cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti Millî Ordusu
Nuri Paşa
Böylece Kafkas İslam Ordusu, 5.000 kişilik Azerbaycan askeri birliği, beşinci, dokuzuncu ve on beşinci kale alayları temelinde kurulmuş ve komutanı Nuri Paşa atanmıştır.
O sıralarda Stepan Şaumyan liderliğindeki Bolşevik-Taşnak güçleri Bakü-Şamahı-Göyçay yönünde ilerliyor, Garamaryam'ı ele geçiriyor ve Ujar'a doğru ilerliyordu. Nuri Paşa, tehlikeyi önlemek için Gence'deki Ermenileri silahsızlandırdı ve ordusunu Göyçay yönüne gönderdi. Onuncu Alay'a hazırlıksız bir muharebede katılan Osman Bey'in başarısızlığını öğrenen Nuri Paşa, General A. Shikhlinsky ile birlikte 18 Haziran'da Mususlu'ya ve ardından Göyçay'a gelerek gerçek durumu analiz ederek milli ordu birliklerini ve yerel gönüllüleri savaşa hazırladı.
Bakü'nün kurtuluşu
Alınan tedbirler neticesinde 27-30 Haziran'da başlayan çatışmalarda Bolşevik-Taşnak güçleri bozguna uğradı ve Kafkas İslam Ordusu Bakü'ye doğru hareket etmeye başladı. Kafkas İslam Ordusu 15 Eylül 1918'de Bakü'yü ele geçirdi ve Azerbaycan Halk Cumhuriyeti hükûmetinin başkente taşınması için şartlar yarattı. Kafkas İslam Ordusu Bakü'yü Taşnaklar ve İngilizlerden temizledi, şehri Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'nin resmi başkenti yaptı, Azerbaycan'ı tehlikeden kurtardı ve tüm ülkenin kontrolünü hükûmetin emrine verdi. Osmanlı Devleti'nin Harbiye Nazırı Enver Paşa, Bakü'nün azad edilmesi ile ilgili Nuri Paşa'ya gönderdiyi telgrafda şöyle diyordu: "“Büyük Turan İmparatorluğunun Hazar Denizi Kıyısındaki zengin bir konak yeri olan Bakû şehrinin zaptına ilişkin haberi büyük sevinç ve mutlulukla öğrenmiş bulunuyorum. Türk ve İslam tarihi sizin bu hizmetinizi unutmayacaktır. Gazilerimizin gözlerinden öper, şehitlerimize fatihalar ithaf ederim”." Bakü'nün kurtuluşu için çeşitli düşman kuvvetlerinin birleşik kuvvetleriyle yapılan çatışmalarda bin Türk askeri ve subayı, beş bin yerli öldürüldü.
Bakü'de iktidar Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'ne devredilse de Karabağ'daki Taşnak Ermenilerinin tehdidi devam etti. Kafkasya İslam Ordusu'nun birlikleri, bölgedeki halk yönetiminin konumunu güçlendirmek için Karabağ'a gönderildi. Nuri Paşa, orduyu yerinde yönetmek için Ağdam'a geldi, durumu inceledi ve Şuşa'ya büyük bir güçle saldırdı, şehirde Azerbaycan bayrağını kaldırdı, savunma pozisyonlarını güçlendirdi. Ancak Osmanlı'nın Birinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisi ve İngiliz hukukunun Bakü'ye girmesi nedeniyle 17 Kasım 1918'de başlattığı operasyonları bırakarak Türkiye'ye döndü.
Ordu kurma programı
Türk ordusunun Azerbaycan'dan çekilmesinin ardından ülkedeki durum çok zorlaştı, dış baskı arttı ve askerî müdahale tehdidi arttı. Memmed Emin Resulzade, zor durumla ilgili şunları söyledi: Türk ordusu geri çekildi, Azerbaycan askeri birliği yoktu, farklı yerlere dağılmış 1.500 Azerbaycan askeri vardı. Görünüşe göre durum çok zordu ve zaman yoktu. Çıkış yolu, ordu inşası alanında acil önlemler almaktı.
Nuru Paşa'nın ayrılışından sonra ordu kurma ve savunma önlemleri başladı ve Türk askeri birlikleri genişledi, yeni hazırlıklar yapıldı ve planlar yapıldı. Rus ordusunun savaşlarında büyük cesaret kazanan tanınmış bir asker olan General Aliağa Shikhlinsky, ordunun inşasını hızlandırmak için askeri planlar ve stratejik önerilerde bulundu. Plana göre, 1919'da 25.000, 1920'de 40.000 kişilik organize bir milli ordu, modern silahlarla donatılmış, en önemli bölgelerde kurulacak ve konuşlandırılacaktı.
Önemli konulardan biri askeri bir bakanlık kurulmasıydı. Harbiye Nazırlığı resmi olarak kurulmamış olmasına rağmen 28 Mayıs - 11 Haziran 1918 tarihleri arasında Hüsrev bey Sultanov tarafından yapılmıştır. 6 Ekim'den 26 Aralık'a kadar, Askeri İşler Komiseri I. Ziyadkhanov'du. 23 Ekim'de Bakanlar Kurulu askeri bir bakanlık kurma kararı aldı. Bu karar 7 Kasım'da resmileşti ve Fatali khan Khoyski Savaş Bakanı olarak atandı. 26 Aralık 1918'de Rus ordusunda görev yapmış olan Rus topçusu korgenerali Samad bey Mehmandarov Savaş Bakanı, 29 Aralık'ta ise Rus korgeneral Aliağa Shikhlinsky yardımcılığına atandı. Korgeneral Süleyman Sulkevich, Genelkurmay Başkanlığına getirildi.
13 Aralık 1918'de Gence'den gönderilen bir mesajda, Azerbaycan Milli Köprüsü komutanı General Aliağa Shikhlinsky, yeni bir Azerbaycan ordusu hazırladığını bildirdi. Projede general, ordunun yapısını, yapısını ve bileşimini tanımlayan bir şema geliştirdi. Profesyonel asker, askeri bakanlık görevine geniş deneyime ve eğitime sahip bir subayın atanmasını ve kolordu yerine geleneksel tümenlerin oluşturulmasını tavsiye etti.
Samad bey Mehmandarov, Bolşevik propagandası sonucunda ordudaki durumun iyi olmadığını, yiyecek sıkıntısı çektiğini ve seferberlik planının uygulanmadığını çok iyi biliyordu. Tüm bunları dikkate alan Bakan, aynı gün halka hitap ederek, ülkemizin yoksul veya zengin tüm vatandaşlarının aynı şekilde askerlik yapması gerektiğini, askerlikten salıverilirse ağır şekilde cezalandırılacağını söyledi. Generalin inancına ve hazırladığı plana göre bağımsız Azerbaycan'ın milli güvenliğini, toprak birliğini ve devlet sınırlarını korumak için tüm vatandaşların orduda hizmet etmesi ve topraklarımızı koruması gerekiyor.
11 Temmuz 1918'de ulusal ordu için askere alma emri çıkarıldı ve 1894-1899 doğumlu 24-29 yaş arası erkek çocuklar seferber edildi. Mali zorluklara rağmen, Gence'de ulusal subayları eğitmek için bir askerî okul kuruldu. Alınan tedbirler neticesinde kısa sürede yaklaşık 40.000 askerlik milli ordu oluşturuldu. O sırada Ordu'nun Hazar Denizi'nde 24.000 süngü, 6.000 piyade, süvari, topçu ve diğer birliklerden oluşan ve en modern silahlarla donatılmış küçük bir kuvveti vardı. Orduda askeri disiplini güçlendirmek için Savunma Bakanlığına bağlı bir divani askeri mahkeme yani askeri mahkeme çalışıyordu.
Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin askeri inşaat politikasında milliyet ve anadile özel dikkat gösterildi. Harbiye Nazırı Samad bey Mehmandarov'un emri, orduda konuşma ve kırtasiye dilinin anadil olması gerektiğini belirtti. Emirde "Tüm subaylara Azerbaycan'daki askerleri hem saflarda hem de saflarda selamlamalarını emrediyorum - bir kelime" merhaba "ve" merhaba "yanıtı. Ödül töreni sırasında askere "Merhaba" söylenmeli, asker "çok teşekkür ederim" diye cevap vermeli. Subayların çoğu Rusça konuştuğu için, askerlerin emirlerini anlamak zor olduğu için Azerice konuşmak gerekliydi.
Devletin güvenliğini korumak için hükûmet, ordu inşası için mümkün olduğu kadar çok para ayırdı. 1919 devlet bütçesinde toplanan 1.600.446.952 rubleden 399.452.242 ruble toplam bütçenin yüzde 27.7'si olan savunma harcamalarına tahsis edildi.
Ordu kurma programını uygulamak ve güçlü bir ordu oluşturmak için Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti parlamentosu 9 yasama tasarrufunu görüşmüş ve Savunma Bakanlığına yeterli fon sağlamak için ilgili kararları almıştır. Bu özel ilgi nedeniyle, bugünkü ülkedeki askeri üs zayıftı, askeri program 1919'da 25.000 ve 1920'de 40.000 kişilik bir ordu oluşturmaktı.
Orduya milli subay sağlamak için hap eğitim kurumları kurmak gerekiyordu. Bu amaçla Haziran 1918'de Gence'de bir askerî okul kurulmuş ve bu eğitim kurumu Kasım 1919'da askerî okula dönüştürülmüştür. Uçuşun üç bölümünde - genel, topçu ve mühendislik - 250 dinleyici vardı.
1919'un sonunda 1920'nin başında süvari, topçu ve keskin nişancı seferleri yapıldı. Uzmanlar bu eğitim kurumlarında ders vermeye davet edildi. 1918 - 1920 Türk ve Rus subaylarının da yardımıyla yaya ve at sırtında polklar, topçu tugayları, tümeni oluşturuldu. 1919'un sonunda, ulusal ordu iki piyade tümeninden ve bir süvari tümeninden oluşuyordu. İlk piyade tümeni birinci Javanshir, ikinci Zagatala ve üçüncü Gence alaylarını içeriyordu. İkinci piyade tümeni, dördüncü Guba, beşinci Bakü ve altıncı Goychay alaylarını içeriyordu. Şirvan alayı temelinde üçüncü piyade tümeninin kurulmasına başlandı. Birinci Tatar, İkinci Karabağ ve Üçüncü Şeki süvari alayları temelinde bir süvari tümeni kuruldu.
Güneyde güvenliği sağlamak için Lenkeran'da bir yedek tabur ve bir "yardım alayı" - Milis Alayı - kuruldu. Azerbaycan Halk Cumhuriyeti Parlamentosunu korumak amacıyla ülkede asayişi ve düzeni sağlamak için özel bir birim ve gezici ekipler oluşturuldu. Ordu, iki topçu tugayı, bir hafif topçu tümeni, üç zırhlı tren, beş uçak, birkaç hidroaeroplan ve altı ağır ve hafif zırhlı araçtan oluşuyordu. İngilizler harekete geçtikten sonra Savunma Bakanlığı askeri bir liman kurdu, Hazar Deniz Kuvvetlerini yeniden inşa etti ve Kars ve Ardahan gemilerinin yanı sıra Astrabad, Araz ve Nargin gemilerini emrine verdi. Azerbaycan Halk Cumhuriyeti hükûmeti, orduya uygun türde silah ve mühimmat sağlamak için sürekli araştırma yapmakta ve ciddi önlemler almaktadır. 27 Haziran 1919'da Azerbaycan Parlamentosu tarafından onaylanan "Azerbaycan-Gürcistan Askeri Savunma Paktı" bu alanda önemli rol oynadı. Anlaşmaya göre Azerbaycan, Tiflis'ten 12 hafif silah, 12 dağ topu, 24 Maxim makineli tüfek, 3.000 tüfek ve büyük miktarda mühimmat aldı. İtalya Savunma Bakanlığı ile mühimmat satın almak için görüşmeler başladı.
Kuzey Kafkasya'da Beyaz Muhafızların yenilgisinden sonra Denikinistler güneye kaçtılar ve Mart 1920'de Azerbaycan ordusuna 20 top, 100 makineli tüfek, 9 uçak, 15.000 tüfek ve 10 milyon fişek verdiler.
Azerbaycan ordusuna silah sağlamak için Ocak 1920'de hükûmet, Gence'de inşa edilecek bir askeri tesisin tahmini ve personeli ile askeri-sanayi kompleksinin kurulmasına ilişkin bir yasa tasarısı hazırladı. 23 Şubat 1920'de parlamento, askeri bir tesisin inşası ve bunun için 670 milyonluk tahsisat ile ilgili bir yasa çıkardı. Programı uygulamak için, Azerbaycan Halk Cumhuriyeti hükûmeti, İtilaf Devleti Yüksek Konseyi'ne askeri tesise modern teknoloji sağlanmasını talep eden bir muhtıra gönderdi.
Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'nden Memmed Emin Resulzade, ordunun devletin bel kemiği, toprak birliğinin garantörü olduğunu deneyimlerinden biliyordu. Bir ülkeyi zayıflatmak, sarsmak ve yok etmek için her şeyden önce ordusunu yok ettikleri tarihsel deneyimden anlaşılıyor. Bu noktada orduyu bölmek, subayların inançlarını yabancı unsurlarla zehirlemek ve elinde darbe örgütlemek konusunda çok fazla deneyim var. Bu tehdidi ortadan kaldırmak için Azerbaycan Halk Cumhuriyeti hükûmeti personelin siyasallaşmasına ve siyasete girmesine izin vermedi. Savunma Bakanı'nın emri, subay ve askerlerin dünyadaki olaylardan haberdar olmaları ve temsil ettikleri devletlerin menfaatleri doğrultusunda değerlendirmeleri gerektiğini belirtti. Bu nedenle subay ve askerler herhangi bir siyasi partiye üye olamazlar, çünkü ordu için ebedi parti onun devletidir. Azerbaycan Halk Cumhuriyeti hükûmeti, partisiz ve siyasetsiz bir ordu kurmanın uygun olduğunu düşündü. Çünkü subay bir partinin üyesi ise, askerler başka bir partinin üyesi olabilir, dolayısıyla orduda kaos ve çatışma olabilir.
Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'nin ordu kurma politikasının temel ilkelerinden biri milli duygu, milli birlik, milli gurur, vatana ve toprağa bağlılıktı. Her subay ve asker tarihini, geçmişini, köklerini, soyunu bilmeli ve onlara yıkılmaz köklerle bağlı olmalıdır. Askerler ve subaylar her şeyden önce vatandaş, vatansever olmalı, vatanını, dilini, milletini sevmeli ve onlar için gayretli olmalıdır. Bu milli özellikleri dikkate alan Samad bey Mehmandarov, halkımızın tarihini ve kahramanlık geleneklerini yansıtan kitaplarla asker ve subayların temin edilmesine özel önem verdi ve bu kitapları okumaları için koşullar yarattı. Samad bey Mehmandarov şunları yazdı: “Aydınlarımızın en önemli görevlerinden biri halkı ve askerleri tarihleriyle tanıştırmaktır. Bu şüphesiz halkın milli duygularını ve Türk ırkına ait olma gururunu artıracaktır. " Bu fikir aynı zamanda devletin iç politikasını da kapsayan bir temanın tezahürüydü: "Ordu halkla birleşmiştir." Alınan tedbirler sürekli olarak personelin ahlaki ve psikolojik eğitimini arttırmış, vatanseverlik eğitimini güçlendirmiş, savaşma yeteneğini ve mücadele kararlılığını güçlendirmiştir.
