cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Japonya sineması
+ Mikio Naruse
Mikio Naruse (成瀬 巳喜男) (1905-1969) filmlerinde genellikle insan hayatının anlamsızlığını ve düş kırkıklıklarının kaçınılmazlığını konu edinir. Karın Gül Gibi Olsun (妻よ薔薇のやうに) (1935) bir duygusal güldürü hikayesini, Fumiko Hayashi'den uyarlanan Meshi (めし) (1951) aksak bir evliliği, Inazuma (稲妻) (1952) üvey kardeşler arasındaki ilişkiyi, Geç Açan Krizantemler (晩菊) (1954) dört yaşlı geyşanın yaşamlarını, Serseri Bulutlar (浮雲) (1955) umarsız bir aşk ilişkisini, Başıboş Günce (放浪記) (1962) bir yazarın dünyasını, Küçük Kızkardeş (あにいもうと) (1953) kızkardeşini okutabilmek için bir genelevde çalışan bir kızın öyküsünü, Okāsan (おかあさん) (1952) Tokyo'nun yoksul mahallelerinde çocuklarıyla birlikte yaşayan dul bir kadının dramını ve Karı Koca (夫婦) (1953) ise eşler arasındaki uyumsuzluğu konu edinir.
+ Keisuke Kinoshita
Keisuke Kinoshita (木下 惠介) (1912-1998) kabukiden etkilenen bir yönetmendir. Karmen Eve Dönüyor (カルメン故郷に帰る) (1951) köyüne dönen bir striptizcinin öyküsünü, Bir Japon Trajedisi (日本の悲劇) (1953) çocuklarının terk ettiği yaşlı bir kadının çilesini, Yirmi Dört Göz (二十四の瞳) (1954) köy öğretmeni ve öğrencilerinin zorluklarını, Bir Aşkın Sevinçli ve Hüzünlü Öyküsü (喜びも悲しみも幾歳月) (1957) genç bir deniz feneri bekçisinin geçirdiği izole hayatını ve Shichirō Fukazawa'dan uyarlanan Narayama Türküsü (楢山節考) (1958) ise Japonya'nın ırak bir bölgesinde 70 yaşına gelenlerin dağa ölüme terk edilme geleneğini konu edinir.
+ Kozaburo Yoshimura
Kōzaburō Yoshimura (吉村 公三郎) (1911-2000) özellikle savaştan sonraki çalışmalarında savaşın yol açtığı toplumsal sarsıntıları ve insan davranışlarının yozlaşmasını ele aldı. Anja'ların Evinde Şölen (安城家の舞踏会) (1947) savaşın yıkıma uğrattığı köklü bir ailenin bireylerin hikayesini konu edindi.
Akira Kurosava
Akira Kurosava (黒澤 明) Japon sinemasının Batı'da tanınmasını sağladığı için adı Japon sinemasıyla özdeşleşen Akira Kurosawa (1910-1988) toplumsal ve bireysel çelişkileri, şiddetin eksik olmadığı ve adaletsiz bir toplum düzeninin egemen olduğu bir Japonya'dan perdeye getirerek akıcı anlatımı ve kahramanlarının iç dünyasını yansıtmadaki ustalığıyla Japon sinemasının en "Batılı" yönetmeni sayılır.
+ Raşomon öncesi
Judo Destanı (姿三四郎) (1943) ve Judo Destanı İki (續姿三四郎) (1945) filmleri yönettikten sonra Gençliğime Yanmıyorum (わが青春に悔なし) (1946) casuslukla suçlanan ve cezaevinde ölen sevgilisinin fikirlerine bağlı kalmakta direnen bir kadının öyküsünü, Sarhoş Melek (酔いどれ天使) (1948) verem hastası bir haydutla alkolik doktoru arasındaki ilişki üzerinden kişisel yükümlülük ve vicdan arasındaki çelişkileri, Sessiz Düello (静かなる決闘) (1949) hastasından mikrop kapan bir doktorun öyküsünü ve Kuduz Köpek (野良犬) (1949) ise çalınan tabancasının peşine düşen bir polisin hikayesinden yola çıkarak Japon adalet sistemindeki aksaklıkları konu edindi.
Rashomon
Sözcük anlamı olarak "Tanrı Rasho'nun kapısı" anlamına gelen ve Akutagawa'nın iki öyküsünün birleştirilmesiyle ortaya çıkan film, Japonya'da Heian döneminde (9. yüzyıl) geçen bir tecavüz ve cinayetin dört kişinin ağzından, dört ayrı biçimde aktarır.
Bir cinayetin perde arkasını aydınlatmayı amaçlayan Rashomon (1950), alışılmadık anlatım biçimiyle dramatik bir gerilim yaratıştır. Başlangıçta toplumsal içerikten yoksun olduğu gerekçesiyle Japonya'da film soğuk karşılanmıştı. Buna karşılık Batı'da önce Venedik Film Festivali'nde sonra da Amerika'da olağanüstü bir ilgi uyandırmış ve Altın Aslan ve En İyi Yabancı Film Oscar'ına layık görülmüştü.
Haydut (Toshiro Mifune), ormanda karşılaştığı samurayla (Masayuki Mori) karısını (Machiko Kyo) görünce aklını yitirdiği ve samurayı ağaca bağlayıp karısına tecavüz ettiğini söyler. Utancına tanıklık eden iki erkekten birinin ortadan kaldırılmasını isteyen kadının önerisi üzerine haydutla samuray düello eder. Samuray düello sırasında yaşamını kaybeder. Kadın kocasını kendisinin öldürdüğünü öne sürer. Kadının anlattığına göre kendisini aşağıladığı için kocasını öldüren kadın intihar etmek istemiş ama bayıldığı için başaramamıştır. Ölen samurayın ruhuyla konuşan bir medyum ise samurayın karısının tecavüzü sonrasında namusunu temizlemek için kendisinin intihar ettiğini söyler. Olaya tanık olan bir oduncu (Takashi Shimura) olayı bambaşka bir biçimde aktarmaktadır.
+ Yedi Samuray
Venedik Film Festivali'nde Gümüş Aslan kazanan ve Western sinemasıyla ortak özellikler taşısa da Japon kültürünün derinliğini ve simgelerini içeren Yedi Samuray (七人の侍) (1954) Kurosava'nın uluslararası ününü artıran bir film oldu. 16. yüzyıl Japonya'sında bir köyün eşkıya saldırılarından korunmak amacıyla yedi samurayın köy için çalışmaya başlar. Saldırı boyunca aralarında uyuşmazlıklar yaşansa da, köylülerle ve samuraylar eşkiyaları bozguna uğratırlar. Fakat bu çatışma samuraylardan dördünün hayatını kaybetmesiyle sonuçlanır.
Toshiro Mifune'nin yarım akıllı bir samurayı canlandırdığı film hızlı bir kurgu ve sıçramalı kesme tekniğiyle ortaya çıkan alışılmadık hareketlilik Japon sinemasında bir dönüm noktası olarak görülür.
Diğer filmleri
Dostoyevski'nin Budala'sından uyarlanan Hakuchi (白痴) (1951) Hokkaido'ya taşıdığı Dostoyevski kahramanlarının iç dünyalarını ve Berlin Film Festivali'nde Gümüş Ayı Ödülü kazanan Yaşamak (生きる) (1952) ölümün eşiğindeki yaşlı bir memurun (Takashi Shimura) kendisiyle hesaplaşmasını konu edindi.
Korkuyla Yaşamak (生きものの記録) (1954) atom bombası korkusu yüzünden aklını oynatan bir erkeğin öyküsünü, Japon No tiyatrosunun geleneklerinden yararlanan ve sinemadaki en iyi Macbeth uyarlaması sayılan Kanlı Taht (蜘蛛巣城) (1957) Orta Çağ Japonya'sına taşınan Lady Macbeth'in hikayesini, Maksim Gorki'den uyarlanan Ayak Takımı Arasında (どん底) (1957) yaşamanın değeri kalmayınca ölümün de anlamını yitirmesini ve Dodesukaden (どですかでん) (1970) büyük bir kentte boş gezenlerin dünyasını konu edinir. Gizli Kale (隠し砦の三悪人) (1958), Şövalyenin Fedaisi (用心棒) (1961) ve Sanjuro (椿三十郎) (1962) şiddetin egemen olduğu bir topluma gülünebileceğini vurguladı. Vladimir Arsenyev'in anılarından uyarlanan Dersu Uzala (デルス・ウザーラ) (1975) uçsuz bucaksız Asya steplerinde incelemeler yapan bir araştırmacı ile rehberi arasındaki ilişki üzerinden insanın doğayla bütünleştiği oranda kendi varlığının anlamını anlayacağı fikrini vurgular.
