cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sanal konsol
Sanal konsol (ya da sanal uçbirim), bilgisayar işlemede ve Unixware, Linux ve BSD gibi bazı işletim sistemlerinde, klavye ve ekran arasında yaratılmış kavramsal bir bağ arayüzüdür. Sistem konsolu kullanıcının birbirinden bağımsız arayüzleri görebilmek için sanal konsolları değiştirmesine olanak sağlayan tek bir konsoldur. Sanal konsollar en az 1980'lerdeki Xenix'e kadar uzanır.
Genel olarak Linuxta, ilk altı konsol Unix kabuğuna giriş istemi sağlayan bir yazı uçbirimine sahiptir. Görsel X Pencere Sistemi yedinci sanal konsolda çalışır. Linuxta, bu değiştirme işlemi Alt tuşu ile bir fonksiyon tuşuna basılarak yapılır—örneğin Alt+F1, 1 numaralı sanal konsola erişimi sağlar. Alt+Sol ok bir önceki sanal konsola ve Alt+Sağ ok da bir sonraki sanal konsola geçişi sağlar. X Pencere Sisteminden başka bir konsola çıkmak için, Ctrl+Alt+fonksiyon tuşu tuş bileşimini kullanmak gerekir. (Bunun yanında kullanıcılar bu öntanımlı tuş bileşimlerini değiştirebilirler.)
Günümüzde çoğu uygulama X Pencere Sistemi içerisinde görsel yerini aldığı ve yazısal programlar uçbirim penceresi içinde çalıştırılabildiği için sanal konsollara duyulan ihtiyaç azalmıştır. Eğer hızlı kullanıcı değiştirme ya da farklı X sunucular üzerinde X programların hatalarını ayıklamak için birden fazla X Pencere Sistemi girişinin paralel çalışması gerekirse, genellikle her X oturumu ayrı bir sanal konsolda çalışır. GNU Ekranı bir yazısal giriş ile farklı yazısal programı değiştirebilir. Bunun yanında FrameBuffer UI, Y Pencere Sistemi ve Fresco gibi görsel arayüzler de kullanılmaktadır.
Sanal konsol arayüzü
Sanal konsollar /dev/tty1, /dev/tty2 gibi özel aygıt dosyaları şeklinde gösterilirler. Buna ek olarak /dev/console, /dev/tty ve /dev/tty0 gibi özel dosyalar da vardır. (vcs ("virtual console screen") ve vcsa ("virtual console screen with attributes") gibi modelleri kullanan aygıtlarla kıyasla;  and   gibi. ) Sanal konsollar ve özellikleri init tarafından okunan /etc/inittab dosyasından değiştirilebilir—örnek olarak bu program, birçok sanal konsol için getty giriş istemi işlemini başlatır. X Pencere Sistemi de bir X görüntü yöneticisi tarafından /etc/inittab dosyasından değiştirilebilir.
Sanal konsollara ulaşmak için kullanılan programlar basit olarak aşağıdakileri içerir:
startx adlı program X Pencere Sistemini yeni bir sanal konsol üzerinde başlatır. Aynı zamanda konsoldan başlatılabilecek LinuxTV ve MPlayer gibi başka görsel programlar da vardır.
Programlar sanal konsollara özel aygıt dosyalarıyla erişebilirler. Yazısal girişte, dosyaya yazma işlemi sanal konsol üzerinde yazı olarak gösterilir. Dosyadan okuma işlemi ise sanal konsola yine yazı olarak çıkar. Diğer yazısal uçbirimler gibi, proramın kullanabileceği özel çıkış serileri, kontrol karakterleri ve  işlevleri(fonksiyonları) da vardır. Daha karmaşık işlemler için programlar konsol ve uçbirim özel ioctl sistem çağrılarını kullanabilir. Çizgesel(grafik) programlar; DirectFB, DRI, SDL ya da daha ilkel SVGALib gibi kütüphaneleri kullanabilirler.
Unix sistemleri
Sun Niagara tabanlı sunucuları Mantıksal Alan ile sanallaştırma yürüterek Kontrol alanından sanal konsol hizmeti alırlar.
Pavel Kazakov
Pavel Nikolayeviç Kazakov (Rus: Павел Николаевич Казаков, 19 Şubat 1928 - 15 Eylül 2012 ), 1974 FIFA Dünya Kupası'nda da görev yapmış olan Sovyet futbol hakemidir.
Abdul Hamid Sebba
Abdul Hamid Sebba (2 Aralık 1934 - 9 Nisan 2021), Brezilyalı hukukçu ve siyasetçi.
Kalmukça
Kalmukça (Kalmıkça, Oyratça olarak da bilinir), Rusya içindeki Kalmukya, Batı Çin ve Batı Moğolistan'da yaşayan Kalmukların konuştuğu dildir. Yaklaşık olarak 160.000 kişi tarafından konuşulur.
Abdul Hamid Sebba
Yaşamı
Hamid Sebba, 2 Aralık 1934 tarihinde Araguari, Minas Gerais, Brezilya'da doğdu. 1996'da Liberal Parti'de başladığı siyasi kariyerini 2001'den 2003 yılına kadar Sosyalist İşçi Partisi'nde sürdürdü. 1995'ten 1998'e ve 1999'dan 2003'e kadar iki dönem Goiás Yasama Meclisi'nde delege olarak görev aldı.
Ice Claw
Ice Claw; David Gilman tarafından yazılan ve 2008 yılında basılan kitap.
Arslantaş, Tomarza
Arslantaş, Kayseri ilinin Tomarza ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Oğuzların ( Türkmenlerin ) Avşar boyundandır.
Mahallenin adı köy sınırları içerisinde bulunan taştan yapılmış aslan heykelinden dolayı verilmiştir. Heykel Kayseri Etnografya müzesinde sergilenmektedir. Mahallenin eski adı Kokarkuyu dur. Mahallenin kuruluş tarihi 1843 yılına dayanır. Osmanlı döneminde Sivas livası (ili) Aziziye (Şimdiki Kayseri/Pınarbaşı) kazasına bağlı iken, Cumhuriyet döneminde Kayseri ili Pınarbaşı ilçesine bağlanmış, daha sonra Tomarza nın ilçe olmasıyla Tomarza ya bağlanmıştır. Avşarların Kocanallı (Kocahallı) boyuna mensupturlar. Kültürel olarak, Kayseri ili Pınarbaşı ve Sarız ilçeleri ile Adana ili Tufanbeyli ilçesi üçgeninde bulunan Avşar Türkmenleri köyleriyle ortak kültür yaşamaktadırlar. Ağız olarak da Orta Asya'dan günümüze gelmiş kelime ve sözcükler bu bölgede hala varlığını sürdürmekte günlük kullanılmaktadır.
Coğrafya
Kayseri il merkezine 96 km, Tomarza ilçesine 45 km, Adana Tufanbeyli ilçesine 35 km. uzaklıktadır.
Çanakpınar, Tomarza
Coğrafya
Kayseri il merkezine 90 km., Tomarza ilçesine 37 km. uzaklıktadır.
Ümmü'l-Kayveyn
Ümmü'l-Kayveyn, Birleşik Arap Emirlikleri'nin Ümmü'l-Kayveyn Emirliği'nin başkenti olan şehir ve belediyedir. Şehir, Şârika ve Resü'l-Hayme kentlerinin arasında Hurü'l-Bidiye Yarımadası'nda yer almaktadır. Şehrin nüfusu 2020 yılı itibarı ile 44.411'dir.
Kentin kıyısı boyunca şehrin dışında mangrovlar bulunmaktadır ve yerel ekonomi büyük ölçüde balıkçılığa dayanmaktadır. Şehir aynı zamanda Ümmü'l-Kayveyn Kalesi'ne ev sahipliği yapmaktadır.
