cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sup'Internet
Sup'Internet, geçmişi 2011'e uzanan, Fransa'nin Paris şehrinde bulunan IONIS Education Group'a bağlı teknik üniversitedir.
Piero Esteriore
Piero Esteriore (d. 23 Eylül 1977, Laufen), İsviçreli şarkıcıdır.
Resende, 2004 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsviçre'yi The MusicStars grubuyla birlikte "Celebrate" adlı şarkıyla temsil etmiştir. Yarı finalde puan alamayan İsviçre sonuncu olarak finale çıkamamıştır.
NGC 3826
NGC 3826, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Aslan takımyıldızı yönünde bulunur. E2 tipi bir eliptik galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Seksi asal
Seksi asal sayı çiftleri
500'den küçük seksi asal sayı çifleri aşağıda verilmiştir (diziler ve  olarak OEIS'dan alınmıştır)
bilinen en büyük seksi asal sayı çifti Ken Davis tarafından bulunmuştur ve 11,593 hanedir. Bu asal sayılar (p, p+6) için
Seksi asal sayı üçlüleri
bilinen en büyük seksi asal sayı çifti Ken Davis tarafından bulunmuştur ve 5132 hanedir:
Seksi asal sayı dörtlüleri
Seksi asal sayı dörlüleri (p, p + 6, p + 12, p + 18) yalnızca 1 ile biten asal sayılarla başlayabilirler (bu durumun tek istisnası p = 5 ile başlayan dörtlüdür). 1000'den küçük seksi asal sayı dörtlüleri aşağıda verilmiştir. :
2005 Kasım itibarıyla bilinen en büyük asal sayı dörtlüsü Jens Kruse Andersen tarafından bulunmuştur ve 1002 hanelidir:
Seksi asal sayı beşlileri
Birbirinden 6 uzaklıkta 5 farklı sayı aritmetik olarak 5'e bölünmek zorundadur, asal sayı tanımına göre 5'e bölünebilen tek asal sayı 5 olduğundan tek asal sayı beşlisi (5,11,17,23,29)'dir; başka asal sayı beşlisi mümkün değildir.
Johann Deisenhofer
Johann Deisenhofer (d. 30 Eylül 1943) Alman biyokimyacı. 1988 yılında, Hartmut Michel ve Robert Huber ile birlikte, "bir fotosentetik reaksiyon merkezinin üç boyutlu yapısını belirledikleri için" Nobel Kimya Ödülü'nü kazanmıştır.
1974'te, Münih Teknik Üniversitesi'nden doktorasını aldı. Max Planck Enstitüsü'ndeki çalışmalarına, Howard Hughes Tıbbi Enstitüsü (Howard Hughes Medical Institute) ve Teksas Üniversitesi Southwestern Tıbbi Merkezi, Dallas'ta (University of Texas Southwestern Medical Center at Dallas) biyokimya bölümünde bilimsel personel olarak çalışmaya başladığı 1988 yılına kadar devam etti.
Michel, Huber ve Deisenhofer birlikte, belli bir fotosentetik bakterideki protein kompleksinin üç-boyutlu yapısını belirledi.Bu membran protein kompleksi, fotosentetik reaksiyon merkezi olarak adlandırılan ve artık fotosentezin bir tipinin başlamasında hayati öneme sahip olduğu bilinen bir komplekstir.
Bu üç bilim insanı 1982 ile 1985 yılları arasında, X-ray kristalografisi kullanarak protein kompleksini oluşturan 10.000'den fazla atomun tam yerleşimini belirledi. Araştırmaları fotosentez mekanizmasının genel yapısının daha iyi anlaşılmasını sağlamış, buna ek olarak bakteri ve bitkilerdeki fotosentetik süreçlerin benzerliklerini ortaya çıkarmıştır.
Mucize (Gülşen albümü)
Mucize, Türk şarkıcı Gülşen'in demo albümü. 29 Mayıs 2007'de şarkıcının tartışmalı bir biçimde ayrıldığı eski müzik şirketi Erol Köse Production tarafından şarkıcıdan izin alınmaksızın yayımlandı. Gülşen, albümün dağıtımının durdurulması için mahkemeye başvurarak Ama Bir Farkla'yı piyasaya sürmeye hazırlanırken bu albümü ortaya çıkaran ve bestelerini izinsiz kullanan Köse'nin, kendisinin işlerini engellemeye çalıştığını söyledi. Albüm 104.000 satış sayısına ulaşarak 2007 yılının en çok satılan 10 albümün arasına girmiştir.
Confidence Man (Lost)
Lost dizisi 1. sezonunun 8. bölümüdür. 10 Kasım 2004'te yayınlanan bölümün yazarı Damon Lindelof, yönetmeni Tucker Gates'dir. Sawyer merkezli bir bölümdür.
Konusu
Bir geriye dönüş sahnesinde Sawyer bir kadınla (Jessica) yataktadır. Yataktan kalkar, çantasını alır, çantadan etrafa paralar saçılır ve Jessica şaşırır.
Adada Sawyer Boone'u eşyalarını karıştırırken yakalar. Daha sonra Shannon kanlar içindeki Boone'u mağaraya getirir ve Sawyer'ı onu dövmekle suçlar. Jack, Sawyer'ın karşısına çıkar ama bir cevap alamaz.
Shannon'ın astım ilacı bittiği için hastalığı büyük bir sorun haline gelir. Herkes Sawyer'ın ilaçları istiflediği ve vermediği konusunda hemfikirdir. Sawyer, eğer Kate kendisini öperse ilacı vereceğini söyler. Kate Sawyer'ın aslında iyi bir insan olduğunu, onu duygulu şekilde mektubu okurken gördüğünü söyler. Sawyer Kate'e mektubu okutur. Mektubu yazan kişi Sawyer'a hitap etmekte ve annesiyle yatıp babasının parasını çaldığı için babasının annesini öldürüp intihar ettiğini, ailesini yıktığını anlatmakta ve kendisini bulup bu mektubu vereceğini yazmaktadır.
Geriye dönüş sahnelerinde Sawyer bir dolandırıcı olarak görülmektedir. Jessica ve kocasıyla birlikte yemektedir ve onları kendisine yatırım yapmalarına ikna etmiştir.
Sayid, önceki gün kafasına vurup kurtulma şanslarını mahvetmesi konusunda Locke'u sorgulamaktadır. Locke ise bunu yapanın Sawyer olabileceğini, çünkü burada olmaktan onun çıkar sağladığını iddia eder. Bunların üzerine adaya gelmeden önce işkence uzmanı olan Sayid, ilaçları da vermediğini öğrenince ilaçları almak için Sawyer'a işkence yapmaya karar verir, Jack de ona yardım eder ve Sawyer'ı ağaca bağlarlar. Shannon'ın ilacını sorarlar. Sayid işkence ile tırnağını sökmesine rağmen Sawyer sadece Kate'e söyleyeceğini şartının bu olduğunu belirtir. Kate gelince kendisini öperse ilaçları vereceğini söyler. Kate kabul eder ve Sawyer'ı dudağından öper, fakat bunun üstüne Sawyer ilaçların kendisinde olmadığını söyler. Sayid, Sawyer'ın yalan söylediğine inanarak ona saldırır ve kolundan bıçaklar.
Sawyer adada kolunda bandajla uyanır. Kate yanındadır ve mektubu tekrar okumaktadır. Zarfın üstündeki pulu görür ve mektubun Sawyer'a yazılmadığını, yazan çocuğun o olduğunu anlar. Sawyer Kate'e gerçeği anlatır, kendisinin de ailesini dolandıran Sawyer gibi olduğunu fark edip onun ismini aldığını anlatır. Mektubu Kate'in elinden alarak kendisine acımamasını ve gitmesini söyler.