Samad Bey, ülkeyi bölmeye çalışan ayrılıkçılara, Azerbaycan'ın suçluların devlete karşı hareket etmesine izin vermeyecek güçlü, düzenli bir ordusu olduğunu hatırlattı. Ancak gerçek durumun farkında olan bazı düşman güçleri, savaşa hazırlığının düşük olduğunu düşünerek Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti'nin genç ordusuna karşı kışkırtıcı operasyonlar düzenlemeye çalıştı. Bu düşünceyle Ermeni Taşnaklar, Dağlık Karabağ'ı Azerbaycan'dan ayırmak için 22 Mart 1920'de Askeran Geçidi'ni kapattılar ve Karabağ'ın dağlık kesimini ablukaya aldılar. Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti hükûmeti, bu tehlikeli durumu ortadan kaldırmak için acil ve çok ciddi önlemler aldı ve Taşnaklara bir ders verdi. Savunma Bakanı Samad bey Mehmandarov'un emriyle Askeran çevresine General Habib bey Salimov komutasında kuvvetli bir askerî güç gönderilmiş ve düşman savaşta yenilmiş, Ermeni birliklerinin başı Deli Gazar öldürülmüş, Ermeni militanlar Keşişkend'in karargahı tahrip edilmiş, Taşnak ayaklanması bastırılmıştır. .
Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'nin ordu kurma programı ve onun acı tarih dersleri bugün modern Azerbaycan'ın savunma stratejisinin ana yönlerinden biridir. Azerbaycan Halk Cumhuriyeti deneyimi ve günümüzün modern gerçekliği, güçlü bir ulusal ordunun ülkemizin güvenliğinin, bağımsızlığının ve toprak bütünlüğünün garantörü olduğunu doğrulamaktadır.
Azerbaycan Halk Cumhuriyeti'nin ulusal ordusunda rütbeler
Cornet, Teğmen, Teğmen, Stabs-rotmistr, Rotmistr, Yarbay, Albay, General.
Marilyn Bell
Marilyn Grace Bell Di Lascio (d. 19 Ekim 1937), Kanadalı yüzücü. Ontario Gölü'nü yüzerek geçen ilk kişi olan Bell daha sonra Manş Denizi ve Juan de Fuca Boğazı'nda yüzmüştür.
Bell 1954'te Lou Marsh Kupası'nı kazanmıştır.
Marcian (II. Justinus'un kuzeni)
Marcian Bizans generali ve II. Justinus'un akrabası.
Bizans-Sasani Savaşı (572-591)'na katılmıştır:
Marcian Nisibis yakınlarındaki Sargathon Muharebesi'nde Miranes'i mağlup etti ve onu geri çekilmeye zorladı; Roma kaybı sadece yedi iken 1200 Pers öldürülmüş, yetmiş kişi esir alınmıştı. Marcian daha sonra Nisibis ve Theobothon'a kuşattı. Hüsrev, bunu duyduğunda 40.000 süvari ve 100.000'den fazla piyadeyi bir araya getirdi ve Romalılara saldırmak için yardıma hız verdi. Bu arada Marcian, tahta geçmeye niyetlendiği için imparatora şikayet edildi. Suçlamanın doğruluğuna ikna olan Justinus, onu komutanlıktan attı ve onun yerine Tzirus soyisimli Justinian'ın oğlu Theodore'u atadı. Bu rahatsızlıklara yol açtı, Romalılar kuşatmayı kaldırdı ve Hüsrev Dara'yı kuşattı ve aldı.
Uluslararası Holokost'u Anma Günü
Uluslararası Holokost’u Anma Günü, II. Dünya Savaşı döneminde gerçekleşen Holokost trajedisini anan, uluslararası bir anma günüdür ve Ocak ayının 27’sine denk gelir. Nazi rejimi ve işbirlikçileri tarafından gerçekleştirilen, 6 milyon Yahudi ve diğer 11 milyon insanın hayatına mal olan soykırımı anar.
1 Kasım 2005 tarihinde, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun 42. Genel kurul toplantısında, 60/7 numaralı çözüm önergesi oy çokluğuyla geçirildi ve bu anma günü resmen tanındı. Bu çözüm önergesi, ilk olarak 24 Ocak 2005 tarihinde, Nazi toplama kamplarının serbest bırakıldığı günün 60. yıl dönümünde Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’na iletildi.
60/7 numaralı çözüm önergesinden önce, çeşitli anma günleri vardı. Bunların arasında, Federal Başkan Roman Herzog’un, 3 Ocak 1996 tarihinde bildirdiği, Almanya’nın Tag des Gedenkens an die Opfer des Nationalsozialismus (Nasyonal Sosyalizmin Kurbanlarını Anma Günü) vardı. Ayrıca 2001 yılından beri, İngiltere, Holokost’u 27 Ocak’ta anıyordu. Ayrıca Birleşik Krallık ve İtalya’da, Holokost, ulusal bir anma günü olarak tanınmıştı.
Genel Kurul Çözüm Önergesi 60/7
27 Ocak tarihini Uluslararası Holokost’u Anma Günü olarak belirleyen, 60/7 no’lu çözüm önergesi, Birleşmiş Milletler’in her üyesini Holokost kurbanlarını onore etme ve okullarda Holokost ile ilgili eğitim programları geliştirerek gelecekteki soykırım girişimlerini engelleme çabasına katılma teşvikinde bulunur. Holokost’un inkar edilmesine karşı çıkar ve dini hoşgörüsüzlüğün her türlüsünü kınar. Etnik kimlikleri ve dini inanışlarından dolayı insanlara karşı şiddeti, tacizi ve kışkırtmayı reddeder. Ayrıca, Naziler tarafından toplama kampı, çalışma kampı ve hapishaneler olarak kullanılan yapıların aktif bir şekilde korunması ve Birleşmiş Milletler tarafından Holokostla ilgili anma ve eğitim programlarının oluşturulması toplumlara yayılması çağrısında bulunur. Çözüm Önergesi 60/7 ve Uluslararası Holokost’u Anma Günü, İsrail Devleti girişimiyle gerçekleşti. İsrail Devleti Dışişleri Bakanı Silvan Shalom, Birleşmiş Milletlerdeki İsrail delegesinin başındaydı.
Önergenin özünde iki önemli yön vardır. İlki, Holokost’ta öldürülenlerin anıları ve hatırlanmalarıyla ilgilidir. İkincisi ise, gelecek nesilleri Holokost gibi bir vahşete karşı eğitimekle ilgilidir.
Holokost kurbanlarının anıldığı bu uluslararası gün, insan haklarına bağlılığımızı açıkça tekrar ortaya koyduğumuz bir gün olmalıdır. [...] Ayrıca bizler anmanın ötesine gitmeliyiz ve bu tarihin yeni jenerasyonlar tarafından öğrenilmesini sağlamalıyız. Holokost’tan çıkan dersleri günümüz dünyasında kullamalıyız ve elimizden gelenin en iyisini yaparak, bütün toplulukların özgürlük ve insan haklarını korumalıyız. Bu Birleşmiş Milletler’in varoluş sebeplerinden biridir. — BM Genel Sekreteri Ban Ki-Moon’un, 19 Ocak 2008 tarihli ikinci Holokost’u Anma Günü’nde, yayınladığı mesaj.
