cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NTV Tarih
Haziran 2000'de yayın hayatımıza girerek önemli bir yer edinen, sevilerek okunan, hatta yeni tarih meraklıları oluşmasını sağlayan Popüler Tarih dergisinin şubat 2007'de ikinci kez yayın hayatına veda etmesinden beri iki yıldır duyulan boşluğu kapatmayı amaçlamaktadır. Derginin 2011 yılı itibarıyla yazarlarından bazıları şunlardır: Ayşen Gür, Necdet Sakaoğlu, Masis Kürkçügil, Hayri Fehmi Yılmaz, Enis Batur, Ahmet Kuyaş, Alp Ejder Kantoğlu, Burak Çetintaş, Duygu Yılmaz, Mina Gümrükçüoğlu, Gürsel Göncü, Ahmet Yeşiltepe, Şevket Dönmez, İsenbike Togan, Halil İnalcık.
Derginin görsel yönetmenliğini Füsun Turcan Elmasoğlu, grafiğini ise Erhan Teksöz yapmaktadır.
Kapanma nedeni
NTV Tarih dergisi, son sayısında Gezi Parkı eylemlerini geniş bir biçimde ele aldığı ve kapağına Gezi Parkı temalı bir minyatürü taşıdığı için Doğuş Yayın Grubu'nda krize neden olmuştu. Krizin ardından derginin yayıma hazırlanmış olan Temmuz 2013 tarihli 54. sayısı basılamamış ve dergi için de kapatma kararı verilmişti. Aslında "Fevkalade nüsha" (özel sayı) üst başlığı ile basılacak olan bu sayı, dergi çıktığından beri özel bir konuya ayrılmış ilk sayı olacaktı.
Oculinidae
Oculinidae, Faviina alttakımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
NTV Tarih
Kapanma nedeni
Bunun üzerine editoryal ekip ve diğer dergi çalışanları, derginin yayımlanmamış 54. sayısını internet ortamında yayımladılar.
Hirschberg (Saale)
Hirschberg, Almanya'nın doğusunda Türingiya eyaletinde yer alan bir şehirdir. 24,13 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla 2.168 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 90 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Rüdiger Wohl tarafından yürütülmektedir.
Sütçüler, Kepez
Sütçüler, Antalya ilinin Kepez ilçesine bağlı bir mahalledir.
Brad Kavanagh
Brad Lewis Kavanagh (21 Ağustos 1992) İngiliz oyuncu ve şarkıcı. En iyi olarak Anubis Evi dizisindeki Fabian Rutter karakteri ile bilinmektedir.
Ziya Songülen
Nurizade Ziya Songülen (9 Eylül 1886 - 21 Ağustos 1936), Şevkipaşazade Ayetullah ve Necip Okaner ile birlikte Fenerbahçe Spor Kulübü'nü kuran üç kişiden biridir. Kulübün ilk başkanı ve 1 numaralı üyesidir.
İlk yılları ve ailesi
Mehmed Ziya Bey, 9 Eylül 1886 yılında İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Anne tarafından Osmanoğlu Ailesi üyesidir; annesi Azize Hanım, Sultan II. Mahmud'un kızı olan Saliha Sultan'ın 1. kuşak torunudur.
Ailesi ileri görüşlü, modern ve eğitimli olan Ziya Bey, Damat Gürcü Halil Rifat Paşa’dan başlayarak; dedeleri Mehmed Nuri Efendi, Server Paşa, Asım Paşa ve babası Suad Bey; Sadrazamlık, Kaptan-ı Deryalık, Valilik, Şura-yı Devlet Başkanlığı, Şehreminilik, Adliye Nazırlığı, Hariciye Nazırlığı, Büyükelçilik gibi devlet vazifelerinde bulunmuşlardır.
Eğitimi
Ağırlıklı olarak Hariciye Nazırlığı ve devleti yurt dışında temsil etme görevlerinde bulunan aileye mensup olan Suad Bey ve Azize Hanım kendi aile büyüklerinden gördükleri gelenekle, oğulları Ziya’nın çok iyi eğitim almasını sağlıyordu. Okul çağına kadar hem Osmanlı terbiyesi alan, hem de İngiliz mürebbiyelerle yetişip Avrupa usulü terbiye alan Ziya Bey, Saint Joseph Koleji'nde eğitimine devam eder.
Saint-Joseph Fransız Koleji'nden 1903 yılında mezun olmasının ardından yüksek tahsil için İngiltere’ye gitmiş ve yüksek inşaiye mühendisi olduktan sonra İstanbul’a dönmüştür. İngilizce ve Fransızca’ya ileri derecede hâkim olması, saraya yakın köklü bir Osmanlı ailesine mensup olması, ailesinin yurt içi ve yurt dışında geniş diplomatik ve dost çevresine sahip olması ve almış olduğu iyi eğitimi nedeni ile Düyun-u Umumiye'de vazife alır.
Fenerbahçe‘nin kuruluşuna giden süreç
İngiltere'deki yüksek tahsil dönemlerinde futbolu ilk kez burada gördü ve büyük bir ilgiyle takip etti. Tahsilinin ardından İstanbul'a dönüşünde bir futbol takımı kurmak isteğiyle ilk olarak Saint Joseph Fransız Koleji'nden edebiyat muallimi olan Enver Yetiker ile temasa geçti. Bu görüşmeler neticesiyle 1907 yılı baharında Modalı arkadaşlarıyla Fenerbahçe'yi kurdu. Kulübün ilk yıllarında hem aktif olarak defans mevkiinde (daha çok defansın solunda) futbol oynamış hem de tüm masraflarını koşulsuz olarak bizatihi karşılamış ve Fenerbahçe'nin sarı-beyaz renkte olan ilk formalarını İngiltere'den getirtmiştir.
İngiltere'de eğitim gördüğü yıllarda, buradaki futbol kulüplerine bestelenen marşlardan etkilenen Ziya Bey, sipariş üzerine marşlar besteleyen Osmanlı vatandaşı müzisyen Krikor Sinanyan ile anlaşmış ve 1908 tarihinde kayıtlara geçen, notasyonu günümüze kadar ulaşmış olan bu marşı, Fenerbahçe'ye armağan etmiştir. Bahsi geçen bu marş, Türk futbol tarihinde bir takıma bestelenmiş ilk marştır.
Arkadaşları Ayetullah Bey ve Necip Bey ile birlikte futbol takımı kurduklarında: "Ziya Bey 21, Ayetullah Bey 19, Necip Bey ise henüz 17 yaşındadır." Kulübün, kuruluş ve etkinliğe geçiş dönemlerinde tüm maddi ihtiyaçlarını bizzat kendisi üstlenen Ziya Songülen; başkanlığı döneminde (1907-1908) Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nu, o zamanki adıyla "Papazın Çayırı"nı, 17 altın para karşılığında satın almıştır.
Ziya Bey, II. Meşrutiyet öncesi oynanmasının yasak olduğu futbolun, Osmanlı topraklarında gelişmesi saikiyle bir inisiyatif alıp, tüm mesaisinin yalnızca Fenerbahçe Kulübü'ne münhasır olmaması adına; aralarında II. Abdülhamit'in doktoru Cemil Topuzlu'nun da bulunduğu birkaç arkadaşıyla beraber dönemin Futbol Birliği (Lig) işlevini gören “Union Club” idaresini kurdu ve bu nedenle de Fenerbahçe Başkanlığı görevini 1908 yılı sonlarına doğru Ayetullah Bey’e devretti. 1908 sonlarında arkadaşlarıyla birlikte kurduğu bu iştirak sonucunda Fenerbahçe, 1908-1909 sezonunda ilk kez İstanbul Futbol Ligi’ne katıldı. Ve daha sonrasında Ziya Bey, 1910 döneminde Fenerbahçe’den istifa etti.
Union Club idaresi deneyiminden yeterli verimi alamadıktan bir süre sonra, yine kurucusu olduğu Fenerbahçe'ye geri dönse de; bu sefer de kendisine kulüp içerisinde aktif olarak görev verilmemiştir.
