cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Müizzüddevle
Çıkmaz
Doğu tarafında, Nasır ed-Devle, Bağdat'ın kontrolünü en son elinde tuttuğu zamandan kalma 942-3 madeni parasını yeniden bastırarak şehri ele geçirmesini meşrulaştırmaya çalıştı. Nüfusun en azından bir kısmı iddialarını kabul etti ve savaş boyunca onu destekledi. İbn Şirzad ayrıca yerel vatandaşları ve suçluları askere alarak Hamdani kuvvetlerinin saflarını artırmayı başardı ve Müizzüddevle'nin Deylem birliklerine yönelik saldırılara katıldılar.
Sırmaçek, Kiğı
Sırmaçek, Bingöl ilinin Kiğı ilçesine bağlı bir köydür.
Sidi Binnur (il)
Sidi Binnur ili, Fas'ın Kazablanka-Sittat bölgesinde bulunan bir ildir. İl, bölgenin güneybatısında yer almaktadır. Yüzölçümü 3.276 km² olan ilin nüfusu 1 Temmuz 2020 tarihi itibarı ile 427.461'dir. İlin merkezi Sidi Binnur'dur.
Sırmaçek, Kiğı
Tarihçe
Köyün eski adı, 1916 yılı kayıtlarında Kurmanci'de "dağınıklar" anlamına gelen Gijikan olarak geçmektedir.
Müizzüddevle
Çıkmaz
Bağdat ekonomisi savaş boyunca büyük zarar gördü. Her iki taraf da birliklerini beslemek için yerel çiftçilerin ürünlerine el koydu. Doğu Bağdat, Musul'dan gelen sevkiyatlar sayesinde ciddi bir kıtlığın önüne geçebilmiş, ancak çatışma süresince batı tarafı ablukaya tabi tutulmuştu. Nasırü'd Devle'nin güçleri batı yakasındaki sivillerin doğuya geçişini engellerken, bazı müttefik Arap aşiretleri Bağdat'ın batısını kuşattı ve erzak akışını kesti. Abluka etkiliydi ve çok geçmeden Büveyhî tarafında kıtlıklar kol gezdi; Ekmeğin fiyatı, nehrin doğu yakasında satıldığı fiyatın altı katına çıktı ve bazen hiç bulunmadı. Açlıktan ölmek üzere olan insanlar ot ve leş yemeye indirgendi ve birkaç kadın yamyamlık eylemlerinden idam edildi.
Sırmaçek, Kiğı
Coğrafya
Köy, Bingöl il merkezine 69 km, Kiğı ilçe merkezine 42 km uzaklıktadır.
Müizzüddevle
Büveyhî zaferi
Temmuz 945'e gelindiğinde, savaşın sonu görünmeden ve abluka erzakları giderek daha az hale getirirken, Müizzüddevle, Batı Bağdat'ı terk etmeyi ve el-Ahvaz'a çekilmeyi ciddi bir şekilde düşünüyordu. Sonunda doğu yakasını almak için son bir girişimde bulunmaya karar verdi ve çaba başarısız olursa geri çekilme emri verecekti. Baş sekreteri Saymari'ye, kendisi bir hile ile Hamdani güçlerinin dikkatini dağıtmaya çalışırken, özenle seçilmiş bir dizi Daylamlı ile doğu yakasına geçmesi emrini verdi.
Plan 1 Ağustos gecesi gerçekleştirildi Müizzüddevle, bir dizi adamı kuzeye götürdü ve onlara yol boyunca meşaleler yakmaları ve trompet çalmaları talimatını verdi. Onun hareketlerini gören Hamdani ordusu, nehri geçmesini engellemek için kuzeye de hareket etti. Böylece Saymari ve askerleri doğu yakasına geçmekte serbest kaldılar ve bunu yapmaya başladılar. Hamdani ordusu olup biteni anlayınca onu durdurmak için zabzablarla bir dizi adam gönderdiler ve şiddetli bir çatışma çıktı. Sonunda Deylemliler galip geldi ve Hamdani güçleri şehrin kuzeydoğu köşesindeki Şammasiyye kapısına geri püskürtüldü.
Daylamitler doğu Bağdat'a yayılırken, Hamdani ordusu düzensiz bir şekilde dağılmaya başladı. Şehri kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya olduğunu anlayan Nasır el-Devle, İbn Şirzad'a birliklerin komutasını almasını ve Deylemlileri nehrin karşısına geri itmesini emretti. İbn Şirzad yola çıktı, ancak paniğe kapılan askerleri yeniden toplanmaya ikna etmeye çalıştığında bunu başaramadı ve bu nedenle kaçmaya karar verdi. Nasırü'd Devle daha sonra savaşın kaybedildiğini anladı ve geri çekilmeye katıldı; Hamdani güçleri Bağdat'tan çekildi ve Büveyhîlerin şehrin kontrolünü ele geçirmesine izin verdi.
Bu arada Doğu Bağdat, bir kargaşa halinde kaldı. Daylamite ordusu şehrin doğu mahallelerini işgal etti ve savaş sırasında Hamdanileri destekledikleri için halka misilleme yapmaya başladı. Müizzüddevle'nın yağmalamadan kaçınma emrini görmezden gelerek yağmalamaya başladılar, evleri ateşe verdiler ve çok sayıda sivili öldürdüler. Sakinlerin çoğu korku içinde kaçtı ve kuzeye, Ukbara'ya gitmeye çalıştı, ancak yaz sıcağında yolda öldü. Kaos ancak Saymari birkaç yağmacıyı idam ettiğinde ve düzeni yeniden sağlamak için devriyeler gönderdiğinde sona erdi.
Sonrası ve küçük yöneticilere karşı savaş
Müizzüddevle şimdi hala Basra ve Vasıt'ı kontrol eden Baridilere odaklandı. 947'de onları yenmeyi ve topraklarını ilhak etmeyi başardı. Yenilgileri, büyük savaşın sonunu işaret ediyordu.
Batihah emirliğine karşı savaş ve Imad al-Dawla'nın ölümü
Kardeşine yardım eden Müizzüddevle, ardından Batihah emirliğini bastırmak için Abu Ja'far al-Saymari'yi gönderdi. Kaçan ve ailesi hapsedilen Batihah hükümdarı 'Imran ibn Shahin'i bir dizi yenilgiye uğratmayı başardı. Aynı dönemde Müizzüddevle, Mutî ile birlikte kendisine komplo kurmaktan kayınbiraderi Ispahdost'u hapse attı.
İmad el-Devle kısa bir süre 949'da öldü ve Rukn ed-Devle daha sonra kıdemli emir unvanını aldı. Müizzüddevle hükümdar değişikliğini kabul etti ve ardından Rukn al-Dawla'nın oğlu ve 'Imad al-Dawla'nın halefi olan Fana-Hüsrev'in orada iktidarı almasını sağlamak için el-Saymari'yi Şiraz'a gönderdi. Yine de Fana-Khusrau "Taj al-Dawla" unvanını istediğinde itiraz etti. "Taj" ("taç") unvanı, Fana-Khusrau'nun babası ve amcasından üstün olduğunu ima ederek Müizzüddevle'nin tepkisine neden oldu. Bunun yerine daha uygun bir başlık ("'Adud al-Dawla") seçildi. Kısa bir süre sonra Müizzüddevle, Batihah'a karşı başka bir sefer gönderdi. Ruzbahan adlı Deylemli bir subayın önderliğindeki bu sefer kötü sonuçlandı. Ruzbahan, 'İmran'ın yerini keşfetti ve ona saldırdı, ancak ağır bir yenilgiye uğradı ve geri çekilmek zorunda kaldı.
İmran daha sonra daha da cesur hale geldi, tebaası hükümet yetkilileri de dahil olmak üzere yollarına çıkan herkesten koruma parası talep etti ve Basra'ya su yoluyla giden yol fiilen kapatıldı. Müizzüddevle'nin baş sekreteri Ebu Cafer el-Saymari 650/651'de öldü ve yerine Ebu Muhammed el-Hasan el-Muhallabi geçti. Müizzüddevle, subaylarından İmran hakkında çok sayıda şikayet aldıktan sonra, 950 veya 951'de el-Muhallabi ve Ruzbahan'ın ortak komutasında başka bir ordu gönderdi.
