cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lambdaistanbul
Kapatma davası
İstanbul Valiliği İl Dernekler Müdürlüğü (İVİDM) 25 Mayıs 2006 tarihinde Lambdaistanbul'un tüzüğünün incelenmesi için İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi Başkanlığına yazı yazarak görüş istedi. İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi Başkanlığı ise tüzükte gerekli incelemeleri yapıp 01 Haziran 2006 tarihinde İVİDMe yazdığı cevabi yazıda Dernek Tüzüğü’nün: İVİDM; İçişleri Bakanlığı Dernekler Dairesi Başkanlığı’nın değerlendirmeleri doğrultusunda 09 Haziran 2006 tarihinde Dernek Yönetim Kurulu Başkanlığı’na tüzükte noksanlıkların olduğu ve noksanlıkların 30 gün içinde giderilmesi gerektiğine dair bildirimde bulundu. Dernek Yönetim Kurulu’nun tüzükte olduğu iddia edilen noksanlıkları gidermeyeceğini bildirmesinden dolayı, İVİDM derneğin feshi için 18 Temmuz 2006 tarihinde Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı'na başvurarak dava açılmasını talep etti. Savcı Muzaffer Yalçın 08 Şubat 2007 tarihinde Dava Açılmasına Yer Olmadığına Dair Karar verdi.
İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin; Cumhuriyet Savcısının vermiş olduğu takipsizlik kararının kaldırılması kararı gereğince Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığı Lambdaistanbul'un feshi için 11 Haziran 2007 tarihinde dava açtı. Beyoğlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde 2007/190 Esas numaralı dosya ile Derneğin feshi davası 19 Temmuz 2007 tarihinde başladı. Yargılamanın ikinci oturumunda savcılık dosyanın bilirkişiye gitmesini talep etti. Yargılama sürecinde Derneğin feshine dair hiçbir kanıt bulunmamasına rağmen 29 Mayıs 2008 tarihinde Derneğin feshine karar verildi.
Absolution
Absolution şu anlamlara gelebilir:
Hacı Mustafa Beynamlı
Hacı Mustafa Efendi (Soyadı Kanunu'ndan sonra Hacı Mustafa Beynam), Osmanlı Meclis-i Mebûsanı'nda ve TBMM 1. Dönem'de Ankara milletvekilliği yapmış bir din adamıdır.
1866'da Ankara'nın Bala ilçesinde doğdu. Babası Hacı Halil Efendi'dir. İlk öğrenimini köyünde, orta öğrenimini de Bala'da tamamladı. Daha sonra Konya medreselerinde öğrenim görerek müderrislik icazeti aldı.
Öğrenimi sonrasında Ankara Kocabey Medresesi'nde müderris olarak göreve başladı. Bu görevde iken, II. Meşrutiyet'in ilanından (1908) sonra toplanan Osmanlı Mebusan Meclisi'ne 17 Mayıs 1908'de Ankara Milletvekili seçildi. Sonraki Dönemde yeniden milletvekili olarak yasama görevini 5 Ağustos 1912'de Meclisin feshine kadar sürdürdü. Milletvekilliği sona erince Ankara'ya müderrislik görevine döndü.
Sarah Snook
Sarah Snook (d. 1 Aralık 1987), Avustralyalı televizyon, film ve tiyatro oyuncusu.
Çocukluğu ve Eğitimi
Sarah, Belair'deki St John's Grammar Okulu'na (Ben Nicholas ile beraber); Mircham'daki Scotch Koleji'ne ve en son olarak Sydney'deki NIDA'dan 2008'de mezun oldu.
NIDA'dayken Machbeth ve Gallipoli (Gelibolu) oyunlarında oynadı. Mezun olmadan önce Güney Avustralya Eyalet Tiyatrosu'nda King Lear oyununda oynadı. O zamandan beri Not Suitable for Children (2012), These Final Hours (2013), Predestination (2014) ve Jessabelle'de (2014) rol aldı.
Anthony Le Tallec
Anthony Le Tallec(d. 3 Ekim 1984, Hennebont), Fransız eski futbolcudur.
Heinrich Meibom
Heinrich Meibom şu anlamlara gelebilir:
Alaaddin Tarmaşirin
Alaaddin Tarmaşirin (? - 1334) Duva Temür’den sonra başa geçen ve 1331-1334 yılları arasında hüküm süren Çağatay Hanı.
Hindistan seferi
Tarmaşirin tahta geçmeden önce Moğol Ordularının başında 1327 yılında Hindistan’a düzenlediği seferle bilinir. Delhi’ye ulaşıncaya kadar karşılaştığı tüm Hint Ordularını yener. Delhi Sultanı I. Giyaseddin Tuğluk Şah hayatını bağışlaması için büyük bir fidye ödemek zorunda kalır.
Geleneği
Müslüman tarihçiler Orta Asya’daki müslümanlığın yayılmasına katkılarından dolayı Tarmaşirin’i olumlu değerlendirirler. Ünlü tarihçi ve gezgin İbn Battuta Tarmaşirin iktidardayken onun topraklarından geçmiştir.
Sarıbaba, Kürtün
Sarıbaba, Gümüşhane ilinin Kürtün ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Gümüşhane il merkezine 92 km, Kürtün ilçesine 37 km uzaklıktadır.
Leoš Janáček
Leoš Janáček (d. 3 Temmuz 1854; Hukvaldy, Moravya - ö. 12 Ağustos 1928, Ostrava), bir Çek asıllı (önce Avusturya İmparatorluğu 1918'den sonra Çekoslovakya'da yaşayan) bir besteci, folklorcu, müzik öğretmeni ve müzik teorisyenidir. 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyıl başlarında isim yapmış (Jan Václav Hugo Voříšek, Antonín Dvořák, Bohuslav Martinu ve Bedřich Smetana ile birlikte) "Ünlü Beş Çek Besteci"'den biridir.
Yaşamı
Leoš Janáček 3 Temmuz 1854'te o zamanlar Avusturya İmparatorluğu'na bağlı bulunan Moravya'nın "Hukvaldy" köyünde, annesi Amelia Janacek'in on üç çocuğundan dokuzuncusu olarak doğdu. Babası Jiri köy okulu öğretmeni idi. On bir yaşına geldiği zaman Brno'da San Thomas Manastırı'na müzik öğrenmesi için gönderildi ve burada "Pavel Křížkovský" adlı bir müzik öğretmeninden dersler aldı. Sonra müzik çalışmalarına Prag'da org okulunda da devam etti ve bu sırada (1872-1876)da "Svatopluk Esnaf Cemiyeti" için ve 1876-1879 döneminde "Beseda brněnská Filarmonik Cemiyeti" için koro şefliği yaptı. Ekim 1879 - Şubat 1880 Leipzig Konservatuvarı'na gidip piyano, org ve kompozisyon çalıştı. Buradaki müzik hocalarından hoşlanmaması ve kendisine Paris'te Saint-Seans yanında çalışma için burs verilmemesi dolayısıyla Nisan 1880 de Viyana Konservatuvarı'na geçti. Fakat kompozisyon hocası Franz Krenn'in neo-romantik yaklaşımını beğenmemesi, piyano hocasının yaptığı tenkitler ve sonunda konservatuvarda bir yarışma için hazırladığı bir keman sonatının "çok akademik" bulunarak sıralamaya sokulmaması nedenleri ile Haziran 1880'de bu okuldan ayrıldı. Brno'ya geri döndü.
Muziksel çalışmalarını bundan sonra Brno'da sürdürdü. Burada 1880'de bir org okuluna idareci ve hocalık görevleri ile tayin edildi. Bu org okulu sonradan Brno Konservatuvarı'na dönüştürüldü ve Janacek görevine ta 1920'ye kadar devam etti. 13 Temmuz 1881'de genç öğrencisi Zdenka Schulzová ile evlendi.
