cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry McMahon
Henry McMahon (Sir Vincent Arthur Henry McMahon) (28 Kasım 1862-29 Aralık 1949) Britanya Hindistanı Ordusunda görev yapmış olan asker ve 1915-1917 arasında Britanya Mısırı'nda diplomat. Kendisi en çok I. Dünya Savaşı sırasındaki Hüseyin-McMahon Yazışmalarıyla bilinir. Osmanlı İmparatorluğu topraklarının paylaşılmasına dair gizli bir belge olan Sykes-Picot Anlaşması'nın Rusya'da Ekim Devrimiyle iktidara gelen Bolşevikler tarafından kamuoyuyla paylaşılmasının ardından görevini bırakmıştır. Kendisinin adı Thomas Edward Lawrence tarafından kaleme alınan ve Arap Ayaklanmasının anlatıldığı Bilgeliğin Yedi Sütunu adlı eserde sıkça geçer.
Askeri kariyeri
Asil bir aileye mensup olan McMahon, Britanya Hindistanı'nda doğar. Eğitimini tamamladıktan sonra Britanya Hindistanı Ordusuna katılan McMahon 1909 yılında yarbay olur. Bu dönemde Farsça, Afganca, Hintçe ve Arapça konuşur durumdadır. 1915 yılında Britanya Mısırı'na İngiliz delegasyonunun başı olarak atanır. Görevi, Savaş Bakanlığına atanan Kitchener'dan devralır. McMahon bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu denetimindeki Arap bölgesinin I. Dünya Savaşı sonrasındaki olası paylaşımı ve savaş sırasında bir Arap Ayaklanması hazırlanması planlarına dahil olur. İngiliz istihbaratı, Britanya Ordusu ve İngiltere Dışişleri Bakanlığı tarafından koordine edilen ve büyük oranda abartılmış olan Arap Ayaklanmasının Fransızlara gereğinden çok taviz verilerek ilerlediğini, İngiliz birliklerinin Çanakkale'ye değil de İskenderun'a saldırması gerektiğini düşündüğünü dile getirmiştir. Savaşın ardından ordudaki ve devletteki görevlerinden ayrılmıştır.
7.62 mm kalibre
7.62 mm kalibre, farklı ateşli silahlar için kullanılan bir mermi kalibresidir. Tarihsel olarak, bu hartuç sınıfı genellikle imparatorluk birimi eşdeğeri olan .30 kalibre olarak biliniyordu ve askeri ana muharebe tüfeği (MBR) mermilerinin bir sınıfını belirtmek için kullanılıyordu. Ölçüm, 0,30 inç veya üç ondalık satıra eşittir, .3″ yazılır ve three-line olarak okunur.
Kim Hee-jung (1970 doğumlu oyuncu)
Kim Hee-jung (d. 4 Aralık 1970, Seul) Güney Koreli aktris. Kim, Kore dizileri First Wives' Club (2007-2008), Tae-hee, Hye-kyo, Ji-hyun (2009), Three Brothers (2009-2010) ve Living in Style (2011-2012) rolleriyle tanınır.
Kariyeri
İlk çıkışını 1991 yılında SBS'nin aktörler için yaptığı açık çağrıda seçmelere katıldıktan sonra yaptı. İlk yıllarında çeşitli dizilerde küçük roller oynadı. Kamuoyuna damgasını vuran eser, Famous Princesses adlı dizide kötü karakter Bae Shin-ja rolüdür.
2008'de SBS Drama Ödülleri'nde En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü ve 2008'deki First Wives' Club 'daki Mo Ji-ran rolüyle Kore Drama Ödülleri'nde Netizens Popülerlik Ödülü'nü kazandı.
Totenkopf
Totenkopf (Almanca kafatası, kelimenin tam anlamıyla "ölü kişinin kafası"), kafatası ve kemikler sembolünün Almancasıdır. "Kafatası ve çapraz kemikler" sembolü, ölüm ve ölüme, tehlikeye veya ölüye meydan okumanın yanı sıra korsanlık veya toksikliğin eski bir uluslararası semboldür. Totenkopf genellikle çeneli veya çenesiz insan kafatasından oluşur ve genellikle iki çapraz uzun kemiği (femur) içerir, çoğunlukla çapraz kemikler kafatasının bir kısmının arkasında olacak şekilde tasvir edilir.
İngilizcede Totenkopf terimi genellikle 19. ve 20. yüzyılda Almanlar tarafından askeri kullanımıyla, özellikle de Nazi Almanyası'yla ilişkilendirilir.
Denizcilikte kullanımı
Erken modern deniz savaşında, korsanlar totenkopf'u korsan bayrağı olarak kullandılar: bir kafatası veya diğer iskelet parçaları ölüm tehdidi olarak ve bir gemiyi teslim etme talebi olarak kabul edilirdi. Bu sembol, modern donanmalar tarafından halen kullanılmaya devam ediyor.
Prusya
Totenkopf 'un askeri bir amblem olarak kullanılması, Prusya ordusunda II. Friedrich tarafından Albay von Ruesch komutasında bir hafif süvari alayı olan Husaren-Regiment Nr. 5 (von Ruesch)'in kurulmasıyla başlar. Birlik mirlitonlarının önüne bir Totenkopf işlenmiş, siyah bir üniforma benimsedi ve bunu Avusturya Veraset Savaşı ve Yedi Yıl Savaşı'nda sahada kullandı. Totenkopf, alay 1808'de 1. ve 2. Leib-Husaren Alayları olarak yeniden düzenlendikten sonra da üniformanın bir parçası olarak kaldı.
Braunschweig
1809'da Beşinci Koalisyon Savaşı sırasında, Braunschweig-Wolfenbüttel Dükü Friedrich Wilhelm, topraklarını fetheden Napolyon Bonapart ile savaşmak için bir gönüllüler kuvveti topladı. Bu birliklere siyah üniformalar verildi ve böylece takma adları olan Black Brunswickers ortaya çıktı. Kuvvetteki hem hafif süvariler hem de piyadeler, ya 1806'da Jena-Auerstedt Muharebesi'nde öldürülen dükün babası Brunswick-Wolfenbüttel Dükü Charles William Ferdinand için yas tutarken ya da bazı kaynaklara göre Fransızlara karşı bir intikam işareti olarak bir Totenkopf rozeti taktılar. Black Brunswickers, Almanya'da savaştıktan sonra İngiliz hizmetine girdi ve onlarla birlikte Yarımada Savaşı'nda ve Waterloo Muharebesi'nde savaştı. Braunschweig kolordusu nihayetinde 1866'da Prusya Ordusu'na dahil edildi.
Alman İmparatorluğu
Totenkopf, 1918'e kadar Prusya ve Braunschweig silahlı kuvvetleri tarafından kullanılmaya devam etti ve 1918'de Batı Cephesi'nde son Alman saldırılarına liderlik eden Stoßtruppen'in bir kısmı kafatası rozetleri kullandı. Luftstreitkräfte savaş pilotları Georg von Hantelmann ve Kurt Adolf Monnington Totenkopf 'u kişisel uçak amblemi olarak kullanan İttifak Devletleri askeri pilotlarından sadece ikisidir.
Weimar Cumhuriyeti
Totenkopf, savaşlar arası dönemde Almanya'da, en başta Freikorps tarafından kullanıldı. 1933'te Totenkopf İmparatorluk döneminden kalma bir geleneğin devamı olarak Reichswehr 'in 5. Süvari Alayı'nın personeli ve 1., 5. ve 11. bölükleri tarafından kullanılıyordu.