Son Osmanlı yılları, İstiklâl Savaşı ve Cumhuriyet dönemleri
Ziya Bey açık renk saçlı, mavi gözlü, oldukça uzun boyu (1.95 - 2.00 m) ve iri yapısı dolayısıyla, arkadaşları arasında “Fil Ziya” lakabıyla anılmıştır. "Nurizade" namı ise; babası Suat Bey 'in dedesi olan, Tanzimat dönemi Osmanlı bürokratlarından Mehmed Nuri Efendi’den kaynaklanmaktadır.
Memuriyeti sıralarında Viyana'ya müfettiş olarak gittiği 1918 yılında tanıştığı konservatuvar mezunu, piyanist Erna Valentin Meyer ile evlenmiştir. Erna Valentin Meyer, Ziya Bey'in ölümünden sonra eşinin yanına defnedilmeyi istediğinden ötürü Müslümanlığı kabul etmiş ve “Esma“ ismini almıştır. Nurizade Ziya Bey, İstiklâl Harbi'nde; Kuvâ-yi Milliye ordularına bir takım finansman sağlaması hasebiyle, o dönemlerde Mustafa Kemal Paşa'nın sempatisini ve dostluğunu kazanmış bir isimdir. Hatta, Cumhuriyet'in ilan edilmesinin ardından Mustafa Kemal Paşa tarafından Ziya Bey'in siyasal sebeplerle İstanbul'dan Ankara'ya geçip ikamet etmesi istenmiştir. Mustafa Kemal, Ziya ve Esma Songülen çiftini Ankara'daki evinde ziyaret ettiği sırada kendisine servis yapılırken kullanılan yeşil, altın yaldızlı Limoges fincan takımını çok beğenmiş, Ziya ve Esma (Erna) çifti de jest yaparak bu fincan takımını kendisine hediye etmiştir. Bu fincan takımı uzun yıllar Çankaya Köşkü'nde sergilenmiştir. Ziya Bey, aynı zamanda Türkiye'nin ilk seyahat acentesi olan NATTA'nın da kurucusudur. Felç hastalığı geçirdikten hemen sonra İstanbul Alman Hastanesi'ne yatırılan Ziya Bey, 1 sene kadar bu hastanede tedavi görmüştür. Tedavisinin ardından, bugünkü adı Kont Ostrolog Yalısı olan dedesine ait Server Paşa Yalısı'nı İngiliz bir mimara düzenlettirmiş ve burada inzivaya çekilmiştir. Ayrıca Ziya Bey'in bir dönem ikamet ettiği, babası Suad Bey'e ait Heybeliada'daki köşk ise; vefatından sonra İsmet İnönü ve ailesine satılmıştır. Ziya Bey, bir Osmanlı olarak doğmuş, Atatürk’le dostluk etmiş, Lozan ve kâtip sıfatıyla Londra Konferansı'na katılmış, cumhuriyetin kuruluşuna destek vermiş ve kuruluşuna şahit olmuştur. O devirde bu işlere vermiş olduğu desteği kanıtlayacak evraklar, Atatürk ile olan yazışmalar, Ziya Bey’in ölümüyle ekonomik krize giren ailenin elinden, çocuklarının eğitiminin devlet tarafından sağlanacağı gerekçesiyle, Celal Bayar Hükûmeti tarafından alınmış ve bir daha geri verilmemiştir.
Ziya Songülen, 21 Ağustos 1936'da 50 yaşındayken daha önce geçirdiği felç hastalığına bağlı beyin kanaması sonucu hayata veda etmiştir. Kabri, Aşiyan Mezarlığı'ndadır.
Mirası
Fenerbahçe Spor Kulübü yöneticileri, 22 Aralık 2017 tarihinde kulübün 110. yılı anısına; Ziya Songülen'in Aşiyan'da bulunan kabrine yaptırdığı anıtın açılış törenini gerçekleştirmiştir. Başkan Ziya Songülen, 1 numaralı kurucu ve ilk başkan olduğu için bugün dahi unutulmamaktadır.
Barbaros, Üsküdar
Barbaros, İstanbul'un Anadolu Yakası'nda bulunan Üsküdar ilçesine bağlı 33 mahalleden biridir. İdari sınırlarına bakıldığında kuzeyinde ve doğusunda Altunizade; güneybatısında Kadıköy ilçesine bağlı Koşuyolu; güneyinde Selimiye; batısında ise Valideiatik ve Zeynep Kamil mahalleleri vardır. Mahalle kendi adından ziyade, komşusu olan Koşuyolu semtinin içinde anılmaktadır.
Ekmania
Ekmania Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Hirschhorn (Neckar)
Hirschhorn (Neckar), Almanya'da Hessen eyaletinde yer alan bir şehirdir. Nüfusu 31 Aralık 2011 sayımlarına göre 3,533 kişidir.
Hervé Villechaize
Hervé Jean-Pierre Villechaize, bilinen adı : Mark Marmolejo (d. Paris, 23 Nisan 1943 – ö. Hollywood, 4 Eylül 1993), Fransız oyuncu.
1977-1984 arası Türkiye'dede bir dönem yayınlanan Hayal Adası adlı dizide Kaptan'ın yardımcısı Tattoo rolüyle tanınarak gönüllerde yer etti.
Ekmaniopappus
Ekmaniopappus Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Fabian Schär
Fabian Schär (d. 20 Aralık 1991), Newcastle United takımında defans pozisyonunda görev yapan İsviçreli millî futbolcudur.
Arthrobacter citreus
Arthrobacter citreus, Arthrobacter cinsine bağlı bir bakteri türüdür.
Nohutalan, Urla
Nohutalan, İzmir ilinin Urla içesinde bağlı bir mahalledir. İzmir büyükşehir belediyesinin sorumluluk alanı il mülki sınırlarına genişletilmeden önce köy statüsüne sahipti.
Tarihçe
Nohutalan köyü, tarihsel İyonya bölgesinde yer alır. Bununla birlikte eski adı bilinmemektedir. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde bu yerleşme, Nohud Alanı (نخود آلانی) olarak geçer. Bu tarihte Nohutalan, İzmir vilayetinin Çeşme kazasında Barbaros nahiyesine bağlı dokuz köyden biriydi. 1935 genel nüfus sayımı sırasında “Nohutalanı” adıyla kaydedilmiş olan köy, ayni idari konuma sahip olan köyün nüfusu 137 kişiden oluşuyordu. 1940 genel nüfus sayımından sonra Nohutalan birkaç nüfus sayımında köy olarak yer almamıştır. Komşu bir köye mahalle olarak bağlandığı bu kayıtlardan anlaşılmaktadır. 1965 genel nüfus sayımında “Nohutalan” olarak yazılmış olan yerleşme, Urla ilçesinin Barbaros nahiyesinin yedi köyünden biriydi. Bu sayımda köyde 98’i erkek ve 75’i kadın olmak üzere 173 kişi yaşıyordu. Köyde 99 kişi okuryazardı.
Eskiden Rum nüfusu barındıran Nohutalan köyü, deniz seviyesinden yaklaşık 200 metre yükseklikteki bir tepenin çevresinde kuruludur. Köy yerleşmesi, yüksekçe bir yerde bulunan köy camisi etrafı ile birbirine paralel uzanan birkaç sokakta dizili evlerden oluşmaktadır. Nohutalan'ın Rum nüfusu, Ahali Mübadelesi sırasında Yunanistan’a göç etmiştir. Köyde Rumlardan kalma harabe halinde bir kilise bulunmaktadır. Tek nefli bir köy kilisesi olan yapı, kesme ve moloz taşlarla inşa edilmiştir. Bugün de duvarları sağlam olan Nohutalan Kilisesi, Rumların ayrılmasından sonra 1970'lere değin, köyün camisi yapılmadan önce cami, ardından ilkokul ve kahvehane olarak kullanılmıştır. Bugün Nohutalan'da, Balkan Savaşı sırasında Türkiye'ye göç etmiş olan Boşnaklar yaşamaktadır. Köyde her yıl kavun festivali düzenlenmektedir.
