cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lamb of God
Mola ve VII: Sturm und Drang (2013-günümüz)
Nisan 2015'te sosyal medya hesapları üzerinden yeni albüme dair görseller ve kısa videolar paylaşan grup, 15 Mayıs 2015'te sekizinci stüdyo albümünün ilk parçası "Still Echoes"'u kendi internet sitesinden dijital satışa sundu. Bunu takiben 12 Haziran 2015'te albümün ikinci teklisi "512"'nin video klibi yayınlanırken, Randy Blythe'ın hapiste geçen günlerde yaşadıklarını yazdığı "Karanlık Günler" isimli kitabı da aynı ay piyasa sürüldü. 24 Temmuz 2015'te grubun sekizinci stüdyo albümü VII: Sturm und Drang, Nuclear Blast etiketiyle yayınlandı.
Müziksel tarz ve şarkı sözleri
2004'te yayınlanan Ashes of the Wake albümünün başarısından beri "New Wave of American Heavy Metal"ın lideri kabul edilen grubun tarzı genel olarak death metal etkisinde  thrash metal ya da groove metal olarak kabul edilmesine rağmen, grubun hayranları ve eleştirmenler grubun tarzını metalcore olarak kabul eder. Grubun çalış stili standart olmayan müzik yapısıyla donatılmış çok teknik ve hızlı çalınan enstrümantal öğelere dayanır.
Burn the Priest ve Lamb of God'ın ilk zamanlarının tarzı thrash metal, death metal ve hardcore punk ya da grindcore olarak kabul edilmekle birlikte Lamb of God'la Pantera'ı birbirine bağlayan groove metal'in etkileri de görülür. Grubun death metal vokal kullanması onlara birçok farklı türü bir arada kullanma olanağı verir. Bu sayede de müziklerine hardcore punk, thrash metal ve hatta sludge metal'i bile dahil etmiştirler.
Grup, kariyeri boyunca üslubunu ve kullandığı terimlerini sürekli değiştirmesine rağmen çoğu insan Lamb of God'ı groove metal tarzıyla tanır. Campbell, Walk with Me in Hell DVD'sinde Lamb of God hakkında "Punk grubu, heavy metal çalıyor" derken Chris Adler Sacrament için bir speed metal albüm demiştir. Yine de grubun tarzını en iyi açıklayan söz yine Campbell'a aittir. Campbell tarzlarını, "Yaptığımız müzik progressive rock ve geleneksel rock arasındaki çizgide dolaşıyor. Progressive rock'ı kendi öz temasını ucuzlatmadan daha dinlenebilir bir şekilde yaptığımızı düşünüyorum. Müziğimizin karmaşıklığı teknik çalınan müzikten hoşlanan dinleyicilere hitap etmekle birlikte aranjmanlarımız, ortalama bir dinleyiciye hitap etmekten daha ileride değil. Bu gerçekten iyi bir denge." şeklinde ifade etmiştir. Ayrıca grup Wrath ve Resolution albümlerinden itibaren thrash metal etkisi daha fazla olan bir çizgide ilerlemeye başlamıştır.
Şarkı sözleri
Grubun şarkıları genellikle çift anlama gelir. Sık sık İncil'e başvururlar; ancak "Blacken the Cursed Sun" ya da "Vigil" gibi dinle ilgi şarkıları da mevcuttur. Şarkılarının çoğu, özellikle As the Palaces Burn ve Ashes of the Wake albümlerindekiler, siyasi temalar içermektedir. Ayrıca "Reclamation" gibi nefret dolu şarkıları da vardır.
Korubaşı, Gazipaşa
Korubaşı, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Mahallenin adının nereden geldiği ve tarihi hakkında bilgi yoktur.
Coğrafya
Antalya iline 185 km, Gazipaşa ilçesine 5 km uzaklıktadır.
Pub rock (Birleşik Krallık)
Pub rock, Birleşik Krallık'ta 1970'lerin başından ortalarına kadar ortaya çıkan bir rock müziği alt türüdür. Roots rock, pub rock'ı içeren bir temele dönüş hareketi, o zamanlar pahalı bir şekilde kaydedilen ve üretilen progresif rock ve gösterişli glam rock sahnelerine karşı bir tepkiydi. Kısa ömürlü olmasına rağmen, pub rock, barlar ve kulüpler gibi küçük geleneksel mekanlarda canlı olarak çalındı. Büyük şirketler pub rock gruplarına ilgi göstermediğinden, pub grupları Stiff Records gibi bağımsız plak şirketlerini aradılar. Bağımsız şirketler nispeten ucuz kayıt süreçleri kullandılar, bu nedenle bir rekor için büyük bir şirkete göre çok daha düşük bir başabaş noktası vardı.
Pub rock'ın küçük mekanlara, basit, oldukça ucuz kayıtlara ve indie plak şirketlerine yaptığı vurgu ile, İngiliz punk rock sahnesinin gelişiminin katalizörü oldu. Yine de bu ortak unsurlara rağmen, türler arasında bir fark vardı: pub rock, erken dönem rock and roll ve R&B'ye geri dönerken, punk ikonoklastikti ve geçmiş müzik geleneklerinden kopmaya çalıştı.
Ebu Ubeyde el-Benşiri
Ali Emin el-Raşidi (Mayıs 1950 - 23 Mayıs 1996) veya kullandığı takma adlarıyla Ebu Ubeyde el-Benşiri, Adil Habib ve Celal, Mısırlı el-Kaide yöneticisi. Örgütün kurucuları arasında yer almaktadır.
Hayatı
Gerçek adı Ali Emin el-Raşidi olan Ebu Ubeyde el-Benşiri; Mayıs 1950'de, Mısır'ın başkenti Kahire'de doğdu. Mısır'da sürdürdüğü polis memurluğu görevinden, İslamcı faaliyetlerinden ötürü uzaklaştırıldı. Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde, mücahitlerin yanında savaşmak için Afganistan'a hareket etti ve Ahmed Şah Mesud'un yanında yer aldı. Çatışmalarda Arap mücahitlerin kumandanlarından biriydi. Daha sonraları Bosna-Hersek'te ele geçirilen bir bilgisayardan elde edilen el yazısı notlara göre 11 Ağustos 1988 tarihinde Abdullah Azzam'ın çağrısı sonucu Peşaver'de gerçekleştirilen ve Usame bin Ladin, Muhammed Atıf, Seyyid İmam el-Şerif, Ebu Ubeyde el-Benşiri, Mohammed Loay Bayazid, Memduh Mahmud Salim ve Vail Hamza Abdülfettah Cüleydan'ın katıldığı cihadın geleceği hakkındaki toplantıda, Sovyet kuvvetlerinin ülkeden ayrılmasının ardından da cihada devam edilmesi kararlaştırıldı. El-Kaide'nin eski hazinedarlarından Medani et-Tayyib, oluşumun 11 Ağustos'taki toplantıdan önce de var olduğunu, bin Ladin tarafından 17 Mayıs'ta gizlice organize edilen bir toplantıya kendisinin de katıldığını ve 11 Ağustos'taki toplantıyla birlikte bu oluşumun gün yüzüne çıktığını belirtmişti. El-Kaide ifadesinin bilinen ilk kullanımı bu toplantıda gerçekleştirilmişti. 20 Ağustos'ta düzenlenen toplantıyla birlikte el-Kaide'nin esas kuruluşu gerçekleştirildi.