Sawyer'a yaptıklarından suçluluk duyan Sayid, Kate'in ısrarlarına rağmen sahili terk edip tek başına zaman geçirmeye ihtiyacı olduğunu söyler. Sun, ilacı olmayan Shannon'a okaliptüs yaprağından ilaç yapar. Charlie, Claire'i daha güvenli olan mağaralara taşınmaya ikna eder.
Sukarno
Sukarno (6 Haziran 1901; Surabaya, Cava - 21 Haziran 1970, Cakarta), Endonezya bağımsızlık hareketinin önderi, hatip, devrimci, milliyetçi ve ve 1945-1967 arasında Endonezya'nın ilk devlet başkanı.
Biyografi
Sukarno öğrenciliği sırasında Cava, Sunda ve Bali dillerini çok iyi öğrendi. Çağdaş Endonezya dili üzerindeki çalışmaları, gelecekte bu dilin geliştirilmesine yapacağı katkıların temelini oluşturdu. Arapça ve Felemenkçenin yanı sıra İngilizce, Fransızca, Almanca ve Japonca öğrendi. Zamanla feodal prenslerden kaçak komünistlere kadar, ülkenin hızla genişleyen siyasal yelpazesinin her kanadındaki yeni önderlerle tanıştı.
İnşaat mühendisliği eğitimini tamamladığı Bandung'da 1927'de yaşamının gerçek yönünün siyaset ve hitabette yattığını hesapladı. 1923'te Siti Utari'den boşanarak, Inggit Garnisih'le evlendi, ama 1943'te ondan da ayrıldı. Sonraki yıllarda birkaç kez daha evlendi.
Sokarno, sömürgeciliğe karşı çıktığı için Hollandalılar tarafından Bandung'da 2 yıl (1929-1931) hapsedildi, Sumatra ve Flores'te sekiz yılı aşkın süre sürgünde yaşadı (1933-1942). Mart 1942'de Hint Adalarını işgal eden Japonları hem ulusu, hem de kendisi için kurtarıcı olarak karşıladı. II. Dünya Savaşı boyunca Japonların başdanışmanı ve propaganda görevlisi oldu. Buna karşılık Japonlardan Endonezya'nın bağımsızlığını talep etti. 1 Haziran 1945'te yaptığı en ünlü konuşmasında, Pancasila diye bilinen Beş İlke'yi (tek tanrıya iman, adil ve modern toplum, Endonezya'nın birliği, demokrasi, sosyal adalet) tanımladı. Japonya'nın yenilgisi yaklaşınca önce tarafsız kaldı. Sonunda genç eylemciler tarafından kaçırılıp tehdit edilince 17 Ağustos 1945'te Endonezya'nın bağımsızlığını ilan etti. Yeni ve güçsüz cumhuriyetin devlet başkanı olarak Hollanda'ya başarıyla meydan okudu. Eski sömürgelerinde denetimi yeniden ele geçirmek için iki başarısız harekât düzenleyen Hollanda, 27 Aralık 1949'da Endonezya'nın bağımsızlığını resmen tanıdı.
Sukarno, Yogyakarta'daki devrim başkentinden Cakarta'ya 28 Aralık 1949'da zaferle döndü. Gösterişli bir yaşam sürmeyi yeğleyince kendisini eleştirenlerin sayısı hızla arttı. Siyasal gerilim yoğunlaşırken, Sukarno'nun saptırıcı siyasal manevraları da istikrarı olanaksızlaştırdı. Gene de eğitim, sağlık ve kültürel uyanış gibi alanlarda çarpıcı kazanımlar kazandırdı. Sukarno'nun çok önem verdiği Endonezyalılık gururu yerleşti. Ama bütün bunların ülke ekonomisi üzerinde yıkıcı etkisi oldu.
Anthemius
Procopius Anthemius ya da Prokopios Anthemios (420 civarı – 11 Temmuz 472) 12 Nisan 467 - 11 Temmuz 472 tarihleri arasında Batı Roma İmparatorluğu tahtına çıkmış Romalı general.
5. yüzyılda tahta çıkmış olan Gölge İmparatorlardan, belki de son muktedir İmparatordur. Anthemius, Batı Roma İmparatorluğunun bekası için gerekli olan iki büyük askeri sorunu çözmeye uğraşmıştır; Euric idaresinde yeniden güçlenerek Pirenelere dayanan Vizigotlar ve Genserik komutasında Kuzey Afrikanın tartışmasız hakimi olan Vandallar.
Anthemius, Procopia Gens'ine aittir. Saltanatı umut verici bir işaretle başlamıştı. Anthemius, Doğu Roma İmparatoru I. Leo'nun desteğini arkasına almış ve aynı zamanda İtalya'daki en güçlü askeri kişilik olan Ricimer'i kızıyla evlendirmişti. Illyricum'daki tecrübeli general Marcellinus'da etkin muhalefetinden vazgeçerek yeni imparatorla ittifak kurma sözü verdi. Anthemius aynı zamanda kendisini destekleyenlerin sürekli genişleyen halkasına Bir Roma-Britanya soylusu olan Riothamus'un ordusunu da dahil etti ve Euric üzerine bir sefer girişiminde bulundu. Ancak Euric, hem Riothamus'un ordusunu hem de çeşitli Romalı güçleri yenmeyi başarmanın ötesinde Halâ Romalıların elinde bulunan çok sayıda Galya şehrini de topraklarına kattı.
Bu arada Vandal Krallığı Romalılar için Akdeniz'de sürekli bir tehdit oluşturmaya devam ediyordu ve bu sebeple Anthemius ve Doğu Romalı mevkidaşı I. Leo, Vandalları Kuzey Afrikadan çıkartmak için birlikte harekete geçtiler (468). Orduların komutasını üstlenmek üzere Batıdan Patrici Marcellinus ve Doğudan general Basiliscus atandı. Genserik'e karşı düzenlenen sefer başlangıçta kayda değer kazanımlar getirdiği halde, Basiliscus donanmasının Genserik tarafından Kartaca önlerinde yok edilmesine seyirci kaldı. Bu sebeple sefer tam bir başarısızlıkla sonuçlandı ve Marcellinus aynı yıl Sicilya'da öldürüldü.
470 yılında tüm bu şanssızlıkların ardından Anthemius ciddi şekilde hastalandı ve buna büyünün neden olduğuna inanması nedeniyle önde gelen insanlardan intikam almaya çalıştı. Magister Militum olan Ricimer, Anthemius'a karşı olan sabrı tükenince, 6000 kişilik bir askerî güç toplayarak Roma'da bulunan Anthemius'a karşı Milano'da silahlı bir muhalefet başlattı. Roma İmparatoru ve askeri bir güç olan Ricimer arasındaki çatışma yaklaşık beş ay sonra Ricimer'in Roma'yı fethetmesi ve Anthemius'u idam etmesiyle son buldu.
Anthemius'un hayatı hakkındaki kaynaklar birçok 5. Yüzyıl Batı Roma imparatorundan daha zengindir çünkü kısmen saray mensuplarına ait kayıtların geleneksel olarak güncel tutulduğu Konstantinopolis kökenli olması ve kısmen de Galli-Roma kökenli bir şair olan Sidonius Apollinaris'e ait olan ve 1 Ocak 468 tarihinde yayınlanmış olan methiyesindeki detaylı bilgiler sayesinde diğerlerinde ayrılır. Anthemius'un oğullarından birisinin adı, Anthemiolus olarak 511 yılı Chronica Gallica'sında geçer.