Konya Vilayeti
Konya Vilayeti, bir Osmanlı vilayeti. 1864'te kabul Teşkili Vilayet nizamnamesiyle Karaman Eyaletinin kaldırılmasıyla kurulmuştur. Vilayet, 1919 ile 1921 yılları arasında Konya, Antalya, Isparta ve Burdur bir İtilaf Devleti olan İtalya'nın işgaline uğramıştır. 1923'te Konya Vilayeti, Niğde, Konya, Burdur, Antalya, Isparta ve Karaman (daha sonra) olarak 5 şehre ayrılmıştır.
Sancakları
Vilayetin sancakları.
Bovolone
Bovolone İtalya'nın Veneto bölgesine bağlı Verona ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Mart 2016 tarihi itibarıyla 16,573'tür.
Questidae
Questidae, Clitellata sınıfına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Shy Away
"Shy Away" Amerikan müzik ikilisi Twenty One Pilots tarafından yazılan ve kaydedilen bir şarkı. 7 Nisan 2021 günü plak şirketleri Fueled by Ramen aracılığıyla, yeni çıkacak albümleri Scaled and Icy 'nin ilk teklisi olarak yayınlandı. Klibi Miles&AJ tarafından yönetildi.
Arka plan
Tyler Joseph, grubun solisti ve şarkı yazarı, "Shy Away" şarkısını genç kardeşi için şarkı yazmanın, kaydetmenin, aşamalarını anlatmak için yazdı.
Şarkı COVID-19 pandemisi sırasında uzaktan iletişim yoluyla ve kısıtlı imkanlarla yapıldı.
Klip
Şarkının klibi, Miles Cables ve AJ Favicchio tarafından yönetildi. Klip ikilinin yeni albüm çağını, her albümde değişen grup renklerini gösteriyor. Klipte görünen yeni grup renkleri ise açık mavi, pembe ve sarının canlı renkleri olarak seçildi. Klipte aynı zamanda eski albümlerine de göndermeler yapıldı.
Marjorie Taylor Greene
Marjorie Taylor Greene (d. 27 Mayıs 1974), 2021'den beri Georgia'nın 14. kongre bölgesinde ABD temsilcisi olarak görev yapan Amerikalı bir politikacı, iş insanı ve aşırı sağcıGreene'i "aşırı sağcı" olarak tanımlayan kaynaklar şunlardır:
Peugeot Partner
Peugeot Partner, Peugeot'un ticari aracıdır. Partner'in ikinci versiyonu, 2002 yılında üretmeye başlayacak olan Karsan, dünya pazarlarının talebinin karşılanacağı tek merkez olması nedeniyle hem de üretim hem de ihracat üssü haline geldi.
Peugeot Partner I (1996-2003)
Partner'in ilk versiyonu 2 Nisan 1996 tarihinde ilk duyurusu yapılmış, 22 Ağustos 1996'da satışa sunulmuştur.
Peugeot Partner II (2003-2007)
Partner'in ikinci versiyonu 16 Eylül 2003 tarihinde ilk duyurusu yapılmış, 27 Ekim 2003'te satışa sunulmuştur.
Peugeot Partner Tepee (2007-)
2 Haziran 2007'de ilk duyurusu yapılmış, 31 Temmuz 2007 tarihinde Partner ismi değişerek "Partner Tepee" adı ile satışa sunulmuştur.
Half-Life: Decay
Half-Life: Decay, Valve Software'ın bilimkurgu, birinci şahıs nişancı video oyunu. Half-Life için bir eklentidir. Gearbox Software tarafından geliştirilerek, Sierra Entertainment tarafından 14 Eylül 2001 tarihinde Half-Life'ın PlayStation 2 sürümünün bir parçası olarak dağıtılmıştır.
Üçüncü eklenti olma özelliğini taşıyan Decay, diğer eklentilerde olduğu gibi ana konuyu, aynı zaman diliminde, farklı karakterlerin gözünden anlatmaktadır.
Kurgu
Oyun, Dr. Gina Cross ve Dr. Colette Green isimli araştırma takımı üyelerinin maceralarını konu almaktadır. Dr. Gordon Freeman ile aynı yerde çalışan ikili, burada yer alan donanınımın çalışmasından sorumludur.
Gerçekleştirilen deneyin sonucunda işlerin ters gitmesi ile birlikte ikili, kendilerini Dr. Rosenberg ve Dr. Richard Keller'a işlerin düzeltilmesi konusunda yardım ederken bulmaktadır.
Oynayış
Serinin diğer oyunlarının tersine Decay, kooperatif oyun düzeni sunmaktadır. Birinci oyuncu Dr. Gina Cross, diğeri ise Dr. Colette Green karakterini, ekranın ikiye bölünmesi özelliği ile tek ekrandan yönetebilmektedir. Görevler Half-Life'da olduğu gibi birbirlerinin devamı değil, farklı yer ve zamanlarda geçen görevler olarak sunulmaktadır.
Oyunda bulunan bulmaca ve çatışmaların büyük bir kesimi iki kişinin birlikte çalışması için tasarlanmış olsa da, ikinci kişi gerekmemektedir. Bu gibi durumlarda oyun, oyuncuya yardımcı olması için oyuna yapay zekâ tarafından yönetilen bir karakter eklemektedir. Oyuncu bu karakteri de geçiş özelliği ile yönetebilmektedir.
Görevler sırasında gerçekleştirilenleri puanlandırma düzeni bölüm sonunda hesaplayarak A'dan (en iyi) F'ye (en kötü) kadar olan harfler ile değerlendirmektedir. Dokuz bölümün sonunda A alındığında Vortigaunt'ların oyuncu olarak yönetildiği yeni bir bölüm açılmaktadır.
Anton Praetorius
Kendisi Kalvin öğretisini benimseyen bir Alman papazı, reformcu bir teolog, yazar ve aynı zamanda büyücü mahkemelerine ve işkencelerine karşı mücadele etmiş bir şahıstır.
1586 yılında hanımı Maria Kamen şehrinde oğlu Johannes´i dünyaya getirmiştir. Anton Praetorius Dittelsheim´daki (kalvin öğretisini benimseyen) ilk reformcu papazdır.
İlk büyük tercümesini Latinceye Heidelberg´deki bir sarayda çevirmiştir.
1596 yılında Birstein´da (Frankfurt am Main) saray papazlığına getirilmiştir.
1597 yılında büyücü mahkeme heyetine getirilmiştir. Anton Praetorius işkencelere karşı mücadele etmiş ve bir kadının serbest kalmasını sağlamıştır. Bu olay büyü mahkemelerine karşı kazanılan ilk dini mücadeledir ve artık insan dışı işkencelerinde sonu getirilmiştir. Saraydaki görevini kaybetmiş ve 1598 yılında Laudenbach (Bergstrasse) da papazlığa yeniden getirilmiştir.
1598 yılında oğlu Johannes Scultetus´un takma adını kullanarak ilk kitabını yayınlamıştir (Sihir ve Sihirbazlar). 1602 yılında ikinci kitabını kendi ismiyle yayınlamıştir. 1613 yılında üçüncü kitabını şahsi bir önsözle piyasaya sürmüştür. 1629 yılında bilinmeyen biri tarafından dördüncü kitabı yayınlanmıştir (Sihir ve Sihirbazlar).
Highmark Stadyumu
Highmark Stadyumu, ABD'nin New York eyaletindeki Orchard Park'daki bir stadyumdur. 1973 yılında açılan mekan NFL takımlarından Buffalo Bills Amerikan futbolu takımına ev sahipliği yapmaktadır.
Mabet ağacı
Uzun süre, yabani ginkgo soyunun tükenmiş olduğu düşünülmüşse de, bugün Doğu Çin'deki Zhejiang eyaletindeki Tian Mu Shan milli parkında en az iki küçük alanda yabani ortamda da yetişmekte olduğu anlaşılmıştır. Ancak bu bölgenin bin yılı aşkın süredir insanlarca iskan edilmiş olduğu göz önüne alındığında, buralardaki ginkgoların ne derece yabani, ve ne derece bölge halkınca terbiye edilmiş türler olduğu tartışmaya açıktır.