Nazi Almanyası
Nazi Partisi'nin ilk günlerinde, Stabswache'nin (Adolf Hitler'in koruma birimi) lideri Julius Schreck, birimin amblemi olarak Totenkopf 'un kullanımını yeniden başlattı. Bu birim, tarihi boyunca Totenkopf 'u işareti olarak kullanmaya devam eden Schutzstaffel 'e (SS) dönüştü. Reichsführer-SS Heinrich Himmler'in bir yazısına göre Totenkopf şu anlama geliyordu:"Kafatası, tüm topluluğun hayatı için kendinizi tehlikeye atmaya her zaman istekli olacağınızın hatırlatıcısıdır."Totenkopf ayrıca Heer'in (Ordu) Panzer kuvvetlerinin birim amblemi olarak ve ayrıca seçkin Fallschirm-Panzer Division 1 Hermann Göring de dahil olmak üzere Luftwaffe'nin Panzer birimleri tarafından kullanıldı.
Hem Waffen-SS'in 3. Panzer Tümeni hem de Luftwaffe'nin 54. Bombardıman Uçağı Kanadı Kampfgeschwader 54 'e Totenkopf adı verildi ve KG 54, aynı adı taşıyan SS birimleriyle çarpıcı derecede benzer görünümlü bir grafik kurukafa-kemik amblemi kullandı. 3. SS Panzer Tümeni'nin üniforma yakalarında SS sig rünü yerine kafatası yamaları da vardı.
Diğer kullanımlar
Amerika Birleşik Devletleri'nde, kurukafa ve çapraz kemikler sembolü genellikle zehirli bir maddeyi belirtmek için kullanılır.
Etimoloji
Toten-Kopf, tam anlamıyla "ölü kişinin kafası" veya "Ölünün Kafası" anlamına gelir. Anlamsal olarak, bir kafatasına, yani Schädel 'e atıfta bulunur. Bir terim olarak Totenkopf, insan kafatasını, tipik olarak bir gruplamanın parçası olarak çapraz uyluk kemikleri olan bir sembol olarak ifade eder.
"Totenkopf"un ölümün başı olan yaygın çevirisi yanlıştır; eğer çeviri doğru olsaydı Almanca kelime Todeskopf olurdu, ancak böyle bir kelime kullanımda değildir - Türkçe ölüm mangası terimi Almancada Todesschwadrondur, Toten'schwadron değil. Kullanımın yalnızca, Almanca'da kafatası şahin güvesi (Totenkopfschwärmer) olarak adlandırılan ölümün başı şahin güvesinin Almanca ismi nedeniyle değiştiği sonucuna varmak, aynı şekilde şu sonuca varmak da bir mantık hatası olacaktır: gece mumu için Almanca kelime (yani Nachtkerze) söğüt otu anlamına gelir, çünkü söğüt otu şahin güvesi (Proserpinus proserpina) Almanca'da gece mumu şahin güvesi (Nachtkerzenschwärmer, Proserpinus proserpina ) olarak adlandırılır.
Totenkopf kelimesinin çağdaş Almanca anlamı en az iki yüzyıldır değişmemiştir. Örneğin, Alman şair Clemens Brentano (1778–1842) "Baron Hüpfenstich" öyküsünde şöyle yazmıştır:"Lauter Totenbeine und Totenköpfe, die standen oben herum ..." (yani "Bir sürü kemik ve kafatasları, yukarıya yerleştirilmişlerdi..." ).
Kaynakça
<references group="" responsive="1">
Renée Simonot
Renée Simonot (doğum adı: Jeanne Renée Deneuve; 10 Eylül 1911 - 11 Temmuz 2021), Fransız aktris ve dublaj sanatçısı.
Yaşamı
Simonot, 10 Eylül 1911'de Le Havre, Fransa'da doğdu. 1918'de çocuk oyuncu olarak başladığı oyunculuk kariyerini 2001 yılına kadar devam ettirdi. Ülkesi Fransa'da yayına giren Olivia de Havilland ve Sylvia Sidney gibi Hollywood oyuncularının yer aldığı İngilizce filmlerin Fransızca çevriminde seslendirme yaptı. Ayrıca Les Misérables adlı tiyatro oyunuyla sahne aldı. Oyuncular Françoise Dorléac ve Catherine Deneuve'ün annesiydi.
Ölümü
Simonot, 11 Temmuz 2021 tarihinde Paris, Fransa'da 110. yaş gününe iki ay kala solunum durmasından vefat etti.
MERS-CoV
Orta Doğu Solunum Sendromu ile ilişkili koronavirüs (MERS-CoV), veya EMC/2012 (HCoV-EMC/2012), Orta Doğu Solunum Sendromuna (MERS) neden olan virüstür. İnsanları, yarasaları ve develeri enfekte eden bir koronavirüs türüdür. Enfekte eden virüs, DPP4 reseptörüne bağlanarak konak hücresine giren, zarflı, pozitif anlamda, tek sarmallı bir RNA virüsüdür. Tür , Betacoronavirus cinsinin ve Merbecovirus alt cinsinin bir üyesidir.
Başlangıçta yeni koronavirüs veya nCoV olarak adlandırılan bu hastalık ilk kez 2012'de grip benzeri yeni bir solunum yolu hastalığı salgınında hastalanan bir kişinin balgam örneklerinden izole edilen virüsün genom dizilimi yapıldıktan sonra Haziran 2012'de raporlandı. Temmuz 2015 itibarıyla, Avrupa, Kuzey Amerika ve Asya'nın yanı sıra Orta Doğu'da 21'den fazla ülkede MERS-CoV vakaları bildirilmiştir. MERS-CoV, Dünya Sağlık Örgütü (WHO) tarafından gelecekteki bir salgının olası nedeni olarak tanımlanan birkaç virüsten biridir. Acil araştırma ve geliştirme çalışmaları için listelenmiştir.
Viroloji
MERS-CoV; HCoV-229E, HCoV-NL63, HCoV-OC43, HCoV-HKU1, orijinal SARS-CoV (veya SARS-CoV-1) ve SARS-CoV-2 dahil olmak üzere insanları enfekte ettiği bilinen yedi koronavirüsten biridir. Sık sık SARS benzeri bir virüs olarak anılır. Kasım 2019 itibarıyla, 858 ölümle birlikte 2.494 MERS vakası rapor edilmiştir.Bu da vaka ölüm oranının %30'dan fazla olduğunu gösterir.
Monica Macovei
Monica Luisa Macovei (d. 4 Şubat 1959), Rumen politikacı, avukat, eski savcı, günümüzde Avrupalı Muhafazakarlar ve Reformcular grubunda Avrupa Parlamentosu üyesi ve daha önce Romanya Demokratik Liberal Partisi'nin (PDL) üyesi olmuş kişidir. Başbakan Călin Popescu-Tăriceanu'nun kabinesinde adalet bakanıydı. Bu pozisyonda Romanya'nın Avrupa Birliği'ne üye olması için gerekli adalet reformlarını uygulamasıyla tanındı. Macovei, Romanya'nın 2014 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde de bağımsız adaydı.
İlk yılları
Monica Macovei, 1982 yılında Bükreş Üniversitesi'nin Hukuk Fakültesi'nden onur derecesiyle mezun oldu; 1994 yılında New York Eyalet Üniversitesi / Orta Avrupa Üniversitesi'nden karşılaştırmalı anayasa hukuku alanında yüksek lisans derecesi aldı. Bükreş Üniversitesi'nde hukuk öğretim üyesi olarak görev yaptı, hukuk ve insan hakları temaları üzerine bir dizi kitap ve makale yazdı.
Makovey, 1983-1997 (komünist ve komünist sonrası dönemlerde) savcı olarak görev yaptı. 1997'den 2004'e kadar Bükreş Barosu'nda avukat olarak çalıştı.
1997'de Macovei, kendi bölgelerinde, ülkelerinde veya küreselde "kariyerinin ortasında üstün başarı gösteren ve fark yaratması beklenen kadın ve erkeklere" verilen bir onur ödülü olan Eisenhower Burs'u kazandı.
Sivil faaliyetleri
Macovei, Adalet Bakanı olarak atanmadan önce, 1989 sonrası Romanya'da siyasi reform, demokratikleşme ve insan hakları konusunda çaba gösteren sivil toplum aktivistiydi. 2001-2004 yılları arasında Romanya'daki İnsan Haklarını Savunma Derneği'nin başkanı olarak görev yaptı.