Erken dönem hayatı
Galatya'da doğmuş olan Anthemius, zengin, tanınmış ve aynı zamanda Doğu Roma İmparatorluğunda etkili konuma sahip bir aileden gelir. Yakın atalarından birisi olan Procopius, 365 yılında Valenlere karşı yapılan kısa ömürlü isyan sırasında Konstantinopolis'de Augustus ilan edilmişti ve yine aynı ismi taşıyan babası Procopius da patrici sınıfından olup magister militum olarak görev yapmıştı. Praetorian prefect olan anne tarafından dedesi Anthemius, II. Theodosius henüz çocuk olduğundan dolayı saltanat naipliği yapmıştır.
Anthemius'un kendisi de 453-4 yıllarında Trakya'da askeri görevler üstlenmiş ve sonradan 454-67 yılları arasında magister militum olarak görev yapmıştır. Konsül olarak atanan Anthemius, 455 yılında patrici sınıfına yükseltilerek ödüllendirilmiştir.
Marcian'ın ölümü sırasında, tahtta kendi adamlarından birisini görmek isteyen en güçlü Magister Militumlardan biri olan Aspar'ın itirazları haricinde, Anthemius anlaşıldığı kadarıyla Doğu İmparatorluğunun tahtına çıkabilecek adaylar arasında en şanslı kişiydi. Bu itiraz nedeniyle şans Leo'ya güldü.
Anthemius
Anthemius, sanıldığının aksine Leo'ya kin güdecek tipte bir adam değildi ve ilki 459-464 yılları arasında Illyricum'da Ostrogotlar'a karşı ve ardından 466/7'de Serdica'da (şimdi Sofya)  Hunlar'a karşı olmak üzere çeşitli zaferler kazanarak imparatoruna yetkin bir şekilde hizmet etti. İkisi arasındaki ilişkiyi güçlendiren bir başka unsurda Anthemius'un Leo'nun kızı Euphemia ile evli olmasıdır.
465 yılı Kasım ayında Libius Severus'un ölümüyle ortaya çıkan yönetim boşluğu sırasında, Vandallar tahtın varisi olarak kendi adayları Olybrius'u önerince Leo Batı Roma tahtı için kendi adayını belirlemesi gerektiğini anladı. Tek istediği Vandallara sadık birisinin Batı Roma tahtına çıkmasını engellemekti. Aynı zamanda Vandallar 467 yılında Yunanistan'daki Peloponnez'i işgal ederek, önlem alınmadığı takdirde bu barbarların ne kadar büyük bir tehlike olabileceklerini ispat ettiler.
Anthemius, sadık bir şekilde hizmet etmesi ve tanınmış bir aileden geliyor olması nedeniyle Batı Roma İmparatorluğu için uygun bir adaydı. Böylece 467 yılında Leo, Anthemius'u Batı Roma İmparatoru olarak atadı.
Anthemius, Ricimer'in Batıdaki gücünün farkında olduğundan ilk önce onunla ittifak kurma yolunu seçti ve kızı Alypia'yı onunla evlendirdi. Yeni imparatorun Roma'ya gelişi halkın ve Senatonun desteği ve barbarların sadakati ile selamlandı.
Batının İmparatoru
Anthemius, Doğu Roma müdafisi olarak, Batı ve Doğu Roma İmparatorlukları arasında var olan düşmanlıklara bir son verdi. Her iki imparatorlukta bir süre sonra Vandalların hakkından gelebilmek için büyük bir gayret içinde işbirliği yaptılar. Birlikleri hedeflerine ulaştırabilmek için büyük bir donanma toplandı ancak komutanları kötü seçilmişti. Doğu donanmasının komutanı Basiliscus'un adı güvenilmezliği nedeniyle kötüye çıkmıştı. Bu sırada Batı donanması komutanlığına seçilen Marcellinus'un, Ricimer'in en önde gelen düşmanlarından birisi olması şüphesiz Ricimer'i öfkelendirmişti.
Marcellinus, Sardinya adasına yapılan başarılı bir saldırının ardından birliklerin Tripolitanya'ya çıkarmayı başardı. Ancak Basiliscus komutasındaki Doğu donanmasının Kartaca kıyılarında Genserik'le karşılaşması bir felaketler sonuçlandı. Donanmanın çoğu batarken geride kalanlar Basiliscus ve Marcellinus'la birlikte Sicilya'ya kaçtılar. Marcellinus, daha çok Ricimer'e ait olduğu sanılan bir tertip sonucu orada öldürüldü.
Bir süre sonra Galya'da yeni bir tehlike ortaya çıktı ve kardeşi II. Theodoric'i öldürerek Vizigotlar'ın başına geçen Euric, tüm Galya'yı kendi kontrolü altında toplama girişimlerine başladı. Anthemius'un Euric'in ihtiraslarını durdurma denemesi, imparatorun oğlu Anthemiolus'la önde gelen üç generalin öldüğü, Ren nehri'nin Batı kıyılarında yapılan bir savaşın ardından hezimetle sonuçlandı.
Düşüşü
Bu yenilginin ardından Anthemius ve Ricimer arasındaki ilişkiler derin bir yara aldı. Ricimer açıkça kendisini başka bir başarısız imparatordan kurtarmak isterken, Anthemius'un da Ricimer'in geçmiş icraatlarına bakılınca bir imparator olarak kuşkulanmak için nedenleri vardı. İmparator ve onun Magister Militum'u arasındaki kötü ilişkiler yüzünden İtalya sanal olarak ikiye bölünmüştü; Ricimer kendi bölgesini Mediolanum'dan (Milano), Anthemius da Roma'dan yönetiyordu.
470 yılında Ticinum (Pavia) piskopos'u ikisini barıştırmayı denediyse de, barış uzun soluklu olmadı. Zaten 472 yılıyla birlikte, Ricimer birliklerinin başında Anthemius'u görevden alarak yerine Vandalların da desteklediği Olybrius'u geçirmek için Güneye hareket etti. Vizigotlar tarafından desteklenen Anthemius kuşatmaya üç ay dayanabildi. Gizlice kaçabilmek için dilenci kılığına giren Anthemius ihanet sonucu yakalandı ve Ricimer'in yeğeni Gundobad'ın emriyle başı kesilmek suretiyle 11 Temmuz 472 tarihinde idam edildi.
Haçlı devletleri
Levant
Haçlı devletlerinden ilk dördü Birinci Haçlı seferi'nin hemen ardından kuruldu:
Balkanlar
Dördüncü Haçlı seferi sonrası, Bizans İmparatorluğu toprakları birçok devlete bölünerek "Frankokrasi" ismi verilen dönem başladı:
Selanik ve Latin İmparatorluğu 1261 yılında Bizanslılar tarafından geri alındı. Ancak Atina ve Mora 15. yüzyıla kadar Haçlıların elinde kaldı. Sonra Osmanlıların eline geçti.
Engin Akyürek
Engin Akyürek (d. 12 Ekim 1981, Ankara), Türk oyuncu. Ankara'da dünyaya gelen oyuncu, aslen Erzincanlıdır.
Hayatı ve kariyeri
12 Ekim 1981 tarihinde Ankara'da doğmuştur. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tarih Bölümü mezunu olan Engin Akyürek, "Türkiye'nin Yıldızları" adlı yarışma programında birinci olarak oyunculuğa adım attı. Yarışmanın sona ermesinin ardından, Yabancı Damat adlı TV dizisinin kadrosuna katıldı. 2004-2007 yılları arasında Yabancı Damat dizisinde Kadir Sadıkoğlu karakterini canlandıran Akyürek, 2006 yılında ise Kader adlı sinema filminde Cevat karakterini canlandırdı. 2007-2008 yılları arasında atv'de yayınlanan Karayılan adlı TV dizisinde Nizipli rolüyle kamera karşısına geçti.