Özellikleri
Ginkgolar 20-35 metre aradında yüksekliğe varan (Çin'deki bazı ginkgoların boyu 50 metreyi aşabilmektedir) orta ile geniş arası boyutlarda yaprakdöken ağaçlardır. Zirveleri çoğu kez köşeli, yaprakları uzun ve dağınıktır. Kökleri genelde derine iner ve rüzgar ve karın sebebiyet verebileceği hasarlara karşı dayanıklıdırlar. Genç ginkgolar ekseriyetle ince bedenli olup, uzunlamasına büyümüşlerdir. Daha seyrek yapraklıdırlar. Ağaç yaşlandıkça tepe kısmı genişler. Sonbaharda yapraklar parlak sarı renge döner ve hemen sonra (1-15 gün arasında) dökülürler. Genel olarak bitki hastalıklarına karşı olağanüstü dirençli olmaları, gövdelerinin bitki haşeratına çok iyi karşı koyabilmesi, yüzeyde ilave kökler ve tomurcuklar oluşturabilmeleri ginkgoların çok uzun ömürlü olmalarına imkân vermekte, bazı ağaçların yaşı 2500 yıla varabilmektedir.
Bazı yaşlı ginkgolarda gelişen yüzey kökleri (chichi) (Japonca'da "meme") geniş dalların alt kısmında belirir ve aşağıya doğru büyürler. Chichilerin büyümesi son derece yavaş olup, yüzlerce yıl sürebilir. Bu kalın ilave kökler toprağa eriştiklerinde çoğu kez filizlenirler ve bu, yaşlı ağaçların bünyesinin istikrara kavuşturulması veya genç bitki hücrelerinin oluşturularak ağaç bünyesine katkı sağlanması işlevi görüyor olmalıdır.
Üreme tarzı
Ginkgolar iki evcikli ağaçlardır. Bazı ağaçlar dişi, bazı ağaçlar erkektir. Erkek ginkgolar sporofilli küçük polen kozalakları üretirler ve bunların her birinde merkezi bir aks üzerinde spiral düzende yerleşik iki mikrospor bulunmaktadır.
Dişi ginkgolar kozalak üretmez. Bunların yaprak saplarının ucunda iki yumurtacık oluşmuştur ve döllenme sonrasında bu yumurtacıkların biri veya her ikisi tohum haline gelir. Tohum 1.5-2 santimetre uzunluğundadır. Üst tabakası (sarcotesta) açık sarıya ve kahverengiye çalar, yumuşak ve meyve kıvamındadır. Eriği andırırlar ve cazip bir görünümleri vardır, ancak bütanoik asit içerdiklerinden bayat tereyağı gibi kokarlar (nitekim tereyağı da bayatlaştıkça aynı asit türünü oluşturur). Sarcotesta'nın altında sert sclerotesta kısmı ve kâğıt inceliğinde endotesta ve nucellus bulunmaktadır.
Adı
Bu ağaç Türkiye'de gümüş kaysı, fil kulağı, kız saçı, Çin yelpaze çamı gibi isimlerle de anılmaktadır.
Geçmişi
Ginkgo bir yaşayan fosildir. Permian (270 milyon yıl önce) çağından kalma ginkgo fosilleri ile günümüzdeki ginkgolar arasında kolaylıkla bağ kurulabilmektedir. Dolayısıyla dinozorlarla yan yana yaşamıştır. Orta Jurassik ve Krestase çağlarında ginkgo türleri çeşitlenmişler ve Laurasia anakıtası boyunca yayılmışlardır, ancak sonraları nadir bir tür haline geldikleri görülmektedir. Paleosen çağına varabilmiş tek ginkgo türü Ginkgo adiantoides olup, Kuzey Yarımküre de bulunmakta, Güney Yarımküre belirgin farklılıklar taşıyan (ve üzerinde henüz yeterince bilgi edinilememiş) bir türdeşi bulunmaktaydı. Pliosen çağının sonuna gelindiğinde, ginkgo fosilleri, merkezi Çin'de günümüz yaban ginkgolarının yetiştiği küçük bir bölge hariç, dünyanın her yerinde ortadan kaybolmuştur.
Ginkgophyta fosilleri aşağıda belirtilen familyalara ve türevlerine ayrılmıştır:
Yetiştirilme ve değerlendirilme tarzı
Ginkgo Çin'de uzun zamandır yetiştirilen bir ağaçtır. Bazı tapınaklara dikilmiş ginkgoların 1500 yaşını geçkin oldukları tahmin edilmektedir. Budizm ve Konfiçyüs öğretisi açısından arzettikleri sembolik önem nedeniyle Çin'in yanı sıra Japonya ve Kore'de de geniş ölçekte ginkgo dikilmiş, bu arada ginkgo neslinin bir nebze ehilleştirilmesi veya doğal ormanlarda diğer ağaç türlerinin komşuluğunda melezleşmesi söz konusu olmuştur. Avrupa kaynaklarında ginkgoya ilk atıf 1690'da Japon tapınaklarında bu ağaçla karşılaşan (Hollandalılarla gelmiş) Alman botanikçi Engelbert Kaempfer eliyledir.
Ginkgo tohumları meyve etini ve kabuğu çıkardıktan ve pişirildikten sonra yenebilmektedir. Genelde kalabalık bir topluluk için hazırlanmış bir yemeğe sadece birkaç tohum atılmaktadır. Gingko meyvesi yan ürün olarak hidrojen siyanid salgıladığından yemeklerde fazla miktarlarda kullanılması zehirlenmelere yol açabilir. On kadar çiğ ginkgo meyvesinin bir çocuğun ölümüne yol açabilecek derecede zehir bulundurduğu iddia edilmişse de, bunu kanıtlayacak bir vakaya rastlanmamıştır. Bazı kimselerin ginkgo sarkotesta sındaki kimyasal maddelere karşı hassasiyeti bulunabilir. Bu hassasiyet cilt düzeyinde de geçerli olabildiğinden bu kimseler günkgo muamele ederken eldiven giymelidirler. Hassasiyetin semptomları, deri üzerinde zehirli sarmaşık ile de görülebilenlere benzer türden kızıl lekeler veya kabarcıklardır.
Ginkgo meyvesi içindeki cevizimsi çekirdekler Asya ülkelerinde ve Asya dışı ülkelerin gurmelerince gayet beğenilmektedir ve geleneksel bir Çin düğün yemeğinin (konjii) ana malzemelerindendir. Sağlığa iyi geldiği ve afrodizyak özellikleri olduğu düşünülmektedir. Japonlar ginkgoyu chawammushi gibi yemeklerde kullanırlar ve pişmiş tohumları pek çok kez diğer yemekler yanında bir çerez olarak servis ederler.
Ginkgonun ilginç bir özelliği kentsel ortama (başka bir deyişle hava kirliliğine) en dayanıklı ağaçlardan biri olması, başka ağaçların yaşayamayacağı şartlarda dahi büyüyebilmesidir. Bu özelliği ile, kentsel ortama dayanıklılıkta dünyada sadece Cennet ağacı na eşdeğerdir. Ginkgolar, kentsel ortamda bulundukları haller dahil, ağaç hastalıklarından çok nadiren etkilenmektediler ve pek az haşeratın saldırısına uğramaktadırlar. Bu nedenlerden ve estetik özelliklerinden dolayı, ginkgolar büyük şehir parklarında ve cadde boylarında tercih edilen bir ağaç haline gelmiştir. Ekilen tohumlar kolay bir bakım süreci içinde büyüyebilmektedirler.
