cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kare (cebir)
Cebirde bir sayının karesi o sayının kendisiyle çarpılması sonucu elde edilen sayıdır. Karesi alınan x sayısı x² biçiminde yazılır.
x bir pozitif gerçel sayı ise x² değeri, ayrıt uzunluğu x olan bir karenin alanına eşittir.
Bir sayının karesi toplam biçiminde de ifade edilebilir.
0 ≤ n için
Faktöriyel ve kare bağıntısının uygulaması
2!+(2.(x+2)²-(x+1)²=(x+3)²
Sonuç, üç birimlik bir kareye bir sütun ve bir satır eklenmesiyle oluşan yeni şeklin alanını ifade etmektedir. Bu yöntem, büyük sayıların karelerini kolay yoldan hesaplama olanağı sunmaktadır. Örneğin,
Bu işlem bir dizi biçiminde ifade edilmek istenirse
eşitliği yazılabilir.
Bir sayının karesi farklı yollarla da ifade edilebilir. N pozitif bir tam sayı olmak üzere N'nin karesi ilk N tek tam sayının toplamına eşittir.
Örneğin, 7'nin karesi
biçiminde hesaplanabilir.
Kullanımı
Kare alma işlemi istatistikte bir dizi değerin standart sapmasını hesaplamak amacıyla da kullanılmaktadır. Her x_i\, değerinin ortalamasından sapma büyüklüğü  farkı olarak tanımlanmaktadır. Bu sapmaların karesi alındıktan sonra yeni bir ortalama belirlenmektedir. Varyans olarak adlandırılan bu değerin karekökü standart sapmayı vermektedir.
Sedan Muharebesi
Bavyerya ve Prusya Krallıklarının 200.000 asker ve 774 topuna karşı Fransızlar 120.000 asker ve 564 topla karşı koymaya çalışmıştır. Almanlar tüm savaş boyunca üstünlüğü ellerinde tutmuşlardır ve bunun sonucunda savaş kesin bir Alman zaferiyle sonuçlanmıştır.
Muharebe
Muharebe Alman toplarının atışlarıyla başlamıştır. Silah ve insan gücü bakımından güçlü olan Almanlar, birlikler arasındaki iletişimi de çok iyi sağlamışlardır.
Fransızlar ise savunmada kalmaları gerekirken Almanları hiç etkilemeyen saldırılar yapıyorlardı. Ayrıca Fransızlar'ın, takviye kuvvetlerini doğrudan cepheye sürmeleri gerekirken ikmal merkezlerine sürüyorlardı. Bu fikre karşı çıkan Fransız Mareşal Bazaine, Gravelotte Muharebesi'nden sonra artık yenileceklerini anlamıştı. Ancak tecrübesizKral III. Napolyon, taarruz etmeyi emrediyordu. Alman ordusu, yorgun Fransız birliklerini tek tek yutarak III. Napolyon'u ve Patrice de Mac-Mahon'u esir düşürdü. Artık Almanların Paris'e kadar giden yolunda, önlerine çıkabilecek ciddi bir güç yoktu.
Muharebe Sonrası
2 Eylül'de III. Napolyon'un teslim oluşundan 2 gün sonra, Paris'te devrim oldu. Yeni gelen hükûmet, savaşı 5 ay kadar sürdürdü. İmparatorun Büyük Britanya'ya sürgüne gitmesinin ertesi günü, Almanlar Paris'i kuşattı. Paris, 28 Ocak 1871 tarihinde Almanlara teslim olmuştur. Söz konusu savaş, III. Napolyon'un tahttan düşüşüne ve İkinci Fransız İmparatorluğu'nun döneminin bitmesine sebep oldu.
Savaşın Osmanlı Tarafınca Yansıması
Savaşın yaşandığı dönemde Osmanlı Devleti'nde önemli bir yayın organı olan Basiret Gazetesi'nde savaşla ilgili çok sayıda haber yer almıştır. Gazetenin önemli yazarlarından olan Polonyalı Hayrettin makalelerinde savaşı değerlendirmiştir. Bu haberler ve makalelerde gazete açıkça Prusya taraftarlığı yapmıştır. Polonyalı Hayrettin, Prusya-Fransa savaşını, Prusya ve Rusya ilişkisi üzerinden değerlendirmiştir. 1870-1871 Fransa-Prusya savaşı sırasında yazarlarından Polonyalı mühtedi Celâleddin Paşa’nın da tesiriyle Alman taraftarı yazı ve haberler yayımladı. Savaşı Almanya kazanınca Ali Efendi Başvekil, Otto von Bismarck tarafından Almanya’ya davet edildi. Almanya ziyareti sırasında Prens Bismarck’tan oldukça iyi bir para yardımı alan ve kendisine modern bir baskı makinesi hediye edilen Ali Efendi,bu yardımla gazetesini geliştirerek büyüttü ve trajını da arttırdı. Rusya'nın, Prusya'nın güçlenmesinden rahatsız olduğunu düşünen Hayrettin; Rusya ile Osmanlı Devleti'nin zaten iki düşman olduğunu ve bu nedenle Osmanlı Devleti ile Prusya arasında ittifak olması gerektiğini savunmuştur. Gazete bundan sonraki yayın hayatında koyu bir Alman taraftarlığı politikası takip etmeye başladı.
Rumeli Feneri Kalesi
Rumeli Feneri Kalesi veya Topçu Kalesi, İstanbul'da Rumelifeneri sırtlarındaki 17. yüzyıl döneminden kalma kaledir. Adını hemen yanındaki köye de adını veren Rumeli Feneri'nden almıştır. Kaleye kara yoluyla Sarıyer ilçesine bağlı Rumelifeneri Köyü‟nün içinden geçilerek gidilmektedir. Köye ismini veren fenerin geçmişi çok eskilere dayanmakta, ilkçağlardan itibaren Boğaz girişinde gemicilere yol göstermek amacıyla ateşler yakıldığı bilinmektedir.
Rumeli Fenerinin bulunduğu köyün Bizans dönemindeki ismi Fanariyan Burnu olarak bilinmektedir. Bu isim küçük fener ve Avrupa feneri gibi anlamlara gelmekte olup antik çağlarda da Panyum Burnu diye anılmaktadır.
İstanbul Boğazı'nın Karadeniz tarafından en uç noktada yer alan kalenin kemerli bir giriş kapısı bulunmaktadır. Cumhuriyet döneminde askeri karakol olarak kullanılmıştır. Günümüzde Kale, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu’nun 12 Mart 2008 tarih ve 2938 sayılı kararı ile ilan edilen Birinci Derece Doğal Sit Alanı içerisinde kalmaktadır. Rumelifeneri Kalesi ile ilgili en eski kayıt T.C. Başbakanlık Osmanlı Devlet Arşivi’nde bulunan 1769/1183 H.tarihli belgedir.
Kale hakkındaki tarihi bilgiler kesin değildir. İlk olarak 15. yüzyılda Cenevizliler tarafından, hatta belki daha önce Bizanslılar tarafından inşa edildiği iddia edilmektedir. Ancak çoğu kaynak, 1769 civarında Osmanlı İmparatorluğu için adı bilinmeyen bir Yunan mühendis tarafından inşa edildiğini belirtir. Sonradan 1783'te Toussaint, 1785'te Latife-Clavé ve 1794'te Monnier adlı Fransız mühendisler tarafından yeniden tasarlanmıştır.