Usame bin Ladin'in ardından örgütün ikinci adamı olan ve askerî işlerinden sorumlu en üst düzey isim olan el-Benşiri, 1996'da Kenya'ya sevk edilerek örgütün Afrika'daki faaliyetlerinden sorumlu isim hâline geldi. Burada Kenyalı bir kadınla evlenen el-Benşiri, çevresinde Celal ve Adil Habib adlarıyla tanınmaktaydı. Hollanda vatandaşlığı da olan el-Benşiri'nin sahte bir Hollanda pasaportu da bulunmaktaydı. 21 Mayıs 1996'da, Victoria Gölü'nde sefer gerçekleştiren MV Bukoba feribotunun batması sonucunda boğularak hayatını kaybetti.
2015 Dünya Askeri Oyunları'nda güreş
2015 Dünya Askeri Oyunları'nda güreş, 6-10 Ekim 2015 tarihlerinde Güney Kore'nin Mungyeong kentinde düzenlenen bir güreş yarışmasıdır.
Ramenskoye
Ramenskoye, Rusya'nın Moskova Oblastı'na bağlı Ramenskoye rayonunun merkezi olan şehirdir. Şehir, Moskova'nın 46 km güneydoğusunda yer almaktadır. Yüzölçümü 69.18 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 96,317'dir. Şehre Ramenskoye Havalimanı hizmet vermektedir.
Alaybozan
Alaybozan, 16 ve 17. yüzyıllarda kullanılmış olan bir tür tüfektir.
Ortotist
Ortotist onaylanmış bir eğitim ve öğretim programını tamamlamış, uygun ulusal makamlar tarafından ortezleri tasarlama ve uygulama konusunda yetkilendirilmiş kişidir. Ortez nöromusküler ve iskelet sisteminin yapısal ve fonksiyonel özelliklerini değiştirmek için kullanılan ve harici olarak kullanılan cihazlardır. Bu cihazların kişiye özel olarak tasarlanması, geliştirilmesi, üretilmesi ve uygulanması; bireyin tedaviden sonraki yaşamı için büyük önem taşır. Ekstremite ve fonksiyon kayıpları sonucunda hareket güçlüğü çeken bireylerin uygun ortezi kullanmaları yaşam kalitelerine katkı sağlar. Fakat hatalı bir uygulama, bozuklukların ilerlemesine sebep olur. Bu sebeple Ortotist tedavide kilit rol oynar. Ortez bilimi Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon hizmetinin önemli bir parçasıdır.Ortez <references group="Ortezler kitabı" />
Milton Bryan
Milton Bryan, İngiltere'nin Bedfordshire kentinde, bulunan bir sivil pariştir.
Dövecik, Kozluk
Dövecik, Batman ilinin Kozluk ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 630 yılına ait Yunanca kaynaklarda Xlomarôn, Ermenice kaynaklarda ise Kğimar olarak geçmektedir. Uzun yıllar kayıtlarda Düvecik olarak yer alan köy, 2010 yılından itibaren Dövecik adını taşımaya başladı.
Coğrafya
Köy, Batman il merkezine 35 km, Kozluk ilçe merkezine 25 km uzaklıktadır.
Ellie (The Last of Us)
Ellie, The Last of Us (2013) ve The Last of Us Part II (2020) video oyunlarında yer alan bir karakterdir. Naughty Dog tarafından geliştirilen oyunlarda, hareket yakalama ve seslendirmesi Amerikalı aktris Ashley Johnson tarafından yapılmıştır. HBO Max'ta 2023 yılında yayımlanmaya başlayan televizyon uyarlamasında ise İngiliz aktris Bella Ramsey tarafından canlandırılmaktadır.
Yaratılması
Ellie, The Last of Us'un yaratıcı yönetmeni ve yazarı Neil Druckmann tarafından yaratıldı. Uncharted 2: Between Thieves için önerilen sessiz bir karakterden esinlenerek onu Joel ile yakın bir ilişkisi olan güçlü bir kadın karakter olarak yarattı; İlk oyunun gelişimi boyunca, Ellie ve Joel arasındaki ilişki, etrafında gelişen diğer tüm unsurlarla birlikte ana odak noktasıydı. Johnson, Ellie'nin kişiliğinin bazı yönlerine ilham verdi ve Druckmann'ı düşmanlarla savaşmada daha aktif hale getirmeye yöneltti. Kanadalı aktör Elliot Page'in benzerliğiyle yapılan karşılaştırmaları takiben Naughty Dog, Ellie'nin görünümünü Johnson'ın kişiliğini daha iyi yansıtacak ve onu daha genç yapacak şekilde yeniden tasarladı.
Tepkiler
Karakter eleştirmenler tarafından iyi karşılandı, Ellie'nin Joel ile ilişkisi en sık övgü konusu oldu. Karakterinin gücü ve karmaşıklığı ile genç kadını sıkıntılı bir stereotipte yıkması da övgüye değer olarak görüldü. Left Behind'da Ellie ve Riley'nin öpüştüğü bir sahne oyuncular tarafından birçok yorum yapılmasına sebep oldu ve video oyunlarında LGBT temsili için bir sıçrama olarak görüldü. Johnson'ın II.bölümdeki performansı, kırılganlık ve ıstırap tasviriyle övüldü. Hem karakter hem de performans çok sayıda ödül ve adaylık aldı ve anketlere ve listelere düzenli olarak olumlu bir şekilde yerleştirildi.
Yaratılış
Ellie için konsept, Uncharted 2: Between Thieves (2009) için kullanılmayan bir fikirle başladı. The Last of Us 'ın (2013) yönetmenleri Neil Druckmann ve Bruce Straley, Uncharted'ın başrol oyuncusu Nathan Drake'e eşlik edecek dilsiz bir kadın karakterin yer aldığı bir sekans tasarladı; Druckmann, bunun yalnızca oyun yoluyla "güzel" bir ilişki yaratacağını düşünüyordu. Karakter için erken bir alternatif isim Lily idi; Druckmann, kızının adını düşündüğü için Ellie'yi seçti. Druckmann, Ellie'yi The Last of Us'ın oynanabilir ana karakteri Joel'in muadili olarak tasarladı. Ayrıca tamamen oyun yoluyla bir karakter bağının oluşturulabileceğini göstermeyi amaçlıyordu. Druckmann, oyunu hikâyesi olarak tanımladı.
Döküm
Ashley Johnson, seçmelerinden kısa bir süre sonra The Last of Us'da Ellie rolünü üstlendi; geliştirme ekibi, özellikle Joel'i canlandıran Troy Baker ile birlikte hareket ederken bu role uygun olduğunu hissetti. Johnson, Ellie'nin karakter gelişimine önemli katkılarda bulundu. Ellie olarak, Johnson'ın performansları çoğunlukla oyunun animasyonlarının yaklaşık% 85'ini oluşturan hareket yakalama teknolojisi kullanılarak kaydedildi. Kalan ses öğeleri daha sonra bir stüdyoda kaydedildi. Johnson, "rahatsız edici" sahneleri oynarken bazen rahatsız olduğumu ifade ediyordu..The Last of Us Part II (2020) için Johnson, kaygı ile ilgili kendi deneyimlerini değerlendirdi ve Druckmann ile travma sonrası stres bozukluğunun (TSSB) etkilerini araştırdı.
