cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dikkat
Bölünmüş dikkat
Eski araştırmalar, hikâye okurken müzik dinlemek ya da başka bir şey yazmak veya iki ayrı mesajı farklı kulaklardan dinlemek (dichotic listening: çift kulaklı dinlemek) gibi insanların eşzamanlı işler yaparkenki kısıtlamaları/sınırları içerirdi. [13] Genel olarak, dikkat olgusu üzerine yapılan klasik araştırmalar, yapılması gereken farklı görevler varken insanların yeni bilgi öğrenme/edinme kabiliyetlerini veya algılayışın/algının sınırlarını incelemiştir. Hatta araba kullanırken radyoyu açmak ya da araba kullanırken telefonla konuşmak gibi insanların eşzamanlı iş yaparken nasıl performans gösterdiklerine dair eski literatür/bilgi/kaynaklar da vardır. [17] [18][19]
İnsandaki multitasking olgusu ile ilgili güncel araştırmaların büyük bir kısmı, iki işi eşzamanlı yapma performansı temeli üzerine kuruludur ki bu işler genellikle araba kullanma esnasında mesajlaşma, bir şeyler/yemek yeme ya da arabadaki başka bir yolcuyla ya da telefonla bir arkadaşla konuşma gibi ikinci bir işi yapma durumunu içermektedir. Söz konusu araştırma, insandaki dikkat sistemi işleyişinin belli bir sınırı olduğunu ortaya çıkarır/çıkardı; sair işler sürece dâhil olduğu zaman araba kullanma performansı kötüleşiyor; daha önce ifade edilen işlerle meşgul olunduğu zaman, sürücüler daha çok hata yapıyor, daha sert ve geç fren yapıyor, daha fazla kaza yapıyor, diğer şeritlere daha çok sapıyor ve/ya etrafındakilere karşı farkındalığı azalmış oluyor.
Telefonu eller-serbest modu ya da elde tutarak konuşma açısından çok az fark olduğu bulundu. Bu durum, probleme yol açan sebebin, sürücünün eliyle ne yaptığından ziyade, insandaki dikkat sistemi üzerine yüklenen ekstra yük olduğu öne sürülüyor. Sürücünün yanındaki yolcuyla konuşması, telefonda birisiyle görüşmek kadar bilişsel bir emek istese bile, arabadaki yolcular sürücünün ihtiyacına göre konuşmayı değiştirebilecek pozisyonda bulunmaktadır. Örneğin, trafiğin yoğunlaşması halinde yolcu, sürücünün gittikçe zorlaşan şartlar altında yolunu daha iyi bulabilmesi adına konuşmayı durdurabilir, ancak telefonda konuşulan kişi bu durumun farkında bile olmayabilir.
Eş zamanlı dikkat
Aynı zamanda birden fazla olaya dikkatini vermek olarak sınıflandırılmış olan eş zamanlı dikkat, dikkatin bir türüdür. Eş zamanlı dikkat, çevredekileri bu tarz dikkat ile öğrenen yerel toplumlardaki çocuklarda vardır. Yerel kültür geçmişi olan çocukların hem diğer insanlarla ve hem de çevresiyle olan etkileşiminde eş zamanlı dikkat bulunur. Eş zamanlı dikkat birçok eş zamanlı aktivite ve olaya odaklanmayı gerektirir. Bu durum eş zamanlı dikkati, çoklu aktiviteler arasında dikkat ve odağı sırayla değiştirmek olarak nitelendirilmiş çok görevli dikkatten ayırır. Diğer bir deyişle çok görevli dikkatte diğer aktiviteye geçmeden önce yapılan aktiviteye olan dikkatin durması gerekir.
Álex Fernández
Álex Fernández (d. 15 Ekim 1992), İspanyol futbolcudur. La Liga'da Cádiz takımında forma giymektedir.
Dikkat
Eş zamanlı dikkat
Eş zamanlı dikkat aynı zamanda gerçekleşen birden fazla eyleme kesintisiz dikkati içerir. Bir gruptaki eş güdüm, eş zamanlı dikkat taktiklerini birbirine bağlayabilecek başka bir kültürel uygulamadır. Amerika’daki orta sınıf Avrupa kökenli aileler olaylar arasında bir ileri bir geri giderken, San Pedro’daki yerel kökenli çocuklar ve bakıcılarda eş zamanlı dikkat modeliyle paralel olarak grubun diğer üyeleriyle sürekli bir eş güdüm içinde oldukları gözlemlenmiştir. [2][21] Bu araştırma, yerli Amerikan köklerine yakın bir bağı olan çocukların özellikle geniş ve keskin gözlemciler olmak için yüksek bir eğilime sahip oldukları sonucuna varmıştır.[22] Bu sonuç dikkat yönetiminde güçlü kültürel farklılıkların altını çizmiştir.