Kalenin alanı 46 bin 185 metrekare olarak belirlenmiştir. Kale, Plan şeması kuzeydoğu ve kuzeybatı köşeleri pahlanmış bir dikdörtgenin, güneybatı duvarına kemerli ana giriş kapısının ve güneydoğu ile kuzeybatı duvarlarına sekizgen planlı birer kule yerleştirilmesi ile oluşturulmuştur. Eşsiz manzarası ile seyir zevki sunan 55x70 metre boyutlarındaki kale, yığma taş ile inşa edilmiştir. Mevcut yapı farklı malzemelerin bir arada kullanılmasıyla oluşturulmuştur. Bunlar kaba yonu taş, moloztaş ve tuğladır. Tüm duvarlarda köşelerde kaba yonu taş, aralarda kaba yonu taş ve moloztaş beraber kullanılmıştır. Taşların cinsi kum taşı ve bazalttır. 1624 yılında kalenin duvarlarında çeşitli yıkımlar meydana gelir. O dönemde tahtta olan Sultan IV. Murad'ın fermanıyla yapının onarım çalışması gerçekleştirilir. Kalede, o dönem 60 asker evi, 100 top, cephanelik, buğday ambarları, bir camii vardı ve 300 asker yaşıyordu.
Karaoğlan Mevkii
Karaoğlan Mevkii Afyon İl merkezinin 20 km. kuzeyinde, Afyon – Eskişehir karayolunun 20. km.sinde yer alan bir höyüktür. Önceleri Karaoğlan Mekviinde olması nedeniyle Karaoğlan Höyüğü olarak adlandırılmıştı, fakat Ankara yakınlarındaki aynı adlı höyükle karıştırılmaması için Karaoğlan Mevkii olarak değiştirilmiştir. Tepe, 120 x 80 metre boyutlarında bugünkü yol seviyesinden 3 metre yüksekliktedir.
Kazılar
Höyük, 1986 yılında arazide yapılması planlanan akaryakıt istasyonu için Afyonkarahisar Müzesi'nin araştırması istenmesi üzerine saptanmıştır. Bir sonraki yıl inşaat yapılacak olan kuzey yamaçta Afyonkarahisar Müzesi'nden A. İlaslı başkanlığında sondaj çalışmaları yapılmıştır. Daha sonra 1990 yılında ikinci bir kazı çalışması A. İlaslı ve A. Topbaş yönetiminde güney yamaçta yapılmıştır. Höyükte, 2005 yılında Afyonkarahisar Valiliği tarafından başlatılan Frig Vadisi Turizm Kuşağı Projesi kapsamında yeni bir araştırma yapılmış, belgelenmiştir.
Tabakalanma
Kazı çalışmalarında Erken Tunç Çağı II. evreye tarihlenen, en az üç yapı evresi gösteren mimari kalıntılara ulaşılmıştır. Öte yandan höyüğün kuzey ve batı kesimlerinde Erken Tunç Çağı III. evreye ait az sayıda çanak çömlek buluntuları ele geçse de bu evreyle ilgili, kazılarda ana toprağa ulaşılmış olmakla birlikte herhangi bir mimari kalıntıya rastlanmamıştır. Yerleşmenin, 100-150 yıl kadar süreyle iskan edildiği belirtilmektedir.
Buluntular
Mimari kalıntılar, kuleleri olan surla çevrili bir kent yerleşimini göstermektedir. Binalar bu sur duvarına bitişik inşa edilmiştir. Genişliği 100–150 cm. arasında değişen surun güney kesiminde, en yükseği ortadaki olan üç kule vardır. Surun güneydoğu köşesinde kapı olarak yorumlanan, direk taşından anlaşıldığı kadarıyla sundurmalı bir boşluk bulunmaktadır. Surun yapımında, 1 metre yüksekliğe kadar, iri taşlar dış yüzlere gelecek şekilde, aralarının moloz taşlarla doldurulduğu anlaşılmıştır. Bu taş temel üzerine nasıl devam ettiği saptanamamış olmakla birlikte kerpiç duvar olarak yükseldiği düşünülmektedir.
Sur içindeki yapıların merkeze dönük, radyal biçimde inşa edildiği, aralarındaki sokakların taş döşeli olduğu görülmektedir. Yerleşmenin merkezinde Eskişehir Demircihöyük'teki gibi bir meydan olabileceği tahmin edilmektedir. Yerleşimin büyük bir yangın geçirdiği yönünde bulgular vardır.
Çanak çömlek buluntuların yerleşmede tek bir kültür evresi olduğu anlaşılmaktadır. Hakim mal türü İç Batı Anadolu Bölgesi'nin Erken Tunç Çağı II. evresine özgü kırmızı astarlı ve açkılı mal türüdür. Öte yandan Erken Tunç Çağı III. evreye tarihlenen ve Kütahya Altıntaş yöresinde görülen kırmızı-portakal renkli astarlı mal grubundan çok sayıda çanak çömlek ele geçmiştir. Bezemeler yiv, boya ve kabartma olmak üzere üç çeşittir. Yiv bezeme, İç Batı Anadolu Bölgesi'nin Erken Tunç Çağı için karakteristik bezeme türüdür.
Pişmiş kilden yapılma pişmiş hayvan figürini, ağırşak gibi buluntular çokça vardır. Bununla birlikte küçük buluntular az sayıda olup Kusura, Beycesultan ve Demircihöyük buluntularıyla benzerlik göstermektedir.
Tahribat durumu
Höyüğün batısı akaryakıt istasyonu, kuzeybatısı ev ve bahçesi kesilmiştir. Doğusu bir tarla ile kesilmiş olup batı kesiminde yoğun bir yapılaşma vardır.
Türkiye'nin dağları
Türkiye Alp-Himalaya Orojenez kuşağında yer alan dağlık bir ülkedir. Ortalama yükseltisi 1.132 m’dir. 1.500 m’nin üzerindeki dağlık alanlar geniş alan kaplar. Ülkenin 2/3’ünü kaplayan dağlar araziye dengeli dağılmıştır. Dağlar ülke topoğrafyasının engebeli olmasının temel nedenidir. Türkiye’de üç farklı şekilde oluşmuş dağlar bulunur: Kırılma (faylanma), kıvrılma ve volkanizma.
Kıvrım dağları
Kıvrım dağları iki kuşak halinde uzanmaktadır: Kuzeyde Karadeniz Dağları ve güneyde Toros Dağları. Bu dağlar Anadolu’yu, kuzey ve güneyinde Tetis Okyanusu kıyılarında çökelen tortulların kıvrılması ile oluşmuştur. Orojenik hareketler sırasında kıvrımlar arasına magma karışmıştır. Günümüzde Doğu Karadeniz Dağları'nda görülen granit kütleler bu magmanın eseridir. Kıvrım dağları yükselirken akarsular da vadilerini derine doğru gömmeye ve dağları boğaz vadilerle geçmeye başlamışlardır.
Karadeniz Dağları, sahile paralel üç sıra halinde uzanır. Birinci sırayı Küre Dağları, Canik Dağları ve Doğu Karadeniz Dağları oluşturur. İkinci sıra; batıda Bolu Dağı, Ilgaz Dağları, doğuda Yıldız Dağları, Kızıldağ, Çimen Dağları, Kop Dağları, Yalnızçam Dağları. Üçüncü sıra temsilcisi Batı Karadeniz’de yalnızca Köroğlu Dağları’dır. Çoğu dağ grubunun zirveleri 2.000 m’yi geçer. 3,932 m ile Kaçkar Dağı ve 3,063 m ile Çakırgöl Dağı en yüksek zirvelerdir.
