cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bassel Hartabil
Tutuklanmasının tam nedeni hiçbir zaman açıklanmamış olan Hartabil'in Ekim 2015'te bilinmeyen bir yere transfer edildikten sonra yargılandığı, işkence gördüğü, Kasım ayında ölüme mahkûm edildiği duyuldu; nerede olduğunun açıklanması ve kurtarılması için açık yazılım camiası ve insan hakları örgütlerinin yaptığı tüm girişimler ve protestolara rağmen nerede olduğu öğrenilemedi. Şam kırsalındaki bir başka hapishaneye transfer edildikten birkaç gün sonra idam edildiği bilgisi, tutuklanmasından 5 yıl sonra doğrulanmış ve 1 Ağustos 2017'de eşi tarafından sosyal medya hesabı üzerinden duyurulmuştur.
Creative Commons Suriye yöneticisi olan Bassel Hartabil, Mozilla Firefox, Vikipedi, Openclipart, Fabricator ve Sharism projelerine destek vermekteydi. Çalışmaları Suriyelilerin internete özgürce bağlanabilmelerini, içeriklerini paylaşabilmelerini ve teknik konularda daha fazla bilgi edinebilmelerini sağlamıştır. En önemli çalışması Arapça Creative Commons için ortak bir dil oluşturmasıdır. IŞİD örgütünün yıktığı antik Palmira harabelerinin üç boyutlu canlandırılması ile ilgili projenin fikir babası idi ve ortadan kaybolduğu Ekim 2015’e kadar hapishaneden de bu projeye katkı sağlamıştır.
Bassel Hartabil, Foreign Policy dergisinin "2012 Dünyanın En Önemli 100 Düşünürü" listesine girmiş, 2013’te de İngiltere merkezli Sansür Endeksi Örgütü’nün ifade özgürlüğü ödülünü almaya hak kazanmıştır.
Tsvyatko Radoynov
Tsvyatko Kolev Radoynov, siyasi ve askeri bir karakterdir. Kızıl Ordu'da albay, II. Dünya Savaşı sırasında Bulgaristan'da gerçekleşen komünist direniş hareketinin lideridir.
Hayatı
Daha sonra Bulgaristan'da gerçekleşen 1923 Eylül ayaklanmasına katıldı. Ayaklanmanın bastırılmasından sonra Türkiye'ye ve oradan Sovyetler Birliği'ne gitti. 1926 yılında Sovyetler Birliği'nde Harp Akademisine (Mihail Frunze) girdi. Akademiyi 1929 yılında bitirdi. Daha sonra Kızıl Ordu'da albay rütbesine ulaştı.
Uluslararası Tugaylar'na gönüllü olarak girerek 1936-1939 yılında İspanya İç Savaşı katıldı. Guadalajara ve Madrid'deki çatışmalarda üstün gayretler gösterdi.
İç savaştan sonra II. Dünya Savaşı başlar. Bunun üzerine Bulgaristan'daki Komünist Parti'ye katılır. İlerleyen zamanlarda Merkez Askeri Komisyonu lideri oldu. 1941 yazında Bulgaristan'da partizan hareketleri başladı. Tsvyatko Radoynov bu harekete destek için ülkesine yasa dışı olarak döndü.
Ölümü
komünistlerin arasında bulunan muhbir olan Nicolas Geshev onu ele verdi. 1942 yılında tutuklandı. Sonra da ölüm cezasına çarptırıldı. 26 Haziran 1942 tarihinde Sofya'da idam edildi.
Lane County, Kansas
Lane ilçesi veya Lane County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kansas eyaletinde bulunan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 sayımına göre 2.150'dir. İlçenin merkezi Dighton şehridir.
Emil Markow
Emil Markov Markov, Bulgaristan'da askeri ve bir siyasi figür. II. Dünya Savaşı sırasında Bulgar direniş hareketi'nin liderlerinden birisi.
Hayatı
Emil Markov, 5 Nisan 1905 tarihinde Berkovitsa'da doğdu. 1923 yılında Gençlik Birliği (Komsomol) üyesi oldu. Bu solcu örgüte girmesinde babası, öğretmen Marko Markov'un, sosyalist fikirleri büyük bir rol oynamıştır. Sadece kendisi değil onun iki kardeşide bu ortamdan etkilenerek komünist olur.
1922 yılında ailesi Sofya'ya taşındı. Orada liseye kayıt oldu. Bir sene sonra 1923 yılında Eylül ayaklanmasına katıldı. 1924 yılında Sofya bölgesinde askeri garnizondaki grupları organize etmek için görevlendirildi. 1925 Nisan aylarında Polislerce gözaltına alındı. Sonra tutuklanır. Cezaevinde dört buçuk yıl sonra serbest bırakılır.
1930 yılında eğtim için SSCB'ye gitti. Moskova'da Lenin Parti Okulu'ndan mezun oldu. 1932 yılında ise Bulgaristan'a döndü. Döndüğünde ailesinin geçimi için saatçilik yaptı. Daha sonra bir teknede çalıştı. 1935-1936 yılında politikaya girdi.
II. Dünya Savaşı sırasında Bulgaristan'da partizan hareketlerine katıldı. 3 Temmuz 1941 günü, bir toplama kampına gönderildi. Ancak büyük bir maceraya girerek toplama kampından kaçtı. Partizanların lideri olan Tsvyatko Radoynov tutuklanmasından sonra liderliği kendisi alacaktır. Liderliğe geçtiğinde Askeri profesyonellerin yardımıyla millitan eğtilmesine hız verildi.
12 Temmuz 1943 yılında polisle çıkan çatışmada öldürüldü.
Wacker Neuson
Wacker Neuson SE, 1848 yılında Johann Christian Wacker tarafından kurulan, merkezi Almanya'nın Münih kentinde bulunan çok uluslu şirket.
Tarihçe
1848 yılında Johann Christian Wacker tarafından Almanya'nın Dresden kentinde Wacker isminde küçük bir işletme olarak kuruldu. 1930'lu yıllarda frekans teknolojisini kullanarak titreşimli aletler geliştirerek büyümesini sürdürdü. İlk elektrikle çalışan beton sıkılaştırma cihazlarını geliştirmiştir. II. Dünya Savaşı sırasında sıkıntılı günler geçiren şirket 1945 yılında merkezini Münih'e taşıdı. 1957 yılında merkezi ABD'de olan Hartford firmasıyla ortak oldu. 2000'li yıllarda toprak ve asfalt sıkıştırma, kesici aletler sektörlerine yoğunlaştı. 2007 yılında Avusturya'lı kompakt inşaat makineleri dahil kompakt ekskavatör, lastikli yükleyiciler, damperli kamyonlar, kompakt yükleyiciler üreten Neuson Kramer Baumaschinen AG ile birleşerek Wacker Neuson SE adını almıştır.
Yönetim
Martin Lehner, Eylül 2017'den itibaren Cem Peksağlam'ın yerini almış ve CEO olmuştur.
Ortaklık Yapısı
2017 itibarıyla
Cagliari Calcio
Cagliari Calcio İtalya'nın Sardinya Adası'nın futbol kulübüdür. Serie B'de mücadele eden Cagliari Calcio, kırmızı-mavi renklere sahiptir.
Oruro Karnavalı
Oruro Karnavalı, Bolivya'nın Oruro kentinde18. yüzyıldan beri düzenlenen dini ve kültürel bir festivaldir. Başlangıçta yerli bir festivali olan kutlama, daha sonra Candelaria Bakiresi (Socavón Bakiresi) etrafında bir Hıristiyan ritüelini içerecek şekilde dönüştürüldü. Karnaval, UNESCO'nun İnsanlığın Sözlü ve Somut Olmayan Mirasının Başyapıtlarından biridir.