Coğrafya
Nohutalan köyü, karayoluyla İzmir il merkezine 64 km, Urla ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köyün en önemli tarımsal ürünleri, köye adını veren nohut ve susuz yetişen Çeşme kavunudur.
Başovacık, Kurşunlu
Başovacık, Çankırı ilinin Kurşunlu ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Çankırı il merkezine 102 km, Kurşunlu ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır. Köy, Kurşunlu'nun kuzeybatısında olup, numaralı Bayramören-Kurşunlu il yoluna Çatkese Köyü üzerinden 3,4 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
EMG (şirket)
EMG, Inc. gitar manyetikleri üreten ve merkezi Santa Rosa, Kaliforniya'da bulunan Amerikalı şirket.
Kuruluş
1974'te bir şirket halini almadan önce temelleri atılmış olan EMG, 1976 yılında "Dirtywork Studios" ismiyle kurulmuş ve 1978'de şirket ismi "Overlend" olarak değiştirilmiştir. Şirket, 1983 yılından beri "EMG" ismini kullanmaktadır.
Genel bakış
ESP, Jackson, Gibson ve B.C. Rich marka elektro gitarların kimi modellerinde kullanılan EMG manyetikler, popüler Hard Rock ve Heavy Metal gitaristleri tarafından tercih edilmektedir.
Daha çok, çıkış gücü yüksek aktif manyetikleriyle (örneğin 81 ve 85 modelleri) bilinen EMG, 1984 yılından beri pasif manyetikler de üretmektedir. EMG'nin pasif manyetikleri "HZ serisi" olarak bilinir.
=== EMG manyetik kullanan başlıca gitaristler ===
Hamutsun Serve
Hamutsun Serve (はむつんサーブ), Rikiccho ve Dah-yoshi adlı iki Japondan oluşan dans grubu.
Cemaleddin Efganî
Cemaleddin Efganî (Farsça: سید جمال‌‌‌الدین افغانی; d. Kasım 1838 - 9 Mart 1897, İstanbul), 19. yüzyıl fikir ve siyaset insanlarından biri olan Müslüman aktivist ve düşünür. İslami modernizmin kurucularından ve ümmet birliğinin savunucularındandır.
Milliyeti ve mezhebi
Doğum yeri, milliyeti ve mezhebi özellikle muhalifleri arasında sürekli tartışma konusu olmuştur. İranlı ve Şii olduğunu savunanlar; onun, Hemedan'daki Esedabad'da doğduğunu ve burada akrabalarının bulunduğunu, İran'la ilgili faaliyetlerinin önemli bir seviyede olduğunu, Farsçayı düzgün telaffuz ettiğini, pederinin adının Safder olduğunu ileri sürerek yeğeni olduğunu iddia eden Mirza Lütfullah Han'ın eserine ve İranlı bir dostuna bıraktığı evraklarına dayanarak bu iddialarını delillendirmişlerdir.
Afganistanlı ve Sünni olduğunu savunanlar ise; onun Afganistan'ın doğusundaki Kuner kasabasının Esedabad köyünde doğduğuna, Efganî'nin yazılı ve sözlü ifadelerinde açıkça Afganistanlı olduğunu belirttiğine, Afganistan tarihi ile ilgili kitap yazdığına, bu ülkede akrabalarının bulunduğuna ve bazı arşiv belgelerinde Afganistanlı olduğuna dair kayıtların olduğuna dayanmaktadırlar.
Efganî, Ahmet Ağaoğlu'na kökeni hakkında şu açıklamayı yapmıştır: "Benim babam ve annem aslen Meragalı'dır, fakat sonra Hemedan'a gelmişler, ben Hemedan'da doğdum. Fakat ben daha süt emerken babamın işleri bozulduğu için Afganistan'a hicret mecburiyetinde bulunmuşuz." Bu açıklama Azerbaycan Türk'ü olduğu iddiasını desteklemektedir.
Efganî'nin İranlı olduğunu iddia edenler, bu konuda detaylı araştırmalar yapmış olan Nikki Keddie, Elie Kedourie, Huma Pakdamen ve A. Kudsizade gibi araştırmacılardır. Efganî'nin Afganistanlı ve Sünni olduğunu iddia edenler arasında ise, bazı Batılı araştırmacılar ile bir kısım öğrenci ve yakınları bulunmaktadır. Bunlar arasında Emir Şekib Arslan, Muhammed Abduh, Reşid Rıza, Corci Zeydan, Haydar Bammat, Ferid Vecdi, Edib İshak, Mahmud Kasım gibi yazar ve araştırmacılar yer almaktadır.
Yaşamı
Efgani tekrar Hindistan’a gitti ve Haydarabad’da tabiatçılığa reddiye konulu bir eser yazdı. Efgani, Seyyid Ahmed Han’ın tabiatçılık konusundaki görüşlerini eleştiriyordu. Bu gibi görüşlerin yayılması nedeniyle İslam birliğinin zarar gördüğünü ve bu durumdan da İngilizlerin yararlandığını düşünüyordu.
Vefatından sonra (9 Mart 1897), Osmanlı Sarayının özel izniyle, İstanbul'un, Maçka semtinde bulunan Osmanlı Mezarlığına defnedildi. 1944 yılında Afganistan hükûmetinin isteği üzerine kemikleri bu ülkeye nakledildi.
Görüşleri
İslami farkındalığı aşılayan Efgani, Müslümanların yaşadığı topraklarda yabancı hakimiyetine karşı gelen sömürge karşıtı bir aktivistti. Müslümanlara uyuşukluklarından kurtulma ve kendi özlerine yeniden sahip çıkma çağrısında bulunarak ülke ülke dolaştı. İngiliz idarecilerin gözünde Efgani bir baş belasıydı. İngilizler'e nefretle bakan Efgani, İslam alemini Avrupalı devletlerin baskısından kurtarma kararlılığında olmakla birlikte başarılı olunabilmesi için Avrupa'daki bilim ve teknoloji eğitiminin alınması gerektiğine inanıyordu. Zira ona göre Batı her ne kadar İslam alemine saldırganlık gösteren bir düşman olsa da aynı zamanda yeniden güçlü bir toplum kurulmasına giden yolda üzerinde durulması gereken bir örnekti. İslam'ın pozitif bilimlere karşıt bir tutumu olmadığını ifade ediyordu. Diğer birçok modernist düşünür gibi o da Müslümanların kendi istikballerinden sorumlu olduklarını vurguluyordu. Ona göre Müslümanlar çağdaş bilimlerle ilgilenmeye karşı gelen ve "İslamın gerçek düşmanları" olduklarını böylelikle gösteren tutucu ulemanın tesirinden kurtarılmalıydı. Efgani'ye göre İslam yasa ve teolojinin ötesinde büyük bir medeniyetti. Çünkü ona göre Batı'nın entelektüel temelleri İslam'dan alınmaydı. Emperyalizm karşıtlığı ve İslam birliği fikri onun bıraktığı mirasın en önemli unsurları oldu.
el-Urvetü'l Vüska
1882'de Mısır'ın İngilizlerce işgal edilmesinden iki yıl sonra Efgani, Müslümanların esaretine son vermeyi ve İngiliz işgaline karşı gelmeyi hedefleyen el-Urvetü'l Vüska dergisini çıkardı. Her ne kadar kendini gazete olarak tanıtsa da yayın formatına bakıldığında daha ziyade bir dergi olarak sayılmaktadır. İslami reform çağrısı yapan derginin ilk sayfasında Cemaleddin Efgani derginin siyasi müdürü, Muhammed Abduh ise başyazar olarak geçiyordu. Derginin İngiliz yayılmacılığına yönelik eleştirileri nedeniyle Hindistan ve Mısır'da dağıtımı ve bulundurulması yasaklanmış ancak yine de muhtelif yollarla okuyucusuna ulaştırılmaya çalışılmıştır. Toplam on sekiz sayı çıkan derginin her ne kadar ömrü kısa sürse de İslam alemine ciddi bir etkisi olmuştur.
