FINA tarafından onaylanmış en iyi dereceleri içerir. Rekorlar, uzun kulvar (50 metre) ve kısa kulvar (25 metre) yüzme havuzları için ayrı olarak tutulmaktadır.
Uzun kulvar rekorlarının kayıt altına alınması 1900'lerin başına kadar uzanırken, kısa kulvar rekorlarının kayıt altına alınmasına 1991 yılının Mart ayından itibaren başlanmıştır.
Aşağıdaki rekorların bazıları, poliüretan ya da tekstil dışı malzemelerden yapılmış mayolar giyen yüzücüler tarafından 2008 Şubat ayından 2009 Aralık ayına kadar olan zaman zarfında elde edilmiştir. Roma'daki 2009 FINA Dünya Şampiyonasının arifesinde, uluslararası yönetim organı 1 Ocak 2010'dan itibaren tekstil olmayan malzemelerden yapılan mayoların kullanımını yasakladı. Bu mayoların, daha büyük bedene sahip olan bazı sporcuların performansını diğerlerine oranla daha fazla artırıyor gibi görünüyor ve morfoloji ve fizyolojiye bağlı olarak diğerlerinden daha fazla kaldırma etkisi yaratıyordu.
Karma
{| class="wikitable" style="font-size:95% !Kategori !Derece !Yüzücü !Ülke !Tarih !Organizasyon !Yer ! !
Millî Egemenlik Anıtı
Milli Egemenlik Anıtı, Kuzey Kıbrıs'ın başkenti Lefkoşa'da Metehan Çemberi içerisinde yer alan anıt.
Sivil Savunma Teşkilat Başkanlığı, 4 Haziran 2007 tarihinde Lefkoşa Türk Belediyesi'nden Sivil Savunma Lefkoşa Bölge Müdürlüğü binasının önündeki Metehan Çemberi'nde anıt yapılması kararı alınması ile birlikte çalışmalara başladı. Anıt yapım aşamasındayken trafiği engelleyeceği iddiaları yüzünden sendikalar ve bazı siyasetçiler tarafından eleştirildi. Daha sonra ise Kıbrıs müzakerelerinin gerçekleştiği dönemde sol kesim tarafından "aşırı milliyetçi ve şovenist" görülmesi ve Metehan Kapısı güzergahında yer alması nedeniyle eleştirildi.
Eleştirilere rağmen 24 Temmuz 2009'da açılışı Cumhuriyet Meclisi Başkanı Hasan Bozer, Başbakan Derviş Eroğlu gibi üst düzey kişilerin katılımıyla gerçekleşti. Anıtın içerisinde yer alan 7 metrelik Mustafa Kemal Atatürk heykeli ise Tankut Öktem'in hazırladığı kalıptan yapıldı.
Buhara Emirliği
Buhara Emirliği (Özbekçe: Buxoro Amirligi, Tacikçe: Аморати Бухоро; 1785 - 1920), Aştarhan hanedanı'nın son hanı olan Ebül Gazi zamanında, Muhammed Rahim Han yönetimindeki Moğol kökenli Mangıtlar tarafından kurulan Özbek devleti. Moğol kökenli ancak Cengiz Han soyundan olmayan Mangitler 1747'de Buhara'yı işgal ederek 1753'de Emirliğini ilan etmişti. Dönemin Orta Asya'nın töresine göre Cengiz Han soyundan gelmeyen Han olamadığı için 1756'de "Amīr al-Mu'minīn" unvanını kullanmıştı. Ve 1785 yılında Aştarhan hanedanının Buhara Hanlığını yok etmişti.
1747 yılında Nadir Şah'ın ölümünden sonra, Muhammad Rahim Han, Abulfayz Hanı ve onun oğlunu öldürtür, böylece Canid hanedanlığı biter. Bundan sonra emirler kukla hanlara izin verirler, Abdul Gazi Han'ın ölümüne takiben, Mir Masum Shah Murat'ın tahta çıkması önü açılır.
Mangıtlar zamanında hanlığın sınırları daralmaya başladı ve 19. yüzyılın sonlarına doğru son merkez olan Buhara'nın da Rus işgaline uğramasıyla Buhara Hanlığı Rus boyunduruluğuna girdi ve 1920 yılındaki Sovyet işgaline kadar yarı bağımsız kaldı. Hanlık toprakları 1860'a kadar bugünkü Türkmenistan'ı, Özbekistan'ın batısını ve Kazakistan'ın güneybatısını kapsıyordu.
Hive Hanlığı ve Hokand Hanlığı ile birlikte Özbek üç hanlığı olarak anılmıştır.
Gelişim
Yedek askerlere her yıl sadece giyim için yeterli olan çok küçük bir maaş veriliyordu." Sıradan askerler yılda yedi tenge ve birkaç batman ekmek alıyordu. Ancak çoğu zaman bu yetersiz içeriği almıyorlardı. Buhara'daki kıtlık ve halk huzursuzluğundan sonra Emir Haydar, Hokand'a karşı yürüyüşe geçtiğinde, "ordusu için herhangi bir maaş ödememiş, ancak herkesin kendi hesabına bir akşam yemeği hazırlamasını emretmiş" gibi görünüyordu. Askerler at satın alamadılar ve üç bin kişi eşek üzerinde emiri takip etti.Emir seferini ertelemek ve Buhara'ya dönmek zorunda kaldı.İhtiyaç halinde Emir 30 ila 50 bin kişilik bir ordu toplayabilirdi.Belli bir sayı belirli bölgelerin (Semerkand, Ur-tube (İstaravsan), Hucend, Karategin, Hisar) hükümdarları tarafından 15-20 bine kadar asker konabiliyordu.Emir'in birliklerinin teşkilatında neredeyse hiçbir değişiklik olmadı. Geçen asra kıyasla Emir'in ordusunun komutanları arasında nakib, Mir-i Esad ve diğerlerinin mevkileri zikredilmektedir. Güneyli'ye göre birliklerin silahları kılıçlar, çakmaksız silahlar, mızraklar ve oklardı. Görünüşe göre tüzük, askeri, dahili veya koruma hizmeti yoktu. Orduda hizmet ve askeri seferlere katılım ortaçağ adetlerine dayanıyordu. İran büyükelçisi, Emir Nasrullah'ın (1826-1860) hükümdarlığı dönemindeki Buhara birlikleri hakkında şöyle yazar: "Askerler hangi yöne gönderilirse gönderilsin, seferleri kırk günden fazla sürmemelidir. Bu süreyi en az beş gün uzatma hakkının olduğunu belirten büyükelçi, seferin sonuçları ne olursa olsun, yani zafer veya mağlubiyet fark etmeksizin askerlerin kimlere, nereye dağıldıklarını ama bu geleneğin sadece Buhara askerleri tarafından değil aynı zamanda Hokand ve tarafından uygulanmadığını ekledi sözlerine ekledi.Askeri operasyonlar sırasında başka bir kural daha vardı: bir kale, yani kuşatılmış bir şehir, yedi gün içinde fethedilmelidir. Aksi takdirde, birlikler orayı terk ederlerdi. Büyük olasılıkla,bu,Orta Asya hanlıklarının ordu birliklerinin zayıflığından kaynaklanıyordu.