Ginkgolar penjing veya bonsai tarzı ağaç yetiştirmeye de müsaittirler. Yapay yöntemlerle boyutları küçük tutulabilmekte ve gerekirse yüzyıllarca muhafaza edilebilmektedirler.
Ginkgoların dayanıklılık derecesinin uç örnekleri Hiroşima'da görülmüştür. Atom bombasının patladığı noktaya 1-2 kilometre mesafede yer alan dört ginkgo ağacı, bu alanda patlamadan sağ çıkan ve hayatiyetini bugün de sürdüren yegane canlı varlıklardı (ayrıntılar ve fotoğraflar için bkz. (http://www.xs4all.nl/~kwanten/hiroshima.htm ).
Şifa özellikleri
Ginkgo yapraklarının özü flavonoid glükozidleri içermektedir ve ginkgolidler (Ginkgo özü bazlı ürünler) eczacılıkta giderek daha yaygın şekilde kullanılmaktadır. Mevcut bilimsel araştırmalar Alzaimer(Hafıza Kaybı, Unutkanlık) rahatsızlıklarında, hafıza güçlendirmede, başdönmesini önlemede ve zihinsel konstantrasyon arttırmada gingko özünün mutlak yararları bulunduğuna işaret etmekte olup, olası diğer faydalarına ilişkin çalışmalar sürmektedir.
Ginkgo enerji içeceklerine sıklıkla katılmakta ise de, maliyeti nedeniyle içeceklerde kullanılan oran çok düşük kalmakta, dikkate değer bir etki yaratmamaktadır. Enerji içecekleri etiketlerinde bazen anılan ginkgo bağlantılı yararlar, genellikle plasebo etkisinden ibarettir.
İleri yaşlardaki insanların kullanması tavsiye edilir.
Yan etkileri
Ginkgonun kan dolaşımı bozukları veya aspirin gibi pıhtılaşmayı yavaşlatıcı özellikleri olan ilaçları yüksek dozlarda alan kimselerde bazı istenmeyen etkileri görülebilmektedir. Ayrıca monoamine oxidaz engelleyici (MAOI) antidepresan lar alan kişilerce veya hamile kadınlarca kullanılması salık verilmemektedir. Yan etkiler kanama artışı, gastroentestinal rahatsızlıklar, mide bulantısı, ishal, başağrısı ve huzursuzluk şeklinde kendini gösterebilmektedir. Bu tür yan etkilerin görülmesi halinde, ginkgo kullanan kişi aldığı dozları (günde 40 ila 240 mg.) hemen azaltmalıdır. Yan etkilerin sürmesi halinde ginkgo kullanımı durdurulmalıdır.
Ginkgo biloba yapraklarından üretilen (ekstre olmayan) kapsül veya tablet formlar için günlük kullanım dozu arttırılabilir. Burada kullanılan Ginkgo biloba kapsül veya tabletin içinde bulunacak olan;
İzmir, İstanbul, Ankara, Kırşehir ve Trabzon'da bulunan ginkgo ağaçları
İstanbul'da mabet ağacı örneklerine rastlamak mümkündür. Ihlamur Kasrı girişinde bulunan mabet ağacı 1855 yılında dikilmiştir. İ.Ü. Orman Fakültesi, Bahçeköy Orman İşletmesi Bahçesi ile Atatürk Arboretumu'nda güzel gelişmiş dişi ve erkek Mabet Ağaçları vardır. Baltalimanı'nda, İstanbul Üniversitesi Sosyal Tesisleri'nin bulunduğu bahçede geniş bir çapa ve boya ulaşmış mabet ağaçları bulunur. Ayrıca İstanbul Üniversitesi Botanik Bahçesi'nde iyi gelişmiş ve mükemmel formda dört adet örneği de mevcuttur. Buradaki ağaçlardan verimli tohumlar alınıp kısıtlı miktarda da olsa üretim de yapılmaktadır. Kanlıca'da Sabancı yalısının bahçesinde ve Büyükdere'de Rus elçiliği korusunda mabet ağacı bulunmaktadır. İstanbul'da bu ağacın görülebileceği yerler arasında Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi de vardır. Maltepe'de eski bir ilaç fabrikası olan Kolsan firmasının bahçesinde bulunmaktadır.
Trabzon'da ise KTÜ Orman Fakültesi önünde ve Faik Ahmet Barutçu Kütüphanesi önünde bulunmaktadır.
Ankara'da Kore Bahçesi'nde oldukça erişkin bir örneği görülebileceği gibi; Meclis yanındaki Egemenlik Parkı'nda da bir erkek ve bir dişi mabet ağacı bulunmaktadır. Ayrıca Ege Üniversitesi'nin botanik bahçesinde de mabet ağacı bulunmaktadır.
Manisa uluparta bir erkek bir dişi ağaç bulunmaktadır. İzmir Bornova Büyük parkın karşısında 7-8 tane bulunmaktadır. Balıkesir de şehir içinde Savaştepe yol ayrımından önce refuj bitkisi olarak oldukça çok sıra halinde dikilmiş olarak da vardır.
Ayrıca Yalova Çiftlik köyde tıbbi bitki üretim amaçlı kurulumuş küçük bir bahçede mevcuttur. Kırşehir'de bir caddede sıra halinde dikilmiş mabet ağaçları bulunmaktadır.
Göktepe, Tomarza
Göktepe, Kayseri ilinin Tomarza ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Mahallenin eski adı Mıdırhasan'dır. Avşarlarin yerlesmesiyle önce Madrasan sonra da Göktepe olarak değişmiştir.
Coğrafya
Kayseri il merkezine 93 km, Tomarza ilçesine 40 km uzaklıktadır.
Bahçeşehir Üniversitesi
Bahçeşehir Üniversitesi (BAU), İstanbul'da Boğaziçi'nin etrafında bulunan bir vakıf üniversitesidir. Türkiye Büyük Millet Meclisi, Bahçeşehir Uğur Eğitim Vakfı tarafından 1998 yılında Bahçeşehir Üniversitesi'nin kurulmasına izin vermiştir. Kısa bir süre sonra (Şubat 1998) Kaliforniya, ABD'deki San Diego Devlet Üniversitesi ile akademik ve stratejik bir protokol imzalanmıştır. İlk öğrencilerin kaydı, 1999-2000 öğretim yılındaki ilk yerleştirme sınavı sonrasında yapılmıştır. Üniversite, derslerini İngilizce veren Türkiye'deki az sayıdaki üniversitelerden biridir ve bu nedenle BAU'ya başvuran öğrencilerin yüksek İngilizce yeterliliğine sahip olmaları gerekmektedir.
Üniversite, 11 fakülte, 1 dil okulu ve 2 meslek yüksekokulundan oluşur. Dört enstitü lisansüstü eğitim sağlar. Üniversitede kayıtlı öğrenci sayısı 17.048'dir. Lisans öğrencisi sayısı 19.595, lisansüstü öğrencisi sayısı 6.017 ve önlisans öğrencisi sayısı 1.306'dir. Üniversitede 1.358 akademisyen ders vermektedir ve 543 idari personel çalışmaktadır. İstanbul'da 6 kampüsü bulunmaktadır. 1400 metrekarelik bir alanda kurulan Bahçeşehir Üniversitesi Kütüphanesi, 250.000 yayın, kitap ve elektronik kitap ile hizmet vermektedir. Kampüste sekiz farklı kafe ve restoran hizmet vermektedir. Konferans salonunun toplam izleyici kapasitesi 1200'dir.
Bahçeşehir Üniversitesi, 2007 yılında "Türkiye'nin Süper Markaları" ödülünü almıştır.
Bahçeşehir Uğur Eğitim Kurumları, Türkiye genelinde 35 anaokulu, 18 ilkokul ve 47 ortaokul ile 177 özel eğitim merkezine sahiptir. Şu anda rektör Prof. Dr. Şirin Karadeniz Oran'dır.