Janacek 1874'te Antonín Dvořák ile Prag'da tanışmış ve onunla uzun süren ve sanatına büyük katkı yapan arkadaşlığa başlamıştır. Dvorak'in Janacek'in ilk eserlerine yaptığı tenkitler Janacek'in bestelerinde Çek konuşma dilinin vurgu ve ahengine uymaya önem veren bir müzik tarzı kabul edip kullanmasına neden olmuştur.
Janacek ailesinin iki çocuğu olmuştur. Bunlardan ilki çok küçük yaşta iken 1890'da ve ikincisi, kızları Olga ise, 17 yaşında ölmüştür. Özellikle Olga'nın ölümü onun Jenufa operasını hazırlaması sırada olup onun özellikle yakın arkadaşı Antonín Dvořák'in mensup olduğu geç-romantik müzik ekolünden ayrılıp bestelerinde Kodály, Bartók, Szymanowski ve hatta Stravinsky'in modernist besteciler etkilerini kabul etmesine neden olduğu iddia edilmektedir. Janacek'in şöhreti uzun zaman Brno şehrine ve Moravya bölgesinden ileri geçmemiştir. Fakat 1916'da revize ettiği Jenufa operası ona müzik merkezi olan Prag'ın kapısını açmış ve daha önceki eserlerinin de tekrar bu şehirde sahnelenmesine şöhretinin bölgesellikten millileşmesine neden olmuştur.
Birçok orta Avrupa müzisyeni gibi Janáček de eserlerine ilham sağlamak için kendi bölgesi olan Moravya'ya da folklor ve halk müziği toplaması yapmış olmakla da tanınmıştır. Aynı zaman da besteci, bölgesinin İslav karakterini de müziğinde açıkça yansıtmış ve hazırladığı Glagolitic Mass ayini ve Katya Kabanova operası ile bu tesirleri ülkesinin çok dışına yaymıştır.
Janáček 1877-1927 yılları arasında 50 yıl süre ile Brno'da müzik öğretmenliği yapmıştır. Bir org okulu iken göreve başladığı bu kurum sonradan Konservatuvara dönüştürülmüştür. Janáček bu arada yaptığı katkıları dolayısıyla öğretmenlik mesleğinde ilerlemiş ve Brno Konservatuvarı direktörlüğü görevine atanmış ve bu görevi de ta 1920'ye kadar çok başarılı olarak ifa etmiştir. 1920'de Janáček Brno Konservatuvarı direktörlüğünden ayrılmıştır ama ta 1925'e kadar orada öğretmenlik etmeye devam etmiştir.
Bu öğretmenlik döneminde Janacek müzik teorisi hakkında kitaplar, yazılar ve makaleler ile geniş katkıda bulunmuş ve "Hudebmi listy" adlı müzik teorisi dergisinin editörlüğünü yapmıştır. Teorik eserlerinde Janacek değişik müzik konularını, şekillerini, melodi ve harmoni teorilerini, akorlar, kontrpuvan ve özellikle ritim üzerine geniş ve derin teorik katkılar yapmıştır. Hazırlayıp yayınladığı müzikoloji kitapları arasında "Úplná nauka o harmonii (Mufassal Harmoni Teorisi)", "O skladbě souzvukův a jejich spojův (Akorlarin kuruluşları ve aralarındaki ilişkiler)" ve "Základy hudebního sčasování (Müzik ritmlerini temelleri)" adlı işledikleri konular üzerinde derin ve geniş kapsamlı teorik açıklama ve görüşler ihtiva eden müzikoloji biliminde önemli eserlerdir.
1922'de Hint şair-filozof Rabindranath Tagore'un verdiği bir konferanstan çok etkilenerek Tagore'un bir şiirini "Gezen Deli Adam" adlı bir koro eseri olarak bestelemiştir. Yine aynı yıl Alois Haba'nin mikrotonal eserleriyle karşılaşmış ve sonraki eserleri bu etkiyi kapsamıştır. 1920'lerde Janáček "Lidove noviny" adlı bir gazetede seri şeklindeki çizgi-roman kahramanı olan "Kurnaz Küçük Dişi Tilki"'den etkilenmiş ve bu adı taşıyan bir operayı 1924'te hazırlamış ve sahneye konulmuştur.
Janáček yaşı epey ilerlemişken 1920'li yıllarda kendinden 28 yaş küçük ve evli bir kadına âşık olmuş; ama bu kadın kendine çok ilgisiz ve soğuk davranmıştır. Aşkına karşı bir kadının kayıtsız ve soğuk davranması ve sert tutumlarını Janáček 1926'da bestelediği Makropulos Olayi operasının kadın kahramanı "Emilia Marti"'de yansıtmıştır.
Müzik stili
Janáček hazırlamış olduğu operaların, özellikle Jenufa adlı eserinin, 20. yüzyılın ikinci yaşında birden popülerlik kazanması ile uluslararası bir şöhrete erişmiştir. Onun opera müziği kendine özel ve olağandan daha garip bir ses ve ton taşımakta olup bir başka opera bestecisi ile karşılaştırılamaz niteliktedir. Müziğinin ritmik karmaşıklığı ve patlayan şekilde orkestrasyonu kendine has bir modernist yenilik olarak kabul edilmekle beraber, bazı muhafazakârlarca "beceriksizlik" şeklinde tasvir edilmiştir. Bu bestecinin 1950'li yıllardan sonra yeni keşfedilmesine önayak olan Avustralya asıllı orkestra şefi Charles Mackerras bestecinin kendi deyim tarzına geri dönerek onun orijinal sanki "acımsı asitli tadındaki" notalarının ve bestelerinin modernist yeniliğini iyice ortaya çıkarmıştır.
== Seçilmiş eserleri ==
Tavla
Tavla, özel bir platform üzerinde 2 zar ve 15 siyah, 15 beyaz taş ile oynanan iki kişilik bir oyundur. Tavla anlamında Osmanlıca ﻧﺮﺩ /nerd/ sözcüğü de kullanılırdı. Tavlanın eş anlamlısı olarak nert, nerttahta verilmektedir. Dünyadaki en eski oyunlardan birisidir ve mirası pek çok millet tarafından sahiplenilir. Oyunun ilk ortaya çıktığı devirde tavladaki zarlar ve taşların kemiklerden yapıldığı düşünülmektedir.
Tavlanın tarihi MÖ 3000 yıllarına uzanır. Antik Romalıların Ludus Duodecim Scripture (12 çizgi oyunu) denen ve modern tavla ile neredeyse aynı bir oyun oynadığı bilinmektedir. Zamanla oyunun farklı toplumlarda farklı versiyonları türetilmiştir.
Tavladaki karşılıklı altışar hane 12 ayı, 15 beyaz ve 15 siyah pul ayın 15 gece ve 15 gündüzünü, karşılıklı on ikişer hane de günün 24 saatini temsil eder.
Yngwie Malmsteen grup üyeleri listesi
Yngwie Malmsteen'e eşlik eden müzisyenlerin tümünü içeren bir kronoloji aşağıda belirtildiği gibidir:
Tavla
Tavlada, 4.500 civarında hamle ihtimali bulunduğundan oyunda ustalaşmak önemlidir. Ancak zarın şansı simgelemesinden dolayı şans faktörü de kendisini hissettirmektedir.
Bazı kaynaklarda "modern" ve "geleneksel" tavla şeklinde ayrım yapılır. Modern tavla ile kast edilen zarların tutmayı engellemek için fincanla atılması ya da tavla takımlarının 21 inç olması gibi federasyon standartlarına uygun oyun oynanmasıdır.
Osmanlı Devleti'nde 1400'lü yıllarda Türklerde tavla oyunu yaygınlaşmıştır. Osmanlı'nın yükseliş döneminde tavla çok büyük bir önem taşımaya başlamıştı. Günümüzde tavla geleneği Türklerde devam etmektedir.