Toros Dağları Anadolu’yu güneyden çevreler. Teke Yarımadası’nda KD-GB doğrultulu dağlar, Antalya Körfezi doğusunda KB-GD istikametindedir. En yüksek zirve tortul kökenli kıvrım dağı olan Buzul Dağları üzerindeki Uludoruk Tepesi’nde 4.136 m’dir. Diğer yüksek dağlar şunlardır: Cilo-Sat Dağları 4.136 m, Aladağlar 3.756 m, Bolkar Dağları 3.524 m, Bey Dağları 3.086 m. Manavgat, Göksu, Seyhan, Ceyhan, Fırat ve Dicle Nehirleri Toros Dağları'nı derin ve dar vadilerle yararak denize ulaşırlar.
Tektonik dağlar
Çoğunlukla Batı Anadolu’da düşey yönlü tektonik hareketlere bağlı olarak oluşan dağlardır. Faylanmaya bağlı gerilim ve sıkışma neticesinde Ege kıyılarında horst-graben sistemi oluşmuştur. Kaz Dağları, Madra Dağı, Yunt Dağı, Spil Dağı, Bozdağlar, Aydın Dağları, Menteşe Dağları, Palandöken Dağları, Nur Dağları ve Kars-Aras Dağları bu dağlara örnektir.
Volkanik dağlar
Türkiye’de volkanik alanlar oldukça geniştir. Anadolu’nun en yüksek dağı Ağrı Dağı (5137 m) ve Küçükağrı Dağı (3896 m) Tersiyer ve Kuaterner zamanlarında farklı püskürmelerin eseridir. Doğu Anadolu’daki Süphan Dağı (4058 m), Nemrut Dağı (3050 m), Tendürek Dağı (3533 m) volkanik dağlardır. İç Anadolu’daki Erciyes Dağı (3.916 m), Melendiz Dağı (3.936 m), Hasan Dağı (3.258 m), Karacadağ (2.271 m) Kuaterner püskürmeleriyle oluşan volkanik dağlarıdır. Güneydoğuda Karaca Dağ (1952 m) volkanik kökenlidir. Manisa Kula çevresinde 68 adet genç volkanik koni bulunur.
Emre Güral
Emre Güral (d. 5 Nisan 1989, Offenbach), Türk futbolcudur. Forvet pozisyonunda görev almaktadır.
Eintracht Frankfurt
Almanya'nın Offenbach kentinde bir işçi Türk ailenin çocuğu olarak dünya'ya gelen Emre Güral burada Eintracht Frankfurt altyapısında futbola başladı.
SpVgg Greuther Fürth
Daha sonra Greuther Fürth altyapılasında oynadı.
Jahn Regensburg
Yaşı as takımlar için oynama seviyesine geldiğinde Almanya'nın altkademe liginde mücadele eden Jahn Regensburg için oynamaya başladı.
Regensburg'la 2006-07 sezonunda Bayernliga'dan Almanya'nın en yüksek üçüncü kademe ligi olan Regionalliga'ya yükselmeyi başardı.
Jahn Regensburg için Regionalliga'daki ilk resmî karşılaşmasına 12 Kasım 2007 tarihinde Reutlingen'e karşı oynan Regionalliga Süd karşılaşmasına çıktı. 2007-08 sezonunda Almanya'da yeni lig düzenlemesinin gidildi ve en yüksek lig Regionalliga yerine 3. Liga oluşturuldu. Bu sebepten Jahn Regensburg 2008-09 sezonunda 3. Liga'da mücadele etmeye başladı.
SV Elversberg
2009-10 sezonunun başında Regionalliga West ekiplerinden Elversberg'e transfer oldu. Burada uyum sorunu yaşamadan ilk onbirin vazgeçilmez oyuncusu oldu ve kulüp tarihinin en yetenekli futbolcuları arasında görülmeye başlandı.
Trabzonspor
2012-13 sezonundan itibaren Trabzonspor'da oynamaktadır.07 Ağustos 2014 tarihinde Trabzonspor Teknik direktörü Vahid Halilhodžić tarafından diğer 6 oyuncu ile birlikte kadro dışı bırakılmıştır.
Eskişehirspor
2014 yılında kadro dışı bırakıldığı eski kulübü Trabzonspor'dan Eskişehirspor'a Aytaç Kara transferi karşılığında 12 Ocak 2015 tarihinde transfer olmuştur. Aytaç Kara'nın transferi geciktiğinden dolayı Emre hazırlık maçlarına çıksa da sözleşme imzalanamamış, daha sonra Trabzonspor Konyaspor ile Emre'nin kiralanması konusunda görüşmelere başlasa da Aytaç Kara Trabzonspor'a transfer olunca Emre de Eskişehirspor ile resmi sözleşme imzalamıştır.
05.04.2016 tarihi itibarı ile Eskişehirspor ile olan sözleşmesini tek taraflı olarak fes etmiştir.
Lady
Lady sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:
NGC 3737
NGC 3737, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Büyük Ayı takımyıldızı yönünde bulunur. SB0 tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1789 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Sisian
Sisian (Ermenice: Սիսիան, Azerice: Qarakilsə) Ermenistan'ın Syünik mastında bulunan şehirdir. Osmanlı yönetimi altıdayken adı "Karakilise" 'dir.
Meriç (anlam ayrımı)
Meriç ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:
Akışkanlar mekaniği tarihi
Akışkanlar mekaniği tarihi, akışkanların nasıl hareket ettiği ve kuvvet uyguladığını Antik Yunanistan döneminden beri anlatmaktadır.
Tarih öncesi
Antik medeniyetlerde ok, mızrak, gemi tasarımı ve sulama, taşma gibi genel olarak hidrolik mühendisliği içeren, bilimsel değilse bile pragmatik bilgiler elde edilmişti. . En erken insan medeniyetlerinin nehir kıyılarında kurulması su bilimi, hidrolik ve hidrolik mühendisliğinin başlangıcına sebep oldu.
Arşimet
Hidrostatik’in temel prensibi Arşimet tarafından “Yüzen cisimler üzerine” çalışmasında MÖ 250 yılında verilmiştir. Bu çalışmada Arşimet, Arşimet prensibi olarak da bilinen batmazlık yasasını geliştirir. Bu prensip, akışkana batırılan cismin, taşırdığı akışkanın ağırlığına eşit miktarda bir kaldırma kuvvetine maruz kalacağını belirtir. Arşimet, dengede olan bir akışkanın her yönden eşit miktarda bastırıldığını ve bu akışkanda yüzen cismin de denge pozisyonunda olacağını söyler.
İskenderiye Okulu
İskenderiye’deki Batlamyus'un desteği ile gelişen Yunan okulunda hidrolik makine yapımı için çalışmalar yapıldı. MÖ 120 yılı civarinda Ktesibios ve Heron tarafından tazyikli su çeşmesi, sifon ve piston pompası (forcing-pump) icat edildi.
Sifon oldukça basit bir araçken pompa, hidroliğin bebeklik döneminden beklenilemeyecek kadar karmaşıktır. Pompa, muhtemelen o zamanlar yaygın olan birkaç toprak çömleği bir tekerlek tarafından döndüren güzel bir çeşit zincir pompa (chain pump) olan Mısır tekerleği veya Noria'dan esinlenildi. Bunlardan bazılarında çömleklerin alt kısmında fazla dirence maruz kalmadan alçalarak tekerlek üzerindeki yükü büyük ölçüde azaltan bir vana bulunuyordu. Eğer bu vananın Ktesibios zamanı gibi çok eski bir zamanda tanıtıldığını farz edersek böyle bir makinenin pompa (forcing-pump) gibi karmaşık bir makinenin icadına yol açmasını anlamak çok da zor olmayacaktır.
