cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kurt Schmitt
Hayatı
30 Haziran 1933'te Schmitt, Reich Ekonomi Bakanı olarak atandı ve aynı zamanda SS onursal üyeliği (no. 101 346) aldı. Ağustos 1933'te, Reich Hükûmeti Prusya tam yetkilisi oldu. Aynı yılın Ekim ayında Prusya Devlet Konseyine atandı ve Alman Hukuk Akademisinin bir üyesi oldu.
Ada
Kıtasal Adalar
Kıtasal adalar, komşu kıta kütlelerinin bir uzantısıdırlar. Tektonik hareketler, kara kütlesinin yer değişmesi sonucu komşu kıtadan ayrılarak ya da denizin ya da karanın yer bilim zamanlarındaki alçalması ya da yükselmesiyle oluşurlar. Örneğin Madagaskar adası; birinci zamanda “Avustralya-Hint-Madagaskar” kıtasının bir parçasıdır; kara kütlesinin yer değiştirmesi sonucu oluşmuştur. Denizin ya da karanın alçalması ya da yükselmesiyle oluşan karasal adalara Grönland, Büyük Britanya ve New Foundland örnek verilebilir. Bunlarda, ada ve komşu kıta, birbirlerinden oldukça sığ bir deniz kesimiyle ayrılmışlardır. Tortul birikintilerin göl, ırmak ve denizlerde kıta sahanlığı boyunca oluşturduğu deltalar da karasal adalar sınıfındadır.
Zülfü Livaneli
Kişisel hayatı
1964'te okul arkadaşı Ülker Tunçay'la evlendi. 1966'da Aylin isimli bir çocuğu oldu. Kızı Aylin Livaneli eğitimi ve yaptığı pek çok işten sonra müzik ile ilgilenmiş ve beş albüm çıkarmıştır. Müziğe ara veren Aylin Livaneli şu an yurt dışında ekonomi üzerine eğitim almaktadır. Yayımlanmış 3 kitabı bulunmaktadır. Livaneli vejetaryen'dir.
Ada
Okyanus Adaları
Okyanus adaları, tektonik hareketlere dayalı volkanik kökenlidirler. Volkanik adalar, püskürmeyle biriken maddelerin okyanus yüzeyinde yükselmesiyle oluşurlar. Tipik örneği, Polinezya, Melanezya ve Mikronezya takım adalarının çoğu yüzeyden az çok uzak bir denizaltı tabanının üzerindeki volkanik akıntıların sonucudur. Yeni Zelanda, Yeni Gine ve Melanezya'nın bazı adaları dağlık yüzey şekillerini ve bugünkü biçimlerini toprak hareketleri sonucunda almıştır. Kıvrılmalar ve kırılmalar genellikle çok yenidir ve bu adalarda sık sık deprem olur. Ayrıca aşınan ve çöken yanardağ konilerinin çevresinde mercanlar tarafından oluşturulan sığ kayalıklara da mercan adaları (Atol) denmektedir. Örneğin, Avustralya'nın kuzeydoğusundaki Büyük Set Resifi. Fakat, Yeni Zelanda'da Avustralya'nın güneyinde ve bazı takım adalarda mercan kayalıkları yoktur. Örneğin, Markiz Adaları. Üstelik denizaltı sığlıkları bazı mercan oluşumlarına taban yerine geçmiş ve bazı takımadalar tamamıyla atollerden oluşmuştur. Örneğin, Tuamotu, Gilbert vb. Volkanik kökenli adalar, uzun, dar ve genellikle kıvrılan sıralar biçimi aldıklarında “ada yayı” diye adlandırılırlar. Ada yayları yer kabuğunun tektonik dilimlerinin birbirine yaklaştığı yerde oluşurlar. Bir dilim diğerinin altına kayar; kayan bölge, ada yayına paralel bir bir derin deniz kırığı biçiminde belirir; alta kayan dilim, eriyip, magmayı oluşturur; magma da, yayın yanardağları arasından yeniden yukarı fışkırır. Yay ile kırık arasında kalan bölgede, kayan dilimin parçacıkları ve yayda oluşan aşınma, denizde tortulların birikmesine yol açar. Birçok yay, kayan dilimin bulunduğu bölgeye doğru kabararak kıvrılır. Böylece ada oluşur. Tipik örnekleri: Aleut Adaları, ve Kuril Adalarıdır. Ama Tonga, Kermadec ve Mariana adaları ise bu oluşumdan farklı olarak iki dilim arasında yer almaktadırlar. Çeşitli birikme aşınma süreçleri sonunda bazı ada yayları kıta kütlesi içerisinde kalabilir. Güney Amerika Andları ve Kuzey Amerika’nın batısındaki Cascade Dağları tipik örneğidir.
Kurt Schmitt
Hayatı
Kurt Schmitt bir konuşma sırasında 28 Haziran 1934 Schmitt bir kalp krizi geçirdi. Uzun bir tatile gitmek için bu fırsatı kullandı ve 31 Ocak 1935 tarihinde, Hitler bakanlık görevine yeniden başlamasını onayladı. 30 Temmuz 1934'te Hjalmar Schacht, Reich Ekonomi Bakanı olarak Schmitt'in varisi oldu.
Ada
Okyanus Adaları
Avustralya'yı dört tarafı denizlerle çevrili olduğu için ada olarak nitelemek yanlıştır. Çünkü bir kara parçasını ada olarak tanımlamak için o kara parçasının bir anakaraya bağlı olması gerekir. Avustralya bir anakaraya bağlı olmadığı için bir kıta olarak nitelendirilmiştir. Örneğin: Grönland adası Kuzey Amerika anakarasına, Japonya adaları Asya anakarasına bağlı olduğu için ada olarak nitelendirilmiştir.
Kurt Schmitt
Hayatı
AEG AG ve Dessau Deutsche Continental Gasgesellschaft'ın (gaz şirketi) denetim kurulu başkanlığını devraldı. 1937 yılından 1945 yılına kadar, Münchener Rückversicherung AG yönetim kurulu başkanlığını yürütmüştür. 1945 yılına kadar Allianz SE'nin denetim kurulunda görev yapmıştır.
Schmitt, Savaştan sonra 1945'ten 1949'a kadar Birleşik Devletleri Ordusu tarafından yönetilen Nazilerden arındırma mahkemesinde, verilen kararda tüm işini kaybetti ve mesleğini yapmaktan men edildi. 1946 yılında bir Hauptschuldiger (kelimenin tam anlamıyla "ana suçlu") olarak sınıflandırıldı ve ayrıca para cezası ve mahkeme masraflarını ödemek zorunda kaldı.
Ada
Bilinen başlıca yüzen adalar
Meksika’daki Xochimilco Gölü üzerindeki Chinampa denilen yüzen adalar; kuraklık nedeniyle gölün sularının çekilmesi sonucu bu adaların sayısı oldukça azalmıştır. İtalya’da bulunan Roma yakınlarındaki Göl üzerindeki 1 km2 lik yüzen ada koruma altındadır; kuşları ve bitki örtüsüyle dünyanın sayılı ekolojik bölgeleri arasındadır.
Peru Bolivya sınırı yakınındaki Peru'nun Puno şehrinde Titikaka Gölü üzerindeki Uros Yüzenadası üzerinde yerleşim de vardır. Ortalama ömrü altı sene olan bu ada zamanla kendini yenileyebilmektedir.