Japonya'da o tarihe dek çekilen en büyük bütçeli film olan (altı buçuk milyon dolar) Gölge Samuray (影武者) (1980), Francis Ford Coppola ile George Lucas'ın aracılığı üzerine, 20th Century-Fox Yapımevi tarafından gerçekleştirildi. 16. yüzyıl sonunda geçen film, bir derebeyine benzediği için hayatı bağışlanan bir hırsızın başına gelenleri anlatır. Derebeyi savaşta yaralanıp ölünce, ölüm halktan saklanır ve hırsız derebeyinin yerine geçirilir, onun gölgesi (Kagemusha) olur. Yeni derebeyi görevini gittikçe daha başarılı bir biçimde gerçekleştirirken gerçek ortaya çıkar. Gerçek olaylardan yola çıkarak, 1575'te yapılan Nagashino savaşında Takeda kabilesinin yok oluşunu aktaran Kagemusha, Western sinemasının öğeleriyle, Japon sinemasının geleneklerini ustaca kaynaştırır. Özellikle, kabilenin yok oluşunu akılcı bir biçimde veren çarpıcı savaş sahneleriyle dikkati çeken film, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ile ödüllendirildi. Bu filmin ardından Kurosava bir kez daha Shakespeare'e dönerek Ran (乱) (1985) çekti. Kral Lear'in üç kızını, Ortaçağ Japonya'sında derebeyi Hidetora'nın üç oğluna dönüştüren Kurosava bir kez daha görüntülerinin güzelliği ve anlatımının dramatik gücüyle Batılı seyirciyi de etkiledi. Yönetmenin yapıtını etkileyen Japon tarihi ve kültürü, yaşamın anlamı, görev duygusu ve özyaşam anıları gibi öğeler, Kurosava'nın son filmlerinde sanki daha bilgece bir yaklaşımla ele alınır. Yönetmenin düşlerinden esinlenen Düşler (夢) (1990) özlemlerle gerçeklerin çarpıcı bölümlerini, Ağustosta Rapsodi (八月の狂詩曲) (1991) Nagasaki'ye atılan atom bombasının öldüremediği yaşlı bir kadınla ailesinin öyküsünü ve yönetmenin son filmi Yıldönümü (まあだだよ) (1993) ise yazar Hyakken Uchida'ya saygı gösterip Kurosava'nın ahlak anlayışını, dünya görüşünü konu edinir.
Kurosava'nın, ezilenlerin, yoksulların yanında yer alan, samurayların ahlak anlayışını ve geçmişin askeri değerlere öncelik tanıyan siyasal ve kültürel yapısını eleştiren filmleri, büyük bir şiddete yer vermelerine karşın şiddetin bir yaşam biçimine dönüştüğü bir dünyada, açlığa, baskıya karşı koyabilen karakterler içerirler.
+ Japon Yeni Dalgası
Sanayileşmeyle gelen tüketim kültürünün sonucu olarak 1960'larda ortaya çıkan Japon Yeni Dalgası (ヌーベルバーグ) aynı zamanda yazar (ve politikacı) Shintaro Ishihara'nın başlattığı Taiyozoku akımından (güneş kabilesi) da etkilendi.
+ Nagisa Ōshima
Nagisa Ōshima (大島 渚) Japon Yeni Dalgası akımının en önemli temsilcisi sayılır. Aşk ve Umut Mahallesi (愛と希望の街) (1959) Kawasaki şehrinde aşkın ve umudun nasıl dışlandığını, Gençliğin Acımasız Öyküsü (青春残酷物語) (1960) öfkelerini yasaları çiğneyerek açığa vuran gençlerin öyküsünü, Japonya'da Gece ve Sis (日本の夜と霧) (1960) Japon-Amerikan güvenlik sözleşmesinin yenilenmesine karşı gösteriler yapıldığı zamandaki sol muhalefetin başarısızlığını, Cinsellik Türküleri (日本春歌考) (1967) üniversite sınavı için Tokyo'ya gelen taşralı bir öğrenci topluluğunun içinde yüzdüğü boşluğu, Çifte İntihar (無理心中日本の夏) (1967) kendisini öldürmeyi kabul edecek birini araya bir erkekte aşkı bulduğunu sanan kadının hikayesini, İpe Çekilme (絞死刑) (1968) tecavüz ettiği iki kızı öldüren ve pişman olduğunu belirten Koreli bir öğrencinin cinayetten beş yıl sonra idam edilişini, Shinjuku Hırsızının Güncesi (新宿泥棒日記) (1968) Tokyo'nun kenar mahallelerinden birinde kitap hırsızlığı yapan bir öğrenci ile kız arkadaşının serüvenini, Shōnen (少年) (1969) para kazanmak için kendini arabanın altına atıp, kazaya uğradığı süsü veren çocuğun öyküsünü, Gishiki (儀式) (1971) varlıklı bir kırsal kesim ailesinin İkinci Dünya Savaşı'nı izleyen yıllar boyunca yaşadıklarını, Yaz Bacısı (夏の妹) (1972) genç bir kızın, kardeşi olduğunu iddia eden bir kişiyle tanışmak için gittiği Okinawa Adası'nda yaşadıklarını konu edinir. Yirmi sevişme sahnesine yer veren Duyu İmparatorluğu (愛のコリーダ) (1976) erotizmin sınırlarını görülmedik bir biçimde zorlayarak eski bir geyşanın (Eiko Matsuda), çalıştığı lokantanın evli sahibini (Tatsuya Fuji) baştan çıkarmasını konu edinir. Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen ödülü kazandıran Tutku İmparatorluğu (愛の亡霊) (1978) Duyu İmparatorluğu 'nda olduğu gibi yaşadıkları tutkunun ilk başta yalnızlığın ardından da ölüme sürükleyen iki sevgilinin hikayesini konu edinir. Bu filmde toplumsal sorumluluklarını (義理) göz ardı eden sevgililer bireysel tutkularının (人情) sesini dinlerler. Mutlu Noeller Bay Lawrence (戦場のメリークリスマス) (1983) savaşla aşkın ve suçsuzlukla suçluluğun arasındaki ilişkiyi, Max Sevgilim (マックス、モン・アムール) (1986) Paris'te görevli İngiliz diplomatın (Anthony Higgins) karısının (Charlotte Rampling) bir şempanze ile yaşadığı aşkı konu edinir. Gohatto (御法度) (1999) ise Şogun dönemi Japonya'sında samurayların yetiştirilmesini, eşcinselliği ve sanayileşme ve batılılaşma döneminde yaşamanın zorluklarını konu edinir.
+ Shōhei Imamura
Shōhei Imamura (今村 昌平) savaş sonrasının çalkantılarının yaşandığı bir siyasal ve kültürel ortamda sinemacılığa atıldı. Japon toplum yapısının aşağıladığı kadınların başkaldırısını gündeme getiren filmlerin yönetmeni olarak, Imamura Japon sinema tarihinde özgün bir yere sahiptir. Çalınan Arzu (盗まれた欲情) (1958) gezginci bir oyuncu topluluğunun öyküsünü, Ağabeyim (にあんちゃん) (1959) kömür ocaklarında çalışan yoksul madencilerin yaşamını, Bir Adam Kayboldu (人間蒸発) (1967) Japonya'nın büyük kentlerinde o yıllarda sık sık rastlanan bir "kaybolma" olayını, Cinayet Niyetleri (赤い殺意) (1964) kendisine tecavüz eden erkeği sevmeye başlayan evli bir köylü kadının öyküsünü ve Pornocular (「エロ事師たち」より 人類学入門) (1966) her türlü porno malzemesi satan ve bunu topluma hizmet amacıyla yaptığına inanan orta yaşlı bir erkeğin öyküsünü konu edinir.