Dave Sabo
Dave Sabo, bir süre Bon Jovi'yle çalmış olan gitaristtir. Lakabı Yılan'dır (Snake).
Sonralarda, yine bon jovinin grubunu menajerleriyle tanıstırması sonucu glam rock/hair metal grubu skid row'la başarılı albümlere imzasını atmıstır. Skid Row'un rock n roll imajına son derece uyan lead gitarist daha sonra basçı rachel bolanla birlikte yazdıgı şarkılardan başka sarkıları grubun calmayacagını soylemis, bu nedenle hard rock tarihinin en önemli vokallerinden sebastian bach gruptan ayrılmıstır.
Soluna Samay
Soluna Samay (d. 27 Ağustos 1990), Alman asıllı Danimarkalı şarkıcı. 2012 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Danimarka'yı "Should've Known Better" adlı şarkısıyla temsil etmiştir.
Misis Mozaik Müzesi
Misis Mozaik Müzesi; Adana'nın Yüreğir ilçesinde bulunan bir mozaik müzesidir. 1959 yılında, Misis Antik Kenti'nde yapılan kazılarda gün yüzüne çıkartılan mozaikleri sergilemek amacıyla kurulmuştur. Adana Arkeoloji Müzesi'ne bağlandıktan sonra müze bünyesinde bulunan tüm eserler buraya taşınmış ve ziyarete kapatılmıştır.
Mozaikler
Misis Antik kenti sınırları içerisinde yer alan bazilikaya ait zemin mozaikleri 1956 yılında Misis Höyüğü'nde kazı yapan Alman arkeoloji heyetinden Prof. Dr. H. Theodor Bossert ile Dr. Ludwig Budde tarafından ortaya çıkarılmıştır. Höyükten çıkarılan mozaikleri korumak amacıyla müze kurulmuştur. Bizans devrien ait mozaiklerde Nuh'un tufan esnasında gemisine aldığı hayvanlar betimlenmiştir. Mozaiğin tam ortasında bir masa veya sehpa şeklinde yapılmış bir kümes ve etrafında Nuh Peygamber'in tufanda gemisine aldığı 23 adet kuş ve kümes hayvanları, bu grubun etrafında ise vahşi ve evcil hayvanlar yer almaktadır. Müzenin duvarları ışığı geçirecek şekilde cam tuğlalardan oluşmuştur.
Rabi Elia
Rabi Elia (d. 17 Nisan 1987) İsveçli futbolcudur. Syrianska FC'de forma giymektedir.
Philip Roth
Philip Milton Roth, (19 Mart 1933 – 22 Mayıs 2018), Yahudi kökenli Amerikalı yazar.
Kitaplarında çoğunlukla Yahudi karakterler ve anti-Semitizm konularını işlemesiyle tanınır. Ünlü yazar Philip Roth, 22 Mayıs 2018'de New York'ta 85 yaşında öldü. Gençlik döneminde J. D. Salinger'dan etkilenmiştir.
Şahin Özer
Şahin Özer (d. 1956, Malatya), Türk yapımcı.
1956 yılında Malatya'da Merkez Mahallesinde dünyaya geldi. İlkokul'dan sonra okul'u bıraktı ancak; daha sonra ortaokul ve lise'yi dışarıdan bitirdi. 1965 yılında Laleli Camii'sinin altında plak satışı ve prodüktörlük yapan babasının yanında çalışmaya başladı. Askerliğini yaptıktan sonra yurt dışında prodüktörlük eğitimi aldı. 1983 yılında Özer Kardeş Kaset firmasını kurdu. Cengiz Kurtoğlu, Arif Susam, Fatih Kısaparmak, Yonca Evcimik, Mustafa Sandal, Deniz Seki, Davut Güloğlu, Gökhan Özen, Emel Müftüoğlu, Ozan Orhon, Güllü, Naşide Göktürk, Ahmet Şafak, Murat Başaran, Erdinç Erişmiş ve daha birçok ünlüyü Türk müzik piyasasına kazandırdı. Mualla Özer ile evli olup, biri radyoculuk yapan Fatih Özer ve küçük oğlu Şahin Özer olmak üzere iki oğlu ve Burcu ile Deniz adında iki kız çocuk babasıdır. 28 Mart seçimleri'nde AK Parti'den Beşiktaş belediye başkan adayı olmuş fakat seçilememiştir.