Denizin üzerindeki yüzen adalara en tanınmış örnek: Sargassum Yüzen adasıdır. Kuzey Atlantik’in ortasında akıntılar nedeniyle, Sargassum denilen bir cins su yosununun birikmesi sonucu oluşmuştur. Kristof Kolomb tarafından bulunmuştur. Bugün deniz biyologlarınca çok ilginç bulunmakta ve yüzen bir hayvanat bahçesi olarak değerlendirilmektedir. Sargassum'un kolları arasında her cins balık, küçük yengeçler, karidesler ve binlerce çeşit küçük canlı yaşamını sürdürür. Su yosunlarından oluşan bir başka yüzen ada da Pasifik'te Kaliforniya açıklarında bulunmaktadır. Macrocystis adlı dev su yosunundan endüstride çok kullanılan ‘algin’ adlı bir madde çıkarılır.
Türkiye’deki yüzen adalar
Solhan ilçesi Hanzarşah Köyü Aksakal Gölü ortasında, hareket eden üç ada vardır. Adalar göl içinde bağımsızdır. Üstüne binildiği zaman sal gibi her tarafa ağır ağır hareket etmektedir. Adanın üzerinde 4-5 tane bodur ve dış budak ağacı mevcuttur. Çevredeki bitkiler gölün mevcut suyu ile beslenmektedir. Ada üzerinde bulunan ot kökleri sarılıcı olması nedeniyle toprak tamamen bitki kökleri ile kaynamış ve yapışmış durumdadır. Ayrıca Göl'ün ortasında bulunan adanın yapısı incelendiğinde çayır, ayrık ot ve suda yetişen çeşitli bitkilerin ada üzerinde mevcut olduğu görülmektedir.
Uluslararası hukukta ada
Uluslararası hukukta adaların durumu bulundukları yere göre değişir:
1956 Dünya Kadınlar Voleybol Şampiyonası
1956 Bayanlar Dünya Voleybol Şampiyonası, 30 Ağustos-12 Eylül 1956 tarihlerinde Fransa’da yapıldı. İkincisi düzenlenen şampiyonaya on yedi ülkenin ulusal voleybol takımları katıldı. Maçlar Paris’te oynandı.
A Grubu
30 Ağustos, 1956
31 Ağustos, 1956
1 Eylül, 1956
B Grubu
30 Ağustos, 1956
31 Ağustos, 1956
1 Eylül, 1956
C Grubu
30 Ağustos, 1956
D Grubu
30 Ağustos, 1956
31 Ağustos, 1956
1 Eylül, 1956
E Grubu
30 Ağustos, 1956
31 Ağustos, 1956
Klasman Grubu Maçları
2 Eylül, 1956
5 Eylül, 1970
6 Eylül, 1956
8 Eylül, 1956
9 Eylül, 1956
10 Eylül, 1956
Final Grubu Maçları
2 Eylül, 1956
3 Eylül, 1956
5 Eylül, 1956
6 Eylül, 1956
8 Eylül, 1956
9 Eylül, 1956
10 Eylül, 1956
11 Eylül, 1956
12 Eylül, 1956
Bismarck'ın İttifaklar Sistemi
Bismarck (Bismark)'ın İttifaklar Sistemi (1872-1915),Otto von Bismarck'ın Alman İmparatorluğu için düşündüğü savaş olasılıkları içerisinde en zorlayıcı olanı Rus İmparatorluğu ve Fransa Cumhuriyeti ile aynı anda yapılacak olan çift cepheli savaştı. Almanya savaş kuvveti gereği, Avrupa'nın en güçlü devletiydi fakat Rusya ve Fransa'nın ittifakı durumunda ikiye bölünecek Alman Ordusu zayıflayan gücü sebebiyle yenilecektir. Bu sebeple Otto von Bismarck Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'yla ve Rusya İmparatorluğu'yla 1872 yılında Üç İmparatorlar Birliği'ni kurdu. Kutsal İttifak'tan kalma Alman-Slav-Leh-İtalyan birliği bu sayede devam edecektir.
1875-1878 Büyük Doğu Bunalımı ya da Balkan Bunalımı sırasında Üç İmparatorlar Birliği Dağıldı. 1879 yılında Almanya ve Avusturya arasında kalan ittifak İkili İttifak'la güçlendirildi ve bu anlaşmayla Avusturya'nın kararları bir açıdan Almanya'ya bağlandı. 1881 yılında Rusya ile yeniden anlaşan Bismarck 2. Üç İmparatorlar Birliği'ni kurdu. 1882 yılında İtalya Krallığı 1879 tarihli Almanya-Avusturya ikili ittifakına alınarak resmen Üçlü İttifak kuruldu. 1885-1886 yıllarında Avrupa'daki milliyetçi hareketlenmeler Rusya'yla Avusturya'nın arasını açınca, Bismarck çıkar yol olarak Rusya ve Avusturya'nın Almanya ile ayrı ayrı ittifak etmesini sağladı ve 1887 yılında Alman-Rus Teminat Antlaşması imzalandı.
1908 Bosna Bunalımı'na kadar gerçekten başarılı ilerleyen 2. Üç İmparatorlar Birliği, Balkanlar üzerindeki Rusya-Avusturya çıkar çatışmaları yüzünden sekteye uğramıştır. Osmanlı toprağı olan Bosna'nın Avusturya-Macaristan tarafından işgali Rusya'nın tepkisiyle karşılaşmıştır. Bu tarihten sonra Rusya açısından fiilen kopan birlik 1914 yılında Rusya'nın da İtilaf Devletleri cephesinden savaşa katılması neticesinde resmen sona ermiştir.
Bismarck'ın 1879 antlaşması gereği Avusturya için de ittifak planları yaptığı bir sistem söz konusudur. 1881 yılında Avusturya ile Sırbistan Prensliği arasında imzalanan "gizli" bir antlaşmayla Sırbistan da savaş öncesindeki Üçlü İttifak'a bağlanmıştır. 1883 yılında Bismarck'ın istemiyle Avusturya'nın Romanya Krallığı'yla savunma ittifakı sağladığını 1888 yılında da bu ittifaka İtalya'nın dahil olduğunu görüyoruz.
Alman şansölyesi Otto von Bismarck yapmış olduğu siyasi hamlelerle ve kurmuş olduğu ittifaklar sistemi sayesinde Almanya'nın Avrupa'daki siyasi-askeri üstünlüğünü kanıtlamış ve güvenceye almıştır. Almanya'nın iki ateş arasında kalmaması için Berlin, Sankt-Peterburg, Viyana, Bükreş, Roma ve Belgrad arasında ittifaklar kurmuş, siyasi bağlar oluşturmuştur.
Şeria Nehri
Hristiyanlıktaki yeri
Şeria Nehri, İsa'nın Yahya tarafından vaftiz edildiğine inanılan nehir olması nedeniyle Hristiyanlıkta önemli bir hac merkezidir.
Kadı Abdurrahman Paşa
Kadı Abdurrahman Paşa (?-27 Aralık 1808) Karaman valisi ve Osmanlı Devletinin Islahat döneminde önemli görevlerde bulunmuş bir devlet adamı.