Düzenli ordu birlikleri
1920'de Emirliğin silahlı kuvvetlerinin düzenli bir ordu ve bir milis kuvvetlerinden oluştuğunu biliyoruz. Farklı kaynaklarda bu birliklerin sayısı değişir, ancak düzenli orduda 8.000'den fazla piyade ve 7.500 süvari vardı. Ayrıca 16 ila 40 top, bunların yaklaşık 10'u kuyduktan doldurmalı, yivli dağ toplarıydı. Çatışmalarda, eski modellerden yaklaşık 60 bakır ve demir namludan doldurmalı topu da kullanılıyordu. Yerel lordlar tarafından yönetilen ve toplanan milislerde 27.000 kadar adam; süvari ve piyade vardı. Milislerin önemli bir kısmı, hem çakmaklı hem de çifteli av tüfekleri kullanan veya yalnızca keskin uçlu silahlar taşıyan modası geçmiş ateşli silahlarla silahlanmıştı, ancak milisler arasında oldukça modern silahlarla donanmış küçük birlikler de vardı.
Buhara için model olarak, bazı yerel spesiyalitelerle Rus üniforması servis edildi. Çünkü başlıklar farklı türde şapkalardı ve çizmeler yerel Buharalıların kullandığı türdendi. Kıdemli subayların üniformaları farklı ihtişam ve özgünlükle süslenmişti, genellikle üniformalarda rütbe ayrımları için dikilmiş pahalı cüppeler kullanılıyordu. Çağdaşların sıklıkla dikkatini çeken bir özellikten bahsetmek imkansızdır - Buhara Ordusunda subaylar genellikle sadece farklı desenlerde değil, aynı zamanda farklı rütbeler ve farklı renk ve boyutlarda hem apoletler hem de omuz tahtaları giyerlerdi. Bazı alaylarda askerlerin omuz askılarına sarı şifreler çizilmişti, ancak aynı kişide farklı şifrelerle omuz askıları olabiliyordu. Dolayısıyla Buhara ordusundaki rütbe ayrımları sistemini göstermek mümkün değildir. Genel olarak askeri rütbeler, Rus ordusununkileri takip etti.
Emir'in ordusundaki rütbeler, Rus karşılığıyla şu şekilde adlandırılıyordu:
Alaman (Nefer) - Er; Dogbaşı - Astsubay; Çur ağası - Başçavuş; Mirzabaşı - (Genç) Teğmen; Yüzbaşı - Teğmen; Civası - Şabts (ast) yüzbaşı; Karavul begi - Yüzbaşı; Mirahur - Yarbay; Tok-Saba - Albay; Datho - Tümgeneral; Pervancı - Korgeneral.
Ordu iki kategoriye ayrıldı: dar anlamda askeri, ordunun askerleri ve komutanları - Sipo ve Emeldar'ın sözde askeri-idari yapısının temsilcileri. Ordu, öngörülen askeri üniformaları giydi. Emeldar Subayları genellikle pahalı kumaşlardan yapılmış, farklı tip ve desenlerde gümüş plakalarla süslenmiş geniş kemerlerle çevrelenmiş cüppeler giyerlerdi. Çok yüksek topuklu yüksek çizmeler giyerlerdi. Emeldarlar ayrıca küçük beyaz sarıklar takıyorlardı. Kılıçlar, özel bir tür yerel, güderi deriden (guzor) yapılmış bir kılıç kuşağına asılırdı. Bu gibi durumlarda genellikle daha geniş bir resmi kuşağın altındaydı.
Alayların alay bandoları vardı. Çeşit çeşit flüt (ney), kaval (surnay, karnay) ve davul çalarlardı.
Rusya'ya yaptığı bir ziyaretten sonra, ordusunda ne piyade ne de süvari muhafızları olmayan Emir, Rus Çarı örneğini izleyerek kendi muhafızlarını kurmaya karar verdi.
Emirin Kafkaslı Süvari Muhafızları(Kazak Alayları)
3 alay oluşturuldu - Rus Kafkas Kazakları gibi örgütlenmiş ve teçhiz edilmiş Terek, Kuban ve Arap (Türk yahut Türkî) alayları. Ayrıca bir süvari dağ topçu bataryası oluşturuldu ve uygun modern Rus teçhizatıyla donatıldı. Emir, Rus Terek Kazak ordusunda bir süvari generali olarak kayıtlı olduğu için Terek alayı en önemlisi olarak kabul edildi.
Kuban alayı Eski Kagan'da ve tren istasyonunda bulunuyordu. Alayın 360 adamı vardı. Alayın dörtte biri (tüm astsubaylar dahil) Mosin 3 hatlı tüfeklerle, geri kalanı Berdanlarla silahlandırıldı. Rus Ordusunda da kullanılan çeşitli model kılıçlar.
Arap alayının, Eski Buhara'nın her kapısında 100 ve Kazi Kalyan Bahçesi'nde 200 kişiden oluşan müfrezeleri vardı. Karışık silahlarla en fazla 500 kişiden oluşan bir alay. Buhara vatandaşları olan Türkmenlerden oluşan alay, Karşı, Guzara, Kreki-Kelif, Budarlık ve Tirmiz bekstvo'larında (bölgelerde) seferber edilecekti.
Emir'in Muhafızları
1918-1919'de, Buhara Ordusu üç Muhafız(serkerde) Alayı - "Serbaha", "Türkbaha" (Türk) ve "Arabbaha" (Arap) ile genişletildi.
Serbaha, Starai Mahasa'da bulunuyordu. Alay, dağıtılan "cilyau" taburu ve ayrıca Mlobaha'nın (Medsa Öğrencileri) gönüllülerinden oluşturuldu. 6 bayrakdan (yaklaşık 150 kişilik taburlar) oluşuyordu. Yaklaşık bin adam sayıldı. Hem yaya hem de at üzerinde hizmet verebilirlerdi. (Tanıklar, alayın askerlerini yaya ve atlı gördüler. Ancak alayın tüm askerlerinin süvari olarak kullanılıp kullanılamayacağı veya bu alayın özel bir binek birimi olup olmadığı bilinmiyor.) Mosin 3 hatlı tüfeklerle silahlandırıldı.
Türk alayı - birçok ziyaretçi tarafından Buhara Ordusunun en iyi alayı olarak görülüyor. "Serbaz-ı Piyade" olarak da biliniyordu. Kafkasya ve İran'da İngilizler tarafından kırılan kuvvetlerden ve Rus esaretinden kaçan Türk savaş esirlerinden Türk askerleri üzerine kuruldu. Ayrıca alayda 60-70 Afgan ve yaklaşık 150 Sart ve Kırgız vardı. Alayın 8'den fazla bayrakta 10 Türk subayı ve yaklaşık 1.250 adamı vardı. Alay; İngiliz tüfekleri, iki makineli tüfek ve 3 topla silahlandırıldı. Alayın ambulans arabaları vardı. Harmızas'ta yer almaktadır. Rus yapımı kaliteli ayakkabılar, Rus tipi mühimmat palaskaları giymişti.