Görünüm
Ekip, Ellie'nin görünümünü belirlemenin kritik olduğunu hissetti. Joel ile ilişkisini inanılmaz kılmak için yeterince genç görünmesi gerektiğine karar verdiler. Ekip ayrıca Ellie'nin pazarlama için önemli olduğunu düşünüyordu; Druckmann, Ellie'nin resmini oyunun paketinin önünden arkasına taşıması istendiğinde, "Naughty Dog'daki herkes açıkça reddetti" dedi.
The Last of Us'ın duyurulmasının ardından Ellie ile aktör Elliot Page arasında karşılaştırmalar yapıldı. Page, Naughty Dog'un benzerliğini "yırtıp attığını" ve başka bir oyun olan Beyond: Two Souls'da (2013) oynadığı için bunun "takdir edilmediğini" söyledi. Oyun yönetmeni Bruce Straley'e göre Naughty Dog, The Last of Us'tan birkaç ay sonra duyurulan Beyond 'de Page'in rolüyle ilgili hiçbir bilgiye sahip değildi. Straley, karşılaştırmaların ardından Naughty Dog'ın Ellie'nin görünümünü değiştirdiğini çünkü "karakterlerimizin kendi ayakları üzerinde durmasını istiyoruz" dedi. Druckmann ve Straley, değişikliğin Johnson'ın kişiliğini daha iyi yansıtmak ve onu gençleştirmek için yapıldığını söyledi. Mayıs 2012'de bir fragmanda yayınlandı.
Yazı
The Last of Us: Left Behind (2014), özellikle Ellie ve Riley arasındaki ilişkiye odaklanmak ve daha sonraki kişiliklerini tanımlayan olayları anlatmak için yazılmıştır. Druckmann, Suriye ve Afganistan'da meydana gelen savaşlardan da ilham aldı; Ellie gibi çatışmanın bu ülkelerdeki çocuklara tanıdık geldiğini düşünüyordu. Left Behind'de, Ellie'nin davranışının değiştiğini görerek, Ellie'nin ona yakın olanları kurtarmak için savaşmaya meyilli olduğunu görür. Ekip ayrıca Ellie'nin Riley etrafındaki davranışıyla da ilgilendi; Left Behind'de Ellie ve Riley öpüşüyorlar; Ekip, öpücüğü oyundan çıkarmayı düşündü, ancak bunun hikâye için zorunlu olduğunu ve ilişkiyi güçlendirdiğini ifade ettiler. Başlangıçta Ellie'nin Riley'yi bir etki olarak gördüğünü hissettiği halde, Druckmann daha sonra onun romantik çekiciliğini düşündü ve konsepti tutmaya karar verdi.
Bölüm II için Druckmann, ekibinin Ellie'yi bir kahraman olarak keşfetme heyecanını hatırlattı, özellikle masumiyetinin kaybını geliştirdi ve bunu Walter White'ı keşfetme fırsatı verildiğinde Breaking Bad (2008–2015) yazarlarının hisleriyle karşılaştırdı. Ekip, Ellie ve Joel olmadan bir devam filmi yapmayı tartıştı, ancak daha az ilginç olduklarını hissetti. Ellie'nin astronomi heyecanı Johnson'ın kendi çıkarlarına dayanıyordu, çizgi roman tutkusu ise Druckmann'ın çocukluğuna dayanıyor. İkinci bölüm yardımcı yazar ve anlatı lideri Halley Gross, Ellie'nin Abby'yi bulma kararının Abby'yi öldürme arzusundan çok TSSB'nin üstesinden gelme arzusuyla motive edildiğini hissetti. TSSB'den muzdarip olan Gross, konuyu doğru bir şekilde tasvir etmenin kendi sorumluluğunda olduğunu düşünüyordu; Travma geçirmiş olabilecek oyuncuların yalnız olmadıklarını anlamalarını istedi.
Oynanış
The Last of Us için Ellie'nin yapay zekası, oyun motorunun önemli ölçüde elden geçirilmesini gerektiriyordu. Ekip, oyuncular tarafından bir yük olarak görülmekten kaçınmak için onu Joel'e yakın tuttu. yapay zeka programcısı Max Dyckhoff, Ellie'nin oyun sırasında gerçekçi kararlar vermesini sağlamak için "neler yaşadığını" ve Joel'la düşmanların ilişkisinin ne olacağını" düşündüğünü söyledi. The Last of Us'un kış bölümünde oyuncular Ellie'nin kontrolünü üstlenir. Geliştiriciler, oyuncuları şaşırtmak için oyunun yayınlanmasından önce Ellie'nin dokunulmazlığının yanı sıra bu değişikliğin gizli tutulmasını sağladı.
Karakter
Ellie, yaşadığı çevrenin koşullarının bir sonucu olarak "yaşının ötesinde olgun" olarak tanımlanır. Güçlü, esprili ve "biraz kaba" olarak nitelendirilir. Duygusal travması, David'le karşılaşmasının ardından belirginleşir. Hayatında birçok insanı kaybetmiş, şiddetli monofobi ve hayatta kalanların suçluluk duygusundan muzdariptir. Bu, onun çok sert bir insan olmasına neden olur. Ellie tereddüt etmeden şiddet kullanır ve sıklıkla küfür eder. Ellie de kendini değersiz hissediyor, hayatının bir yük olduğuna ve ölümünün başkaları için faydalı olacağına inanıyor. İnisiyatif gösterirken, hayatta kalma konusunda Joel kadar usta değil, biraz dürtüsel ve naiftir.
Görünümler
Ellie'nin annesi Anna, doğduktan kısa bir süre sonra ondan vazgeçmek zorunda kaldı ve başlangıçta Anna'nın arkadaşı Marlene tarafından büyütüldü. Ellie, The Last of Us: American Dreams çizgi roman serisinde tasvir edildiği gibi, kendisini zorbalardan koruyan bir asi arkadaşı olan Riley Abel ile arkadaş olduğu Boston karantina bölgesinde bir askeri yatılı okula gidiyordu. The Last of Us'tan üç hafta önce geçen Left Behind olayları sırasında, Riley uzun bir aradan sonra geri döner ve Ellie'ye devrimci bir milis grubu olan Ateşböcekleri'ne katıldığını söyler. Ellie onun kalması için yalvarınca Riley Ateşböceği kolyesini verir ve öpüşürler. Enfekte tarafından ısırıldıktan sonra ikisi intiharı düşünür, ancak son saatlerini birlikte geçirmeyi seçer. Ancak Ellie hayatta kalır ve enfeksiyona karşı bağışıklığı olduğunu anlar.