Nizam-ı Cedid
Kadı Abdurrahman Paşa bugünkü Antalya ilinin İbradı ilçesinde doğdu. 1803 yılında III. Selim tarafından Osmanlı Devletinin Karaman (Konya) eyaletine vali olarak atandı. Kadı Abdurrahman Paşa III. Selim'in kurduğu Nizam-ı Cedid ordusunu Karaman'da örgütledi. Kadı Abdurrahman Paşa, Nizam-ı Cedid askerleri ile, o zamana kadar ortadan kaldırılamamış Anadolu'daki bazı Celalileri, Çorlu ve Malkara civarında yenerek ortadan kaldırmayı başardı. III. Selim bunun üzerine 1806 Temmuz'unda Kadı Abdurrahman Paşa'yı Nizam-ı Cedid ordusunu Rumeli'de örgütlemek üzere Edirne'ye yolladı. Fakat Rumeli ayanlarının Nizam-ı Cedid'e şiddet kullanarak direnmeleri III.Selim’i Kadı Abdurrahman Paşa'yı geri çağırmak zorunda bıraktı. Padişahın bu zayıflığı Nizam-ı Cedid'e karşı çıkanların cesaretini arttırdı ve III. Selim Kabakçı Mustafa'nın yönettiği bir ayaklanma sonunda 30 Mayıs 1807'de, tahttan indirildi ve yerine IV. Mustafa tahta geçti.
Sekban-ı Cedid
14 aylık bir saltanattan sonra Rusçuk ayanı Alemdar Mustafa Paşa İstanbul'a ordusuyla yürüyerek IV. Mustafa'yı tahtan indirdi ve yerine II. Mahmut'u tahta geçirdi (28 Temmuz 1808). II. Mahmut Alemdar Mustafa Paşa'yı sadrazam yaptı. Alemdar Mustafa Paşa'nın sadrazam olduktan sonra yaptığı ilk işlerden biri devletin ileri gelenleriyle büyük bir toplantı yapmak oldu. Kadı Abdurrahman Paşa Konya'dan İstanbul'a bu toplantıya katılmak için çağrıldı. Bu toplantıda alınan kararlar Sened-i İttifak adı verilen bir belgede derlendi. Kadı Abdurrahman Paşa da bu belgeyi imzalayanlardan biri oldu (7 Ekim 1808). Bu belge ile ayanlar, hükûmet emirlerini dinleyeceklerine söz verdiler. Nizam-ı Cedid ordusu Sekban-ı Cedid adıyla yeniden kuruldu. Kadı Abdurrahman Paşa yeni ordunun başına geçti.
Tahttan indirilen IV. Mustafa ve adamları bu gelişmelerden hoşnut değillerdi. 14 Kasım 1808 gecesi, Alemdar Mustafa Paşa'nın konağını bastılar. Gelecek yardımı bekleyerek yeniçerilerle kıyasıya çarpışan sadrazam, damı delmekte olan yeniçerileri görünce patlattığı barut fıçısıyla intihar etti. Ayaklananlar II. Mahmut'u tahttan indirmek için saraya saldırdılar. Kadı Abdurrahman Paşa Sekban-ı Cedid askeriyle Topkapı Sarayı'nı savundu. Bozguna uğrayan ayaklananların üzerine giden Kadı Abdurrahman Paşa, 3.000'den fazla yeniçeriyi ve diğer ayaklananları kılıçtan geçirtti. Ama yeniçeriler üstünlük sağladılar. Sultan II. Mahmut 18 Kasım 1808 tarihinde Sekban-ı Cedid'i dağıtmak zorunda kaldı.
Kadı Abdurrahman Paşa'nın Öldürülmesi
Kadı Abdurrahman Paşa askerleriyle oturduğu Selimiye Kışlası'ndan bir kömürcü kayığına binerek Gemlik'e kaçtı ve oradan Kütahya ve sonra da yanında küçük oğlu vergi müdürü Abdullah Paşa ve büyük oğlu medrese Hocası Mehmet Bey olduğu halde memleketi olan İbradı'daki evine sığındı. Kapukulu askerlerinin ısrarı üzerine Kadı Abdurrahman Paşa'nın diri veya ölü elde edilmesi için bir ferman çıkarılmıştı. Bu fermanın yerine getirmek için de Teke vergi memuru Kapıcıbaşı Hacı Mehmet Ağa'ya görev verilmişti. Hacı Mehmet Ağa Antalya yöresinden topladığı 10.000 kadar yeniçeri ile İbradı'yı bastı. Kadı Abdurrahman Paşa İbradı dağlarına kaçmışsa da tutularak İbradı kasabasında medrese Çarşısındaki konağında 27 Aralık 1808 tarihinde boğduruldu. Kadı Abdurrahman Paşa'nın oğulları hakkında idam fermanı yok iken Kapıcıbaşı Hacı Mehmet Ağa'nın oğlu İbrahim Bey 12 gün sonra kavgalı olduğu Abdullah Paşa'yı ve ertesi gün de Mehmet Bey'i öldürttü. Bu üç kişinin mezarları İbradı Mezarlığındadır.
II. Mahmut Kadı Abdurrahman Paşa'nın idamına karşı olduğu için Hacı Mehmet Ağa'yı cezalandırmak için fırsat bekledi. Bu sırada Hacı Mehmet Ağa öldü ve yerine oğlu İbrahim Bey geçti. Ibrahim Bey, Kadı Abdurrahman Paşa'dan arta kalan mal ve eşyaları vermemekte direnerek Sultan'a sert cevap verince, II. Mahmut'un gönderdiği askerler Antalya kalesine saklanan İbrahim Bey'i karadan ve denizden kuşatarak yakaladılar. İbrahim Bey idam edildi ve ailesi Selanik'e sürgüne gönderildi.II Mahmut daha sonra da Kadı Abdurrahman Paşa'nın tüm haklarını ve mallarının iadesini sağladı.
Ann Kristin Aarønes
Ann Kristin "Anka" Aarønes (d. 19 Ocak 1973 Ålesund), Norveçli eski millî futbolcudur.
Norveç'te ilk önce Spjelkavik IL, daha sonra da Trondheims-Ørn takımlarında oynayan futbolcu, bu sürede Norveç millî takımında da oynadı. Daha sonra ABD'de WUSA takımı New York Power'a transfer oldu.
Capaz de Todo
Capaz de Todo D'NASH'in sahneye çıkış albümleri. Orijinal albüm, 27 Mart 2006'da piyasaya sürüldü ancak daha sonra iki defa yeniden çıkarıldı.
Albüm bilgisi
27 Mart'ta çıkarılan albüm İspanya'da 23. sıraya yerleşti ve bir süre sonunda listeden çıktı. 27 Kasım 2006'da özel bir Noel düzenlenmesi yapıldı. Albüm Capaz de Todo (Edición Special) ismiyle ve iki yeni şarkıyla - "Más Allá de las Estrellas ve Qué Sabes del Amor". piyasaya sürüldü. Albüm bir başarı elde edemedi.
Zombi
Zombi, vudunun Afro-Caribbean ve Creole ruhani inanç sistemlerinde ölümsüz bir insandır. Bu folklorik zombiler doğaüstü güçler ve şamanistik hekimliği vasıtasıyla, yaşayanlar arasında korku yaratmak amacı ile ölü insan bedenlerinin yeniden canlandırılmasıdır. Zombilerin daha korkunç versiyonları yamyamlık ögesi kullanılarak korku sinemasında sıkça sergilenmektedir. Ayrıca bu tür varlıklar hortlaklar ile aynı kapasitededir.
Vudu’da zombiler
Vudu inancına göre ölü, bir insan ya da Mambo tarafından yeniden diriltilebilir. Zombilerin kendi bilinçleri ya da istekleri olmadığı için Bokor ya da Mambo’nun kontrolü altındadırlar. Zombi aynı zamanda vudu yılan tanrısı Niger-Congo’nun adıdır. Kongo dilinde kullanılan ve tanrı anlamına gelen "nzambi" sözcüğüne benzemektedir.