Yönetmenin Japonya'nın ABD ile ilişkisini eleştiren filmleri Domuzlar ve Savaş Gemileri (豚と軍艦) (1961) bir Amerikan deniz üssü yakınında çalışan bir hayat kadını (Jitsuko Yoshimura) ile pezevenginin öyküsünü, Böcek Kadın (にっぽん昆虫記) (1963) hayatta kalabilmek için bedenini satan bir "böcek kadın" üzerinden ekonomik çıkarları uğruna ruhunu ABD'ye satan Japonya'nın savaş sonrasının yozlaşmasını, Tanrıların Derin Arzuları (神々の深き欲望), ülkenin geri kalanı gibi sanayileşmerek yozlaşmayan ülkeyin güneyindeki adalarda doğa ile başbaşa yaşayan insanları üzerinden yönetmene göre yapay bir demokrasi kavramına sığınmış olan sanayileşmiş Japonya'yı ve Bir Konsomatrisin Ağzından Savaş Sonrası Japonyasının Tarihi (にっぽん戦後史　マダムおんぼろの生活) (1970) ise Amerikalı askerlerle fuhuş yaparak geçimini sağlamış olan bir kadının savaş sonrası yirmi beş yıl boyunca yaşadıklarını konu edindi.
Bu politika mesajlarıyla yüklü olan filmlerden sonra İntikam Benim (復讐するは我にあり) (1979) gerçek bir olaydan yola çıkarak cinayet işlemeyi alışkanlık haline getiren bir katilin öyküsünü, Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Narayama Türküsü (楢山節考) (1983) Shichiro Fukozawa'nın ünlü eserini, Zegen (女衒) (1987) Meiji döneminde hayat kadını çalıştıran ve bu işi imparatora ve vatana hizmet etmek için yaptığına inanan bir pezevengin öyküsünü, Cannes Film Festivali'nde Teknik Başarı ödülünü kazanan Kara Yağmur, (黒い雨) (1989) gelinlik çağındaki bir genç kızın gözünden atom bombasının yol açtığı yıkımını, Akira Yoshimuro'nun yapıtından uyarlan ve Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Yılan Balığı (うなぎ) (1997) aşığıyla yakaladığı karısını öldüren bir balıkçının sekiz yıl boyunca yalnızca bir yılan balığı ile dostluk eden balıkçının öyküsünü, ve Kızıl Köprünün Altından Akan Ilık Sular (赤い橋の下のぬるい水) (2001) ise Tokyo sokaklarını arşınlayarak iş arayan iflas etmiş bir iş adamının (Koji Yakusho), altın bir Buda heykelinin peşine düştüğünde karşısına çıkan bir genç kızla serüvenini konu edinir.
+ Kon Ichikawa
Kon Ichikawa (市川 崑) Birmanya Harpı (ビルマの竪琴) (1956) ile Japonya dışında üne kavuşan yönetmenin sinemadan önce karikatür çizmiş olması yüzünden güldürüye yatkınlığıyla tanınır. Sık sık edebiyat uyarlamalarını deneyen yönetmenin en büyük özelliği sanatsallıktan vazgeçmeden geniş seyirci kitlelerinin ilgisini çekmeyi başarmış olmasıdır.
Michio Takeyama'nın romanından uyarlanan ve Venedik Film Festivali'nde San Giorgio Ödülü kazanan Birmanya Harpı (ビルマの竪琴) (1956) savaş alanındaki ölüleri teker teker gömen bir adamın savaşa bireysel karşı çıkışını, Yukio Mishima'nın romanından uyarladığı Enjō (炎上) (1958) yaşamın ve insanların adiliğini tapınağın kusursuz güzelliğiyle karşılaştırmasından sonra tapınağı yakıp intihar eden bir rahip adayının hikayesini, Shohei Ooka'nın romanından uyarlanan Nobi (野火) (1959) İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Filipinler'de gerillalar tarafından sıkıştırılan Japon askerlerinin yaşadıklarını, Jun'ichirō Tanizaki'den uyarlanan Kagi (鍵) (1959) genç karısı için cinselliği artırıcı ilaçlar kullanıp sonuç alamayan yaşlı bir erkeğin kızının sevgilisinden karısıyla sevişmesini istemesini, Oyuncunun İntikamı (雪之丞変化) (1963) kimliğini arayan bir oyuncunun öyküsünü, Tokyo Olimpiyatları (東京オリンピック) (1965) Tokyo Olimpiyatları'ndaki sporcuların ve seyircilerin öykülerini, Kōfuku (幸福) (1981) ve Dora-heita (どら平太) (2000) ise bir samurayın bir kasabanın çıkarcı yöneticileriyle baş etmesini konu edindi.
+ Masaki Kobayashi
Masaki Kobayashi (小林 正樹) felsefe öğrenimi gördükten sonra iki melodramla yönetmenliğe başladı. Oğlunun Gençliği (息子の青春) (1952), Dürüst Kalp (まごころ) (1953), Kalın Duvarlı Oda (この広い空のどこかに) (1954) savaş suçluları konusunu gündeme getiriyor, ancak küçük suçluların yakalandığını büyük suçlulara ise dokunulamadığını vurguluyordu. Film, ABD'nin tepkisinden çekinildiği için, yıllarca gösterime giremedi. Kobayashi aynı sorgulamayı başyapıtı sayılan Ningen no jōken (人間の條件) (1959-61) ana başlığını taşıyan üçlemesinde sürdürdü. Çin savaşına katılmış olan yazar Junpei Gomikawa'nın yapıtından sinemaya aktarılan üçleme, savaş karşıtı destansı bir filmdir. Film savaşa katılan idealist Kaji'nin (Tatsuya Nakadai) Mançurya bozgununu yaşamasını, Sovyetler'in eline tutsak düşmesini ve Sibirya steplerinde can vermesini konu edinir.
+ Tadashi Imai
Tadashi Imai (今井 正)'nin Romain Rolland'dan uyarladığı Yeniden Buluşuncaya Dek (また逢う日まで) (1951) savaşın sonuçlarının ağırlığı altında ezilen iki gencin hüzünlü aşk öyküsünü, Hiroshi Masaki'nin romanından uyarlanan Gün Ortasında Gölgeler (真昼の暗黒) (1956) grev sırasında polisin işçilere karşı uyguladığı acımasız yöntemleri, Gece Davulları (夜の鼓) bir ihanet ve bağışlama öyküsünü ve Ani Imōto (あにいもうと) (1976) toplumun ezilen katmanlarını konu edinmiştir.
+ Hideo Sekigawa
Hideo Sekigawa (関 川 秀雄) atom bombasının yol açtığı yıkımı ele alan ve ABD'yi eleştiren siyasal içerikli filmlerin en önemli temsilcilerinden biridir. Öğretmenler Sendikası'nın desteğiyle çektiği Hiroshima (ひろしま) (1953) atom bombasının atıldığı günün dehşetini olanca çarpıcılığıyla verir. Sinemaya belgeselci olarak başlayan ama yıllar geçtikçe solcu dünya görüşüne uygun filmler çekmeye başlayan yönetmen, Okyanusun Öfkesini Dinle (日本戦歿学生の手記　きけ、わだつみの声) (1950) savaş sırasında tutulan güncelere dayanarak silah altına alınan öğrencilerin uğradığı kıyımı konu edindi.