Vezirden hoşlanmayan Ruzbahan, onu doğrudan İmran'a saldırmaya ikna etti. Güçlerini arkada tuttu ve iki taraf arasında çatışma başlar başlamaz kaçtı. İmran, pusu kurarak ve Muhallabi'nin ordusunun kafasını karıştırarak araziyi etkili bir şekilde kullandı. Vezirin askerlerinin çoğu çatışmada öldü ve kendisi de yakalanmaktan kıl payı kurtuldu ve güvenli bir yere yüzdü. Müizzüddevle daha sonra İmran'la anlaşarak onun şartlarını kabul etti. Tutsaklar değiş tokuş edildi ve 'İmran, Batihah valisi olarak tayin edilerek Büveyhîlerin vassalı yapıldı.
Barış iki taraf arasında yaklaşık beş yıl sürdü. Ancak Müizzüddevle'nin 955'te öldüğüne dair yanlış bir söylenti, İmran'ın Ahvaz'dan Bağdat'a giden bir Büveyhî konvoyunu ele geçirmesine neden oldu. Müizzüddevle, el konulan eşyaların iade edilmesini talep etti, bu noktada İmran parayı iade etti, ancak malları elinde tuttu. Müizzüddevle, Ruzbahan'ı üçüncü kez bataklığa gönderdi, ancak ikincisi isyan etti ve 'İmran yeni bir saldırıdan kurtuldu. Ruzbahan'a el-Muhallabi'nin Deylem askerleri de katıldı.
Ruzbahan İsyanı
Müizzüddevle, Irak'ın güneyindeki Ruzbahan komutasındaki Deylemi birliklerinin isyanıyla meşgulken, Nasır el-Devle bu fırsatı güneye ilerlemek ve Bağdat'ı ele geçirmek için kullandı. 957'de Müizzüddevle, Ruzbahan'a karşı son bir savaş verdi. Ruzbahan neredeyse savaşı kazanmayı başardı, ancak Müizzüddevle'nin Türk gulamları tarafından mağlup edildi. Yenilgi, Ruzbahan'ın isyanının sonunu getirdi. Ruzbahan, savaş sırasında yakalandı ve Sarat olarak bilinen bir kaleye hapsedildi. Ruzbahan'ın Daylamlı destekçileri daha sonra kaleyi ele geçirip Ruzbahan'ı kurtarmayı planlamaya başladı.
Deylemlilerin planını keşfetmeyi başaran Müizzüddevle'nin bir subayı Ebu'l-Abbas Musafir, Müizzüddevle'yi Ruzbahan'ı öldürmeye çağırdı. Müizzüddevle başlangıçta itiraz etti, ancak diğer birkaç memuru tarafından komplo tehdidine ikna oldu. Akşam karanlığında Müizzüddevle'nin muhafızları Ruzbahan'ı Dicle nehrinde boğdu.
Müizzüddevle daha sonra Ruzbahan'ı takip eden Deylemlileri görevlerinden almaya başladı ve bir kısmını tutuklarken, Türk gulamlarını daha yüksek makamlara yerleştirip onlara daha fazla toprak verdi.
Hamdaniler ile ikinci savaş
Müizzüddevle daha sonra konumunu koruyamayan Nasırü'd Devle'ya karşı saldırı başlattı ve Bağdat'ı terk etti. Haraçın yeniden başlaması ve ek bir tazminat karşılığında barış yenilendi, ancak Nasırü'd Devle ikinci yılın ödemesini göndermeyi reddettiğinde Büveyhî hükümdarı kuzeye ilerledi. Sahada Büveyhî ordusuyla yüzleşemeyen Nasırü'd Devle, Musul'u terk ederek Mayyafariqin'e ve ardından Halep'teki kardeşi Seyf al-Dawla'ya kaçtı. Büveyhîler Musul ve Nasibin'i ele geçirdiler, ancak Hamdaniler ve destekçileri hazinelerini, tüm hükümet kayıtlarını ve vergi kayıtlarını yanlarına alarak kuzeydeki dağlardaki ana topraklarına çekildiler. Sonuç olarak, Büveyhî ordusu fethedilen bölgede kendisini destekleyemedi, özellikle de ağırlıklı olarak Daylamlı birliklere gerilla saldırıları başlatan yerel halk tarafından kızdırıldığı için. Sayf al-Dawla, Müizzüddevle ile arabuluculuk yapmaya çalıştı, ancak ilk yaklaşımları reddedildi. Müizzüddevle ancak kardeşinin tüm Diyar Rabi'a haraçını ödeme yükünü üstlenmeyi kabul ettiğinde barışı kabul etti.
964'te Nasırü'd Devle, Müizzüddevle ile yaptığı anlaşmanın şartlarını yeniden müzakere etmeye ve halefi olarak en büyük oğlu Fadl Allah Ebu Tağlib el-Ghadanfar'ın Büveyhî olarak tanınmasını sağlamaya çalıştı. Müizzüddevle, Nasırü'd Devle'nin teklifini reddetti ve tekrar Hamdani bölgesini işgal etti. Musul ve Nasibin bir kez daha ele geçirilirken, Hamdaniler dağdaki kalelere kaçtı. 958'de olduğu gibi, Büveyhîler Cezire'de uzun süre tutunamadılar ve kısa süre sonra Hamdaniler'in Musul'a dönmesine izin veren bir anlaşmaya varıldı. Ancak bu sefer Ebu Tağlib, babasının yerine etkili lider olarak ortaya çıktı: Müizzüddevle, yaşlı Nasırü'd Devle yerine onunla bir anlaşma imzaladı.
Daha sonra yaşam ve ölüm
Rukn al-Dawla'nın kuzey İran'da çeşitli düşmanlara karşı mücadelesi, Müizzüddevle'nin birkaç yıl askeri yardım göndermesine neden oldu. Bu, sürekli olarak Hamdaniler ile uğraşmak zorunda kalmayla birleştiğinde, Müizzüddevle'nin birkaç yıl boyunca devletinin sınırlarını genişletmesini engelledi. Buna rağmen, Adud al-Dawla'nın askeri desteğiyle Umman'ı ilhak etmeyi başardı ve kısa bir süre sonra Mezopotamya bataklıklarının Şahinilerine karşı bir sefer düzenledi. bu sefer sırasında öldü. 955'te ağır bir hastalık sırasında halefi adını verdiği oğlu İzzüddevle, onun ölümünün ardından iktidara geldi. Müizzüddevle'nin Habashi ("Sanad al-Dawla" unvanıyla bilinir), Ebu İshak İbrahim, Ebu Tahir, Marzuban ve bir kızı Zubayda adında başka oğulları da vardı.
Etki ve değerlendirme
Müizzüddevle'nin 945'te Bağdat'a girişi, Irak'ta bir asırdan fazla Büveyhî egemenliğini ve ayrıca Sünni Halifeliği üzerinde Şii Büveyhî kontrolünü başlattı. Bununla birlikte, ölümü sırasında birçok sorun çözülmeden kaldı. Büveyhîler, Bağdat'a alışmakta güçlük çektiler; Müizzüddevle, Ahvaz lehine neredeyse şehri terk etti. Büveyhîlerin Hamdaniler ve Bizanslılar gibi düşmanları tehdit oluşturmaya devam ettiler. Bağdat ile Şiraz arasında ilk olarak Müizzüddevle'nın yaşadığı dönemde kendini gösteren iktidar mücadelesi, ölümünün hemen ardından şiddet olaylarına dönüştü.