1937 yıılında Haiti'deki gelenek ve adetler üzerinde yapılan bir araştırma sırasında Zora Neale Hurston, 1907 yılında 29 yaşındayken ölmüş ve gömülmüş Felicia Felix-Mentor ile ilgili bir söylentiyle karşılaştı. Köylüler ölümünden 30 yıl sonra Felicia’yı yollarda sersem bir şekilde ve yanında birkaç kişi ile birlikte yürürken gördüklerini söylüyorlardı. Hurtson, bu bahsedilen insanlara çok güçlü ilaçlar verilmiş olduğu söylentilerinin peşine düştüysede daha fazla bilgi vermeye istekli bireyler bulamadı.
cümleleri ile bir yazısında bu konuya değinmiştir.
80'li yıllarda Kanadalı etnobotanist Wade Davis zombilerin farmakolojik durumu ile ilgili iki kitap yayınladı; The Serpent and the Rainbow (Yılan ve Gökkuşağı) (1985) ve Passage of Darkness: The Ethnobiology of the Haitian Zombie (Karanlığın pasajı: Haitili zombilerin etnobiyolojisi) (1988). Davis 1982 yılında Haiti’ye gitmiş ve orada yaptığı araştırmalar sonucunda, yaşayan bir insanın iki özel tür tozu almasıyla bir zombiye dönüştürülebileceğini iddia etmişti. Birincisi coup de poudre (Fransızca: 'toz çarpması') içerisinde bulunan tetrodotoxin (TTX) maddesi nedeniyle ölü benzeri duruma neden olur. Tetrodotoxin Japonların yemek zevkini oluşturan, fugu ya da kirpi balığı içinde bulunan zehirli toksin ile aynı özelliklere sahiptir. Öldürücü etkisi olan bu maddenin 1 mg’lık dozu insanı günlerce bilinci açık olmasına rağmen, yarı ölü bir durumda bırakabilir. İkinci toz ise (şaşkınlık veren halüsinasyon etkisi vardır) insanı bilinçsiz ve kendi istemi dışında hareket eden zombi benzeri bir duruma sokar. Davis aynı zamanda bu deneyimleri yaşamış Clairvius Narcisse‘ın hikâyesini de popülerleştirmişti. David’in yaptığı çalışmaların gerçekliği ve doğruluğu üzerinde hâlen şüpheci görüşler bulunmaktadır.
Bazı modern filmlerde zombiler yaşayan ölüler değil, salgın bir hastalığa yakalanmış hasta insanlar olarak gösterilmektedir.
Popüler kültürde zombiler
Popüler kültürde zombilere korku ve fantastik temalı, kurgu ve eğlencede düzenli olarak rastlanmaktadır. Zombiler genellikle akılsız, aç, insan eti düşkünü ve bazı durumlarda insan beyni düşkünü olan bozulmaya yüz tutmuş cesetler olarak tasvir edilir. 2009 itibarıyla, zombiler popülerlikleri açısından vampirlerle kıyaslanabilir.
Filmlerdeki zombi kavramına göre, zombiler öldükten sonra dirilir ve beyin fonksiyonları sadece et ihtiyacını gidermeye programlanır. Zombileri öldürmek için kafa bölgesine sert bir vuruş yapmak yeterlidir.
Ludwik Lejzer Zamenhof
Ludwik Lejzer Zamenhof (Yidiş: ;, doğum ismiyle Eliezer Levi Zamenhof); – ), Polonya doğumlu Aşkenazi Yahudisi göz doktoru ve dilbilimciydi. Dünyada en yaygın kullanılan ve yapılandırılmış uluslararası yardımcı dil olan Esperanto'nun yaratıcısıdır.
Zamenhof, Esperanto dilini ilk olarak 1873'te, okuldayken geliştirmeye başladı. Savaşsız bir dünya fikrinden büyülenerek büyüdü. Yeni yaratacağı dilin yeni uluslararası yardımcı bir dil olabileceğine inanıyordu. Anadili, ailesinin içinde konuştukları Yidiş'ti; Rusça ve Lehçe'yi ise neredeyse anadili gibi konuşuyordu. Zamanla çok iyi İbranice konuşuru oldu; Latince, Almanca, Fransızca, İngilizce, Yunanca, İtalyanca ve İspanyolca da öğrendi.
Dilbilimle alakalı çalışmalarının yanı sıra Zamenhof, Homaranismo diye adlandırdığı bir dinî felsefe de yayımladı. Bu felsefeye ithafen "Şüphesiz o bütün hayatımın nesnesidir, onun uğruna her şeyimi veririm." demiştir.
Gütersloh
Gütersloh, Almanya'da Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde yer alan bir şehirdir. Nüfusu 31 Aralık 2010 sayımlarına göre 96,758 kişidir.
Kasaba, Stadtmuseum Gütersloh gibi çeşitli kültürel kurumlara ev sahipliği yapar, bu müze kasabanın ve çevresinin tarihini sergilerken, Theater Gütersloh ise yıl boyunca çeşitli oyunlar, konserler ve diğer performanslara ev sahipliği yapar. Gütersloh'un Mohns Park ve Botanischer Garten Gütersloh gibi birkaç parkı ve açık alanı da vardır. Botanischer Garten Gütersloh dünyanın farklı bölgelerinden birçok bitki türüne ev sahipliği yapar.
Klezmer
Klezmer sözcüğü, etimolojik olarak müzik enstrümanı anlamına gelen İbranice kle ve zemer sözcüklerinden oluşmuş bir müzik türüdür.
Klezmer içinde sözlü parçalar barındırsa da, genel olarak baktığımızda enstrümantal bir müzik türüdür. Klezmer Müziği'ne yön veren ve iskeletini oluşturan temel, kullanılan enstrümanlardır. Müziği oluşturan karakteristik keman ve klarnet gibi enstrümanlar olmazsa Klezmerin yapısı ortaya çıkmaz. Duyguları enstrumanlarla bir insan gibi ifade eden Klezmer, çağlar boyunca kullandığı enstrumanlarla yapılanmıştır.
Tarihçe
15. yüzyılda dini temalar içermeyen ilk Yahudi müziği olarak ortaya çıkmıştır. 1850'lerden sonra orta ve doğu Avrupa halklarının folklorik ezgileriyle kendi yerel müzikal geleneklerini özel bir uyumla bir araya getiren Yahudi müzisyenler, sonraları Amerika'da sınırlı ölçüde de olsa cazla beslenecek klezmer müziğinin ilk örneklerini üretmeye başladılar.
Balkan, Türk, Yunan gibi yerel müziklerin etkileri dışında; Sinagog Müziği, 1700'lü yıllarda müziği ibadette kullanan Hasidik Cemaati'nin müziği, Abraham Goldfaden'ın 1800'lü yıllarda Romanya'da başlattığı Yidiş Tiyatrosu yani halk için opera çalışmaları Klezmerin oluşumunda çok etkili olmuştur.
Dış bağlantılar
Türk Klezmer grubu KLEZ-MEZ
Uluslararası ilişkiler teorisi
Uluslararası ilişkiler teorileri uluslararası ilişkilerin kuramsal perspektiften çalışma alanıdır. Analiz edilebilen uluslararası ilişkilere kavramsal çerçeveden bakılabilmeye olanak sağlar. Ole Holsti uluslararası ilişkiler teorilerini, yalnızca teoriyle alakalı göze çarpan olayları görmeye olanak sağlayan renkli bir güneş gözlüğüne benzeterek tanımlamaktadır. Örneğin realizmi savunan bir kimse, konstrüktivizmi savunan bir kimsenin çok önemli gördüğü bir olayı tam aksine hiç umursamayabilir. Uluslararası ilişkiler teorilerinde üç temel teori vardır: realizm, liberalizm ve inşacılıktır.