2009 yılında Bir Bulut Olsam adlı dizide Mustafa Bulut karakterini canlandıran oyuncu, 2010-2012 yılları arasında Fatmagül'ün Suçu Ne? adlı dizide Kerim Ilgaz karakterini canlandırmıştır. Farah Zeynep Abdullah ile birlikte, 2014 yılında vizyona giren Bi Küçük Eylül Meselesi adlı filmin başrolünde yer aldı. 2014-2015 yılları arasında Tuba Büyüküstün ile birlikte başrolünü paylaştığı Kara Para Aşk adlı dizide Ömer Demir karakterini canlandırdı. Uluslararası Seul Drama Ödülleri 2015’te "En İyi Aktör" seçilmiştir ve Emmy için "En İyi Erkek Oyuncu" kategorisinde aday olmuştur.
Olybrius
Flavius Anicius Olybrius, 23 Mart ya da 11 Temmuz 472 - 23 Ekim ya da 2 Kasım 472 tarihleri arasında Dominus Noster Flavius Anicius Olybrius Augustus adıyla Batı Roma İmparatorluğu tahtına çıkmış olan Roma İmparatoru. Anicii ailesi mensubu olup Petronius Maximus'la akrabaydı ve Roma'nın yerlisiydi. 395 yılında Konsüllük yapmış olan Flavius Anicius Hermogenianus Olybrius ve eşi Anicia Juliana'nın oğullarıdır.
Büyük Saat
Büyük Saat, Türkiye'deki en uzun saat kulesidir ve uzunluğu 32 metredir. Saat kulesi Adana'nın Karasoku Mahallesinde Seyhan ilçesinde bulunur.
Olybrius
Roma'nın 455 yılında Vandal kralı Genserik tarafından yağmalanmasının ardından, Olybrius 464 yılında Konsül'lük yapacağı Konstantinapol'e kaçmış ve burada III. Valentinianus ve Licinia Eudoxia'nın kızı Genç Galla Placidia ile evlenmişti. Bu durum, Placidia'nın büyük kızı Prenses Eudocia ile evli olan oğlu Hunerik aracılığıyla Genserik'e Batı Roma imparatorluğu için Olybrius'un uygun olduğu iddiasında bulunması için fırsat yaratıyordu. Gerçekten de Genserik, 461 ve ardından da 465 yılında Olybrius'u imparator yapabilmek için iki defa girişimde bulunmuştu.
Fringe (1. sezon)
Fox'da yayınlanan Fringe dizisinin ilk sezonu 9 Eylül 2008'de başlamış ve 12 Mayıs 2009'da bitmiştir. 21 bölümden oluşmasına rağmen 20 bölümü sezon içinde yayınlanmış, "Unearthed" adlı bölüm ikinci sezonun ilk bölümü olarak yayınlanmıştır.
Olybrius
472 yılında Olybrius, I. Leo tarafından İmparator Anthemius'un damadı Ricimer'e karşı mücadelesinde yardımcı olması için İtalya'ya gönderildi ancak Ricimer'le görüşerek kendini imparator ilan etti ve Anthemius'un öldürülmesinin ardından rakipsiz bir biçimde tahta çıktı. Olybrius, Placidia ile olan evliliği nedeniyle Theodosius Hanedanı'nın son üyesi olarak kabul edilir. Bunun haricinde saltanatı kısa olduğundan dikkat çekici bir olay yoktur. 472 yılında doğal nedenlerle ölmüştür.
Büyük Saat
Tarihi
Büyük Saat inşasına Ziya Paşa ile başlandı ve 1882 yılında (Abidin Paşa zamanında) tamamlandı. Büyük Saat tarihte modernleşmenin simgesi olarak görülmüştür. Belediye Başkanı Hacı Yunus'un da inşaat için önemli bir katkısı olmuştur. O zamandan beri, Adana'nın en önemli yerlerinden biri olarak anılmaktadır. 2013 yılında restorasyonu çalışmasına başlanmış ve 2014 yılında restorasyonu bitmiştir.
Fringe (1. sezon)
Konuk oyuncular
Billy Burke, Derek Cecil, Jennifer Ferrin, James Frain, Jason Butler Harner, Neal Huff, Gillian Jacobs, Michael Kelly, Randall Duk Kim, Spencer List, Jefferson Mays, Susan Misner, Ebon Moss-Bachrach, Keith Nobbs, Zak Orth, Peter Outerbridge, Al Sapienza, Felix Solis, Kenneth Tigar, Yul Vazquez, Kiersten Warren
Olybrius
Olybrius adı, eşi ve kızları Anicia Juliana sayesinde nesiller boyunca yaşamıştır. Orta çağın ünlü Altın Efsanesinde kendisiyle evlenmeyi reddeden Aziz Bakire Margaret'i cezalandıran kişi olarak geçer.
Anadolu Kartalları
Filmin çekimleri Konya 3. Ana Jet Üs Komutanlığı, İzmir Çiğli 2. Ana Jet Üssü, Eskişehir Hava Hastanesi ve İzmir'in Foça ilçesinde çekilmiştir. Anadolu Kartalları filmi çekimleri için Konya 3. Ana Jet Üs Komutanlığında bulunan dev bakım hangarına "Bluebox Stüdyo" kurulmuştur. Bu, Türk sinema tarihinde bir ilktir. 75 metre uzunluğunda ve 20 metre yüksekliğinde kurulan bu özel çekim alanında eğitim uçakları ve savaş uçaklarının yakın plan çekimleri gerçekleştirildi.
Filmin bir diğer önemli özelliği ise Türk Hava Kuvvetleri’nin 100. yılı anısına çekilmiş olmasıdır. Ayrıca filmde, Türk Hava Kuvvetleri'nin 100. yılına özel olarak tasarlanmış F-16 Fighting Falcon uçağının Solo Türk versiyonu da tanıtılmıştır.
Konusu
Çocukluklarından bu yana uçma hayali kuran beş Harbiyeli genç: Onur, onun çocukluk arkadaşı Ayşe, Ayşe'ye vurgun Mustafa ve Tunç ile Fatih. Eskişehir Hava Hastanesindeki sağlık kontrolünden bazı arkadaşları geçemese de, onlar, savaş pilotu olma yolunda oldukça meşakkatli bir yolda ilerlemektedirler. Bu beş arkadaşı yıllar sonra yeniden bir araya getiren şey Uluslararası Anadolu Kartalı Tatbikatı’nda yaşadıkları olacaktır.
Filmin Müzikleri
Filmin müzikleri, "Anadolu Kartalları Film Müzikleri" isimli soundtrack albümünde toplandı ve 28 Ekim günü filmle birlikte çıktı.
Olybrius
Yükselişi
Olybrius, oldukça tanınmış bir aile olan ve etkili bağlantılara sahip Anicii ailesinden gelir. Olybrius'un atalarından biri olan Sextus Petronius Probus, I. Valentinianus'un saltanatı sırasında önemli bir yönetimsel figürdü. Bu arada Olybrius'un kendisi de III. Valentinianus'un kızı Genç Galla Placidia ile evlenmişti. Fakat sahip olduğu ilişkilerin en önemlisi Vandal sarayı ile olanıydı. Olybrius, Placidia'nın kızı Eudocia'nın Vandal kralı Genserik'in oğlu Hunerik'le evli olmasının getirdiği avantajlardan yararlanmıştır.