Sextus Julius Frontinus
İskenderiye okulundaki bu icatlara rağmen dikkatlerin akışkanların hareketine yönlenmediği görülüyor. Bu konuyu incelemek için ilk çaba Roma’nın Nerva ve Trajan dönemindeki halk çeşmelerini denetleyen Sextus Julius Frontinus tarafından verilmiştir. De aquaeductibus urbis Romae commentaries adlı çalışmasında o dönemlerde tüplerden boşaltılan suyun miktarını ölçmede kullanılan yöntemler ve sukemerlerindeki ve çeşmelerdeki suyun dağıtılışını inceler. Suyun menfezden akışının sadece deliğin büyüklügüne değil rezervuardaki suyun yüksekliğine de bağlı olduğunu; ve sukemerinden su çekmek için koyulan bir borunun, aşağı-yukarı suyun akışının yönünde koyulması gerektiğini gözlemledi. Ancak menfezin derinliğine bağlı olarak suyun ivmesi yasalarıyla tanışmadığı için sonuçlarındaki kesinlik isteği şaşırtıcı değildir.
İslam fizikçileri
İslam coğrafyası bilim adamları, özellikle Abu Rayhan Biruni (973-1048) ve sonradan Al-Khazini (1115-1130) deneysel bilimsel metotları akışkan mekaniğine uygulayan ilk bilim adamlarındandır. özellikle spesifik ağırlığı belirlemede kullanılan akışkan statiği. Matematikteki oranlar teorisini ve son derece az teknikleri uyguladılar ve cebir ve ince hesaplama tekniklerini akışkan statiği alanine tanıttılar. Akışkan statiğinde Biruni objenin spesifik yerçekimi ve suyun hacmi arasında bir orantı olduğunu keşfetti. Ayrıca deneyler sırasında testleri kontrol etme metodunu tanıttı ve değişik sıvıların ağırlıklarını ölçtü. Tatlı ve tuzlu su, sıcak ve soğuk su arasındaki ağırlık farkını da kaydetti. Akışkan mekaniği uzerine deneyleri suresince cismin havadaki ağırlığı ile yerini aldığı suyun ağırlığı arasındaki oranı bulmak için Biruni konik ölçüyü (conical measure) icat etti.“The Book of the Balance of Wisdom (1121)” kitabında Al-Khazini hidrostatik dengeyi icat etmiştir.
İslam mühendisleri
9. yüzyılda Banu Musa Kardeşler’in ‘Book of Ingenious Devices kitabi birkaç ilk dönem akışkan mekaniği otomatik kontrolünü tanımlamıştır. İlk kontrollerden biri olan 2-adimli akiskan kontrolü Banu Musa kardesler tarafından geliştirilmistir. Ayrica akiskanlar icin geri beslemeli kontrolü de tanimlamislardir. Donald Routledge Hill’e gore, Banu Musa kardesler hidrostatik basinc ve akiskan sistemlerdeki “in-line” konik vana kullanimindaki “kucuk varyasyonlardan istifade etme ustalari”dir. Plug vana, yuzen vana, musluk gibi diğer vanalarin kullanimi da tanimlamislardir.Banu musa kardesler ayrica “kucuk miktarlarda siviyi tekrar tekrar alabilmeyi saglayan fakat yuksek miktarda alinirsa daha ileri ekstraksiyonun mumkkun olmadigi” guvenli bir mekanizma geliştirmislerdir. Antik Yunan calismalarinda gorulmeyen cift-konsentrik sifon ve degisik sivilarin dokulmesinde kullanilan egik uclu huni de Banu Musa’nin orijinal icatlarindandir. Yine calismalarinda diğer mekanizmalardan yuzen depo ve diferansiyel basinci da tanimlarlar. 1206’da Al-Jazari’nin “Book of knowledge of ingenious mechanical devices” kitabi birçok hidrolik makineyi tanimlar. Su yukseltme pompasi ayrica onem tasir. Zincir pompada ilk kez kullanilan krank mili Al-Jazari’nin saqiya makinesinde kullanilmistir. Periyodik calismayi en aza indirgeme konsepti de ilk olarak bu makinede saqiya zincir pompasinin verimini maksimize etmek amaciyla uygulanmistir. Al-Jazari ayrica ilk emme boularini iceren ikiz-silindirli vargel (reciprocating) pistonu emme pompasi, emme pompalama, cift-etki pompalamayi icat etmis ve vanalar ile krankmili bağlantı cubuk mekanizmalarini ilk defa kullanmistir. Bu pompa uc nedenden dolayı oldukça etkiletyicidir. Gercek bir emme borusunun (akiskani kismi bir vakuma emen) bir pompada bilinen ilk kullanimi; cift islev prensibinin ilk uygulamasi; ve krank mili-bağlantı cubugu mekanizmasini kullanarak devir hareketinin asagi yukari harekete cevrimi.
Castelli ve Torricelli
Galileo’nun öğrencileri Benedetto Castelli ve Evangelista Torricelli, Galileo’nun prensiplerini hidrodinamiğe uygulamışlardır. Castelli 1628’te akışkanların nehirlerde ve kanallardaki hareketini başarıyla açıklarken, Torricelli, Magiotti’nin deneylerinde ispat ettiği üzere, bir jet içerisinde bir deliğe rastlayan suyun geldiği rezervuardaki yüksekliğe çıktığını gözlemleyip bunun enerjetiğini açıklamıştır.
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin 1244 sayılı kararı
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1244 sayılı kararı, BM Güvenlik Konseyi'nin 10 Haziran 1999'da kabul ettiği bir karar. Kararla birlikte Birleşmiş Milletler Kosova Geçici Yönetim Misyonu (UNMIK) oluşturuldu.
1244 sayılı karar on dört ülkenin oyu ile kabul edilirken Çin çekimser kaldı.
Akışkanlar mekaniği tarihi
Blaise Pascal
Pascal’ın ellerinde hidrostatik bir bilim olarak değer kazanırken, ölümünden sonra 1663’te yayınlanan manüskriptleri sıvıların denge halindeki hareketini göstermişlerdir.
Sürtünme ve viskozite
Akan suyun hızındaki yavaşlamaya sürtünme ve viskozitenin etkisi Newton’ın Principia’sında yer almaktadır. Sir Isaac Newton, suyu oluşturan katmanların hızlarının çevredeki katmanların aritmetik ortalaması olduğunu göstermiştir. Bu sonuçlardan yararlanan İtalya doğumlu Fransız mühendis Henri Pitot sürtünme kaynaklı yavaşlamanın sıvının aktığı boruların çapıyla ters orantılı olduğunu göstermiştir. Suyun hızındaki yavaşlamaya sürtünme ve viskozitenin etkisi Newton’ın Principia’sında yer almaktadır. Sir Isaac Newton, suyu oluşturan katmanların hızlarının çevredeki katmanların aritmetik ortalaması olduğunu göstermiştir. Bu sonuçlardan yararlanan İtalya doğumlu Fransız mühendis Henri Pitot sürtünme kaynaklı yavaşlamanın sıvının aktığı boruların çapıyla ters orantılı olduğunu göstermiştir.
Dar kanallar
Newton’un dikkati aynı zamanda suyun kapların dibindeki ağızlardan akışına odaklanmıştır. İçi su dolu silindirik alanın iki parçadan oluştuğunu kabul edip bu parçaların kısım kısım hareket analizini yapmıştır. Bu ikiye bölümden çıkan hiperboloid katmanın yatay katmanının her an hareket halindeyken, suyun kalanının durma halinde olduğunu varsayıp ortadaki kısmın bir tür katarakt halinde olduğunu savlamıştır. Kuramının tahmin ettiği dökülen su miktarı deneylerle karşılaştırıldığında, Newton ağızdan dökülen suyun hızının suyun rezervuardaki yüksekliğinin yarısından dökülen bir cismin hızına eşit olduğunu hesaplamıştır. Fakat bu hesap suyun rezervuardaki yüksekliğine yükseldiği şeklindeki gözlemle çeliştiğinden, Newton Principia’nın ikinci versiyonunda değiştirmeler yapmıştır. Sıvının oluğunda sıkışmalar keşfetmiş ve açıklık çapı kadar bir mesafede oluğun yarıya kadar sıkıştığını gözlemlemiştir.