Grand Ole Opry
Grand Ole Opry; Nashville, Tennessee'deki Opry House'da haftada birkaç gece düzenlenen haftalık Amerikan canlı country müzik performansı ve yayın programıdır. 28 Kasım 1925'te George D. Hay tarafından WSM'de bir saatlik bir radyo "ahır dansı" olarak kuruldu. Şu anda Opry Entertainment'ın (Ryman Hospitality Properties, Inc.'in bir bölümü) sahibi olduğu ve işlettiği bu radyo yayını ABD tarihindeki en uzun soluklu radyo yayınıdır. Country müziğini ve tarihini onurlandırmaya adanmış olan Opry, country, bluegrass, Americana, folk ve gospel müziğinin yanı sıra komedi performansları ve skeçler icra eden ünlü şarkıcılar ve çağdaş liste başı sanatçıları sunmaktadır. Dünyanın dört bir yanından yüzbinlerce ziyaretçiyi ve milyonlarca radyo ve internet dinleyicisini kendine çeker.
Şov 1930'larda profesyonelleri işe almaya başladı ve süresi dört saate çıktı. O zamana kadar 50.000 watt'ta yayın yapan WSM, programı yaklaşık 30 eyalette bir Cumartesi gecesi müzik geleneği haline getirdi. 1939'da ulusal olarak NBC Radio'da çıkış yaptı. Opry, 1943'te en ünlü eski evi olan Ryman Oditoryumu'na taşındı. Programın önemi geliştikçe, Amerika'nın "country müzik başkenti" haline gelen Nashville şehri de gelişti. Grand Ole Opry, Nashville'de o kadar büyük bir öneme sahip ki, Metro Nashville/Davidson County hattında sürücüler tarafından görülen karşılama tabelalarında bir "Grand Ole Opry evi" olarak yer alır.
Pereskia aculeata
''Pereskia aculeata' , Cactaceae familyasından bir çırpıcı çalıdır. Yaygın isimler arasında Barbados bektaşi üzümü, bıçak-elma kaktüsü, yaprak kaktüsü, gül kaktüsü ve limon asma bulunur. tropikal Amerika'ya özgüdür. Yaprakları ve meyveleri yenilebilir, çok miktarda protein, demir ve diğer besin maddelerini içerir ve Brezilya'nın Minas Gerais eyaletinin bazı bölgelerinde adı altında popüler bir sebzedir.''
Açıklama
Pereskia cinsinin diğer üyeleri gibi, bu bitkiler de sıra dışı kaktüsler olup dikenli sukulent olmayan, sapları ve büyük yapraklara sahiptir.
Bu, ağaçlarda boyuna büyüyen, sapları  kalınlığındadır. Daha genç saplarda çengelli dikenler ve daha yaşlı saplarda odunsu diken kümeleri bulunur. Yaprakları uzunluğunda ve  geniş, basit, tam ve kuru mevsim yaprak döken. Güçlü kokulu çiçekleri beyaz, krem ​​veya pembemsidir, çapında ve salkım larda üretilen sayısızdır. meyve yuvarlak bir yemiş, yarı saydam beyazdan pembeye, sarıya, turuncuya veya kırmızıya ve çapındadır. Yapraklar yenilebilir, kuru yaprak maddesinde %20 ila %30 protein içerir. Meyveler de yenilebilir, çok sayıda küçük [tohum] içerir. Görünüş olarak bektaşi üzümü nü biraz andırır ve mükemmel bir tada sahiptir.
Yerlisi olduğu yerler
Panama, Fransız Guyanası, Guyana, Surinam, Venezuela, Brezilya, Kolombiya, Arjantin ve Paraguay.
Sonradan yetiştirilen yerler
Antigua ve Barbuda, Barbados, Küba, Dominika, Dominik Cumhuriyeti, Guadeloupe, Haiti, Martinik, Montserrat, Porto Riko, Saint Vincent ve Grenadinler, Trinidad ve Tobago, Virgin Islands (ABD), Amerika Birleşik Devletleri , Meksika, Güney Afrika ve Avustralya.
Ekolojik önemi
Pire böceği (Phenrica guerini) ve yaprak madenciliği güvesi (Epipagis cambogialis) yapraklarıyla beslenir.
Pereskia aculeata yenilebilir ve yüksek besin kalitesine sahip olmasına rağmen, geleneksel gıdalara bir alternatif olarak, bu bitki Güney Afrika'da yerli ağaçları boğarak ormanlık alanlara büyük zarar verdiği ilan edilen bir yabancı ottur. Bazı KwaZulu-Natal ormanları'nda istilalar meydana gelir ve gölgelik içine gömülüdür ve çıkarılması zordur. Bitki, büyük, aşılmaz kümeler oluşturma eğilimindedir ve gövdelerdeki dikenler, büyük istilaların kontrolünü zorlaştırır. Bitkiler yapraklardan veya gövde parçalarından yeniden büyüyebilir. Bir ağaca musallat olan bir örneğin gövdeleri tabandan kesilmişti, ancak dört yıl sonra ağaçtan düşen Pereskianın 'kuru' gövdeleri hala kök salıyor ve yeniden çıkıyordu.
Will Eisner
William Erwin Eisner (6 Mart 1917, Brooklyn - 3 Ocak 2005; Lauderdale Lakes, Florida), Amerikalı çizgi romancı, yayıncı, yazar.
Amerikan çizgi roman endüstrisinin kurucularından biri olarak kabul edilen Will Eisner, The Sprit serisiyle çizgi roman tarihinde içerik ve form anlamında devrimci yenilikler getirdi. Çizgi roman sanatının en büyük ustalarından biri olarak kabul edilen Will Eisner, A Contract with God albümü ile "grafik roman" kavramının da yaratıcısı oldu.
Monty Python's Flying Circus
Monty Python's Flying Circus (Türkçe: Monty Python'ın Uçan Sirki ), toplu olarak "Monty Python" veya "Pitonlar" olarak tanınan Graham Chapman, John Cleese, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin ve Terry Gilliam tarafından yaratılan ve başrollerini paylaştığı İngiliz gerçeküstü skeç komedi dizisidir. İlk bölüm 7 Eylül 1969'da BBC'de kaydedildi ve 5 Ekim'de BBC1'de yayınlandı. 1969'dan 1974'e kadar dört dizide yayınlanan 45 bölüm ve ayrıca Alman TV için iki bölüm yapıldı. Birkaç skeçten oluşan uzun metrajlı bir film uyarlaması olan And Now for Something Completely Different ise 1971'de yayınlandı.
Will Eisner
Modern çizgi romanın babalarından biri olarak kabul edilen Will Eisner'ın onuruna her yıl, San Diego Comic Con'da Will Eisner Ödülleri verilmektedir.
Monty Python's Flying Circus
Ödüller ve onurlar
1998'de Aspen'de Monty Python Live adıyla kaydedilen grup, Amerikan Film Enstitüsü Yıldız Ödülü'nü aldı.
Will Eisner
Eisner, 22 Aralık 2004'te gerçekleştirilen dörtlü baypas ameliyatının komplikasyonları nedeniyle Lauderdale Lakes, Florida'da 3 Ocak 2005'te öldü. DC Comics Eisner için Angel Orensanz Merkezi'nde bir anma töreni düzenledi.
Monty Python's Flying Circus
Ödüller ve onurlar
Monty Python's Flying Circus, 2000 yılında İngiliz Film Enstitüsü tarafından hazırlanan ve endüstri profesyonelleri tarafından oylanan BFI TV 100 listesinde beşinci sırada yer aldı.
Hal Finney
Harold Thomas Finney (4 Mayıs 1956 - 28 Ağustos 2014) Pretty Good Privacy bilgisayar yazılımları üreten PGP Corporation'da yazılım geliştirici ve Phil Zimmermann'dan sonra işe alınan ikinci kişiydi. Kariyerinin başlarında, çeşitli konsol oyunlarında baş geliştirici olarak yer aldı. Finney ayrıca Bitcoin'e erken döneminde katkıda bulundu ve tarihin ilk bitcoin işlemini bitcoin'in yaratıcısı Satoshi Nakamoto'dan aldı.