Arap alayının 4 bayrağı vardı ve 400 kişiden oluşuyordu. Hem piyade hem de süvari olarak kullanılabilirdi. Muhtemelen etnik Araplar değil, Afganlar.
"Cumartesi piyadeleri" (üç tabur) 4,2 hatlı 2 numaralı Berdan tüfekleriyle silahlandırıldı. Askerler kışlalarda yaşıyorlardı veya daha doğrusu silahlarını orada bırakıyorlardı ve nöbet görevi yapmayan veya başka bir göreve atanan herkes gidebilirdi. nereye isterse. Her asker sadece tayin edilen dönemde görev yapacaktı.
"Salı günü piyade", 7 hatlı Rus namludan doldurmalı tüfekler veya Krnka tüfeklerle silahlandırıldı. Kışlalarda değil, hanlarda kiralık odalarda yaşıyorlardı. Silahları her zaman yanlarında kaldı. Askerlikten muaf oldukları süre geçimlerini sağlamak için kullanıldı. Askerler, ayakkabı tamiri veya diğer küçük el işleri gibi çeşitli basit işlerle uğraşıyorlardı.
Piyade:
Orduda, her biri dört bölükten oluşan 10 serbaz taburu vardı. Emir'in Ordusu "Cumartesi" ve "Salı" askerleri olmak üzere ikiye ayrıldı. Cumartesi adamları Cumartesi, Pazar ve Pazartesi günleri ve "Salı" adamları Salı, Çarşamba ve Perşembe günleri görev yaptı. Sabah iki saatlik bir toplantı vardı, günün geri kalanı nöbet görevleriyle geçti ve başka hiçbir şey yapılmadı.
"Cumartesi piyadeleri" (üç tabur) 2 numaralı 4.2 berdan hat tüfekleriyle silahlandırıldı. Askerler kışlalarda yaşıyorlardı veya daha doğrusu silahlarını orada bırakıyorlardı ve nöbet görevi yapmayan veya başka bir göreve atanan herkes nereye isterse gidebilirdi. Her asker sadece tayin edilen dönemde görev yapacaktı.
"Salı günü piyade", Rus namludan doldurmalı 7 hatlı tüfekler veya Krnka tüfeklerle silahlandırıldı. Kışlalarda değil, hanlarda kiralık odalarda yaşıyorlardı. Silahları her zaman yanlarında kaldı. Askerlikten muaf oldukları süre geçimlerini sağlamak için kullanıldı. Askerler, ayakkabı tamiri veya diğer küçük el işleri gibi çeşitli basit işlerle uğraşıyorlardı.
Serbaz'lar boş zamanlarında sıradan sivil kıyafetler giyiyordu.
Serbazlar maaş aldı - ayda yirmi Tenge (üç Ruble). Maaşın bir parçası olarak askeri üniforma verildi. "Cumartesi Piyadesi" kışlada nöbet tuttuğunda, her on adam için günde bir kase yulaf lapası alıyordu. Piyade askerlerinin hizmet ömrü, günlerinin sonuna kadar devam etti.
Rus İç Savaşı'nın patlak vermesi ve ardından Orta Asya'da meydana gelen gelişmeler (özellikle Kolesov harekatı) sonrasında Emir, ordusunu modern silahlarla yeniden silahlandırmaya karar vermek zorunda kaldı ve bunun için sert önlemler alındı. Bununla ilgili daha fazla bilgi Buhara Ordusu'nun silahlarına ayrılan bölümde ele alınacaktır.
Bazı Sarbaz taburları hakkında bilinen ayrıntılar:
Şirabüddin Taburu: Berdan tüfekleri ve 7 hatlı namludan dolma tüfeklerle donanmış 500-600 askere sahipti.
Zambulafur Taburu: Buhara tren istasyonlarında konuşlanmış. Berdan tüfekleriyle silahlanmıştı.
"Seyşambegi" Taburu'nun 2.000 kadar adamı vardı. Şehrin ve Emir'in kır evinin her kapısında, adamlarından bir bölük (200-250 erkek) konuşlandırıldı. Askerlerin yaşları 35 ile 60 arasında değişiyordu.
"Dumbula Pul" taburu. Adı, taburun başlangıçta Berdan tüfekleriyle silahlandırıldığını, ancak çatışma başlamadan önce 3 hatlı tüfeklerle yeniden silahlandırıldığını gösteriyor. Askerlerin büyük bir kısmı etnik Türkmendi. Taburdaki 200 asker çocuktu. Taburdan 50 kişilik bir müfreze Kuşbeg Sarayı'nda nöbet tuttu.
Buhara Ordusu, tamamen Afgan adamlar ve subaylardan oluşan 125 adam ve 12 makineli tüfek içeren bir makineli tüfek müfrezesine sahipti.
Buhara Polisi
Şehrin savunmasında polis aktif olarak yer aldı. Polis, Rus polisinin üzerine kalıplanmış ve üniformalı bir askeri teşkilata sahipti. Polis memurları - yaklaşık 60 adam "Nagan" ve "Bulldog" gibi tabancalarla, ancak nadiren "Browning" gibi tabancalarla silahlanmıştı. Yan silah olarak Buhara şaskaları taşınırdı. Polis yaşı 19 ila 50'dir. Polis memurlarının yarısı yaya, yarısı atlıydı. Kartuş keseler Afgan tarzında çapraz palaska olarak giyilirdi, ancak keselerin az bir kısmı Rus modelleriydi.
Kültür
16. yüzyıl civarında Avrupalı Yahudiler Orta Asya'ya gelmişler ve Bukhara emirliğine yerleşmişlerdir. Daha sonra bu Yahudilere Buhara Yahudileri denilmiştir.
Antoine-Jean Gros
Baron Antoine-Jean Gros (16 Mart 1771, Paris - 25 Haziran 1835, Sevr), Fransız ressamdı.
Çocukluğu ve eğitimi
Gros, mükemmeliyetçi bir öğretici olan minyatür ressamı babası tarafından altı yaşındayken çizim konusunda eğitilmeye başladı. 1785'in sonuna doğru Gros, kendi isteğiyle Jacques-Louis David'in atölyesine katıldı. Bu atölyeye düzenli şekilde devam ederken bir yandan da Collège Mazarin'de verilen dersleri takip etti.
Fransız Devrimi'nin zor şartları sebebiyle 1791'de babasını kaybeden Gros, kendi kaynakları ile geçinmek zorunda kaldı. Kendini tamamıyla mesleğine verdi ve 1792'de grand prixyi kazanmak için başarısızlıkla sonuçlanan bir denemeye girişti. Yaklaşık olarak bu dönemde, École des Beaux Arts'ın önerisiyle, Ulusal Meclis üyelerinin portrelerinin çizilmesiyle görevlendirildi. Ancak 1793'te, devrimin kötü yönde gelişmekte oluşu sebebiyle, Fransa'yı terk ederek İtalya'ya gitti.