Uluslararası ilişkiler teorileri, temel olarak devlet düzeyinde analiz yapmaya odaklanan pozitivizm/rasyonalizm teorilerine ayrılabilir. Aynı şekilde uluslararası ilişkiler teorilerinde birçok fikir çatışması bulunmaktadır. Bunlardan bazıları konstrüktivizm, kurumsalcılık, Marksizmdir. Ama pozitivist olan iki görüş en yaygın olanlarıdır: realizm ve liberalizm. Bunlarla birlikte konstrüktivizm de giderek yaygın hale gelmektedir. Uluslararası İlişkiler Teorileri, uzun bir süre idealizm ve realizm ekolleri arasında sıkışarak bilgi ve analiz üretmeye çalışan bir akademik disiplinin, sosyal bilimlerin diğer dallarıyla etkileşerek kendi teorik araçlarını nasıl çeşitlendirebileceğini, analitik çerçevesini nasıl zengin bir literatür üzerinden kurabileceğini gösteren makaleleri bir araya getiriyor.
Uluslararası ilişkiler teorileri ilkeye göre bölünebilir: analize devlet açısından odaklanan “pozitivist / rasyonalist” teoriler ve devletin bakış açısına ek olarak, güvenlik (kültürel, ekonomik dikkate alınarak) daha geniş kapsamlı kavramlar da dahil olmak üzere “pozitivist / yansıtıcı” teoriler, uluslararası politikanın yürütülmesinde sosyal faktörler). Uluslararası ilişkiler fikirlerinde karşıt teorilerin jeopolitikte birbirleriyle çoğu zaman bir arada var olması dikkat çekicidir. Yapılandırmacılık, kurumsalcılık, Marksizm ve diğerlerini söyleyin. Bununla birlikte, uluslararası ilişkilerin en yaygın okulları gerçekçilik ve liberalizmdir. Sosyal yapılandırmacılık taraftarlarının sayısı da artmaktadır.
Realizm
Gerçekçilik ya da politik gerçekçilik kurulduğu günden bu yana baskın disiplin olmuştur. Bu teori, Thucydides, Machiavelli ve Thomas Hobbes'un yazılarına dayanmaktadır. Erken gerçekçilik, savaşlar arası idealist düşünceye bir tepki olarak tanımlanabilir. II. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi, realistler tarafından yetersiz idealist düşüncenin kanıtı olarak görülüyordu. Çok sayıda gerçekçilik alanı vardır, ancak temel ilkeler devletçilik, hayatta kalma, bağımsızlık ve kendini geliştirme olarak kalmaktadır.
Devletçilik: - Uluslararası arenadaki ana oyuncular ulus devletlerdir. Aksi takdirde, bu teori devlet merkezci olarak adlandırılır. Teori, devlet dışı oyunculara, uluslarüstü politik varlıklara ve uluslararası kuruluşlara başrolün verildiği liberal uluslararası ilişkiler teorilerinden farklıdır.
Hayatta Kalma: Realistler, uluslararası siyasi sistemin anarşi tarafından yönetildiğine, yani merkezi bir otoritenin bulunmadığına inanırlar. Sonuç olarak, uluslararası politika, ulusal çıkarların önceliğine dayanan devletler arasındaki güç mücadelesidir.
Bağımsızlık ve kendini geliştirme: Realistler, hayatta kalma mücadelesi sırasında mevcut devletlerin hiçbirine güvenilemeyeceğine inanıyorlar. Bu nedenle, öncelikle bağımsız bir politikaya sahip olmak ve ikinci olarak ulusal çıkarları başarılı bir şekilde savunmak için kendini geliştirmek gerekir.
Realizm birkaç temel sonuç çıkarır: ulusal devletler üniterdir, dış politika izler, coğrafi ilkeye dayanan anarşist uluslararası ilişkiler sisteminde oyuncu olurlar. Anarşist uluslararası sistem ülkelerin etkileşimini düzenleyebilir. Herhangi bir ulus-devlet, uluslararası arenadaki başlıca oyunculardır. Sonuç olarak, en yüksek örgütsel biçim olarak devletler birbirleriyle sürekli rekabet halindedir. Devlet bir şekilde davranır, özerk bir rasyonel oyuncu olarak hareket eder, kendi çıkarlarını gözeterek ve ana hedefi ile - kendi güvenliğini sürdürmek ve güçlendirmek ve sonuç olarak egemenlik ve hayatta kalma. Gerçekçilik, çıkarlarını gözeterek devletlerin kaynak biriktirdiğini ve devletlerin etkileşiminin daha fazla doğasının birikmiş kaynakların miktarıyla belirlendiğini iddia eder. Bu, devletin güç seviyesini belirler. Devletin gücü de buna karşılık askeri, ekonomik ve politik yeteneklerle belirlenir.
Bazı realistler devletlerin kalıtsal olarak agresif olduğuna ve bölgesel genişlemenin sadece karşıt devletlerle sınırlı olduğuna inanmaktadır. Diğer realistler (saldıran / savunmacı realistler) devletin güvenliği ve varlığı sorunu ile sürekli meşgul olduğuna inanmaktadır. Savunma açısından bakıldığında, artan devlet güvenliğinin daha fazla istikrarsızlık yarattığı bir güvenlik ikilemi ortaya çıkıyor, çünkü düşman, parite ve daha fazla hakimiyet elde etmek için kendi askerî güçlerini inşa edecek.
Neorealizm
Yeni kavramlar ortaya çıktı: uluslararası ilişkiler sistemi, uluslararası ilişkiler ortamı, askeri ve ekonomik güvenlik, çıkar dengesi, stratejik ortaklık, nükleer caydırıcılık, uluslararası güvenlik.
Neorealizmin ana hükümleri:
Neorealizm, uluslararası ilişkiler teorisi ile dünya politikası teorisinin aynı şey olmadığı varsayımı ile başlar. Neorealizme göre, uluslararası ilişkiler eyaletler arası ilişkilerdir ve dünya politikası devlet dışı aktörlerin etkileşimidir.
Uluslararası ilişkiler, belirli yasalara uygun olarak faaliyet gösteren bütüncül bir sistem olarak görülmektedir. Uluslararası ilişkilerin doğasını ancak sistem analizi ortaya çıkarabilir.
Neorealizm, uluslararası davranışın açıklanmasının merkezini, yapısal özellikleri küçük ve orta devletlerin çabalarına bağlı olmayan, ancak büyük güçler arasındaki etkileşimin sonucu olan uluslararası sistem düzeyine taşır. Büyük güçler ve diğer devletler arasındaki ilişkiler, esas olarak büyük güçlerin iradesine bağlı oldukları için, benzersiz bir anarşist değildir. Ayrıca Waltz, uluslararası ilişkilerin yapısının üç temel ilkesini (“yapısal üçlü”) belirlemiştir. Birincisi, devletler öncelikle hayatta kalma güdüsü tarafından yönlendirilir. İkincisi, sadece aktörler uluslararası ilişkilerde katılımcı olmaya devam etmektedir, çünkü diğer aktörler güç ve iktidar mevcudiyetinde öncü güçleri yakalayıp üstlenememiştir. Üçüncüsü, durumlar heterojendir ve yetenekleri ve potansiyeli bakımından farklılık gösterir.