The Last of Us'da yaralı olan Marlene, Joel'a, Ellie'ye Boston'dan Colorado'daki bir bırakma noktasına kadar, Ateşböceklerine bağışıklıklarından bir aşı geliştirmeleri için eşlik etme görevi verir. Ellie başlangıçta Joel'in huysuzluğundan rahatsız olur, ancak aralarında bir bağ kurulur. Onu küçük kardeşi Tommy ile bırakıp Boston'a dönmeyi planladığını öğrenince kaçar. Joel onu takip ettikten sonra, onu terk etmemesi konusunda ısrar ederek onunla yüzleşir ve yolculuklarına devam ederler. Ellie, bir yamyam çetesi tarafından saldırıya uğrayıp neredeyse öldürüldüğü bir karşılaşmanın ardından travmatize olur ve geri çekilir ve onu liderleri David'i bir pala ile öldürmeye zorlar. Colorado üssünün yok edildiğini bulduktan sonra Joel ve Ellie nihayet, Salt Lake City'deki bir hastanede Ateşböceklerine ulaşır ve Joel, Ateşböceklerinin ameliyat sırasında Ellie'yi öldürmeden bir aşı yapamayacağını keşfeder çünkü beynindeki mantarı ortadan kaldırmaları gerekiyor. Marlene ve Ateşböceklerini öldürür, ameliyathaneye gider ve bilinçsiz Ellie'yi güvenli bir yere taşır. Daha sonra Ellie'ye yalan söyleyerek Ateşböceklerinin düzinelerce başka bağışıklık sistemi bulduğunu ve tedavi aramayı bıraktığını söyler.
The Last of Us Part II'de Ellie ve Joel, Tommy'nin Jackson'daki topluluğuna yerleşirler. Joel, Ellie'ye gitarın nasıl çalınacağını öğretme sözünü yerine getirerek bir gitar hediye eder. Ellie sonunda Ateşböceği hastanesine döner ve gerçeği öğrenir. İkisi arasındaki ilişki gerginleşir. Ellie sonunda Joel'e kendisini affetmeye çalışacağına söz verir, ancak ertesi gün Joel'un öldürülmesine şahitlik eder Ellie, kız arkadaşı Dina, Tommy ve Dina'nın eski erkek arkadaşı Jesse ile birlikte intikam almak için milislerin Seattle'daki evine gider. Ellie, Abby'nin grubunun birkaç üyesini öldürdükten sonra, Abby Jesse'yi öldürür, Tommy'yi sakat bırakır ve Ellie ile Dina'yı alt eder. Hayatlarını bağışlar ve Seattle'ı terk etmelerini söyler. Bir süre sonra Ellie ve Dina, Jackson yakınlarındaki bir çiftlikte yaşarlar ve Dina'nın bebeği JJ'i yetiştirirler ierleyen zamanlarda Ellie, Abby'yi bir grup hayduttan kurtarır.
III. Kaihosro Gurieli
Kaihosro, Guria Prensi III. Mamia Gurieli ile Giorgi-Malakia Abaşidze'nin kızı Elene'nin ikinci oğluydu. 1716'larda İmereti ve Megrelya kuvvetlerinin yardımıyla Elene'nin kendi oğlu IV. Giorgi Gurieli'ye karşı düzenlediği başarılı darbe sonucu tahta çıktı. Tahta çıkmadan önce bir keşişti. Bir yıl sonra Giorgi, Osmanlı Erzurum Paşası'nın yardımıyla hükümdarlığını geri kazanmayı başardı. Elene ve Kaihosro Kartli'ye giderek Kaihosro'nun halasının oğlu Kral VI. Vahtang'ın korumasına sığındılar.
1724'te Kaihosro ve karısı, Osmanlı'nın Kartli işgali nedeniyle Rusya'ya sürgün edilen VI. Vahtang'ı takip ettiler. Kaihosro, Rusya'da 1738 yılında "Matveyevich Gurielov" olarak bilinen, Gürcü Hussar Alayı'na katıldı ve kendisine Poltava Guberniyası'nda bir mülk verildi. 1741'de podpolkovnik rütbesine terfi etti ve Gürcü Hussar Alayı'nın komutasına getirildi. 1751'de emekli oldu. Kaihosro'nun Rusya doğumlu oğlu Stepan (1730–1812) ve torunu İvan (1770–1818) Rus İmparatorluk Ordusu'nun büyük generalleriydiler. İvan'ın ölümüyle, Gurieli'nin Rusya kolunun oğuldan devam eden soyu tükendi; Kaihosro'nun kızı soyundan gelenler, 19. yüzyılda Gurieli soyadını alma hakkını aradılar, ancak sonuç alamadılar.
Landerneau
Landerneau Fransa'nın Bretonya bölgesine bağlı Finistère ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 2008 yılı itibarıyla 14,999'dur.
Stone Temple Pilots
Stone Temple Pilots (kısaltması STP olan), ilk olarak Scott Weiland (ana vokal), kardeşler Dean DeLeo (gitar) ve Robert DeLeo (bas gitar, geri vokal) ile Eric Kretz (davul) tarafından oluşturulan San Diego, California'dan bir Amerikan grunge grubudur. Grubun kadrosu, kurulduğu 1989'dan Şubat 2013'te Weiland'in kovulmasına kadar değişmeden kaldı. Linkin Park vokalisti Chester Bennington, Mayıs 2013'te gruba katıldı ancak Kasım 2015'te dostane bir şekilde ayrıldı. 2016 yılında, grup bir yeni ana vokalist için internet üzerinde bir seçme başlattı; Kasım 2017'de Jeff Gutt'ı yeni ana vokalist olarak duyurdular.
Mighty Joe Young adı altında 1989 yılında kurulan grup, Atlantic Records ile anlaşma imzaladıktan sonra adını Stone Temple Pilots olarak değiştirdi. 1992 yılında yayınlanan ilk albümleri Core, büyük bir ticari başarı elde etti ve STP, 1990'larda en başarılı gruplardan biri olarak ABD'de 18 milyondan ve dünya genelinde 40 milyondan fazla albüm sattı. STP, Purple (1994), Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop (1996), No. 4 (1999) ve Shangri-La Dee Da (2001) adlı dört stüdyo albümü daha yayınladıktan sonra 2003 yılında grup dağıldı ve o zamandan beri grup üyeleri çeşitli projelerde yer aldı. STP, 2008 yılında bir yeniden birleşme turu için tekrar bir araya geldi, 2010 yılında kendi adını taşıyan altıncı albümünü yayınladı ve Chester Bennington'ın ayrılışına kadar aktif bir şekilde tur yapmaya devam etti. Grubun Bennington ile kaydettiği tek materyal, 2013 yılında yayınlanan High Rise EP'sidir. STP, Gutt'un vokallerinde iki albüm yayınladı: ikinci kendini taşıyan albümü 16 Mart 2018'de ve sekizinci stüdyo albümü Perdida, 7 Şubat 2020'de yayınlandı.
İlk olarak 1990'ların başındaki grunge hareketinin bir parçası olarak ün kazanan STP, daha sonra yayınlanan çalışmalarında psychedelic rock, bossa nova ve klasik rock gibi çeşitli etkileri yansıttı. STP'nin 1990'larda ve erken 2000'lerdeki evrimi, Weiland'ın uyuşturucu bağımlılığıyla mücadelesinin de etkisiyle dönemsel olarak ticari zirveler ve düşüşler yaşadı.