Macovei, Avrupa Konseyi, Avrupa Roman Hakları Merkezi, Birleşmiş Millet Kalkınma Programı, Açık Toplum Vakıfları ve Helsinki Uluslararası İnsan Hakları Federasyonu'nda uzman/danışman olarak görev yaptı. Transparency International-Romania 'nın kurucu üyesiydi. Romanya hukukunda toplumsal cinsiyet ve kadına yönelik şiddet başta olmak üzere pek çok konuda araştırma yaptı. Bir aktivist olarak, Rumen adalet sisteminde reform yapılması ve yolsuzluğa karışan yetkililere yönelik kurumsal korumaların kaldırılması gereğini dile getirdi. Polis şiddeti ve dokunulmazlık konusunda, yargı üzerinde devam eden siyasi etkiye ve Romanya'da yasal kültür eksikliğine ve diğer konulara dikkat çekti. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nde 20'den fazla davacıyı temsil etti ve 1000'den fazla kolluk personeline hukukun üstünlüğü ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi konusunda eğitim verdi.
Adalet Bakanı
Macovei, dönemin Demokrat Parti (PD) lideri Traian Basescu'nun, cumhurbaşkanlığı seçimlerinin ikinci turunda Sosyal Demokrat Parti (PSD) adayı Adrian Năstase'ye karşı aldığı zaferin ardından Aralık 2004'te Adalet Bakanı olarak atandı. Basescu'nun zaferi medyada Romanya'nın "Turuncu Devrim" olarak nitelendirildi ve Romanya'da algılanan reformistlerin zaferini, komşu Ukrayna'daki olaylarla karşılaştırdı. Aynı zamanda, PD ve Calin Popescu-Tăriceanu liderliğindeki Ulusal Liberal Parti (ULP)'den oluşan, Adalet ve Gerçek İttifakı tarafından kullanılan turuncu renge atıfta bulundu. Bağımsız sivil toplum örgütleri, Adalet ve Gerçek İttifakı'nın zaferini güvence altına almada rol oynadı ve Macovei'nin atanması bu katkının kabulü olarak görüldü. Kariyerinin çoğunu Romanya'da yargı reformunu savunarak geçirmiş bir aktivist olarak, her ikisi de AB üyeliği için gerekli olan kapsamlı reformların yanı sıra yüksek profilli yolsuzluğa karşı mücadele etti. Yolsuzlukla mücadele, parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde de öne çıkan bir temaydı.
Yolsuzlukla Mücadele Reformları
Makovey, atanmasından kısa bir süre sonra, "yolsuzlukla mücadelenin" Adalet Bakanlığı'nın en önemli önceliklerinden biri olacağını belirtti.
Makovey'in bakan olarak yaptığı eylemlerin çoğu, komünizmin izlerini Romanya adalet sisteminden temizlemeyi içeriyordu. Adalet Bakanlığı'na bağlı, komünizmin çöküşünden sonra faaliyetlerini sürdüren Koruma ve Yolsuzlukla Mücadele Genel Müdürlüğü adlı gizli servisini dağıttı. Organizasyon, yargıçları dinliyor ve diğer bilgileri topluyordu; Macovei, "Nerede ve kiminle sonuçlandığını gerçekten bilmiyoruz" dedi. Eski Securitate iç istihbarat servisiyle çalışıp çalışmadıklarını belirlemek ve iş birliği yapanları görevden almak amacıyla hâkim ve savcıların geçmişlerini kontrol etmek için yeni prosedürler geliştirdi. Makovey, eski hükûmet bakanlarına ve hükûmetin ileri gelen diğer üyelerine tanınan dokunulmazlıkları ortadan kaldırdı ve vergi kaçırmayı suç sayacak bir yasanın mevzuata girmesini sağladı. Hâkim ve savcıların maaşlarını, rüşvete daha az maruz kalmaları için için artırdı.
1948 Yaz Olimpiyatları'nda güreş - Erkekler grekoromen 67 kg
Erkekler grekoromen 67 kg müsabakaları 1948 Yaz Olimpiyatları'nda 3-6 Ağustos 1948 tarihlerinde Earls Court Exhibition Centre'de yapıldı.
Monica Macovei
Yolsuzlukla Mücadele Reformları
Macovei, büyük çaplı yolsuzluk davalarını, Parlamento Üyeleri'ni ve diğer üst düzey yetkililerin dâhil olduğu davaları araştırmak ve kovuşturmak için Ulusal Yolsuzlukla Mücadele Müdürlüğü'nü (UYMM) yeniden faaliyete geçirdi. UYMM önderliğinde, komünizm sonrası Romanya tarihindeki bir yolsuzluk davasında kovuşturma ile karşı karşıya kalan, Temsilciler Meclisi'nin en yüksek düzey yetkilisini ve eski başbakan olan Adrian Năstase aleyhinde bir iddianame yayımlanması sonucunda savcılık, Dan Morar'ı atadı. Ocak 2007'ye kadar UYMM, sekiz milletvekili, iki bakan, dokuz hâkim ve savcı ve 70-80 polis ve gümrük memuru hakkında suçlamada bulundu.
1948 Yaz Olimpiyatları'nda güreş - Erkekler grekoromen 67 kg
Format
Yarışmacılar, beş ceza puanı elde ettikleri vakit elenmekteydi:
Beatriz Yamamoto Cázarez
Beatriz Eugenia Yamamoto Cázarez (d. 22 Eylül 1957 -ö. 8 Şubat 2021), Meksikalı kadın siyasetçi.
Ölümü
Cázarez 8 Şubat 2021'de COVID-19 ile enfekte olarak León, Guanajuato, Meksika'da 63 yaşında öldü.
1. Paraşüt Ordusu (Wehrmacht)
1. Paraşüt Ordusu (Almanca: 1. Fallschirm-Armee) 2. Dünya Savaşı sırasında bir Luftwaffe ordusuydu. Eylül 1944'te 30.000 personelden oluşacak şekilde kuruldu.
Tarihçe
Ordu'nun ilk komutanı Wehrmacht'ın öncü hava indirme generali Generaloberst Kurt Student'ti. Market Garden Harekâtı esnasında Student'in birlikleri, Müttefik kuvvetlerin Hollanda'nın güneyine olan ilerleyişini geciktirdi. Birimin 30.000 askeri o vakit Almanya'da muharebeye hazır tek yedek kuvvetti. Fakat ordu personelinin yalnızca bir kısmı paraşütçülerden oluşuyordu. Student'in Doğu Cephesi'ne sevk edilmesiyle birlikte 18 Kasım 1944'te 1. Paraşüt Ordusu'nun komutası Reichswald Muharebesi'nde 1. Kanada Ordusu'nu karşılayacak olan General der Fallschirmtruppe Alfred Schlemm'e geçti. 1. Kanada Ordusu ve Korgeneral William Hood Simpson'ın komutasında bulunan 9. Amerikan Ordusu, Schlemm'in kuvvetlerini Wesel'in karşısında, Ren Nehri'nin sol yakasındaki küçük bir köprübaşına sıkıştırdı. 10 Mart 1945'te 1. Paraşütçü Ordusu'nun arka birlikleri köprübaşını tahliye etti ve gerilerindeki köprüyü yok etti. 11 gün sonra, 20 Mart 1945'te Schlemm, Haltern'deki kumandanlığında bir hava saldırısı sonucu yaralandı ve komuta General der Infanterie Günther Blumentritt'e geçti. Varsity Harekâtı'ndan önce 1. Paraşüt Ordusu, nehir boyunca konuşlandırılmış 3 kolorduya sahipti:
Bu teşkillerden 2. Paraşüt Kolordusu ve 86. Kolordu Müttefik paraşüt kuvvetlerin olası iniş bölgelerinden geçen ortak bir sınıra sahipti, bu da her bir kolordunun öncü teşkilinin, bunlar 7. Paraşüt Tümeni ve 84. Piyade Tümeni oluyordu, hava indirme taarruzunu karşılayacağı anlamına geliyordu. Ren Nehri'ne çekilişlerinin ardından her iki tümen de güçten düşmüş vaziyetteydi ve mevcutları 4.000 personeli geçmiyor, 84. Piyade Tümeni yalnızca 50 kadar topçu bataryasıyla destekleniyordu. Savaşın son günlerinde komuta bir kez daha Student'e geçti ve en son Erich Straube'ye geçti.