Dalgalar
Sir Isaac Newton dalgaların hareketini inceleyen ilk bilim insanı olmuştur.
Daniel Bernoulli
1738 yılında Daniel Bernoulli, Hydrodynamica seu de viribus et motibus fluidorum commentarii isimli kitabını yayınlamıştır. Bir kaplama içerisindeki bir delikten boşalan sıvının her zaman yatay kaldığını; bu şekilde sıvı kütlesi sonsuz sayıda yatay katmana bölündüğünde, her katmanın birbirine bitişik kaldığını ve akış esnasında katmandaki her noktanın dikey şekilde ve genişlikle ters orantılı bir hızla alçaldığını not etmiştir. Bu şekilde boşalan suyun hareketini katmanlar üzerinden formüle edebilmiştir. Colin Maclaurin ve John Bernoulli, bundan daha doğrudan yöntemler ile aynı probleme yaklaştıklarından, bu çözümü yeterli bulmamışlardır. Jean le Rond d'AlembertBernouilli’nin teorisine en çok Jean le Rond d’Alembert tarafından karşı çıkılmıştır. Jacob Bernouilli, sarkaç kuramını genelleştirirken çok basit ve genel bir dinamik prensibi keşfederek, bu cisimlerin hareket yasalarını bu cisimlerin denge halindeki hareketine indirgemeyi başarmıştır. Daniel Bernouilli ile aynı önkabulleri kullansa da daha detaylı bir kalkülüs kullanmıştır. Her anda, katmanın hareketini bir önceki andaki hareket ve kaybettiği hareketin bir bileşimi olarak görerek kuramlaştırırken, bu hareketi biçimlendirecek hareket denklemlerini bulmak d’Almbert’e kaldı. d’Alembert’in iki prensibine göre - dengedeki sıvı kütlesi olarak ele alınmış dikdörtgensel bir kanalın kendisi dengededir ve sıvının bir kısmı, bir yerden diğerine geçerken sıvı sıkıştırılamaz ise aynı hacmi korur ya da sıvı elastik ise genleşir. Bu önemli metot Leonhard Euler tarafından da kullanılmıştır. Akışkanlar dinamiğinde Bernoulli prensibi, sürtünmesiz bir akış boyunca, hızda gerçekleşen bir artışın aynı anda ya basınçta ya da akışkanın potansiyel enerjisinde azalmaya neden olduğunu ifade eder.[1][2] Bernoulli prensibi, adını Hollanda-İsviçre kökenli matematikçi Daniel Bernoulli'den almıştır. Bernoulli bu prensibini 1738 yılında Hydrodynamica adlı kitabında yayınlamıştır.[3]
Bazen Bernoulli denklemi olarak da geçen bu prensip farklı türlerde akışkan debileri üzerinde uygulanabilir. Aslında farklı türlerde akımlar için farklı Bernoulli denklemleri vardır. Bernoulli prensibinin en basit hali sıkıştırılamaz akımlar (örn. çoğu sıvı akımlar) ve düşük Mach sayısında hareket eden sıkıştırılabilir akımlar (örn. gazlar) için geçerlidir. Bernoulli prensibi, enerjinin korunumu yasasından çıkarılabilir. Buna göre sabit bir akımda, bir yolda hareket eden akışkanın sahip olduğu tüm mekanik enerjilerin toplamı yine bu yol üzerindeki her noktada eşittir. Bu ifade kinetik ve potansiyel enerji toplamlarının sabit olduğunu ifade eder. Bu yüzden akışkanın hızındaki herhangi bir artış, akışkanın dinamik basıncını ve kinetik enerjisini orantılı olarak artırırken statik basıncını ve potansiyel enerjisini düşürür.
Leonhard Euler
Akışkanların hareketine ilişkin soruların cevaplanması Leonhard Euler’in kısmi diferansiyel denklemleri sayesinde gerçekleşmiştir. Bu kalkülüs suyun hareketine önce d’Alembert tarafından uyarlanmış olup onun ve Euler’in akışkan teorisini belirli bir hipotez olmadan formüle etmesine yardımcı olmuştur. Euler şimdi Bernoulli denklemi olarak bilinen bağıntıları ilk geliştirendir. Açık kanal akışları, boru akışları, dalgalar, türbinler ve gemi sürüklenme katsayıları üzerinde Antonie de Chezy (1718-1789), Henri Pitot (1695-1771), Wilhelm Eduard Weber (1804-1891), James Bicheno Françis (1815- 1892), Jean Louis Marie Poiseouille (1799-1869) yaptıkları deneysel çalışmalarla akışkanlar mekaniğinin geliştirilmesinde önemli katkılarda bulunmuşlardır.
Pierre Louis Georges Dubuat
Hidrodinamik biliminde en başarılı bilim insanlarından biri Pierre Louis Georges Dubuat’tır (1734-1809). Abbe Charles Bossut’nun izlerinden giderek, 1786’da tamamen deneyler üzerine kurulu akışkan hareketi kuramını yayınlamıştır. Dubuat su ideal bir akışkan olsa ve üzerinde aktığı kanallar sonsuz şekilde pürüzsüz olsa, hareketi sürekli olarak ivmelenir diyerek bu hareketi eğimli bir düzlemden kaymakta olan cisimlere benzetmiştir. Fakat nehirlerin hareketi ivmelenmediğinden, suyun viskozitesi ve kanalın sürtünmesi ivmelenme kuvvetine eşit olmalı. Bu şekilde, Dubuat, suyun bir kanalda akarken ivmelenmesine ilişkin kuvvetin karşılaştığı sürtünme kuvvetleri toplamına eşit olması gerektiğini fark etmiştir.
Hermann von Helmholtz
1858 yılında Hermann von Helmholtz’un önemli makalesi "Über Integrale der hydrodynamischen Gleichungen, welche den Wirbelbewegungen entsprechen”, Journal für die reine und angewandte Mathematik dergisinin 55. sayısının 22-55. sayfaları arasında yayınlandı. Bu makale o kadar önemli bir hüviyetteydi ki, birkaç yıl sonra P. G. Tait, bu makalenin “On integrals of the hydrodynamical equations which express vortex motion” adında bir İngilizce çevirisini Philosophical Magazine’in 33. sayısının 485-512. sayfaları için kaleme aldı (1867). Makalesinde Helmholtz vorteks hareketinin üç yasasını, bugün akışkan mekaniği ders kitaplarında bulunduğu şekilde ortaya koydu. Bu çalışma akışkanlar dinamiğinde ve genel olarak bilim içerisinde vortisitenin önemini ortaya koymuş oldu.Sonraki yüzyılda vorteks dinamiği akışkanlar dinamiğinin bir alt başlığı olarak önem kazandı. H. Lamb’in meşhur Hidrodinamik isimli kitabı (1932) vortisiteye ve vorteks dinamiğini, G. K. Batchelor’ın Akışkanlar Dinamiği’ne girişi gibi bir bölüm ayırmaktadır (1967). Zamanla bu konu üzerine bütün kitaplar yazılmaya başlandı. H. Poincare 1983’te, H. Villat 1930’da, C. Truesdell 1954’te, P. G. Saffman 1992’de bu konu üzerine önemli kitaplar yazdılar. Başlarda konferansların bir alt başlığı dahilinde vorteks hareketi, vorteks dinamiği, vorteks akışı gibi konular tartışılsa da, daha sonra bütünüyle bunun üzerine olan toplantılar yapılmaya başlandı. Helmholtz’un çalışmalarının atmosferik ve okyanus akışlarını da içerecek şekilden, mühendisliğin ve uygulamalı bilimlerin bütün alanlarına yaygınlaşması gerçekleşmedi. Modern akışkanlar dinamiğinde vorteks dinamiğinin akış fenomeni bağlamındaki rolü sağlam bir şekilde açıklanmıştır. vorteks olayları çeşitli isimler alıp popüler basında fırtınalar, tornadolar, sel baskınları, uçak vortisleri, buhar halkaları, su altı baloncuk hava ringleri, gemi pervanelerindeki kavitasyon vortisleri gibi bağlamlar dahilinde yer almıştır.