Festival boyunca, 18 farklı halk dansında uzmanlaşmış 48'den fazla halk dansçısı, karnavalın her Cumartesi günü geleneksel bir geçit töreninde Tünel Mabedi'ne hac ziyareti gerçekleştirir. Geleneksel Lama Lama veya Diablada dansları, festivalin önde gelen geleneksel dansı oldu.
Arka Plan
Efsaneye göre 1756'da Oruro'daki en zengin gümüş madeninin maden ocağında Meryem Ana'nın bir duvar resmi mucizevi bir şekilde ortaya çıktı. Karnaval , Virgen de la Candelaria (Mum Masalı Bakire) veya Virgen del Socavon (Maden Kuyusu Bakiresi) onuruna kutlandığından beri. Karnavalın en önemli unsurları artık Sanctuaria del Socavon'da (Maden Şaftı Kilisesi) ve çevresinde meydana geliyor.
İspanyol Öncesi Dönem
Bir zamanlar Jururu (Uru Uru) olarak adlandırılan Oruro çevresindeki bölge, eski And zamanlarında dini hac için önemli bir merkezdi. "Kutsal Urus Dağı", hacıların wakas, achachilas ve apus gibi koruyucu tanrılara dua edebilecekleri yerdi. Bunların arasında Jamp'atu Qullu (tepe kurbağası), Argentillo Arankani (tepe kertenkelesi), Quwak (engerek), akbaba ve Wakallusta vardı. Kültür, İnka İmparatorluğu'nun genişlemesiyle genişledi. Kötü yarı tanrı WariDesam ve kutsal yarı tanrı Apus waka bunu açıklamak için kullanılabilir.
İspanyol kolonizasyonu, yerli yerli mirasın parçalanmasına yol açtı. Bununla birlikte, birçok yerli ayin, sakinler tarafından korunarak Katoliklik ve Wari Kültürünün dini bir senkretizmine yol açtı. Katolik öğretilerinden Bakire ve Şeytan hakkındaki Hıristiyan fikirleri, Karnaval sırasında hala görülebilen dini sembolizmin bir karışımı olan Pachamama ve Tio Supay'ın yerel fikirlerine dahil edildi.
Modern Karnaval
Modern festival, bölgede devam eden pagan-Katolik dini uygulama karışımını göstermektedir. Karnaval, Virgen del Socavon'a adanmış bir törenle başlar. Bando grupları, Meryem Ana'yı selamlamak için Pazar günü Pie de Gallo mağarasında aynı anda yarışır. Festivalin en önemli özelliği, 48 grup halk dansçısının tünelin kutsal alanına giden dört kilometrelik bir rota üzerinde üç gün üç gece süren geçit törenidir. Bu Cumartesi gününde hac ziyaretinden üç gün önce, insanlar sembolik pagan akbabasını ziyaret ediyor. Hacdan bir hafta sonra şehrin güneyindeki yılanı, kuzeyindeki kurbağayı ve doğusundaki karıncaları ziyaret ederler.
Hac, iki ortaçağ tarzı didaktiğin veya gizem oyununun canlandırılmasıyla sonuçlanır. İlki İspanyol fethi hakkında, diğeri ise Başmelek Mikail'in sonunda Şeytan'a ve Yedi Ölümcül Günah'a karşı zafer kazanmasıyla iyi ve kötü arasındaki klasik savaş etrafında dönüyor. Gerçekleştirilen son oyun ise 1818'de Katolik din adamları tarafından tanıtıldı.
Toplamda 28.000'den fazla dansçı, 150 grupta yaklaşık 10.000 müzisyen ve dört mil boyunca uzanan 400.000 ziyaretçi var. Gruplar, Karnavalın gerçekleşeceği hafta sonundan önceki Pazartesi günü Bolivya televizyonunda yayınlanan ve Bolivya Devlet Başkanı ve hükümet yetkililerinin katıldığı ulusal bir festivalde yer almaktadır.
UNESCO tanımı
UNESCO tarafından toplanan tanınmış kişilerden oluşan ve yazar Juan Goitisilo'nun başkanlık ettiği uluslararası bir jüri, Karnavalı 18 Mayıs 2001'de İnsanlığın Sözlü ve Somut Olmayan Mirasının Başyapıtlarından biri ilan etti. Bildiri Fransa'nın Paris kentinden yayınlandı. Jürinin diğer üyeleri arasında Mali Cumhurbaşkanı Alpha Oumar Konare, Uganda Kabakası, Majesteleri Ronald Muwenda Mutebi il, Ürdün Prensesi Basma Bint Talal, Bolivyalı şarkıcı Zulma Yugar ve Meksikalı yazar Carlos Fuentes yer aldı.
Dans Uzmanlıkları
Oruro'nun kültürel ve dini etkisinin yanı sıra tarihsel önemi, karnavalını Bolivya'nın çok kültürlülüğünü ve özellikle halk danslarının çeşitliliğini göstermek için doğal bir unsur haline geliyor. Katılan dans grupları, çeşitli yerel dans stillerini temsil eder ve birkaç grup eşlik eder. Dansçılar tarafından temsil edilen alanlar şunları içerir:
Gence Kuşatması (1606)
Gence Kuşatması, 1603-1612 Osmanlı-Safevi Savaşı'nda bir evre. Kuşatma Safevi ordusunun başarısıyla ve Gence'nin 18 yıl sonra tekrar İran idaresine geçmesiyle sonuçlanmıştır.
Kuşatma öncesi gelişmeler
Şah Abbas, Osmanlıların 1578-1590 Osmanlı-Safevî Savaşı sonucunda ele geçirdikleri toprakları geri almak üzere 1603'te başlattığı tarruzda önemli başarılar kazanmış; 1603'te Nihavend ve Tebriz'in ardından tüm Batı İran'ı zaptetmiş, 1604 yılında ise uzun bir kuşatmanın sonucunda Revan'ı da yeniden ülkesine katmıştı.
David McCullough
David Gaub McCullough (d. 7 Temmuz 1933 - ö. 7 Ağustos 2022), Amerikalı yazar, anlatıcı, tarihçi ve öğretim üyesi. McCullough, Pulitzer Ödülü ve Ulusal Kitap Ödülü'nü iki kez kazanmıştır. Ayrıca ABD'nin en yüksek sivil ödülü olan Başkanlık Özgürlük Madalyası sahibidir.
Gence Kuşatması (1606)
Kuşatma öncesi gelişmeler
Bu büyük yenilgi sonrasında Osmanlı komuta kademesindeki sarsıntılar ve 1607 yılına dek Suriye ile Güneydoğu Anadolu'yu etkileyen Canboladoğlu Ayaklanması'nın çıkmasıyla Güney Kafkasya'daki son Osmanlı birlikleri de yardımsız kalmış, Şah Abbas da 1606'da Azerbaycan ve Gürcistan'daki eski egemenliğini kurmak için ordusuyla bu bölgelere yönelmişti.
David McCullough
Biyografi
McCullough, Pittsburgh'da doğdu ve büyüdü. Yale Üniversitesi'nde İngiliz edebiyatı okudu. İlk kitabı Johnstown Flood'u 1968'de çıkardı. Harry S Truman, John Adams ve Brooklyn Köprüsü gibi konularda sekiz tane daha kitap yazdı. McCullough, 2003 yapımı Seabiscuit de dahil birçok belgeselde anlatıcılık yaptı. Ayrıca on iki yıl boyunca American Experience programı sunuculuğunu yaptı
Gence Kuşatması (1606)
Kuşatma
Osmanlı ordusu tehdidini bertaraf eden Şah Abbas Gence'yi kuşatmaya Nisan gibi elverişli bir dönemde başladı. Gence'de yaklaşık 5.000 kişilik Osmanlı garnizonu eski Tebriz muhafızı Mehmed Paşa'nın komutasındaydı.
David McCullough
Biyografi
McCullough'nun iki Pulitzer Ödüllü kitabı; Truman ve John Adams, HBO kanalı tarafından sırasıyla bir TV filmi ve bir mini dizi haline getirilmiştir.