Mustafa Çağlar
Mustafa Çağlar, Türk şarkıcı ve besteci.
Yaşamı
1910 yılında Midilli Adası’nın Kapya köyünde doğdu. Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi ile ailesiyle Türkiye’ye göçerek Ayvalık’a yerleşti. Refik Fersan, Kemal Niyazi Seyhun ile Münir Nureddin Selçuk’dan müzik dersi aldı. Şarkı, türkü, gazel olarak pek çok plâk doldurmuştur. 27 Ocak 1961 tarihinde İstanbul’da öldü.
Selahaddin el-Bitar
Selahaddin el-Bitar (1 Ocak 1912 – 21 Temmuz 1980), 1940'ların başında Mişel Eflak ile birlikte Arap Baas Partisini kuran Suriyeli politikacı. 1930'ların başında Paris'te Eflak ile birlikte öğrenci olarak, ikisi milliyetçilik ve sosyalizmin yönlerini birleştiren bir doktrin formüle etti. Bitar daha sonra Suriye'deki birkaç Baasçı hükûmette başbakan olarak görev yaptı, ancak parti daha radikal hale geldikçe partiden yabancılaştı. 1966'da ülkeden kaçtı, çoğunlukla Avrupa'da yaşadı ve 1980'de suikaste uğrayana kadar siyasi olarak aktif kaldı.
Erken yaşamı
Tarihçi Hanna Batatu'ya göre Bitar, 1912'de Şam'ın Meydan bölgesinde doğdu; oldukça varlıklı bir Sünni Müslüman tahıl tüccarının oğluydu. Ailesi dindardı ve son zamanlardaki atalarının çoğu ilçe camilerinde ulema ve vaizdi. Bitar muhafazakar bir aile ortamında büyüdü ve orta öğrenimini Mekteb Enbarda almadan önce Müslüman bir ilkokuluna gitti. Meydan, 1925'teki Büyük Suriye Devrimi'nde Fransa'ya - o zamanlar Suriye'nin mandatörüydü - karşı öncü bir rol oynadığı için zamanın siyasi iniş çıkışlarına maruz kaldı. İlçe ağır bombardımana tutuldu, ciddi can kaybı ve maddi hasar meydana geldi.
Erken siyasi yaşamı
Sonraki iki yıl boyunca Bitar, Eflak ve diğer ortaklar, al-Tali'a (öncü) başlıklı bir derleme yayınladı. Batatu'ya göre, bu yayın ulusal sorunlardan çok toplumsal sorunlarla ilgilendi. Bitar ve Eflak'ın siyasi duruşu, Şam'daki diğer siyasi gruplardan çok Suriye Komünist Partisine yakındı. Fransa'da Halk Cephesi hükûmetinin iktidara gelmesinden sonra 1936'da Komünistlerle birlikte hayal kırıklığına uğradılar. Fransız Komünist Partisi artık hükûmetin bir parçası olmasına rağmen, Fransa'nın sömürgelerine yaklaşımı neredeyse hiç değişmedi. Bitar ve Eflak, Suriye partisinin bu koşullardaki duruşundan memnun değildi.
1939'da Eflak ve Bitar, küçük bir öğrenci takipçisi topladılar ve 1941'de el-iḥyâʾü'l-ʿarabî - "Arap Dirilişi" - başlığını kullanarak Fransız yönetimine karşı kışkırtıcı broşürler yayınladılar. Aynı anlama gelen el-baʿs̱ü'l-ʿarabî adının ilk kullanımları bir süre sonra geldi; Suriye'nin kuzeybatısındaki İskanderun vilayetinden, memleketinin Türkiye tarafından ilhak edilmesinin ardından Şam'a gelen milliyetçi bir aktivist olan Zeki el-Arsuzi tarafından zaten kabul edilmişti.
24 Ekim 1942'de hem Bitar hem de Eflak, tam zamanlı siyaset yapmak için öğretim görevlerinden istifa ettiler. Yavaş yavaş taraftar kazandılar ve 1945'te Arap Baas Hareketinin ilk seçilmiş bürosu, her ikisi de dahil olmak üzere kuruldu. Ertesi yıl, Vahib el-Ganim liderliğindeki Arsuzi'nin eski destekçilerinin çoğunun katılmasıyla örgüt birçok yeni üye kazandı.
Baas Partisi liderliği
1947'de Şam'da yapılan birinci parti kongresinde; Bitar genel sekreter seçildi. Eflak bazen 'duayen' olarak da tercüme edilen pozisyonu aldı; bu da onu kongrede kabul edilen anayasaya göre örgüt içinde geniş yetkilere sahip partinin etkin lideri yaptı. 1952'de Suriye'nin askeri lideri Edib Çiçekli tüm siyasi partileri yasakladı. Bitar ve Eflak, komşu ülke Lübnan'a sığınarak, yakın zamanda Arap Sosyalist Partisini kuran ve Suriye'nin merkezindeki Hama bölgesinin köylüleri arasında hatırı sayılır bir takipçi kitlesi olan deneyimli bir politikacı olan Ekrem el-Havrani ile temasa geçtiler. Üç politikacı, partilerini birleştirmeye karar verdiler ve 1954'te Çiçekli'nin devrilmesinde işbirliği yaptılar. Ardından yapılan bir kongrede iki partinin Arap Sosyalist Baas Partisi adı altında birleşmesini onaylandı. Bitar ve Eflak'ın partisinin kuralları ve anayasası değişmeden kabul edildi. Üçü de partinin yeni Ulusal Komutanlığına seçildi ve Hevrani'nin bir destekçisi oldu.
Güç politikası: 1954–1958
Çiçekli'nin devrilmesinin ardından Suriye'de, beş yıl sonra ilk demokratik seçimler yapıldı. Bitar, Baas'ın en amansız ideolojik düşmanlarından biri olan Suriye Sosyal Milliyetçi Partisinin genel sekreterini yenerek Şam'dan milletvekili seçildi. 1956'da dışişleri bakanı oldu ve 1958'e kadar bu görevde kaldı. Diğer Baasçılarla birlikte Suriye'nin Nasır'ın Mısır'ı ile birleştirilmesinden yana hareket etti.
Birleşik Arap Cumhuriyeti ve fetret dönemi: 1958–1963
23-24 Aralık 1959'da Bitar ve Havrani (BAC Başkan Yardımcısı ve merkezi Adalet Bakanı), Mustafa Hamdun (Suriye bölgesel Tarım ve Tarım Reformu Bakanı) ve Abdulgani Kannut (Suriye bölgesel sosyal işler ve çalışma bakanı) ve BAC bürokrasisi içinde çalışan Baas Partisi Suriye Bölgesel Şubesi'nin tüm eski üyeleri görevlerinden istifa ettiler. İstifa kamuoyuna duyuruldu ve aralık ayında kabul edildi. Beşinci Suriye bölge bakanı, Ekonomi Bakanı ve Suriye Yürütme Konseyi (Suriye bölgesel hükûmeti) üyesi Halil el-Hallas Ocak 1960'ta istifa etti. Suriyeliler toplu halde istifa etmeye başladılar ve Ağustos 1960'a kadar, BAC'nin resmi karar alma organlarında sadece üç Suriyeli kaldı. Suriye'nin katılımının olmaması, Eylül ayında beş yeni Suriye kabine üyesinin atanmasıyla "düzeltildi", ancak her Suriye merkezi kabine üyesi için iki Mısırlı oranı 1961'e kadar tutuldu. Aralık 1959'dan itibaren Bitar ve Baas Partisi, BAC'ye ve onun siyasi yapısına karşı çıkmaya başladı. Bitar, Mısır ve Suriye arasında fiili bir birlik olarak BAC'yi fesheden 28 Eylül 1961 darbesini destekledi.