Amanda Michalka
Amanda Michalka (Diğer adıyla AJ Michalka) (d. 10 Nisan 1991, Torrance, Kaliforniya), Amerikalı oyuncu,bestekâr, müzisyen, piyanist ve şarkıcı.
Amanda; AJ takma ismini kullanmaktadır. Kız kardeşleri Alyson Michalka birlikte kurduğu Aly & AJ grubuyla şöhrete kavuşmuştur.
Kariyeri
Amanda; ilk olarak 2002 yılında Passions dizisinde konuk oyuncu olmuştur. Ardından Birds of Prey, The Guardian, General Hospital, Six Feet Under ve Oliver Beene dizilerinde oynamıştır.
Bu sırada kız kardeşiyle (Alyson Michalka) Disney Channel'in albümleri için çeşitli şarkılar seslendirdi.
Ağustos 2005'te Alyson ve Amanda'nın (ilk sahne adları Aly & AJ) ilk albümü olan Into the Rush piyasaya çıktı.
Bu sırada Amanda, Kitty's Dish ve Haversham Hall adlı filmlerde önemli rollerde oynadı. Kız kardeşi ile Cow Belles adlı Disney filminde başrol oynadı. Aly & AJ kardeşler film için On the Ride adlı şarkıyı seslendirdiler ve klibinde oynadılar. Ayrıca Amanda kız kardeşiyle, Buz Prensesi adlı filmden No One adlı şarkıyı seslendirdi ve klibinde oynadı. Aynı yıl kız kardeşi Alyson Michalka ile Herbie Tam Gaz adlı Disney filmi için Walking on Sunshine adlı parçayı seslendirdi.
2006 Nisan aylarında, kız kardeşi ile On The Ride Toura çıktılar, turun DVDsi çıktı. DVD'de konser dışında; sahne arkası, röportajlar ve özel görüntülere de yer veren kardeşler, 2006 yazında, Into the Rush: Deluxe Edition'ı yayımladılar. Bu albümde, Into the Rush albümlerindeki şarkılar + bonus şarkılar + DVD yer alıyor.
Ayrıca bunların dışında, Chemicals React ve Rush şarkılarına da klip çektiler.
Bunların peşinden Eylül 2006'da Acoustic Hearts of Winter adlı albümleri geldi. Albümdeki Greast Time Of Year adlı şarkıyı Santa Clause 3 filmi için seslendirdiler ve klip çektiler.
Ardından aynı ayda Insomniatic albümleri geldi. Like Woah adlı şarkılarını, Disney Channel Orijinal Filmi olan Minute Man için kaydettiler.
Ayrıca aynı yıl kız kardeşi ile bir MTV filmi olan Super Sweet 16: The Movie de başrol oynadı.
2010 yılında, Hollywood Records ile yaşadıkları gerginliklerden dolayı oradan ayrıldılar ve geçen yıllarda kız kardeşleriyle gruplarını adlarını 78Violet olarak değiştirdiler. Geçen yıl, yeni adlarıyla The Next Worst Thing adlı yeni şarkılarını söylediler.
Uzun bir aradan sonra Amanda; 2009 yılında Peter Jackson 'un yönettiği The Lovely Bones filminde oynadı. Ayrıca 2010 yılında Secretariat ve Sloe Moe adlı aile filmlerinde oynadı.
Sonbaharda, Alyson Michalka'nın hit dizisi Hellcats için onunla (bkz. 78violet) giriş müziği olan Belong Hereyi yeni kaydettiler. Müzik türleri pop'tan, rock'a geçiş yaptı.
24 Ocak 2011'de, kız kardeşi ile Youtube'a, stüdyoda yeni şarkıları Suspended üzerinde çalışırken çektikleri videoyu koydular.
Şu sıralarda, AJ Michalka yeni filmi Super 8 filmi için çalışıyor, kız kardeşiyle stüdyoda yeni albümleri için hazırlık yapıyor. Ayrıca Hellcats'de de, konuk oyuncu olarak yer aldı.
Özel hayatı
2006 - 2007 yıllarında Jonas Brothers'ın ortanca üyesi Joe Jonas ile çıkmıştır. Şimdi CİO olaran Ryan Blair ile çıkıyor. Daha öncelerde Hunter Parrish, Ryan Sheckler ve Bennet Heimple ile çıkmıştı.
Salih bin Mirdas
Ebu Ali Salih bin Mirdas Arapça lakabı Esedü'd-devle (Devlet Aslanı) olan, Mirdasoğlulları'nın kurucusu ve 1025'ten öldüğü Mayıs 1029'a kadar Halep emiri. Gücünün zirvesindeyken emirliğinin toprakları arasında Cizre'nin batısı (Mezopotamya'nın üstü), kuzey Suriye ve bazı merkezi Suriye şehirleri vardı. Arada kesilmeler olsa da Salih'in soyundan gelenler elli yıl boyunca Halep'i yönetti.
Salih, 1008 yılında Fırat nehri üstündeki el-Rahba kalesini ele geçirerek kariyerine başladı. 1012'de Halep emiri Mansur bin Lü'lü' tarafından tutsak edildi ve işkence gördü. İki yıl sonra kaçarak Mansur'u savaşta esir aldı ve Halep'in gelirlerinin yarısı da dahil olmak üzere sayısız taviz karşılığında serbest bıraktı. Bu durum Salih'i parçası olduğu Beni Kilab kabilesinin lider emiri konumunu pekiştirdi. Kabile reislerinin çoğu Mansur'un zindanlarında ölmüştü. Salih, Bedevi savaşçılarıyla birlikte 1022 yılına kadar Fırat boyunca Menbic ve Rakka da dahil olmak üzere bir dizi kaleyi ele geçirdi. Daha sonra Beni Kelb ve Beni Tay kabileleriyle ittifak kurdu ve bu kabilelerin Mısırlı Fatımilere karşı mücadelesini destekledi. Tarihçi Thierry'ye göre bu aşiret isyanı sırasında Salih, 1025'te Fatımi'nin kontrolündeki Halep'i fethetmeden önce Suriye'nin merkezi Humus, Baalbek ve Sayda kentlerini ilhak etti ve "[Beni Kilab] atalarının bir yüzyıl boyunca takip ettiği planı başarıya ulaştırdı."
Salih, Halep merkezli toprakları üzerinde iyi organize olmuş bir yönetim kurdu. Askeri açıdan Beni Kilab'dan destek alırken mali idareyi yerel Hristiyan vezirine, polislik görevini Salim ibn Mustafad yönetimindeki ahdath'a (şehir milisleri) ve yargı meselelerini bir Şii Müslüman kadı'ya emanet etti. Hükümdarlığı, resmen bağlı olduğu Fatımiler tarafından resmen hoş görüldü. Beni Tay ile olan ittifakı, sonunda onu Fatimi general Anuş Tegin ed-Derezi ile karşı karşıya getirdi. Salih, Taberiye Gölü yakınlarındaki savaşta öldü. Salih'in yerine oğulları Nasr ve Muizzüddevle Simâl geçti.
Ailesi ve kabilesi
Salih bin Mirdas'ın hangi yıl doğduğu bilinmemektedir. Salih'in annesi ve babası Beni Kilab kabilesinin asil Bedevi (göçebe Arap) ailelerine mensuptu. Babası, Abd Allah bin Ebu Bekir'in Rabi'a bin Ka'b soyundan, Kilab'ın soylu bir klanından Mirdas bin İdris'ti. Mirdas bin İdris hakkında başka hiçbir şey bilinmiyor. Salih'in annesi Rabab al-Zawqaliyya, Halep çevresinde yaşayan Zawqal'ın ilk Kilabi klanına mensuptu. Salih'in kaynaklarda geçen en az üç erkek kardeşi, içlerinden birinin adı Kamil, ve en az dört oğlu vardır; Nasr (ö. 1038), Simâl (ö. 1062), Atiyya (ö. 1071/72) ve adı bilinmeyen en küçüğü (ö. 1029). Salih'in ailesi Halep'in güneybatısındaki Kinnesrin (antik Kalkis) kasabasında yaşıyor ve burayı kontrol ediyordu. 10. ve 11. yüzyıllardaki çoğu Halepli Müslüman gibi Kilab Onikici Şii İslam'ı benimsemişti. Kabile üyelerinin ne kadar dindar olduğu bilinmese de Salih'in kunya'sı (künye), "Ebu 'Alī" (Ali'nin babası), Şii geleneğinde merkezi bir figür olan Ali bin Ebi Talib şerefine verilmiştir.