Genova ve Bonapart
Ressam Cenova'da oldukça fazla sayıda minyatür üreterek hayatını kazanmaya başladı. Bir süreliğine Floransa'ya gitti. Cenova'ya döndükten sonra Joséphine de Beauharnais ile tanıştı ve arkadaş oldu. Onunla birlikte Milano'ya gitti ve burada, Joséphine'in eşi Napolyon Bonapart tarafından da iyi karşılandı.
15 Kasım 1796 günü Gros, Arcola Muharebesi'ne orduyla birlikte katıldı ve Bonapart'ın Fransa bayrağını buradaki köprüye dikişine şahit oldu. Bu olaydan çok etkilendi ve mesleğinin asıl amacının bu tür sahenleri resimlemek olduğuna karar verdi. Bonapart'ın verdiği inspecteur aux revues görevi sayesinde orduyla birlikte muharebelerde yer aldı. Ayrıca Bonapart Gros'u 1797'de, Louvre'u zenginleştirecek savaş ganimetlerinin seçilmesi için kurulan komisyona önerdi.
Paris'e dönüş
Gros 1799'da, kuşatılmış olan Cenova'dan kaçtı ve Paris'e gitti. 1801'de Capucinlere katıldı. 1802'de, Nazareth Savaşı'na ilişkin bir eskizi (şimdi Musée de Nantes'tadır) Fransız konsüllerinin verdiği ödüle layık görüldü. Ancak tablo, söylentiye göre Napolyon'un Jean-Andoche Junot'yu kıskanması sebebiyle, hiçbir zaman tamamlanmadı. Napolyon bu durumu Gros'a, kendisinin Yafa'daki veba hastanelerini ziyaret edişini anlatan bir tablo sipariş ederek telafi etti. Louvre'da bulunan Bonapart Yafa ' da Veba Kurbanlarını Ziyaret Ederken isimli bu tabloyu Aboukir Savaşı (1806 - Versay) ve Eylau Savaşı (1808 - Louvre) tabloları izledi. Bu üç resmin konuları - sevilen liderin vebalıları çekinmeden ziyaret edişi, muhteşem zafer anını hiçe sayışı ve zor kazanılmış bir muharebenin acı sonuçları sebebiyle üzüntü duyuşu - Gros'a asıl şöhretini kazandırdı.
Paris Salonu
Gros, Bonapart Yafa'da Veba Kurbanlarını Ziyaret Ederken isimli tablosunu ilk kez 1804'teki Paris Salonu'nda sergiledi. Bu resimle birlikte Gros başarılı bir ressam olarak değerlendirilmeye başladı. Resimde Napolyon'un bugün İsrail ve Suriye topraklarında yer alan Yafa'da kendi askerlerini ziyaret edişi betimleniyordu. Napolyın Mısır'ı fethetmek için bir savaşa girişmiş ancak başarısız olmuştu. Bu sırada adamları da veba salgınına yakalanmıştı. Napolyon'un bu hastaları neden ziyaret ettiğine ilişkin iki farklı fikir öne sürülüyordu; ya onları Yafa'da ölüme terk edip etmeme kararını vermeye çalışıyordu, ya da adamlarına moral aşılamaya gelmişti. Tablo, egzotik dekoru ve güncel bir olayı betimlemesiyle dönemdaşlarından ayrılıyordu.
1810 tarihli Madrid ' in Ele Geçirilişi ve Napolyon Piramitlerde (Versay) isimli tabloları, ressamın düşüşe geçtiğini gösteriyordu. 1812 tarihli I. François ve V. Charles (Louvre) portreleri nispeten başarılıydı. Ancak Gros'un son dönem çalışmaları arasında, gençliğindeki yaşama gücüne ve yeteneğe yaklaşabilen tek eseri, St. Genevieve'in kubbesinde 1811 ile 1824 yılları arasında gerçekleştirdiği dekorasyondu. XVIII. Louis'nin Ayrılışı (Versay) ve Madame d ' Angoulême ' nin Gemiye Binişi (Bordo), Louvre'daki Mısır Odası'nın tavan resimleri ve 1835'te sergilenen Herkül ve Diomedes isimli resmi, yaşlı ustası David'e sürekli danışmakta olan Gros'un, bir zamanlar oldukça parlak durumdaki şöhretine yükselmekte olan romantizm akımının verdiği zararı durdurma çabalarıydı.
Ölümü
Gros hayatının son döneminde "başarısız olduğunun bilinci ve eleştiriler sebebiyle çileden çıkmıştı". 25 Haziran 1835'te boğulmuş cesedi Sevr yakınlarında Sen Nehri'nin kıyısında bulundu. Şapkasından çıkan notta şunlar yazılıydı: Hayattan bıkmış ve onu katlanılır kılan son güzellikler tarafından da terk edilmiş olan adam, bunu sona erdirmeye karar verdi.
Şöhreti
Gros'un oldukça fazla öğrencisi vardı ve David Paris'i trerk ettiğinde öğrencilerini Gros'a devredince bu sayı daha da arttı. Ressam 1808'deki Paris Salonu'nda Eylau Savaşı isimli tablosunu sergiledikten sonra Napolyon imparatorluğunun baron unvanını kazandı. Bourbon Restorasyonu sırasında Enstitü üyeliğine getirildi, École des Beaux Arts'ta profesör oldu ve Saint Michel Nişanı alarak şövalye ilan edildi.
Bıktım Her Gün Ölmekten
Bıktım Her Gün Ölmekten, Osman F. Seden'in yönettiği 1976 yapımı Türk filmidir. Senaryosunu Erdoğan Tünaş'ın yazdığı filmin başrollerinde Orhan Gencebay ve Necla Nazır oynamaktadır.
Uhwudong
Uhwudong (Korece:어우동 ve 어을우동, 於宇同 ve 於乙宇同, ? - ö. 18 Ekim 1480) Koreli dansçı, yazar, sanatçı, ressam, şair, hattat.
Kapancık, Uşak
Kapancık, Uşak ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Geçmişte Kütahya ilinin Gediz ilçesine bağlı olan yerleşim, 1991 yılında İçişleri Bakanlığı tarafından Uşak merkez ilçesine bağlanmıştır.
Coğrafya
Köy, Uşak il merkezine 28 km uzaklıktadır. Uşak il merkezinin kuzey batısında, Kütahya-Uşak il sınırının hemen kenarında yer almaktadır.
Aleksandr Kolçak
Aleksandr Vasiliyeviç Kolçak (Rusçası: Алекса́ндр Васи́льевич Колча́к, 4 Kasım (Gregoryen takvimi) 1874 – 7 Şubat 1920), Rus deniz subayı, amiral, kutup araştırmacısı, Rusya İç Savaşı sırasında Bolşevik karşıtı Beyaz Ordu komutanı, 1918 yılında Rusya Beyaz Ordu Mareşalı Rus İç Savaşı sırasında gerçekleşen Beyaz Terör'ün en önemli komutanı.
Deniz mayınları uzmanı ve Rusya Coğrafya Derneği üyesi Port Artur Baskını sırasında gösterdiği yararlılıklardan dolayı altın kılıçla ödüllendirilir. Ayrıca Rus Coğrafya Derneğinin verdiği Büyük Altın Konstantin Madalyasına sahiptir.