+ Takeshi Kitano
Takeshi Kitano (北野 武) bir arkadaşıyla birlikte oluşturduğu The Two Beats adlı çiftin Japonya'da en sevilen güldürü programı olması nedeniyle "Beat Takeshi" diye de anılan yönetmenin Vahşi Polis (その男、凶暴につき) (1989) suskun ama sırası geldiğinde yumruklarını kullanmaktan çekinmeyen sevimli bir anti-kahramanın hikayesini, Kaynama Noktası (３－４Ｘ１０月) (1990) bir çeteyle mücadele etmek zorunda kalan çelimsiz bir otomobil tamircisinin öyküsünü, Bir Deniz Manzarası (あの夏、いちばん静かな海) (1991) kendi kendine sörf yapmayı öğrenmeye kalkışan sağır bir çöpçünün öyküsünü, Sonatine (ソナチネ) (1993), yaşadığı ortamda aradığını bulamadığı için intihara karar veren bir "tetikçinin" yaşamının son haftasını, Hiç Becerebiliyor Musun (みんな～やってるか) (1995) televizyonun etkisiyle cinsel fanteziler geliştiren beceriksiz bir çapkın adayının serüvenini,  Çocuklar Geri Döner (キッズ・リターン) (1996) öğrenimini yarım bırakan çocukların durumu, Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan Havai Fişekler (はなび) (1997) dul bir kadına yardım edebilmek ve hasta karısını son bir kez Fuji Dağı'na götürebilmek için banka soyan eski bir polisi,  Kikujiro'nun Yazı (菊次郎の夏) (1999) annesini arayan on yaşlarında duyarlı bir çocuğun maceralı yolculuğunu, Kardeş (ブラザー) (2000) Tokyo'daki bir çatışmada bütün ailesi ölen bir gangsterin kardeşini bulmak için Los Angeles'e gitmesini ve burada uyuşturucu mafyasına katılmasını ve Bebekler (ドールズ) (2002) ise üç ayrı aşk ilişkisini konu edindi.
+ Hiroshi Teshigahara
Hiroshi Teshigahara (勅使河原 宏) Tokyo Üniversitesi'nde sanat tarihi okurken gerçeküstücü Seiki no Kai topluluğuna katıldı. Kendi olanaklarıyla sinema çalışmaları sürdürdü. Yönetmenin Otoshiana (おとし穴) (1961) sendikacılık çatışmasında öldürülen bir madenciyle oğlunun dünyaya hayalet olarak dönemesini, Cannes Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü kazanan Kum Kadın (砂の女) (1963) tutsağı olduğu bir "kum kadınla" birlikte yaşayan bir böcek uzmanının hikayesini, Başkasının Suratı (他人の顔) (1965) yüzü yanan bir mühendisin bir cerraha yeni bir yüz yaptırmasını, Bozulan Plan (燃えつきた地図) (1968) gizemli siyasal çatışmaların yaşandığı bir kentte kaybolan bir adamı, Antonio Gaudí (アントニー・ガウディー) (1984) Katalan mimar Gaudi'nin yapıtlarını ve Rikyu (利休) (1989) ise çayın Japon kültüründeki yerini konu edindi.
+ Yoshishige Yoshida
Yoshishige Yoshida (吉田 喜重) Fransız edebiyatı öğrenimi gördükten sonra sinemaya girdi. Yönetmenin Akitsu Kaplıcası (秋津温泉) (1962) savaş sonrası Japonya'sında yaşanan düş kırıklıklarını, Eros + Cinayet (エロス＋虐殺) (1969) erotizmin politika ile karşılaştırmasını, Araf Kahramanlığı (煉獄エロイカ) (1970) Kore Savaşı, ABD-Japonya Antlaşması, bu antlaşmanın yenilenmemesi için 1960'ta yapılan gösterileri, Kaigenrei (戒厳令) (1973) gerçeklerle özlemler arasındaki çelişkiyi, Ningen no yakusoku (人間の約束) (1985) yaşlı bir kadının ölü olarak bulunmasını ve Aynadaki Kadınlar (鏡の女たち) (2002) ise üç kuşağın yaşadıkları konusunda aralarında yaptıkları sohbeti konu edindi.
+ Masahiro Shinoda
Masahiro Shinoda (篠田 正浩) edebiyat ve estetik öğrenimi gördükten sonra yönetmen yardımcısı olarak sinemaya adım attı. Shintaro Ishihara'nın romanından uyarladığı Solgun Çiçek (乾いた花) (1964) bir kentin ayak takımı arasına karışan soylu ve güzel bir kadının öyküsünü, Ansatsu (暗殺) (1964) bir cinayet hikayesini, Amijama'nın Çifte İntiharı (心中天網島) (1969) kuklacılar arasında yaşayan bir geyşanın umutsuz aşkını, Orin'in Türküsü (はなれ瞽女おりん) (1977) ve Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı kazanan Ay Işığı Serenadı (瀬戸内ムーンライト・セレナーデ) (1997) ise Kobe depremini konu edindi.
+ Seijun Suzuki
Seijun Suzuki (鈴木 清順) şiddete de yer veren erotik filmlerin yönetmeni olarak tanındı. Melodramdan gangster filmine uzanan geniş bir konu yelpazesini kapsayan filmleri Japon kültürüyle çelişen içeriği nedeniyle ülkenin aydın kesiminin ilgisini çekti. Hayvan Gibi İnsanın Gençliği (野獣の青春) (1963) gangster filmlerinin sıradanlığını, Bedenin Kapısı (肉体の門) (1954) cinselliğin pervasızlığını, Tokyolu Serseri (東京流れ者) (1966) gangster filmlerinin eleştirisini, Kargaşaya Övgü (けんかえれじい) (1966) 1930'ların okullarında cinselliğin bir baskı aracı olarak kullanılmasını, Çingene Ezgisi (ツィゴイネルワイゼン) Japon toplumundaki kuralcılığı ve Sıcak Bulutlar (陽炎座) (1981) ise bir çiftin intihar hikayesini ele aldı.
Hystrichophora
Hystrichophora Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Japonya sineması
+ Shūji Terayama
Shūji Terayama (寺山 修司) şair, yazar, tiyatrocu ve boksör kimliklerinin yanı sıra senaryo yazarlığı yaptıktan sonra, kurduğu Tenjo Sajiki adlı gezici tiyatro topluluğunun oyuncularıyla deneysel kısa filmler çekti. Domates Ketçap İmparatoru (トマトケチャップ皇帝) (1969) çocukların büyüklerin baskılarına direnişini, Kitapları Atıp Sokaklara Çıkalım (書を捨てよ町へ出よう) (1971) kimlik yokluğu ve Japon topmlumunun homojenliğini, Kırda Saklambaç (田園に死す) (1974) çocuk-anne ilişkisini ve çocukluk korkularını ve Tutkunun Meyveleri (上海異人娼館／チャイナ・ドール) (1981) ise Japon kırsal kesiminin yok oluşunu konu edinir.
Göz rengi
Göze renk veren anatomik yapı iristir.
Japonya sineması
+ Kōji Wakamatsu
Kōji Wakamatsu (若松孝二) 1960'larda yaygınlaşan erotik filmlerin (pinkeiga) en önemli yönetmenidir. Filmleri pornografi sınırlarına girmekten de kaçınmayarak nihilist bir felsefeyi perdeye getirir. Duvarların Ardında Sevişme (壁の中の秘事) (1965) şiddet ve cinselliğin arasındaki ilişkiyi, Meleklerin Kendilerinden Geçmeleri (天使の恍惚) (1972) Japonya'da kadınlara ve erkeklere uygulanan şiddet ve işkenceyi, Erotik İlişkiler (エロチックな関係) (1992) borcunu ödeyebilmek için cinayet işleyen bir erkekle kapatıldığı odada duvara bağlı bir kadının öyküsünü ve Birleşik Kızıl Ordu (実録・連合赤軍 あさま山荘への道程) (2007) ise Japon solcu haraketlerini ele aldı.