7 Ağustos 2022 tarihinde Hingham, Massachusetts'teki evinde 89 yaşında hayatını kaybetti.
Gence Kuşatması (1606)
Kuşatma
Teslim olma teklifinin reddedilmesi üzerine İran ordusu ateşe başladı. Bir taraftan Horasan topçuları kesintisiz bir bombardıman sürdürürken, lağımcılarda iki ayda burçların altını boşalttılar. Kale çevresindeki hendeği aşarak ana duvarlardan birinin altına ulaşan ve duvarın tam altına yerleştirdikleri tomrukları ateşe veren lağımcılar bu duvarı çökertmeyi başardılar.
4 Temmuz'da İran ordusu genel bir tarruza geçti. Göğüs göğüse çarpışmalarda Türk birlikleri İran ordusuna kayda değer bir zayiat verdirmelerine karşın 2.500 kayıp direnç gücünü kırdı. Nihayet, Gence Beylerbeyi Mehmed Paşa teslim oldu ve İran ordusu kaleye hakim oldu. İran ordusu Türk birlikleriyle işbirliği yapan yaklaşık 2.500 İranlı sivili de öldürdü. Esir düşen Mehmed Paşa Mazenderan'daki bir hapishaneye gönderildi ve sonrasında oradaki halka teslim edildi. Mazenderan'ın öndegelen şahsiyetlerinden Rüstem Sultan'ı öldürmüş bulunan Mehmed Paşa halk tarafından idam edildi. .
Osmanlı Devleti'nin sonuçsuz seferi
İran ordusunun Gence'yi almasıyla Karabağ'daki Osmanlı egemenliği de sona erdi. Bölgenin idaresi Şah Abbas tarafından Muhammed Han Ziyadoğlu Kaçar'a verildi. Gence'nin düşmesi Osmanlı Devleti'nin Şirvan'daki son kuvvetli garnizonu olan Şamahı'yı da tehlikeye attı.
Bu dönemde Osmanlı Devleti bir yandan Avusturya ile 13 yıldır sürdürdüğü savaşı sonlandırmak için Zitvatorok Antlaşması'yla sonuçlanan müzakereleri sürdürüyor, bir yandan da İran üzerine yeni sefer planlıyordu. Sadrazam Sokolluzade Lala Mehmed Paşa Avusturya cephesi kapanmadan İran üzerine sefer açılmasına karşı çıkarken Derviş Mehmed Paşa padişah I. Ahmed'i etkileyerek Mehmed Paşa'nın doğu orduları komutanlığına atanmasını sağladı. Üzüntüden felç geçiren Lala Mehmed Paşa 21 Haziran 1606 tarihinde öldü. Sadrazam olarak atanan Derviş Mehmed Paşa ise İran cephesine gidecek ordunun komutasını almaktan imtina etti. Sefer dönemi için 1604 yılındaki gibi geç kalınmış olması nedeniyle padişah I. Ahmed 1607 yılında İran üzerine yürünmesini savunduysa da Şeyhülislam Sunullah Efendi ordunun sefere çıkarak celalileri de cezalandırıp Halep'te kışlaması ve 1607 baharında İran'a taarruz etmesi hususunda padişahı ikna etti.
Deli Ferhat Paşa komutasındaki ordu 11 Haziran 1606 tarihinde Üsküdar'dan harekete geçti. Orduda 10.000 yeniçeri, sarayın muhafızlarından da oluşan altı bölük asker, topçular, cebeciler ile Karaman ve Sivas eyalet askerleri bulunuyordu. Deli Ferhat Paşa bu ordunun komutasında başarı gösteremedi. Bursa yolunda sipahilerin isyanını yatıştıramadığı gibi Bursa'da askerlerin halkta memnuniyetsizliğe yolaçan eylemlerini de engelleyemedi.
Ferhat Paşa'nın Celali isyanlarını bastırmak için yöneldiği Aydın ve Saruhan yörelerine halka büyük eziyetler yapması ve buranın halkından büyük grupların bu zulmün şikayetini Dîvân-ı Hümâyun'a iletmek için İstanbul sokaklarını doldurması I. Ahmed'i etkiledi. Bunun sonucunda 9 Aralık 1606'da Sadrazam Derviş Mehmed Paşa idam edildi.
Diplomasi çabaları
Bu sırada İstanbul'da hapis tutulan Kartli Kralı I. Simon'un eşi Gülçehre Hanım Sultan I. Ahmed'in büyükannesi Safiye Sultan'ın özel elçisi olarak Şah Abbas'ın teyzesi Zeyneb Begüm ile görüşmek üzere Safevi sarayına geldi. Barış teklifine karşılık Zeyneb Begüm, Osmanlıların 1590 yılında topraklarına kattıkları tüm bölgelerin terki koşuluyla barış yapılabileceğini bildirdi.
9 Ekim 1606 tarihinde İran'dan yola çıkan Gülçehre Hanım İstanbul'a ulaştıktan sonra bu defa Safevi sarayı Şubat 1607 tarihinde Rumlu Mehmed Bey'i İstanbul'a elçi olarak yolladıysa da müzakerelerden sonuç alınamadı.
Askeri harekat
Bu çabalar sürerken Şah Abbas gerek Osmanlı Devleti'nin müzakere kozlarını elinden almak gerek çoktandır planladığı Şirvan'ın zaptını tamamlamak üzere 1607 Ocak ayında bölgenin merkezi Şamahı'ya yürüdü ve kaleyi kuşattı.
Osmanlı Devleti ise Anadolu'yu kasıp kavuran Celali isyanlarını bastırmadıkça İran üzerine yürünemeyeceğine kanaat getirdi ve isyancıları ezme konusunda kararlı olan Kuyucu Murat Paşa 11 Aralık 1606 tarihinde sadrazamlığa tayin edildi. Murat Paşa 1607-1609 yılları arasında üç yıl bu isyanlarla uğraştı ve nihayet 1610 yılında İran'a karşı sefere çıkabildi.
Päijät-Häme
Päijät-Häme, Finlandiya'nın bölgelerinden biridir. Bölge, Finlandiya'nın güneyinde yer almakta olup Uusimaa, Kanta-Häme, Pirkanmaa, Orta Finlandiya, Güney Savonya ve Kymenlaakso bölgeleri ile komşudur. Yüzölçümü 6,254.66 km² olan bölgenin nüfusu 30 Eylül 2017 tarihi itibari ile 201.101'dir. Bölgenin merkezi Lahti'dir.
Belediyeler
Päijät-Häme, üçü şehir olmak üzere dokuz belediyeye ayrılmaktadır.
Lahti altbölgesi:
Newton'un beşiği
Newton'un beşiği (ya da Newton beşiği), adını Isaac Newton'dan alan, momentumun korunumu yasasının incelendiği ve basit sarkaçların yan yana bağlanması ile oluşan çoklu sarkaçtır.
Animasyonlu resimde de göründüğü üzere, tipik bir Newton'un beşiği, basit bir fizik kanununa göre çalışmaktadır. Toplar, tek bir çizgide hareket ederler. Aynı hizada ve bir sarkaçta yer alan birkaç toptan meydana gelen beşikte, bir top kaldırıldığında topa bir enerji yüklenir. Kaldırılan top, diğer topa değeceği sırada bu enerji, kinetik enerjiye dönüşür. Birinci top, ikinci topa değdiğinde momentumu bu topa aktarır. Bu şekilde en son topa kadar aktarım sürer. Son top aldığı momentum transferi sonucu havaya kalkar ve aynı şekilde oluşan momentum transferi, bu defa sondan başlayarak ilk topa doğru gider.