2006 yılı
24 Ocak’ta, Holokost’u Anma Haftası’nın açılışı, Birleşmiş Milletler’in Genel Merkezi’nde, “Çocuk Oyuncağı Değil – Anma ve Ötesi” adlı serginin açılışıyla, gerçekleşti. Sergi, ziyaretçi lobisindeydi ve Kudüs’teki Holokost şehitleri ve Kahramanlarını anma kurumu olan Yad Vashem tarafından hazırlanmıştı. Serginin içeriği, Shoah (katliam) dönemini yaşayan çocukların hayatlarına pencere açıyordu. Oyuncaklar, oyunlar, sanat eserleri, günlükler ve şiirlerle doluydu. Holokost esnasındaki hayatları gün yüzüne çıkaran, kişisel hikayeler, yaşananları ziyaretçilere anlatıyordu. Sergi hayata tutunmaya çalışan çocukların, hayatta kalış hikayelerini anlatıyordu. 25 Ocak’ta Lajos Koltaj’ın, “Fateless” (kadersiz) adlı filmi Dag Hammarskjöld konferans salonunda gösterime girdi.
27 Ocak’ta, Birleşmiş Milletler Kamu Bilgilendirme Departmanı, ilk evrensel Uluslararası Holokost’u Anma Günü’nü, Birleşmiş Milletler Genel Merkezi’nde gerçekleştirdi. Genel Kurul salonunda “Anma ve Ötesi” temalı bir anma töreni yapıldı ve Holokost’la ilgil bir ders verildi. Törende, İletişim ve Kamu Bilgilendirme Müsteşarı, Shashi Tharoor’un yorumlarına, eski BM Genel Sekreteri Kofi Annan’ın mesajına, İsrail ve Brezilya’nın BM daimi üyelerinin mesajlarına ve Holokost’tan sağ kurtulan, yazar ve tarihçi Gerda Weissmann Klein’ın mesajına yer verildi. Ayrıca, Kudüs’teki Yad Vashem’in İsimler Salonundan çekilmiş, Holokost kurbanlarının resimlerinin seslendirilmesi “Ifade Sayfaları” adlı gösterimde dinlendi, Zamir Chorale’nin performansına yer verildi ve Yad Vashem’e akademik danışmanlık yapan, Yehuda Bauer bir ders verdi.
2007 Yılı
29 Ocak’ta ikinci Uluslararası Holokost’u Anma Günü, Birleşmiş Milletler Genel Kurul Salonu’nda gerçekleşti. Eski İletişim ve Kamu Bilgilendirme Müsteşarı, Shasta Tharp, Genel Sekreter Ban-Ki Moon’un videosuyla başlayan program tanıttı. Daha sonra, 61. Genel Kurul Başkanı Şeyha Haya Rashed Al Khalifa, Büyükelçi Dan Gillerman ve BM İsrail daimi üyelerinin demeçleri gerçekleşti. “Anma ve Ötesi” açılış konuşmasını, Holokost’ta sağ kalanlardan, Fransa Anayasa Konseyi üyesi Madam Simone Veil verdi.
Anma programı esnasında, BM Kamu Bilgilendirme Departmanı, Birleşmiş Milletler üyeleri, eğitimciler ve sivil toplum örgütleri için yeni bir websitesi ve kaynak başlattı. “Konuşmacılar için Elektronik Notlar” olarak adlanırılan bu kaynak, Holokost ve BM Sosyal Yardım program için, Holokost Şehitleri ve Kahramanları Anma Kurumu, Yad Vashem, Shoah Derneği Görsel Tarih ve Eğitim Enstitüsü ve Paris’teki Memorial De la Shoah tarafından yaratıldı. Bu elektronik notlar, hayatta kalanların hikâyelerini ve Holokost’la ilgili konuşma verecekleri, yeterli bilgi ve içerikle donatacak bilgileri içeriyordu.
Birleşmiş Milletler kitaplığında, 10 ciltlik, hayatta kalanların otobiyografik anıları vardır. Bu anılar, Yad Vashem ve Holokost’ta Hayatta Kalanlar’ın Anıları Projesi tarafından bir araya getirildi. Nobel Ödüllü Elie Wiesel’in bir girişimiyle, Holokost’ta Hayatta Kalanlar’ın Anıları Projesi, 900 üzerinde el yazısını bir araya getirdi. Amacı, hem Holokost kurbanlarını hem de hayatta kalanları, istatistiki bilgi olmaktan öteye götürüp, onlar için sonsuza kadar ayakta kalacak, onurlu bir tarihi hatıra oluşturmaktı. Böylece, birer kişi olarak, sesleri, isimleri ve anıları hep hayatta kalacaktı.
Ayrıca, Kamu Bilgilendirme Departmanı, Holokost’u Anma Haftası için, BM ziyaretçi lobisinde iki sergi gerçekleştirdi. İlki, “Roman ve Çingenelere karşı Holokost ve Günümüz Avrupa’sında Irkçılık” adını taşıyordu ve Holokost esnasında, Çingene ve Romanların tecrübelerini yansıtmaktaydı. İkinci sergi ise, Holokost’ta hayatta kalmayı başaranların sanat eserlerini içeriyordu ve Holokost’un anlamını ve yaşattığı tecrübeleri irdelemekteydi.
31 Ocak’ta, Mimmo Calopresti’nin yönettiği, Volevo Solo Vivere (Sadece Yaşamak İstedim) filminin özel gösterimi yapıldı. Film, Auschwitz kampında hayatta kalan dokuz İtalyan’ın dokunaklı hikâyelerini anlatıyordu. Sonraki gün, Serhiy Bukovsky tarafından yönetilen Nazvy Svoie im’ia (Adını hecele) filmi de gösterildi. Film, Ukrayna’daki Holokost’la ilgili olan film, acımasız infazlardan kaçanların, arkadaşları ve komşularına yardım eden yerel Ukraynalıların hikayelerini anlatıyordu. Her iki filmin yapımı Shoah Derneği Görsel Tarih ve Eğitim Enstitüsü’ne aitti. Gösterimler, Dag Hammarskjold Kütüphanesi Oditoryumu’nda gerçekleşti. 2 Şubat’ta Hitler, Pol Pot ve Hutu Gücü ile ilgili, Holokost ve Soykırım Serisine, üçüncü tartışma yazısı eklendi.
2008 Yılı
Holokost’u Anma Günü, yeni Birleşmiş Milletler Holokost’u Anma Günü posta pulu ile İsrail Posta Şirketi’nin Holokost’u Anma Posta Pulu’nun yürürlüğe girmesiyle başladı. Her iki pul da aynı tasarıma sahipti. 28 Ocak 2008 tarihinde, New York’taki BM Ana Merkezi’nde, Holokost’ta hayatta kalan, ABD Kongre üyesi Tom Lantos’un kızı, Genel Kurul salonunda “Vatandaşlık Sorumlulukları ve Demokratik Değerlerin Korunması” adlı ana konuşmasını yaptı.
Diğer konuşmacılar arasında, Makedon Srgian Kerim, 62. Genel Kurul Başkanı Dan Gillerman, BM Daimi İsrail temsilcisi ve BM Kamu Bilgilendirme ve İletişim Müsteşarı, Kiyo Akasaka vardı.
Tören’de ayrıca, Tel Aviv Üniversitesi Buchmann-Mehta Muzik Okulu senfoni orkestrası ve İsrail Filarmonik Orkestrası’nın ortak verdiği, maystro Zubin Mehta tarafından yönetilen konser de vardı.