Göz rengi
İrisin göz rengindeki rolü
İlk önce gözün 3 ana dokusu vardır. Dokuları dıştan içe doğru bunlardır: Sklera bir bağ dokusudur. Stroması beyazdır, fakat gözün ön kısmında şeffaftır ve bundan dolayı ışığın gözün içine girmesini sağlar. Bu şeffaf skleraya kornea adı verilir. Patolojide kornea şeffaflığını kaybedip göz rengini değiştirebilir ve skleranın rengi gibi beyazlaşma olur. Koroid bol pigment içeren bir damar tabaka dokusudur. Retina ise pigmentli bir epiteldir. İris iki dokudan oluşur. Bunlar koroid ve retinadır. Koroid ön tarafa doğru bakar ve retina arkaya doğru. Bundan dolayı göze rengini veren koroid dokusudur. Koroid ne kadar pigment içerirse gözün rengi o kadar siyaha döner ve ne kadar az pigment içerirse o kadar da açık renge döner (mavi). Bu akşınlığın neden göze kırmızı renk verdiğini açıklar. Akşınlık hastalığında melanosit hücrelerin ürettikleri melanin pigmentleri dışa dökmüyorlar. Böylelikle keratinosit hücreleri melanini alamıyorlar. Bu sitolojik bozukluk pigmentlerin epitelde yayılamamalarına ve dokunun çok açık renge sahip olmasına neden olur. Ama koroid bir damar tabakası olduğu için pigmentlerin renginin yerini kan rengi alır ve koroid, yani göz kırmızı renkte görünür. Hatta bazı fotoğraflarda sağlıklı gözlerin kırmızı olmalarının nedeni kan renginin yansımasıdır.
Japonya sineması
+ Yasuzō Masumura
İlk filmi Kuchizuke (Öpücük, 1957) canlı anlatımı ve hızlı kurgusuyla Japon Yeni Dalga akımının ilk örnekleri arasında yer aldı. Japon sinemasının bireyin kendini bastırmasına dayanan anlayışından kurtulması gerektiğini savunarak genellikle genç ve aykırı davranışlı kahramanları ele alan, toplumsal çarpıklıklar ve ikiyüzlülüklerle erotizm arasındaki ilişkilere değinen filmler yönetti.
Yasushi Inoue'nin romanından uyaladığı Uçurum (氷壁) ile ilk önemli yapıtını verdi. Junichiro Tanizaki'den uyarlanan Özel Sevişmeler Evi (卍) (1964) eski kocasının gözlerini kör ederek izinli geldiği cepheye dönmesini engelleyen bir köylü kadının hikayesini, Kızıl Melek (赤い天使) (1968) Kore çarpışmalarına katılan ve askerlerden sevecenliğini esirgemeyen bir hasta bakıcının öyküsünü ve Devler ve Oyuncaklar (巨人と玩具) (1958) ise kapitalist düzenin acımasız rekabet kurallarını konu edinir.
Göz rengi
Heterokromiya iridis
Bir diğer renk ise kahverengi ve mavidir.
Japonya sineması
+ Diğer yönetmenler
Ryōsuke Hashiguchi (橋口亮輔)'nin ergenlik sorunlarını gündeme getiren Kum Tanecikleri Gibi (渚のシンドバッド) (1995) Japon sinemasının el atmaktan çekindiği boşanma konusunu ele almıştır.
Shinji Sōmai'nin annesiyle babası boşanmaya karar veren bir kız çocuğunun gözünden değerlendiren Ayrılma (引越) (1993) ile tanınır.
Göz rengi
Heterokromiya iridis
Bunların dışında istisna olarak karma renklerde göze sahip olanlar olabilir, örneğin gri-yeşil, turkuaz, gri-yeşil-mavi, ... gibi.
Japonya sineması
+ Diğer yönetmenler
Mitsuo Yanagimachi (柳町光男)'nin yönettiği Aşk Üstüne Tokyo (愛について、東京) (1992) Tokyo'da çalışmaya gelen Çinlilerin karşılaştıkları ırkçı davranışları konu edinir.
Göz rengi
Avrupa'da göz renkleri dağılımı
Dünya çapında tüm insanların yaklaşık %90'ında kahverengi tonlarında gözleri vardır, çoğunluğu koyu kahverengidir. Kalan %10'u mavi, yeşil, gri ve yeşil-mavi göz renklerini taşımaktadır.
Aşağıbalcılar, Pervari
Aşağıbalcılar, Siirt ilinin Pervari ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Aşağı Saruh olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy; Siirt il merkezine 102 km, Pervari ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır.
Capitol Punishment: The Megadeth Years
Capitol Punishment: The Megadeth Years, Amerikalı thrash metal grubu Megadeth tarafından 2000 yılında çıkarılan bir derleme albümüdür. Eski şarkılardan seçkilerin yanı sıra, Kill the King ve Dread and the Fugitive Mind adlarıyla iki yeni şarkı içermektedir. Ayrıca Amerika basımında, eski şarkıların birleştirilmesiyle oluşturulan gizli bir şarkı da bulunmaktadır.
Butler, Iowa
Butler ilçesi veya Butler County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Iowa eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 sayımına göre 14.867'dir. İlçenin merkezi Allison şehridir. Bu ilçe adını William O. Butler'den almıştır.
Aykut Kence
Aykut Kence, evrimsel biyoloji alanındaki çalışmalarıyla tanınan Türk biyolog ve bilim insanı. 1988 yılında Uluslararası Böcek Fizyolojisi ve Ekolojisi Merkezi Ödülü’nü, 1996 yılında Türk Tabipler Birliği İzmir Tabip Odası I. Türkiye Ekopatoloji Ödülü’nü ve 2008’de TÜBA Ders Kitapları Çeviri Ödülü’nü kazanmıştır. 1968 yılında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi’nden mezun olmuştur. 1973 yılında Stony Brook, New York Eyalet Üniversitesi’nde doktorasını tamamlamıştır. 1974 yılından 2013 yılına kadar Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde çeşitli görevlerde bulunmuştur.
Hayatı
Aykut Kence, İstanbul’da 27 Ağustos 1946 tarihinde doğdu. Çocukluğunu ve gençliğini İstanbul’da geçiren Aykut Kence, eğitimine 1953 senesinde Karaahmet Paşa İlkokulu’nda başladı. 1958’de Şehremini Ortaokulu’na ve 1961 yılında Türkiye’nin en köklü liselerinden biri olan Pertevniyal Lisesi’ne gitti. 1968 yılında birlikte araştırma gruplarına katıldığı arkadaşı Meral Kence ile evlendi. Meral Kence ile olan evliliklerinden iki çocuğu dünyaya geldi.
Yükseköğrenimi
Kence, 1964 yılının sonbaharında İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesine başladı. Burada zooloji ve botanik eğitimleri aldı. İstanbul Üniversitesinde aldığı eleştirel düşünce temelli eğitim, Türkiye’de evrimsel biyoloji ekolünün önemli akademisyenlerinden biri olmasında büyük rol oynadı. Aykut Kence üniversite yıllarında oldukça atılgan ve başarılı bir öğrenciydi. Bölüm arkadaşı Prof. Dr. Mehmet Sakınç, Kence’den "Ben derslerden geçmiştim ama grupta bir kişi tüm derslerden pekiyi alarak hepimize fark atmıştı…” sözleriyle bahsetmektedir. Kence’nin hayatına büyük etkisi olan bir diğer konu üniversitedeki arkadaş grubu ile katıldığı arazi etkinlikleri idi. Bölümde laboratuvarların haricinde hafta sonları mutlaka civara yakın Adalar, Yalova, Çamlıcalar, Yakacık, Sarıyer, Küçük Çekmece gibi yerlere günübirlik arazi keşif gezilerine gitmek zorunlu tutuluyordu. Başarılı öğrencilerden oluşan bir grup öğrenci, bilimsel keşif gezileri (ekskürsiyonlar) ile gözlem yapabilme pratiklerini geliştiriyorlardı. Aykut Kence’nin ilk arazi deneyimi Önder, Aydonat, Mehmet, Nermin ve Meral isimli arkadaşları ile seçildiği Antalya ve Batı Toroslar ekskürsiyonuydu. Aykut’un bu gezideki görevi, genetik araştırmalarda oldukça ünlü olan Drosphila melonagaster (meyve sineği) türüne mensup sinekleri toplamaktı. Bölüm başkanı tarafından verilen bir diğer görevlendirmede ise arkadaşı Mehmet ile Lüleburgaz’da, Drosphilalar toplamaları istendi. Sirke sineği olarak da bilinen bu sineklere karşı kazandığı ilgi akademik hayatı boyunca devam etti. 1975’ten 2004’e dek yayınladığı 8 farklı makalenin genetik çalışmalarını meyve sinekleri ile gerçekleştirdi. İstanbul Üniversitesi’ni bitirmesinin ardından 1968 yılında NATO bursu kazanan Aykut Kence; Stony Brook, New York Eyalet Üniversitesi’nde Prof. Dr. Robert Reuven Sokal danışmanlığında doktorasını yapmaya başladı. 1968’de başladığı “Karasineklerde (Musca domestica L.: Diptera: Muscidae) etolojik izolasyon ve eşeysel davranışların kalıtsal denetimi” isimli doçentlik tezi 1979’da Ankara, ODTÜ’de görev yaptığı sırada yayınlandı. Stony Brook’taki doktora sürecini 1 yıllık doktora sonrası araştırmacılık ile sürdürdü.