Sıralamalar ve uluslararası tanınırlık
Türkiye'deki en iyi vakıf üniversitelerden biri olarak kabul edilir ve Times Higher Education 2023 verilerine göre Türkiye'nin en iyi 5 üniversitesi listesinde yer alır.
Üniversitenin Türkiye dışında 7 kampüsü bulunmaktadır. Bunlar; ABD'de 2 (Washington DC ve Boston), Kanada'da 1 (Toronto), İtalya'da 1 (Roma), Almanya'da 1 (Berlin), Gürcistan'da 1 (Batum) ve Çin'de 1 (Hong Kong) yer almaktadır. Üniversitenin 193'ten fazla uluslararası ortağı vardır ve Harvard Üniversitesi (ABD) gibi dünya çapında tanınan üniversitelerle iş birlikleri bulunmaktadır. İstanbul'da yedi kampüsü bulunmaktadır.
Bahçeşehir Üniversitesi CO-OP Programı
Bahçeşehir Üniversitesi CO-OP programı üniversite ve iş hayatını entegre eden bir eğitim modelidir. CO-OP’un amacı eğitimi ve çalışma hayatını birleştirmektir. Bu modelle öğrenciler eğitimlerine devam ederken iş tecrübesi kazanırlar. Firmalar üniversite içinde markalı derslerde üstün başarı göstermiş öğrencilere staj ve iş olanağı sağlar. CO-OP’ta 1500 yerel ve 150 uluslararası ortak bulunmaktadır.
İngilizce Hazırlık Programı
İngilizce Hazırlık Programı, Bahçeşehir Üniversitesi'nin lisans programlarından birine girmiş ancak programın gerektirdiği İngilizce dil bilgisine sahip olmayan öğrenciler için İngilizce eğitimi vermektedir. İngilizce Hazırlık Programı Future Kampüste verilmektedir ve her yıl yaklaşık 500 öğrenci İngilizce Hazırlık Programına başlamaktadır.
Demesne
Demesne, tam anlamıyla serflere ya da özgür çiftçiye ait olmayan Lord toprakları olarak tanımlanabilir. Bunlar özgür çiftçilerin ya da serflerin topraklarının yanında da yer alabilirlerdi. Kimi tarihçiler tarafından Domain ile aynı olduğu iddia edilmişse de kimi tarihçiler onu Domain’den kesin çizgilerle ayırırlar. Bir tek Lord’a ait birden fazla Manor olabileceği gözönünde bulundurulursa, Domain o zaman yüzölçümü ne kadar olursa olsun Lord’a ait tüm topraklar olarak anlaşılmalıdır.
Krala ait Domain toplamı ise Kraliyet Toprakları olarak adlandırılırdı. Lord’un Domain toprakları doğrudan işletmekten vazgeçmesi yani işletmeyi devretmeleri, yarıcılığın bir türü olan Stock and Land rent olarak bilinir ve bu haliyle de geleneksel kiracıların sözleşme süresi belli olan ‘Quit-rent’ten açık bir biçimde ayrılır. J. Blum ve izinden giden tarihçilere göre Senyörlük ve Domain arasında kesin bir ayrım vardır. Buna göre özellikle Fransa’da Senyöre ait olan hem Dominium Directum ve hem de Dominium Utile statüsündeki topraklar ‘Domain’ ya da bazen ‘Reserve’ olarak adlandırılırlardı ve Senyörlük kurumundan farklıydılar.
Pontifical Oriental Institute
Papalık Şarkiyat Enstitüsü, Roma’da bulunan bir Katolik yüksek eğitim kurumudur. Doğu Hıristiyanlık dünyası için bir yüksek öğrenim kurumunun kurulması Papa XIII. Leo dan beri Katolik Kilisesinin gündemindeydi ancak bu plan 1917 yılında Papa XV. Benedict (1914-1921) zamanında hayata geçirilebildi. Orientale, her ikisi de Roma’da bulunan Papalık Gregoryen Üniversitesi (kuruluş yılı 1551) ve Papalık Kutsal Kitap Enstitüsü (kuruluş yılı 1919) konsorsiyumunun bir kısmını oluşturmaktadır. Bu üç enstitü de Cizvitler tarafından yönetilmektedir. Orientale Papalık Makamına bağlı olsa da, yönetimi Cizvitler’e bağlıdır. Enstitünün rektörü, Doğu Kiliseleri Cemaati Başkanı ve rektör yardımcısı ise Cizvitler’in başmüdürüdür. Katolik Eğitim Topluluğu, Orientale’nin akademik programlarının onaylanmasından sorumludur.
2018-2019 akademik yılı öğrenci popülasyonu: Doğu Eklesiyastik Bilimleri (SEO) Fakültesi’nde 351 öğrenci, Doğu Kilisesi Hukuku (DCO) Fakültesi’nde 71 öğrenci ve 242 misafir öğrenci olmak üzere toplam 422 öğrenci. Her yıl araştırma yapmak amacıyla yaklaşık 400 akademisyen de kütüphaneyi ziyaret etmektedir.
Misyon
Papalık Şarkiyat Enstitüsü’nün asıl misyonu Doğu Kiliselerine hizmet etmek olan bir yüksek eğitim kurumudur. “Geleneklerinin bağrında saklı bir hazine gibi olan …. muazzam bir zenginliğe sahip” (GP II, Orientale Lumen 4) Doğu Kiliselerinin tanınırlığının ve çok az bilenen bu zenginliğin Latin Batı’da da bilinirliğinin artırılması hedeflenmektedir. Enstitünün misyonu teoloji, liturji, erken kilise yazarlarının yazıları, tarih, kilise hukuku, edebiyat ve diller, maneviyat, arkeoloji ve ekümenik ve jeopolitik önemle ilgili konularda Doğu Kiliselerinin gelenekleriyle ilgili araştırma yapmak, öğretim vermek ve yayın üretmektir.
Orientale’nin hedefi, lisans derecesine sahip öğrencilerin dini yönelimleri ne olursa olsun, Latin veya Doğu Katolik, Ortodoks ya da diğer, Doğu Kiliseleri, teoloji, maneviyat, liturji, disiplin, tarih ve kültür açısından doğudaki Hristiyanlık Âlemiyle ilgili bilgilerini derinleştirmektir. Öğrenci popülâsyonunu büyük çoğunlukla Orta Doğu, Doğu Avrupa, Afrika (Mısır, Etiyopya ve Eritre) ve Asya (Mezopotamya; Kerala, Hindistan) gibi doğu kiliselerinden gelen öğrenciler oluştursa da Avrupa ve Amerika kıtasından gelen ve Hristiyan Doğu ile ilgilenen öğrenciler de bulunmaktadır. Bugün yukarıda bahsedilen ülkelerden gelen göçmen ve mültecilerin sayısındaki büyük artışla birlikte diaspora topluluklarından gelen öğrenciler de vardır.