Kilab, Beni Emiri'nin önemli bir alt kabilesiydi ve ilk olarak 7. yüzyıldaki Müslüman fetihleri sırasında Orta Arabistan'dan Suriye'ye göç etti. Kısa süre sonra Kaysi aşiret hiziplerinin bir boyu haline geldiler ve kalelerini Cizre'de (Yukarı Mezopotamya) ve o zamandan beri diyarları (kabile toprakları) haline gelen Halep çevresindeki bozkırlarda kurdular. Askeri güçleri ve yaşadıkları topraklarda düzeni sağlama ve yönetme konusundaki tutarlı hırsları sayesinde Kilab, sonraki yüzyıllar boyunca Kuzey Suriye'de sağlam bir güç olarak varlığını sürdürdü. 932–933'te, başka bir Kilabi aşiret dalgası, işgalci Karma ordusunun askerleri olarak Halep çevresine taşındı; tarihçi Süheyl Zakkar'a göre, yeni gelenler "Mirdas hanedanının yükselişine ve kuruluşuna giden yolu açtılar." O zamana kadar Kilab, Suriye'nin kuzeyindeki baskın aşiret gücü olarak kendini kanıtlamış ve 945 ile 1002 yılları arasında Halep'in Hamdani yöneticilerinin dahil olduğu tüm ayaklanmalarda ve iç çatışmalarda önemli bir rol oynamıştı.
El-Rahba Emiri
Salih'den ilk olarak 1008 yılında Fırat kalesi el-Rahba üzerindeki güç mücadelesi ile ilgili yazılmış kayıtlarda bahsedilir. Kasaba, Suriye ile Irak arasındaki kavşak noktasında stratejik bir konuma sahipti ve yerel ve bölgesel güçler arasında hakimiyet tartışması vardı. 1008'de el-Rahba'nın yerlisi olan Bin Mihkan, Fatımi valisini kovdu ve hakimiyet kurmak için Salih'ten askeri destek istedi. Salih, kabilesinin çöl kampında yaşamaya devam etti. Bin Mihkan'ı koruması karşılığında ne aldığı bilinmiyor. Kısa süre sonra Salih ile Bin Mihkan arasında bir anlaşmazlık çıktı ve bunun sonucunda Salih al-Rahba'yı kuşatma altına aldı.
Salih, Bin Mihkan'ın kızı ile evlenince ve Bin Mihkan al-Rahba ile birlikte yönettiği Ane şehrine taşınınca düşmanlıklar sona erdi. Ane sakinleri Bin Mihkan'a karşı isyan ettiğinde Salih kayınpederinin yönetimini savunmak için olaylara müdahale etti. Bu gelişmelerin ortasında Bin Mihkan suikasta kurban gitti; çağdaş tarihçiler Salih'in ölüm emrini verdiğini varsayar. Salih al-Rahba'yı ele geçirdi ve Fatımi halifesi Hakim'e bağlılığını ilan etti. Zakkar'a göre bu, "Salih'in kariyerinin ilk adımı ve muhtemelen hırsının geliştiği ilk adım" oldu. El-Rahbe'yi ele geçirmesi büyük olasılıkla Kilab arasındaki prestijini artırdı.
Beni Kilab'ın büyük emiri
1009 ile 1012 yılları arasında Kilab, Halep emirliğin hükümdarı Mansur bin Lü'lü' ile eski hükümdarları Hamdaniler ve onların bölgesel destekçileri arasında Halep'i kontrol etme mücadelesine dahil oldu. Kilab iki kez Hamdaniler'e ve müttefiklerine ihanet etti ve karşılığında Mansur'dan sürülerini ve savaş atlarını yetiştirmek için çok sayıda otlak alanı talep etti. Buna karşılık Kilab'ı kendi yönetimine bir engel olarak gören Mansur kabile üyelerini bir tuzağa çekerek onları ortadan kaldırmaya çalıştı. Bu amaçla 27 Mayıs 1012'de kabileyi bir şölene davet etti. Kabile üyeleri Mansur'un sarayına girdikten sonra kapılar üstlerine kilitlendi ve Mansur ve gulam (köle askerler) saldırısına uğradılar. Birçok kişi öldürüldü ve aralarında Salih'in de bulunduğu geri kalanı Halep Kalesi'ne hapsedildi. Daha sonra, Kilab emiri Mukallid bin Za'ida, Mansur'a karşı koz kazanmak için Kafartab kasabasını kuşattı. Bunun sonucunda Mansur, Mukallid ile gelecekteki barış müzakerelerine hazırlık olarak Kilab mahkumlarını daha iyi koşullara sahip yerlere taşıdı. Mukallid'in ölümünü ve başarısız kuşatmasını duyduktan sonra Mansur, tutukluları kalenin zindanlarına geri yolladı. İçlerinden bazıları, bazı reisler de dahil olmak üzere, idam edildi veya işkence ve kötü koşullardan dolayı öldü. Salih işkence görenler arasındaydı ve aynı zamanda eşini ve güzelliği ile tanınan kuzeni Tarud'u boşamak zorunda kaldı. Böylece Mansur onunla evelenebilecekti. Zakkar, bu evlilikle "enerjik ve cesur" bir emir olan Salih'i küçük düşürmek mi, yoksa Kilab'ın diğer unsurlarıyla evlilik bağları kurulması mı amaçlandığının bilinmediğini yazıyor. Mansur sürekli Salih'i idam etme tehdidinde bulunuyordu. Salih bu tehditlerden haberdar olunca kaleden kaçtı. Ortaçağ tarihçilerinin raporlarına göre Salih, zincirlerinden birini kesip hücre duvarında delik açmayı başardı. Ardından, 3 Temmuz 1014 gecesi bacağına zincir takılıyken kalenin duvarından atladı ve gece bitene kadar bir kanalizasyon borusunda saklanıp Mare Dabık'ta konuşlanmış kabile üyeleri ile buluştu. Zakkar, bu hikâyenin doğruluğunu sorgular ve Salih'in rüşvetle ya da bir gardiyanla dostane bir anlaşma yoluyla kaçmış olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu iddia eder.
Salih'in kaçışı Kilab kabilesinin moralini yükseltti ve kabile Salih'e biat etmek için toplandı. Sonraki günlerde Salih komutasındaki Kilab güçleri Halep'i kuşattı, ancak Mansur'un güçleri kamplarını yağmalayıp elli kabile üyesini yakalamayı başardı. Zaferi ile güç toplayan Mansur, Halep'teki gulam ordusunu ve yerel kabadayılar, Hristiyanlar ve Yahudilerle birlikte topladı ve Halep'in dış mahallelerinde Salih'in güçleriyle karşılaştı. Kilab rakiplerini bozguna uğrattı, yaklaşık 2.000 Halepliyi öldürdü ve Mansur'u tutsak aldı. Salih ve Mansur'un temsilcileri arasındaki görüşmeler sonucunda Salih'in kardeşlerinin serbest bırakılması, 50.000 altın dinar fidye ve Halep Emirliği'nin gelirlerinin yarısının Kilab'a verilmesi karşılığında Mansur'un serbest bırakılacağı bir anlaşmaya varıldı. Salih, Tarud ile yeniden evlenebildi ve ayrıca Mansur'un kızıyla evlenme hakkı verildi. Dahası Mansur, Salih'i Kilab'ın yüce emiri olarak tanıdı ve ona resmen kabileleri üzerinde yetki ve kontrol bahşetti.