Kariyeri
Aykut Kence 1974 yılında öğretim görevlisi olarak geldiği ODTÜ’de 1975-1980 yılları arasında, yardımcı doçent unvanı ile göreve devam etti. Bu yıllarda, dönemin Milli Eğitim Bakanı Vehbi Dinçerler’in girişimiyle, MEB’de evrim karşıtı bir kampanya başlatılmıştı. 1980’ler ve 90’lar boyunca evrim, ortaokul ve lise eğitim müfredatlarından ya çıkarılmıştı ya da eksik bir içerikle işlenmeye başlanmıştı. Aykut Kence bu evrim karşıtı grupların argümanlarını çürütmek ve evrim öğretiminin ehemmiyetini anlatmak için çokça uğraş verdi, çeşitli platformlarda bu kişilerle tartıştı; yazılar yazdı. Arkadaşları ile “Evrim karşıtları Avrupa'da profillerini yükseltiyorlar” temalı yayını Nature dergisinde yayımlayarak evrimin kabulüne yönelik sayısal veriler sundu. 1986 yılında TÜBİTAK bursu kazanan Aykut Kence, 1980 yılında doçentlik unvanını kazandı. 1988 yılına dek süren doçentliği sırasında ODTÜ Biyoloji Bölüm Başkanlığı görevini üstlendi. Profesör olduğu 1988 yılında ise Türk Tabipler Birliği Ankara Tabip Odası Halk Sağlığı Hizmet Ödülü ve III. Dünya Bilim Akademisi, Uluslararası Böcek Fizyolojisi ve Ekolojisi Merkezi Ödülü’ne layık görüldü. Aynı yıl TÜBİTAK’ta Temel Bilimler Araştırma Grubu Yürütme Komitesi Sekreteri ve Türkiye Biyologlar Derneği Başkanı seçildi. Türkiye Biyologlar Derneği’nde faal olarak 6 yıl hizmet verdi.
Çalışmaları
Aykut Kence, 29 yaşında Türkiye’ye dönene dek böcek modelleri kullanarak popülasyon genetiği çalışmıştı, Türkiye’ye döndükten sonra da popülasyon genetiği ve evrimsel biyoloji alanlarında çalışmaya devam etti. Karasinek, nohut, keçi, insan ve sirke sineği gibi farklı türlerde evrimsel dinamikleri ve genetik çeşitlilikleri inceledi. 1986 Çernobil Kazası sonrası Türkiye’de radyasyonun etkileri gündemdeyken Aykut Kence; ODTÜ Kimya Bölümü’nden Olcay Birgül, İnci ve Ali Gökmen gibi bilim insanları ile sistematik bir çalışma ile Türkiye Atom Enerjisi Kurumu’nun tespitlerindeki açıkları ortaya koydu, radyasyondan korunmak için alınabilecek önlemleri belirledi. 1990’lardan itibaren ise Türkiye’nin bal arısı türlerinin genetik, morfolojik ve davranışsal çeşitliliği üstüne yaptığı araştırmalara ağırlık veren Aykut Kence’nin yürüttüğü bilimsel çalışmalar zengin bir içeriğe sahipti; sineklerde eş seçme davranışı gibi genel evrimsel olgulardan Türkiye’nin yerel gen kaynakları veya bal arısı koloni kayıpları gibi yerel ve pratik sorunlara kadar geniş bir alana yayılmışlardı. Kence 1991 yılında Türk Zooloji Derneği editörlüğüne başladı. Journal of Apicultural Research, Apimondia ve Zoological Science gibi dergilerde hakemlik yapan Prof. Dr. Aykut Kence, Türkiye Entomoloji Derneği’nin de uzun yıllar üyesiydi. Bal arıları ile ilgili birçok araştırma yürüten Aykut Kence 1994’ten 2007’ye kadar 20’den fazla yayın hazırladı. “''Türkiye’de bal arıları ile yapılacak genetik ıslah çalışmaları için gereklidir ve korunmalıdır. Türkiye’de bulunan yerel balarısı ırkların yabancı ırklarla değiştirilmesi uygulamasının önüne geçilmelidir.''” sözleri ile başta Muğla, Trakya bölgeleri olmak üzere tüm Anadolu’da balarısı genetik çeşitliliğinin günümüzde ve gelecekte yararlanılmak üzere korunması gerekliliğini savundu. Aykut Kence, 1996 ve 2006 yılları arasında 5 üstün başarı ödülüne layık görüldü. Ankara’da Geometric Morphometrics Workshop, Evolution in Daily Life, Eurbee4 gibi etkinliklerin düzenlenmesini sağladı. Genetik Terimleri Sözlüğü, Yanlış Yönde Kuantum Sıçramaları, Evrim gibi önemli eserlerin dilimize çevrilmesine katkı sağladı; aynı zamanda 1998 tarihli TÜBA'ya bağlı Evrim Komisyonu'nun kurucularındandır. Arkasında 9 kitap ve genetik, morfometri, etholoji, ekoloji, evrimsel biyoloji ve koruma biyolojisi alanlarında 180’den fazla yayın bıraktı.
Aykut Kence Evrim Konferansı
2005 yılından bu yana her yıl yapılan “Ulusal Evrim Konferansı”, Aykut Kence’nin 2014 yılında ölümünün ardından kendisini onurlandırmak ve hatırasını yaşatmak amacıyla “Aykut Kence Evrim Konferansı” adıyla düzenlenmeye başladı. Aykut Kence Evrim Konferansı, ODTÜ Biyoloji ve Genetik Topluluğu tarafından düzenlenmektedir.
Dış bağlantılar
ODTÜ BİYOGEN
Aykut Kence Evrim Konferansı Facebook sayfası
100 Hektar Ormanı
100 Hektar Ormanı, Ayı Winnie ve arkadaşlarının yaşadığı Winnie-the-Pooh çizgi filminin başlıca mekanıdır. Adından da büyük bir orman olduğu anlaşılsa da seyirci sadece karakterlerin evlerini ve yoğun ağaçlı ormanın girişini görür.
Aykut Kence
Dış bağlantılar
Yaz Hocam
100 Hektar Ormanı
Ormandaki evler
100 Hektar Ormanı'nda; Ayı Winnie'nin ağaç evi, korkak domuzcuk Piglet'in evi, titiz Tavşan'ın kulübesi, eşek Eeyore'un dermeçatma yuvası, iyi anne Kanga ve maceracı küçük Roo'nun evi, arı gibi çalışkan Köstebek'in kuyu yuvası ve Baykuş'un evi bulunur. Ayrıca Christopher Robin adında bir çocuğun da ormanda evi vardır, ama sadece ara sıra ziyarete gelir. Yaz tatillerinde ise orada kalır.
Ormanın çizimi
Orman, içinde geçenlerle değil de çizim yönüyle ele alınırsa her çocuğun büyülenebileceği sevimli bir ormandır. Cıvıl cıvıl ve açık yeşil tonlar ağırlıklıdır. İçindeki evler de orman kadar sevimlidir. Çizgi filmde hem basit hem de her çocuğun ilgisini çekebilecek bir orman yaratılmıştır.
Eva Angelina
Eva Angelina (d. 14 Mart 1985; Huntington Beach, Kaliforniya) Amerikalı pornografik film oyuncusu.