Gaspard Riche de Prony
Akan suyun teorisi 1755 ve 1839 yılları arasında yaşamış Gaspard Riche de Prony’nin teorileriyle gelişmiştir. Prony, bu alanda yapılmış en iyi deneylerin bir araya getirilmesiyle, genel bir formül kurarak akan suyun hızı için basit bir ifade ortaya koyabilmiştir.
Johann Albert Eytelwein
Berlin’den olan J. A. Eytelwein 1801’de yayınlanmış Handbuch der Mechanik und der Hydraulik isimli kitabında, borulardan su akışını, jetlerin hareketini ve uçaklara olan etkilerini çalışmış olup teorik olarak su tekerinin en verimli hareketinin suyun akış hızının yarısına sahip bir çevre ile olacağını göstermiştir.
Karayaka, Erbaa
Karayaka, Tokat ilinin Erbaa ilçesine bağlı bir beldedir.
Akışkanlar mekaniği tarihi
Jean Nicolas Pierre Hachette ve diğerleri
J. N. P. Hachette 1816 yılında akışkanların püskürmesine ilişkin deney sonuçları içeren anılarını yayınladı. Amacı akışkanın sıkışmış bölümlerini araştırmaktı. P. P. Boileau (1811-1891) bu sonuçları kullanıp kendi deneylerini yaptı (Traité de la mesure des eaux courantes, Paris, 1854). K. R. Bornemann bu sonuçları kullanarak kendi formülasyonunu oluşturdu (Civil Ingenieur, 1880). Julius Weisbach (1806-1871) ise aynı konuda kendi deneysel araştırmalarını gerçekleştirdi. J. B. Francis’in deneyleri (Lowell Hydraulic Experiments, Boston, Mass., 1855) bu genel formülasyondan sapmalar ortaya koydu. Suyun borular ve kanallar içerisindeki hareketi hakkında çok detaylı bir çalışma yapan H. G. P. Darcy’nin çalışmaları (1803-1858), daha sonra H. Bazin tarafından devam ettirildi.
Karayaka, Erbaa
Tarihçe
16. yüzyıl Osmanlı tahrir defterlerinde kasabanın resmi adı Ziğdi olarak geçmektedir. Yerleşim, 1892 yılında Erbaa'nın Tokat Sancağı'na bağlanması üzerine nahiyeye (bucak) dönüştürüldü.
Coğrafya
Erbaa ilçesinin kuzeyinde, Karınca Dağları'nın Kelkit Vadisi'ne bakan yamacında kurulan belde; Tokat il merkezine 97 km, Erbaa ilçe merkezine ise 7 km uzaklıktadır. Karayaka ile Erbaa arasında akan Kelkit çayı iki yerleşim merkezini ortadan ayıran sınırdır. Kasaba doğuda Salkımören köyü ile, batıda Kale köyü ile, güneyde ise Çatılı köyü ve Erbaa ilçe merkezi ile komşudur.
Akışkanlar mekaniği tarihi
Andreas Rudolf Harlacher ve diğerleri
Alman mühendisleri de nehirlerdeki akışa özel olarak özen göstererek, bu konuda birçok çalışma yaptılar. A. R. Harlacher Mississippi nehrinden alınmış ölçümler ile Ganj kanalından alınan verileri kullandı. Suyun sürtünmesi daha önce Coulomb tarafından çalışılmış olup daha yüksek hızlar için William Froude (1810-1879) tarafından genişletmiş olup gemilerin direncinin hesaplamasında kullanılmıştır.
Yirminci yüzyıl
Vorteks dinamiğindeki gelişmeler Vorteks dinamiği önemli bilimsel konferans, çalıştay ve sempozyumlarda yer alan, akışkanlar dinamiğinin önemli bir alt başlığıdır. Vorteks dinamiği tarihinde dikkat çeken bir sapma Lord Kelvin olarak da bilinen William Thomson tarafından önerilen vorteks atom teorisi ile gerçekleşmiştir. Kelvin’in teorisine göre atomlar eter denilen alanda vorteks hareketi yapıyor şekilde temsil edilebilirlerdi. Kuantum teorisinden onlarca yıl önce ortaya konan bu teori, fikri ortaya atanın bilimsel çevrelerdeki kredibilitesinden dolayı önemli ölçülerde dikkat çekti. Bu doğrultuda, bu teoriyi tamamlamak için birçok çalışma yapıldı. P. G. Tait bugün çizge kuramının, topolojinin temeli kabul edilen düğüm sayımı işlemini bu teoriye paralel olarak yapmış olsa da, Kelvin’in teorisi zamanın testine uzun vadede dayanamadı. Bununla beraber, bu çaba doğrultusunda elde edilen birçok veri bugün vorteks dinamiğinin gelişmesine önemli katkıda bulundu. Kelvin’in kendisi dolaşım teorisini ortaya attı ve bir materyal kontoru etrafındaki viskoz olmayan sıvı dolaşımının korunacağını matematiksel olarak ispat etti. Einstein tarafından Kelvin’in en önemli sonuçlarından biri olarak taltif edilen bu sonuç, akışkan dinamiği ile topoloji arasındaki ilk bağlantılardan biri kurmuş oldu.Vorteks dinamiğinin tarihi keşifler kadar önemli keşiflerin tekrar keşfiyle doludur, zira çok önceden elde edilmiş sonuçlar keşiflerinden sonra tekrar keşfedilene kadar tamamen unutulmuşlardır. Örneğin üç nokta vorteksi problemini 1877 yılında yazdığı teziyle genç İsviçreli matematikçi Walter Gröbli çözmüş olsa da, Gröbli’nin çözümü 1970'lere kadar unutulmuş olup ancak 1979 yılında, kaos teorisi bağlamında gün yüzüne çıkmıştır. 1960'ların ortasından itibaren Arms, Hama, Betchov ve diğerlerinin çalışmalarıyla popülerlik kazanan, üç boyutlu vorteks filament hareketindeki “lokalize indüksiyon yaklaşımı”, esasında 20. yüzyılın başında, kendisi de T. Levi-Civita’nın öğrencisi olan, yetenekli İtalyan matematikçi Da Rios tarafından ortaya konmuştur. 1972 yılında H. Hasimoto, Da Rios’un “içsel denklemleri”ni kullanarak (daha sonra R. Betchov tarafından bağımsız olarak ortaya konmuş), bu yaklaşım dahilinde vorteks filament hareketinin doğrusal olmayan Schrödinger denklemine bağlanabileceğini göndermiştir. Bu şekilde, bu problem vorteks filamentlerin büyük genlikli döngü dalgalarını destekleyebileceği görüldüğünden, “modern bilim”in bir parçası haline gelmiş oldu.