İlk yıllar
Orientale’nin ilk geçici yeri Vatikan’a oldukça yakın olan Palazzo dei Convertendi’deki Piazza Scossacavalli idi ve burası daha sonra Via della Conciliazione adını aldı. Enstitü 1926 yılına kadar kısa bir süre için Via della Pilotta, 25, Roma adresinde bulunan Papalık Kutsal Kitap Enstitüsü’ne taşındı ve o yıldan sonra kalıcı adresi olan Piazza di Santa Maria Maggiore, 7’ye yerleşti. Roma’da bulunan tüm kiliseler içerisinde Enstitü ile aynı meydanda bulunan St. Mary Major Bazilikası doğuyu en çok anımsatandır. Bu bazilikanın meşhur mozaikleri Efes’teki üçüncü ekümenik konseyini kutlamak için Papa III. Sixtus (432-440) döneminde yapılmıştır ve bu mozaiklerle İsa Mesih’in tek bir kişi olduğu, annesi Meryem’den dünyaya geldiği ve Meryem’in Tanrı’nın Annesi ya da Yunanların söylediği şekliyle Theotokos olduğu vurgulanmaktadır. Bazilika bünyesinde barındırdığı kutsal emanetlerle gurur duymaktadır ve liturjik olarak “ad Praesepe”, yani Beşik Kilisesi olarak da bilinmektedir. Ayrıca 860’lı yıllarında sonlarında Slavların önderleri Cyril ve Methodius liturji kitaplarını buraya emanet etmişlerdir, bu Papa’nın onayından sonra birinin Slav Kilisesinde liturjiyi kutlayabileceği anlamına gelmektedir. Orientale’nin karşı sokağında Santa Prassede Bazilikası bulunmaktadır. Bu bazilika, Papa St Pascal I’in bazilikanın inşası sırasında (817) Doğu’da devam eden yerleşmiş inançlara karşı çıkan tutuma karşı olmasını konu edinen Karolenj mozaikleriyle bilinmektedir. Yakındaki mermer bir levha da bize St Methodius’un erkek kardeşi olan St Cyril’in 869 yılında orada öldüğünü hatırlatmaktadır. Orientale’nin bulunduğu blokta ayrıca tüm Doğuluların özellikle çok sevdiği St. Anthony the Great (S. Antonio Abate) Kilisesi bulunmaktadır. Büyük St. Anthony Roma’da da oldukça tanınmış bir şahıstır, insanlar bu kilisede hayvanların kutsandığı zamanları hâlâ hatırlamaktadırlar. Russicum olarak bilinen Papalık Rus Kolejinin XI. Pius (1921-1939) tarafından 1929 yılında kurulmasından beri kilise, kolejde yaşayan Cizvitler tarafından idare edilmektedir. Tüm bu nedenlerden dolayı Orientale, son derece ideal bir konumda bulunmaktadır.
İlk 100 yıl
Orientale, ismi 1967 yılında Doğu Kiliseleri Cemaati olacak olan Doğu Kilisesi Cemaati’nin ikiz enstitüsü olarak kurulmuştur. Papalık Makamının bu önemli kısmıyla bağlantısı olmadan Orientale’nin amacını, misyonunu ve 1917 yılında 1. Dünya Savaşı katliamının tam ortasında nasıl kurulabildiğini anlamak mümkün olamaz. Orientale’nin kuruluşu uzun zamandır süregelen bir sorunun cevabını oluşturuyor. La question d’Orient olarak bilinen bu sorun, ilk olarak 1774 yılında Osmanlıların Ruslar karşısında aldığı ağır mağlubiyet sonucunda ortaya çıktı (Küçük Kaynarca Anlaşması’na bakın) ve Napolyon’un Mısır’a ayak bastığı 1798 tarihinden sonra daha çok önem kazandı: Osmanlı İmparatorluğu yıkıldıktan sonra Osmanlı topraklarında yaşayan milyonlarca Hristiyan’a ne olacak? Bu sorun 1893’te Doğu Katolik Piskoposların kendi topluluklarının sorunlarını Papa’nın elçisi Kardinal Benoît Langenieux’ye ilettikleri Yeruşalim Ökharistik Kongresi’nde doruk noktasına erişti, Kardinal de bu durumu Papa’ya iletti. XIII. Leo, bir sonraki yıl (1894) Doğu Katolik Piskoposlarını toplantıya davet etti, bu toplantıdan sonra Doğu Katolik Kiliselerinin Magna Carta’sı olarak bilinen Orientalium dignitas apostolik metni ortaya çıktı.
Şubat 1917’deki devrimden sonra Rus İmparatorluğu’nun düşmesi ve Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkıma giden gidişatını göz önünde bulunduran Papa harekete geçmeye karar verdi. Doğu Cemaatiyle ilgili bir motu proprio olan Providentis Dei (1.05.1917) ile Papa Doğu Cemaatini oluşturdu ve bir diğer motu proprio olan Orientis catholici (15.10.1917) ile de Orientale ’yi kurdu. Papa bu yeni Cemaatin idaresini kendisi aldı, bu cemaatin daha önceki idarecisi bir kardinal olmasına rağmen sadece bir Sekreterdi (Bkz. 1917 yılındaki Pio-Benedectine Codex Iuris canonici metninin 257. kanununda bu durum özel olarak belirtilmektedir). Kuruluşundan sadece üç yıl sonra XV. Benedict tarafından Papalık kanunuyla Orientale’ye Quod nobis in condendo, yani diploma verme yetkisi verildi. Enstitünün kuruluşundan itibaren Papa zengin bir Doğu kütüphanesinin oluşturulmasının gerekliliği ve sonrasında Doğu halklarıyla ilgili çalışma ve araştırmaların önemi üzerinde durdu. Başlangıçta profesörler farklı tarikatlar arasından seçiliyordu, hatta laik kişiler arasından bile seçilenler oluyordu. Bunlar arasında Orientale’nin faaliyete geçtiği ilk yıl (1918-1919) eş rektörlük yapan Beyaz Baba Antoine Delpuch (1868-1936), Ildefonso Schuster dahil iki Benedikt rahibi, sadece ilk yıl Orientale’de profesörlük yapan ve Doğu teoloji tarihiyle ilgili muazzam bir sentez kaleme alan Martin Jugie (1878-1954) dahil üç Assumptionist bir Dominiken, bir Mıkhitar, ünlü arkeolog Guillaume de Jerphanion (1877-1948) dahil dört Cizvit, iki Rus, bir Yunan, bir Etiyopyalı ve önde gelen filolog ve tarihçi Michelangelo Guidi de aralarında olmak üzere üç laik kişi vardı.
XI. Pius, Papa olduktan kısa süre sonra Enstitünün hem yönetiminden hem de ileride yönetimi devralacak kişilerin hazırlanmasından bir mezhebin sorumlu olmasının daha iyi olacağını düşündü. Papa seçimini Cizvitlerden yana yaptı ve Fr. General Vladimir Ledochowski’ye (14.09.1922) gönderdiği talimatla Orientale’nin tarikatını belirledi. Bu süreç o sırada ilk tam rektör olan Başrahip Alfredo Ildefonso Schuster’ın (OSB) tavsiyesiyle gerçekleşti. Şimdi ilk Cizvit rektör (1922-1931) olan Michel d’Herbigny’nin (1880-1957) dönemiydi. Oldukça yetenekli bir adam olan Michel d’Herbigny, yeni oluşmaya başlayan bu enstitüyü kendi yayınları ve Piazza di Santa Maria Maggiore’deki yeni yeriyle canlandırmayı başardı. Rusya’da gerçekleştirdiği çok hassas misyonuyla ilgili karışıklıklar erken emekliliğine neden oldu. D’Herbigny’den sonra kilise hukuku avukatı olan Alman Emil Hermann (1932-1951) rektör oldu ve onun sağduyusu sayesinde Enstitü savaş yıllarını atlatabildi. Enstitünün diğer rektörleri ise şunlardır: Erken kilise yazarlarının yazılarıyla ilgili önde gelen uzmanlardan olan Basklı Ignacio Ortiz de Urbina (1951-1957), Süryanice alanında uzman olan ve Vatikan Kütüphanesi Müdürlüğü yapan Alphonse Raes (1957-1962), Floransa Konseyi (1438-1445) ve konseyin kararları alanında büyük bir uzman olan Joseph Gill (1962-1963), 1965 yılında Cizvit Rektör unvanını alan Joseph Gill (tekrar, 1964-1967), daha sonra Doğu kilise kanununun revizyonu için oluşturulan Papalık Komisyonu’nda sekreterlik yapan Ivan Žužek (1967-1972), önde gelen ekümenistlerden Georges Dejaifve (1972-1976), Meudon School of Russian’ın eski rektörü Eduard Huber (1976-1981), rektör olduktan kısa bir süre sonra Society of Jesus’ın başmüdürü seçilen ve neredeyse çeyrek yüzyıl (1983-2008) bu görevde kalan Peter-Hans Kolvenbach (1981-1983), kısa süre sonra Gregoryen Üniversitesi rektörü olan Gilles Pelland (1984-1986), Tokyo Sophia Üniversitesi rektörü olarak kazandığı tecrübeler ve Rus felsefesi alanındaki uzmanlığı oldukça işine yarayan Gino Piovesana (1986-1990), Kilise hukuku avukatı, dekan ve rektör olan Clarence Gallagher (1990-1995), farklı zamanlarda iki defa seçilen tek rektör olan Gilles Pelland (1995-1998), baskı altında soğukkanlı kalabilmesi ve kendine güveni sayesinde dokuz yıl rektörlük yapan Hèctor Vall Vilardell (1998-2007), rektör olduktan iki yıl sonra Cemaat Sekreteri olan Cyril Vasil’ (2007-2009), bir yıl eş-rektörlük yaptıktan sonra yedi yıl baş rektör olan Sunny Kokkaravalayil (2009-2010), rektörlük görevinden sonra New York Gregoryen Derneği’nin Kıdemli Müdür Yardımcısı olan James McCann (2010-2015) ve David Nazar (2015-). David Nazar’ın döneminde Orientale, hem yeniden yapılandırıldı ve Enstitünün bir topluluk olarak Russicum olarak bilinen Papalık Rus Kolejine katılmasını sağlamıştır.