Alexa
Alexa, 1 Nisan 1996 - 1 Mayıs 2022 tarihleri arasında faaliyet göstermiş ABD merkezli ve Amazon tarafından yönetilen bir internet şirketiydi. Diğer web sitelerinin web trafikleriyle ilgili bilgi veren bir web sitesini işletmesiyle tanınmaktadır. Alexa istatistikleri "Alexa Toolbar" adlı yazılımın kullanıcılarından alınan verilerden ve kendi arama robotları tarafından derlenir.
Web sitelerini ulusal ve global trafik bakımından sıralamaya tabi tutar. Kayıtlı web sitelerini ziyaret eden kullanıcıların sitelere ulaşmak için arama motorlarına girdiği anahtar kelimeleri ve sonucunda ziyaret ettikleri sayfaları, sayfalarda ne kadar vakit geçirdiklerini, ziyaret ettikleri sayfadan hangi siteye geçiş yaptıklarını ve sayfadaki içeriğin belli kriterler doğrultusunda kalitesi hakkında kayıtlar tutar ve bu kayıtları kullanıcılarına kısmi olarak ücretsiz şekilde sunar.
Ayrıca üyeler istedikleri siteleri SEO analiz testine tabi tutabilir.
Amazon tarafından 8 Aralık 2021 tarihinde 25 yıllık geçmişi olan servis 1 Mayıs 2022 tarihinde tamamen kapatıldı.
Alexa Toolbar
Alexa Toolbar'ı yükleyen bir kullanıcı:
bilgilere sahip olabilir.
Ane Brun
Ane Brun (d. 10 Mart 1976, Molde) Norveçli söz yazarı, gitarist ve vokalisttir. 2003 yılından bu yana iki tanesi derleme olmak üzere 9 albüm çıkarmıştır.
Antik Yunanistan'da teknoloji
Antik Yunan teknolojisi gelişim bakımından üç ayrı bölümde incelenebilir. Atina şehir devletinin doğuşu ve bunun öncesindeki Klasik çağ, Büyük İskender'in doğuda yaptığı büyük toprak kazanımlarıyla başlayan kültürel etkileşimin neden olduğu Hellenistik dönem teknolojisi ve Roma Cumhuriyeti'nin doğmaya başladığı dönemde batıyla yalanan büyük külütürel etikelişimin olduğu dönem.
Alexa
Alexa sıralaması
Web sitelerinin almış oldukları ziyaretçi trafiklerine göre puanlanarak sıralanmasıdır.
Kamov
Nikolay Ilyich Kamov ve arkadaşı N. K. Skrzhinskii tarafından 1929 yılında kurulan rotorlu uçak firmasıdır. Helikoptere benzemesine rağmen rotorlu uçakların arka pervanesi bulunmamaktadır. 1929 tarihinden itibaren Kamov dizayn bürosu eski Sovyetler Birliği döneminden günümüze kadar askeri amaçlı helikopter ve rotorlu uçak üretiminde bulunmaktadır.
Hacıaliobası, Keskin
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy; Kırıkkale il merkezine 35 km, Keskin ilçe merkezine ise 8 km uzaklıktadır.
Ivan Ergić
Ivan Ergić (d. 21 Ocak 1981), Crvena zvezda forması giyen Sırp millî futbolcudur.
Josh Simpson
Joshua Christopher Simpson (d. 15 Mayıs 1983), Kanadalı eski futbolcudur. 2009 ve 2012 yılları arasından Türkiye'de Manisaspor forması giymiştir.
Ivan Ergić
Futbola Perth Glory'de 2000 yılında başlayan futbolcu değişik takımlarda görev almış ve 2009-2010 sezonunda Basel'den Bursaspor'a transfer olmuştur. Bursaspor ile bir lig şampiyonluğu yaşayan Ergić, UEFA Şampiyonlar Ligi tarihinin 2500. golünü atan futbolcu olmuştur.
Josh Simpson
Kariyeri
2016 baharında İsviçre futbolunun 7. liginde İsviçre 3. Lig'den FC Muri-Gümligen ile anlaşarak İsviçre'de amatör düzeyde futbola geri döndü.
Millî takım kariyeri
İlk kez 2001 yılında Kanada U-23 formasını giyerek millî folmuştur. U-23 formasını 2001-2004 yıllarında 5 kez giymiştir. 2002-2003 döneminde Kanada U-20 formasını 20 kere giymiş, 3 gol kaydetmiştir. 2004 senesinden itibaren ise Kanada millî futbol takımı formasını üstüne geçirmiştir. 2005 CONCACAF Altın Kupa ve 2009 CONCACAF Altın Kupa turnuvalarında kadrodaki yerini almıştır. A millî forma ile 36 maç oynamış 1 gol atmıştır.
Millî takım golleri
Ev sahibi olarak Kanada baz alınmıştır.
1994-95 Football League Cup
1994-95 Football League Cup veya sponsorluk anlaşmaları gereğince Coca-Cola Cup, EFL Cup tarihinin 35. turnuvası olarak 1994-95 sezonunda düzenlenen futbol turnuvası. 92 takımın mücadele ettiği organizasyonda, Liverpool, Bolton Wanderers takımını 2 Nisan 1995'te, Wembley Stadyumu'nda oynanan finalde 2-1 mağlup ederek toplamda beşinci şampiyonluğunu elde etti.
Birinci tur
Birinci turda; First Division, Second Division ve Third Division'da yer alan 56 takım mücadele etti.
İkinci tur
Birinci ayak maçları 20 ve 21 Eylül'de, ikinci ayak maçları ise 27 ve 28 Eylül tarihlerinde oynandı. Diğer bazı maçlar ise 4 ve 5 Ekim'de oynandı.
Üçüncü tur
Üçüncü tur maçları 25 ve 26 Ekim'de, 3 tekrar maçı ise 9 Kasım'da oynandı.
Dördüncü tur
Tüm dördüncü tur maçları 30 Kasım'da, tek tekrar maçı ise 21 Aralık'ta oynandı.
Çeyrek final
Dört çeyrek final maçı 11 Ocak'ta oynandı.
İkinci ayak
Bolton toplamda 4-3 kazandı.
Liverpool toplamda 2-0 kazandı.
Râşidîn Halifeliği
Raşidun Halifeliği İslam peygamberi Muhammed'in halefi olan ilk halifeliktir. Muhammed'in MS 632'deki (H. 11) vefatından sonra ilk dört ardışık halifesi (halef) tarafından yönetildi. Bu halifeler, Sünni İslam'da topluca Raşidûn ya da "Doğru Yolda olan" halifeler (, ) olarak bilinirler. Bu terim Şii İslam'da kullanılmaz, çünkü Şii Müslümanlar ilk üç halifenin yönetimini meşru görmez.
Raşidun Halifeliği, yirmi beş yıllık hızlı bir askeri genişleme dönemi ve ardından beş yıllık bir iç çekişme dönemi ile karakterize edilir. Raşidun Ordusu zirvesinde 100.000'den fazla erkeğe sahipti. 650'lere gelindiğinde, halifelik Arap Yarımadası'na ek olarak Levant'ı kuzeyde Transkafkasya'yı Batıda Mısır'dan günümüz Tunus'una kadar Kuzey Afrika; doğuda Orta Asya ve Güney Asya'nın bazı bölgelerine ve İran platosuna kadar uzanan bir alana boyun eğdirmişti. Dört Raşidun halifesi, Kureyş kabile konfederasyonunun şura adlı önde gelen üyelerinden oluşan küçük bir seçim kurulu tarafından seçildi
Hilafet, Muhammed'in MS 632'de ölümü ve ardından onun liderlik yerine geçiş konusundaki tartışmalardan doğdu. Muhammed'in Banu Teym klanından yakın bir arkadaşı olan Ebu Bekir, ilk Raşidun lideri seçildi ve Arap Yarımadası'nın fethine başladı. 632'den 634'te ölümüne kadar hüküm sürdü. Ebu Bekir'in yerine, İran'ın fethine devam eden ve sonunda 651'de Sasani İmparatorluğu'nun düşüşüne yol açan Banu Adi klanından atanan halefi Ömer geçti. Ömer, 644 yılında İranlı bir köle tarafından sukiast sonucu öldü ve yerine, Ömer tarafından düzenlenen altı kişilik bir komite tarafından seçilen Beni Ümeyye kabilesinin bir üyesi olan Osman geçti. Osman döneminde Ermenistan, Fars ve Horasan'ın fethi başladı.