1985-1992: Kuruluş ve Mighty Joe Young dönemi
Grup üyeleri tarafından farklı şekillerde anlatılan, vokalist Scott Weiland ve basçı Robert DeLeo'nun nasıl tanıştığına dair iki çelişkili hikâye vardır. Biri, 1985 yılında Long Beach, California'da bir Black Flag konserinde tanıştıklarıydı. Kız arkadaşları hakkında konuşmaya başladılar ve sonunda aynı kadınla çıktıklarını fark ettiler. Bunun aralarına girmesine izin vermek yerine, bir bağ geliştirdiler ve her biri kızdan ayrıldıktan sonra bir grup kurdular. Weiland otobiyografisinde farklı bir versiyon sunarak, kendi grubu Soi Disant'ın gitaristi Corey Hicock ve davulcusu David Allin ile birlikte, basçı Robert'ın çeşitli konserlerde canlı performans sergilediklerini görüp onu takip ettiklerini söyledi.
Her ne kadar farklı versiyonlar olsa da, Weiland, DeLeo, Hicock ve Allin sonunda "Swing" adlı bir grup kurdular. Allin birkaç yıl sonra ayrıldı. Geriye kalan üyeler, Eric Kretz'i bir Long Beach kulübünde çalarken gördüler ve onu gruba katılmaya ikna ettiler. Gitarist Hicock 1989'da gruptan ayrıldı; yerine birçok gitaristi denedikten sonra Robert, abisi Dean'i önerdi. O zamanlar, Dean önceki müzik kariyerini geride bırakmış ancak hala hobi olarak gitar çalan başarılı bir iş adamıydı. Grup, Dean'i Swing için çalmaya ikna ederek orijinal STP kadrosunu tamamladı. Dean'in iddia edildiğine göre "Swing" adlı bir grupta çalmaya devam etmeyi reddettiği ve kısa süre sonra grup Mighty Joe Young olarak değiştirildiği söyleniyor. Yaklaşık 1990 yılında bir demo kaydı yaptılar. Mighty Joe Young demosunda, grup ilk stüdyo albümleri için yeniden kaydedilecek şarkıların yanı sıra funk ve yodeling gibi STP stüdyo albümlerinde yer almayacak bazı müzik tarzları da bulunmaktadır.
Mighty Joe Young, San Diego bölgesinde birkaç konser verip hayran kitlesi oluşturmaya başladı. İlk gösterileri Whisky a Go Go adlı mekanda Henry Rollins'i desteklemekti. Grup daha sonra daha önce Pearl Jam ve Red Hot Chili Peppers gibi sanatçılarla çalışmış olan prodüktör ve ses mühendisi Brendan O'Brien ile ilk albümleri üzerinde çalışmaya başladı. Kayıt sırasında, avukatları tarafından arandılar ve Mighty Joe Young adını kullanan bir blues müzisyeni olduğu bilgisi verildi. Grup bunun üzerine gençliklerinde hayranı oldukları STP Motor Oil çıkartmalarından esinlenen grup üyeleri, "STP" harfleri üzerinde fikirlerini paylaşarak "Stone Temple Pilots" adına karar verdiler.
1992–1995: Core and Purple dönemi
Stone Temple Pilots, San Diego'daki kulüplerde hayran kitlesi oluşturdu ve 1992'de Atlantic Records ile anlaştı. İlk albümleri olan Core, 29 Eylül 1992'de piyasaya sürüldü ve Billboard Albümler Listesi'nde 3 numaraya yükseldi. Core büyük bir başarı elde etti ve "Sex Type Thing", "Plush", "Creep" ve "Wicked Garden" gibi hit parçaları üretti. Albüm, büyük bir ticari başarı olmasına rağmen, bazı müzik basını grup için "grunge taklitçileri" eleştirisi yaptı. Aynı yıl, Scott Weiland ve Dean DeLeo, "Plush"ın akustik versiyonunu MTV şovu Headbangers Ball'da çaldılar. Bu, Weiland'ın en iyi vokal performanslarından biri olarak kabul ediliyor.
Bazı eleştirmenlerden olumsuz eleştiriler alsalar da, Stone Temple Pilots hayranlarına ulaşmaya devam etti ve Rage Against the Machine ve Megadeth gibi grupların ön grupları olarak turneye devam ettiler. 1993 yılında ise, grup Amerika'da kendisin headliner olduğu iki buçuk aylık bir turun başrolü olarak yollarına devam ettiler.
1993 yılında grup, "Big Empty" şarkısını ilk kez çıkardıkları bir MTV Unplugged bölümü çekti. Ocak 1994'te, bir Rolling Stone anketinde, grup hem Rolling Stone okuyucuları tarafından En İyi Yeni Grup seçildi hem de derginin müzik eleştirmenleri tarafından En Kötü Yeni Grup seçildi. Takip eden ay, grup Amerikan Müzik Ödülleri'nde Favori Pop/Rock Yeni Sanatçısı ve Heavy Metal/Hard Rock Yeni Sanatçısı ödüllerini kazandı. Mart 1994'te, "Plush" şarkısıyla En İyi Hard Rock Performansı dalında Grammy Ödülü kazandılar.
1994 baharında, Stone Temple Pilots stüdyoya geri döndü ve ikinci albümleri Purple üzerinde çalışmaya başladı. Albüm, kısa sürede tamamlandı ve 7 Haziran 1994'te piyasaya sürüldüğünde Amerika'da bir numaraya yükseldi. Radyo dostu "Interstate Love Song" hızla büyük bir hit oldu ve albüm rock şarkıları listesinde rekor kıran on beş hafta geçirdi. Albümden diğer hitler arasında "Vasoline" ve "Big Empty" yer alıyordu (bu sonuncusu The Crow film müziğinde de yer aldı). Ekim ayına gelindiğinde, sadece dört ay içinde Purple, üç milyon kopya sattı.
1995–2003: Tiny Music, No. 4, ve Shangri-La Dee Da dönemi
Ekim 1995'te, grup üçüncü albümünü kaydetmek için yeniden bir araya geldi ve kayıt süreci boyunca birlikte yaşamak için Santa Barbara, Kaliforniya'da bir malikane kiraladı. Stone Temple Pilots, Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop albümünü 5 Mart 1996'da piyasaya sürdü. Albüm, önceki çalışmalarından radikal bir değişimle, hard rock/grunge sesinden ziyade glam rock ve psikedelik müziğe yönelmişti ve eleştirel tepkiler, o zamanlar, karışıktı. Grubun müziğini başlangıçta reddeden bir dergi olan Rolling Stone, albüme olumlu bir görüş belirtti ve çıkışı grubun şimdiye kadarki en iyi çalışması olarak değerlendirdi. Ancak, Weiland'ın uyuşturucu ve yasa dışı olaylarla ilgili kamuoyu önünde yaşadığı sorunlar göz önüne alındığında, müziğin çekişmeli ve neşeli karakterine şaşırdıklarını belirttiler. Stone Temple Pilots, Rolling Stone dergisinin Şubat 1997'de 753 sayılı dergi kapağında da yer aldı.