İmparator Anthemius'un Batının güçlü magister militum'u Ricimer ile arası açılınca, Leo Olybrius'u İtalya'ya göndererek tarafları barıştırmayı denedi. Ancak Olybrius 472 yılı başlarında İtalya'ya vardığında Ricimer Anthemius'u ortadan kaldırmak için çoktan Roma'yı kuşatmıştı. Artık barıştırılmaları imkânsızdı. Ama yine de Olybrius'un İtalya'ya gelmesi Ricimer tarafından Anthemius'un yerine geçebilecek uygun bir aday olarak telakki edildiğinden memnuniyetle karşılandı.
Zaten Anthemius'un durumu da harekete geçmesine izin vermiyordu. Kısa bir süre sonra Roma düştü ve Anthemius başı vurularak idam edildi.
Bu durum, her ne kadar Doğu Roma İmparatoru Leo doğal olarak buna karşı çıktıysa da, onun Mart ya da Nisan 472'de tahta giden yolunu açmış oldu.
Olybrius ve Ricimer'in ölümleri
Roma'nın fethedilmesinden sadece kırk gün sonra, Ricimer kan kusarak korkunç bir şekilde öldü. Yeni magister militum olarak yerine yeğeni Gundobad geçti.
Ancak Olybrius'da tahtta çok vakit geçiremedi. Ricimer'in ölümünden beş ya da altı ay sonra büyük ihtimalle hidropisie (İstiska) yüzünden öldü.
Büyük Saat
Mimarisi
Uzunluğu 32 metre olan kule kare prizma şeklindedir ve kulenin duvarları tuğla ile inşa edilmiştir. Temel derinliği 35 metre olduğu söylenir. Kulenin inşası sırasında Osmanlıda Saat kuleleri vardı. Bu saat kuleleri arasında en uzunu Büyük Saattir. İkincisi ise Dolmabahçe Saat Kulesi'dir
Kültürel etkileri
Safranbolu'da bulunan ve 2012'de açılan Zamanın Tanığı Saat Kuleleri Parkı'nda Büyük Saat'in bir maketi de yer alır.
Emevî halifeler listesi
Emevî halifeler listesi, Emevî Hanedanı'nın halifelik unvanına sahip olan hükümdarlarının yer aldığı liste. Emevî ismi Dört Halife döneminden (632-661) sonra İslam Devleti'ne egemen olan Emevî Hanedanı'nın kurucusu Muaviye'nin büyük-büyük-babası Ümeyye bin Abdişems'ten ve Mekkeli Kureyş kabilesine bağlı Ümeyye ailesinden gelmektedir. Muaviye, Ömer döneminin sürdüğü 641'de Şam valisi olarak atanmış ve Suriye'yi denetimi altına almıştı. 661'de kurduğu halifelik devletinin başkenti de Şam'dı. Emevîler, Muhammed'in ölümünden sonra kurulan dört Arap halifelik devletinin ikincisidir. Kurulmasından sonra oldukça büyüyen Emevî Devleti bir imparatorluk haline gelmiş ve arazi yüzölçümü bakımından birbirine bağlı arazilerden oluşan imparatorlukların en büyük dördüncüsü olmuştur.
Abbâsîler uzun süren bir propaganda dönemi ve 747'de açıkça başlayan savaş sonunda Emevî halifelerini 750'de Şam'dan atmışlardır. Abbâsîlerin ilk halifesi olan Ebu'l Abbas Seffah bütün Emevî Hanedanı mensuplarının öldürülmesini emretmiştir. Bu Emevî katliamından kaçabilen 10. Emevî Halifesi Hişam bin Abdülmelik'in torunu Abdurrahman Endülüs'e sığınmış ve Kurtuba'da Endülüs Emevî Devleti'ni kurmuştur. Bu devletin sekizinci emiri olan III. Abdurrahman, 929 yılında Bağdat'ta idare kuran Abbâsî halifelerinin meşruluğunu kabul etmeyerek kendisini Endülüs Emevî halifesi ilan etmiştir.
Elektromanyetizma teorisi tarihi
Elektromanyetik kuramın tarihi özellikle aydınlatma alanındaki atmosferik elektrik ile ilişkilendirilmiş eski ölçümlerle başlar. İnsanlar elektrik hakkında çok az bilgiye sahipti ve bilimsel olarak  bu doğa olaylarını açıklayamıyorlardı. 19. yüzyılda elektrik kuramının tarihi ve manyetizma kuramının tarihi kesişti. Elektriğin hareket halinde olduğu her yerde manyetizmanın varlığından da söz edilebileceği için elektriğin manyetizma ile birlikte ele alınması gerektiği çok açıktı. Manyetizma, manyetik indüksiyon düşüncesi geliştirilmeden tam olarak açıklanamadı. Elektrik, elektrik yük düşüncesi geliştirilmeden tam olarak açıklanmadı.
Eski ve klasik tarih
Statik elektriğin bilgisi en eski medeniyetlere dayanır, fakat milenyumda onun davranışını  açıklamak için kuram olmaksızın statik elektrik çok az ilgi çekici ve gizemli olarak kaldı  ve manyetizma ile kafalar karıştı. Eskiler ilginç özelliklere sahip,kehribar (, elektron)  ve manyetik demir filizi (Yunanca: Μάγνης λίθος, Magnes lithos, "manyetik taş, mıknatıs taşı") adındaki iki mineral tarafından bilgilendirilirlerdi. Kehribar sürünüldüğünü zaman hafif vücutları çeker; manyetik demir filizi demiri çekme gücüne sahip. .
Amerikan astronotçusu olan John Carlos, Central Amerika’da bulunan ilk insanların yaptığı Olmec Hematit adındaki sanat eseri 1000 BC’den daha erken keşfedilmiş ve jeomanyetik mıknatıs taş pusulası olarak kullanılabilmiş olabileceği görüşünü destekliyor.Eğer bu doğruysa,jeomanyetik taş pusulasının  keşfinin bir milenyumdan çok daha öncesine dayanıyor.Carlos, Olmek’sin astrolojik,falcılık  gibi  yönsel bir araç olarak benzer sanat eserleri kullanılmış olabileceği yönünde tahminler ileri sürdü. En eski Çin literatörü manyetizmaya referans olarak 4. yüzyıl BC’de Book of the Devil Valley Master  adındaki kitapta; ‘mıknatıs taşı demirleri bir araya getirir veya mıknatıs taşını demire çeker.’  ifadesi yer alır.
Elektromanyetizmanın varlığının bilinmesinden çok öncesinde insanlar elektrikin etkilerinin varlığından haberdarlardı.Işık ve St.Elmos’un ateşi gibi diğer açıkça görülen şeyler eski zamanlarda biliniyordu fakat bu doğa olaylarının ortak bir orjinde olduğu  tam olarak bilinmiyordu.Eski Mısırlılar  elektrik balığı (örneğin;elektrik kedi balığı) veya diğer  hayvanlar (örneğin; elektrik yılan balığı ile etkileşim içine girdiklerinde şokun farkındalardı. İlk insanlar  hayvanlarla temas halinde oldukları için hayvanlardan gelen şokları incelemek  belirgindi.Eski Mısırlılar bu balıklara esip gürleyen balıklar anlamına gelen ifadeler kullanırlardı ve bu balıkların diğer balıkları koruma görevini üstlendikleri algısı vardı.Işığın  ve elektriğin  diğer kaynaklardan  keşfinin nasıl olduğuna dair diğer bir olasılık,15.yüzyıl öncesinde  ışık ve  torpil balığı için aynı Arapça kelimeyi kullanan Araplara dayandırılıyor. Milotos’un Thales’i 600 BC’lerde yazdığı yazıda kehribar gibi çeşitli maddelerin kürk ile sürtünmesi  onların  toz zerreleri ve diğer ışık objeleri ile etkileşim halinde olmalarına neden olduğunu belirtiyor.Thales statik elektriki olarak bilinen etkiler üzerine yazı yazdı.Yunanlıların da postların yeteri kadar uzun bir süre kehribar üzerinde sürtüldüğü takdirde, elektrik kıvılcımının  elde edilebileceğinin mümkün olduğuna dair notlar mevcut.