Enstitü yüz yıllık tarihi (1917-2017) birkaç bölüme ayrılabilir; ilki enstitünün kurulmasından sonraki kendini oluşturma ve tanınırlık kazanmakla geçirdiği 11 yıllık dönem, bu dönem XI. Pius’un piskoposlara Orientale hakkında gönderdiği Rerum orientalium (1928) ile devam etmiştir. Daha sonra bizi II. Vatikan’ın (1928-1958) arifesine getiren otuz yıllık dönem başlamıştır. Bu dönemde daha önce ekilen tohumlar bereketli bir şekilde ürün vermiş be gelecek için sağlam temeller atılmıştır. Ancak 1989’daki konseye kadar süren otuz yıllık dönemde II. Vatikan’ın getirdiği taze nefes ile Doğu Hristiyanlığı ve Orientale’ye duyulan ilgi artmıştır. 1989’da Doğu Avrupa’nın açılmasıyla Orientale için o zamana kadar yasak olan Doğu ile ilgili yeni bir dönem başladı ve artık bu ülkelerden gelen birçok yeni öğrenci de Orientale’de eğitim almaya başlayabildi.
21. Yüzyıl
Akademik araştırmalardaki modern pedagojik standartlarla uyumlu olarak, kütüphanenin klima sistemi düzenlenmiş, en yüksek kalitede LED ışıklandırma yapılmış, akustik sistemi modernleştirilmiş ve gittikçe daha çok kaynak dijital ortama aktarılmıştır. Orientale’nin (1917-2017) yüzüncü yıldönümünde Papa Francis 12 Ekim 2017 tarihinde Enstitüyü ziyaret etmiştir. Papa’nın cömert bağışı sayesinde Orientale’de yenilenmeye gidilmiş ve profesörler için modern ofisler, öğrenciler için yemek odası ve fakülte üyeleri ve öğrenciler için dinlenme odaları yapılmıştır. Orientale’de internet hizmeti 1 gigabayta artırılmıştır ve G Suite ile Google for Education kullanılmaktadır. Bu sayede konferans salonunda konferanslar online olarak yayınlanabilirken Google Hangout sayesinde dersler ve konferanslar online olarak yapılabilmektedir. Sınıf ışıklandırması ve akustiği modern dijital ve pedagojik standartlara göre düzenlenmiştir.
Kütüphane
Enstitünün Papalık Kütüphanesi, hiç kuşkusuz Orientale’nin en büyük hazinesidir. Bu kütüphane, Doğu Hristiyanlığı alanında dünyadaki en donanımlı kütüphanelerden biridir. Bazı kitaplar Sovyetler Birliği’nin ilk yıllarından Orientale Kütüphanesine ulaştırılmıştır, bu kitapların arasında tüm Pravda koleksiyonu da bulunmaktadır. Kütüphane alanı 1987’deki Orientale ziyaretinden sonra John Paul II tarafından önemli ölçüde genişletilmiştir. Kütüphanede bulunan ve 2017’deki yüzüncü yıldönümü kutlamaları sırasında yenilenen konferans salonu, yani “aula magna” uluslararası öneme sahip problemli ve hassas konuların görüşülmesi için güvenli bir alan sağlar. Suriye, otonomi, soykırım ve pasif direniş gibi konular imamlar, diplomatlar, piskoposlar, kardinaller ve konuyla yakından ilgili “sahadaki insanların” katılımıyla ele alınmaktadır.
Fakülteler ve diller
Doğu Eklesiyastik Bilimleri Fakültesinden ayrılan Kilise Hukuku Fakültesi gözden geçirilmiş Doğu Kilisesi hukuku ve ilgili kodeks ışığında 1971 yılında kurulmuştur. Bu komisyonun sekreteri Fr. Ivan Žužek’ti (1924-2004). Orientale, kilise hukuku alanındaki profesörleri ile birlikte Doğudaki Katolik ve Ortodoks Kiliseleri tarafından dünya çağında kullanılan bu kanunun detaylandırılmasıyla ilgili gerekli çalışmaların yürütüldüğü ana merkez olma özelliğini taşımaktadır.
Yayınlar
Lisans eğitiminden doktora derecesi için verilen eğitimin yanı sıra Orientale yayımladığı yayınlarla da kendine bir isim edinmiştir. 1923’te Orientalia christiana’nın ilk sayısı yayımlandı. Yüzüncü sayıdan sonra 1934’te yayınlar ikiye ayrıldı; Orientalia Christiana Analecta özellikle monograflar için ayrıldı, Orientalia Chrisitana Periodica’da ise makaleler ve kitap eleştirileri ve incelemeleri yayınlandı. Bu yayınlar alanında uzman olan kişiler tarafından kaleme alınmakta ve kütüphanelerde yer almaktaydı. Doğu Kiliselerinin Kilise Hukuku Kanunlarının (CCEO) 1990’da resmi olarak ilan edilmesinden sonra, kilise hukukuyla ilgili monograflardan oluşan yeni bir serinin hazırlanmasına karar verildi. 1992’de Kanonika isimli yayın yayımlanmaya başlandı, bu yayının ilk sayısı 1992’de piyasaya çıktı. 1939 yılında Alphonse Raes ile başlayan eleştirel basım Anaphorae Orientales, Doğu Hristiyanlığının unutulmuş hazinelerini gün yüzüne çıkardı ve bu yayın Orientale’nin tanınmış liturjisti Profesör Robert Taft, SJ tarafından halen yayımlanmaya devam ediyor. William Macomber, Mari ve Addai'nin Anaforasının bilinen en eski metnini yayımladığında, bu metnin 2001 yılında belirgin kutsama sözleri olmaksızın anaforanın ortodoksluğu ve geçerliliğine karar verdiğinde İman Cemaati için ne kadar faydalı olabileceğini tahmin bile edemezdi.