Gençliği
Kolçak 1874 yılında Sankt-Peterburg’da asker bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Soyadı Türkçe olan Kolçak'ın iddialara göre atası Kolçak Paşa, Hotin'de kale komutanı olup Gagavuz ya da o dönemlerde Osmanlı etkisiyle Türkçe soyadı alan Moldovalı etnik kökenliydi. Kolçak Paşanın torunları daha sonraları Rusya'ya göç etmişti. Ancak bu iddialara dair net kanıt yoktur. Babası Sivastopol emekli bir deniz topçu generaliydi. 1854-55 yılları arasında Kırım Savaşı'nda savaşmış daha sonra Sankt Petersburg’da mühendislik yapmaya başlamıştır. Kolçak, ailesinden gelen telkine göre deniz subayı olacak şekilde eğitim alır. 1894 yılında Deniz Harp Okulundan mezun olur. Çok geçmeden Vladivostok’a tayini çıkar. Burada 1895 - 1899 yılları arasında görev yapar. 1899 yılında Kronstadt Üssüne gelir.
Kuzey Kutup seferi
1900 yılında hidrolog olarak Zarya (Rusçası: Заря, Şafak) gemisine tayin edilir ve Eduard Toll liderliğindeki Kuzey Kutup seferine katılır. Oldukça büyük sıkıntılar atlattıktan sonra Aralık 1902’de Rusya’ya geri dönebilir. Ancak seferin lideri ve Eduard Toll ile üç arkadaşı gemiden ayrılarak kuzeye gitmiş ve kaybolmuşlardır. Kolçak iki kez daha Kuzey Kutup seferine katılır ve bu alanda uzmanlaşır. Katıldığı bilimsel seferlerden dolayı Rus Coğrafya Derneği tarafından ödüllendirilecektir.
Port Artur’da
Rus-Japon Savaşı başladığında Mart 1904'te Port Artur’a gönderilir. Askold isimli kruvazörde görev yapar, sonrasında ise Serdityi muhribine komuta eder. Japon gemilerine karşı mayınlama işlemini başarıyla gerçekleştirerek Japon kruvazörü Takasago’nun batmasına yol açar. Bu başarısından dolayı Aziz Anna Nişanına (4. sınıf) layık görülür. Port Artur limanına Japon ablukası sıkılaşınca deniz topçu batarya komutanlığına getirilir. Muhasara sırasında yaralanır ve şehrin düşmesinden Japonlara esir düşer. Nagasaki’deki esir kampına götürülür, sağlık durumu kötü olduğu için savaşın bitmesinden önce Ruslara iade edilir. Nisan 1905'te Sankt Petersburg’a döner. Bilimler Akademisinde kutup seferlerinde elde edilen bulgular üzerinde çalışmaya başlar. Bilimsel eseri olan Kara ve Sibirya Denizleri Buzulları makalesi Rus İmparatorluk Bilimler Akademisi yayınlarından basılır ve döneminde konuyla ilgili yazılan en yetkin eserler arasında değerlendirilir. Bu dönemde Kolçak savaş sonrasında neredeyse tamamen tahrip edilen Rus donanmasının yeniden yapılandırılmasında görev alır. 1906 yılından itibaren Deniz Kuvvetleri Kurmay Başkanlığında görev yaptıktan sonra I. Dünya Savaşının çıkmasıyla beraber Baltık Donanması emrine girer.
I. Dünya Savaşı
Ağustos 1916’da koramiralliğe terfi edilir. Bu rütbeyi alan en genç subay unvanını alarak Oramiral Andrey Eberhardt’ın yerine Karadeniz Donanmasının başına geçer. Kolçak’ın başlıca görevi Osmanlı İmparatorluğuna karşı General Nikolay Yudeniç komutasında düzenlenen seferi desteklemekti. Aynı zamanda bölgede bulunan Alman denizaltı faaliyetine karşı da önlem alan Kolçak, Boğazların işgaliyle ilgili bir plan da hazırlamıştır. Kolçak, Karadeniz’de çok sayıda Osmanlı gemisi batırmış ve özellikle Zonguldak ile İstanbul arasındaki kömür ikmal seferlerine engel olarak büyük sıkıntı yaşanmasına neden olmuştur. 1916 yılındaki Trabzon harekâtına destek vermiş ve şehrin alınmasında yararlılık göstermiştir.
Kolçak döneminde Karadeniz Donanmasında bir facia da yaşanmıştır. 7 ekim 1916 günü Sivastopol limanında demirli bulunan Rus dreadnoughtu İmparatoriçe Maria (Императрица Мария) patlayarak batar. Patlamanın sebebi tespit edilememiştir.
1917
1917 yılındaki Şubat Devrimi ile birlikte Çarlık rejimi devrilince Karadeniz Donanması siyasi kaos ortamına düşer. Kolçak Haziran ayında donanma komutanlığından alındıktan sonra Sankt-Peterburg’a gider. Şehre geldiğinde Geçici Hükûmet toplantısına davet edilir. Burada Rus silahlı kuvvetlerinin içinde bulunduğu durumu ve moralsizliğini anlatır. Ona göre ülkeyi kurtarmanın tek yolu yeniden disiplini tesis etmek ve orduda ölüm cezasını yeniden işler hale getirmektir. Bu dönemde çok sayıda muhafazakâr yayın ve örgüt ondan gelecekteki diktatör olarak bahseden haberler yapmıştır. Bolşeviklere karşı ortaya çıkan çok sayıda irili ufaklı gizli örgüt Kolçak’tan liderleri olmasını isteyecektir. Bu şekildeki haberleri kendi iktidarı için tehdit olarak algılayan Geçici Hükûmet Savaş Bakanı Aleksandr Kerenski, Kolçak’ı uzaklaştırmak için askeri bir görevle ABD’ye gönderir. 19 Ağustos 1917’de Kolçak ve beraberindeki subaylar Petrograd’dan ayrılarak önce İngiltere, sonra da ABD’ye gitmek üzere yola çıkarlar. ABD ziyareti verimsiz geçer çünkü Kolçak ABD’ye vardığında artık Boğazlar burada ilgi çekmeyen bir konu hâline gelmiştir. Kolçak ABD’de bazı askeri temaslardan sonra Japonya üzerinden Rusya’ya dönmeye karar verir.