30 Ocak 2008 tarihinde, Birleşmiş Milletler’deki ilk daimi Holokost sergisi açıldı. Sergi, Holokost ve BM Sosyal Yardım Programı tarafından gerçekleştirilen sergi, Holokost’u İkinci Dünya Savaşı bağlamında sunmaktadır ve ayrıca Birleşmiş Miiletler’in kuruluş hikayesini de içermektedir. Her yıl, Birleşmiş Milletler Ana Merkezi’ni ziyaret eden 400.000 kişi bur sergiyi görmektedir. Serginin açılışı için hazırlanırken, Yahudi Mirası Müzesi Eğitim Direktörü Elizabeth Edelstein, Birleşmiş Milletler rehberlerine Holokost tarihi ile ilgili ders verdi. Böylece bu önemli olay ile ilgili daha bilgili oldular. Dünyanın birçok yerindeki Birleşmiş Milletler ofisleri, anma günü için etkinlikler düzenledi. Brezilya’da, anma günü, devlet başkanı Jose Inacio Lula da Silva ve Rio de Janeiro Valisi Cesar Maia’nın katılımıyla, 25 Ocak’ta düzenlendi. Madagaskar’da BM Bilgi Merkezi’ndeki daimi Holokost sergisi açıldı.
Holokost ve BM Sosyal Yardım Programı, Antananarivo, Madagaskar ve Togo’daki BM Bilgi Merkezleri ile öğrencilere yönelik video konferansı gerçekleştirdi. Ukrayna’daki BM ofisinde, Eğitim Bakanlığı ve Ukrayna Holokost Araştırma Merkezi’nin katılımlarıyla yuvarlak masa toplantısı yapıldı. Tokyo’da, 29 Ocak’ta, genç öğrencilere yönelik, Holokost ve İnsan Hakları ile ilgili sorunlar arasındaki bağa odaklanan bir eğitimsel bir çalıştay yapıldı.
Kamu bilgilendirme departmanı, Anma günü için, New York’taki BM Ziyaretçi lobisinde, İkinci Dünya Savaşı döneminde Yahudileri Naziler’den kurtarma girişimleriyle ilgili iki sergi organize etti. Birincisi Yahudileri Holokost esnasında kurtaran Müslüman Arnavutlar’la ilgiliydi. Fotoğrafçı Norman Gershman tarafından hazırlanmıştı. İkincisi ise, “Carl Lutz ve Budapeşte’deki efsanevi Cam Evi” ile ilgiliydi. Serginin sponsorluğu Carl Lutz derneği, İsviçre Başkonsolosluğu ve Macar Başkonsolosluğu tarafından yapılmıştı. Budapeşte’deki İsviçre Başkonsolosu Yardımcısı Carl Lutz, binlerce Yahudiye göç belgesi hazırlayarak onları İsviçre’nin korumasına aldı.
2009 yılı
Ocak 2009’da, BM Arnavutluk Büyükelçisi, Besiana Kadare, Arnavutluğu temsilen, Dünya Yahudi Kongresi ve BM Global İletişim Departmanı’yla, “Bir insanlık hikayesi: Arnavutluk’taki Yahudilerin kurtarılması” temalı bir etkinliğe ev sahipliği yaptı. Kadare, brifingle Holokost’u andı, 6 milyon Yahudinin hayatına mal olan soykırım üzerinde konuştu ve Arnavutluğun binlerce Yahudiyi kabul ederek hayatta kalmalarını sağlayan girişimlerini anlattı. Arnavutluğun bu girişimi binlerce Yahudinin Nazi kamplarına gidişini engelledi.
Birleşmiş Milletler dışındaki Anma Törenleri
Washington’daki Birleşik Devletler Holokost’u Anma Müzesi’nde ve Kudüs’teki Yad Vashem’de anma törenleri düzenlenmektedir.
Avusturya’da Holokost’u anma günleri, 2012’den beri Viyana Heldenplatz’da yapılmaktadır. Jetzt Zeichen setzen! platformu, sivil toplum örgütlerinin bu törenlere katılmaları gerektiği çağrısını yapar. Törenlerde, Holokost’ta sağ kalan kişilerin ve anti faşist aktivistlerin konuşmalarına yer verilir. İsrail’de Holokost anma günü Yom HaShoah olarak bilinir ve Yahudi Nisan ayının 27’sinde gerçekleşir. Buna rağmen, Uluslararası Holokost’u Anma Günü de İsrail’de tanınır. Siyasetçiler, elçiler ve diplomatlar Yad Vashem’i ziyaret eder ve ülkenin birçok yerinde törenler gerçekleşir. Her yıl, Uluslararası Holokost’u Anma Günü’nün bir parçası olarak, Diaspora Bakanlığı, İsrail hükûmetine yıllık Anti-semitizm raporunu sunar. Rapor’da anti-semitizm ve anti semitizm karşıtı girişimleri senelik olarak anlatır.
Richard Crenna
Richard Donald Crenna (d. 30 Kasım 1926, Los Angeles – ö. 17 Ocak 2003, Los Angeles), Amerikalı sinema, televizyon ve radyo oyuncusu ve zaman zaman televizyon yönetmeniydi.
Ailesi İtalyan kökenlidir. Crenna, Los Angeles Belmont Lisesi'nden sonra, Virgil Junior Lisesi'nde okudu. Lise eğitiminin ardından, II. Dünya Savaşı sırasında Amerikan ordusunda görev yaptı. Crenna bir radyo görevlisi olarak piyade de görev yaparak II. Dünya Savaşına katıldı ve Avrupa'da, Bulge Muharebesi'nde yine radyo görevlisi olarak bulundu. II. Dünya Savaşı sonrasında, Güney Kaliforniya Üniversitesi'ne gitti.
Richard Crenna, En İyi Performans dalında Altın Küre Ödüllerine aday gösterilmiş ve Emmy Ödülü ile ödüllendirilimiş bir oyuncudur.
Crenna daha sonraki yıllarda Pankreas kanserine muzdarip oldu ve 2003 yılında kalp yetmezliği nedeniyle öldü. Cesedi ise yakılmıştır.
Filmografi
(arşiv görüntüleri)
Yıldız Kızlar Avrupa Voleybol Şampiyonası
Yıldız Kızlar Avrupa Voleybol Şampiyonası, Avrupa Voleybol Konfederasyonu (CEV) tarafından iki yılda bir düzenlenen bir organizasyondur. 18 yaş altı kız voleybolculardan oluşan millî takımların mücadele ettiği şampiyonanın ilki 1995 yılında İspanya'nın Barselona kentinde yapılmıştır.
Beypınarı, Saimbeyli
Beypınarı, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Adana iline 181 km, Saimbeyli ilçesine 25 km uzaklıktadır.
Taylor Mill, Kentucky
Taylor Mill, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kentucky eyaletinde yer alan ve Kenton ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 6.604'tür. Şehir Connecticut Nehri kıyısında yer almaktadır.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 30.978 kişi, 14.977 ev ve 9.478 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de %64,0 Beyaz, %33,0 Afrikan Amerikan, %0,1 Yerli Amerikan, %1,2 Asyalı, %0,6'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
József Viola
József Viola (10 Haziran 1896 - 18 Ağustos 1949) ya da diğer adıyla Giuseppe Viola, orta saha pozisyonunda görev yapmış eski Macar futbolcu ve teknik direktör.
İsveç sineması
İsveç sineması, 20. yüzyılda İskandinavya'nın önde gelen sinema endüstrisi olarak bilinir. Bu popülerlik büyük ölçüde Victor Sjöström ile Ingmar Bergman'ın; daha yakın dönemlerdeyse Roy Andersson, Lasse Hallström ve Lukas Moodysson gibi yönetmenlerin başarılarından kaynaklanmaktadır.
Messier 55
Messier 55 (ayrıca M55 veya NGC 6809 olarak da bilinir), Yay takımyıldızı yönünde bulunan küresel yıldız kümesi. Nicolas Louis de Lacaille tarafından 1751 yılında keşfedilmiş ve 1778 yılında Charles Messier kataloğuna eklemiştir.