Tiny Music... albümünü desteklemek için tur yapmada kısmen başarılı olan grup, Kiss'in yeniden birleşme turuna destek için çıktıkları konserlerin bir kısmından çekildi. ABD'de kısa bir tur sonrasında sonbaharda Hawaii'de ve 1997'de bazı konserlerin iptal edilmesi gerekti, çünkü Weiland rehabilitasyona gitmek zorundaydı. Grup daha sonra başka projeler üzerinde çalışmak için ara verme kararı aldı. "Kendim de aynı hatayı yapıyorum, bu yüzden başkasını eleştiremem"  ("I can't call the kettle black")  diyen Kiss davulcusu Peter Criss, "Sadece adam için dua ediyorum ve kendini daha iyi hissetmesini umuyorum çünkü gerçekten harika bir grup." şeklinde yorum yaptı.
Grup, Weiland olmadan Ten Inch Men'in vokalisti Dave Coutts'u gruba alarak Talk Show adı altında sahne almaya devam etti. Talk Show, 1997'de bir eponim albüm çıkardı ve ardından dağıldı. Bu sırada kendi müzikal ilgi alanlarını takip eden Weiland, ilk solo albümü 12 Bar Blues'u 1998'de çıkardı. Her iki albüm de ılımlı eleştirel beğeni aldı, ancak ticari olarak başarılı olmadı.
1998'in sonlarında, grup yeniden bir araya geldi ve dördüncü Stone Temple Pilots albümü üzerinde çalışmaya başladı. 1999'da piyasaya sürülen No. 4, Core veya Purple gibi "temellere dönüş" yapılması planlanan bir rock albümüydü. AllMusic'ten Stephen Thomas Erlewine, albümün sesinin çağdaş alternatif metal gruplarına benzediğini ve incelemesinde "STP'nin, hook  (şarkıda kendini tekrar eden müzikal öğe)  veya rifflerin yerine saldırganlığı önceleyen yeni nesil alternatif-metal gruplarıyla doğrudan rekabet etmeye karar verdiği gibi görünüyor" yazdı. STP, Core ve Purple albümlerinin başarısından sonra "Sour Girl" adlı single'ıyla Sarah Michelle Gellar'ın rol aldığı popüler bir müzik videosunun da etkisiyle en büyük hitlerinden birini elde etti. Grup ayrıca VH1 Storytellers'ın bir bölümünü kaydetti ve Red Hot Chili Peppers ile bir yaz turuna çıktı. No. 4 albümü sonradan RIAA tarafından platin sertifika almıştır.
2003-2008: Grubun dağılması ve üyelerin diğer projeleri
Grubun altıncı stüdyo albümü üzerinde çalışmaya başladığına dair raporlara rağmen, 2002 yılının sonuna gelindiğinde Dean DeLeo ve Weiland arasında Stone Temple Pilots'ın sonbahar 2002 turunun son gösterisi sonrasında bir tartışma çıktığı haberleri üzerine grup sessizliğe büründü. Grubun kariyerinin bir zirvesi olarak, Atlantic Records 2003 yılında, arşiv malzemeleri ve müzik videolarının yer aldığı bir bonus DVD ile birlikte bir greatest hits albümü olan Thank You'yu piyasaya sürdü. Thank You piyasaya sürüldükten beş gün sonra, DeLeo kardeşler, Guitar One dergisiyle yaptıkları bir röportajda, grubun resmen bittiğini açıkladı.
Grubun dağılmasından sonra, Weiland başarılı süpergrup Velvet Revolver'a Guns N' Roses üyeleri Slash (gitar), Matt Sorum (davul) ve Duff McKagan (bas) ile eski Wasted Youth gitaristi Dave Kushner ile birlikte katıldı. Grup, 2004 yılında Contraband ve 2007 yılında Libertad adlı iki albüm yayınladıktan sonra 2008 yılında dağıldı. Benzer şekilde, DeLeo kardeşler, endüstriyel rock grubu Filter'ın vokalisti Richard Patrick ve stüdyo bateristi Ray Luzier ile süpergrup Army of Anyone'ı oluşturdu. Grup, kendini adını taşıyan albümünü 2006 yılında yayınladıktan sonra 2007'de "belirsiz bir süreliğine ara verme" kararı aldı. Eric Kretz ise bu süre boyunca daha düşük bir profilde kalmış, kendi stüdyosu Bomb Shelter Studios'u işletmiş ve Spiralarms grubu için bateri çalmıştır.
2008–2011: Yeniden birleşme ve kendi adını taşıyan albüm
Dean DeLeo'ya göre, Stone Temple Pilots'un yeniden bir araya gelmesine yönelik adımlar, Weiland'ın eşi Mary Forsberg'un bir telefonla başladı. Forsberg, DeLeo kardeşleri özel bir plaj partisine davet etti, bu da Weiland ve DeLeo kardeşlerinin barışmasına vesile oldu. 2007 yılında, Dean DeLeo ve Weiland bir konser organizatörünün birkaç yaz festivalinde headliner çalma teklifini görüştüler. Weiland, Nisan 2008'de Velvet Revolver'dan ayrıldı ve takip eden ay Stone Temple Pilots, 65 tarihli Kuzey Amerika turuna çıkacaklarını duyurdu. Grup resmen Houdini Konağı'ndaki özel bir gösteriyle bir araya geldi ve ilk halka açık gösterisini 1 Mayıs'ta Jimmy Kimmel Live! programında gerçekleştirdi. Stone Temple Pilots, yaz ve sonbahar boyunca tur düzenledi ve Ağustos ayında Baltimore'daki Virgin Mobile Festivali'nde ve New Orleans'ta 10. yıllık Voodoo Experience festivalinde headliner olarak yer aldı. Grubun altı aylık yeniden bir araya gelme turu, 2008 yılındaki Halloween'de Pelham, Alabama'da sona erdi.
Weiland'in ikinci solo albümünü desteklemesi için kısa bir ara verildikten sonra, grup altıncı stüdyo albümleri için prodüksiyona 2009 yılı ortalarında başladı. Grup, Weiland'ın ikinci solo albümü turları arasında gerçekleşen 13 tarihli Kuzey Amerika yaz turuna çıktı. Grup, 2010'da South by Southwest'te yeni şarkılar çaldı ve ayrıca Haziran ayında İngiltere'nin Download Festivali'nde, Almanya'daki Hurricane Festivali ve Southside Festivali'nde yer aldı. Grup ayrıca 2 Nisan 2010'da Indianapolis'teki Final Four Konser Serisi'nde de performans sergiledi. Grup, 19 Mayıs'ta "Between the Lines" performansıyla on yıl aradan sonra ilk kez Late Show with David Letterman'da yer aldı. Grubun kendi adını taşıyan altıncı albümü, 25 Mayıs 2010'da piyasaya sürüldü ve Billboard 200 listesinde 2 numaraya yerleşti.
2010 yılının sonlarına doğru, STP bir "kısa ara" vermek için ABD tur tarihlerini yeniden düzenleyeceklerini duyurdu. STP, 2011'de Güneydoğu Asya turuna çıktı ve Filipinler (Manila), Singapur ve Endonezya (Cakarta) gibi yerlerde sahne aldı. Bundan sonra, grup Sidney ve Melbourne'da tamamen dolu konserler dahil olmak üzere Avustralya'da başarılı gösteriler sergiledi.