Rusya İç Savaşı
Kolçak, Bolşevikler Ekim Devrimi ile iktidarı aldıkları sırada Japonya ve Mançurya’dadır. Geçici Hükûmet taraftarı olan Vladivostok’a vardığında 1918 yılına gelinmiştir. İtilaf Devletlerinin Almanya İmparatorluğuna karşı verdiği savaşın haklı bir savaş olduğunu düşünen Kolçak, Bolşeviklerin devrilerek I. Dünya Savaşına devam edilmesini savunan Geçici Hükûmetin yeniden iktidara gelmesini savunur. Bu yönde İngiliz temsilcilerle ve İngiltere askeri misyon şefi General Alfred Knox ile görüşür. İngiltere, Kolçak’ın Bolşevikleri devirebilecek ve Rusya’nın yeniden savaşa dahil olmasını sağlayabilecek bir önder olduğunu düşünerek ona destek vermeye karar verirler. Omsk’a dönen Kolçak artık iyice şiddetlenmiş olan Rus İç Savaşındaki Beyaz Ordu saflarına katılır. Sibirya Bölgesel Hükûmetine katılan Kolçak, hükûmet üyeleri tarafından sadece prestijli bir isim olduğu ve İngilizlerle iyi ilişkilerinden dolayı kapsanmıştır.
Kasım 1918’de Bolşevik karşıtları arasındaki çelişkiler su yüzüne çıkmaya başlamış ve Komuch yönetimi devrilmiştir. Kolçak Omsk’dan 16 Kasım günü döner. Darbeyi yapan askeri personel Kolçak’dan iktidarı almasını isterlerse de Kolçak onları reddeder. 18 Kasım günü Komuch’un SR üyesi bileşenleri Ataman Krasilnikov komutasındaki Kazaklar tarafından tutuklanır. Komuch’un SR üyesi olmayan üyeleri oybirliğiyle Kolçak’ın diktatörlük yetkileriyle başa geçmesini isterler. Kolçak Yüksek Yönetici (Rusçası: Verkhovnyi Pravitel) olarak başa geçer ve kendisini oramiralliğe terfi ettirir. Tutuklanan SR yöneticiler Sibirya’dan ülke dışına atılır ve sonunda Avrupa’ya giderler. İktidarı alan Kolçak, Bolşevizmi yenmenin esas amacı olduğunu ve Rus halkının istediği yönetimi seçmeye karar verebilmesi için öncelikle Bolşeviklerin yenilmesi gerektiğini açıklar. Rusya’da bulunan SR liderleri Kolçak darbesini kınarlar ve Kolçak’ın öldürülmesi gerektiğini belirten açıklamalar yayınlayarak halkı ayaklanmaya teşvik ederler. Omsk’da 22 Aralık 1918 günü SR üyelerinin öncülüğünde başlayan ayaklanma Kazaklar ve bölgedeki Çekoslovak Lejyonu tarafından kolaylıkla bastırılacak ve 500’e yakın SR üye ve sempatizanı derhal öldürülecektir. Bundan sonra Ocak 1919’da SR Merkez Komitesi Bolşevik iktidarını tanıyacak ve üyelerine Kızılordu’ya katılma çağrısı yapacaktır. VtsIK da Bolşevik karşıtı eylemlerde bulunmamış SR üyelerine yasal haklarını iade edecektir.
Kolçak iktidarında sert diktatörce kararlar alacaktır. Siyasi rakiplerini hapse attıracak, Şubat Devriminden sonra çalıştıkları fabrikaların yönetimini alan işçileri uzaklaştıracaktır. Fabrikaları eski patronlarına geri verecek, sendikaları kapatacak ve Sovyet organlarını tasfiye edecek, komünistleri tutuklayacaktır. Rusya’nın dış borçlarını kabul etmekte ve bu şekilde İtilaf Devletlerinin desteğini sağlama alacağını düşünmektedir. Güçlü bir orduya ihtiyacı olduğunun bilincindedir. Israrla siyasi bir yöneliminin olmadığını ve tek amacının Bolşevikleri yenmek olduğunu açıklasa da icraatları patron tarafında ve monarşiye dönüş yanlısı olarak değerlendirilebilmektedir. Monarşiye özlemi uyguladığı tarımsal yasalarla açıkça görülebilmektedir. Kolçak Çarlık rejimindeki toprak kanunlarını geri getirmiş ve büyük toprak sahiplerinin haklarını yeniden tesis etmiştir. 1917 yılındaki Şubat Devriminden beri büyük bir siyasi gelişkinlik ve örgütlülük içinde Rus işçileri ve yoksul köylüleri bu uygulamalara karşı ayaklanmıştır. Kolçak bu ayaklanmaları büyük bir şiddetle bastırmış ve sadece Ekaterinburg’da 25 bin kişi öldürülmüştür. Mart 1916’da Kolçak bir generaline yerel ayaklanmaların bastırılması için Japonların Amur bölgesinde uyguladığı sistematik katliam taktiğini önermiş ve Japonları övmüştür. Bu dönemde Kolçak askerlerinin top ateşiyle köyleri haritadan sildiği, kitlesel kırbaç uygulamasıyla halka işkence ettiği ve sayısız isyancının kurşuna dizildiği Menşevik gazetesi Vsegda Vperied’de iddia edilir. Kolçak’ın karşı-devrimci uygulamaları daha Kızılordu birlikleri bölgeye gelmeden kırsalda askerlerinin yenilgi alarak iktidarının sarsılmasına yol açar. 1919 yaz aylarında Altay ve Yenisey bölgesinde 25 bin kişilik Sibirya Köylü Kızılordusu ve partizan birlikleri toplamı 100 bin kişiye ulaşacak ve Kolçak egemenliğini sarsacaktır. Şubat 1920’ye gelindiğinde amur bölgesinde 20 bin partizan Bolşevik iktidarını yeniden tesis etmiştir. İngiliz tarihçi Edward Halett Carr ise Kolçak, Yudeniç, Denikin ve Wrangel’in askerî harekâtlarının muazzam büyüklükte trajik hatalar olarak tanımlar.
Diktatör
Kolçak komutasındaki Beyaz Ordular ilk başlarda başarı kazanacaktır. Kolçak kara savaşında tecrübesiz olduğu için komutayı D.A. Lebedev, Paul J. Bubnar ve kurmay ekibine bırakmıştır. Anatoly Pepelyayev komutasındaki Beyaz Ordu ve Radola Gajda komutasındaki Çekoslovak Lejyonu Aralık 1918’de Perm’i ele geçirir. Plana göre Gajda Arhangelsk’i alacak ve Ufa ele geçirilecek, Ataman Dutov komutasındaki Kazaklar Samara ve Saratov’u alacaktı. Kolçak 95 bin Kızılordu askerine karşı 100 bin askerle savaşacaktır. Ayrıca İngiliz General Knox da Kolçak ordusuna silah ve mühimmat desteği sağlar. Beyaz Ordu Mart 1919’da Ufa’yı alacak ve İdil Nehri üzerindeki Kazan ve Samara’ya doğru ilerleyecektir. Yeni oluşturulan ve deneyimsiz Kızılordu geri çekilecek ve zaman kazanacaktır. Nisan ayıyla beraber çok geniş arazileri alan Beyaz Ordu hatları arasında iaşe ve mühimmat sıkıntısı baş gösterecek, yorgun askerler karşılarında sayıları artmış ve deneyimli Kızılordu’yu bulacaklardır.