İsveç sineması
Başlangıç
İsveçliler sinemayla 1895 yılında Stockholm'e Edison'un kinetoskobunun ulaşmasıyla tanıştılar. Lumiere Kardeşler'in sinematografı ise Paris'teki gösteriden birkaç ay sonra, Stockholm'e geldi. İsveç sinemasının kurucusu 1905'te Norveç Kralı Haakon'un İsveç gezisini filme alan Charles Magnusson'dur (1878-1948).
İsveç sinemasının ilk kurmaca filmi, tiyatro oyuncusu Carl Engdahl'ın yönettiği Varmland İnsanları (Värmlänningarne, 1909) oldu. Filmin gördüğü, büyük ilgi üzerine, başta Strindberg olmak üzere önemli yazarların kitaplarından uyarlamalar yapılmaya başlandı. Kabare şarkıcısı Anna Hofman Uddgren (1868-1947), ilk filmi Blott en dröm (Blott en dröm, 1911) ile yalnız İsveç sinemasının ikinci kadın yönetmeni oldu. Bu filmi, Systrarna (1912). A. H. Uddgren, o sırada ölüm döşeğinde olan Strindberg'den izin alarak Fröken Julie (1912) ve Fadren (1912) filmlerini çekti.
Dönemin en önemli iki yönetmeni, İsveç sinemasına damgalarını vuracak olan Victor Sjöström ile Mauritz Stiller'dir.
İlk gelişmeler ve devlet sansürü
Bu arada İsveç, sinemaya sansür getiren ilk devlet oldu. 4 Eylül 1911'de kurulan Statens Biografbyra, 1 Aralık 19ll'den sonra bu ülkede çevrilecek filmleri denetlemekle görevlendirildi. Sinema filmlerine denetim uygulanmasına karar veren ilk devlet İsveç’tir.
İsveç sinemasının yabancı ülkelerde tanınmasını sağlayan Victor Sjöström ile Mauritz Stiller'in Hollywood'a gitmelerinin ardından, İsveç’te büyük bir durgunluk yaşandı. Sesli sinemanın ilk yıllarında Gustaf Molander, Per Lindberg ve Gustaf Edgren gibi yönetmenlerin sıradan filmleri ilgi görmedi.
Dönemin en önemli yönetmenlerinden Alf Sjöberg genç yaşta İsveç Kraliyet Tiyatrosu’nun başına getirildikten sonra aynı kadını seven iki erkeğin çatışmasını konu edinen En Güçlü (Den starkaste, 1929) ile uluslararası dikkat çekmişti. Sonraki filmleri Yaşam Pahasına (Med livet som insats, 1940) Hitler Almanyası'na benzeyen bir polis devletini, Çiçek Açma Zamanı (Den blomstertid..., 1940) savaşın dehşetini, Babylon'dan Dönüş (Hem från Babylon, 1941) savaşla toplumsal sınıfın ilişkisi, Gökyüzü Yolu (Himlaspelet, 1942) toplumsal sınıflar arasındaki ilişkileri, Krallık Avı (Kungajakt, 1943) toplumdaki adaletsizlikleri konu edindi. Ingmar Bergman'ın senaristliğini yaptığı Hets (1944) ve acımasız bir lise öğretmenini üzerinde Nazileri konu edinen film dönemin en önemlisi sayılır. Dönemin gözde oyuncusu Eva Dahlbeck'in başrolü üstlendiği Bara en mor (1949) işlevi yalnızca çocuk doğurmak olan bir Çingene kadını, August Strindberg'den uyarlanan ve Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye kazanan Bayan Julie (Fröken Julie, 1950) soylu bir genç kızın hikâyesini, Karin Månsdotter (1954) Strindberg'in bir hikâyesini ve Fadern (1969) bir babanın öyküsünü konu edindi.
Ingrid Bergman'ı sinemaya kazandıran Gustaf Molander (1888-1973) eski kuşaktan olmakla birlikte savaş sonrasının gelişmesine katkıda bulunan yönetmenler arasında yer aldı. Victor Sjöström ile Mauritz Stiller için senaryolar yazmış olan Molander, sessiz dönemde yönetmiş olduğu dramlarla ilgi uyandırmıştı. Ingrid Bergman'ın oynadığı yukarıda değinilen filmlerin dışında, Emilie Högquist (1939), Yakan Bir Ateş Var (Det brinner en eld, 1943) gibi filmlerden sonra, Molander Naziler tarafından öldürülen rahip yazar Kaj Munk'un oyunundan Ordet (1943) uyarladı. Senaryosunu Ingmar Bergman'ın yazdığı Yüzü Olmayan Kadın (Kvinna utan ansikte, 1947) ise savaş yılları Stockholm'ünü büyük bir başarıyla verdi. Yönetmenin yine Bergman'ın senaryosundan çektiği Eva (1948) ise kırsal kesimde yaşayan bir delikanlı adayının kurallara, topluma ve Tanrı'ya başkaldırışını konu edindi. Molander son olarak klasiklere yöneldi. Selma Lagerlöf'ten, daha önce Mauritz Stiller'in de sinemaya uyarlamış olduğu Herr Ames Pengar'ı (Ame'nin Hazinesi, 1955) filme aldı.
Victor Sjöström ve Mauritz Stiller
İsveç sinemasının dünya ölçeğinde ilgi görmesini iki yönetmen sağladı: Victor Sjöström ve Mauritz Stiller. Özellikle Birinci Dünya Savaşından sonra yaptıkları özenli çalışmalarda kendilerine özgü bir anlatım yakalayarak, artık geçmişe karışmaya başlayan bir yaşam biçimine duyulan özlemi dile getirirken, doğanın da büyük bir ağırlık taşıdığı filmler çektiler. İsveç sinemasının en parlak dönemine adlarını yazdıran bu iki yönetmen, aynı yazgıyı paylaşarak, Amerikalıların çağrısı üzerine Hollywood'a gitti.
Victor Sjöström (1879-1960) tiyatro oyunculuğu yaptıktan sonra Mauritz Stiller'in Kara Maskeler (De svarta maskerna, 1912) filminde oyuncu olarak sinemaya adım attı. Aynı yıl yönetmenliğe başlayan Sjöström'ün Ingeborg Holm (1913) çocuklarının resmi kurumlarca elinden alınmasına karşı çıkan ve sonunda aklını yitiren yoksul bir kadının öyküsünü, Terje Vigen (1916) kendisini tutsak eden düşman subayını boğulmaktan kurtarıp kurtarmamak ikilemini yaşayan balıkçı Terje'nin öyküsünü, Bataklıklar Kızı (Tösen från Stormyrtorpet, 1917) evlilik dışı bir çocuk doğurmanın getirdiği ağır yükü, Ingmar'ın Çocukları (Ingmarssönerna, 1918) kadının cinselliğine toplumsal baskıların getirdiği sınırlamayı, Hayalet Araba (Körkarlen, 1921) bir mezarlıkta kendisini öteki dünyaya götürecek arabanın gelmesini beklemekte bir ayyaşın hikâyesini, Berg-Ejvind ve Yoldaşı (Berg-Ejvind och hans hustru, 1919) bir kanun kaçağının doğayla amansız savaşımının ve Ateş Deneyi (Vem dömer, 1922) ise Rönesans İtalya'sında haksız yere kocasını öldürmekle suçlanan bir kadının hikâyesini konu edindi.