Mezopotamya fetihleri ve Halep için mücadele
Yeni elde ettiği gücü kullanan Salih Fırat Nehri üstündeki sırasıyla Halep'in doğusu ve güney doğusunda bulunan Menbic ve Balis şehirlerini ele geçirdi. Bu fetihler ve al-Rahba'nın kontrolü ile Salih kuracağı Mirdas emirliğinin Yukarı Mezopotamya kısmını ele geçirmiş oldu. Çeşitli yolların kesiştiği bu bölge tarımsal, ticari ve stratejik açıdan değerliydi ve Salih'in Bizans İmparatorluğu, Fatimiler ve Irak'ın yöneticileri ile temas kurmasını sağladı. Bu sırada Salih ve Mansur arasındaki anlaşma Mansur'un kızını vermemesi ve Halep'in gelirlerinden Kilab'a pay vermemesi gibi denelerden dolayı bozuldu. Buna karşılık olarak Salih Halep'i kuşatırken Kilab ve Bedevi müttefikleri şehrin çevresini yağmaladı. Mansur, Bizans'ın olaylara müdahale etmesini istedi ve Bizans imparatoru II. Basileios'u eğer müdahale etmezse Bedevi isyanının Bizans topraklarına sıçrayabileceği konusunda uyardı. Buna karşılık Basileios 1.000 Ermeni askerinden oluşan bir destek gücü yolladı ama Salih, Mansur'un ihaneti hakkında Basileios'a bilgi yollayıp Bizans'a karşı olmadığını bildirince bu gücü geri çekti.Basileios, Kilab ve Numeyri topraklarına komşu topraklarının Bedeviler tarafından yağmalanmasını önlemek için de Salih'in yaptıklarına göz yummuş olabilir.Bizans güçlerinin çekilmesi Mansur'un konumunu zayıflatıp Salih'inkini güçlendirdi. Salih oğullarından birini Konstantinopolis'e Basileios'a bağlılık yemini etmeye yolladı.
Bu arada 1017'de el-Hakim, Ermeni gulam Aziz el-Devle'yi Halep valisi olarak atadı. Aziz, Salih ile dostane ilişkiler kurdu ve bağlarını güçlendirmek için Salih'in annesini Halep'te bakımını üstlendi. Aziz'in beş yıllık hükümdarlığı döneminde Salih'in faaliyetlerinden söz edilmiyor; Zakkar'a göre bu, Salih'in bu dönem boyunca "tatmin olduğunu ve memnun kaldığını" gösteriyordu. Salih, Fatımilere meydan okuyacak kadar güçlü olmasa da, Aziz Kilab'a Halep'i çevreleyen düzlüklerin kontrolü verildi. 1022'de Salih, egemenliğini Fırat'ın ikiz kasabaları Rakka ve el-Rafiqah'ya kadar genişletti. Aynı yılın Temmuz ayında Aziz, iddialara göre kısa bir süre sonra yerine geçen Türk gulamı Ebu'l-Necm Bedir tarafından suikasta kurban gitti. Bu olayın ardından gelen valiler kısa süre görevde kaldı. Sonuncusu sırasıyla şehir ve kale valisi olarak Sü'ban bin Muhammed ve Mevsuf el-Saqlabi'ydi.
Bedevi ittifakının oluşması
Aziz'in yerine geçmek isteyenlere Salih meydan okudu ve Halep'te kaos hüküm sürdü. 1023'te Salih, Kilab'ı, her ikisi de doğrudan Fatımi yönetimine karşı çıkan, Transürdün'den Beni Tay ve Suriye'nin merkezindeki Beni Kelb ile askeri ittifaka girdi. Dönem tarihçilerinden Antakyalı Yahya, ittifakın aynı taraflar arasında yapılan önceki bir anlaşmanın yenilenmesi olduğunu söyler. 1021'de el-Hakim'in ortadan kaybolmasının ardından iktidarı ele geçiren yeni Fatımi halifesi Zahir'e karşı isyan ettiler ama nihayetinde uzlaşmaya vardılar. Uzlaşma Tay'ın Filistin Fatımi valisi Anuştakin el-Dizbari ile çatışması nedeniyle 1023'te bozuldu. Bundan dolayı Tay ve Kelb kabilelerinden sırasıyla Hasan bin Mufarrij ve Sinan bin Ulayan, Halep'in dış mahallelerinde Salih ile ittifakı yenilemek için buluştu. Anlaşma şartlarına göre Suriye, Bedeviler tarafından yönetilen üç devlete, Salih yönetimindeki Kilab Halep ve kuzey Suriye'yi, Cerrahi ailesinin yönetiği Tay el-Ramla'dan Filistin'e kadar olan kısmı ve Kelb orta Suriye'den Şam'a kadar olan kısmı yöneteceki. Suriye'deki en büyük üç kabilenin birleşik gücü Fatımilere karşı zorlu bir rakibi oluşturdu. Bu büyüklükte ve nitelikte bir Bedevi ittifakı 7. yüzyıldan beri gerçekleşmemişti ve kabileler arasındaki geleneksel Kaysi-Yemeni rekabeti dikkate alınmadan yapıldı; Tay ve Kelb Yemeni, Kilab ise Kaysi'di. Dahası, oluşumu, çöl kenarındaki göçebe hayattan ziyade şehirlerde krallık arayan Bedevi reislere alışkın olmayan Suriye halkını şaşırttı. Zakkar'a göre, müttefiklerin Fatımiler ile iletişimini Hasan'ın yönetmesine rağmen, "Salih, özellikle askeri açıdan müttefikler arasında öne çıkan kişiydi."
1023'te Salih ve Kilab güçleri güneye yöneldi ve Tay'a, Anuşakin'in Fatımi birliklerini Filistin'in iç bölgelerinden kovmasına yardım etti. Daha sonra Salih, Şam'daki Kelb kuşatmasına yardım etti. Tay ve Kelb'in sırasıyla Filistin ve Cund Dimashq'taki (Şam Vilayeti) isyanları, Zakkar'a göre Salih'in, özellikle Fatımilerin bu şehir üzerindeki hakimiyeti zayıfladığı için, Halep'e geçmesi için "itici güç sağladı". Güneyde müttefiklerinin yanında savaşırken, kātibi (sekreteri) Süleyman bin Tawq, Halep'in güney kırsalındaki Fatımi valisinden Ma'arrat Misrin'i ele geçirdi. Kasım ayında Salih, savunucularının hemen teslim olacağı inancıyla Halep'e döndü, ancak beklediği olmadı. Daha sonra kabile savaşçılarını ve diğer yerel Bedevileri geri çekti ve seferber etti.
Halep'in Fethi
Ekim 1024'te bin Tawq liderliğindeki Salih'in güçleri Halep'e karşı ilerledi ve valiler Sü'ban ve Mevsuf'un Fatımi birlikleriyle ara sıra çatışmalara girdi. Salih, 22 Kasım'da çok sayıda Bedevi savaşçısıyla Suriye'nin birkaç kıyı bölgesini yağmaladıktan sonra Halep'e geldi. Şehri kuşattı, ilk olarak Bab el-Jinan'ın dışında kamp kurdu ve burada şehrin kadısı (baş İslami yargıç) bin Abi Usama'nın ve diğer ileri gelenlerin teslim olması talebi reddedildi. Bunun üstüne daha fazla asker topladı ve Halep'in savunucularıyla elli gün boyunca savaştı ve her iki tarafta da ağır kayıplar verdi. 18 Ocak 1025'te Bab Qinnasrin kapısı, şehrin hayatta kalan Hamdan gulam başkanı Salim bin el-Mustafad tarafından Salih'e açıldı; bin Mustafad, Mevsuf'la olan bir tartışmanın ardından Fatımiler'den kaçmıştı ve çok sayıda kasabalı ve diğer eski gulam ile birlikte, şehir sakinlerine aman (güvenlik) bahşettiği Salih'i karşıladı. Şehri ele geçiren Salih, surların kulelerini yıktırdı. O dönemde yaşamış Mısırlı kronik yazarı Musabbihi'ye göre, bu durum yerel halkı Salih'in Halep'i Bizanslılara teslim etmeye hazırlandığına inandırdı; bundan korktukları için Fatımi birliklerinin yanında savaştılar ve kısa bir süre için Salih'in güçlerini devirerek 250 Kilab savaşçısını öldürdüler. Zakkar, Salih'in Halep'in kulelerini yıkmasını, askerlerinin devrilmesi durumunda şehrin daha kolay fethedilmesini sağlayacak bir taktik olarak görüyor.