Hareketi
Eğer bir bilye çekilip bırakılırsa düşer ve diğer bilyelere vurduğunda tamamen durur. Dizinin zıt yönündeki son bilye ise ilk çarpan topun hızını alır ve ilk topun izleyeceği şekilde bir kavisle sallanır. Ortadaki bilyeler sabit kalır, hatta ortadaki toplar sabitlense bile beşik çalışmaya devam eder. Bu da sezgilere aykırıdır çünkü hareket etmeksizin hareket iletilmiş olur. İlk defa gözlemleyen bir kişi bunu görsel olarak ilgi çekici ve sezgilere aykırı bulabilir. Eğer birisi bir insan kuyruğunun sonundan ileriye doğru ittirirse, sondaki insanın kinetik enerjiye maruz kalması yerine bütün insanların ileriye hareketleneceğini düşünür. Aslında meydana gelen şey, ilk darbeden oluşan şokun diğer bilyelerin içinden yayılmasıdır. Otobüs kuyruğundaki insanların aksine çelik gibi sert maddeler bu iletimde gayet başarılıdır. Şok dalgası bir vasıtanın içerisinde ses hızıyla hareket eder. Sesin çelik içindeki hızı (ortalama 4699m/s) havadaki hızından daha yüksektir. İnsan algısı için birkaç santimetre hareket etme süresi çok küçüktür, benzer bir durum şok dalgası bilyelerin içinden geçerken bilyelerde meydana gelen fiziksel bozulmalarda da gözlemlenebilir. Gerçek dünyada bu işlemlerin hiçbiri mükemmel verimlilikte değildir. Kuvvet; asılı tellerde, havanın sürtünmesinde ve ses oluşumunda kayıplar verir. Sonuncusu apaçıktır ve bilyelerin çıtlama sesleri işitilir. Salınımın sonlarına doğru ortadaki toplar bile basit bir miktar hareket sergiler.
Bir diğer ayrıntı ise, aynı anda birden fazla bilyeyi hareket ettirmektir. İki bilye ile zıt yönde tam iki bilye sıçrar ve geri gelir. Gözle görülür şekilde simetrik olmasına karşın, zıt yöndeki tek bir bilyenin 2 kat daha hızlı gitmemesinin sebebi momentumun ve enerjinin aynı anda korunumudur.
Ağasar
Nüfus2022 Yılında 	10.434 Erkek:5.136 Kadın:5.298
Back to You
Back to You aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Nick Faldo
Nicholas Alexander Faldo (d. 18 Temmuz 1957), İngiliz golfçü. Altı büyük turnuva şampiyonluğu bulunmaktadır. Dünya sıralamasında 98 hafta boyunca birinci sırada kalmayı başarmıştır.
Aster argillarius
Aster argillarius Aster cinsine bağlı bir türdür.
Ele İnat
Ele İnat, Berkay'ın ilk stüdyo albümü. 14 Eylül 2010'da Poll Production etiketiyle piyasaya sürülmüştür.
Kostas Kasapoğlu
Kostas "Koço" Kasapoğlu (Yunanca: Κώστας Κασάπογλου; 15 Kasım 1935, İstanbul - 5 Nisan 2016, İstanbul ), Rum asıllı Türk futbolcudur.
Kulüp takımları kariyeri
1950 yılında doğduğu Büyükada'nın amatör kulübü Adalarspor'da futbol oynamaya başlayan Kasapoğlu, 1953'te Beyoğluspor'un altyapısına girdi. Teknik direktör Cihat Arman tarafından yeterli bulunarak 1954'te as takıma alındı. 30 Ekim 1954'te ilk resmi maçına Galatasaray karşısında çıkan Kasapoğlu, 1956'da transfer olduğu İstanbulspor'da 15 sezon oynadı. 1972-73 sezonunu Taksim'de oyuncu-teknik direktör olarak geçirdi. Hayatı boyunca kullandığı penaltılardan biri hariç hepsini gole çevirdiği için "Penaltı Kralı" unvanıyla anıldı.
1975 yılında ise Yunanistan'a göç etti.
Millî takım kariyeri
25 Kasım 1956'da Çekoslovakya ile oynanan ve 1-1 berabere sonuçlanan özel maçta ilk kez millî takım formasını giydi. Bu maç, Kadri Aytaç'ın yerine oyuna dahil olmak suretiyle millî olan Kasapoğlu'nun aynı zamanda A Millî formayı giydiği tek maç oldu. Kasapoğlu ayrıca, Türkiye A2 millî futbol takımı'yla ilk ve tek maçına 6 Kasım 1957'de İspanya B millî futbol takımı karşısında ilk on birde çıktı.
Futbol sonrası
Yunanistan'a yerleştikten sonra bir dönem Serez Bağımsız Çiftçiler Derneği'nin temsilciliğini yaptı.
Zafer, Ahmetli
Zafer, Manisa ilinin Ahmetli ilçesine bağlı bir mahalledir.
Teppei Noguchi
Teppei Noguchi (d. 4 Nisan 1981), Japon eski futbolcudur. Profesyonel kariyerine 2005 yılında Thespa Kusatsu kulübünde başladı.
Zafer, Ahmetli
Coğrafya
Manisa il merkezine 70 km, Ahmetli ilçesine 19 km uzaklıktadır.
Oxyopes brevis
Oxyopes brevis, Oxyopes cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Aşk Sadece
Aşk Sadece, Berkay'ın ilk single çalışması. 2012'de Poll Production etiketiyle piyasaya sürülmüştür.
Object REXX
Object REXX, nesne yönelimli bir programlama dili.
Temel REXX betiklerinin uzantısı .rex olup sınıf betiklerinin uzantısı da .cls biçimindedir.
NGC 6028
NGC 6028 (veya NGC 6046), Herkül takımyıldızı bölgesinde yaklaşık olarak uzaklıkta bulunan bir çubuksuz merceksi gökadadır. Fransız astronom Guillaume Bigourdan tarafından 1886 yılında 30,48 cm (12 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Beyler, Gölmarmara
Beyler, Manisa ilinin Gölmarmara ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Manisa iline 58 km, Gölmarmara ilçesine 5 km uzaklıktadır.
2012 (Zeynep Dizdar şarkısı)
2012, Zeynep Dizdar'ın 15 Aralık 2012'de Kaya Müzik etiketiyle piyasaya sürdüğü çalışmasıdır.
Single hakkında bilgi
Albümde yer alan şarkılardan biri olan “Venüs” 'ün sözü ve bestesi Zeynep Dizdar'a aittir. Murat Onbul Yönetmenliğinde Bakırköy'de bir tiyatro sahnesinde bu şarkıya klip çekilmitir. Albümdeki bir diğer şarkı ise “Kendine İyi Bak” 'dır. Bu şarkının sözü ve bestesi ise Emrah Albayrak'a aittir. Şarkı düzenlemeleri Atınç Tombak'a aittir.
Etiler, Etimesgut
Etiler, Ankara ilinin Etimesgut ilçesine bağlı bir mahalledir.
Masashi Natsume
Masashi Natsume (d. 17 Nisan 1982), Japon eski futbolcudur. Profesyonel kariyerine 2005 yılında Thespa Kusatsu kulübünde başladı.
Etiler, Etimesgut
Konum
Etiler mahallesinin doğusunda Ankara şeker fabrikası, batısında Optimum AVM vardır. Kuzeyinde Ayaş Yolu güneyinde ise İstasyon Caddesi yer alır. Ankara Çayı mahallenin ortasından geçmektedir. Etimesgut'un merkezinde yer alan bir mahalledir.
Coğrafya
Ankara iline 20 km, Etimesgut ilçesine 1 km uzaklıktadır.
Sheboygan Falls, Wisconsin
Sheboygan Falls, Amerika Birleşik Devletleri'nin Wisconsin eyaletinde yer alan ve Sheboygan ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 7.775'tir.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 30.978 kişi, 14.977 ev ve 8.246 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de %64,0 Beyaz, %33,0 Afrikan Amerikan, %0,1 Yerli Amerikan, %1,2 Asyalı, %0,6'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Solikamsk
Solikamsk, Rusya'nın Kaluga Oblastı'nda bulunan bir şehirdir. Şehir aynı zamanda Solikamsk rayonunun merkezidir. Şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 97,384'tür. Adını tuz (соль) ve Kama Nehri'nden almaktadır.