2011-2013: Weiland ile ayrılık ve hukuki süreç
Aralık 2011'de, Dean DeLeo Rolling Stone dergisine şunları söyledi: "Görmek istediğim şey, grubun ülke genelinde gerçekten güzel tiyatrolarda daha samimi şovlar yapması."DeLeo ayrıca, "Core" albümünün genişletilmiş bir yeniden yayınında canlı arşiv materyallerinin yer alabileceğine dair yorumda bulundu: "O dönemden tonlarca canlı kayıtımız var ve o kayıtların çoğunu çoklu parça kaydetmedik. Düzeltmeler yok, bu yüzden sadece ustalaştırsak inanılmaz bir şekilde duyulacaklar." dedi.
STP'nin ilk konser filmini olan Alive in the Windy City, 26 Haziran'da DVD ve Blu-ray formatlarında yayınlandı. Performans, Mart 2010'da Chicago'daki Riviera Tiyatrosu'nda gerçekleşen seyirci dolu bir konserde çekildi.
Bu noktadan sonra, grup sorunlar yaşamaya başladı ve tekrar grup içindeki gerilimlerin yükseldiği şüpheleri ortaya çıktı. Grubun düşüş turunun Core albümünün 20. yılını kutlayacağı iddialarına rağmen, böyle bir kutlama gerçekleşmedi. Weiland'ın grubun diğer üyelerine göre bazı şarkıları söylemek için artık vokal aralığına sahip olmadığına inandıklarından dolayı bu kutlamayı yapmak istemedikleri iddia edildi. Bunun üzerine Weiland, çalmak istemedikleri şarkıları ayrı bir solo turda çalmaya karar verdi. Grubun geri kalan üyeleri, Weiland'ın bu kararına olan öfkelerini ve hayal kırıklıklarını gizlemeye karar verdiler, bu da Weiland'ın hepsinin aynı sayfada olduğunu düşünmesine neden oldu.
17 Eylül'de, Abbotsford, British Columbia'da bir gösteri için STP neredeyse iki saat geç kaldı ve setlerini 30 dakika kısalttı, birçok hayranı öfkelendirdi. Ertesi gün, grup, Weiland'ın "gergin ses telleri nedeniyle 48 saat tam vokal dinlenmesine gitmesi gerektiği" açıklamasını yaparak Lethbridge, Alberta'daki o geceki gösteriyi iptal ettiklerini duyurdu.
7 Aralık'ta, Weiland'ın Velvet Revolver'a dönme konusunda "tamamen açık" olduğunu açıklamasına ve bir radyo DJ'nin o grubun durumuyla ilgili sorularına yanıt olarak, Velvet Revolver'ın eski üyesi Slash, Weiland'ın Stone Temple Pilots'tan kovulduğuna dair söylentiler duyduğunu ve bu nedenle Weiland'ın Velvet Revolver'a geri dönmek istediğini ima etti. Ancak bu iddiayı hızlıca reddetti.
27 Şubat 2013'te, Stone Temple Pilots, Weiland'ı kovdu. Kovulma, resmi olarak Weiland kendi solo grubuyla tur yaparken duyuruldu. Her iki taraf da Stone Temple Pilots adıyla performans sergileme hakkı üzerine dava açtı; her ikisi de mahkeme dışında bir anlaşma yaptılar ve DeLeo kardeşler ve Kretz, grup adı altında performans sergileme haklarını elde etti.
2013–2015: Chester Bennington dönemi ve Weiland'ın ölümü
Stone Temple Pilots'un üç kalan üyesi 18 Mayıs 2013'te Linkin Park'ın solisti Chester Bennington ile birlikte 21. Yıllık KROQ Weenie Roast'ta özel konuklar olarak sahne aldılar ve 19 Mayıs 2013'te San Francisco'daki Live 105 BFD festivalinde "Out of Time" adlı yeni bir şarkı söylediler.
19 Mayıs 2013'te STP, Bennington'ın resmi bir üye olduğu "Out of Time" adlı yeni single'larının ücretsiz indirilmesini yayınladı. Bennington yıllar önce verdiği röportajlarda Stone Temple Pilots'ta olmanın hayatının hayali olduğunu belirtmişti. Yeni kadro 30 Mayıs 2013'te Los Angeles, California'da düzenlenen MusiCares MAP Fund Benefit Concert'ta tekrar sahne aldı ve Weiland'ın eski grup arkadaşları Slash ve Duff McKagan, "All the Young Dudes" adlı şarkıyı birlikte söyledi.
15 Temmuz 2013'te STP, Filter'ın açılış sanatçısı olarak katılacağı küçük bir tur yapacaklarını duyurdu. Stone Temple Pilots, Chester Bennington ile birlikte kredilendirildiği Play Pen, LLC aracılığıyla 8 Ekim 2013'te beş parçalık High Rise EP'sini piyasaya sürdü. Albümün ikinci single'ı "Black Heart", 18 Eylül 2013'te iHeart Radio aracılığıyla yayınlandı. Grup daha önce konserlerde "Chester Bennington ile birlikte" ifadesini kullanırken Mart 2015'te Bennington'un grubun resmi üyesi olduğunu belirmek için bu ifadeyi çıkardılar.
9 Kasım 2015'te, Bennington, daha çok Linkin Park'a odaklanmak için Stone Temple Pilots'tan dostane bir şekilde ayrıldığını açıkladı.
3 Aralık 2015'te, Scott Weiland, Minnesota'daki turne otobüsünde alkol, haplar ve kokainin karışımından dolayı ölü bulundu. Stone Temple Pilots, onun vefatını belirten bir açıklama yayınladı ve onunla geçirdikleri zaman için ona teşekkür ederek, onun "kelimelerle tarif edilemeyecek kadar yetenekli" olduğunu belirtti.
2016–2018: Yeni vokal Jeff Gutt ve kendi adını taşıyan ikinci albüm
Şubat 2016'da, Stone Temple Pilots, "Bu grubun önünde olmak, bu gruba kayıt yapmak ve bu grupla tur yapmak için ne gerekiyorsa sahip olduğunu düşünüyorsanız, sizden haber almayı seveceğiz" diyerek yeni bir vokalist için internet üzerinden bir seçme başlattı.
Ekim 2017'de, Dean DeLeo grubun yeni bir vokal arayışının "çok iyi gittiğini" ve grubun "yeni şarkılar üzerinde çalıştığını" söyledi. 14 Kasım'da, grup Jeff Gutt'un yeni vokalistleri olarak seçildiğini açıkladı.
15 Kasım 2017'de, grup yeni şarkısı "Meadow"u yayınladı ve yaklaşan stüdyo albümlerinden bir parça olduğunu açıkladı. 31 Ocak 2018'de grup, yedinci stüdyo albümlerinin yayınlanacağını açıklayarak ikinci kendi adını taşıyan albümlerinden "Roll Me Under" adlı ikinci yeni şarkılarını yayınladı. Albüm, grupla aynı ismi taşıyan ikinci albümleriydi ve 16 Mart 2018'de piyasaya sürüldü. Grup, 2018'in ortalarında Bush ve The Cult gruplarıyla ile birlikte bir turneye çıktı.