Hayatı
Eva Angelina, 14 Mart 1985 tarihinde Huntington Beach, Kaliforniya'da dünyaya geldi. Zengin bir geçmişe sahipti ancak sonraları ailesi büyük kayıplar yaşadı ve ekonomik olarak zor durumda kaldı. O dönem gazetelere ilan verdi ve yetişkin film sektörüne girmek için ilk adımını attı. 2003 yılında yetişkin film endüstrisine girdi ve geniş bir tarz oluşturdu. Özellikle gonzo ve gözlüklü tarzdaki yapımları beğeni topladı. İlk sahnesini Shane's World şirketinde Mr. Pete ile çekti. Çektiği filmlerin birçoğunda gözlüğünü taktı. Gözlüklerinin onun bir parçası olduğunu birçok kez ifade etti. Birçok yetişkin veri tabanında ve sitelerde performansı en beğenilen yıldızlardan biri oldu. 2004 yılında kariyerine kısa süreli bir ara verdi. 2007 yılında Danny Mountain ile evlendi. 2008 yılında Sylvi adında bir kız çocukları dünyaya geldi. 2009 yılının ortalarında sektöre geri döndü. 2010 yılında Maxim tarafından pornodaki en iyi 12 kadın yıldızdan biri seçildi. Mayıs 2014'te emlak ruhsatı aldı. Sol göğsünde boynuzlu bir kalp dövmesi, vücudunun sol tarafında Yunanca "aşık olana kadar kimse mükemmel değildir" yazan bir dövme, sol el bileğinde "Sylvi" yani kızının adını yazan bir dövmesi vardır.
Zastava M93
Zastava M93 Black Arrow 12.7mm veya .50 kalibre Zastava Arms tarafından geliştirilen ve üretilen madde delici tüfektir. Zastava M93, yüz yıllık muhariplik tarihi boyunca en kesin ve en güvenilir mekanizma sistemlerinden birisi olduğunu kanıtlayan Mauser sistemi temelinde tasarlanmıştır.
Genel bakış
Bu tüfeğin birincil amacı güçlükle görülebilen çok uzun mesafedeki hedeflere atış yapmaktır ve bunun için, tüfek standart aksamı içinde kademeli 8x büyütme ile 1.800 m.’ ye kadar netleştirme sağlayan optik görüş aygıtı silahla birlikte temin edilir. Montaj yuvası diğer üreticilerin aygıtını da kabul edebilir. Üreticinin bu ürünleri Kosova ve Makedonya’ da çok güç koşullar altındaki operasyonlarda tecrübe edilmiştir.
Tasarım ve özellikler
Zastava M93 B.A. tüfeği, 12.7×108mm ve .50 BMG fişeklerinin ikisi için de hazırlanmıştır. Hareketli mekanizmalı, hava soğutmalı, şarjörden beslemeli, sabit dipçikli bir tüfektir.
Propinasyon Yasası
küçükresim|Vasily Sternberg "Küçük Rus Tavernası", 1837
Diğer Avrupa ülkelerinde benzerleri yoktu. Uluslararası hukukun modern fikirlerine göre, insanlığa karşı bir suç biçimi olarak yorumlanabilir.
Ortaya çıkışı
Ortaçağ Polonya'sında jambon ve alkol satışı geleneksel olarak tekel ticaretinin nesneleriydi. İlk aşamada, Katolik din adamları alkol ticaretinde önemli bir rol oynadı. Jambonlar genellikle rahibin yemekhanesinde barındırılırdı. Ancak 1279'da Papa III. Nicholas'ın emriyle din adamlarının alkol ticareti yasaklanmasıyla kilise, alkol ticaretinde egemenliğini kaybetti. Kilisenin alkol ticaretindeki egemenliği sona ermesiyle prens ve kraliyet hükûmetleri bunda öncü rol oynamaya başladı. Ancak, soylular ve kraliyet gücünün kademeli olarak zayıflaması nedeniyle orta soyluların artan etkisi alkollü içki ticareti Polonya'nın yeni yönetici sınıfının ilgi konusu haline geldi. 1496'da Piotrków Trybunalski'daki Sejm'de, soyluların Moldavya'ya karşı bir sefere katılmaya rıza göstermesi karşılığında, Kral Jan Olbracht köylülerin köylerini terk etme hakkını ciddi biçimde kısıtladı.
İçeriği
Başlangıçta, propinasyon yasası, köylülerin yalnızca kendi köylerinde bulunan bir meyhanede bira ve votka tüketme zorunluluğunun doğasıydı. Ancak özellikle Batı Avrupa pazarlarında tahıl talebindeki düşüş göz önüne alındığında, çok hızlı bir şekilde propinasyon hakkı, soyluların ürettiği belirli miktarda alkollü içki tüketmek için köylülerin görevine dönüştürüldü. Her köylü, aile fertlerinin sayısına bağlı olarak alkol miktarını satın almak ve tüketmek zorundaydı. 1518'de köylüler kraliyet mahkemelerine başvurma hakkından yoksun bırakıldıkları için her bir asilzadenin propinasyon normlarına karşı yasal mücadele imkansız hale geldi. Kısa bir süre için, Protestanlık fikirlerinin soylular arasında yayıldığı bir dönemde, bazı soylular haklarını köylülerin yararına keyfi olarak sınırladılar. Ancak, XVIII yüzyıldan itibaren Karşı Reformun zaferinden sonra, propinasyon yasası doruk noktasına ulaştı. Bu durum nüfusun çoğunluğunu köylülerin oluşturduğu Polonya-Litvanya Birliği'nde insani yozlaşmasını arttırdı.
Dağıtımı
XVII yüzyılın başlarında propinasyon içeceklere ek olarak, tuz, demir vb. ürünleri de kapsadı.
Halil Kut
Halil Kut (1882, İstanbul – 20 Ağustos 1957, İstanbul), Türk asker. "Kut'ül Ammare Kahramanı" olarak da bilinir. İsmail Enver Paşa'nın kendisinden bir yaş küçük amcasıdır. 1934 yılında Soyadı Kanunu'nun çıkmasından sonra Mustafa Kemal Atatürk tarafından Kût'ül-Amâre Zaferi nedeniyle "Kut" soyadı verildi.
Propinasyon Yasası
İnsanlığa karşı suçların modern anlayışı ışığında propination
Uluslararası Ceza Mahkemesi Roma Statüsü hükümlerine göre propinasyon kanunları insanlığa karşı suçlar olarak sınıflandırılabilir. Özellikle, bu tür suçların içeriğini tanımlayan 7. maddenin (II. Kısım) "K" paragrafına tekabül etmektedir: "önemli acıya neden olan veya beden, zihinsel veya fiziksel sağlığa ciddi şekilde zarar veren kasıtlı eylemler".
Halil Kut
Askerlik Hayatının İlk Yılları
Harp Akademisi'nde Mustafa Kemal Atatürk ile sınıf arkadaşıydı. 1902 yılında Harp Akademisi'nden Mümtaz Yüzbaşı rütbesiyle mezun oldu. İttihat Ve Terakki Cemiyeti'nin 117 numaralı üyesi oldu.
Propinasyon Yasası
İnsanlığa karşı suçların modern anlayışı ışığında propination
Yüzlerce yıldır geniş insan gruplarının ve tüm sosyal sınıfın sistematik olarak zorla talep edilmesi, Statü'nün açıklayıcı muhtırasıyla da uyumludur: “İnsanlığa karşı suçlar, kişiliğin bozulması nedeniyle en iğrenç suçlardır. Bunlar münferit veya münferit vakalar değil, ya tek bir hükümet politikasının ya da hükümet ya da fiili hükümet tarafından susturulan ya da meşrulaştırılan yaygın bir vahşet uygulamasının bir parçası.”