Solikamsk, büyük bir sanayi kenti oluğ tuz üretimi ile bilinmektedir. Şehirde aynı zamanda önemli tarihi kiliseler ve binalar bulunmaktadır.
Sarper Ünlü
Süleyman Sarper Ünlü, Türk Mimar
1953 yılında Burhaniye, Balıkesir'de doğmuştur. 1976 yılında Ankara Devlet Mimarlik - Mühendislik Akademisini bitiren Sarper Ünlü Meslek yaşantısının 22 senesini kesintisiz olarak MESA Mesken sanayi A.Ş.'de geçirdi. Bu firmanın yurt içi ve yurt dışı projeleri ile konut ve sosyal donatılarıyla Mimarlık Habitat Ödülü alan Bahçeşehir projesinde proje müdürü olarak görev aldı. Bu proje sonrası İstinye Park'ta da yine proje müdürlüğü yapan Sarper Ünlü Seyrantepe'de 2011'de açılışı yapılan Türk Telekom Stadyumu ile kendini duyurmuştur.
James McArthur
James McArthur (7 Ekim 1987), Crystal Palace takımında orta saha pozisyonunda görev yapan İskoç millî futbolcudur.
Profesyonel kariyerine 2005 yılında Hamilton Academical kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Wigan Athletic ve Crystal Palace kulüplerinde oynadı.
Küpeli Dağı
Küpeli Dağı veya Gabar Dağı, Türkiye'nin Şırnak ilinin kuzeydoğusunda bulunan, Güneydoğu Toroslar üzerindeki dağ. Batı ve güneyinden Dicle Nehri geçer. Güneydoğusunda Cudi Dağı, kuzeyinde Eruh Dağları bulunur.
Küpeli Dağı ile yakınındaki, Akdeniz ikliminin görüldüğü, Dicle ve kollarının vadileri Önemli Doğa Alanı ilan edilmiştir. Yükseklerde parçalar halinde ardıç ağaçları ve meşe ormanları bulunur. Bir dönem bu dağlık bölgede PKK'nin faal olmasından dolayı güvenlik nedeniyle insan kullanımı sınırlı olduğundan, Türkiye'nin en yabanıl yörelerinden biridir.
Önemli Doğa Alanı; nehir boyunca bozulmamış habitat, meşe ormanları, sarp kayalıklar, ardıç toplulukları, kuru tarım alanları ile dağ bozkırlarından oluşur. Onosma davisii bitkisi dünyada sadece bu dağın güneydoğusundaki Kızılsu çevresinde yetişir. Yakacak temini, yoğun keçi otlatılması ve orman yangınları ve yoğun avcılık habitat üzerinde baskı yapmaktadır. Bu bölgede görülen kızıl akbaba ve tavşancıl, yırtıcı kuşlardır. Yalıçapkını, boz çitne ise, küçük kuşlardır. Dağ çevresinde yaşayan memeliler arasında çizgili sırtlan, dağ keçisi ve vaşak bulunur.
Gabar Dağı'nda, yıllar boyunca güvenlik güçleri ile PKK arasında sık sık ölümlü çatışmalar yaşanmıştır.
2022 yılında dağın PKK faaliyetlerinden büyük ölçüde arındırılmasından sonra, 150 milyon varil hacminde ve 12 milyar dolar değerinde olduğu belirtilen, büyük bir petrol rezervi keşfedilmiş ve bölgede TPAO tarafından sondaj kuyuları açılmıştır. 2 Mayıs 2023’te ise Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından buradaki petrol kuyusuna PKK tarafından öldürülen Şehit Öğretmen Aybüke Yalçın adı verildiği duyurulmuştur.
Jean Renoir
Jean Renoir (15 Eylül 1894 - 12 Şubat 1979), Fransız film yönetmeni, sinema oyuncusu ve yazar. Empresyonist ressam Pierre-Auguste Renoir'in oğludur.
Yaşamı
Renoir, 15 Eylül 1894'te, Paris, Fransa'da, Empresyonist ressam Pierre-Auguste Renoir'in ikinci oğlu olarak doğdu. 1913 yılında d'Aixen-Provence Üniversitesi'nde felsefe ve matematik eğitimini tamamlayıp, önce süvari, sonra da Fransız hava kuvvetleri mensubu olarak orduya katıldı. II. Dünya Savaşı' ndan sonra terhis olunca, çömlekçi ve seramikçi olarak çalıştı. 1920 yılında babasının kızıl saçlı güzel modeli Andrée Madeleine Heuschling ile evlendi ve 1924'te sinema için çömlekçiliği terk etti. Jean babasından miras kalan parayla, finans ettiği ilk film olan Catherine'de oynadıktan sonra Catherine Hessling adını alan karısının beyaz perde kariyerini başlatabilmek için kendi bağımsız yapım şirketini kurdu. Catherine'in setinde edindiği bölük pölçük bilgiler, babasından miras kalan sanat sezgisi ve filmlerin hele 'de Von Stroheim'in defalarca izlediği gibi Foolish Wives'ın (1922) etkisiyle donanmış olan Renoir, ertesi yıl baş rolünde karısı Catherine'in oynadığı ilk la fille d'eau'yu çevirmeye girişti. Filmin lirik nehir kıyısı görüntüleri, meslek hayatı boyunca sürekli ortaya çıkacak olan neredeyse panteist doğa duygusunun habercisi oldu. Aslında Renoir'in sessiz filmlerinin çeşitliliği daha sonraki yapıtlarının bazı özelliklerinin habercisiydi:'Nana' daki Zolavari kasvetli gerçekçilik, 'Sur un air de Charleston'un tuhaf fantezisi, 'La petite marchande d'alumattes'in dramatik dokunaklığı, 'Le tournoi dans la cite'''deki tarihi törensi hava ve büyük bir kadronun ustaca kullanımı.
Ancak Renoir'in, bütün bu çeşitli elemanları tutarlı ve özgün bir bütün halinde bir senteze kovuşturarak gerçek olgunluğa erişmesi, sesin sinemaya gelişiyle oldu. Bir Feydeu farsı olan 'On purge bébé'yi beyaz perdeye uyarladıktan sonra, özellikle otantik mekan çekimleri ve müthiş stüdyo atmosferi ile dikkat çeken iki nefis gerilim filmi yaptı:'La chienne' ve 'La nutti du carrefour'. Sonra da 1930'lu yıllarda gerçekleştirdiği birkaç başyapıttan ilki olan 'Boudu sauv" des eaux'yu yönetti. Yeni gerçekçiliğin habercisi olan, gerçek mekanda çekilmiş gerilim filmi 'Toni' ile; açgözlü şehvet düşkünü bir yayımcının yanında çalışanlar tarafından katledilmesi üzeriner genelde kolektif eyleme, özelde de solcu Halk Cephesi'ne selamlar gönderen sıra dışı komik bir fantezi olan 'Le crime de Monsieur Lange'ı yaptı. Aslında Renoir'in 1930'lu yıllarda çektiği filmlerden çoğu siyasal konular üzerinedir: 'La vie nast a nous' ve 'la Marshillaise' Komünist Partisi ve sendikal örgüt için yapılmıştır. Lirik bir güzelliğe sahip asla tamamlanamamış 'Une partie de camğagne'de isei sınıf farklılıkları bir aşkı ortadan kaldırır. 'le  bété humaine'de öldürücü romantik her psikolojik köşesini, zaaf ve tutkunun da aynı derecede bilincinde olarak işler. Ancak filminde en iyisi, kırda bir şatoda hafta sonu geçiren, yozlaşmış yüksek bir burjuvazinin romantik entirikalarının haritasını çıkaran, son derece dokunaklı ve karmaşık bir fars olan 'le régre du jeu'dür. Esnek, yarı doğaçlamacı çekim yöntemleri başka hiçbir filmde olmadığı girift olay örgüsüne ve karakterlere belgesel bir tat vererek, dolaysız  bir zaman ve makan duygusuna  ulaştığı bu film, aynı zamanda yönetmenin, yaşamın nasıl olup da bir tiyatro biçimine dönüşebileceğine ilişkin büyük meditasyonlarından ilkidir.