2 Ekim 1961 tarihinde Bitar, Hevrani ve 14 diğer politikacı çoğunlukla muhafazakarlar  bir manifesto imzaladı. İki ay sonra Bitar benzer bir belgeyi olan Ayrılıkçı Rejim Ulusal Şartı'nı imzaladı. Bu belgelerin her ikisini de imzalaması, 1963'te Mısır, Irak ve Suriye arasındaki Birlik Müzakerelerinde, Arap yanlısı milliyetçi referanslardan yoksun olduğunun kanıtı olarak aleyhine kullanıldı. Bitar'ın el yazısıyla kaleme aldığı manifesto, Nasır'ın "Arap milliyetçiliği fikrini" çarpıttığını ve onu Suriye'deki "siyasi ve demokratik hayatı" boğmakla suçladığını belirtti. Daha sonra popüler eleştirilere maruz kalan Bitar, 2 Ekim bildirgesinden imzasını geri çekti, ancak hasarı önlemek için çok geçti. Birkaç üye, vahşi oportünizmini öne sürerek, Bitar'ı partiden atması için Eflak'a çağrıda bulundu. BAC'nin dağılmasından sonra Bitar, 8 Mart 1963 Suriye darbesine kadar Baas Partisinin yeniden yapılandırılmış Suriye Bölge Şubesine katılmadı. Bu nedenle Eflak, Baas Partisi'nin tartışmasız lideri oldu.
Birinci kabine: 9 Mart – 11 Mayıs 1963
Bitar'ın ilk kabinesi, 1963 Suriye darbesinin ardından 9 Mart 1963'te Ulusal Devrim Komutanlığı Konseyi (UDKK) tarafından atandı. Yirmi kabine üyesinin dokuzu Baasçıydı. savunma bakanlığı hariç - bağımsız Nasırcı General Muhammed es-Sufi'ye verildi - tüm hayati bakanlıklar Baasçılarla verildi. Baasçı-Nasırcı koalisyon hükûmeti istikrarsızdı ve herhangi bir bağlılıktan ziyade güç siyasetine dayanıyordu. Bitar ve Eflak, Suriye halkı arasında popüler bir meşruiyet kazanmaya çalıştılar ve koalisyon hükûmetini, Suriye'de hâlâ popüler olan Nasır'ın nimetlerini kazanmanın bir yolu olarak gördüler. Birçok üye, Baas'ı Suriye odaklı bir partiye dönüştürmek istedi ve Nasır'ın Suriye'ye karşı tavrını umursamadı. Bu hizip daha sonra "Bölgeciler" ("Kutriyyin") olarak tanındı. Bitar ayrıca dışişleri bakanı olarak atandı. Mart-Nisan 1963'teki Mısır-Suriye-Irak birlik müzakerelerinde Suriye'yi temsil etti. Bitar ve Eflak'ın katıldığı 19 Mart'a kadar süren müzakerelerin ilk turunda Baas Partisi, ekonomi bakanı Abdulkerim Zuhur tarafından temsil edildi. Nasır, müzakereler sırasında onlara kötü davrandı ve Bitar ile Eflak, Bölgeselcilerin konumuna daha da yaklaştı. Nasır, ancak Baas Partisi Suriye'deki Nasırcılara Baasçıların yapmayı reddettiği tavizler verirse müzakerelere devam edecekti. Birleşik Arap Cephesi'nin Nasırcı kabine üyeleri, başbakan yardımcısı ve Adalet Bakanı Nihad el-Kasım ve Maliye Bakanı Abdülvehhab Havmad, Baas Partisi'nin tutumunu protesto etmek için istifa etti. Suriye'de hem Baasçı hem de Nasırcı güçlerin propaganda kampanyaları başladı. Bitar ve UDKK başkanı Luay el-Attasi Nasırcıları sert bir şekilde azarladı.
Baas Partisi, 28 Nisan ve 2 Mayıs tarihleri arasında birkaç Mısır yanlısı subayı ordudan tasfiye etti. 17 Nisan tarihli Federal Birlik Anlaşması'nın imzalanmasından sonra, Nasırcılar siyasi sistemde kendileri için daha fazla güç talep ettiler. Her iki taraf da güç paylaşımına karşıydı, ancak Nasırcılar, Suriye üzerindeki kontrol mücadelelerini sona erdiren subay destekçilerinin tasfiyesinin ardından manevra kabiliyetini yitirdiler. Askeri Komite, Nasır ve Nasırcılarla devam eden müzakerelere kesinlikle karşıydı ve tasfiye sırasında Eflak ve Bitar onlardan vazgeçmiştiler.
Nasır ile müzakereler sona erdikten sonra Suriye hükûmeti, müzakerelerin devam ettiği yanılsamasını sürdürmeye çalıştı. 2 Mayıs'ta Bitar hükûmeti, tüm Suriye bankalarının kamulaştırılması çağrısında bulunan bir kararname yayınladı. Tarihçi Itamar Rabinovich'e göre, bu muhtemelen devlete ait bir ekonomi kurmanın ilk adımı değildi. Rabinovich, bu hareketin Mısırlıları ve Nasırlıları aldatmaya yönelik olduğunu söyledi; Nasır daha önce Bitar'a devrimci değişimin ilk adımının bankacılık sektörünün millileştirilmesi olduğunu söylemişti. Bitar'ın o zamanki politika açıklamaları ılımlıydı ve 2 Mayıs kararnamesini açıklamadı, ancak planlama bakanı Zuhur, kararnamenin nedeninin bankaların çok güçlü olması, insanları sömürmesi ve siyasi sistem içinde çok güçlü bir etkiye sahip olması olduğunu belirtti.
Mısır yanlısı subayların tasfiyesi, 25 Mart'ta istifa eden Nasırcı kabine üyelerinin 6 Mayıs'ta ikinci kez kamuya istifalarını sunmalarına yol açtı. Nasırcılar tüm taleplerinin karşılanması halinde istifalarını geri çekeceklerini söylediler. Çok geçmeden Şam'da şiddetli bir gösteri meydana geldi. Gösteri, İçişleri bakanı Emin el-Hafız tarafından şiddetle bastırıldı. Kısa ömürlü Baasçı-Nasırcı koalisyon hükûmeti 11 Mayıs'ta feshedildi ve 13 Mayıs'ta Bitar ikinci kabinesini sundu.
İkinci kabine: 13 Mayıs – 4 Ağustos 1963
Bitar'ın ikinci kabinesi büyük ölçüde Baasçılardan ve bağımsızlardan oluşuyordu, ancak Nasırcılarla olası bir uzlaşma için altı bakanlık portföyü boş bırakıldı. Hafız başbakan yardımcılığına atandı ve aynı zamanda içişleri bakanı olarak devam etti. Birlikçi Baas yetkilileri örneğin Zuhur, Cemal el-Etâsî ve Sami Durubi  Bitar'ın ikinci kabinesine dahil edilmedi. Bağımsız General Hasan Haddad, Zuhur'un planlama bakanlığı görevini devraldı ve bağımsız genelkurmay başkanı Ziyad el-Hariri, savunma bakanı olarak atandı. Bitar'ın ikinci kabinesinin oluşumu ile Mısır-Suriye ilişkilerinde yeni bir aşamaya başlandı; Mısır hükûmeti, Bitar'ın kabinesinin "Birlik devletine haksız bir darbe" olduğunu belirtti. Suriye medyası ve basını benzer haberler yaptı, ancak tebliğleri Nasır ile Mısır hükûmeti içindeki "yetersiz" insanlar arasında net bir ayrım yaptı.