Neorealizm, ekonomik ilişkileri politik ilişkilerden bulmaya ve izole etmeye çalışır.
Neorealizm, metodolojik titizlik arzusuyla ayırt edilir.
Ana aktörler devletler ve sendikalarıdır. Ana hedefleri ulusal çıkarların korunması, devletin güvenliği ve uluslararası ilişkilerde statükonun korunmasıdır. Bu hedeflere ulaşmanın ana yolu güç ve ittifaklardır.
Uluslararası ilişkilerin itici gücü, uluslararası sistemin yapısal kısıtlamalarının sert, kısıtlayıcı etkisidir.
Neorealizm ve politik gerçekçiliğin benzerlikleri:
Hem realistler hem de neo-realistler, uluslararası ilişkilerin doğası binlerce yıldır değişmediğinden, gelecekte başka bir karakter kazanacaklarına inanmak için hiçbir neden olmadığına inanıyorlar.
Her iki teori de, liberal-idealist temellere dayanan uluslararası sistemi değiştirme çabalarının önceden başarısızlığa mahkum olduğuna inanmaktadır.
Liberalizm
Liberalizmin öncüsü "idealizm" idi. İdealizm veya Ütopyacılık, realistler tarafından eleştirel olarak kabul edildi. Uluslararası ilişkilerde idealizm (ABD Başkanı Woodrow Wilson ile ilişkili "Wilsonyanizm" olarak da bilinir), bir devletin dış politikasının iç politikanın gereksinimlerine tabi olması ilkesini benimseyen bir politik okuldur. Resmi netleştirmek için, aşağıdaki örnek verilebilir: idealist, ülkesinde yoksullukla mücadeleye mutlaka yurtdışındaki yoksullukla mücadele eşlik etmesi gerektiğine içtenlikle inanabilir. Wilson idealizmi, II. Dünya Savaşı'ndan sonra yaygın olarak tanınan liberalizmin öncüsüdür.
Ayrıca liberalizm realizmin aksine devletler arası etkileşimlerde sadece yüksek siyaset olarak adlandırılan politika/güvenlik/savunma politikalarını işlemekle kalmayıp aynı zamanda ticari firmalar, organizasyonlar veya bireyler vasıtası ile gerçekleşen düşük siyaset olarak adlandırılan ekonomi/kültür/ticaret politikaları da işler. Böylece anarşik uluslararası sisteme rağmen, kültürel başkentlik gibi daha çok işbirliği ve daha geniş güç kavramları için çokça fırsat olduğunu gösterir (örneğin filmler ve onların etkileri, çekildikleri ülkelerin popülaritesini arttırarak ihracat için ona yeni pazarlar oluşturur). Bir diğer varsayım ise mutlak kazançların işbirliği ve dayanışma aracılığı ile sağlanılabilineceğidir.
Demokratik barış teorisi, liberal demokrasilerin hiçbir zaman (ya da neredeyse hiçbir zaman) birbirleri ile savaşmadığını ve aralarında az sayıda çatışma olduğunu söyler. Realist teoriler ve bu deneysel iddia şu an siyasal bilimlerdeki en büyük çekişmelerden biri iken, bu durum çelişkili görülebilir. Bugüne kadar demokratik barış teorisinde sayısız açıklama ortaya konmuştur. Demokrasilerin diplomasiyi, demokratik olmayanlardan çok daha farklı yönettiği Never at War kitabında da tartışılmıştır. (Neo)realistler, Liberaller ile teoride, devletin hükûmetine zıt olarak, barış için yapısal sebeplerden bahsetmek konusunda fikir ayrılığı yaşarlar. Bir demokratik barış eleştirmeni olan Sebastian Rosato, Amerika'nın demokratik barışa meydan okumak için Soğuk Savaş zamanında Latin Amerika'daki sol eğilimli demokrasilere karşı olan tavrına dikkat çekiyor. Bir diğer argüman ise karşılıklı ekonomik bağlılığın, ticaret ortakları arasında bir savaş çıkarmasının çok uzak bir ihtimal olduğu yönündedir. Buna karşın realistler ise bu bağlılığın ortaklar arasında sorun çıkma ihtimalini azaltmaktansa arttıracağına savunurlar.
Neoliberalizm
Neoliberalizm, liberal kurumsalcılık veya neoliberal kurumsallık liberalizmin gelişmesidir. Bu teori, uluslararası siyasi kurumların devletlerin uluslararası ilişkilerde başarılı bir şekilde işbirliği yapmasına izin verebileceğini savunuyor. Onun önde gelen fikri şu şekilde formüle edilebilir: serbest pazarın, hem uluslararası hem de yoğun bir şekilde, toplumun tüm alanlarında yoğunlaşması ve dünya çapında yayılması. Bu nedenle neoliberalizm, küreselleşme ile, özellikle ekonomik alanda temel bir ilişki göstermektedir. Küresel ekonomiye nüfuz eden serbest bir uluslararası pazar, uluslararası ilişkileri doğrudan etkilemeye başlar - ulusötesi şirketlerin rolü büyüyor. Bu koşullarda, devlet çıkarları önemli bir rol oynamaya başlar, ancak artık çok önemli bir rol oynamaz. Neoliberalizm, liberal kurumsallık ya da neo-liberal kurumsallık liberal düşüncenin daha gelişmiş şeklidir ve uluslararası organizasyonların, milletlerin uluslararası sistemde başarılı işbirlikleri yapmasına olanak sağlayacağını ileri sürer. Neoliberalizm, neorealist bir öneri olan uluslararası ilişkilerde anahtar oyuncuların devletler olduğunu kabul ederek realizmi güncelleştirmeyi amaçlar fakat Uluslararası Örgütlerin ve devlet dışı aktörlerin önemini de vurgular. Teori, neoliberal ekonomik teoriden etkilenmiştir. Soğuk Savaş süresince artan devletlerarası bağımlılık teorinin şekillenmesinde etkili olmuş ve bu yüzden liberal kurumsalcılık olarak da adlandırılmıştır. Neoliberalizm, liberal kurumsallık veya neoliberal kurumsallık liberal düşüncenin teşvikidir. Uluslararası kurumların ülkelerin uluslararası sistemde başarılı bir şekilde işbirliği yapmasını sağlayabileceğini savunuyor.