Renoir, 1939 yazında sinema okulu Centro Sperimentale'de ders vermek ve Pucini'nin operası 'la Yosca'yı Luchino Visconti asistanlığında yönetmek için bir davet aldı. Film renoir'in ekibiyle başladı ama, 10 Haziran 1940'ta İtalya, Fransa'ya karşı Hitler saflarınca savaşa katılınca, solcu siyasi görüşleri yüzünden Nazilerin imha listesinde yer alan Renoir, Robert Flaherty'nin yardımıyla Amerika Birleşik Devletleri'ne irtica etmek zorunda kaldığı için, başkaları tarafından tamamlandı. Orada çeşitli stüdyolara çalışarak, birbiri ardınca süratle filmler çekti. 'Swamp Water' ve 'The Southerner' (Teksaslı bir çiftçi ailesinin yoksulluk, kıskanç komşular ve düşman bir doğaya karşı kendi topraklarını işletme çabalarının yalın öyküsü) temelde mekanda çekilmiş gerçekçi yapıtlarken, Renoir diğer Amerikan filmlerinin stüdyo olanaklarından, gerçeklikten süzülmüş yapay, fantastik bir dünya yaratmak için yararlandı:'The Diary of a Chambermaid' (yer, yer 'La régle du jeu'yü hatırlatan garip bir komedi), ve 'Woman on the Beach' (karanlık bir atmosferi olan bir melodram), yönetmenin insan ilişkileri üzerine gitgide daha soyutlaşan formalize bir düşünceye ilerlediğini gösterir. Hindistan'da yaptığı 'The River', gerçek mekanda çekildi, ve dramatik doruk noktalarından yoksun öyküsüyle -bir İngiliz ailesinin ölüm, doğum, ve ergenlikten yetişkinleğe geçişin yol açtığı hayal kırıklıkları üzerine deneyimler- kurgusaldan çok belgeseli hatırlatan sekansları olduğu halde, bu yönde bir daha atar. Filmin alabildiğine şiirsel sükuneti, yaşamın sonu olmayan bir dere, bireysel trajedileri aşan bir doğurganlık çevrimi olduğunu yansıtır. Renoir'in ilk renkli filmi olan 'The River'ı diğerlerinden ayıran ışıklı doğal renkler, 'La carosse d'or', 'French Cancan' ve 'Eléna et les hommes' da yerlerinin, yaşamı tiyatrodan ayıran hatları bulanıklaştırmak üzere tasarlanmış ressam işi palete bıraktılar. Birinci Peru'daki bir commedia dell'arte kumpanyası üzerine, ikinci babasını yaşadığı 1890'lı yılların Paris'inde, ve üçüncüsü ise on yıl önce aynı kentte geçen bu üç filmde de, kadın kahraman finalde yalnızca birkaç aşığının birini seçmek değil, aynı zamanda umutlar ve gerçeklik arasında da bir tercih yapmak zorunda kalır.
Sposa son disprezzata
Bu arya asıl olarak Vivaldi tarafından bestelenmemiştir; beste, daha önce yazılmış, bir Gasparini eseri olan Bajazet'e dayanır. Bir opera bestelerken diğer bestecilerin yazdığı aryaları kullanmak ve bunları yeni bir eser altında derlemek Vivaldi'nin zamanında yaygın bir uygulamaydı. Vivaldi bu operada iyi karakterlere ait aryaları kendisi bestelemiş, hain, kötü karakterlere ait aryaları ise diğer bestecilerden almıştır. "Sposa son disprezzata" kötü bir karakter olan Irene tarafından söylenir.
Büyük ihtimalle çağdaş mezzo-soprano Cecilia Bartoli'nin albümü "If You Love Me" (Se tu m'ami, 18. yüzyıl İtalyan şarkıları) nedeniyle bu eser hatalı bir şekilde Vivaldi'ye atfedilmiştir. Albümdeki parçada Alessandro Parisotti'nin 19. yüzyılda yazdığı piyano versiyonu kullanıldığı için sadece Vivaldi'nin adı geçmektedir.
Bajazet Operası, dördüncü Osmanlı padişahı I. Bayezid'in yazgısını, Timur tarafından tutsak edilmesini konu alır.
93 Harbi
Yaklaşık 1 yıl süren savaşta Osmanlı orduları, savunma savaşı yapmıştır. Batılı devletler ise tarafsız kalarak, savaşı bitirmek için ara buluculuk yapmıştır. Özellikle Balkanlarda bu olaylar neticesinde etnik temizlikler yaşanmış ve yer yer kıyımlar görülmüştür. Sonunda batıdaki Osmanlı savunma hatlarını kıran Rus ordularının önü açılmış, dirençle karşılaşmadan İstanbul'un eşiğine (Yeşilköy) kadar ilerleyerek Osmanlı Devleti'nin varlığını tehdit etmiş ve bunun sonucunda Osmanlı Devleti Ayastefanos Antlaşmasını imzalamak zorunda kalmıştır. Ancak Batı Avrupa ülkelerinin bu antlaşmanın koşullarından hoşnut kalmamaları sonucu bu antlaşma geçerliliğini yitirmiş ve yeniden imzalanan Berlin Antlaşması ile Osmanlı Devleti, çok fazla toprak kaybetmiş, Balkanlardaki nüfuzunu büyük ölçüde yitirmiştir. Balkanlar'da ve Kafkasya'da sayıları 1 milyonu aşkın Osmanlı vatandaşı mülteci konumuna düşmüş, savaş süresince ve savaştan sonra Anadolu'ya dev göç dalgaları yaşanmıştır. Ayrıca Batum'da yaşayan Müslüman Lazlar ve Gürcüler Osmanlı topraklarına göç etmek zorunda kalmışlardır.
Osmanlı Devleti'ndeki Hristiyan hakları sorunu
Rus İmparatorluğu 18. yüzyılda güçlenmiş ve zamanla kendisini Ortodoks dünyasının lideri ve koruyucusu olarak görmeye başlamıştı. Bu nedenle de Osmanlı Devleti'nin Balkanlarda yaşayan ve çoğunluğu Ortodoks olan Hristiyan vatandaşlarının haklarını korumak bahanesiyle İstanbul'daki elçileri vasıtasıyla Osmanlı hükûmetinden çeşitli taleplerde bulunmaya başladı. Nitekim 1853 yılında, Rusya'nın Kudüs topraklarındaki İsa'nın doğduğu kilisenin anahtar hakimiyetinin Ortodokslara verilmesi talebi Kırım Savaşı'na yol açtı. Bu savaş Birleşik Krallık ve Fransa'nın da müdahalesiyle Osmanlı zaferiyle sonuçlandı. Ama yine de Rusların istediği gibi, kilisede Ortodoks rahiplere de söz sahipliği verildi. Böylece Rusya, kendisini Ortodoksların sözcüsü olarak kabul ettirmişti, nitekim Ortodokslar da bundan hoşnuttu.
1858 yılında da Osmanlı yönetimindeki Lübnan topraklarında Hristiyanlarla ilgili bir sorun yaşandı. Fransızların desteklediği Maruniler ile İngilizlerin desteklediği Dürziler çatışmaya başlamıştı. Kayıplar artıyor ve bölgede iç savaş tehlikesi büyüyordu. Fransız basını, Lübnan'da Hristiyanlara yönelik katliamların yapıldığını yazıyordu. Dönemin Hariciye nazırı Keçecizade Fuat Paşa, Lübnan topraklarına giderek çatışmaları bastırdı. İsyanın ele başlarını idam ettirdi. Ama Osmanlı Devleti Fransız ve İngilizlerin baskısıyla Lübnan'a Hristiyan bir vali atanmasını kabul etmek zorunda kaldı.