Göze çarpan başarılar
(a) Doğu Kiliselerinin Kilise Hukuku Kanunları (CCEO), Orientale tarafından kapsamlı şekilde düzenlendi. Bu Doğulular için ileriye yönelik büyük bir adım anlamına gelmektedir, çünkü bu sayede ilk defa kendi kanunları oldu. Bu durum Doğudaki sui juris Kiliselerinin her birine kendi kanunlarını daha da ilerletme fırsatı veriyor. (b) Orientale’nin bir diğer katkısı ise Doğu Eklesiyastik Bilimleri (SEO) Fakültesi profesörlerinin hazırladığı Floransa Konseyi (1438-1445) belgelerinin eleştirel basımıdır. Bu metin, XII. Pius’un 1947’de Ermeni Katolik Latinleştirme Dinsel Törenlerinin sadeleştirilmesine karar vermesine yol açtı. Diğer akademik çalışmaların içerisinde bugüne kadar en göze çarpanları 6 ciltlik St. John Chrysostom’ın Liturjisi, Doğu Hristiyanlığı Ansiklopedik Sözlüğü, 9.-13. yüzyıl Suriye elyazmalarının ek açıklamalı tercümeleri, Ermeni Meselesi (1894-1925) hakkında Vatikan’ın arşiv belgelerinden oluşan yedi ciltlik baskı, Kalde-Asur Sorunu (1908-1938) ile ilgili benzer bir baskı, 150 Etiyopya elyazmasının ek açıklamalı kataloğu, Küçük Asya’daki ilk kiliselerin mozaikleri, freskleri ve mimari yapılarıyla ilgili arkeolojik çalışmalar ve benzeri.
Önde gelen profesörler
Arkeolojik çalışmaları ve Kapadokya’da kayalara oyulmuş kiliselerle ilgili çalışmalarıyla tanınan Guillaume Jerphanion, SJ; Orientale’de erken kilise yazarlarının yazılarıyla ilgili eğitim verdikten sonra muazzam Dictionnaire de Spiritualité’nin kurucularından biri olan Marcel Viller, SJ. Kendisi de Rus dini teolojisinin önde gelen yorumcularından biri olan selefi Kardinal Tomáš Špidlí’e göre, Irenée Hausherr Doğu maneviyatının temellerini atmıştır ve kitapları sanki dün yazılmış gibi satmaktadır. R.F. Taft, SJ ve G. Winkler tarafından Orientale “Mateos Karşılaştırmalı Liturjioloji Okulunu” kurduğu düşünülen ve Anton Baumstark’ın (1872-1948) ardılı olan Juan Mateos, SJ’nin çalışmaları da ilgi çekmektedir. Georg Hofmann, SJ ise Alman Kilise tarihçisiydi ve Floransa kararlarının düzenlenmesinde büyük payı olmuştur. Miguel Arranz, SJ (1930-2008) ve yukarıda değinilen Robert J. Taft, SJ (1932-2018) gibi önde gelen liturjistlerden oluşan bir neslin Orientale’de olması enstitü için bir nimet olmuştur. Samir Khalil Samir, SJ ise Arap-Hristiyan Edebiyatının önemini tanıtmıştır. Gustav Wetter, SJ ise Marksizm alanında dünya çapında bir otorite olarak görülmektedir. Placid J. Podipara, C.M.I ise St Thomas Hristiyanları alanında dünya çapında bir uzmandı.
Önde gelen mezunlar
Patrik Bartholomaios Archondonis, İstanbul’un şu anki patriği, 1963 ila 1968 yılları arasında eğitim görmüş ve Prof. Ivan Žužek’in gözetiminde On the Codification of the Sacred Canons and of the Canonical Precepts başlıklı tezini yazmıştır. Kardinallerin listesi ise şöyledir.:
Ünlü öğrencilerin listesi Bulgaristan’daki Nikopolis’in piskoposu olan ve inancı uğruna şehit olmuş Kutsal Eugène Bossilkoff ile başlar. Nisan 2013’te iki mezun Ortodoks piskopos Halep’te (Suriye) kaçırıldı, bunlar Yunan Ortodoks Piskoposu Paul Yazigi ve Suriye Ortodoks Piskoposu Mor Gregorius Yohanna Ibrahim’di. Kaçırılan eski öğrenci ve kilise hukukçularının yanı sıra Michel Kajal da kaçırıldı, nerede oldukları bilinmemektedir. Diğer önde gelen mezunlar: Arkeolog Engelbert Kirschbaum, SJ, Süryanice uzmanı ve J. R. R. Tolkien’in yakın arkadaşı Robert Murray, SJ, İslam uzmanı Alessandro Bausani, liturjist Hans-Joachim Schultz, Chevetogne ve René Vouillaume’ın kurucusu ve Petits Frères de Jésus’un yetkilisi Lambert Beauduin, OSB. Ümit vadeden bir teoloji uzmanı olan ve II. Dünya Savaşı sırasında Naziler tarafından vurularak öldürülen Yves de Montcheiul, SJ (1900-1942) de enstitüde eğitim almıştır.
Akdağ Saydut
Akdağ Saydut, (d. 9 Ekim 1952, Amasya) Türk karikatürist.
Bali Paşa İlkokulu, Van Atatürk Lisesi (orta okul), Kabataş Erkek Lisesi ve İ.Ü. İktisat Fakültesi mezunudur.
İlk karikatürü Hürriyet Gazetesi’nin BONBON mizah ekinde (1972) yayımlandı, Akbaba, Gırgır mizah dergilerinde de karikatürleri yayımlandı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin yayını olan günlük BİZİM GAZETE'de 2007 - 2017 tarihleri arasında mizah sayfası hazırlamıştır.
Capilloventridae
Capilloventridae, Clitellata sınıfına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Avlağa, Yahyalı
Avlağa, Kayseri ilinin Yahyalı ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Mahallenin adı zamantı ırmağına çok yakın olması sebebiyle avcılar tarafından konmuştur.
Coğrafya
Kayseri iline 149 km, Yahyalı ilçesine 39 km uzaklıktadır.
Metin Diyadin
Metin Diyadin (d. 16 Şubat 1968, Trabzon), Türk eski futbolcu, teknik direktör.
Futbolculuk kariyeri
Metin Diyadin, Gençlerbirliği ile ilk maçına 1988 yılında çıktı. O zamanlar 2. Lig'de mücadele eden takımın mihenk taşlarından olan Diyadin, kazanılan şampiyonlukta da büyük pay sahibi oldu. 1998 yılına kadar 284 maçta forma giyen Diyadin, kulüp tarihinin formayı en fazla giyen 5. oyuncusu oldu. Toplamda 23.176 dakika sahada kalan Diyadin, 32 gol kaydetti. Fenerbahçe'ye transferinden sonra talihsiz bir sakatlık geçirdikten sonra eski performansına dönemedi. Sakatlık sonrası Göztepe'de başarılı bir performans sergiledi.
Teknik direktörlük kariyeri
18 Eylül 2005'te 2. Lig B Kategorisi'nde mücadele eden Gençlerbirliği Oftaş'ın (şimdiki adı Hacettepe SK) başına geçmiş ve Oftaş'ı o yıl "çok genç" bir takım olmasına karşın şampiyon yaparak 2. Lig A Kategorisine yükseltmiştir. 2006-2007 sezonunda Gençlerbirliği Oftaş olan ve yine son derece genç ve tecrübesiz olan takımı inanılmaz bir performansla şampiyonluğa götürürken, son 4 haftada 2 ve 2 mağlubiyet alınca son derece tartışmalı bir şekilde 4 Nisan 2007'de görevinden alınmıştır. Göreve Metin Diyadin'in yardımcı antrenörü Osman Özdemir devralmıştır ve takımı 1. Lig şampiyonu yapıp Süper Lig'e yükselmesini sağlamıştır.
2007-08 sezonundan itibaren Eskişehirspor takımını çalıştırmış ve Sergen Yalçın kadroya almadığı için yönetim tek taraflı sözleşmesini fesh etmiştir.
2008-09 sezonunda Çaykur Rizespor ile 2 yıllık kontrat imzalamıştır. 2008-09 sezonunun yarısında Çaykur Rizespor'la yollarını ayırmıştır. 2009-10 futbol sezonunda Trabzonspor teknik direktörü Hugo Broos'un yardımcılığına getirilmiştir.