Kolçak olası müttefikleriyle de sorunlar yaşar. Çekoslovak Lejyonu bölgede bulunsa da yeni komutanları Maurice Janin SR yanlısıdır ve Kolçak’ı İngilizlerin elinde bir kukla olarak görerek destek vermez. Kendi planlarını yürürlüğe koyarak bölgede işgal hayalleri kuran Japonlarla da arası iyi değildir. Japonlar bölgede Rusya’dan koparacakları ve bağımsızlığını ilan edecekleri bir sömürge hayallerine Kolçak’ın onay vermeyeceğinden hareketle Kazaklarla işbirliği yapmaktadırlar. Bölgede bulunan Bolşevik karşıtlarından 7 bin askere sahip ABD ordusu komutanı General William Graves ise Kolçak’ı monarşi yanlısı bir otokrat olarak gördüğü için sevmemekte ve desteklememektedir.
Yenilgi ve ölüm
Kızılordu yeniden örgütlenip saldırıya geçtiğinde Kolçak’ın elindeki topraklar hızla erir. 1919 yılından itibaren gerilemeye başlar ve egemenliği altındaki bölgelerde isyanlar patlak verir. Kızılordu saldırıları Nisan 1919’da şiddetlenecek ve çok kanlı çarpışmalar yaşanacaktır. Ufa 9 Haziran günü Kızılordu’nun eline geçer ve Mihail Tuhaçevski komutasındaki Bolşevik kuvvetler Beyaz Ordu hatlarını yarar. Ural Dağlarını aşan Kızılordu hızla ilerler ve Beyaz Ordu çember içine alınmamak için geri çekilir. Çelyabinsk 25 Temmuzda düşer. Beyaz Ordu Tobol ve Ishim Nehri kıyılarında Bolşevikleri durdurmayı başarırlar. Burada Ekim ayına kadar cephe değişmez ancak Beyaz Ordu sürekli kan kaybetmekte ve yedekler gelmemektedir. Sürekli sayısı artan Kızılordu ise Beyaz Ordu saflarını dövmektedir. Hat Kasım ayında yeniden yarılır ve Beyaz Ordu Omsk’a düzensiz bir şekilde geri çekilir. Kızılordu yeniden toplanıp güney cephesindeki Denikin’e saldırmak için hazırlıklara başlar.
Kolçak başka cephelerden de sıkıştırılmaktadır. Yerel muhalifler ona cephe alırken, İtilaf Devletleri verdikleri desteği geri çekmektedir. Kolçak’ı destekleyen İngilizler bile artık diğer Beyaz Ordu komutanı Denikin’den medet ummaktadır. Çekoslovak Lejyonunun eski komutanı Gajda, Kolçak’a başkaldırsa da isyanı bastırılır. Omsk 14 Kasımda direniş göstermeden Kızılordu tarafından alınır. Şehirde büyük miktarda cephanenin yanı sıra 50 bin Beyaz Ordu askeri ve 10 general ele geçirilir. Kolçak Omsk’dan 13 Kasımda kaçarak Irkutsk’a doğru yola çıkmıştır. Çekoslovak Lejyonunun kontrolündeki Sibirya tren hattında ilerlerken treni lejyon tarafından durdurulur. Bu sırada Irkutsk’un artık Bolşeviklerin müttefiki olan SR’ların da aralarında bulunduğu sosyalistlerin eline geçtiğin ve ilerlemesine izin verilmediğini öğrenince 4 Ocak 1920 günü görevlerinden istifa ettiğini açıklar. Görevi Denikin’e, kendisine bağlı olan ve Irkutsk’da bulunan silahlı kuvvetlerinin komutasını da Ataman Semyonov’a bıraktığını ilan eder.
Geleneği
Amiral Kolçak, iktidarı aldığı süreden ölümüne kadar geçen süre içinde başarılı bir yönetici olamamıştır. Askeri komutan olarak başarılı olamamış, diğer Beyaz Ordu komutanları olan Yudeniç veya Denikin ile koordine hâlinde olamamıştır. Bolşevik karşıtı ülkeler olan Finlandiya veya Polonya gibi ülkelerle ortak harekât için çabalarda bulunsa da Bolşeviklerle son derece kanlı savaşlarda bulunmuş bu ülkeleri yeniden savaşa ikna edememiştir. İngiltere’den olağanüstü bir destek alsa da hiçbir İtilaf Devleti ülkesi tarafından resmen tanınmamıştır. Bölgedeki Bolşevik karşıtı en disiplinli ve en güçlü silahlı birlik olan Çekoslovak Lejyonu ile ilişkileri sürekli gergin olmuş, bu kuvvetten faydalanamamıştır. Kendisini monarşi yanlısı gördüğü için desteklemeyen ABD askeri birliklerinin komutanı General Graves’den de askeri yardım görmemiştir.
Sovyet iktidarı döneminde vatan haini konumunda olan Kolçak, Sovyetler Birliğinin dağılmasından sonra yeniden keşfedilmiştir. Kendisini vatanını kurtarmaya çalışan bir lider olarak gören çevreler Kolçak’ın itibarının iade edilmesi için açılan davalar 1999 yılında Bölge Askeri Mahkemesi ve 2001 yılında Rusya Federasyonu Yüksek Mahkemesi tarafından reddedilmiştir. Buna rağmen Kolçak’ı anmak için yapılan heykeller Sovyet gazileri ve komünistlerin muhalefetine rağmen 2002 yılında Sankt Petersburg’da, 2004 yılında da Irkutsk’da inşa edilmiştir. Ayrıca adının verildiği bir ada da bulunmaktadır.
Popüler kültüre etkileri
Amiral Kolçak’ın hayatının anlatıldığı Amiral (Адмиралъ) isimli Rus yapımı film 9 Ekim 2008’de yayınlanmıştır. Yönetmenliğini Andrey Kravçuk'un yaptığı filmde Amirali aktör Konstantin Habenski canlandırmaktadır.
Akdeniz (anlam ayrımı)
Akdeniz, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Kiel İsyanı
1918'de Almanya'da çıkmış askeri sebepli isyan. Almanya, I. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru Müttefiklerle olası bir ateşkes ihtimalini düşünmeye başladı. O zamanlar Alman donanması isyankar bir durumdaydı. Alman Yüksek Denizler Donanması, İngilizlere karşı büyük bir deniz savaşı için Kuzey Denizi'ne gitme emri aldığında Kiel'deki Alman mürettebat ayaklandı.
Foggia Calcio
US Foggia 1920 yılında kurulmuş italya merkezli futbol kulübü.
Kadro
Güncelleme 4 Şubat 2012
Çallıca, Burdur
Çallıca, Burdur ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Eğneş olarak geçmektedir. Köy daha önceleri Yeşilova'ya bağlıyken 1950'de Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Coğrafya
Burdur il merkezine 47 km uzaklıktadır.
Kebeli, Cizre
Kebeli, Şırnak ilinin Cizre ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
M.Ö. 1894 yılında Birinci Babil Devletinin başkentliğini yapmıştır. Halen köyde Babil ve Hammurabi efsanevi hikâyeleri anlatılmaktadır. Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Babil olarak geçmektedir. Daha önceleri Mardin ili Cizre ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında yeni kurulan Şırnak ili Cizre ilçesine bağlanmıştır.