Halil Kut
Askerlik Hayatının İlk Yılları
II. Meşrutiyet Ve 31 Mart İsyanı arası dönemde İran'daki hürriyet hareketine desteğe gönderildi.
23 Ocak 1913 Tarihindeki Bâb-ı Âli Baskını'ndan sonra İstanbul Merkez Komutanlığı'na atandı.
Irak Cephesi
Tümgeneral Charles Vere Ferrers Townshend komutasındaki İngiliz 6. Poona Tümeni (Hint Tümeni) Bağdat'a ilerlemeye çalışırken 22-23 Kasım 1915 tarihlerinde Selman-ı Pak Muharebesi'ni kaybederek geri çekildi ve 03 Aralık 1915 Tarihinde Kut'ül Ammare kasabasına sığındı. İngilizler Kut'u ele geçirmek için General Aylmer komutasındaki Tigris (Dicle) Kolordusuyla hücuma geçtiyse de 06 Ocak 1916 tarihinde Şeyh Saad Muharebesi'nde 4000 askerini kaybederek geri çekildi. Kafkasya Cephesi'nden kolordusuyla beraber Irak Cephesi'ne takviyeye gelen Halil Kut Paşa, bu muharebede geri çekilme emrini veren Miralay Sakallı Nurettin Paşa'nın yerine 9. Kolordu Komutanı olarak atandı.
Komutasındaki 9. Kolordu ile İngiliz kuvvetlerine 13 Ocak 1916 tarihinde Vadi Muharebesi'nde 1600, 21 Ocak 1916 tarihinde de Hanna Muharebesi'nde 2700 personeli kaybederek geri püskürtüldü. İngilizler Mart başında tekrar taarruza geçti. Ancak 08 Mart 1916 tarihinde Sabis mevkiinde Miralay Ali İhsan Sabis komutasındaki 13. Kolordu'ya hücum ettiyse de 3500 asker zayiat vererek geri çekildi. Bu yenilgiden dolayı General Aylmer azledilerek yerine General Gorringe getirildi.
Kutü'l-Ammare Savaşları
19 Nisan 1916 tarihinde Müşir Colmar von der Goltz Paşa, Bağdat'ta bulunan karargâhında tifüsten ölünce, genç yaşta olmasına rağmen Mirliva Halil Paşa 6. Ordu komutanlığına atandı.
29 Nisan 1916 tarihinde Irak Cephesi'nde Kut'ül Ammare kasabasında General Charles Townshend komutasındaki İngiliz ordularını esir aldı. İngiliz General, Kut'ta yaşanan açlıktan dolayı diğer Dört general, 481 subay ve 13100 er ile birlikte teslim oldu. Osmanlı-Irak Ordusu Komutanı Halil Paşa'nın, Kut'ül-Ammare zaferinden sonra 6. Orduya yayınladığı mesaj şöyledir:
İngiliz tarihçi James Morris, Kut'un kaybını Britanya (İngiltere) askeri tarihindeki en aşağılık şartlı teslimi olarak tanımladı.
Kut'un alınmasından sonra Irak askerî valiliğine getirildi.
İngiliz birlikleri 1917 yılı başında askeri yığınaklarını tamamlayıp taarruza geçtiler. Harbiye Nazırı İsmail Enver Paşa, Halil Kut Paşa'nın birliklerinin bir kısmını İran cephesine kaydırılmasını emretmişti. 11 Mart 1917 tarihinde General Maude yönetimindeki İngiliz birlikleri Bağdat'a girerken, Halil Kut Paşa'nın komutasındaki Osmanlı Askerleri Bağdat'ı boşaltmak zorunda kaldı.
Kafkas İslam Ordusu
1917 yılında Ekim Devrimi'nin ardından Anti-Bolşevik Ruslar'ın zayıflamasından yararlanmak için kurulan, yeğeni Nuri Killigil Paşa komutasındaki Kafkas İslam Ordusu'nun ileri harekâtına katıldı ve Azerbaycan'ın başkenti Bakü'ye girdi.
Mütareke Dönemi
Mütareke'nin imzalanması sonrasında Ermenistan'a büyükelçi olarak atanmasına rağmen, yoldan geri döndürülerek İstanbul'a getirildi. Daha sonra İtilaf kuvvetleri tarafından Bekirağa Bölüğü'ne hapsedildiyse de buradan kaçarak Anadolu'ya geçti.
Kurtuluş Savaşı Dönemi
Anadolu'da Türk Kurtuluş Savaşı'nın başlaması üzerine o sırada Sivas Şehrinde bulunan Mustafa Kemal Atatürk ile buluştu. Mustafa Kemal Atatürk tarafından Sovyetler Birliği'nin Millî Mücadele'ye desteğini sağlamakla görevlendirildi. Moskova'ya giderek Sovyet liderleriyle görüştü ve daha sonra Sovyet yönetimi tarafından Türkiye Hükümeti'ne gönderilen külçe altınları ve silahları getirdi.
Daha sonra Türkiye Cumhuriyeti'nde kalmasına izin verilmeyince, önce Moskova'ya, İsmail Enver Paşa'nın Türkistan'da Sovyet yönetimine karşı savaş başlatması üzerine de 1922 yılında Berlin'e gitti.
Cumhuriyet Dönemi
Cumhuriyetin kurulmasından sonra hükümetin verdiği özel izinle Türkiye Cumhuriyeti'ne dönen Kut, 14 Temmuz 1923 Tarihinde askerlikten emekli oldu. Ve 1957 yılında öldü. Anıları ölümünden çok sonra, 1972 Yılında, Kut'ül Ammare Kahramanı Halil Paşa'nın Anıları: Bitmeyen Savaş adıyla yayımlandı.
Halil Kut'un torunu Hür ve Kabul Edilmiş Masonlar Büyük Locasının eski büyük üstadı olan Kaya Paşakay'dır.
Ölümü Ve Vasiyeti
1957 Yılında İstanbul'da gırtlak kanserinden dolayı yaşamını yitirdi. Halil Kut'un vasiyeti mezarına bir şişe rakı dökülmesi idi. , fakat torunu Kaya Paşakay bunun doğru olmadığını iddia etmiştir. Çırağan Caddesinde bulunan Yahya Efendi Dergahı’nın mezarlığına defnedilmiştir.
Dış bağlantılar
Kutü’l-Amare Kahramanı Halil Kut Paşa'nın Hatıraları.
Ofra Harnoy
Ofra Harnoy, (doğumu:31 Ocak 1964, Hadera, İsrail) Kanadalı çellist'tir.
Hayatı
Harnoy Hadera, İsrail'de doğdu. 1971'de ailesiyle birlikte Toronto'ya taşındı. Altı yaşındayken babası Jacob Harnoy ile çello derslerine başladı. Öğretmenleri arasında Vladimir Orloff, William Pleeth, Pierre Fournier, Jacqueline du Pré ve Mstislav Rostropovich vardı.
Harnoy, profesyonel olarak ilk çıkışını on yaşında bir orkestrada solist olarak yaptı. 1982'de Carnegie Hall'daki solo-orkestra ve resital çıkışları, kamuoyunda ve eleştirel beğenisini kazandı.
Harnoy, 1983'te Offenbach Çello Konçertosu'nun dünya prömiyerini ve 1984'te Bliss Çello Konçertosu'nun Kuzey Amerika prömiyerini seslendirdi ve kaydetti. Ayrıca birkaç Vivaldi konçertosunun dünya prömiyer kayıtlarını yaptı. 1987'de Harnoy RCA Victor Red Seal'in kadrosuna katıldı ve en çok satan birkaç albüm kaydetti.
Harnoy birçok müzik türünde çalmıştır. Plácido Domingo, Sting, Igor Oistrakh, Loreena McKennitt ve Jesse Cook gibi sanatçılarla birlikte çaldı.
2019'da Harnoy, son albümü "Back to Bach"ı Kanada Klasik etiketi Analekta'dan çıkardı. Trompetçi, yapımcı ve besteci Mike Herriott ile evlidir.
Satriano, Calabria
Satriano, İtalya'nın Calabria bölgesine bağlı Catanzaro ilinde bulunan bir komündür.
Ianthopappus
Ianthopappus Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Lusaka
Lusaka, Afrika kıtasında bulunan Zambiya devletinin başkentidir. Şehirde 2010 resmî nüfus verilerine göre 1.742.979 kişi yaşamaktadır. Ülkenin Lusaka Bölgesi'nde yer alan başkent, aynı zamanda ülkenin en büyük şehri konumundadır.