Kariyeri
1979 yılında Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nden mezun olduktan sonra video oyunları üreten bir şirkette çalıştı. Sonrasında 2011 yılındaki emekliliğine kadar Pretty Good Privacy bilgisayar yazılımları üreten PGP Corporation'da çalıştı.
Monty Python's Flying Circus
Ödüller ve onurlar
2004 ve 2007'de Monty Python's Flying Circus, TV Guide'ın Şimdiye Kadarki En İyi Kült Şovları arasında 5. ve 6. sırada yer aldı.
Hal Finney
Kariyeri
Finney Kriptografi aktivisti olarak ünlenmişti. 2004 yılında Bitcoin'den önce ilk yeniden kullanılabilir emek ispatı sistemini geliştirdi.
Monty Python's Flying Circus
Ödüller ve onurlar
Time dergisi diziyi 2007'de "Tüm Zamanların En İyi 100 TV Şovu" listesine dahil etti.
Hal Finney
Bitcoin katkıları
Hal Finney erken dönem Bitcoin kullanıcısıydı ve Bitcoin'in yaratıcısı Satoshi Nakamoto'dan ilk bitcoin işlemini aldı. Finney, Bitcoin'i yarattığı düşünülen Dorian Nakamoto ile 10 yıl boyunca aynı kasabada yaşadı. Bu nedenle oluşan Bitcoin'in yaratıcısı olabileceği yönündeki spekülasyonları reddetti.
Monty Python's Flying Circus
Ödüller ve onurlar
2013 yılında program, TV Rehberi'nin Tüm Zamanların En İyi 60 Dizisi listesinde 58. sırada yer aldı.
Hal Finney
Bitcoin katkıları
Mart 2013'te Finney, BitcoinTalk adındaki Bitcoin forumunda BitcoinTalk'a aslında felçli olduğunu ama programlamaya devam ettiğini belirtti. Ölümüne kadar programlamaya devam etti; Bitcoin cüzdanlarını güçlendirmek için Trusted Computing kullanan bcflick adındaki deneysel yazılım üzerinde çalışıyordu.
Monty Python's Flying Circus
Miras
Otostopçunun Galaksi Rehberi'nin yaratıcısı ve "Hasta İstismarı" eskizinin ortak yazarı Douglas Adams, bir keresinde "Monty Python'un Uçan Sirki'ne bayıldım. Yıllarca John Cleese olmak istedim, en çok bu işin alındığını öğrendiğimde hayal kırıklığına uğradım."
Hal Finney
Bitcoin katkıları
Hayatının son günlerinde, 1000 Bitcoin haraç talep eden aramalar aldı. Swatting kurbanı oldu "Failler sahte bir telefon numarasıyla acili arayarak Finney büyük bir suç işlemiş gibi ihbar ediyorlar ve bunun sonuncunda evi swat ekipleri tarafından basılıyor". 2013'te haraççılar Finney'den daha fazla Bitcoin istemişlerdi oysaki Finney elindeki çoğu Bitcoin'i sağlık giderlerini karşılamak için kullanmıştı.
Monty Python's Flying Circus
Miras
Lorne Michaels, şovun Saturday Night Live skeçlerinde büyük bir etkisi olduğunu düşünüyor. Cleese ve Palin, 1997'de SNL'de Dead Parrot taslağını yeniden canlandırdı.
Hal Finney
Ölüm
Halfin, 28 Ağustos 2014'te ALS komplikasyonları sonucu "Alcor Life Extension Foundation" tarafından donduruldu.
Monty Python's Flying Circus
Miras
Gösteri, Danimarka kült şovu Casper &amp; Mandrilaftalen (1999) üzerinde büyük bir etkiye sahipti ve Cleese 50. bölümünde rol aldı.
Bilişimde, istenmeyen e-posta terimi ve Python programlama dilinin adı seriden türetilmiştir.
Kaynakça
notlar
Destek grubu
Destek grubu; üyelerim belirli bir paylaşılanla, genellikle külfetli özellik bir için ve genellikle profesyonel olmayan ve maddi olmayan şekillerde ve çeşitli türlerde birbirlerine yardım sağladıkları oluşumdur. Aynı sorunları olan üyeler başa çıkma stratejilerini paylaşmak, kendilerini daha güçlü hissetmek ve bir topluluk duygusu için bir araya gelirler. Yardım, ilgili bilgileri sağlama ve değerlendirme, kişisel deneyimleri ilişkilendirme, başkalarının deneyimlerini dinleme ve kabul etme, sempatik anlayış sağlama ve sosyal ağlar kurma şeklindedir. Bir destek grubu halkı bilgilendirmek veya savunuculuk yapmak için de çalışabilir.
Tarih
Resmi destek grupları modern bir fenomen gibi görünebilir ancak Masonluk gibi geleneksel kardeşlik örgütlerini bazı açılardan tamamlarlar ve (genişletilmiş) ailelerde yürütülen (önceden) belirli destekleyici işlevler üzerine inşa edilebilirler.
Kendileri dışındaki amaçlar da dahil olmak üzere amaçları desteklemek için oluşturulan diğer grup türleri daha çok savunuculuk grupları, çıkar grupları, lobi grupları, baskı grupları veya tanıtım grupları olarak adlandırılır. Örneğin, sendikalar ve birçok çevre grubu çıkar gruplarıdır.
Türler
Bazı destek grupları ve bu tür grupların oluşturulabileceği koşullar şunlardır:
Ömer Güvenç
Ömer Güvenç (d. 15 Mayıs 1950), Türk futbolcu, gazeteci ve spor muhabiri.
forvet pozisyonunda görev yapan Güvenç kariyerinin 15 yılını Vefa'da geçirmiştir. 1982 yılında tarihi Vefa Stadyumu'nda yaptığı jübile maçının ardından futbolu bırakmıştır. Futbolu bıraktıktan sonra uzun yıllar Lig TV'de saha içi muhabiri olarak çalışmıştır. Lig TV'nin beIN Media Group'a satılmasının ardından 2017 yılında işine son verilmiştir. Ayrıca Akşam ve Vatan gazetelerinde bir süre köşe yazarlığı yapmıştır.
Nasırü'd Devle
Ebu Muhammed el-Hasan ibn Ebu'l-Hayja Abdallah ibn Hamdan al-Taghlibi (ö.968 veya 969), daha yaygın olarak basitçe Nasırü'd Devle'nin (, "[Abbâsî] Hanedanlığının Savunucusu"), Cezire'nin çoğunu kapsayan Musul Emirliği'nin ikinci Hamdani hükümdarıydı.
Hamdani hanedanının kıdemli üyesi olarak, Musul çevresindeki aile güç üssünü babası Abdullah ibn Hamdan'dan miras aldı ve amcalarının meydan okumalarına karşı güvence altına almayı başardı. Hasan, Bağdat'taki Abbasi Halifeliğinin saray entrikalarına karıştı ve 942 ile 943 yılları arasında kardeşi Ali'nin (Seyfü'd Devle olarak bilinir) yardımıyla kendisini amir al-umara ("emirlerin emiri") veya fiilen naip olarak kurdu. Abbasi halifesi için. Türk birlikleri tarafından Musul'a geri püskürtüldü ve ardından 945'te Bağdat'ın kontrolünü ele geçiren ve Irak'ı aşağı indiren Büveyhîlere meydan okuma girişimleri defalarca başarısızlıkla sonuçlandı. Başkenti Musul, kendi kurallarına karşı yerel muhalefeti yenemeyen Büveyhî güçleri tarafından iki kez ele geçirildi. Gücü elinde tutmadaki başarısızlıklarının bir sonucu olarak, Nasırü'd Devle'nin nüfuzu ve prestiji azaldı. Halep ve Kuzey Suriye'de egemenliğini daha sıkı bir şekilde kuran kardeşi Ali'nin eylemleri onu gölgede bıraktı. 964'ten sonra, Nasırü'd Devle'nin en büyük oğlu Ebu Taghlib, kendi toprakları üzerinde fiili kural uyguladı ve 967'de Nasırü'd Devle tahttan indirildi ve hapsedildi, bir veya iki yıl sonra esaret altında öldü.