1861 yılında tahta çıkan sultan Abdülaziz'in döneminde de Osmanlı Devleti'nin Hristiyan halkları arasında huzursuzluklar devam etti. Saltanatının ilk yılında Sırbistan topraklarında ayaklanmalar başladı. Kendilerini geniş anlamdaki Slav milletinin bir parçası olarak kabul eden Sırp halkı özerklik talebiyle ayaklandı. Çeteler kuruldu. Müslüman halkla karşılıklı kıyımlar yaşandı. İstanbul hükûmeti, bölgeye müdahale etti. Fakat tam başarı elde edilemedi, Ömer Paşa kumandasındaki Osmanlı askerleri, Belgrad'ı topa tutunca birçok kayıp verildi. Avrupa kamuoyunda Osmanlıların aleyhinde bir tutum gelişti. Paris Antlaşması'nın ihlal edildiği söyleniyordu. Bunun üzerine görüşmeler yapıldı, Osmanlı Devleti için önemli olan birçok kale, özerkliğini kazanmış olan Sırbistan'a bırakıldı. Belgrad ve gerisi ise yine Osmanlı'da kaldı. 1864 yılında ikinci bir İstanbul protokolü yapıldı. Buna göre Romanya, prenslik haline geldi. Bölgedeki Osmanlı nüfuzu azalıyordu, daha sonra Romanya da özerkliğini kazandı ve 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşında Rusya tarafında savaştı.
1866 yılında da Girit adasında ayaklanmalar patlak verdi. Bağımsızlığını 1832 yılında kazanmış olan Yunanistan Krallığı, Girit'i de Yunan yönetiminde görmek istiyordu. Yunanistan'ın kışkırtmalarıyla Girit adasında yaşayan Rum halkı Osmanlı yönetimine isyan etti (1866). Rum çetelerini Yunan Krallığı, dolaylı olarak da Avrupalı devletler destekliyordu. Bölgedeki kırımlar artmaya başladı, müdahalelerde sonuç alınamadı. Sadrazam da heyet topladı ve Girit idaresinde değişiklik yapıldı. Buna göre valinin iki yardımcısından biri de Rum olacaktı. Buna rağmen çete savaşları bitmedi, Yunanlar bu çeteleri desteklemeye devam edince Osmanlı Devleti ültimatom verdi. Ancak 1869 yılında Yunanistan'la yapılan bir anlaşma sonucu, Yunanistan bu tutumundan vazgeçti ama 19. yüzyılın sonlarında ayaklanmalar tekrar alevlendi ve 1898 yılında Girit'in özerklik kazanmasıyla sonuçlandı.
Avrupa'daki güç dengeleri
19. yüzyılın ortalarında Avrupa birçok savaşa sahne olmuştu. 1866 yılında bir Prusya-Avusturya Savaşı patlak verdi, 7 hafta süren savaşı Prusya ve müttefikleri kazandı. Böylece diğer Alman eyaletlerinde Prusya egemenliği baş gösterdi. 1870 yılında başlayan Fransa-Prusya Savaşı ise 1 yıl sürdü ve kesin Prusya zaferiyle sonuçlandı. Böylece Alman kökenli eyaletler birleşerek Alman İmparatorluğu'nu kurdular. Bundan itibaren Almanya sürekli güçlendi, Avrupa'nın söz sahibi ülkelerinden biri haline geldi. Fransa ise ağır bir darbe aldı, ekonomik açıdan önemli birçok topraklarını kaybetti ve III. Cumhuriyet kuruldu. 1866 yılındaki yenilgi sonrası Avusturya İmparatorluğu, prestij kaybetti ve Macaristan ile birleşerek Avusturya-Macaristan İmparatorluğunu kurdu. Avrupa'daki eyaletlere bölünmüş ülkelerin yönetimleri birleşik bir yönetim biçimine geçiyordu.
İtalyan birliğini kurma ümitleriyle Kırım Savaşı'na katılmış olan Sardinya Krallığı da 1861 yılında amacına ulaşarak bu birliği sağladı ve İtalya Krallığı kuruldu. İtalyanlar da aynı Almanlar gibi, gecikmeli olsa da sömürgeciliğe başladılar. 19. yüzyılın sonlarına gelindiğinde Avusturya güç kaybetmiş, İtalya ve Almanya ise güçlenmişti. Rusya ise yenileşme sürecindeydi. Kırım Savaşı'nda ağır bir yenilgi alan Ruslar, Prusyalı subaylar getiriyor ve orduyu ıslah ediyorlardı. Balkanlar'da da Slav propagandası yapılıyordu. İngiliz İmparatorluğu, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve İtalya Krallığı, Rusya'ya karşı bir tutum içindeydi. Avrupa ülkeleri arasında yalnızca Alman İmparatorluğu, Rusya'ya dostça davranıyordu.
Balkanlar'daki güç dengesi de değişmişti. Bölgedeki Osmanlı nüfuzu azalıyordu. Milliyetçilik akımı güçleniyor, bölgede katliamlar gerçekleşiyordu. Sırplar ve Yunanlar bağımsızlıklarını kazanmıştı. Romanya ise özerkleşmiş, Bosna'da da özgürlük hareketleri başlamıştı. Sırplar, Rusya'ya yaklaşıyor ve kendilerini ortak bir Slav ırkından sayıyordu. Osmanlı yönetimi 19. yüzyıl başlarından beri Balkanlardaki karışıklıklarla uğraşıyordu. 93 Harbi'ne birkaç yıl kala, Osmanlı Devleti'nde büyük bir ekonomik sıkıntı baş göstermişti. Bu sıkıntıyı gidermek üzere vergiler arttırıldı. Bu da Bulgar isyanları'na yol açtı.
1876 Balkan isyanları
Bulgar isyanları'ndan kısa bir süre sonra, Sırplar da topyekûn savaşa girişti. 30 Haziran 1876 tarihinde Sırbistan, Osmanlı Devleti'ne savaş ilan etti. Temmuz ayına gelindiğinde, Bulgarları savunan Avrupa kamuoyu, Sırpları da savunmaya başladı. Rus çarı II. Alexander ve prens Aleksandr Mihayloviç Gorçakov, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu imparatoru Franz Joseph ile 8 Temmuz 1876 tarihinde bir görüşme yaparak Avusturya'ya, Osmanlı Devleti'ne karşı bir ittifak teklifinde bulundu. Avusturya ile Rusya, daha önce Osmanlı'ya karşı yaptıkları son ittifaklarını 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı'nda kurmuşlardı. Fakat Prusya'ya ve İtalya'ya yenilmiş olan Avusturya, henüz toparlanamadan bir savaşa daha girmek istemedi. Rusların büyük miktarda toprak teklifine rağmen sonuç alınamadı. Rus yönetimi yalnız kaldı. Temmuz ayında, Osmanlı Devleti'yle savaşan Sırp saflarında Rus askerleri de görünmeye başlamıştı. Ayrıca Rus ordusu, Sırplara silah ve asker yardımı da yapıyordu. Buna rağmen Osmanlı ordusu, Sırpları yenmeyi başardı. Sırpların hücum kolları imha edildi, savunma hatları saf dışı bırakıldı ve Sırbistan çok güç durumda kaldı. Ağustos ayında, Sırplar ateşkese razı oldular ve Avrupa'dan ara buluculuk yapmalarını istediler.