18 Temmuz'da Nasırcı bir subay olan Casim Elvan, Baasçılara karşı bir darbe başlattı. Darbe başarısız oldu, ancak Baasçıların darbeyi şiddetle bastırması tartışmalıydı 20 şüpheli komplocu derhal idam edildi. Başkan Attasi 27 Temmuz'da görevinden alındı ve yerine Hafız getirildi; Rabinovich'e göre, Baasçılar, başarısız 18 Temmuz darbesinden sonra bağımsız bir kuklaya sahip olmanın gereksiz olduğunu düşündüler. Elvan'ın darbe girişimi ve Attasi'nin görevinden indirilmesi Mısır-Suriye ilişkilerini etkiledi. Nasır'ın Devrim Günü konuşmasının geleneksel tarihi olan 22 Temmuz'da Nasır, Mısır'ın Federal Birlik Anlaşması'ndan çekildiğini belirterek, çekilmeden Baasçıları sorumlu tuttu. Baas'ı dinsiz ve sapkın olmakla suçladı; sonuncusu özellikle etkiliydi çünkü birçok Suriyeli Müslüman, Baas Partisi'nin laikliği açıkça benimsemesini ve birçok parti yetkilisinin Hristiyan olması veya heterodoks Müslüman mezheplerine mensup olması gerçeğini horgörüyordu. Darbe girişiminden sonra düzen yeniden sağlandığında, Bitar kabinesini feshetti ve 4 Ağustos'ta yeni bir kabine atadı.
Üçüncü kabine: 4 Ağustos – 11 Kasım 1963
İkinci kabinesinin aksine, Nasırcılarla olası bir yeniden konaklama için boş portföy bırakılmadı. Kabine, hükûmete geniş halk desteğini göstermek için getirilen Baasçılar ve sendikacı bağımsızlardan oluşuyordu. Hafız kabineden ayrıldı ve Nureddin el-Attasi tarafından içişleri bakanı oldu. Bitar'ın üçüncü kabinesi, Baasçıların hükûmeti kontrol ettiği ilk kabineydi.
Ancak işler Bitar'ın ve Eflak'ın planına göre gitmiyordu. Yeniden oluşturulan parti, politika konularında farklılık gösteren birçok hiziplere bölündü, ancak bunların çoğu Eflak'ın Ulusal Komutanlık Genel Sekreteri olarak görevden alınmasını destekledi. Darbe girişiminden hemen sonra, Eflak ve Bitar temel örgütsel işleri, Suriye Bölgesel Şubesi'nin nihai Bölge Sekreteri olan Hammud eş-Şufi'ye yeniden havale ettiler. Bunu yaparak rakiplerine ivme kazandırıyorlardı. İlk başta bir Eflak destekçisi olduğuna inanılan Şufi, radikal bir Marksistti. Suriye Bölge Komutanlığını kontrol eden Şufi'nin grubu, Eflak ve Bitar'ı devirme mücadelesinde Askeri Komite'nin müttefiki oldu. Eflak ve Bitar, Iraklılardan Ulusal Komutanlık desteğine güvenemezdi; Irak Bölge Şubesi, Ali Salih es-Sadi önderliğinde ani bir radikalleşme yaşamıştı. Irak Bölgesel Şubesi içinde Talib eş-Şibib ve Hazim Cevad tarafından yönetilen ılımlı bir grup, Ulusal Komutanlığı hâlâ destekliyordu.
1. Bölge Kongresi (5 Eylül'de) ve 6. Ulusal Kongre'de (5-23 Ekim 1963), Eflak ve Bitar'ın etkisinin erozyonu belirginleşti. Oldukça örgütlenmemiş Mart Bölge Kongresi'nden farklı olarak, 1. Bölge Kongresi partinin "İç Tüzüğünü" takip etti. 1. Bölge Kongresi seçimleri, Eflak karşıtı sivil gruplar ve Askeri Komite destekçileri lehine yapıldı. 1. Bölge Kongresi'nin doktriner ve siyasi kararları, Eflak karşıtı bir söylemi yansıtıyordu. Bitar, Suriye Bölge Komutanlığına seçilmedi; sekiz koltuğun tamamı, Bölge Sekreteri olarak atanan Şufi'nin destekçilerine gitti. 1. Bölge Kongresi'nde seçilen Suriye delegelerinin çoğunluğu, Eflak karşıtı veya radikal Baasçılardan oluşuyordu.
Bitar ve Eflak da 6. Ulusal Kongre'de seçilemedi. Bitar, Ulusal Komutanlığa seçilmedi ve Suriye ile Irak Bölgesel Şubelerine tahsis edilen dokuz sandalyeden sadece üçü ılımlılar tarafından kazanıldı. Çıkış Noktaları, Baasçı düşüncede radikal bir değişikliği işaret eden kongre tarafından onaylandı. Arap birliği, partinin birincil ideolojik odak noktası olarak, sosyalizmin Arap yolu olarak adlandırılan Marksist esinli bir sosyalizm tanımıyla değiştirildi. 1. Bölge Kongresi'nde gördüğü küçük düşmesinin ardından Başbakanlık görevinden istifa ettiği bildirilen Bitar, istifasını 6. Ulusal Kongre sonrasına ertelemek zorunda kaldı. Bitar'ın üçüncü kabinesi 11 Kasım'da feshedildi ve Hafız 12 Kasım'da başbakan oldu.
İkinci dönem: 1964
Bitar, 1964 Hama İsyanı'nın ardından yeniden başbakan olarak atandı, ancak buna rağmen, Eflakçılar ile Askeri Komite-Bölgesel ittifak arasındaki güç dengesi değişmedi. John Devlin'e göre, Hafız başbakanlıktan istifa etti çünkü Askeri Komite "halkın gözünün önünde olmamasının daha iyi olduğuna" inanıyordu, Devlin bunun Bitar'ın kabinesinde önde gelen Askeri Komite müdavimleri veya Bölgeciler içermemesinin nedeni olduğunu söyledi. Kabine üyelerinin çoğunluğu, enformasyon bakanı olarak parti ideologu Abdullah Abduldaim ve içişleri bakanı olarak Fahmi Aşuri de dahil olmak üzere Eflakçılardı.
24 Nisan'da Suriye için geçici bir anayasa sunuldu. Asıl yürütme yetkisinin yeni kurulan Cumhurbaşkanlığı Konseyi'ne verileceği belirtildi. Başkanlık Konseyi'nin oluşumuna, Devlin'in "UDKK'nin başka bir adı olduğunu" söylediği Ulusal Devrim Konseyi (UDK) karar verecekti. UDK teoride devletin en üst yürütme ve yasama organıyken UDK, yetkilerinin çoğunu Başkanlık Konseyine devretti. Mayıs 1964'te Başkanlık Konseyi, Başkan olarak Hafız,Başkan Yardımcısı olarak Umram; Bitar, Nureddin el-Attassi ve Mansur el-Atraş'tan oluşuyordu. Başkanlık Konseyi'nin bileşimi, üç büyük grup arasındaki güç dengesini Bitar'ın kabinesinden daha doğru bir şekilde gösterdi. Hafız, Ümran ve Nureddin el-Attasi Askeri Komite-Bölgeci müdavimleriyken; Bitar ve Atraş eski Eflakçılardı. Bitar, Başkanlık Konseyi'nin Ulusal Komutanlık veya Suriye Bölge Komutanlığı üyesi olmayan tek üyesiydi.