Kökeni ve ailesi
Hamdan'ın mülkü 895'te Abbasi Halifesi Mutazıd ve Hamdan, uzun bir kovalamacanın ardından Musul yakınlarında teslim olmaya zorlandı. Hapse atıldı, ancak Ardumusht kalesini halifenin güçlerine teslim eden oğlu Hüseyin ibn Hamdan, ailenin geleceğini güvence altına almayı başardı. Vergi indirimleri karşılığında Tağlib arasında asker topladı ve Abbasi yetkilileri ile Arap ve Kürt nüfus arasında arabuluculuk yaparak Cezire'de komuta etkisi kurdu. Ailenin, 10. yüzyılın başlarında Bağdat'taki merkezi Abbasi hükûmeti ile sık sık gergin olan ilişkisinden kurtulmasını sağlayan şey, bu güçlü yerel tabandı. Hüseyin, kendisini Hariciler ve Tolunoğulları'dan ayıran başarılı bir generaldi, ancak 908'de İbnü'l-Mu'tazz'ın başarısız gaspını destekledikten sonra gözden düştü. Küçük kardeşi İbrahim, 919'da Diyar Rabi'a'nın (Nusaybin çevresindeki vilayet) valisiydi ve ertesi yıl onun ölümünden sonra yerine başka bir erkek kardeşi Davud geçti. Hasan'ın babası Abdullah, 905/6–913/4'te Musul'un emiri (valisi) olarak görev yaptı, 925/6'da Musul'un kontrolünü yeniden ele geçirene kadar, Bağdat'ta siyasi durum değiştiği için defalarca gözden düşürüldü ve itibarı iade edildi. Halife ordusunun güçlü komutanı Mu'nis el-Hadim ile 929'da sıkı ilişkilere sahip olan ve daha sonra 932-934'te halife olarak hüküm sürecek olan Kahir'in Muktedir'e karşı kısa ömürlü gaspında öncü bir rol oynadı ve bastırılması sırasında öldürüldü. Tarihçi Marius Canard'a göre Abdullah, kendisini Hamdani hanedanının ilk neslinin en önde gelen üyesi olarak kurdu ve esasen Musul'daki Hamdani emirliğinin kurucusuydu.
Cezire üzerindeki kontrolün sağlamlaştırılması
Abdullah, 920/21'den itibaren Bağdat'ta bulunmadığı son yıllarında Musul üzerindeki yetkiyi Hasan'a devretti. Ancak Abdullah'ın ölümünden sonra Muktedir, Hamdaniler'den intikam alma fırsatını değerlendirdi ve Abdullah'ın toprakları hayatta kalan kardeşleri arasında paylaştırılırken Musul'a ilgisiz bir vali atadı. Dayılarının iddialarıyla karşı karşıya kalan Hasan, Dicle'nin sol yakasındaki küçük bir bölümün başına bırakıldı. 930'da, halifenin valisi öldükten sonra, Hasan, Musul'un kontrolünü yeniden ele geçirmeyi başardı, ancak amcaları Nasr ve Sa'id kısa süre sonra onu iktidardan uzaklaştırdı ve Diyar Rabi'nin batı kısımlarına hapsettiler. 934'te Hasan, Musul'u tekrar geri aldı, ancak Bağdat'ta ikamet eden ve halife hükûmeti tarafından desteklenen Sa'id, onu tekrar tahliye etti. Hasan, Sa'id'in cinayetini planladığı yerden Ermenistan'a kaçtı. Ancak o zaman birlikleri Musul'u işgal etti ve onu kalıcı olarak hükümdar olarak kurdu. Son olarak, vezir İbn Mukle ve Tağlib'deki rakipleri Banu Habib komutasındaki halife güçlerini yendikten sonra, 935'in sonlarında halife Râzî onu Musul'un ve tüm Cezire'nin valisi olarak resmen tanımak zorunda kaldı. Bağdat ve Sâmerrâ'nın iki halifelik başkenti için yıllık 70.000 altın dinar haraç ve un tedariki karşılığında.
Hasan, ailesinin Musul çevresindeki çekirdek bölgesinin dışında, yönetimine karşı hatırı sayılır bir direnişin üstesinden gelmek zorundaydı. Diyar Bekir'de Silvan valisi Ali ibn Ja'far, Hasan'a isyan etti ve Diyar Mudar'da Suruç çevresindeki bölgenin Kaysi aşiretleri de ayaklandı. Hasan onlara boyun eğdirdi ve büyük ölçüde ödül olarak iki vilayet valiliği verilen kardeşi Ali'nin çabaları sayesinde 936'nın sonunda tüm Cezire'nin kontrolünü ele geçirdi. Bu arada, Al-Ala ibn al-Mu'ammar'ın önderliğindeki yaklaşık 10.000 kişilik mağlup Banu Habib, topraklarını terk etti ve Bizans İmparatorluğu tarafından kontrol edilen topraklara kaçtı. Bu benzeri görülmemiş hareket, kabilenin önemli bir kısmının hala Hristiyanlığı uygulamasıyla veya güneyden gelen kabilelerin otlak alanlarına yaptığı baskıyla açıklanabilir, ancak hareketin birincil amacı Hamdani otoritesinden ve vergilendirmesinden kaçmaktı. Hasan, 934 ve 938'de kontrolünü Sâcoğu yönetimindeki Adharbayjan'a da genişletmeye çalıştı, ancak çabaları başarısız oldu.
Halifeliğin kontrolü için mücadele
Hasan, Musul üzerindeki hakimiyetini sağlamlaştırmaya çalışırken, kendisini bariz bir şekilde Abbasi rejimine sadık gösterdi ve Mu'nis el-Hadim'in 932'de halife Müttaki'ye karşı isyanını desteklemeyi reddetti. Müttaki'yi devirmek ve öldürmek, bir darbeler kısır döngüsünü başlatmak. Sonraki birkaç yıl içinde Abbasi hükûmeti neredeyse tamamen çöktü, ta ki 936'da güçlü Vasıt valisi Muhammed ibn Ra'iq, ("emirlerin emiri") unvanını ve bununla birlikte fiilen kontrolü üstlenene kadar. Abbasi hükûmeti. Geniş sivil bürokrasi hem boyut hem de güç açısından önemli ölçüde azaltılırken, Halife el-Radi bir kukla rolüne indirgendi. İbn Ra'iq'in konumu güvenli olmaktan çok uzaktı ve çok geçmeden çeşitli yerel yöneticiler ile Türk ve Deylem askeri komutanları arasında makamının ve onunla birlikte Halifeliğin kontrolü için dolambaçlı bir mücadele patlak verdi. 946, Büveyhîlerin nihai zaferiyle.
Böylece, 930'ların sonunda, geniş ve zengin bir bölge üzerindeki kontrolünden cesaret alan Hasan, Abbasi sarayının entrikalarına girdi ve unvanı için ana yarışmacılardan biri oldu. başta Hasan, haraç ödemesini engellemek için Abbasi hükûmetinin zayıflığından yararlanmaya çalıştı, ancak 938'de İbn Ra'iq'i deviren Türk Bayram onu hızla geri adım atmaya zorladı. Hasan daha sonra İbn Ra'iq'in kaybettiği konumunu geri kazanma arayışında destekledi. Bajkam, Hasan'ı Cezire topraklarından zorla çıkarmaya çalıştı, ancak boşuna ve sonunda 941'in başlarında Kürt haydutlarla bir çatışmada öldürüldü. Hasan'ın büyük şansı 942'nin başlarında, Halife Müttaki ve en yakın yardımcıları, şehrin yakında Basralı Baridilere düşmesinden kaçmak için Bağdat'tan kaçtılar ve Musul'a sığındılar. Hasan şimdi doğrudan iktidar için bir teklifte bulundu: İbn Ra'iq'e suikast düzenledi ve onun yerine olarak geçti ve  ("Hanedanın Savunucusu") şerefli lakabı aldı. Daha sonra halifeye, 4 Haziran 942'de girdikleri Bağdat'a kadar eşlik etti. Nasırü'd Devle, konumunu daha da güvence altına almak için kızını halifenin oğluyla evlendirdi. Nasır el-Devle'nin kardeşi Ali, kuzenleri Hüseyin ibn Sa'id ile birlikte Hamdani girişiminde etkili oldu ve hâlâ zengin Basra vilayetini kontrol eden Baridilere karşı sahaya çıktı. Bağdat'ı geri almaya kararlı. Ali, Meda'in Savaşı'nda onlara karşı bir zafer kazandıktan sonra, ünlü olduğu ("Hanedanın Kılıcı") lakabı ile ödüllendirildi. Bu çifte ödül, prestijli unsurunu içeren bir lakap, Hilafet'in başbakanı olan vezir dışında herhangi birine verildiği ilk kez oldu ve ordunun sivil bürokrasi.