Elektrik olgusu daha sonra tekrar Roman ve Arap doğa bilimciler be fizikçiler  tarafından göz ininde bulunduruldu. Pliny the Elder ve Scribonius Largus  gibi çeşitli eski  yazılarda torbido ışıkları ve yayın balığından tespit edilen elektrik şoklarının etkileri  açıklanıldı.Eskiler  şokları iletken objeler boyunca ilerleyen şey olarak görürlerdi. Damla hastalığı veya baş ağrısı  hastalıkları  gibi sıkıntıları olan ebeveynler güçlü elektrik şokunun onları iyileştirebilecekleri umuduyla elektrik balığına dokunmalarına yönlendirilirlerdi.
1938’de Irak’ta bulunan objelerden biri Baghdad Batarya adındaki bir galvonik pil ile benzeyen ve  bazı kişiler tarafından elektrik kaplama için kullanıldığına inanılan nesneydi.İlk insanlar tarafından yapılan sanat eserlerinin kullanımına yönelik destekçi kuramlar ve kanıtlar yüzünden bu tip idealar tartışmalıydı.Sonuç olarak, bu nesnelerin doğalı söylentilere dayandırıldığı için bu nesnelerin işlevleri şüphe içinde kalmaya devam ediyor.
Orta Çağ ve Rönesans
ManYetik çekim ilk kez Aristo ve Tales tarafından maddenin özü üzerine çalışılırken açıklandı.
11. yüzyılda, Çinli bilim insanı Shen Kuo (1031-1095) manyetik pusula ibresini yazan ve navigasyonun doğruluğunu gerçek kuzeyin astronomik kavramını çalıştırarak kanıtladı (Dream Pool Essays, AD 1088), ve 12. Yüzyılda navigasyon için doğa mıknatıs pusulasını kullanan Çinli olarak tanındı. Alexander Neckam 1187 de Avrupa da pusulayı ve pusulanın navigasyon için kullanımını tanımlayan ilk kişiydi.
Manyetizma Orta Çağ Avrupasında sürdürülen birkaç bilim dalından biriydi;13. Yüzyılda Peter Peregrinuz, Picardy deki Maricourt yerlisi, temel etkinin keşfini yaptı. 13. Yüzyılın Fransız bilim insanları manyetizma üzerine deneyler yaptı ve manYetleri ve pusula iğnesinin bağlı olduğu özellikleri tanımlayan günümüze ulaşan ilk ilmi eserleri yazdılar. Kuru pusula 1300 civarında İtalyan mucit Flavio Gioja  tarafından icat edildi.
Selanik in başpikoposu Eustathius, 12. Yüzyıl Yunan bilim insanı ve yazar, Gotlar ın kralının vücudunun etrafından kıvılcımlar saçabildiğini aktarıyor. Aynı yazar bir filozofun giyinirken giysilerinden kıvılcımlar saçtığını belirtiyor, sonuç olarak Robert Symmer ın ipek çorap deneylerinde elde ettiği sonuç yakın görünse de, dikkatli açıklamalar ‘Philosophical Transactions’(1759) ta bulunabilir.
İtalyan fizikçi Gerolamo Cardano De Subtilitate(1550) de belki de ilk kez elektriksel ve manyetik kuvvetler arasındaki ayrımı yazdı.
16. yüzyılın sonuna doğru, Kraliçe Eliabeth in zamanından bir doktor, William Gilbert, De Magnete adlı eserinde, Cardano nun çalışmasını genişletti ve Yunanca ‘amber’ sözünden Yeni Latince elektrik sözünü icat etti(elektrondan). Gilbert, bir Colchester yerlisi, St John Koleji nin üyesi, Cambridge ve bir süreliğine College of Physicians ın başkanı, olan en eski ve seçkin bilim insanlarından biriydi-Galileo nun gıpta edeceği kadar büyük bir işi olan bir adam. O Fizik ve Kimya'daki özgün araştırmalarını belirlemesi için düzenli bir maaş bağlanan mahkemece atanmış bir doktordu.
Gilbert amberden başka mesela sülfür, vaks, cam gibi çoğu maddenin elektriksel özellikleri gösterebilmesi üzerine önemli sayıda deneyler üstlendi. Gibert ısıtılan cismin elektriğini kaybettiğini ve nemin tüm cisimlerde, iyi bilinen, nemin bu cisimlerin yalıtımını bozması gerçeğinden yola çıkarak elektriklenmeyi önlediğini de keşfetti. O elektriklenen cisimler diğer tüm maddeleri rastgele çekiyorken, aksine mangetin yalnızca demiri çektiğini de fark etti. Bu doğadaki pek çok keşfi Gilbert'a elektrik bilimi kurucusu unvanını kazandırdı. Bir noktada dengelenen hafif metalik bir iğne üzerindeki kuvvetler araştırılarak, elektriksel cisimler listesini genişletti, ve metaller ve doğal manyetikleri de içeren pek çok maddenin  sürttüğünde çekici kuvvet göstermediğini de buldu. Kuzey veya doğu rüzgarının olduğu kuru havanın elektrik fenomenlerinin sergilenebilmesi için en uygun atmosfer koşulu olduğunu fark etti-iletken ve yalıtkan arasındaki fark anlaşılana dek yanlış anlaşılmaya meyilli bir gözlem.
Gilbert in çalışması ‘’Kimyanın babası ve Mantar Tıpası Kontunun amcası’’ olarak tanımlanan ünlü doğa filozofu Robert Boyle (1627-1691) tarafından izlendi. Boyle özel olarak Oxford la birleştirildiğinde Kraliyet Topluluğu nun kurucularından biriydi ve 1663 te Topluluk ikinci Charles bünyesinde birleştirildikten sonra Konsey in bir üyesi oldu. Sıklıkla yeni elektrik bilimi üzerinde çalıştı ve Gilbert in elektrik listesine bazı cisimler ekledi. Araştırmacılarına Elektriğin Orijini Üzerine Deneyler başlığı altında detaylı bir açıklama bıraktı. Boyle 1675 te elekrik çekim ve itmesinin vakumu geçmek gibi davranabileceğini belirtti. Önemli keşiflerinden biri elektriklenen cisimlerin vakumda hafif cisimleri çektiğiydi, bu elektriksel etkinin maddesel olarak havaya bağlı olmadığını belirtiyor. Daha sonra bilinen elektrik listesine reçineyi de ekledi.
Bu 1660'ta, ilkel elekrostatik jeneratörü icat eden Otto von Guericke tarafından izlendi. 17. Yüzyılın sonlarında, araştırmacılar bir elektrostatik jeneratörle sürtünmeyle elektrik üretmeyi pratik anlamda geliştirdiler, ama yeni elektrik bilimi çalışmaları için enstrüman olduklarında, asıl  elektrostatik makinelerin gelişmesi 18. yüzyıla kadar başlamamıştı.
Elektrik sözünün ilk kullanımı 1646 daki çalışmasında –Pseudodoxia Epidemica- Sir Thomas Browne a atfedildi.