Süper kapasitör
Bir süper kapasitör (SC), bazen ultracapacitor, (eskiden elektrikli çift katmanlı kapasitör (EDLC)) olarak bilinir ve yüksek kapasiteli bir elektrokimyakapasitorü ile kapasitans değerleri 10.000’de = 1.2 volt köprü boşluğu arasında elektrolitik kapasitörler ve piller ile şarj edilebilir. Onlar genellikle birim hacim başına 10 ila 100 kat daha fazla enerji veya elektrolitik kapasitörler daha kütle mağaza, kabul ve şarj çok daha hızlı pil vermekle kalmaz ve çok daha fazla şarj ve şarj edilebilir pillere göre daha fazla yükleme ve boşaltma yapabilir. Ancak belirli şartlar altında geleneksel pillere göre 10 kat daha büyüktür.
Süper kapasitörler çok hızlı şarj/deşarj yerine uzun vadeli kompakt enerji depolama gerektiren uygulamalarda kullanılmıştır: içinde otomobil, otobüs, tren, vinç ve asansörler, kullanılan enerji kurtarma frenlemesi, kısa vadeli enerji depolama veya patlama modu gibi. Küçük birimlere rastgele erişimde statik (SRAM) belleğe yedek olarak kullanılır.
Süper kapasitörler geleneksel katı bir yalıtkana sahip değildir. Elektrostatik çift tabaka kapasitans orelokimyasal sahte kapasite ya da her ikisinin kombinasyonu yerine kullanıyorlar:
Elektrolit elektrolit ikinci elektrot (katot) bulunduğu elektrolitik kapasitörler onları ayıran iki elektrot arasında iletken bir bağlantı oluşturur. Süper kapasitörler üretim sırasında olası bir tarafından uygulanan asimetrik elektrotlar ile ya da simetrik elektrotlar için polarize edilmiş olarak tasarlanmıştır.
Bileşenlerinin evrimi
Erken elektrokimyasal kapasitörler iki alüminyum folyo aktif karbon ile kaplı - bir elektrolit içine batırılmış ve ince gözenekli bir yalıtkan ile ayrılmış olan elektrotlar kullanılır. Bu tasarım bir farad sipariş üzerine bir kapasitans, aynı boyutta elektrolitik kapasitörler önemli ölçüde daha yüksek bir kondansatör vermiştir. Bu elektrokimyasal kapasitörlerin en temel mekanik tasarımı olarak kalmaktadır. SOHIO bu buluşunu ticari olarak kullanmamış, bunun yerine NEC’e ticari lisans vererek, bilgisayarların hafızasına yedek güç sağlamak için –Süper Kapasitör-leri 1971’de pazarlamaya başlamıştır.
2007 Copa América
Copa América 2007 26 Haziran-15 Temmuz 2007 tarihleri arasında CONMEBOL tarafından Venezuela'da düzenlenmiştir. 10 Güney Amerika ekibi ile davet edilen Meksika ve ABD dahil 12 takımın katıldığı turnuvada şampiyonluğu Brezilya kazandı. Brezilya aldığı bu kupayla 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası 'na da katılmaya hak kazandı.
Süper kapasitör
Bileşenlerinin evrimi
Ph. D., Imperial College London John Bockris Grup, Brian Evans Conway 1947 1975 ve 1980 yılları arasında Brian Evans Conway rutenyum-oksit elektro kimsayalar kapasitörler hakkında kapsamlı bir temel ve geliştirme çalışmaları yaptı. 1991 yılında ‘Super kapasitör’ ve ‘Pili’ elektrokimyasal enerji depolama davranışları arasındaki farkı açıkladı. 1999 yılında süper kapasitör elektrotlar ve iyon arasında faradik yük transfer ile yüzey redoks tepkimeleri artan kapasitansı açıklamak için icat edildi.[7][8] Onun "süper kapasitör" depolanan elektrik yüklü kısmı Helmholtz çift katlı ve kısmen sonuç faradik reaksiyonlar ile elektrot ve elektrolit arasındaki"pseudocapacitance" elektron ve proton yükü transferini açıklar. Pseudocapacitors çalışma mekanizmaları redox reaksiyonları, özgün ve electrosorption. Yaptığı araştırma ile Conway, büyük ölçüde elektrokimyasal kapasitörler bilgisini genişletmiştir. Piyasa yavaşça büyüdü. 1978’de Panasonic, Goldcaps markası olarak değişmişti. [9] Bu ürün hafıza için başarılı bir enerji kaynağı yedekleme uygulamaları oldu. [5] Rekabet sadece bir yıl sonra başladı. 1987 yılında ELNA"pazar s girdiniz. "Dynacap[10] İlk nesil EDLC akım deşarj sınırlı, nispeten yüksek iç direnç vardı. Veri yedekleme için güç SRAM chips gibi düşük akım uygulamaları için kullanıldı.
2007 Copa América
Grup Aşamaları
Karşılaşma saatleri yerel saat İle gösterilmiştir (UTC-05;00).
Süper kapasitör
Bileşenlerinin evrimi
1980'lerde, gelişmiş elektrot malzemeleri artan kapasitans değerleri sonunda. Aynı zamanda, daha iyi iletkenlik ile elektrolit gelişimine direnç (ESR) artan şarj/deşarj akımları eşdeğer serisi indirdi. Düşük iç dirençli ilk süper kapasitör Pinnacle Araştırma Enstitüsü tarafından askeri uygulamalar için (PRİ) 1982 yılında geliştirilen ve marka adı altında piyasaya sürüldü"". PRİ Ultracapacitor 1992 yılında, Maxwell Laboratuvarları (daha sonra Maxwell Teknolojileri) bu gelişme üzerine aldı. Maxwell PRİ gelen Ultra kapasitör’ü kabul etti ve onlara"[11] güç uygulamaları için kullanımı altını çizdiği –Boost Caps- terimini kullandı.
Kondansatörlerde gerilimin karesi ile enerji miktarının artmasından dolayı, araştırmacılar için elektriksel kırılma gerilimi artırmak için bir yol aradılar. 1994 yılında 200 yüksek gerilim teanod elektrolitik kondansatör tantal kullanarak, David A. Evans "Elektrolitik-Hybrid Elektrokimyasal Kapasitör”ü geliştirdi.[12][13] Bu kondansatörler elektrolitik ve elektrokimyasal kapasitörlerin özellikleri birleştirir. Onlar birleştirmek yüksek dielektrik bir anot, bir elektrolitik kondansatör ile yüksek kapasiteli bir pseudocapacitive metal oksit (rutenyum (IV) oksit) katot, bir elektrokimyasal kapasitör, verimli bir hibrit elektrokimyasal kapasitör. Evans'ın kapasitörler, icat Capattery,[14] 5 kat aynı boyutta karşılaştırılabilir tantal elektrolitik bir kondansatör daha yüksek bir enerji içeriği vardı[15] yüksek maliyeti sebiyle kullanım alanı belirli askeri uygulamalar için oldukça sınırlıdır. Son gelişmeler lityum iyon kapasitörleri de içermektedir. Bu melez kapasitörler 2007 yılında FDK tarafından öncülük edilmiştir.[16] önceden katkılı lityum-iyon elektrokimyasal elektrot ile elektrostatik karbon elektrot sistemlerdir. Bu arada kapasitans değeri artar. Ayrıca, pre-doping işlemi yüksek hücre çıkış gerilimi anot potansiyeli ve sonuçları, daha fazla enerji yoğunluğu artan düşürür. Birçok aktif şirket ve üniversitelerin araştırma departmanları [17] özellikle enerji yoğunluğu, güç yoğunluğu, döngüsü istikrarı sağlamak ve üretim maliyetlerini düşürmek için çalışıyor.