Bitar'ın kabinesi Başkanlık Konseyi tarafından kendisine verilen sınırlar dahilinde  halkın Baas Partisi'ne olan güvenini yeniden kazanmaya çalıştı. Hükûmetinin politikalarının bir özetinde Bitar, bunun "özgürlük, güvenlik, eşit fırsatlar sağlayacağını ve bireysel özgürlükler ile kamu özgürlüklerine saygıyı koruyacağını" söyledi. 27 Mayıs'ta Başkanlık Konseyi, Bitar'ın politikalarına desteğini açıkladı ve Suriye toplumundaki gerici ve istenmeyen unsurları eğiterek ifade özgürlüğünü sağlamaya çalışacağını söyledi. Bitar, kamusal ortamı biraz yumuşattı; hükûmeti Haziran ayında 180 siyasi tutukluyu serbest bıraktı. Söylenene göre siyasi tutukluları serbest bırakmaya karar verenin Bitar değil, Hafız'dı. Sendikaların devletten bağımsızlığını sağlayan Geçici Anayasa, hükûmetin otoriter yapısını değiştirmedi; Kabine, Suriye Bölge Komutanlığı veya Askeri Komite, Halid el-Hakim'i Sendikalar Genel Federasyonu'nun (SGF) başkanlığı görevinden alan bir kararname yayınladı. Hakim, Şufi ve Sadi'yi destekleyen radikal Baasçıların SGF'de toplanıp toplantılar düzenlemesine izin verdiği için görevden alındı.
Bitar, 3 Ekim'de görevden istifa etti çünkü Devlin'e göre "bir anayasa yayınlamanın, gerilimleri azaltmanın ve görevde kalmanın ötesinde pek çok şey başaramadı." İstifadan kısa bir süre sonra Bitar ve Atraş Başkanlık Konseyi koltuklarını da kaybetti. Koltukları Askeri Komite - Rejyonalist müdavimleri Salah Cedid ve Hafız ile değiştirildi. Ulusal Komutanlık, ordunun devlet üzerindeki egemenliğinden memnun değildi ve üyeleri, kendi kendini sürgüne gönderen Eflak'ı Suriye'ye dönmeye ikna etti.
Üçüncü dönem: 1966
Bu arada Askeri Komite içinde Hafız ve Cedid arasında bir güç mücadelesi başladı. Ulusal Komutanlık, ikisi arasında bir uzlaşma sağladı ve bu durum Yusuf Zuayyin liderliğindeki yeni bir hükûmetin kurulmasına ve olağanüstü bir Bölgesel Kongre'ye yol açtı. Çatışmada her iki tarafı da desteklediğinin görünmesini istemeyen Razzaz, Bölge Komutanlığı üyeliğini genişletmeye karar verdi. Razzaz, Askeri Komite'nin bazı eski muhafız üyelerini Bölge Komutanlığı'na dahil etmesini istedi; Eflak ve Bitar, Bitar da dahil olmak üzere on altı üyeden dokuzunun "pan-Arap bakış açısına sahip" üyeler olmasını istedi. Askeri Komite, Eflak'ın ve Bitar'ın talebine, Bölge Komutanlığına eski muhafız bağlantılı üyeler atayarak yanıt verdi; Hafız yeniden Bölge Sekreteri seçildi ve Cedid Bölge Sekreter Yardımcısı seçildi.
Bu zamana kadar Bitar, Ümran ile görüşmelere başlamıştı, bu görüşmeler Ümran ve Hafız'ın Askeri Komite ve müttefiklerine karşı partinin savunucuları olarak hareket edeceği anlayışıyla sonuçlandı. Bitar bu tartışmalar hakkında Ulusal Komutanlığı bilgilendirdi. Ulusal Komutanlığı dehşete düşürecek şekilde, Bölge Komutanlığı ekim ve kasım aylarında birkaç Alevi ve Dürzi'yi üst düzey görevlere atayarak ve Şam, Hama, Halep ve diğer şehirlerde yeni vilayet valileri atayarak Cedid'in silahlı kuvvetler içindeki konumunu güçlendirdi. Cedid'in ve Askeri Komite'nin gücü arttıkça, Ulusal Komutanlığın emriyle Eflak, Bitar, Hafız, Şibli el-Eysami ve Ali Ganam Bölge Komutanlığı'nın kapatılmasını desteklemeye başladılar. Bu tartışmalar 8 Aralık'tan 20 Aralık 1965'e kadar sürdü; Razzaz, Atraş, Cibran Mecdalini ve Ali Halil, siyasi durum göz önüne alındığında, Bölge Komutanlığının dağıtılmasının Ulusal Komutanlığın hiçbir şekilde lehine olmayacağını savundu. Gruplar bir anlaşmaya varmadan önce, Cedid'e bağlı güçler 20 Aralık'ta Humus'taki ordu tugayının kontrolünü ele geçirdi. Bu tür bir yetki suistimali karşısında, 22 Aralık'ta Ulusal Komutanlık, Bölge Komutanlığını feshederek tüm Milli Komutanlık üyelerini Bitar'ın da aralarında bulunduğu beş eski muhafız üyesini içeren bir Yüksek Komutaya atadı ve bölgecilere beş yer ayrıldı fakat bölgeciler teklifi kabul etmediler. Ulusal Komutanlığın emirlerine yanıt olarak, Zu'ayyin hükûmeti ve Başkanlık Konseyi'nin tüm bölgeci üyeleri istifa etti.
Sürgün ve ölüm
Partinin diğer kesimlerinin üyeleri kaçtı; Bitar ve partinin tarihi liderliğinin diğer üyeleri yakalanarak bir hükûmet misafirhanesinde gözaltına alındı. Yeni hükûmet o yılın ağustos ayında bir tasfiye başlattığında, Bitar kurtuldu ve Beyrut'a kaçtı.
Bitar, 1970 yılında iktidara gelen Devlet Başkanı Hafız Esad tarafından 1978 yılında affedildi. Bitar kısa süreliğine Şam'a döndü fakat Esad'la uzlaşamadı. Esad'la olan görüşmesi anlaşma olmadan sona erdikten kısa bir süre sonra Bitar, Paris'teki sürgününden Suriye hükûmetine karşı bir basın kampanyası başlattı. Al-Ihiyyaa al-Arabi adını verdiği yeni bir dergide kendisi ve Eflak'ın neredeyse kırk yıl önce benimsedikleri ismin yankısıyla Esad'a saldırdı. Ayrıca Bağdat'taki Suriyeli muhalif isimlerle de temas halinde olduğu söylendi.
21 Temmuz 1980'de Bitar Paris'te vurularak öldürüldü. O sabah, al-Ihiyyaa al-Arabi'nin Avenue Hoche'deki ofisinden bir gazeteciyle görüşmek için bir telefon aldı. Ofisine girmek için asansörden çıkarken, suikastçı kafasının arkasına iki el ateş etti. Katilin kimliği hiçbir zaman keşfedilmedi, ancak suikast emrini Esad'ın verdiği rapor edildi. O sıralarda Bitar, Fransa'daki yerel makamlara posta ve telefon yoluyla ölüm tehditleri aldığını bildirmişti. Hareketlerini kısıtlayarak kişisel önlemler almıştı.
Suikast sırasında Bitar, Güney Yemen tarafından verilen diplomatik bir pasaport taşıyordu.
Kitapları
Yazıları şunlardır:
İzmir'de 1955 Türkiye yerel seçimleri
13 Kasım 1955 Yerel Seçimleri'nde İzmir Belediyesi ile 16 ilçenin ve 18 beldenin belediye başkanlarının belirlenmesi için belediye meclis üyelerinin seçimi yapılmıştır. Seçimden sonra toplanan İzmir Belediye Meclisi, Enver Dündar Başar'ı belediye başkanı olarak seçmiştir.
Seçimlere katılım oranı; Kızılbahçe'de %63, Urla'da %62, Kiraz'da %58, Bayındır'da %51 ve Seferihisar'da %37 ve Poyracık'ta %26 olarak gerçekleşmiştir.
İzmir Belediyesi
! align="center" colspan="3" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="3" | Toplam ! align="center" colspan="3" | Katılım oranı
Nanay dili
Nanayca, ağırlıklı olarak Rusya ve Çin'de konuşulan bir Güneydoğu Tunguz dilidir.