Öte yandan eletromanyetizma teriminin ilk kez görünmesi daha erken bir tarihte olur:1641. Ünlü düzenbaz Athanasius Kircher tarafından oluşturulan Magnes sayfa 640 ta ""Elektro manyetizma" vs Amberin Manyetizması üzerine, veya elektriksel çekimler ve sebepler"i gibi provakatif konu başlığı taşır.
Elektrik makinesinin gelişimi
Elektrik makinesi  Francis Hauksbee, Litzendorf ve  Prof. Georg Matthias Bose tarafından yaklaşık 1750’lerde geliştirildi.Christian August Hausen için çalışan Litzendorf, Guericke’in sülfür topu yerine cam top kullandı. Bose, belli makinelerin içindeki ana iletken üzerine çalışan ilk kişiydi.1746’da Ingenhousz cam levhadan oluşmuş elektrik makineleri icat etti. Elektrik makinelerinin her iki tarafının kalay kağıdı ile kaplanılması,elektrik yüklerinin biriktirilmesi, elektromotor kuvvet kaynakları ile bağlantı kurulması gibi elektrik makinelerle yapılan deneylerin çoğunluğunda cam levhanın niteliklerinin keşfi yardımcı oldu. Elektrik makinesi son zamanlarda Erfurt’da profesör olan Andrew Gordon tarafından geliştirildi.Andrew küresel cam yerine siindirik cam kullandı ve buna  Giessing of Lipzing, yün yastık materyalinde oluşmuş kauçuk ekledi. Yaklaşık 1746 yıllarında, akım çıkış noktasına Benjamin Wilson tarafından makines eklenildi. 1762’de John Canton (ilk sünger-doku elektroskobun icatçısı) kauçuğun yüzeyine malgamanın kalayları serpilerek elektrik makinelerinin verimliliğini geliştirdi.
Elektriksel ve elektriksel olmayan
1729'da Stephen Gray iletken ve yalıtkan arasındaki farklılıkları gösteren bir seri deneyler yaptı. Ayrıca,metal tel gibi iletkenlerin elektriği iletebileceğini gösterirken ipek kumaşı gibi  şeylerin elektriği iletemeyeceğini gösterdi. Onun deneylerinin bir tanesinde,ipek iplik döngüler tarafından aralıklarla askıya alınmış kendir ipliğinin 800 fit boyunca elektrik akımı gönderdi. O aynı deneyi ipek kumaş yerine çok iyi bir biçimde bükülmüş pirinç tel  kullandığı zaman, elektrik akımının  kendir ipliği boyunca elektrik akımının gitmediğini  fakat bunun yerine pirinç telin içinde gözden kaybolduğunu gözlemlemişti.Bu deneyler sonucunda maddeler ikiye sınıflandırıldı: cam, reçine ve ipek kumaşı gibi elektriksel, metal ve su gibi elektriksel olmayanlar.Elektrik olmayanlar yükleri iletirken elektrikler yükleri tutar.
Cam ve Reçine
Gray'ın merak uyandıran sonuçlarından sonra, C. F. du Fay ın çeşitli deneyler yapmaya başladı. Onun ilk deneyinde Du Fay metaller hayvanlar ve sıvılar dışında bütün objelerin sürtünme yoluyla elektriklenebileceği sonucuna ulaştı.Ayrıca, metaller, hayvanlar ve sıvılar da elektrik makinesi yoluyla elektriklenebileceği sonucuna ulaşarak Gray'ın  maddelerin elektrik ve elektrik olamayan sınıflandırmasına kuşkuyla bakıldı. 1737'de Du Fay ve Hauksbee bağımsız olarak, onların inandığı sürtünmeli elektriklenmenin iki türünü keşfettiler.Bu sürtünmeli elektriklenme türlerinden biri camın sürtünmesiyle yaratılan diğeri ise reçinenin sürtünmesi ile yaratılan elektriklenmedir. Bundan yola çıkarak Du Fay reçineli ve camlı olarak nitelendirilen iki elektriksel sıvı tarafından elektriğin oluştuğu kuramını ortaya çıkardı. Bu reçine ve cam sürtünme tarafından ayrıştırılması ve ikisi birleştirildiğinde her biri nötrleşir. Bu iki sıvı kuramı daha sonra positif ve negatif elektriksel yükler kavramlarının Benjamin Franklin tarafından bulunmasına neden oldu.
Leyden şişesi
Leyden şişesi bağımsız olarak Ewald Georg von Kleist tarafından 11 ekim 1744'te ve 1745'te Pieter van Musschenbroek tarafından Leyden üniversitesinde(daha sonradan araca onun adı verildi) icat edildi. Leyden şişesi büyük nitelikler içinde elektriksel enerji için kapasitörün bir tipidir.Leyden şişesi ile yapılan deneylerden sonra William Watson 1747'de statik elektriğin deşarjnın elektrik akımına eşit olma durumunu keşfetti .1754'te kapasitans ilk olarak Von Kleist tarafından gözlenildi.Von Kleist onu tutup onun elektrik makinesine yaklaştırdı.Bu elektrik makinesi küçük bir şişeydi ve boğaz kısmında demir çivi vardı.Onun diğer elinin demir çiviye yaklaşması kazara yaklaşması ile o sert elektrik şokuna maruz kaldı.Aynı yol ile Cunaens'in yardımı ile Musschenbroeck de benzer cam şişesinden çok daha fazla sertlikte şoka maruz kaldı. Sir William Watson kalayla şişenin içini ve dışını kaplayarak bu aracı çok daha fazla geliştirdi.Bu elektriksel araçların parçaları  kolaylıkla leyden şişesi olarak tanınacak böylece onun keşif yerinden sonra  Paris'in Abbot Nollet tarafından adlandırılacak.
1741'de John Ellicott elektriklenmenin şiddetini ölçmek için önerilerde bulunmuştu.Sir William Watson yaklaşık 1749 yılında tel içinde elektriğin hızını belirlemek amacıyla çoktan iletken sayısız deneylerden söz etmişti.Asıl niyet  bu olmamasına rağmen bu deneyler elektrik ile sinyallerin belli bir uzaklığa iletilme olasılığını  göstermiş oldu.Bu deneylerde  sinyal, izole edilmiş 12,276 fit uzunluğundaki telin aniden  seyahat edebileceği göründü.Fransa'da  Le Monnier benzer deneylerde bunun öncesinde yapılmıştı.Bu benzer deneyler 1,319 fit uzunluğundaki demir teli boyunca şokun gönderilmesidir.
Yaklaşık 1750 yıllarda elektroterapiye ilişkin denyeler yapıldı.Çeşitli deneyler elektriğin terapik ve psikolojik etkilerini saptamak amacıyla yapıldı.Edinburgh'da  Demainbray bitkiler üzerinde elektriğin etkilerini gözlemledi ve iki mersin ağacının büyümesinin elektriklenme tarafından hızlandığı sonucuna ulaşıldı.Bu mersin ağaçalarına 1746'da ekim ayı boyunca  elektrik verildi ve elektriklenmemiş diğer aynı türlerinden farklı olarak dört dal ve çiçek gözlenildi.Fransa'da Abbé Ménon erkek ve kuşlar üzerinde devam eden elektrik uygulamasının etkilerini denedi ve denek olarak kullanılmış nesnelerin kilo kaybına uğradıkları sonucuna varılmış, böylece elektriğin salgıyı daha hızlandırdığı açıkça ortaya çıkıyor.Felç olma durumunda elektrik şokunun yararları  İngiltere'nin Shrewsbury daki hastanesinde  oldukça zayıf başarı ile test edilmişti.