Kebeli Köyü tarihi dikdörtgen biçiminde surlarla çevrilidir. Dış kaleyi oluşturan bu surlarda yaklaşık 30 adet burç vardır. İç kale ise daire biçimindedir. Surlar yontulmamış bazalt kayalardan, yapılar ise beyaz kalker taştan yapılmıştır.
Coğrafya
Köy, Şırnak il merkezine 75 km, Cizre ilçe merkezine 33 km uzaklıktadır. Köy, Cizre'nin güneybatısında, Suriye sınırı yakınında ve /numaralı Nusaybin-Cizre devlet/uluslararası yoluna 5,2 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
Ada göre yazarlar listesi: C-Ç
A – B – C-Ç – D – E – F – G – H – I-İ – J – K – L – M – N – O-Ö – P – Q – R – S-Ş – T – U-Ü – V – W – X – Y – Z
NGC 1586
NGC 1586, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Tay takımyıldızı yönünde bulunur. Sbc tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. Alman astronom Heinrich d'Arrest tarafından 1861 yılında 27,94 cm (11 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Niksar
Niksar, Tokat ilinin bir ilçesi ve bu ilçenin merkezi olan bir yerleşim yeridir. 1891 yılından beri belediye teşkilatına sahiptir.
Tarihçe
Pers İmparatorluğu’nun sona ermesiyle kurulan Pontus Krallığı döneminde Caberia adıyla anılan Niksar, sayfiye alanlarına pek çok tapınak, saray ve yerleşim birimi inşa edilmiştir. MÖ 72 yıllarında Romalılar'la Pontuslular arasında cereyan eden Mithridatis Savaşları'nın üçüncüsü Niksar’da yapıldı ve şehir Romalılar'ın hakimiyetine geçti. Romalılar, şehre Neocaesarea (Kayser'in yeni şehri) adını verdi ve Neocaesarea ismi, zaman içinde Niksar 'a dönüşmüş.
Niksar, Romalılar döneminde ayrıca Diospolis, Sebaste isimleriyle anılmıştır. 1672 yılında Niksar’a gelen Evliya Çelebi ise Seyahatname’sinde Niksar ismi hakkında şöyle bir hikâyeyi nakleder:"Bu Niksar'ın doğusu Nik Hisar, yani iyi hisar olup, hafifletmek suretiyle yanlış olarak Niksar denir."Roma İmparatorluğu'nun MS 395 yılında ikiye bölünmesiyle Niksar, Bizans egemenliğine girdi. 11'inci yüzyılda Türkler'in Anadolu’ya yaptıkları akınlarda 1067 yılında Alp Arslan'ın komutanlarından Afşin Bey tarafından fethedildi, ancak 1068 yılında tekrar Bizans’ın eline geçti. Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında ise Artuk Bey tarafından fethedilen Niksar, 1073'te tekrar elden çıktı.
Niksar’ın asıl fatihi Danişmendli Devleti’nin kurucusu olan Gümüştegin Melik Ahmed Gazi oldu. Danişmend Gazi, fetihten sonra Niksar’ı sahil Rumlarına karşı mücadelede kendisine hem bir üs hem de bu devletin başkenti olarak seçmiştir. Bu dönemde Niksar ilim ve kültür merkezi haline gelmiştir.
1175’te II. Kılıçaslan zamanında Selçuklu topraklarına katılan Niksar, Moğol istilası ile 1341’de önce Eretna Devleti’nin daha sonra da Tacettinoğulları Beyliği’nin hâkimiyetine girmiş ve bu beyliğin merkezi olmuştur.
1387 yılında Niksar’ı ele geçiren Kadı Burhaneddin’in bir savaşta öldürülmesi üzerine bölge halkı Yıldırım Bayezid’tan yardım istemiş ve Yıldırım Beyazıt’ın oğul Süleyman Çelebi 1398’de Niksar’ı Osmanlı topraklarına katmıştır.
Fatih Sultan Mehmet’in Trabzon Seferi, Yavuz ve Kanun’nin doğu seferleri sırasında uğradıkları Niksar, Osmanlılar'ın son yıllarında Tokat sancağına bağlı bir kaza olarak varlığını sürdürdü.
Niksar, 1867'de Trabzon Vilayeti'nin kurulmasından sonra, bu vilayetin Canik sancağının Ünye kazasına bağlı bir nahiye oldu. Trabzon vilayetinin ilk salnâmesi olan 1869 tarihli salnâmeye göre, Niksar nahiyesinin sadece erkek nüfusu tespit edilmişti. Buna göre Niksar nahiyesinde 6.636 Müslüman erkek, 648 Rum erkek ve 665 Ermeni erkek yaşıyordu. Toplam erkek sayısı, 7.950 kişiydi. Bu tarihte sadece yetişkin erklerin tespit edildiği bilinmektedir. Bu durumda Niksar nahiyesinin tahmini toplam nüfusu yetişkin erkeğin dört katıdır. Buradan hareketle bu nüfusun 31.800 kişinden oluştuğu söylenebilir.
Bu tarihte Niksar nahiyesi 116 köyü kapsıyordu ve nüfusunun yüzde 16,5'i Hıristiyanlardan oluşuyordu. Trabzon Vilayeti sınırları içinde yaşayan Rumlar, Trabzon Rum Metropolitliği’ne bağlıydı. Trabzon kentinde olan bu metropolitlik, dört piskoposluktan oluşuyordu. Bunlardan biri Niksar Piskoposluğu’ydu. Niksar'ın yanı sıra Ordu, Fatsa, Ünye ve Terme kazalarında yaşayan Rumlar, Niksar kasabasında bulunan bu piskoposluğa bağlıydı.
Tarihî geçmişinin simgesi olarak Roma, Bizans, Selçuklu, Danişmendli ve Osmanlı Devleti’nden kalma pek çok eser hala şehrin tabii bir parçası olarak ayaktadır. İstiklal Savaşı sırasında Rum ve Ermeni çetelerinin baskılarıyla karşılaşan Niksar, diğer taraftan memleketimizi işgal eden düşmanlara karşı, 16 Haziran 1919’da İzmir’in İşgali'ni protesto etmek amacıyla Anadolu’daki ilk mitinglerden birini gerçekleştirerek, cumhuriyetten bugüne kadar varlığını sürdürmektedir.
20 Haziran 1919’da İzmir’in Yunanlar tarafından işgal edilmesi üzerine Tokat’taki ilk toplanma Niksar’da yapıldı. Binlerce kişinin katıldığı toplanma sonunda Redd-i İlhak Cemiyeti Reisi Hacı Mahir Bey’in imzası ile İtilaf Devletleri temsilcilerine aşağıdaki metinle telgraf çekilmiştir. Niksarlılar!
Hukûkun hâmisi olduğunu iddia eden Wilson’a ve diğer devletlere müracaat ediyoruz. Artık bizim feryadlarımıza kulak tıkamayınız. Bizim tamamiyet-î mülkiyemize, mevcudiyet-î millîyemize tecâvüze devamı kastediyorsanız, en kısa yol bizi öldürmektir.
Geliniz, öldürünüz!