2019-günümüz: Perdida
4 Ekim 2019'da Eric Kretz, Loudwire'a yeni bir albümün tamamlandığını ve albümde bir flüt solosunun yer aldığını söyledi. Grup, 8. stüdyo albümleri Perdida'nın 7 Şubat 2020'de yayınlandı ve büyük ölçüde vintage enstrümanlarla kaydedilmiş bir akustik albümdü.
Müzikal tarz ve etkileşim
Stone Temple Pilots'un müzik tarzı, 1980'ler ve 1990'ların alternatif rock müziğini 1970'lerin hard rock müziği ile birleştirmesi olarak kabul edilir, ancak her albümlerinin benzersiz bir müzik tarzına sahip olmasına rağmen, Robert DeLeo sadece STP'ye has olarak tanımladığı "sonic blueprint" sahip olmasıyla bilinirler. Stone Temple Pilots ayrıca alternatif metal olarak da tanımlanmıştır. Buna rağmen grup, otoriteler tarafından ilk yayınladıkları Core albümü üzerinden doğrudan grunge türü ile ilişkilendirilmiştir.
Aerosmith, genel olarak gruba büyük bir etki yaratmıştır ve gitarist Dean DeLeo, 2010 tarihli kendi adlarını taşıyan albümlerinde yer alan "Huckleberry Crumble" şarkısındaki etkilerini kabul etmiştir. Steven Tyler ve Joe Perry, 1996 yılında Madison Square Garden'daki bir gösteride Aerosmith şarkıları "Sweet Emotion" ve "Lick and a Promise" için gruba sahnede katılmıştır. Bütün grup üyeleri çocukluklarında Kiss hayranıydı ve 1993 yılında Roseland Ballroom'da Kiss tarzı makyajla sahne aldılar.
VH1 Storytellers performanslarının kaydedilmesi sırasında, Weiland müzikal kahramanları olarak The Rolling Stones, Neil Young ve Robert Plant gibi sanatçıların olduğunu söyledi. Grup, canlı performanslarının yanı sıra The Beatles, Led Zeppelin, The Doors, Pink Floyd, James Brown, David Bowie ve Bob Marley gibi sanatçıların şarkılarını stüdyoda ve sahnede seslendirmiştir.
Kariyerlerinin başında, grup grunge hareketinin bir parçası olarak kabul ediliyordu. Eleştirmenlerin 1990'larda tarzlarının Alice in Chains ve Soundgarden gibi çağdaş sanatçılardan türetildiğine dair iddialarına rağmen, grup benzerliklerin tesadüfi olduğunu ve büyürken aynı müzik idolleri olmasına bağlı olduğunu iddia etti. Karşılaştırmanın büyük bir kısmı Weiland'ın vokal tarzının Eddie Vedder'ınkine benzerlikler taşıması üzerineydi. Weiland, vokal tarzının Jim Morrison ve David Bowie tarafından etkilendiğini, ana moda etkisini de sağlayanların onlar olduğunu belirtti. Weiland, vokal ve moda tarzını değiştirme yeteneği nedeniyle bir (kamaleon) kertenkele olarak adlandırılmıştır.
Scott Weiland, 2014 yılında, "STP ile asla tutarlı kalmadık. Bileşik hareketlerin bile belirli bir süre sürdüğünü gördük ve kafese kapatılmak istemedik, bu yüzden The Beatles büyük bir etki yarattı, glam da büyük bir etki yarattı ve yolda değişti. Yarattığımız mirasla ve o zamanın diğer akranları arasındaki konumumuzla gurur duyuyorum." şeklinde müzikal evrimleri hakkında yorum yapmıştır.
Gitarist Dean DeLeo ağır katmanlı ve distorsiyonlu gitar çalma tekniği kullanırken, basçı Robert DeLeo ritim ve blues, lounge müziği ve ragtime gibi tarzlardan etkilenir. Grunge tarzı bir müzik yaptıkları ilk albümleri Core, önceden yayınladıkları demo kayıtlarında funk rock tarzı özellikler göstermesine rağmen, grup doğrudan grunge tarzı ilişkilendirilmiştir.
İkinci albümleri için stüdyoya yeniden bir araya gelen grup, psikedelik rock, country müzik ve jangle pop'tan etkiler alarak stil geliştirdi. Grup, çeşitli tarz ve etkilere ayrıldı; örneğin Tiny Music... albümündeki "And So I Know" şarkısı belirgin bir bossa nova sesine sahip. Grubun müzikal evrimi hakkında Weiland, "Core'dan başladığımız noktadan, Velvet Revolver ile zamanımıza kadar, yaşanan dönüşüm büyüktü" yorumunu yaptı.
2008'deki yeniden birleşmelerinin ardından, Weiland tekrar bir şarkı yazarı olarak evrim geçirdi ve şöyle açıkladı: "90'larda, uyuşturucu bağımlılığımla o kadar başa çıkamadım ki, bu yüzden çoğu şey sadece benim bakış açımdan oldu. Şimdi, Leonard Cohen ve Bob Dylan gibi büyük isimlere bakıyorum. Hikayelerini anlatmaya çalışıyorum. Her şarkı, o gün nasıl hissettiğim hakkında narsistçe yazılmak zorunda değil."
Etkileri
Scott Weiland'in ölümünden sonra, Smashing Pumpkins'in solisti Billy Corgan, onu ve grubu için resmi bir anma mesajı paylaştı ve onu kendi jenerasyonlarının en büyük seslerinden biri olarak nitelendirdi:
Çorum'da 1968 Türkiye yerel seçimleri
2 Haziran 1968 Yerel Seçimleri'nde (resmî adıyla 2 Haziran 1968 Mahalli İdareler Yerel Seçimleri) Çorum Belediyesi ile 8 ilçenin ve 6 beldenin belediye başkanı seçilmiştir.
Çorum
2 Haziran seçimlerinde AP adayı Kemal Demirer 4.793, CHP adayı Mehmet Hamit Duran 4.637 ve BP adayı Selahattin Oğuz ise 275 oy aldı. Toplam geçerli oy 10.223 oy iken adayların toplam oyu 9.705 olarak kayıtlara geçti. YSK tarafından 518 geçerli oyun kime verildiği tespit edilemediğinden seçimler 25 Ağustos 1968'de yenilendi.
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Alaca
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Bayat
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
İskilip Beldeler
!colspan="12" | !width=32%|Belde !width=32%|Kazanan Parti !width=30%|Aday !width=30%|Oy Sayısı !width=30%|Oy Oranı
Kargı
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Mecitözü
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Ortaköy
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Osmancık Beldeler
!colspan="12" | !width=32%|Belde !width=32%|Kazanan Parti !width=30%|Aday !width=30%|Oy Sayısı !width=30%|Oy Oranı
Sungurlu
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Sungurlu Beldeler
!colspan="12" | !width=32%|Belde !width=32%|Kazanan Parti !width=30%|Aday !width=30%|Oy Sayısı !width=30%|Oy Oranı
Demokrasi ve Güven Partisi
Demokrasi ve Güven Partisi, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bir siyasi partiydi. Partinin başkanlığını Tahsin Ertuğruloğlu yapmaktaydı.