Post-Liberalizm
Liberal sonrası teorinin bir versiyonu, modern, küreselleşmiş dünya çerçevesinde devletlerin güvenliklerini ve egemen çıkarlarını sağlamak için işbirliği yapmaya zorlandığını kanıtlıyor. Klasik liberalizmden farkı, egemenlik ve özerklik kavramlarının yeniden yorumlanmasıdır. Özerklik, özgürlük, kendi kaderini tayin etme, faktör gibi geleneksel kavramlardan uzaklaşıp gittikçe daha karmaşık hale gelen çok sorunlu bir kavram haline geliyor. Özerkliğin, devletin iyi yönetme kabiliyeti ile ilişkili olduğunu söylemek önemlidir. Benzer şekilde, egemenlik hukuk kavramından yükümlülüklere ayrılır. Küreselleşmiş bir dünyada, uluslararası örgütler egemen devletleri çeşitli eylemlerden sorumlu tutabilirler. Bu durum egemenliğin orijinal yorumunu kaybettiği bir duruma yol açar. Bununla birlikte, kişi bu teoriyi tek doğru teori olarak algılamamalıdır. Post-liberal teoriyi yorumlamanın tek olası yolu, küresel istikrar ve güvenliği koruyabilen, uluslararası ilişkiler sistemindeki anarşi sorununu çözebilecek uluslararası bir kuruluşun olmadığı ve olmayacağı fikridir. Fakat bu sorunları çözme arzusu vardır, bu yüzden birçok devlet gönüllü olarak tam özerklik ve egemenlik uğruna haklarından bir kısmını vazgeçirir, başka bir deyişle devletler, bu devletlerin çıkarlarını koruyacak olan uluslararası bir kuruluşa gönüllü olarak vazgeçerler. Post-liberalizmin bir başka versiyonu, belirli bir devletin özünü ve tüm uluslararası ilişkiler sistemini anlamak için sosyal güçlerin çok önemli olduğudur. Siyasi sisteme ve devletin siyasi yaşamının diğer alanlarına olan sosyal katkıyı anlamadan, belirli ülkelerin yükselişi ve düşüşü, zayıflığı ve gücünün nedenlerini anlamak imkânsızdır. Ayrıca, sosyal güçlerin siyaset ve ekonomi, hükûmet organları ve kurumlar üzerindeki etkisi, günümüzde uluslararası ilişkiler sisteminde bazı değişimlerin gerçekleştiğine dair bazı ampirik kanıtlar göstermektedir. Post-liberal teorinin bir versiyonu, modern, globalleşmiş dünyada devletlerin güvenliklerini sağlamak ve egemenlik çıkarlarını korumak adına işbirliği yapmaya sürüklendiklerini ileri sürer. Klasik liberal teoriden ayrılma, egemenlik ve özerklik konseptlerinin yeniden yorumlanmasında en önemli histir.
İnşacılık (Konstrüktivizm)
Yapılandırmacılık neorealistlerin ve neoliberallerin fikirlerine şüphe uyandıran bir teori olarak anlaşılmaktadır. Yapılandırmacılığın temel ilkesi, uluslararası politikanın tartışmasız fikirler, kolektif değerler, kültür ve sosyal kimlikle şekillendiği inancıdır. Yapılandırmacılık, uluslararası gerçekliğin, maddi dünyaya (sosyalizme yakın fikirler) yeni bir anlam veren toplumsal değerler temelinde yaratıldığını kanıtlamaktadır. Bu teori, uluslararası ilişkilerin bilimsel yöntemi ve yeni uluslararası güçlerin oluşumunda teorilerin rolü etrafındaki anlaşmazlıklar temelinde ortaya çıkmıştır.
İnşacılar, uluslararası sonuçların şekillenmesinde algıların olması gerektiğinin savunurlar. Bu nedenle, anarşiyi uluslararası sistemin değişmez temeli olarak değil, Alexander Wendt'in deyişiyle anarşiye “anarşi devletler ne anlıyorsa odur” anlayışıyla yaklaşırlar. İnşacılar aynı zamanda sosyal normların dış politikayı şekillendirdiğine ve değiştirdiğine inanmaktadırlar.
Marksizm ve Kritik Teorisal
Uluslararası ilişkiler teorisine dikkat çeken Marksist yaklaşımlardan biri, dünya sistemi analizi Immanuel Wallerstein tarafından formüle edildi. Bu analiz, küreselleşme çerçevesinde kapitalizmin, diğer tüm gelişmekte olan ülkeler tarafından sömürülen az sayıda gelişmiş sanayi ülkesi yarattığını kanıtlamaktadır. SSCB'nin çöküşü ve komünist sistemin çöküşünden sonra, bugün Marksizm bir rönesans geçiriyor.
Feminizm
Feminist uluslararası ilişkiler uzmanı “Jacqui True”, feminizmi ampirik feminizm, analitik feminizm ve normatif feminizm olarak üçe ayırmıştır. Ampirik Feminizm genel olarak kadın ve cinsiyet ilişkileri arasındaki deneysel bağlantıları uluslararası ilişkiler düzeyinde inceler. Bu anarşi ve devletçilik ana akımları ile uluslararası ilişkilere vurgu yaparak devlet sisteminin üretilmesini sağlamak istiyordu. Bu sistem marjinal alanlarda mümkündür. Analitik feminizme göre uluslararası ilişkilerin teorik çerçevesinde cinsiyet tartışmalarına önyargılar vardır. İşte burada erkek ve kadın arasında biyolojik farklılıklar olmadığı anlamına gelmez ancak eril ve dişil olarak toplumsal kimlikleri vardır. Bu uluslararası ilişkilerde yaygın hale gelmiş olan erkeklik içinde nesnellik olduğu iddia edilmektedir. Analitik feministler bu önyargılara örnek olarak devletler arası davranış biçimlerini açıklamışlar ve Neo-realizm’i sevmediklerini göstermişlerdir. Normatif feministler değişim gündeminin teorinin bir parçası olarak görürler.
Feminist uluslararası ilişkiler teorisini eleştirenler aslında teorinin kendi oyuncuları olan üçüncü dünya kadınlarıdır.
Uluslararası ilişkiler feminizmi bazen bir kadın sorunu olarak basite indirger. Charlotte Hooper tarafından yazılan bir makalede; “erkekler uluslararası ilişkiler ve cinsiyet değişkeni arasında maliyet fayda analizi yapmıştır”. Böylece toplumsal cinsiyet merceğinden bakarak uluslararası ilişkilerdeki tüm cinsiyetler için toplumsal bir vurgu yapmıştır. Makale, uluslararası ilişkilerde kullanılan hiper-erkekliği tüm cinsiyetler üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olduğunu göstermektedir. Sadece belirli insanlar, diğer erkeklerin görüş kısıtlamalarına uyacak şekilde zorlayarak ayrıcalıklarını yaşarlar. Hooper ise bu cinsiyetçi objektif yerine çalışmasına kadınları ekleyerek daha geleneksel yöntemlerin tamamen yenilenmesi gerektirdiğini savunuyor. Toplumsal cinsiyet kimlikleri ve uluslararası ilişkiler arasındaki kesişmeleri araştırmak amacıyla bir cinsiyet kimliğinin alacağını yaklaşımlara güvenmek gerekiyor ya da bağımsız olarak dışarıda türetilmiş değişkenlere bakmak gerekiyor. Geleneksel yöntemler erkek ya da kadınların ihtiyaçlarını karşılamıyor. Güvenlik ihtiyaçlarımızı karşılamak için sınıfsal durum, eğitim düzeyi, cinsiyet ya da deneyimlerimizi içine almak için başarısız girişimler olur. Hooper, uluslararası ilişkilerin geleneksel çalışmaları bize sadece kadınları ve çocukları anlamak için daha birçok faktörün olduğunu ve bunları duymazdan gelmememiz gerektiğini söylüyor.
İşlevselcilik
esas olarak Avrupa'nın bütünleşme (entegrasyon) deneyiminden ortaya çıkan bir uluslararası ilişkiler teorisidir. İşsevselciler, realistlerin motive edici faktör olarak gördüğü şahsi çıkar yerine, devletler tarafından paylaşılan ortak çıkarları koyarlar. Bu teoriye göre bütünleşme kendi iç dinamiğini oluşturur: İşlevsel veya teknik alanlarda devletler arasında bütünleşme sağlandıkça, entegrasyonun sonraki aşamaları için ivme oluşur. Bütünleşme olgusunun bu "görünmez eli" taşma (spillover) olarak adlandırılır. Bütünleşmeyi durdurmak mümkün olsa da, ilerledikçe erişimini durdurmak zorlaşır. İşlevselcilik uluslararası ilişkilerdeki anlamı ile çok sık kullanılmamaktadır.