Osman 656'da Mısırlı isyancılar tarafından öldürüldü ve yerine Birinci Fitne (656-661) olarak bilinen iç savaşa başkanlık eden Muhammed'in Haşimoğulları klanının bir üyesi olan Ali geçti. Savaş öncelikle Osman'ın kanunsuz bir şekilde öldürüldüğüne inanan, kuzeni ve Levant valisi Muaviye'yidestekleyenler ile onun öldürülmeyi hak ettiğine ve Ali'nin halife olması gerektiğine inananlar arasındaydı. İç savaş, Sünni ve Şii Müslümanlar arasındaki ayrımı kalıcı olarak pekiştirdi; Şii Müslümanlar, Ali'nin Muhammed'den sonraki ilk meşru halife ve İmam olduğuna inanarak, onun Muhammed'le olan kan bağına vurgu yaptı. Ek olarak, savaştaki üçüncü bir fraksiyon hem Ali'nin hem de Muaviye'nin görevden alınması ve şura tarafından yeni bir halife seçilmesi gerektiğine inanıyordu; bu hizip Mısır valisi Amr ibn el- As'ı destekledi. Savaş, Raşid Halifeliğinin sona ermesine ve 661'de Muaviye yönetiminde Emevi Halifeliğinin kurulmasına yol açtı.
Muhammed'in MS 632'de ölümünden sonra, Medineli arkadaşları, Muhammed'in ev halkı onun cenaze töreniyle meşgulken, Müslümanların işlerini yönetmede onun yerine hangisinin geçmesi gerektiğini tartıştılar. Ömer ve Ebu Ubeyde bin Cerrah, Ebu Bekir'e bağlılıklarını taahhüt etti, kısa süre sonra Ensar ve Kureyşliler de bunu takip ettiler. Ebu Bekir böylece "Resulullah'ın halefi" veya ilk Halife seçilerek seferlere başladı. Önce Muhammed'e biat edip İslam'ı kabul etmelerine rağmen Ebu Bekir'e hiçbir borcu olmadığını iddia eden Arap kabilelerine boyun eğdirmesi gerekecekti. Ebu Bekir ve diğer üçü bir monark değildi ve asla böyle bir unvan talep etmediler. Aksine, seçilmeleri ve liderlikleri liyakate dayalıydı.
Menşei
Sünnilere göre, dört Raşid Halifenin tümü evlilik yoluyla Muhammed'e bağlıydı, erken İslam'a geçmişti, açıkça cennet vadedilen on kişi arasında idiler ashaptan ve destek yoluyla en yakın arkadaşlarıydı ve genellikle Muhammed tarafından büyük ölçüde övülmüşlerdi ve doğmakta olan Müslüman topluluk içinde liderlik rolleri onaylanmıştı.
Sünni Müslümanlara göre, Raşidun Halifeliği terimi, Muhammed'in kendisinden sonraki halifeliğin 30 yıl süreceğini (Raşidun Halifeliği'nin uzunluğu) ve Onun daha sonra krallık yönetimi ile takip edileceğini bildirdiği ünlü bir hadisinden türetilmiştir. (Emevi Halifeliği kalıtsal bir monarşiydi). Ayrıca, Sünen Ebu Davud ve Müsned Ahmed ibn Hanbel'deki diğer hadislere göre, ahir zamana doğru, Hilafet Allah tarafından yeniden tesis edilecektir.
Muhammed'e Veraset
Muhammed'in ölümünün hemen ardından, Ensar'ın (Medine yerlileri) Beni Saide klanının Sakife'sinde (avlu) bir toplantısı gerçekleşti. O sırada genel kanı, toplantının amacının, Muhacirleri (Mekke'den gelen göçmenler) kasıtlı olarak dışlayarak, kendi aralarında Müslüman topluluğunun yeni bir liderine karar vermek için Ensar'ın karar vermesiydi, ancak bu daha sonra tartışma konusu haline geldi.
Bununla birlikte, her ikisi de Muhammed'in önde gelen arkadaşları olan Ebu Bekir ve Ömer, toplantıyı öğrendiklerinde olası bir darbeden endişelendiler ve toplantıya acele ettiler. Ebu Bekir geldikten sonra, toplanan adamlara, Muhammed'in kendi kabilesi olan Kureyş'in dışında bir lider seçmeye yönelik herhangi bir girişimin, topluluk içinde gerekli saygıyı ancak onlar sağlayabilecekleri için, büyük olasılıkla ihtilafla sonuçlanacağı konusunda bir uyarıda bulundu. Daha sonra Ömer ve Ebu Ubeyde bin Cerrah'ın elinden tuttu ve onları potansiyel seçenekler olarak Ensar'a sundu. Kureyş ve Ensar'ın kendi aralarından bir lider seçmeleri ve daha sonra birlikte yönetecekleri önerisiyle karşılandı. Grup bu teklifi duyunca ısındı ve kendi aralarında tartışmaya başladı. Ömer aceleyle Ebu Bekir'in elini tuttu ve ona biat etti.
Ebu Bekir, olayın aceleci doğasının bir sonucu olarak çekişmelerle karşı karşıya kalmasına rağmen, Sakife'nin bir sonucu olarak (Halife unvanı altında) Müslüman cemaatinin başı olarak neredeyse evrensel olarak kabul edildi. Aralarında en önde gelenleri Ali ibn Ebi Talib olan birkaç sahabe başlangıçta onun otoritesini kabul etmeyi reddetti. Ali'nin Muhammed'in hem kuzeni hem de damadı olarak liderliği üstlenmesi makul bir şekilde beklenebilirdi. İlahiyatçı İbrahim el-Nakhai, Ali'nin, kendileriyle paylaştığı soy bağlarıyla açıkladığı gibi, Ensar arasında da kendi halefi için destek gördüğünü belirtti. Arka arkaya adaylığının Sakife döneminde gündeme gelip gelmediği bilinmiyor, ancak bu pek olası değil. Ebu Bekir daha sonra Ömer'i, onun biatını kazanmak için Ali ile yüzleşmeye gönderdi ve bu, şiddet içerebilecek bir tartışmaya yol açtı. Ancak altı ay sonra grup Ebu Bekir ile barış yaptı ve Ali ona sadakatini sundu.