Mauritz Stiller (1883-1928) Ana ile Kız (Mor och dotter, 1912), Zorba Nişanlı (Den tyranniske fästmannen, 1913), Dolken (1915) yüksek burjuvazi ortamında geçen komedi filmlerine yönetmenlik yaptı. İlk önemli filmi Thomas Graal'ın En İyi Filmi (Thomas Graals bästa barn, 1917) olan yönetmenin sonraki filmleri Vingarne (1916) bir filmin hazırlanmasını, Selma Lagerlöf'ten uyarlanan Arne'nin Hazinesi (Herr Arnes pengar, 1919) kızkardeşinin katiline aşık olan genç kızın öyküsünü, Erotikon (1920) bir baronla bir işçinin, evli bir kadının gönlünü çalma çabalarını, Selma Lagerlöf'ten uyarlanan Gunnar Hedes Efsanesi (Gunnar Hedes saga, 1922) ailesini iflastan kurtarmak için bir rengeyiği sürüsünü Laponya'dan güneye götüren bir kemancının öyküsünü ve Gösta Berling Efsanesi (Gösta Berlings saga, 1924) ise varlıklı bir ailenin kızının eğitimiyle görevlendirilen genç rahip Gösta ile onun gönlünü çelmeye çalışan iki kadının ruhsal ve cinsel çatışmalarını konu edinir.
Ingmar Bergman
Aşkımızın Üstüne Yağmur Yağıyor (Det regnar på vår kärlek, 1946), Yüzü Olmayan Kadın (Kvinna utan ansikte, 1947), Hindistan'a Bir Gemi (Skepp till Indialand, 1947), Yaşamın tekdüzeliğinden kaynaklanan ve aşkın, tutkunun, inancın, hatta düşlerin bile değiştiremediği bir kötümserlik, yönetmenin sinemasının ana teması oldu. Böylece yönetmen, yer yer kendi yaşamından yansımalara da yer veren son derecede kişisel ama kapıları herkese açık öznel bir dünya yarattı. Max von Sydow, Gunnar Björnstrand, Bibi Andersson, Ingrid Thulin, Liv Ullmann gibi usta oyuncuların rol aldıkları bu filmler, cinsellik ve dinsel sorgulama gibi İsveç kültüründe önemli yeri olan konulara da değinirler.
Birgit Tengroth'un öykülerinden uyarlanan Törst (1949), uyumsuz bir evlilikten yola çıkarak korkusunu ve yalnızlığı, Liman Kenti (Hamnstad, 1948) evden kaçınca bir ıslahevine koyulan bir genç kızın bunalımını, Karanlıkta Müzik (Musik i mörker, 1948) aynaya ilk kez bakan bir kadının geçmişini anımsamasını, Yaz Oyunları (Sommarlek, 1951) İsveç yazlarının hüzününü, Kadınların Gizleri (Kvinnors väntan, 1952), Üçü geçmişten, biri günümüzden dört kadının kocalarını beklemelerini, Monika ile Yaz iki sevgilinin bir yaz boyunca yaşadıkları aşkın tükenişini ve Çıplak Gece (Gycklarnas afton, 1953) ise bir aşk öyküsünden yola çıkarak sirk dünyasını konu edinir. Bu filmleri izleyen Bir Aşk Dersi (En lektion i kärlek, 1953) terk edildikten sonra bir doktorun yeniden karısının gönlünü kazanmaya çalışmasını, Kadın Düşleri (Kvinnodröm, 1955) iki kadının düşlerini ve Cannes Film Festivali'nde Şiirsel Mizah Ödülü'nü kazanan Bir Yaz Gecesi Tebessümleri (Sommarnattens leende, 1955) dört kadınla dört erkeğin bir parti sırasında kadın sütü ve aygır spermi katılmış şarabın da etkisiyle bastırılmış duygularının ortaya çıkışını konu edinir.
Yaşam ve ölüm üzerine bir film olan ve kimi eleştirmenlerce yönetmenin Faust'u olarak da nitelendirilen Cannes Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü kazanan Yedinci Mühür (Det sjunde inseglet, 1956) bir Haçlı seferinden dönmekte olan bir şövalyeyi, canını almaya gelen Azrail ile karşılaştırır. Ölüm dansı, veba salgını, insanların çilesi gibi konulu resimlerden esinlenen film, vebanın kol gezdiği bir ortamda ölümle yasam, umutla umutsuzluk, yaratanla yaratılan ilişkilerine değinir. Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı Ödülü kazanan Yaban Çilekleri (Smultronstället, 1957) kendisi için düzenlenen onur törenine gitmekte olan yaşlı bilim adamının geçmişiyle hesaplaşmasını, Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen ödülü kazanan Yaşamın Eşiğinde (Nära livet, 1958) üç kadının gebelik serüvenini, Venedik Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü kazanan Ansiktet (film) (1958) bir hipnotizmacı ve büyücüyünün hikâyesini, Genç Bakire Pınarı (Jungfrukällan, 1959) bir kızın gönlünü çelmesi için Cehennem'den yeryüzüne gönderilen Don Juan'ın öyküsünü ve Şeytanın Gözü (Djävulens öga, 1960) dış dünya ile bağlantısız bir ortamda yaşamı konu edinir.
Üçlemenin insanın Tanrı ile ilişkilerini ele alan ilk filmi Aynanın İçinden (Såsom i en spegel, 1961) oldu. Film, akıl dengesi bozuk bir kadının (Harriet Andersson) ailesiyle birlikte yaz tatilini geçirdiği bir adada, Tanrı'yı bir örümcek biçiminde gördüğünü sanmasını aktarır. Adada yaşanan 24 saatlik bir süreyi ele alan bu filmi, bir rahibin bir pazar sabahı iki ayini birbirinden ayıran 90 dakika boyunca yaşadıklarını aktaran Kış Işığı (Nattvardsgästerna, 1963) izledi. Film, bir kasaba rahibinin, az önce konuştuğu bir balıkçının intihar etmesinin de etkisiyle inancının sarsılmasını konu edinir. Üçlemenin son filmi olan Sessizlik (Tystnaden, 1963 filmi) ise otuz yaşlarında, biri hastalıklı iki kızkardeş ile (Ingrid Thulin ile Gunnel Lindblom) birinin sekiz on yaşlarındaki oğlunun, neresi olduğunu bilmedikleri ve dilini konuşmadıkları bir ülkeye yaptıkları bir yolculuğu aktarır.
Bergman'ın ilk renkli filmi Bütün Bu Kadınlar Üstüne (För att inte tala om alla dessa kvinnor, 1964) yönetmenin yaşamından da izler içeren bir güldürüdür. Persona (1966) bir oyun sırasında dili tutulan bir kadın oyuncu ile bakıcısı arasındaki ilişkiyi ele alır. Kurtların Saati (Vargtimmen, 1968) geceleri sanrılar ve hayaletler gören ünlü bir ressamın bunalımını aktarır. Utanç (Skammen, 1968) savaş karşıtı—bir adaya sığınmak zorunda bıraktığı keman sanatçısı bir çift burada da savaşın utanç verici yönleriyle karşılaşırlar. Riten (1969) edebe aykırı bir oyun oynamakla suçlanan üç oyuncu, yargılama sırasında söz konusu oyunu oynarlar. Yargıç dayanamayıp ölür. En passion (1969) karşılıklı anlayışa dayanan bir sevgi bağı oluşturamayan bir kadınla bir erkeğin öyküsünü aktarır. Yönetmenin tek İngilizce filmi olan Temas (Beröringen, 1971) evli bir kadının kocası ve aşığı arasında seçim yapmada zorlanışını, Çığlıklar ve Fısıltılar (Viskningar och rop, 1973) ölümün eşiğinde bir kadın, kızkadeşleri ve bir bakıcının malikanedeki öyküsünü, Yüz Yüze (Ansikte mot ansikte, 1976) ruh hastalıkları uzmanı ve evli bir kadının tatil sırasında karşılaştığı eşcinsel bir doktorla duygusal ilişkisini konu ve Yılan Yumurtası (Ormens ägg, 1977) Nazizmin iktidara geliş yıllarını konu edinir.