Sadık Kakaç
Sadık Kakaç (d. 1 Ekim 1932, Çorum) Türk bilim insanı, akademisyen ve yazar.
Hayatı
1932 yılında Çorum'da doğdu. Lise'yi Çorum'da okudu. 1955 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği bölümünü bitirdikten sonra, Isı Tekniği Enstütüsü'nde asistanlık yaptı. 1959 ve 1960 yıllarında ABD’den Eisenhower Bursu alarak MIT'de Makine ve Nükleer Enerji Mühendisliği bölümlerinde yüksek lisans okudu. 1960 yılında Türkiye'ye dönerek ODTÜ'nde çalışmaya başladı. 1963 yılında UNESCO bursu alarak doktora çalışmalarına başladı, 1965 yılında İngiltere Manchester Victoria Üniversitesi'nde doktorasını tamamladı. 1976-1978 yılında ODTU Makine Mühendisliği bölümünde bölüm başkanı, 1972-1980 yılları arasında TUBITAK'da Bilim Kurulu üyeliği,1978-1980 yılları arasında Türkiye Atom Enerjisi Kurumu'nda Genel Sekreterlik yaptı. 1980 yılında Miami Üniversitesi'nde ziyaretçi profösör olarak davet edildi. 1982 yılında ise tam zamanlı öğretim elemanı olarak çalışmaya başladı. 1990-1998 yılları arasında aynı üniversitede bölüm başkanlığı yaptı. 1998 yılında Romanya'nın Ovidius Üniversitesi,1999 yılında ise Fransa'nın Reims Üniversitesi'nden Şeref Doktorası aldı. 1998’de Rusya Federasyonu Bilimler Akademisi Üyesi, 2013’te TÜBA Şeref Üyesi, 2013’te Brezilya Bilimler Akademisi Üyesi ve 2013’te ASME Şeref Üyesi oldu.
2007 yılından beri TOBB Ekonomi ve Teknoloji Üniversitesi'nde öğretim üyesi olarak çalışmaktadır.
Isı Transferi alanında önemli çalışmaları olan Kakaç, 2012 yılında Uluslararası Mühendislik Eğitimi ve Araştırma Teşkilatı (INEER), Mühendislik Eğitimi ve Araştırmada Liderlik Ödülü'nü kazandı. Isı ve kütle transferi bilimine katkıları nedeniyle 2014 Luikov Madalyası verildi. 2019 yılında Çin'in Jiaotong Üniversitesi, Kakaç'ı, Çin’de bilimin gelişmesine yaptığı katkılar ve özellikle iki fazlı akımlar ve ısı transferi, termofizik, yakıt pilleri modelleme, mikro ısı transferi konularındaki çalışmaları nedeniyle Şeref Profösörü ilan etti.
Isı transferi alanında çeşitli üniversitelerde ders kitabı olarak okutulan kitaplar yazdı, Akışkanlar Mekaniği'nde, araştırmacıların kullandığı bir parametreyi formüle etti ve bu parametreye Kakaç Sayısı adı verildi.
2019 yılında TÜBA Bilimi Aydınlatanlar serisine konuk olarak hayatını anlattı.
Fernando Peyroteo
Fernando Baptista de Seixas Peyroteo de Vasconcelos (10 Mart 1918 - 28 Kasım 1978), forvet pozisyonunda görev yapmış Portekizli eski millî futbolcudur. Prodfesyonel kariyerinin tamamını Sporting'de geçiren Peyroteo, çıktığı maçlarda 544 gol attı, 11 şampiyonluk kazandı ve altı kez ülkesinin en golcü futbolcusu oldu.
Kulüp
Sporting
Çoruh'ta 1955 Türkiye yerel seçimleri
3 Eylül 1950 Yerel Seçimleri'nde Çoruh Belediyesi ile 6 ilçenin ve bir beldenin belediye başkanlarının belirlenmesi için belediye meclis üyelerinin seçimi yapılmıştır. İl genelindeki tüm seçim merkezlerinde DP adayları kazanmıştır. Seçimden sonra toplanan Çoruh Belediye Meclisi, Ömer Özgün'ü belediye başkanı olarak seçmiştir.
1997 FA Charity Shield
1997 FA Charity Shield, İngiltere'de futbolun yönetim organı olan Futbol Federasyonu (FA) tarafından desteklenen hayır kurumlarına para toplamak amacıyla düzenlenen yıllık futbol yarışması Charity Shield'in 75. organizasyonudur.
Maç 3 Ağustos 1997'de, 1996-97 FA Premier League şampiyonu Manchester United ile 1996-97 FA Cup kazananı Chelsea arasında, Londra'daki Wembley Stadyumu'nda oynandı. Normal süresi 1-1 eşitlikle biten maçı, United penaltılar sonucunda 4-2 kazandı.
Nenad Bjelica
Kulüp kariyeri
Osijek'te doğan Bjelica, 1989-90 sezonunda yerel bir kulüp olan Metalac Olt'ta oynamaya başladı. Kısa sürede NK Osijek'e transfer oldu ve İspanya'ya gitmeden önce burada neredeyse dört sezon geçirdi.
Bjelica dört yıl boyunca Albacete Balompié'de oynadı ve bu süre zarfında takım 1994-95 sezonunda Copa del Rey'de yarı finale kadar yükseldi. 1996 yılında Real Betis'e transfer oldu ve 1996-97 sezonunda ikinci olan takımda yer aldı. Bir sonraki sezonu Las Palmas'ta geçiren Bjelica, bir yıl sonra Real Betis'e geri döndü. Sakatlıklar nedeniyle bu dönemde çok az maç oynadı ve 1999'un sonuna kadar Las Palmas'ta bir sezon daha geçirdi.
Bjelica daha sonra iki sezonluğuna Osijek'e döndü ve formunu geri kazanarak UEFA Kupası'nın üç aşamasında da takımıyla birlikte oynadı. Daha sonra 2000 yılında 1. FC Kaiserslautern'e transfer oldu ve 2004 yılında üst düzey futbolu bırakana kadar burada dört sezon geçirdi. Bjelica 2004-05 sezonunda VfB Admira Wacker Mödling takımında oynadı. Daha sonra, 30 Haziran 2008'de emekli olmadan önce İkinci Lig'de Avusturya kulübü FC Kärnten için oynadı.
Millî takım kariyeri
Bjelica, Hırvatistan formasıyla ilk maçına Şubat 2001'de Avusturya'ya karşı oynanan bir hazırlık maçında çıktı ve toplam 9 kez millî oldu ve gol atamadı. Son uluslararası maçı, Haziran 2004'te Portekiz'de Fransa'ya karşı oynanan Avrupa Şampiyonası maçıydı. O yıl takımdan emekli oldu, aynı zamanda teknik direktör Otto Barić de değiştirildi.
Teknik direktörlük kariyeri
Bjelica, teknik direktörlük kariyerine 15 Eylül 2007'de FC Kärnten'de futbolcu-antrenör olarak başladı. Oyunculuk kariyerini sonlandırdıktan sadece bir gün sonra, 1 Temmuz 2008'de tam bir menajerlik sözleşmesi imzaladı.
Bjelica, Mart-Aralık 2009 tarihleri arasında Lustenau 07'de, Mayıs 2010-Haziran 2013 tarihleri arasında Wolfsberger AC kulübünde teknik direktörlük yaptı. Bjelica, 17 Haziran 2013 tarihinde Austria Wien'in yeni teknik direktörü oldu. Kulüple birlikte 2013-14 UEFA Şampiyonlar Ligi grup aşamasına katılmaya hak kazanarak son eleme turunda Hırvatistan şampiyonu Dinamo Zagreb'i mağlup etti. Bjelica 16 Şubat 2014 tarihinde görevden alındı. Austria Wien sezon sonunda UEFA Avrupa Ligi'ne katılmaya hak kazanamadığı için sözleşmesi sona erdi.