Ebu Bekir'in yönetimi
Muhammed'in ölümünden kısa bir süre sonra ortaya çıkan sorunlar, yeni toplumun ve devletin birliğini ve istikrarını tehdit etti. İrtidat, Mekke ve Medine'deki insanlar, Taif'teki Banu Sakif ve Umman'daki Beni Abdul Kays hariç, Arap Yarımadası'ndaki her kabileye yayıldı. Bazı durumlarda, tüm kabileler irtidat etti. Diğerleri, İslam'a resmen meydan okumadan sadece zekat vergisini alıkoydu. Birçok kabile lideri peygamberlik iddiasında bulundu. İlk irtidat olayı ile Muhammed daha yaşarken savaşıldı ve sonuçlandırıldı; peygamberlik iddiası olan Esved Ansi Güney Arabistan'ı işgal etti; 30 Mayıs 632'de (6 Rebiülevvel, 11 Hicri) İranlı bir Müslüman olan Yemen Valisi Fērōz tarafından öldürüldü. Muhammed'in vefatından kısa bir süre sonra ölüm haberi Medine'ye ulaştı. Yemame irtidatı, Muhammed'in ölümünden önce ortaya çıkan başka bir peygamberlik iddiası olan Müseylime tarafından yönetildi; isyancıların diğer merkezleri Necd, Doğu Arabistan (o zamanlar el-Bahrayn olarak biliniyordu) ve Güney Arabistan (el-Yaman olarak biliniyordu ve Mahra dahil) idi. Birçok kabile Muhammed'e boyun eğdiklerini ve Muhammed'in ölümüyle biatlarının sona erdiğini ifade ettiler. Halife Ebu Bekir, sadece bir lidere boyun eğmekle kalmayıp ümmete katıldıklarında ısrar etti, kendisi de onun yeni başkanıydı. Bu durum Ridde savaşlarına yol açtı. Ebu Bekir stratejisini buna göre planladı. Müslüman ordusunu birkaç kolorduya ayırdı. En güçlü kolordu ve Müslümanların birincil gücü, Halid bin Velid'in kolordusuydu. Bu birlik, isyancı güçlerin en güçlüsüyle savaşmak için kullanıldı. Diğer birliklere, daha az tehlikeli olan mürted kabileleri boyun eğdirmek için ikincil öneme sahip alanlar verildi. Ebu Bekir'in planı önce Necd'i ve Medine yakınlarındaki Batı Arabistan'ı temizlemek, daha sonra Malik ibn Nüveyre ve güçlerini Necd ve el-Bahreyn arasında ele geçirmek ve nihayet en tehlikeli düşman Müseylime ve Yemame'daki müttefiklerine karşı konsantre olmaktı. Bir dizi başarılı seferden sonra Halid bin Velid, Yemame Savaşı'nda Müseylime'yi yendi. Sefer Hicri onbirde yapılmış ve tamamlanmıştır. 12 Hicri yıl 18 Mart 633'te Arap yarımadasının Medine'de halifenin yönetimi altında birleşmesiyle doğdu.
İsyanlar bastırıldıktan sonra Ebu Bekir bir fetih savaşına başladı. Tam bir imparatorluk fethini planlayıp amaçlamadığını söylemek zor; bununla birlikte, sadece birkaç on yıl içinde tarihin en büyük imparatorluklarından birine yol açacak olan tarihi bir yörüngeyi harekete geçirdi. Ebu Bekir, Sasani İmparatorluğu'nun en zengin eyaleti olan Irak'la başladı. General Halid bin Velid'i 633'te Sasani İmparatorluğu'nu işgal etmesi için gönderdi. Daha sonra, Roma'nın Suriye eyaletini işgal etmek için dört ordu daha gönderdi, ancak belirleyici operasyon ancak, Irak'ın fethini tamamladıktan sonra Halid'in 634'te Suriye cephesine transfer edilmesiyle gerçekleştirilebildi.
Ömer'in halefiyeti
Danışmanlarının baştaki çekincelerine rağmen, Ebu Bekir, Ömer'deki askeri ve siyasi yiğitliği fark etti ve onun halife olarak başarılı olmasını istedi. Karar vasiyetinde yer aldı ve Ebu Bekir'in 634'te ölümü üzerine Ömer'in makamı onaylandı. Yeni halife, selefi tarafından başlatılan fetih savaşını sürdürdü, Sasani İmparatorluğu'na, kuzeye Bizans topraklarına girdi ve oradan da Mısır'a ulaştı. Bunlar, güçlü devletler tarafından kontrol edilen büyük zenginlik bölgeleriydi, ancak Bizanslılar ve Persler arasındaki uzun süren çatışma, her iki tarafı da askeri açıdan yorgun bırakmıştı ve İslam orduları onlara kolayca galip geldi. 640'a gelindiğinde tüm Mezopotamya, Suriye ve Filistin'i Raşidun Halifeliğinin kontrolü altına almışlar; Mısır 642'de ve tüm Sasani İmparatorluğu 643'te fethedildi.
Halifelik hızlı genişlemesini sürdürürken, Ömer onu bir arada tutabilecek bir siyasi yapının temellerini attı. Devlet işlerini yürütmek için bir büro olan Divan'ı kurdu. Ordu, doğrudan devlet kontrolü altına alındı ve maaşa bağlandı. En önemlisi, Ömer, fethedilen topraklarda, Müslüman olmayan nüfusun İslam'a geçmesini talep etmedi ve hükûmeti merkezileştirmeye çalışmadı. Bunun yerine, tabi nüfusların dinlerini, dillerini ve geleneklerini korumalarına izin verdi ve hükûmetlerine nispeten dokunulmadan kaldı, yalnızca bir vali (emir) ve amil adında bir mali görevli atadı. Bu yeni mevkiler, imparatorluğu finanse eden verimli vergilendirme ağının ayrılmaz bir parçasıydı.
Fetihten elde edilen ganimet ile Ömer, inancını maddi yollarla destekleyebildi: Muhammed'in yoldaşlarına, maaşlar verildi, bu da onların kendi topluluklarında ve ötesinde dini çalışmalar yapmalarına ve manevi liderlik uygulamalarına izin verdi. Ömer, İslami takvimi oluşturmasıyla da anılır; Arap takvimine benzer, ancak kökeni, Muhammed'in Medine'ye göç ettiği Hicret yılı olan 622'de belirlenir.
Ömer, 644 yılında İranlı köle Ebu Lü'lüe Firuz tarafından sabah namazı sırasında öldürüldü.
Osman'ın seçilmesi
Ömer ölmeden önce, bir sonraki halifeyi karara bağlamak üzere altı kişilik bir heyet atadı ve onları kendi aralarından birini seçmekle görevlendirdi. Adamların hepsi Ömer gibi Kureyş kabilesindendi.
Komite seçenekleri Osman ve Ali olma üzere ikiye indirdi. Ali, Kureyş kabilesinin Banu Haşim klanından (Muhammed ile aynı klan) idi ve Muhammed'in kuzeni ve damadıydı ve görevinin başlangıcından beri onun arkadaşlarından biriydi. Osman, Kureyş'in Emevi kabilesindendi. Muhammed'in ikinci kuzeni ve damadı ve İslam'ın ilk mühtedilerinden biriydi. Sonuçta Osman seçildi.
Osman on iki yıl halife olarak hüküm sürdü. Saltanatının ilk yarısında, tüm Raşidler arasında en popüler halife iken, saltanatının ikinci yarısında Mısırlılar tarafından yönetilen ve kısa bir süre de olsa halife olarak Osman'ın yerini alacak olan Ali'nin etrafında yoğunlaşan artan muhalefetle karşılaştı.
Osman, iç sıkıntılara rağmen Ömer'in başlattığı fetih savaşlarına devam etti. Raşidun ordusu Kuzey Afrika'yı Bizanslılardan aldı ve hatta İspanya'ya baskın düzenleyerek İber yarımadasının kıyı bölgelerini ve ayrıca Rodos ve Kıbrıs adalarını ele geçird. Ayrıca 652'de Sicilya kıyılarına baskın düzenlendi. Raşidun ordusu Sasani İmparatorluğu'nu tamamen fethetti ve doğu sınırları aşağı İndus Nehri'ne kadar uzandı.
Osman'ın en kalıcı projesi Kuran'ın son derlemesiydi. Onun otoritesi altında, ana dili Arapça olmayanların Kuran'ı kolayca okuyabilmeleri için aksan işaretleri Arap harfleriyle yazılmıştır.
Osman'ın Kuşatılması
Bir protestonun evinde kuşatmaya dönüşmesinin ardından Osman, Müslümanlar arasında iç savaş çıkmasını önlemek için herhangi bir askeri harekata girişmeyi reddetti ve barışçıl bir çözüm için müzakere etmeyi tercih etti. Müzakerelerden sonra protestocular geri döndüler, ancak onları takip eden bir adam yakaladılar. Adamın elinde protestocuların infazını içeren bir emir vardı, bu noktada protestocular emri alarak Osman'ın evine döndüler. Osman, protestocuları sakinleştirmeye çalıştı ve emri yazmadığına yemin etti. Protestocular, Halifeliği bırakmasını talep ederek yanıt verdi. Osman reddetti ve odasına geri döndü, bunun üzerine protestocular Osman'ın evine girdi ve Kuran okurken onu öldürdü. Daha sonra, isyancıları öldürme emrinin aslında Osman'dan gelmediği, daha ziyade onu devirmek için bir komplonun parçası olduğu keşfedildi.