Gerçekten de filmin cani bilim adamı, Fritz Lang'ın kahramanı Dr. Mabuse'yi çağrıştırır. Ingrid Bergman'ın ilk kez Ingmar Bergman'ın bir filminde rol almasını sağlayan Güz Sonatı (Höstsonaten, 1978) bir ana-kız çatışmasını perdeye getirir. Yönetmenin yaşamından da izler taşıyan Fanny ve Alexander (Fanny och Alexander, 1983) 20. yüzyılın başında Uppsala'da tiyatrocu bir ailenin öyküsünü, biri kız, biri erkek iki çocuğun gözlemlerinden yola çıkarak anlatır. Görüntülerinin güzelliği ve anlatımının ustalığıyla dikkati çeken bu üç saati aşkın uzunluktaki film, hata, pişmanlık, dinsel bağnazlık, cinsellik gibi yönetmenin önemsediği konulara değinir bir kez daha. Efter repetitionen (1984) Strindberg'in bir oyununu sahnelemekte olan yaşlı bir yönetmenin sanatı ile hesaplaşmasını konu edindi. Bir Palyaçonun Önünde (Larmar och gör sig till, 1997) ise tiyatro ile yasam arasındaki ilişkiyi, kara mizaha da yer veren bir anlayışla ele alan bir filmdir.
Bo Widerberg
Bo Widerberg roman ve oyun yazdıktan sonra yönettiği Araba (Barnvagnen, 1962) gökdelenlerin Malmö'nün geleceğinin simgesi olarak kullanılmasını, Karga Mahallesi (Kvarteret Korpen, 1963) Hitler'in Avrupa'yı tehdit etmeye başladığı yıllarda Malmö'de işsizliğin kol gezdiği bir mahallede yaşananları, Aşk 65 (Kärlek 65, 1965) mutluluğu aile hayatında bulunabileceğini, Elvira Madigan (1967) İsveç'teki kır ve orman görüntülerini, Ådalen 31 (1969) İsveç'in kuzeyinde 1930'larda yapılan ve kanlı bir biçimde bastırılan bir grevi, Joe Hill (1971) "özgürlükler ülkesi" sandığı ABD'ye göç eden bir sendikacının hikâyesini, Damdaki Adam (Mannen på taket, 1976) bir cinayeti, Yılanlı Yol (Ormens väg på hälleberget, 1986) 19. yüzyılda bir köylü kadının çocuklarını büyütebilmek için çiflik sahibinin isteklerine boyun eğmesini ve Aşk Dersleri (Lust och fägring stor, 1995) mutsuz bir öğretmenle öğrencisi arasındaki duygusal ilişkiyi konu edindi.
Vilgot Sjöman
Vilgot Sjöman (1924-2006) romanlar, oyunlar yazdıktan sonra Älskarinnan (1962) bir ihanet öyküsünü ve Lars Görling'in romanından uyarlanan 491 (1964) suçlu çocuklara toplumun ilgisizliğini konu edindi.
Kanun Savaşçıları
Kanun Savaşçıları, 1989 yılında TRT 1'de yayımlanmış olan aksiyon, macera ve polisiye türündeki Türk televizyon dizisidir. Emin Gerçeker'in yönetmenliğini üstlendiği Cahit Berkay'ın müziklerini yaptığı, 234 bölüm süren ve Türkiye'nin en uzun 35 mm yayımlanan dizisidir.
İsveç sineması
Vilgot Sjöman
Kurmaca ile belgeseli karıştıran ve başlıklarında İsveç bayrağının renklerine yer veren Ben Meraklı-Sarıyım (Jag är nyfiken – en film i gult, 1968) ve Ben Meraklı-Maviyim (Jag är nyfiken – en film i blått, 1969) Ingeborg Holm'un anılarını perdeye getirdi. Bu iki film bir genç kızın cinsel dürtülerini ve İsveç toplumunun tutuculuğunu konu edinir. Filmler ayrıca İsveç'te sınıfsız bir toplum yaratma sözü veren sosyal demokrat partilerinin otuz yıl boyunca amaçlarına ulaşamadığını vurgular.
Aynı anlatım anlayışını sürdüren yönetmen Yalan Söylüyorsunuz (Ni ljuger, 1969) İsveç cezaevlerini, Bir İsveç Ailesinin Baştan Çıkarılması (En handfull kärlek, 1974) Widerberg'in de ele almış̧ olduğu 1930'lardaki grevi, Linus (Linus eller Tegelhusets hemlighet, 1980) 1920'lerin Stockholm'ündeki bir genelevi ve Alfred (1999) ise dinamiti bulan ve Nobel ödüllerini kuran İsveçli mühendis Alfred Nobel'in yaşam öyküsünü perdeye getirdi.
Jörn Donner
Finlandiyalı Jörn Donner (d. 1933) ülkesinde belgeseller çektikten sonra yerleştiği İsveç’te, ilk filmi Bir Eylül Pazarı (En söndag i september, 1963) zamansız yapılmış̧ bir evliliğin çözülüşünü dört mevsim boyunca ele aldı. Başrolde yönetmenin eşi Harriet Andersson'un oynadığı film, porno olmayan bir İsveç filminde ilk kez bir cinsel birleşmenin gösterildiği film olarak da bilinir. (Film, Venedik Film Festivali'nde En İyi İlk Film Ödülü'nü kazandı.) Yönetmenin, Stiller'in etkileri sezilen filmi Att älska (1964) aynı konuyu bu kez daha da karamsar bir bakışla sürdürerek, evliliği bir tür boyun eğiş olarak tanımladı. (Film Harriet Andersson'a Venedik Film Festivali'nde En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü kazandırdı.)
Jan Troell
Jan Troell (d. 1931) kısa filmler çektikten ve Bo Widerberg'in görüntü yönetmenliğini yaptıktan sonra ilk yönetmenlik denemesi olan ve Birinci Dünya Savaşı yıllarında Kuzey İsveç'te bir delikanlının ayakları üstünde durmayı öğrenmesini konu edinen Bu Senin Hayatın (Här har du ditt liv, 1966) ile ünlendi. Berlin Film Festivali'nde Altın Ayı kazanan Ole dole doff (1968) içine kapalı bir öğretmenin öyküsünü, Göçmenler (Utvandrarna, 1971) ile Yeni Toprak (Nybyggarna, 1972) Amerika'ya göç eden İsveçli bir topluluğun serüvenini, Mühendis Andrées'in Uçuşu (Ingenjör Andrées luftfärd, 1982) Kuzey Kutbu'na balonla gitmeyi deneyen İsveçli mühendis August Andrees'in serüvenini, Il capitano (1991) suç ve sorumluluk ilişkisini, Dansen (1994) dans sanatının görselliğini, Hamsun (1996) Norveçli yazar Knut Hamsun'un hayatını ve Kar Beyazı (Så vit som en snö, 2001) ise paraşütle atlarken ölen İsveç'in ilk kadın pilotu Elsa Andersson'un yasam öyküsünü aktardı.
Sven Nykvist
Başta Ingmar Bergman olmak üzere ünlü yönetmenlerin çoğuna görüntü yönetmenliği yapan, 120 filmde çalışan ve Çığlıklar ve Fısıltılar ile Fanny ve Alexander filmlerindeki çalışması için iki kez Oscar kazanan Sven Nykvist'in yönettiği Sığır karısının ve çocuğunun karnını doyurmak için efendisinin hayvanını kesmek zorunda kalan yoksul bir köylünün vicdan azabını perdeye getirdi.