Daha yaygın olarak, işlevselcilik olguları aktörler üzerinden değil, sistemin fonksiyonları üzerinden açıklayan bir teoridir. Örneğin, Immanuel Wallerstein Vestfalya uluslararası siyasal sisteminin, gelişmekte olan uluslararası kapitalist sistemi güvence altına almak ve korumak için ortaya çıktığını iddia ederken, işlevsel bir teori kullanmaktadır. Bu teori işlevselcidir, çünkü bir olayı aktörlerin tercihlerinin değil sistemin tercihlerinin işlevi olarak açıklamaktadır. İşlevselcilik yapısal (ya da realist) argümanlardan farklıdır, çünkü her iki teori de yapısal nedenlere baksa da, realistler (ve daha genel olarak yapısalcılar) yapının aktörleri teşvik ettiğini savlarken, işlevselciler aktörleri tamamen atlayarak, sistemin kendisine nedensellik gücü atfederler.
Devlet Kartel Teorisi
Devlet Kartel Teorisi eski bir ekonomik kurumsal teori olan özel ya da işletme kartel teorisinden türemiştir. Devlet Kartel Teorisinin Almanya'nın eskiden gelişmiş ekonomik karteller ülkesi ve klasik kartel teorisinin ana vatanı olması nedeniyle Almanya kökenlidir. Devlet Kartel Teorisi, pozitivist veri değerlendirmeci yöntemlerden, (eleştirel sosyo-ekonomik analiz veya yansımalı yöntemler gibi) düşünce ya da ideoloji eleştirisi içeren yöntemlere uzanan geniş bir yöntem yelpazesi kullanır. Uluslararası ilişkiler teorileri arasında Devlet Kartel Teorisi ile çok ortak yönü olan teori, işlevselciliktir. Ancak, Devlet Kartel Teorisi işlevseciliğe oranla, uluslararası örgüt teorisine daha çok odaklanır.
Post-Modernizm
Post-Modern uluslararası ilişkiler yaklaşımları 1980'den beri uluslararası ilişkiler biliminin bir parçası olmuştur. Post-Modernist yaklaşım uluslararası ilişkiler kritik üst anlatı ve geleneksel uluslararası ilişkilerin doğru ve tarafsızlık ifşa etti. Uluslararası ilişkilere postmodern yaklaşımlar eleştirel bir biçimde metander ve NP'nin geleneksel iddialarını hakikat ve tarafsızlık olarak kınıyor. Yirminci yüzyılın ikinci yarısında felsefe, sanat ve edebiyatta tüm formları, kuralları ve doktrinleri inkâr eden ve bunları sentetik ve karışık bir şekilde sunan bir eğilimdir. Modern dünyada, bilgi teknolojisinin gelişmesinin bir sonucu olarak, daha da gelişti ve dünyanın lider trendi haline geldi.
Modernizm bir zamanlar klasik, akademik değerleri inkâr edip yeni sanatsal formlar yarattığında, postmodernizm ("modernden sonra" için Almanca) da modernizmi inkâr eder ve edebiyattaki unsurların kaosunu ve çeşitliliğini yaratır. Postmodernist Amerikalı yazar John Bart'a göre, postmodernizm geçmiş kültürden meyve suyu alan sanatsal bir deneyimdir.
Post-Sömürgecilik
Post- Sömürgecilik çok kritik bir teori olmakla birlikte çok da yaygın olmayan bir teoridir. Post-Sömürgecilik güç sömürge formları inatçı üzerinde duruyor. Sömürge Sonrası Uluslararası İlişkiler Bursu, RSM (IR) ilişkilerine yaklaşımın eleştirel bir teorisini varsayar ve fotoğrafın sonucu değildir. Sömürgecilik sonrası sömürgeci iktidar biçimlerini ve dünya güvenliğinde ırkçılığın devam eden varlığını korumaya çalışır.
Evrimsel Bakış Açıları
Evrimsel Bakış Açısı mesela evrimsel psikoloji uluslararası ilişkilerin birçok özelliklerini açıklamak için savunmuştur. İnsan atalarının ortamında devlette yaşamamıştır ve büyük ihtimalle nadiren grupları ile etkileşimleri çok yerel alan dışında vardı. Ancak, çeşitli psikolojik mekanizmaları gelişti,özellikle grup içi etkileşim başa çıkmak,uluslararası ilişkiler akımı etkilemek tartışılır. Bunları içerenler sosyal değişim,hile ve saptayan hile, statü çatışma,liderlik,iç grup ve dış grup ayırım ve önyargılar,koalisyonlar ve şiddet için mekanizma gelişti. Evrimsel kavram mesela kapsayıcı form sınırlama görünen kavramı açıklamada yardım edebilir örneğin bencilik ve uluslararası ilişkilerde temel ilke önemli olan realist ve rasyonel seçimdir. Tartışılan evrimsel bakış açıları, uluslararası toplumun birçok özelliğini açıklamaktadır. Yerel çevrelerindeki insanlar eyaletlerde ve nadir durumlarda yaşamazlar, ancak psikolojik mekanizmalar, özellikle müdahale gruplarıyla mücadele etmek için gelişmiştir. Aldatma ve sahtekarlığın tespiti, sokak canlılığı durum çatışmaları Kapsayıcı uygunluk gibi evrimsel kavramlar, bencillik gibi, uluslararası ilişkiler teorilerinin gerçekçi ve rasyonel seçiminin temelini oluşturan bir kavramın görünür kusurlarını açıklamaya yardımcı olabilir.
Carin Jennings-Gabarra
Carin Jennings-Gabarra (d. 9 Ocak 1965 East Orange, New Jersey), Amerikalı eski millî futbolcudur.
1987-1996 yılları arasında 117 kez millî takım forması giyen oyuncu, 1991 Dünya Kupası'nda en iyi oyuncu seçilerek Altın Top ödülünü kazanmıştır. Hâlen ABD Deniz Kuvvetleri Akademisi'nin kadın futbol takımını çalıştırmaktadır.
Milan Ohnisko
Milan Ohnisko (d. 16 Temmuz 1965, Brno) Çek şair ve editördür. İki orta dereceli okuldan mezun olmadan onları bırakmasının ardından birçok el işi mesleklerinde çalıştı. Ayrıca kendine ait bir yayınevi ve kitabevi vardı. Şu an ise bağımsız editör olarak çalışmaktadır.
Yapıtları
Ohnisko'nun şiirleri, son derece mantıklı bitiriş cümleli kelime oyunları, trajedinin neo-decadent fikirleri ve ana görüşle kavga eden bir yabancının don kişotluğunu kullanan naivist tekniğin bir karışımıdır. Şiirlerinde sık sık naivizm, hiciv, alay ve gülünçlüğü kullanır.
Isaac Albéniz
Isaac Albéniz, (d. 29 Mayıs, 1860, Campradon, Katalonya, İspanya - ö. 18 Mayıs 1909, Cambo-les-Bains, Fransa), İspanyol besteci ve piyanisttir.
Küçük yaşlarda müziğe olan yeteneği fark edilen Albéniz, beş yaşındayken ilk konserini vererek dikkatleri üzerine çekti. Paris'te Marmontel ile çalıştı. 15 yaşına geldiğinde, Amerika ve Avrupa'nın birçok yerinde piyano resitalleri vermişti. İspanya Kralı'nın desteğiyle Brüksel'de eğitim gördü. Fauré, Debussy, Chausson gibi bestecilerle dostluk kurdu.