18.yüzyılın sonları
Benjamin Franklin sıklıkla elektrik ardındaki şöhretin anahtarı olarak kafa karıştırdı.William Witson ve Benjamin Franklin elektriksel potansiyelin keşfini paylaşır.Benjamin Franklin ünü boyunca onun kuramlarini ve elektrik buluşlarının tanıtımını yaptı, aşırı derecede tehlikeli olmasına rağmen tehlikeli  rüzgarda onun çocuğunun sahip olduğu uçurtma ile deney yaptı. Uçurtma kirişine bağlı olan anahtar kıvılcım çıkardı ve bir leyden şişesini yükledi,böylece ışık ve elektrik ile bağlantı kuruldu.Bunu takip eden deneylerde Franklin yıldırım yakalama ucu icat etti.O ya Franklin(sıklıkla) veya Ebenezer Kinnersley (daha az sıklıkla) olarak bilinir.Ebenezer Kinnersley pozitif ve negatif elektriğin toplamını  saptayan  kişi olarak  göz önünde bulundurulur.
Elektriğin doğalı olarak görülen kuramlar bu periyotta oldukça belirsizdi ve kalıcı olanlar ya daha fazla ya da daha az kafa karıştırıcıydı.Franklin elektriği her yere yayılan ölçülemez sıvı olarak görürdü ve bu sıvının normal koşulu bütün maddelerin içinde homojen olarak dağıtılmış.Franklin camın sürtülmesi ile sağlanılan elektriksel belirtilerin aşırı elektrik sıvısının üretimi yüzünden olduğunu var sayıyordu,ayrıca mumun sürtülmesi ile elde edilen elektriksel belirtilerin sıvının açıklığı yüzünden oluştuğunu düşünüyordu.Bu kuram 1759'da Robert Symmer'ın "iki-sıvı" kuramı tarafından desteklenildi.Symeer'ın kuramıne göre cam ve reçine elektrikleri ölçülemez sıvılar olarak görülüyordu. Her bir sıvı karşılıklı olarak birbirini çeken taneciklerden oluşurken  karşı elektriğin tanecikleri karşılıklı olarak  birbirlerini iter.Onların bir diğerini  çekimi sonucunda sıvıların diğer objeler üzerindeki etkisi nötürleştirilir.Bir vücudun sürtünme davranışı sıvıların  ayrıştırır.Onların biri vücudun dışında kalırken diğeri kendisini  açıkça gösterir ya camsı elektriği ya da reçine elektriği halinde.
Franklin'in tarihsel uçurtma deneyi ile elektriğin tanımı geliştirildi.Dr.Wall, Stephen Gray,Hauksbee,John Henry Winkler elektrik ve ışık olayları arasındaki benzerliğini desteklediler.Gray onların sadece derece olarak farklı olduklarını düşünüyorken,Franklin bu durumdan şüphesizdi fakat bu olayların aynılığını saptayabilmek için testleri destekleyen ilk kişiydi.Franklin 19 ekim 1752'de yazdığı mektupta onun uçurtma deneyimini kast ederek;{{quote|"Leyden şişe anahtarı şarj edilmiş olabilir;ve böylece elektrik alevinden sağlanılan ispirtolar çeşitlendirilebilir ve diğer bütün elektrik deneyleri sürtülmüş  tüp veya küresel camların yardımıyla yapıldı, ve böylece elektriğin ışık ile aynılığı tamamen gösterilebilir." 10 Mayıs 1742'de Paris yakınlarındaki Marley'de  Thomas-François Dalibard40 fit uzunluğundaki dikey demir çubuğu kullanarak elde ettikleri Franklin'in deneylerinden elde ettiği sonuçlara eş değer.Franklin'in sürtünmeli elektrik ve ışığın aynılığını önemli ölçüde gösteren şeylere ek olarak   bu alanda 18.yüzyılın son yarısında yapılan birçok deney  bilim tarihini geliştirmek amacıyla eklendi.
Frankli'nin gözlemleri daha sonraki Michael Faraday, Luigi Galvani, Alessandro Volta, André-Marie Ampère ve Georg Simon Ohm  gibi bilim insanlarına yardımcı oldu.Bu bilim adamlarının topladığı çalışma modern elektrik teknolojisi ve elektrik ölçümlerinintemel birimleri için temel sağladı.Bu alanı daha fazla geliştiren William Watson, Boze, Smeaton, Louis Guillaume Le Monnier, Jacques de Romas, Jean Jallabert, Giovanni Battista Beccaria, Tiberius Cavallo, John Canton, Robert Symmer, Abbot Nollet, John Henry Winkler, Richman, Dr. Wilson, Kinnersley, Joseph Priestley, Franz Aepinus, Edward Hussey Délavai, Henry Cavendish ve  Charles-Augustin de Coulomb gibi bilim adamlarıdır.Deneylerinin çoğunun tanımları ve elektrikle uğraşan bilim adamlarının keşifleri zamanın bilimsel yayınlarında bulunabilir.Bu yayınlara örnek olarak  Philosophical Transactions, Philosophical Magazine, Cambridge Mathematical Journal, Young's Natural Philosophy, History of Electricity, Franklin's Experiments and Observations on Electricity, Cavalli's Treatise on Electricity and De la Rive's Treatise on Electricity.gibi örnekler verilebilir.
Henry Elles elektrik ve manyetizma arasındaki bağlantıyı destekleyen ilk insanlardan biriydi.1757'de o elektrik ve manyetizma arasındaki bağlantı hakkında 1755'te kraliyet toplumuna yazı yazdığını iddia etti. Onun iddiasına göre manyetizmanın gücü elektriğin gücüne benzer fakat o bunu aynı olarak düşünmedi. 1760'ta iddia ettiklerine benzer olarak 1750'de elektrik kıvılcımının nasıl gök gürültüsüne neden olabileceğini ilk defa düşündü. Bu periyot boyunca yapılan elektriksel araştırma ve deneyler arasında en önemlilerinden birileri Franz Aepinus ve Henry Cavendish olarak görülür.
Franz Aepinus elektrik ve manyetizmanın karşılıklı ilişkisinden yeni bir görüş ortaya koyan kişilerden biri.Onun çalışması olan  Tentamen Theoria Electricitatis et Magnetism  1759'da Sankt-Peterburg'da yayınlanıldı.Franz, Franklin'in kuramlarinin devamını getirir.Bunlardan birkaçı  bugün bilinenler doğrultusunda  ölçülebilir:''Elektrik sıvının tanecikleri birbirlerini çeker,iter ve tüm cismin tanecikleri tarafından kuvvetle çekilirler,Bu kuvvet uzaklığın artması ile orantılı olarak azalır.Elektrik sıvısı vücudun gözeneklerin içinde var olurlar,o engellenmemiş olarak iletken  boyunca hareket eder fakat yalıtkan olanlarda  hareket etme zorluğu çekerler.Elektriğin belirtileri  vücut içinde sıvının eşit olmayan şekilde dağılması yüzündendir.Aepinus umulan eş değer manyetizma kuramıni formüle etti.Manyetik olgunun durumu içinde sıvılar yalnızca demirin tanecikleri üzerinde davrandı.O ayrıca bunu gösteren sayısız deney yaptı,so elektriksel etkilerin görülmesi  amacıyla  turmalin 37.5°С ve 100 °C  ısıtılmak zorunda olunduğu ortaya çıktı.Turmalin  sıcaklığı düzenli olduğu zaman,o elektriklenmemiş olarak kalır fakat onun sıcaklığı artıyor veya  düşüyorken elektriksel nitelikler belirir.Bu yolla elektriksel nitelikler gösteren kristaller  pyroelectric olarak adlandırıldı.