Hamdaniler'in Abbasi başkenti üzerindeki başarısı ve yönetimi bir yıldan biraz fazla sürdü. Paraları yoktu ve siyasi olarak izole edilmişlerdi, Halifeliğin en güçlü vasalları, Mâverâünnehir Samanidleri ve Mısır İhşîdîler arasında çok az destek buluyorlardı. Sonuç olarak, 943'ün sonlarında, birlikleri arasında (çoğu Türkler, Deylemliler, Karmatîler ve sadece birkaç Araptan oluşan) maaş sorunları nedeniyle bir isyan patlak verdiğinde, Türk generali Tüzün önderliğinde, Bağdat'ı terk etmek ve üsleri, Musul'a geri dönmek zorunda kaldılar. Halife Müttaki şimdi Tüzün'ü olarak atadı, ancak Türk'ün küstah tavrı Müttaki'yi bir kez daha Hamdani sarayına sığınmaya sevk etti. Seyfü'd Devle komutasındaki Hamdani güçleri, Tüzün'ün ordusuna karşı sahaya çıktı, ancak mağlup oldu. Hamdaniler şimdi Tüzün ile Cezire'yi ellerinde tutmalarına izin veren ve hatta onlara yıllık 3,6 milyon dirhem haraç karşılığında (o zamanlar Hamdani kontrolü altında olmayan) kuzey Suriye üzerinde sözde yetki veren bir anlaşma imzaladılar.
Bu arada halife daha fazla güvenlik için Rakka'ya getirilirken, Hüseyin ibn Sa'id kuzey Suriye'de kontrolü sağlamaya ve Mısır hükümdarı Muhammed bin Toğaç'ın bölgenin kontrolünü ele geçirmesini engellemeye çalıştı. El-İhşid'in kendisi Suriye'ye ilerleyip Halep'i aldığı ve halifeyle tanıştığı Rakka'ya yürüdüğü için girişim başarısız oldu. El-İhşid, Muttaki'yi koruması altında Mısır'a gelmeye ikna etmeye çalıştı, ancak halife reddetti ve el-İhsid Mısır'a döndü. Bunun yerine, Tüzün'ün sadakat ve güvenlik güvenceleriyle ikna olan Müttaki, Bağdat'a döndü ve burada Tüzün onu görevden alıp kör etti ve yerine Müstekfî'yi getirdi. Bu suçun haberini alan Nasırü'd Devle haraç ödemeyi bir kez daha reddetti, ancak Tüzün ona karşı yürüdü ve boyun eğmeye zorladı. Bundan böyle, Nasırü'd Devle Bağdat'a bağlı olacaktı, ancak bir zamanlar yönettiği şehir üzerindeki gücünü kaybetmesine boyun eğmekte zorlanacak ve sonraki yıllarda onu yeniden kazanmak için birkaç girişimde bulunacaktı.
Büveyhîler ile Savaşlar
945'in sonlarında Tüzün öldü. Onun ölümü, Abbasi hükûmetinin, Ahmed ibn Buya yönetiminde Fars ve Kirman üzerindeki kontrolünü zaten sağlamlaştırmış olan Büveyhîlerin artan gücüne karşı bağımsızlığını koruma yeteneğini zayıflattı ve Baridilerin işbirliğini sağladı. Müstekfî'nin sekreteri İbn Şirzad, Nasırü'd Devle'nin yardımını çağırarak Büveyhîler ile yüzleşmeye çalıştı, ancak Ahmed birlikleriyle Bağdat'a ilerledi ve Ocak 946'da ile  olarak atanmasını sağladı. ("Hanedanın Güçlendiricisi"). Büveyhîler konumlarını güvence altına almak için hemen Hamdanilere karşı yürüdüler. Nasırü'd Devle, Dicle nehrinin doğu yakasında ilerleyerek ve Bağdat'ı abluka altına alarak karşılık verdi. Ancak sonunda Büveyhîler, Hamdanileri savaşta mağlup ettiler ve Nasırü'd Devle'yi Ukbara'ya çekilmeye zorladılar. Oradan, Nasırü'd Devle, Büveyhî ve Hamdani küreleri arasındaki sınır Tikrit'te olacak şekilde Cezire, Suriye ve hatta Mısır üzerindeki Hamdani kontrolünün Halifeliğin kolları olarak tanınmasını sağlamayı amaçlayan müzakerelere başladı. Müzakereler, Hamdanilerin Türk birlikleri arasındaki bir isyan nedeniyle kesintiye uğradı, ancak şu an için kuzey sınırında anarşiye istikrarlı bir Hamdani beyliğini tercih eden Müizzüddevle, Nasırü'd Devle'nin onu bastırmasına yardım etti. Barış, Hamdaniler için uygun şartlarla kabul edildi ve Nasırü'd Devle'nin oğullarından birinin Bağdat'a rehin alınmasıyla onaylandı.
İki rakip arasındaki çatışma, 948'de Müizzüddevle'nın Musul'a tekrar yürümesi, ancak İran'da sorun yaşayan kardeşi Rüknüddevle'ye yardım etmek için seferini kesmek zorunda kalmasıyla yeniden alevlendi. Buna karşılık Nasırü'd Devle, Cezire ve Suriye için haraç ödemeye yeniden başlamayı ve Cuma namazında halifenin isminden sonra üç Büveyhî kardeşin isimlerini eklemeyi kabul etti. 956-958'de başka bir savaş turu patlak verdi. Büveyhîler, güney Irak'ta Rezbahan ibn Vindadh-Khurshid komutasındaki Daylamlı birliklerinin isyanıyla meşgulken, Nasırü'd Devle güneye ilerleme ve Bağdat'ı ele geçirme fırsatını değerlendirdi. Ancak Deylemi isyanının bastırılmasından sonra Hamdaniler, Buiyd karşı saldırısı karşısında konumlarını koruyamadılar ve şehri terk ettiler. Haraçların yeniden başlaması ve ek bir tazminat karşılığında barış yenilendi, ancak Nasırü'd Devle ikinci yılın ödemesini göndermeyi reddedince Büveyhî hükümdarı kuzeye ilerledi. Sahada Büveyhî ordusuyla yüzleşemeyen Nasırü'd Devle, Musul'u terk etti ve önce Silvan'a, ardından Halep'teki kardeşi Seyf al-Dawla'ya kaçtı. Büveyhîler Musul ve Nasibin'i ele geçirdiler, ancak Hamdaniler ve destekçileri hazinelerini, tüm hükûmet kayıtlarını ve vergi kayıtlarını yanlarına alarak kuzeydeki dağlardaki ana topraklarına çekildiler. Sonuç olarak, Büveyhî ordusu fethedilen bölgede kendisini destekleyemedi, çünkü ağırlıklı olarak Deylem birlikleri, onlara gerilla saldırıları başlatan yerel halk tarafından içerlendi. Seyf ed-Devle, Müizzüddevle ile arabuluculuk yapmaya çalıştı, ancak ilk yaklaşımları reddedildi. Ancak Sayf al-Dawla, kardeşinin tüm Diyar Rabi'a haraçını ödeme yükünü üstlenmeyi kabul ettiğinde, Büveyhî hükümdarı barışı kabul etti. Bu anlaşma, iki Hamdani kardeş arasındaki rollerin tersine çevrilmesine ve ailenin Suriye şubesinin kontrolünün kurulmasına işaret ediyor.