Kriz ve parçalanma
Nüfusun bir kısmı arasında Halife Osman'ın öldürülmesinin intikamını alma talepleri yükseldi ve Zübeyr, Talha ve Muhammed'in dul eşi Aişe tarafından yönetilen büyük bir isyancı ordusu faillerle savaşmak için yola çıktı. Ordu Basra'ya ulaşarak ele geçirdi ve 4.000 şüpheliyi öldürdü. Daha sonra Ali Basra'ya yöneldi ve halifenin ordusu isyancı orduyla karşılaştı. Ne Ali ne de muhalif güçlerin liderleri Talha ve Zübeyr savaşmak istemese de, iki ordu arasında gece savaş çıktı. Sünni Müslüman geleneklerine göre, Osman'ın suikastına karışanların, Ali ile muhalif ordu arasındaki müzakerelerin onların yakalanması ve infazıyla sonuçlanmasından korktukları için savaş başlattıkları söyleniyor. Bu şekilde yapılan savaş, Müslümanlar arasındaki ilk savaştır ve Cemel Savaşı olarak bilinir. Ali galip geldi ve anlaşmazlık çözüldü. Talha ve Zübeyr savaşta öldürüldü ve Ali, oğlu Hasan bin Ali'yi Ayşe'ye Medine'ye kadar eşlik etmesi için gönderdi.
Ali'nin oğlu, Muhammed'in torunu Hasan ibn Ali, kısa bir süre için halifeliği üstlendi ve Muaviye ile anlaşmaya vardı. Anlaşma, Muaviye'nin saltanatı sırasında bir halef tayin etmeyeceğini ve İslam dünyasının bir sonraki lideri seçmesine izin vereceğini (bu anlaşma daha sonra Muaviye tarafından oğlu I. Yezid'i halefi olarak atadığı için bozulacaktı) belirtiyordu. Hasan öldürüldü ve Muaviye, Rashidun Halifeliğinin yerini alarak Emevi Halifeliğini kurdu.
Askeri genişleme
Rashidun Halifeliği istikrarlı bir şekilde genişledi; 24 yıl içinde Mezopotamya, Levant, Anadolu'nun bir kısmı ve Sasani İmparatorluğu'nun çoğunu kapsayan geniş bir bölge fethedildi.
Sasani Perslerinin aksine Bizanslılar Suriye'yi kaybettikten sonra Anadolu'ya geri çekildiler. Sonuç olarak, Müslümanlar arasındaki iç savaşlar fetih savaşını uzun yıllar durdurmasına rağmen, Mısır'ı da işgalci Raşid ordusuna kaptırdılar ve bu da Bizans İmparatorluğu'nun toparlanmasına zaman verdi.
Sasani İmparatorluğu'nun Fethi
Ordularını dinlendirdikten sonra Haziran 633'te, direnen ve mağlup olan Anbar'a doğru hareket eden Halide, Temmuz 633'te birkaç haftalık bir kuşatmanın ardından teslim oldular. Halid daha sonra güneye doğru hareket etti ve Temmuz 633'ün son haftasında Ein ul Tamr şehrini fethetti. Artık Irak'ın neredeyse tamamı İslami kontrol altındaydı. Halid, Kuzey Arabistan'daki Daumat-ul-jandal'dan bir başka Müslüman general olan İyaz bin Ganm'ın isyancı kabileler arasında sıkışıp kaldığı bir yardım çağrısı aldı. Halid oraya yöneldi ve Ağustos 633'ün son haftasında Daumat-ül-jandal Savaşı'nda isyancıları yendi. Arabistan'dan dönerken büyük bir Pers ordusunun toplandığı haberini aldı. Birkaç hafta içinde, birleşik büyük bir Pers ordusu tarafından yenilgi riskinden kaçınmak için onları parça parça yenmeye karar verdi. Hanefiz, Zumiel, Sanni ve Muzieh'de Fars ve Hristiyan Arap yardımcılarının dört bölümü mevcuttu.
Kasım 633'te Halid ordusunu üç birliğe böldü ve geceleyin Muzieh Muharebesi, ardından Sanni Muharebesi ve son olarak Zumail Muharebesi ile bu yardımcılara gece üç farklı taraftan tek tek saldırdı. Bu yıkıcı yenilgiler, İran'ın Irak üzerindeki kontrolünü sona erdirdi. Aralık 633'te Halid, Firaz Savaşı'nda Sasani Persleri, Bizanslılar ve Hristiyan Arapların birleşik güçlerini yendiği sınır şehri Firaz'a ulaştı. Bu, Irak'ın fethindeki son savaştı.
Halid daha sonra Suriye'de Bizans İmparatorluğu'na karşı başka bir sefere liderlik etmek için Mezopotamya'dan ayrıldı, ardından Mezopotamyada orduya Mithna ibn Haris komuta etti. Persler bir kez daha Mezopotamya'yı yeniden kazanmak için ordularını yoğunlaştırdı, bu sırada Mithna ibn Haris, Medine'den takviye gelene kadar savaşı geciktirmek için orta Irak'tan Arap çölü yakınlarındaki bölgeye çekildi. Ömer, Ebu Ubeyd el-Sakafi komutasında takviye kuvvetler gönderdi. Bu ordu, Ebu Ubeyd'in öldürüldüğü Köprü Savaşı'nda Sasani ordusuna yenildi. Yanıt, 636'da Yermuk Savaşı'nda Levant'ta Romalılara karşı kesin bir Müslüman zaferinin ardından ertelendi. Ömer daha sonra güçleri doğuya transfer edebildi ve Sasanilere karşı taarruza devam etti. Ömer, İran ordusuna karşı Sa'd bin Abu Vakkas komutasına 36.000 adam ve suriye cephesinden 7500 asker gönderdi. Bunu, önce Perslerin galip geldiği Kadisiyyah Savaşı izledi, ancak savaşın üçüncü gününde Müslümanlar üstünlük kazandı. Efsanevi Pers generali Rüstem savaş sırasında öldürüldü. Bazı kaynaklara göre, Pers kayıpları 20.000 idi ve Araplar 10.500 adam kaybetti.
Yezdicerd başka bir ordu kuramadı ve avlanan bir kaçak oldu. 642'de Ömer, Pers İmparatorluğu'nun geri kalanını fethetmek için orduyu gönderdi. Bugünkü İran'ın tamamı fethedildi, ardından Büyük Horasan (modern İran Horasan eyaleti ve modern Afganistan'ı içeriyordu), Maveraünnehir, Belucistan ve Makran (modern Pakistan'ın bir parçası), Azerbaycan, Dağıstan (Rusya), Ermenistan ve Gürcistan; bu bölgeler daha sonra Osman'ın saltanatı sırasında yeniden fethedildi ve Ömer'in saltanatı sırasında fethedilmeyen bölgelere daha da genişletildi; bu nedenle, Raşidun Halifeliğinin doğudaki sınırları aşağı İndus Nehri'ne ve kuzeyde Amu Nehri'ne kadar uzanıyordu.
Bizans Suriye'nin Fethi
Halid Irak'ın kontrolünü sağlamlaştırdıktan sonra Ebu Bekir, Ebu Ubeyde bin el- Cerrah (baş komutanları olarak görev yapan), Amr ibn el-As, Yezid ibn Ebu Süfyan ve Shurhabil ibn Hasan olmak üzere dört farklı komutan altında Bizans cephesindeki Suriye'ye dört ordu gönderdi. Ancak, Bizans ordusunun Ajnadayn'da toplanmasıyla ilerlemeleri durduruldu. Ebu Ubeyde sonra takviye gönderdi. Ebu Bekir, şu anda Ctesiphon'a saldırmayı planlayan Halid'e ordusunun yarısı ile Irak'tan Suriye'ye yürümesini emretti. Irak'tan Suriye'ye iki ana yol vardı, biri Mezopotamya'dan, diğeri Daumat ul-Jandal'dan geçiyordu. Halid, Suriye Çölü'nde alışılmadık bir yol izledi ve 5 günlük tehlikeli bir yürüyüşün ardından kuzeybatı Suriye'de göründü.