23 Ocak'ta Salih, Mevsuf ve birliklerinin konuşlandığı kaleyi kuşatırken, Sü'ban ve garnizonu, kalenin eteğindeki valinin sarayına barikat kurdu. 13 Mart'ta Salih saraya girdi ve kasaba halkının sarayı yağmalamasına izin verdi. Bedevi birlikleri savaşa alışkın olmadığından, Antakya valisi Konstantin Dalassenos'tan yetenekli kuvvetler talep etti ve vali Halep'e üç yüz okçu gönderdi; Salih'in isyanını desteklemeyen II. Basileos'un emriyle askerler kısa süre sonra geri çekildi. 5 Mayıs'ta Salih, bin Mustafad'ı mukaddam el-aḥdāth (şehir milisleri komutanı) ve Halep valisi olarak atadı. Ona ve bin Tawq'a kuşatmayı sürdürme görevini verdi. Salih ise Anuştaki'nin yeni seferine karşı savaşan Tay'a yardım etmek için Filistin'e gitti. Fatımi garnizonunun 6 Haziran'daki ateşkes çağrısı görmezden gelinmesi, Fatımilerin umutsuzca Bizans yardım çağrmasına yol açtı; askerler, kale duvarlarına Hristiyan haçları asacak kadar ileri gittiler ve Halife Zahir'e küfrederken II. Basileos'u yüksek sesle övmüşlerdir. Müslüman kasabalılar, Bizans yanlısı yalvarışlara kuşatmaya katılarak tepki gösterdi. 30 Haziran'a gelindiğinde kaleye girildi ve Mavsuf ve Sü'ban tutuklandı.
Bu arada Salih ve Tay, Filistin'deki Fatımi birliklerini savuşturdu. Halep'e dönerken Salih, Şam'ın batısında Baalbek, Orta Suriye'de Humus ve Rafaniye, Akdeniz kıyısında Sidon ve Trablusşam'ın hinterlandında Hisn bin Akkar olmak üzere bir dizi kasaba ve kaleyi ele geçirdi. Stratejik olarak değerli olan bu şehirler, Salih'in emirliğinin denize erişimini ve Halep ile Şam arasındaki ticaret yolunun bir kısmını kontrol altına almasını sağladı. Özellikle Sidon'un düşüşü, Suriye'nin liman kentlerinin kontrolüne iç kasabalar göre büyük önem veren ve diğer limanların ileride Bedevi yönetimini tanıyacağından korkan Fatımileri alarma geçirdi. Eylül ayında Salih zaferle Halep'in kalesine girdi. Daha sonra Mevsuf ve bin Abi Usama'yı idam ettirdi ve çok sayıda üst sınıf Haleplinin malikanelerine el koydu. Mali tazminat karşılığında Sü'ban'ı serbest bıraktı ve şehrin dāʿī'sının (İsmaili propagandacısı güvenli bir şekilde şehirden ayrılmasına izin verdi.
Halep Emiri
İsyan etmiş olmasına rağmen Salih, Halep'i fethettikten sonra Fatımi Halifeliği'ne resmi bağlılık gösterdi ve bin Tawq'ı Kahire'ye Zahir ile görüşmesi için gönderdi; buna karşılık Zahir, Salih'in Mirdas emirliğini resmen tanıdı ve ona pek çok şeref cüppesi ve hediyeler gönderdi. Halep'in fethinden sonra Bizanslıların Salih'le ilişkileri hakkında bilgi yoktur ancak İmparator II. Basileos, Salih isyanına destek istediği zaman destek yollamayı reddetmişti.
Yönetim
13. yüzyıl tarihçisi İbnü'l-Amid'e göre, "Salih bütün [devlet] meselelerini düzene koydu ve adalet yolunu benimsedi." Salih, emirliğini bir ortaçağ İslam devletinin tipik çizgileri doğrultusunda organize etti. Bu amaçla, mali idareyi sürdürdü, sivil ve askeri işleri idare etmek için bir vezir atadı ve adli konuları denetlemek için bir Şii kadı atadı. Sidon, Baalbek, Humus, Rafaniye ve Hisn bin Akkar'ı yönetecek vekiller atadı. İbnü'l-Adim'e göre, veziri Tadhrus bin el-Hasan adlı bir Hristiyan'dı ve tüm askeri seferlerde Salih'e eşlik etti. Halepli Hristiyanlar, daha sonraki Mirdas hükümdarları altında vezirlik görevini büyük ölçüde tekellerine alacaklardı ve cemaatin üyeleri, emirliğin ekonomisinin önemli bir bölümünü yönetiyordu. Emirlikteki başlıca rolü, Salih'in yerel Hristiyan desteğine güvendiğini, Halep'te büyük bir Hristiyan azınlığın varlığını ve Bizanslılarla dostluk bağları kurma çabasını gösteriyordu. Tadhrus'un Hristiyan çıkarlarını güvence altına almadaki etkisi, emirlikte toplumsal gerilimleri tetikledi. 1026/27'de Ma'arretü'n-Nu'man'daki Müslüman-Hristiyan çatışmalarının ortasında Salih, Hristiyan bir şarap evi sahibi tarafından taciz edildiğini iddia eden Müslüman bir kadının ifadesi üstüne şarap evini yakan şehrin Müslüman ileri gelenlerini hapse attı. Salih daha sonra, kardeşi mahkumlar arasında bulunan şair Maarri'nin şefaatinden sonra tutukluları serbest bıraktı
Salih'in Halep Emirliği'nde yaptığı önemli idari değişikliklerle ilgili büyük ölçüde bilgi yok. Bilinen tek kurumsal yeniliği, önde gelen bir aileden gelen, Salih'in güvendiği Halep halkının daimi temsilcisi olarak görev yapan şeyh el-dawla (devletin reisi) veya raʾīs al-balad (belediye başkanı) göreviydi. Bu makam, Kilab kabilesinin prens ailesinin emirine göre ikincil rol oynayan şeyhin makamının bir kopyasıydı. Salih, göreve Bin Mustafad'ı atadı, Mustafad'ın şehrin alt ve orta sınıflarından silahlı genç adamlardan oluşan aḥdāth ordusunu polis gücü olarak kullandı. Salih ile işbirliği yapmalarına rağmen, aḥdāth hala bağımsız bir güçtü. Salih, hükümdarlığı sırasında bir ara Türk gulman da satın aldı, ancak bunlarla ilgili ayrıntılar kaynaklarda eksik.{{Kdş|Lev|2009|ss=52}, 58}
Bedeviler üzerindeki etkisi
Bedevi gelenekleri, Salih'in yönetiminin göze çarpan bir özelliğiydi ve her zaman bir şehir liderinden ziyade bir Bedevi reisinin giysilerini giydi. Üstelik Salih, şehrin kendisi yerine Halep'in eteklerindeki kabile kampında yaşamayı tercih etti. Halep'te kurulduktan sonra Salih'in Suriye'deki Bedeviler arasında ve Mezopotamya'daki statüsü yükseldi. Bazen Arap kronikler tarafından amīr ʿarab al-Shām (Suriye Bedevlerinin komutanı) olarak anılırdı. Bu unvanın Salih dönemindeki değeri belirsizdir, ancak Zakkar'a göre "en azından sahibinin yüksek konumunu gösterir[di]."