964'te Nasırü'd Devle, anlaşmanın şartlarını yeniden müzakere etmeye çalıştı, ama aynı zamanda en büyük oğlu Fadl Allah Abu Taghlib al-Ghadanfar'ın halefi olarak Büveyhî'nin tanınmasını sağlamaya çalıştı. Müizzüddevle, Nasırü'd Devle'nın taleplerini reddetti ve Hamdani bölgesini yeniden işgal etti. Musul ve Nasibin bir kez daha ele geçirilirken, Hamdaniler dağdaki kalelere kaçtı. 958'de olduğu gibi, Büveyhîler Cezire'de uzun süre tutunamadılar ve kısa süre sonra Hamdaniler'in Musul'a dönmesine izin veren bir anlaşmaya varıldı. Ancak bu sefer Ebu Tağlib, babasının yerine etkili lider olarak ortaya çıktı: Muizz el-Devle, yaşlı Nasır ed-Devle yerine onunla bir anlaşma imzaladı. Nasırü'd Devle'nin yönetiminin sonu, kardeşi Seyf al-Dawla ve büyük rakibi Müizzüddevle'nin ölümlerinin görüldüğü aynı yıl olan 967'de geldi. Nasırü'd Devle'nın kardeşinin ölümünden o kadar etkilendiği bildirildi ki hayata olan ilgisini kaybetti ve mesafeli ve açgözlü oldu. Sonunda, zaten emirliğin fiili valisi olan Ebu Tağlib, Ali İbnü'l-Esîr'e göre kocasının işleri üzerinde önemli bir etkiye sahip olan Kürt annesi Fatima bint Ahmed'in yardımıyla onu görevden aldı. Nasırü'd Devle, diğer oğullarından biri olan Hamdan'ın farklı bir annesine dönerek onlara karşı koymaya çalıştı. Tepki olarak Ebu Tağlib, onu 968 veya 969'da öldüğü Ardumusht kalesine hapsetti.
İç politikalar
Nasırü'd Devle, çağdaşları tarafından baskıcı maliye politikaları ve bunların halk arasında neden olduğu acılar nedeniyle ağır bir şekilde eleştirildi. Nasırü'd Devle'nin topraklarını ziyaret eden gezgin İbn Havkal, Cezire'nin en verimli bölgelerindeki özel arazilere dayanıksız yasal bahanelerle, eyaletinin en büyük toprak sahibi olana kadar el koyduğunu uzun uzun anlatır. Bu, Bağdat'ın büyüyen nüfusunu beslemeye yönelik monokültür tahıl uygulamasıyla bağlantılıydı ve ağır vergilerle birleşti, öyle ki Seyfü'd Devle ve Nasırü'd Devle'nin Müslüman dünyasının en zengin prensleri haline geldiği söyleniyor. Bununla birlikte, Hamdani idari mekanizması oldukça ilkel görünüyor ve Büveyhîlere ödenen haraç - ödendiğinde iki ila dört milyon dirhem arasında bir yerde olduğu tahmin ediliyor - hazineye ağır bir yüktü.
Stanisław Mikołajczyk
Stanisław Mikołajczyk (18 Temmuz 1901 - 13 Aralık 1966) Polonyalı bir politikacıydı. Dünya Savaşı sırasında sürgünde olan Polonya hükümetinin başbakanı ve daha sonra 1947'ye kadar savaş sonrası Polonya'da başbakan yardımcısıydı.
Arka plan ve erken yaşamı
Mikołajczyk'in ailesi, 19. yüzyılda Alman İmparatorluğu'nun bir parçası olan ve Posen Eyaleti olarak bilinen batı Polonya'daki Poznań'dan geliyordu. 19. yüzyılda Ruhr Polonyalıları olarak bilinen birçok Polonyalının yaptığı gibi, ebeveynlerinin zengin maden bölgelerinde iş aramak için gittiği Batı Almanya'daki Vestfalya'da doğdu. On yaşında bir çocuk olarak Poznań'a döndü.
Gençken bir şeker pancarı rafinerisinde çalıştı ve Polonya yurtsever örgütlerinde aktifti. Polonya bağımsızlığını geri kazandığında 18 yaşındaydı ve 1920'de Polonya Ordusu'na katıldı ve Polonya-Sovyet Savaşı'na katıldı. Varşova yakınlarında yaralandıktan sonra taburcu edildi ve babasının Poznań yakınlarındaki çiftliğini miras almak için geri döndü.
Erken siyasi kariyeri
1920'lerde Mikołajczyk, Polonya Halk Partisi ".Piast" ta (PSL) aktif oldu ve Poznań eyaleti hükûmetinde bir dizi görevde bulunduktan sonra 1929'da Sejm'e (Polonya Parlamentosu) seçildi 1935'te PSL'nin yürütme kurulu başkan yardımcısı oldu ve 1937'de parti başkanı oldu. 1935'te Józef Piłsudski'nin ölümünden sonra Polonya'da kurulan otoriter rejimin aktif bir rakibiydi.
Dünya Savaşı II
Nazi Almanyası Eylül 1939'da Polonya'yı işgal ettiğinde, Mikołajczyk Polonya ordusunda bir erdi ve Varşova'nın savunmasında görev yaptı. Varşova'nın düşüşünden sonra, tutuklandığı Macaristan'a kaçtı Kısa süre sonra kaçtı ve Yugoslavya ve İtalya üzerinden Paris'e gitti Kasım ayının sonunda, Polonya Ulusal Konseyi Başkan Yardımcısı olarak sürgündeki Polonya hükümetine hemen katılmasının istendiği Fransa'ya ulaştı. 1941'de İçişleri Bakanı olarak atandı ve Başbakan Władysław Sikorski'nin Başbakan Yardımcısı oldu. Nisan 1943'te Almanlar, Katyń Wood'da Sovyetler tarafından öldürülen yaklaşık 22.000 Polonyalı subayın mezarını bulduklarını açıklamışlardı Sovyet hükûmeti, keşfi Almanların uydurduğunu söyledi. Müttefik hükûmetler diplomatik nedenlerle bunu resmen kabul ettiler, ancak Mikołajczyk'in hükûmeti bunu yapmayı reddetti ve ardından Stalin sürgündeki hükûmetle ilişkilerini kesti.
Sürgündeki başbakan
Sikorski, Temmuz 1943'te bir uçak kazasında öldüğünde, halefi olarak Mikołajczyk atandı
Ancak Mikołajczyk göz korkutucu zorluklarla karşılaştı. Bu zamana kadar, Batı Müttefiklerinin değil, Sovyet silahlı kuvvetlerinin Polonya'yı Alman işgalinden ele geçireceği açıktı ve Polonyalılar, Stalin'in hem Polonya'ya Komünizmi empoze etmeyi hem de Polonya'nın Etnik Polonyalıların yaşadığı doğu bölgelerini ilhak etmeyi amaçladığından korkuyordu.
Daha ki sonra yaşamı
Seçim dürüst olsaydı muhtemelen Başbakan olacak olan Mikołajczyk, protesto için hemen hükûmetten istifa etti Tutuklanmak üzere Ekim ayında ülkeyi terk etti. Winston Churchill, onu Londra'da görünce, "Canlı çıkmana şaşırdım" dedi. Londra'da, sürgündeki Polonya hükûmeti onu Komünistlerle işbirliği yaptığı için bir hain olarak görüyordu. 1966'da öldüğü Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti Haziran 2000'de kalıntıları Polonya'ya gömülmek üzere iade edildi. Makaleleri Stanford Üniversitesi'ndeki Hoover Savaş, Devrim ve Barış Enstitüsü'ndedir.