Ebu Ubeyde, Müslüman komutanlara fethedilen tüm bölgelerden çekilmelerini, daha önce topladıkları haraçları iade etmelerini ve Yermuk'a doğru hareket etmelerini emretti. Herakleios'un ordusu da Yermuk'a doğru ilerledi, ancak Müslüman orduları oraya Bizanslılardan bir veya iki hafta önce, Temmuz 636'nın başlarında ulaştı. Halid'in seyyar muhafızı, Roma ordusunun Hristiyan Arap yardımcılarını bir çatışmada yendi.
Yermuk Savaşı'nın yapıldığı Ağustos ayının üçüncü haftasına kadar başka bir şey olmadı. Savaş 6 gün sürdü, bu sırada Ebu Ubeyde tüm ordunun komutasını Halid'e devretti. Sayıları beşe bir olan Müslümanlar, yine de Ekim 636'da Bizans ordusunu yendiler. Ebu Ubeyde, gelecekteki fetihlere karar vermek için Halid de dahil olmak üzere yüksek komutanlarıyla bir toplantı yaptı ve Kudüs'e yerleşti. Kudüs kuşatması dört ay sürdü, ardından şehir teslim olmayı kabul etti, ancak yalnızca Halife Ömer İbn Al Hattab'a şahsen teslim oldu.
Halife Ömer ibn Al Hattab geldi ve Kudüs Nisan 637'de teslim oldu. Ebu Ubeyde, Amr bin el-As, Yezid bin Ebu Süfyan ve Sharjeel bin Hassana'yı geri almak için bölgelerine geri gönderdi; çoğu savaşmadan teslim oldu. Ebu Ubeyde, Halid ile birlikte 17.000 kişilik bir orduyla kuzey Suriye'ye taşındı. Halid, süvarileriyle birlikte Hazir'e gönderildi ve Ebu Ubeyde, Kasrin şehrine taşındı.
Anadolu'nun işgali
Ebu Ubeyde ve Halid bin Velid, Suriye'nin tüm kuzeyini fethettikten sonra, Bizans birliklerinin yan ve arka tarafını temizlemek için Azez kalesini alarak kuzeye Anadolu'ya doğru hareket ettiler. Antakya'ya giderken, bir Roma ordusu onları üzerinde demir bir köprü bulunan bir nehrin yakınında engelledi. Bu nedenle, gelen savaş Demir Köprü Savaşı olarak bilinir. Müslüman ordusu Bizanslıları yendi ve Antakya MS 30 Ekim 637'de teslim oldu. Yıl içinde daha sonra Ebu Ubeyde, Anadolu'nun bir kısmı, Edessa ve Ağrı ovasına kadar olan bölge de dahil olmak üzere çoğu güçlü bir direniş olmadan fethedilen Cezire'nin batı kısmına karşı iki ayrı ordunun başında Halid ve İyad ibn Ghanm'ı gönderdi. Diğer bölükler, MS 638 sonbaharında Halid tarafından fethedilen önemli şehir olan Toros Dağları ve Malatya'ya kadar batıda Anadolu'ya gönderildi. Osman'ın saltanatı sırasında, Bizanslılar bölgedeki birçok kaleyi geri aldılar ve Osman'ın emriyle bu kalelerin kontrolünü yeniden kazanmak için bir dizi sefere çıktılar. 647'de Suriye valisi Muaviye Anadolu'ya bir sefer göndererek Kapadokya'yı işgal etti ve Caesarea Mazaca'yı yağmaladı. 648'de Raşidun ordusu Frigya'ya baskın düzenledi. 650-651'de Kilikya ve Isauria'ya yapılan büyük bir saldırı, Bizans İmparatoru II. Konstans'ı Muaviye ile müzakerelere girmeye zorladı. Ardından gelen ateşkes kısa bir soluklanma sağladı ve II. Konstans'ın Ermenistan'ın batı kesimlerinde tutunmasını mümkün kıldı. 654-655'te Osman'ın emriyle Konstantinopolis'e saldırmak için bir sefer hazırlandı, ancak bu plan 656'da patlak veren iç savaş nedeniyle gerçekleştirilemedi.
Türkiye'deki Toros Dağları, Halife Osman'ın saltanatı sırasında Anadolu'daki Raşidun Halifeliğinin batı sınırlarını belirledi.
Mısır'ın Fethi
Bu değerli vilayetin Bizans İmparatorluğu'ndan kolaylıkla koparılması, Mısır valisi ve İskenderiye Patriği Cyrus'un ihanetinden ve Bizans generallerinin beceriksizliğinden ve çoğu askerin kaybından kaynaklanıyor gibi görünüyor. Cyrus, yerel Kıpti Hristiyanlara zulmetti. O, yedinci yüzyıldan kalma bir sapkınlık olan tekelciliğin yazarlarından biriydi ve bazıları onun gizlice İslam'a dönmüş biri olduğunu varsayıyordu.
Lüleburgaz Muharebesi
Lüleburgaz Muharebesi veya Karaağaç Muharebesi ya da Pınarhisar Muharebesi (Bulgarca: Битка при Люле-Бургас, Bitka pri Ljule-Burgas), Birinci Balkan Savaşı'nda, 29 Ekim-2 Kasım tarihleri arasında; Bulgaristan Krallığı ile Osmanlı İmparatorluğu ordusu arasında yapılan ve Bulgar ordusunun kesin zaferi, Osmanlı ordusunun ağır yenilgisi ile sonuçlanan muhârebedir. Bu muhârebe de Kumanova Muharebesi, Kırkkilise Muharebesi ve İmroz Deniz Muharebesi ile birlikte, Osmanlı İmparatorluğu'nun Birinci Balkan Savaşı'nı kaybetmesine sebep en önemli muhârebelerden biri olarak görülmektedir. Ayrıca I. Balkan Savaşı'nın asker katılımı bakımından en büyük ve en geniş katılımlı muhârebelerinden biridir.
Bulgar Ordusu
Osmanlı ordusunun taktiksel ve lojistik hataları neticesinde Kırkkilise Muharebesi'ni kazanan Bulgar 1. ve 3. Orduları Kırklareli'ni ele geçirdi. Osmanlı Ordusu düzensiz bir şekilde Lüleburgaz'a doğru geri çekilmeye başladı. Yine Bulgar 2. Ordusu Edirne'yi tamamen kuşatma altına aldı. Bununla birlikte Bulgar ordusu Osmanlı topraklarına yürüyüş ve Kırkkilise Muharebesinde 3 gün boyunca aralıksız çarpıştığından yorgun olması sebebiyle Bulgar komutanlar arkada başka Osmanlı kuvvetlerinin olabileceğini düşündüğünden kaçan askerleri süvari kuvvetleri ile takipten kaçınmış sadece Kırkkilise'yi ve yakınındaki köy ve kasabaları ele geçirmekle ve Edirne'deki taburların, doğu ordusu ile irtibatlarını kesmekle yetinmişlerdir. Bu durum Osmanlı ordusunu toplu bir imhadan veya daha da ağır kayıplardan korumuştur. Kırkkilise'de toparlandıktan hemen sonra Bulgar 1. ve 3.orduları Lüleburgaz istikametine doğru 25 Ekim'den itibaren ilerlemeye tekrar başladı. General Nazlimof komutasındaki Bulgar süvari tümeni Edirne-İstanbul şosesi boyunca ilerleyerek 25 Ekimde Babaeski'ye hiçbir direnişle karşılaşmaksızın girdi. Ertesi gün 27 Ekim'de Salih Paşa komutasındaki Türk süvari tümeniyle Bulgar süvarileri arasında Lüleburgaz batısında çarpışmalar başladı. Yine Süvarilerinin arkasından 26 Ekimde ileri harekete geçen Bulgar piyade tümenleri, üç günlük bir yürüyüşten sonra, ancak 28 Ekim günü Lüleburgaz mevziinde Osmanlı askerleri ile karşı karşıya geldiler.