Savaşı önleme çabaları
Avrupa'nın da baskısıyla Osmanlı tarafı, barış yapmaya razı oldu. Balkanlardaki bütün bu sorunları çözüme ulaştırmak için İstanbul'daki Tersane-i Amire'de uluslararası bir konferans yapılmasına karar verildi. Tersane Konferansı adı verilen bu konferansta Osmanlı Devleti'ne Balkanlardaki Hristiyan halklarıyla ilgili ağır baskılar yapılması bekleniyordu. Konferansın kararlarını yumuşatmak için tahta yeni çıkmış olan II. Abdülhamit konferansın toplandığı 23 Aralık 1876 günü alelacele I. Meşrutiyet'i ilan etti. Ama yine de konferans Osmanlı Devleti'ne karşı çok ağır kararlarla sonuçlandı. Rusya, Paris Antlaşması'nın (1856) Karadeniz'de tersane ve savaş gemisi bulundurulmayacağına ilişkin hükümlerini tanımadığını Prusya'nın güçlendiği ve Avrupa dengelerinin sarsılmaya başladığı 1870'te bir nota ile Paris antlaşmasına taraf ülkelere bildirmişti.Bu nedenle kendisini Karadeniz ve Balkanlarda sınırlayan hemen tüm yükümlülüklerden kurtulmuştu. Ardından da Ortodoks uyruklarına söz konusu antlaşmadaki hükümleri uygulaması için Osmanlı Devleti'ne baskıda bulunmaya başladı. Bu sırada Birleşik Krallık, Rusya'nın Osmanlılara savaş ilan etmesini önlemek amacıyla Londra Konferansı'nın toplanmasına önayak oldu. Osmanlı sadrazamı İbrahim Edhem Paşa, konferansta hazırlanan 1877 Londra Protokolü'nü içişlerine müdahale sayarak reddetti. Ülkedeki Panslavist akımların etkisiyle protokolün reddini bir savaş nedeni sayacağını önceden bildirmiş olan Rusya 24 Nisan 1877'de Eflak ve Boğdan'a girerek Osmanlılara savaş açtı. Kısa bir süre sonra da tam bağımsızlığını kazanmak isteyen Rumenler savaşa Rusların safında katıldı. Bulgar isyancıları ve Sırplar da Osmanlılarla savaşan Ruslara ve Rumenlere katıldı.
Savaşın gidişi
Osmanlı İmparatorluğu'nu hem doğudan, hem de batıdan kıskaca almak isteyen Rusya, 24 Nisan 1877 tarihinde Osmanlı Devleti'ne bağlı Romanya'ya girdiği gibi, 27 Nisan 1877 tarihinde de Osmanlı Devleti'nin doğu sınırındaki Doğubayazıt'a girdi. Osmanlılar böylece Kafkasya ve Tuna olmak üzere iki cephede, kendilerinden silah ve asker gücü bakımından çok daha üstün durumdaki Rus ordusuna karşı zorlu bir savunma savaşı vermek zorunda kaldılar.
Tuna Cephesi
Hem Rus, hem de Osmanlı tarafının güçlerini en yoğunlaştırdığı cephe Tuna cephesi idi. Savaş başladığında Çırpanlı Abdülkerim Nadir Paşa Rumeli Ordusu başkomutanı olarak Balkanlardaki bütün Osmanlı birliklerinin en üst düzeydeki komutanı durumundaydı. Bölgedeki Osmanlı kuvvetleri Rusçuk, Silistre, Şumnu ve Varna arasında bulunan Ahmed Eyüb Paşa'nın komutasındaki Doğu Tuna Ordusu, Vidin'de üslenen Osman Nuri Paşa'nın komutasındaki Batı Tuna Ordusu ve ikisinin arasında yer alan Süleyman Hüsnü Paşa'nın komutasındaki Balkan Ordusu olmak üzere üç ordudan oluşuyordu. Balkanlardaki Rus birliklerinin en yüksek düzeydeki başkomutanı ise Grandük Nikolay Nikolayeviç idi. Ancak savaş meydanındaki Rus birliklerine komuta eden kişi General İosip Gurko idi.
Rusların Tuna'yı geçerek ilerlemeleri
Rus ordusu, savaş ilanından bir süre sonra Rumen ordularıyla beraber Tuna Nehri'nin kuzeyinde toplanmaya başladı. Osmanlı ordusu da hazırlıklarını sürdürüyor, gönüllü askerler yazılıyordu. Bu süreçte Rumen topçuları, nehirdeki Osmanlı gambotlarını dağıtmayı başardı. Böylece nehri savunan Osmanlı deniz gücü ortadan kalkmış oldu. Savaş ilanından iki ay sonra, 21 Haziran 1877 tarihinde Rus askerleri, tekneler ile nehri geçmeye başladı. Rusların nehri geçmesini önlemek ile görevlendirilen Osmanlı güçleri, zamanında yetişemedi. Ruslar nehri büyük bir direnişle karşılaşmadan aştı. Bu başarısızlık, avantajın Ruslara geçmesine sebep oldu. Zira Tuna'dan sonra daha büyük bir engel yoktu. 27 Haziran gecesi, Ziştovi'ye bağlanmak için gizlice bir köprü kuruldu.
Ruslar, nehri geçtikten beş gün sonra nehre en yakın yerler olan Ziştovi ile Niğbolu'ya taarruz etti. Ziştovi Muharebesi ve Niğbolu Muharebesi'ni kolayca kazandılar. Balkan ana ordusu henüz yetişememişti ve Rus askerleri, her bakımdan Türk askerlerine göre üstündü. Savaşın başındaki bu başarısızlıktan dolayı Başkumandan Abdülkerim Nadir Paşa görevden alındı ve 18 Temmuz'da yerine Mehmet Ali Paşa getirildi. Bu genç paşanın böyle önemli bir göreve getirilmesi, subaylar arasındaki birliği bozdu. Tırnova ve Niğbolu'nun düşmesi, Türk kamuoyunda büyük üzüntüye ve umutsuzluğa neden oldu. Çünkü Osmanlının planı bozuluyordu. Plan şöyle idi: Süleyman Hüsnü Paşa'nın birlikleri, Şıpka geçidini geçecek ve kontrol altında tutacaktı. Kuzeydeki Osmanlı orduları da (Osman Paşa ile Ahmed Eyüb Paşa'nın orduları) Rus ana ordusunu kıskaca alarak durduracaktı. Süleyman Paşa'nın ana ordusu da yetişince, nehre doğru Türk taarruzu başlayacak ve Ruslar, Türk toprağından atılacaktı. Nehrin geçilmesinden birkaç hafta sonra, 17 Temmuz 1877 tarihinde Şıpka geçidi de düştü. . Vidin'deki Osman Paşa birlikleri Şıpka Geçidi düşünce yürüyüşe geçti. Plevne yönüne gidilecek, bölge kontrol altına alınacak ve Niğbolu da kurtarılacaktı.
Plevne Savunması
Ruslar, Bulgar topraklarında bir hayli ilerlemesine rağmen, kuzeyde hala direnen ve başarılı olan Osmanlı bölgeleri vardı. Oldukça stratejik önemi olan Plevne ve Lofça, henüz işgal edilmemişti. Daha doğuda olan ve Doğu Tuna Ordusunun kapısı olan Elena kasabası da Temmuz ayında Rus saldırısını püskürtmüştü. Osmanlı birlikleri Şıpka Geçidi'ni geri almak için çarpışırken General Yuri Şilder-Şuldner komutasındaki Rus birlikleri Osmanlı ordusunu Plevne'de abluka altına aldılar. Plevne Kalesinin komutanlığını Osman Nuri Paşa üstlenmişti. Kuşatmaya Rus generalleri Mihail Skobelev, Nikolay Kridener ve Kral I. Carol'un emrindeki Rumen askerleri de katıldı. Aslında Plevne'deki Osmanlı birliğinin amacı başkaydı; Niğbolu'ya gelinecek ve burada Rus ordusu durdurulacaktı. Fakat Niğbolu'ya Rus ana ordusunun girmesi, bir de Şıpka geçidinin düşmesi bu planı bozdu. Osman Nuri Paşa, yakınında bulunan Plevne'ye çekilmekle yetindi.