Salih'in Kilab liderliği ve Suriye'deki Tay ve Kelb üzerindeki etkisinin yanı sıra, etkisi Numeyr dahil Cizre'deki kabilelere de yayıldı. İki Numeyr'i emiri Edessa'yı Mervaniler'in Silvan emiri Nasır el-Dawla'ya kaybedince Salih'e müdahale çağrısında bulundular. Bunun üstüne Nasr'ı, Edessa'yı Numeyr'e geri vermeye ikna etti. Ayrıca, Beni Munqidh ilk olarak 1024/25'te Salih'in himayesinde Asi vadisinde siyasi bir güç olarak ortaya çıktı. O sırada Salih, Munqhidi reisi Mukallad bin Nasr bin Münqidh'e, Şayzar çevresindeki feodal toprakları Halep'i fethetmesini desteklediği için ikta vererek ödüllendirdi, ancak Şeyzar kasabasının kendisi Bizanslılar tarafından kontrol ediliyordu.
Ölümü ve sonrası
1025 ile 1028 arasında Fatımiler, Salih'in Cerrahi/Tay müttefikleriyle bir anlaşmaya vardılar ve Anuşakin Kahire'ye geri çağrılırken, Filistin'in iç kısımlarındaki yerlerini korumalarına izin verdi. Mirdasların aksine Tay sürekli olarak hüküm sürdükleri toprakları ve sakinlerini talan ettiler. Dahası, Fatımiler Filistin'de bağımsız yönetime kalıcı olarak müsamaha göstermeyeceklerdi: Mısır'ın Güneybatı Asya'ya açılan kapısı olarak bu, Halifeliğin hayatta kalması için bir tehdit oluşturuyordu. Bu arada, Fatımiler yeniden toplanırken, Kelb Şam'dan kovuldu ve 1028'de emirleri öldü. Yerine, Fatımilere sığınan yeğeni Rafi ibn Abi'l-Layl getirildi ve böylece üçlü Bedevi ittifakı zayıfladı. Kasım 1028'de Anuşakin, Tay'ı kovmak ve Orta Suriye'den Mirdasları atmak için büyük bir Fatımi ordusu ve Kelb ve Beni Fazara'dan daha fazla atlı ile Filistin'e döndü.
Savaştan sonra Salih'in başı Kahire'ye gönderilerek teşhir edildi ve cesedi, yaşamaktan zevk aldığı bir kasaba olan Sidon'un kapısına çivilenirken Fatımiler, Sidon, Baalbek, Humus'u fethetmeye başladı. Salih'in vali yardımcılarından Rafaniyya ve Hisn İbn Akkar kaçtı. Salih, ikinci büyük oğlu Simâl'i halefi olarak atadı ve ona Halep'in sorumluluğunu bıraktı. El Uqhuwana'da savaşan en büyük oğlu Nasr, Halep'in kontrolünü ele geçirmek için savaştan kaçtı. Kısa bir süre için, iki oğul, Nasr'ın Simâl'i Rahba'ya taşınmaya zorladığı 1030'a kadar, Nasr'ın şehri ve Simâl'in kaleyi yönettiği ikili bir düzende Halep'i birlikte yönetti. 1038'de Anuşakin Nasr'ı öldürdü ve Halep'i ele geçirdi, ancak Simâl daha sonra şehirdeki Mirdas yönetimini yeniden kurdu, bu durum da kesintilerle 1080'e kadar devam etti. Mirdasların düşüşünün ardından Ukayli Arap prensi Müslim ibn Kureyş hüküm sürdü. Bu prens 1085 yılında Selçuklu Türklerine karşı savaşta ölünce Halep'teki Arap egemenliğinin kesin olarak sona erdi, Arap kabilelerinin Suriye'nin siyasi sahnesinden fiilen ortadan kalktı ve Türk ve Kürt hanedanlarının yerini aldığını gösteriyordu.
Nihat Bayşu
Prof. Dr. Nihat Bayşu (d. 1937, Çorum - ö. 17 Aralık 2016, Ankara) Türk veteriner, profesör, eski rektör.
Eğitimi
1961 senesinde Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi'nden mezun olmuştur. 1967 yılında doktorasını tamamlamıştır.
Akademik Kariyeri
Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi'nin Biyokimya kürsüsünde öğretim üyeliğine başlamış ve 1967'de Doktor, 1972'de Doçent, 1977'de profesör unvanını almıştır. Yurtdışında çeşitli ülkelerde çalışmalar yapmıştır. 1980'de Ankara Üniversitesi Veteriner Fakültesi dekanı olmuş, 1986 senesinde TAEK Lalahan Hayvan Sağlığı ve Nükleer Araştırma Enstitüsü'nün müdürlüğünü yapmıştır. 1986-1992 yılları arasında Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörlüğü, 1992-1998 yıllarında ise Kars Kafkas Üniversitesi Kurucu Rektörlüğünde bulunmuştur. 2004 yılında yaş haddi nedeniyle emekli olmuştur.
Aziyade
Aziyade (Fransızca: Aziyadé), Fransız yazar Pierre Loti'nin 1879 yılında yayımlanan yarı-otobiyografik romanı.
27 yaşındaki bir İngiliz subayın 1876’da Selanik ve İstanbul’da görevli olduğu dönemde Aziyade isimli 18 yaşındaki bir Çerkez kızı ile yaşadığı gizli aşkın öyküsüdür. Roman kahramanı subayın hatıratı ile arkadaşları Plum-kett ve William Brown'a, ayrıca Yorkshire'da Brightbury kasabasında oturan (ve adı belirtilmeyen) kızkardeşine yazılmış mektuplar şeklinde kaleme alınmıştır.
Devrin siyasal olayları, romantik İstanbul betimlemeleri, günlük hayata dair pek çok gözlem içeren roman, yazarın bir Fransız deniz subayı olarak Osmanlı Devleti’nde görev yaptığı dönemde tuttuğu günlüğe dayanır. Romana konu olan aşkın gerçekten yaşanıp yaşanmadığı ve roman kişisi Aziyade’nin kurgu bir karakter olup olmadığı, tartışma konusudur. Aziyade, yazarın ilk romanıdır. Beş bölümden oluşur. Bölüm başlıkları şunlardır: Salonique (Selanik); Solitude (Yalnızlık); Eyoub à deux (İkimiz Eyüp'te); Mané, Thécel, Pharès (Sayıldı, Ölçüldü, Bölündü); Azraël (Azrail)
Eser, İstanbul’da 1909 yılında Musavver Eşref dergisinin dört sayısında, bölüm bölüm yayımlanmıştır. Aziyade, Türkçeye kitap olarak ilk defa 1923’te Handan Lütfi tarafından çevrildi ve İstanbul’da İkbal Kütüphanesi tarafından Azade adıyla yayımlandı. Mahmud Bey Matbaası’nda basılan kitap, eski yazıyla 230 sayfa idi. Romanın Latin harfleriyle ilk Türkçe çevirisi Nahit Sırrı Örik tarafından yapıldı ve 1940'ta İstanbul’da Hilmi Kitabevi yayınları arasında yer aldı. Kitap 1967’de aynı çevirmenin imzasıyla yeniden yayımlandı. Kitabın son çevirisi de 1997’de İlhan Arda tarafından yapılmıştır
Roman "Osmanlı Başkentine Tarihsel Bir Bakış" olarak özetle şöyle değerlendirilmektedir:
''Loti, Osmanlı Devleti'nin siyasi ve sosyal yapısını gözler önüne sererken, dönemin tarihselolaylarına bir Batılıdan çok, Müslüman halktan biriymiş gibi bakar. Rusya'nın Bab-} Ali'ye yaptığı baskılara, bağımsız bir Sırbistan ve Bulgaristan kurma projelerine dikkati çeker. Tarihte İstanbul veya Tersane Konferansı diye anılan (28 Aralık 1876-20 Ocak 1877) bu uluslararası konferans öncesi, Loti Rusya'nın Balkanlardaki ayaklanmaları kışkırtmasını eleştirir.''