2007 Copa América
Grup Aşamaları
NOT:''Gruplarda 3. sırayı alan takımlar mini lige katılır.''
Süper kapasitör
Temel tasarım
Elektrokimyasal kapasitörler (Süper kapasitörler) iki elektrot iyon-geçirgen bir membran (ayırıcı) ile ayrılmış ve bir elektrolit ionically her iki elektrot bağlamadan oluşur. Elektrotlar uygulanan bir gerilim ile polarize olduğunda, elektrot için elektrolit şeklinde ters çift katman kutup elektrik iyonlarının karşısındadır. Örneğin, olumlu polarize elektrotlar pozitif iyonları negatif tabaka üzerine altyapı sorumlu dengeleyici bir tabaka ile birlikte elektrot/elektrolit ara negatif iyonlar tabakası vardır. Tam tersi olumsuz yönde polarize elektrotlar için de geçerlidir. Ayrıca, elektrot malzemesi ve yüzey şekline bağlı olarak, bazı iyonlar çift katman özel olarak absorbe iyonlar haline nüfuz ve süper kapasitör toplam kapasitans için pseudocapacitance ile katkıda bulunabilirler.
Kapasitans dağılımı
İki elektrot iki ayrı kapasitörler C1 ve C2 seri bir devre oluşturur. Toplam kapasitans Ctotal formülü ile verilir :
2007 Copa América
En İyi Üçüncü Takımlar
Gruplarda 3. olan en iyi takımların çeyrek finale yükselmesini gösteren tablodur. Şili ve Uruguay çeyrek finale yükselmiştir.
Süper kapasitör
Kapasitans dağılımı
Süper kapasitörler ya simetrik ya da asimetrik elektrotlar olabilir. Simetri her iki elektrot aynı kapasitans değeri, her bir elektrot yarı değeri C1 = C2, sonra Ctotal = 0.5 Özellikler C1 (varsa) toplam kapasitans verimli olduğu anlamına gelmektedir. Asimetrik kapasitörler, toplam kapasitans küçük kapasitans C1 >> C2, sonra Ctotal İndirecektir C2 (varsa) ile elektrot olarak alınabilir.
Depolama ilkeleri
Elektrokimyasal kapasitörler Çift Katman suçlamaları ihtiva eden elektrik enerjisi, ancak, çift katmanlı bu bilindik katı dielektrik deposu efekti kullanın. Elektrik çift katmanlı bir elektrokimyasal kapasitör elektrotta toplam kapasitans katkıda bulunmak için iki farklı ilke vardır.
Hem kapasiteleri sadece ölçüm teknikleri ile ayrılabilir. Ücret miktarını elektrokimyasal bir kondansatör birim gerilim başına depolanan her bir depolama prensibi enerji miktarı çok farklı olsa da, öncelikle elektrot boyutu bir fonksiyonudur. Pratik olarak, bu depolama ilkeleri 1 100 farad sırasına göre kapasitans değeri olan bir kondansatör verimindedir.
Elektrostatik çift tabaka Kapasitansı
Sıvı elektrolit, elektrot ve çözünen pozitif iyonlar negatif iyonlar çift katlı basitleştirilmiş görünümdedir ve polarize moleküller bir tabaka ile ayrılmıştır. Her elektrokimyasal kapasitör iki elektrot, mekanik olarak elektrolit üzerinden ionically birbirine bağlı olan bir ayırıcı ile ayrılmış bulunmaktadır. Elektrolit pozitif ve negatif iyonlar su gibi bir çözücü içinde çözülmüş bir karışımıdır. İki elektrot her yüzeylerin sıvı elektrolit elektrot iletken metal yüzey kişileri bir alan yoktur. Bu arayüz çözünmez katı elektrot yüzeyi ve bitişik sıvı bir elektrolit gibi maddenin farklı aşamaları arasında ortak bir sınır oluşturur. Bu arabirim çift katman etkisi çok özel bir fenomen oluşur.[20] Elektrokimyasal bir kondansatöre gerilim uygulanması kapasitördeki elektrotların elektriksel çift katmanlı oluşturmasını sağlar. Bu çift katmanları şunları içerir: bir elektronik tabaka yüzeyi kafes yapısının elektrot, diğeri, zıt kutuplu, ortaya çözünmüş ve solvated iyonlar elektrolit, iki kat çözücü moleküller üretimi ile ayrılır, su molekülleri ile çözücü olarak işlenen suya iç Helmholtz düzlemi (IHP) denir. Çözücü molekülleri elektrot yüzeyinde fiziksel adsorpsiyon kalın ve ters polarize iyonları ayrı birbirinden ve moleküler bir dielektrik olarak idealize edilebilir. Bu süreç içinde, elektrot ve elektrolit arasında ücret karşılığında transfer yok, yapışma neden olan kuvvetlere kimyasal bağlar ama fiziksel kuvvetleri (elektrostatik kuvvetler değildir. Absorbe molekülleri polarize ancak, elektrolit ve elektrot arasında ücret karşılığında transfer eksikliği nedeniyle, hiçbir kimyasal değişiklikler yaşadı. Elektrotları şarj miktarı dış Helmholtz düzlemi karşı davasını (tepegöz) büyüklüğü ile eşleşti. Çift katmanlı bu fenomenler geleneksel bir kondansatör gibi elektrik yükü depolar. Çift katmanlı şarj uygulanan gerilim gücüne karşılık gelen IHP çözücü moleküllerinin moleküler tabakasında statik elektrik alanı oluşturur.
İdeal bir yapı ve fonksiyonu-çift katmanlı kondansatör. Her iki elektrot ifadeye bir Helmholtz bir gerilim çift katman uygulama ayna sorumlu elektrolit içindeki iyonlar zıt kutupların dağılımıyla ayrılmış olarak oluşturulacaktır. Geleneksel bir kondansatör, tek bir molekül kalınlığı ile de olsa, yaklaşık olarak çift katmanlı dielektrik katmanı olarak hizmet etmektedir. Böylece, geleneksel plakalı kondansatörler için standart formül kendi kapasitans hesaplamak için:[21]kullanılabilir. Buna göre, C En büyük kapasitörler geçirgenlik e, çok büyük elektrot plaka yüzey A bölgesi ve küçük arasındaki mesafe plakaları yüksek malzemelerden yapılmış d kapasitans. Sonuç olarak, çift katmanlı kapasitörler çok daha yüksek kapasitans değerleri daha geleneksel kapasitörler, kaynaklanan son derece geniş bir yüzey alanı aktif karbon elektrotlar ve son derece ince Çift Katman mesafeye sıralanışını birkaç ångströms (0.3-0.8 nm).[11][19] Ücret miktarını elektrokimyasal bir kondansatör birim gerilim başına depolanan öncelikle elektrot boyutu bir fonksiyonudur. Çift katı enerji elektrostatik depolama ücreti için saygı ve absorbe iyonları konsantrasyonu karşılık doğrusal değildir. Geleneksel kapasitörler şarj elektron transfer ederken,-çift katmanlı kapasitörler kapasitans elektrolit içindeki iyonların sınırlı hareket hızı ve elektrot direnç gözenekli yapısı ile ilgilidir. Hiçbir kimyasal değişiklikler elektrot ya da su içinde, gerçekleşecek bu yana, şarj ve elektrik çift katman prensipte boşaltma sınırsızdır. Gerçek Süper kapasitörler ömürleri yalnızca elektrolit buharlaşma etkileri ile sınırlıdır.