Dirk Jan de Geer
Jonkheer Dirk Jan de Geer (14 Aralık 1870 - 28 Kasım 1960), Hristiyan Demokrat Temyiz (CDA) ile birleşen feshedilmiş Hristiyan Tarih Birliği'nin (CHU) Hollandalı bir politikacısıydı. 8 Mart 1926'dan 10 Ağustos 1929'a ve 10 Ağustos 1939'dan 3 Eylül 1940'a kadar Hollanda Başbakanı olarak görev yaptı.
Hayatı
Groningen'de doğdu. De Geer ailesinin soyundan geliyordu 1895'te JD'sini aldıktan sonra, bir gazeteci olarak çalıştı ve Rotterdam belediye meclis üyesi olarak görev yaptı (1901–1907).
1907'den itibaren Parlamento'nun Hristiyan Tarihsel üyesi olarak görev yaptı. De Geer, 2. Dünya Savaşı'ndan önce istikrarlı ve saygın bir politikacıydı 1920'den 1921'e kadar Arnhem belediye başkanı olarak görev yaptı. 1921-1923 yılları arasında Maliye Bakanı olarak görev yaptı. 1924 Deniz Kanunu'na uymadığı için 1923'te istifa etti. 1925'ten 1926'ya kadar İçişleri Bakanı ve Tarım Bakanı olarak görev yaptı. 8 Mart 1926'dan 10 Ağustos 1929'a kadar başbakanlık yaptı 1926'dan 1933'e kadar Maliye Bakanı olarak da görev yaptı.
Colijn'in beşinci kabinesinin sona ermesinin ardından, Ağustos 1939'da yeniden bir hükûmet kurması istendi ve aynı anda Maliye ve Genel İşler Bakanlığı görevlerinde bulundu ancak, kendisini bildiği gibi, savaş halindeki bir ulusun başbakanı rolüne uygun değildi Nazi Almanyası 10 Mayıs 1940'ta (Batı harekâtının başlangıcı) Hollanda'ya saldırdığında, durum kısa sürede çok ciddileşti ve hükûmet İngiltere'ye kaçtı.
Britanya'da, Hollanda ile Almanya arasında ayrı bir barışın müzakere edilmesini savundu ve savaşın asla kazanılamayacağını açıkça belirterek Hollanda hükûmetine ve Hollanda'nın moraline zarar verdi. Sonunda Kraliçe Wilhelmina'nın kışkırtmasıyla görevden alındı ve yerine resmi olarak sağlığının kötü olması nedeniyle Pieter Sjoerds Gerbrandy geldi.
Daha sonra diplomatik bir paketle şimdi ki Endonezya olan Hollanda Doğu Hint Adaları'na gönderildi Portekiz'de mola verdiğinden beri oraya hiç gelmedi, uçaktan ayrıldı ve Hollanda'daki hasta karısına ve ailesinin geri kalanına dönmesine izin veren Almanlara gitti.
Bu, onu Hollanda davasına hain ve asker kaçağı olarak nitelendiren Wilhelmina'yı çok kızdırdı. Daha sonra, halka Almanlarla nasıl işbirliği yapılacağına dair "talimatlar" içeren tartışmalı bir broşür yazdı. Sürgündeki Hollanda hükümeti bir yayında "Bu broşürle", "yazar, kişisel olarak başına ne gelirse gelsin, Hollanda halkına ihanet etmiştir" dedi. Wilhelmina, De Geer'i broşürü yayınlaması halinde savaşın bitiminden sonra yargılanacağı konusunda uyardı
Reichskommissariat Niederlande'nin izniyle De Geer, yayını gerçekleştirdi Savaştan sonra vatana ihanetten suçlu bulundu ve tüm fahri unvanları elinden alındı. Temyiz Mahkemesi, üç yıl denetimli serbestlik ile bir yıl hapis cezasını onadı, ancak 20.000 gulden para cezasından ve "Devlet Bakanı" unvanından yoksun bırakmaktan feragat etti
Ölümü
De Geer, 28 Kasım 1960'ta Hollanda'nın Soest kentinde 89 yaşında, 90. doğum gününden 16 gün önce ve felç geçirdikten birkaç yıl sonra öldü.
1802 Vrancea depremi
1802 Vrancea depremi tarihinde Aziz Paraskeva Günü'nde, bugünkü Romanya'nın Vrancea Dağları'nda (daha sonra Moldavya) meydana gelen deprem. Moment magnitüd ölçeğinde tahmini 7,9 büyüklüğü ile Romanya'da şimdiye kadar kaydedilen en güçlü depremdir ve Avrupa tarihindeki en güçlü depremlerden biridir. Doğu Avrupa ve Balkanlar'da, Saint Petersburg'dan Ege Denizi'ne iki milyon kilometrekareden fazla bir alanda hissedildi.
Bükreş'te depremin Mercalli şiddet ölçeğinde tahmini VIII-IX büyüklüğü vardı. Kilisenin çan kulelerini devirdi ve Cotroceni Manastırı'nın yıkılmasına neden oldu. Başta devrilmiş sobalardan çok sayıda yangın çıktı. Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı (bugünkü Bulgaristan) Rusçuk, Varna ve Vidin şehirleri neredeyse tamamen yok oldu. Depremin gücü Moskova kadar kuzeyde bulunan şehirlerdeki duvarların yıkılmasına neden oldu.
Hasar ve kayıplar
Ana şok Bükreş'i öğlen ve 13.00 arasında vurdu. Deprem yaklaşık 10 dakika boyunca hissedildi ve o kadar şiddetliydi ki şehirdeki tüm bacalar yıkıldı. Aziz Nicholas Kilisesi, Cotroceni Manastırı ve 54 metre yüksekliğindeki Colțea Kulesi de dahil olmak üzere çok sayıda tarihi eser yok oldu. Yunan tarihçi Dionysius Fotino, Prens Konstantin Ypsilantis'in ailesiyle birlikte sarayının ciddi şekilde hasar görmesi nedeniyle Văcărești Manastırı'na taşındığını bildirir. Bununla birlikte, binalarda gerçekleşen büyük hasara rağmen, sadece dört ölüm bildirildi: Yahudi bir kadın ve bebeği, Colțea Kulesi enkazında hayatını kaybeden seyyar bir tüccar ve bir başka kurban daha. Evler birbirinden uzak inşa edildiği ve büyük bahçeler ve avlularla çevrili olduğu için ölü sayısı çok düşük olmuş olabilir, bu yapı tekniği ile binaların titreşimleri yayılmamış olabilir. Ayrıca, çoğunlukla sac ve keresteden oluşan yapı malzemeleri hafifti.
Yaş'ta, ilk mahkemelerin duvarları yıkıldı ve birçok kilise ve manastır kulesi yıkıldı. Suceava'da ise, Ermeni Kilisesi çan kulesi çatlamış, Paşcani'de Aziz Başmelekler Kilisesi'nin duvarlarında çatlaklar ortaya çıktı. Depremde hasar gören diğer dini yapılar içinde Bârlad'daki Aziz'in Göğe Kabulü Kilisesi ve Bacău'daki Casim Manastırı bulunmaktadır.
Brașov ve kentin Kara Kilisesi de dahil olmak üzere çevresi ciddi şekilde etkilendi. Yerel tarihçilere göre, Bod köyünde 50'den fazla ev ve birkaç kilise hasar gördü veya yıkıldı. Feldioara'da depremden kaynaklanan bir çatlaktan kaynayan su havaya birkaç metre yükseldi. Kentin Katolik kilisesi de dahil olmak üzere Sibiu'da birçok bina yıkıldı.
Konstantinopolis ve çevre iller de büyük zarar gördü. Başlangıçta Osmanlı İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'in tamamen yok olduğu düşünülüyordu. Petrovaradin'den bir mektupta Galata bölgesi, Topkapı Sarayı, Ayasofya ve Edirne çarşısında özel bir yıkımın olduğu yazılıdır. Ana şok ve artçıl şoklar 30 dakikaya kadar sürdü.