Bulgar Ordusu Osmanlıların aksine ordu-kolordu-tümenler şeklinde değil ordu-büyük tümenler şeklinde yapılanmıştır. Bulgar ordusunun bu yapılanması modern bir yapılanma olmasa da, modern silahlar, donanım ve eğitimli asker, subay gücüyle bu açığı kapatabilmekteydi. Bunun yanında Osmanlıların yapılanması modern tarzda olsa da, bu yapılandırma için imparatorluğa yardım eden askeri heyet daha henüz bu işlemi tamamlamadan, Balkan Savaşı başladığından pek çok yönden orduda sorunlar bulunuyordu.
Savaşa başkomutan olarak katılan Bulgaristan Genelkurmay Başkanı İvan Fichev'in komutasında ve alt kademede general Vasil Kutinçev ve Radko Dimitriev yönetimindeki, 1. ve 3. Bulgar Ordusu, 107.386 Piyade, 116 makineli tüfek ve 360 toptan ilaveten süvari alaylarından ibaretti. Birlikleri piyade yönünden Osmanlılardan az olsa da, top, makineli tüfek yönünden üstündü, lojistik hatları iyi düzenlenmiş ve askerlerin eğitimi tam olması yanında Kırkkilise muharebesinde kazanılan zafer sonrası askerleri moralliydi. Yine cephane akışı da tam olarak sağlanmıştı. Bulgar Orduları şu kuvvetlerden ibaretti.
'''Bulgar 1. Ordusu, General Vasil Kutinçev komutasında:''' 1. Sofya Tümeni, 10. Geçici Tümen ve 10. Süvari Alayı. Bulgar 1. Ordusu, Kırkilise Muharebesi sonrası 3. Piyade Tümeni gibi kuvvetli bir tümenini kuşatma altına alınan Edirne'den Osmanlılara yardım amaçlı bir saldırı tehlikesine karşı geride bırakmıştı. Bu durumda bu orduyu epey zayıflatmıştı.
'''Bulgar 3. Ordusu, General Radko Dimitriev komutasında:''' 4. Breslav Piyade Tümeni (Tümgeneral: Kliment Boyadzhiev), 5. Tuna Piyade Tümeni (Tümgeneral Pavel Hristov), 6. Vidin Piyade Tümeni (Tümgeneral Pravoslav Tenev), 8. Süvari Alayı ve 3 adet topçu taburu.
Bulgar Ordusunun bu muharebedeki en güçlü tümenleri bu ordudaydı.
Bulgar Ordusunun planı da basitti. Bulgar 3. Ordusu cepheden saldırıya geçip ön kısmındaki Osmanlı tümenlerini (1. ve 2. Doğu Orduları) geri çekilmeye mecbur ederken, zayıf olan Bulgar 1. Ordusu ise Bulgar sol kanadından (güneyden) çevirme harekâtına girişip, Osmanlı 1. Doğu Ordusu'nu geriletip, Osmanlı hatlarını arkadan kuşatacak ve kuşatılan Osmanlı Kuvvetleri yok edilecek veya geri çekilmeye mecbur edilecekti. Bununla birlikte Bulgar Ordusu alışılmadık bir şekilde bütün süvari kuvvetlerini kanatlarda veya ön hatlarda değil, piyade ve topçu taburlarının arkasında cephe gerisinde, merkez de konuşlandırdı. Bu konuşlandırma ile süvari alaylarının savaş esnasında zor duruma düşen veyahut çevirme yapılması gereken kanada gönderip Osmanlı ordusunu iyice zora düşürmeyi hedeflediler. Bir bakıma planlarında değişen duruma göre süvarileri ile muharebeye ve savaş planlarına esneklik kazandırmayı benimsediler ki; Bulgar komutanların bu hareketi muharebenin ileri safhasında büyük kazançlar sağlamıştır. Muharebede Bulgarlar süvari alaylarını Osmanlı 1. Ordusu'nu güneyden çevirmek için kullanmışlardır.
Osmanlı Ordusu
Osmanlı ordusunun 1., 2. ve 4. kolorduları 25 Ekim günü Lüleburgaz yönünde, şehrin yakınında coğrafik açıdan savunmaya en elverişli hat olarak kabul edilen Lüleburgaz-Pınarhisar hattı boyunca savunma hattına doğru yığıldı. Bu arada doğu ordusuna, kaybettiği ve Edirne'de kuşatma altında bıraktığı tümenlere bir kısım yakından takviye birlikler gönderilmeye başlandı. Ancak gelen takviyeler nizami birlikler getirilemediğinden, daha çok acemi redif askerlerinden oluşuyordu. Başkumandan vekili Nazım Paşa 25 Ekimde yola çıkarak 26 Ekim'de Çerkezköye kadar geldi. Doğu Ordusu'nun karargahı Çorlu'ya kurulmuştu. Nazım Paşa, başlangıçta Ergene Nehrine kadar ordunun çekilmesi emrini verse de sonrasında fikir değiştirip Lüleburgaz'da yeni bir muharebenin yapılması ve Bulgar Ordusunun burada karşılanması kararını verdi. Diğer kolordu komutanları Nazım Paşa ile aynı fikirde olsalar da Doğu Ordusu komutanı Birinci Ferik Abdullah Paşa, Genelkurmay Başkanı ve kolordu komutanları ile aynı fikre sahip değildi. Ona göre savunmaya elverişli bir diğer hat olan Çorlu hattına bütün birlikler çekilip burada savunma amaçlı muharebe yapılmalıydı. Bunun üzerine Abdullah Paşa, Nazım Paşa'nın yanına giderek doğu ordusu komutanlığından istifasını istedi ancak istifası kabul edilmedi. Nazım Paşa, 27 Ekim günü, Lüleburgaz hattının savunulması hakkındaki kesin emrini verdi. Böylece Osmanlı Ordusu muharebe organizasyonunu hazırlamakta gecikmiş, zaman kaybına uğramış oldu. Bir diğer Osmanlı ordusunun uğradığı zaman kaybı da Abdullah Paşa istifasının kabul edilmemesi akabinde cepheye dönerken Nazım Paşa'nın doğu kolordusunun yeniden yapılandırılması yönündeki emridir. Bu emri neticesi yetişen redif tümenleri ile birlikte doğu ordusu 1. Doğu Ordusu ve 2. Doğu Ordusu olarak ikiye ayrılmıştır ve 2 günde yeniden yapılandırılmıştır. Doğu ordusu komutanı Abdullah Paşa'nın bile dahil olduğu pek çok komutan bu durumu ancak 28 Ekim sonrası öğrenebilmiştir; bu tarihte de Bulgarlar öncü saldırılarına başlamıştır. Nazım Paşa'nın bu emri hem zaman kaybına neden olmuş hem de ordu içinde yönetim karışıklıklarına neden olmuştur; bu durum muharebede en çok bulgar ordusunun işine yaramıştır. Bunun yanında Osmanlı ordusu gelen takviyelerle 126.000 asker, 96 makineli tüfek ve 342 topa sahiptir, ayrıca 3.500 kişilik süvari kuvveti bulunmaktadır. Asker yönünden Osmanlılar fazla olsa da top ve makineli tüfek yönünden Bulgarlar üstündü. Bunun yanında Osmanlıların alaylarının büyük kısmı tıpkı Kırkkilise muharebesindeki gibi redif askerlerinden oluşmaktaydı ve nizami asker takviyesi fazla yapılamamıştı. Diğer yandan takviye olarak gelen 17. ve 18. kolordular cepheye 28 Eylül'de henüz tam olarak ulaşamamışlardı.