Cemal Keşmir
Cemal Keşmir (Artin Cemal) (1862, İbradı - 29 Eylül 1949, İstanbul), Osmanlı Devleti'nin son döneminde çeşitli valilik ve hükûmet nazırlıklarında bulunmuş bir devlet adamı.
Cemal Bey 1862 yılında Antalya'nın İbradı bucağında doğmuştur. Babası Ahmed Nazif Efendi'ydi. Fatih Rüştiyesini bitirmiş, Mekteb-i Mülkiye'ye devam etmiştir. 1884 yılından başlayarak nahiye müdürlüğü, kaymakamlık ve mutasarrıflıklarda bulundu. 1912 yılında Mamuret-ül Aziz (Elazığ) valiliğine atandı. Ermeni Kırımı'nın başladığı günlerde Ermenileri koruduğu gerekçesiyle İttihat ve Terakki Partisi tarafından 1 Mayıs 1915 tarihinde görevden alındı. Ermeni yanlısı görüldüğü için Artin Cemal takma adıyla anılmaya başlamıştır. Uzun süre görevden uzakta kaldı. Ancak Mütareke döneminde İttihat ve Terakki Partisi'nin hükûmetten ayrılması üzerine 28 Kasım 1918 tarihinde tekrar Konya Valiliğine getirildi. 7 Mart 1919 tarihinde Damat Ferit Paşa hükûmetine Dahiliye Nazırı atanarak Konya'dan ayrılarak İstanbul'a gitti.
24 Nisan 1919 tarihinde tekrar Konya Valiliğine atandı. Ancak Kuvâ-yi Milliyecilere karşı olan tutumu yüzünden görevini bırakarak İstanbul'a kaçtı. 31 Temmuz 1920 tarihinde kurulan 5. Damat Ferit Paşa kabinesinde Ticaret ve Ziraat Nazırı olarak görev yaptı. Milli Mücadeleye karşı olan tutumunu sürdürdüğü için 1923 yılında vatan hainliği suçuyla yargılanan Yüzellilikler'in arasında yer aldı. 1924 yılında yurt dışı edilerek Romanya'ya gitti. 1938 yılına kadar Köstence'de yaşadıktan sonra çıkan af sonucu Türkiye'ye geri döndü. 29 Eylül 1949 yılında öldü.
VI., VII. ve VIII. Dönem Tokat Milletvekilliği ile Maliye Bakanlığı yapan Halit Nazmi Keşmir'in babasıdır.
Fenerbahçe (futbol takımı) 1956-57 sezonu
Gelenler
Seracaettin Kırklar (Kasımpaşa), Turhan Bayraktutan (Adalet), Orhan ve Ergun Öztuna (Karşıyaka), Şirzat Dağcı (Beykoz)
Gidenler
Mehmet Ali Has (Adalet), Burhan Sargın (Adalet), Hüsamettin Poyrazoğlu (Adalet), Melih Ilgaz (Vefa), Fahir Ülgür (Emniyet), Nedim Yüney (Emniyet), Erdoğan (Beykoz), Gökhan (Emniyet)
Federasyon Kupası
Türkiye futbol şampiyonlarını belirleyen Millî Küme 1950'de, Türkiye Futbol Şampiyonası ise 1951'de profesyonelliğe geçişle birlikte aynı yıl sonlanmıştı (1953-1996 arasında düzenlenen Şampiyonalar, amatör takımların katıldığı organizasyonlardır).
1955-56 sezonunda ise ilk kez düzenlenen Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'na katılım koşulları, Türkiye Futbol Federasyonu'nu bu konudaki ataletinden kurtulmaya mecbur bıraktı. 1956-57 sezonunda, bir önceki yılın İstanbul Profesyonel Ligi şampiyonu Galatasaray'ın Türkiye'yi temsilen Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'na gönderilmesi diğer kulüplerin tepkisini çektiği gibi, kararın meşruiyeti de sorgulandı.
Bunun üzerine Türkiye Futbol Federasyonu 1956-57 sezonunda, müteakip sezon Şampiyon Kulüpler Kupası'na katılacak takımı belirlemek için Federasyon Kupası adlı bir organizasyon düzenledi (aynı adlı organizasyonlar daha önceki yıllardan beri Spor Oyunları Federasyonu tarafından basketbol ve voleybolda, İstanbul, Ankara ve İzmir şampiyonları dışında Türkiye Şampiyonalarına hangi takımların katılacağını belirlemek amacıyla tertiplenegelmekteydi).
Futboldaki ilk Federasyon Kupası'na ise o dönem futbolda en ileri vaziyette olan dört ilin (İstanbul, Ankara, İzmir ve Adana) takımlarının katılmasına karar verildi. İstanbul, Ankara ve İzmir olmak üzere üç grupta (Adana takımları Ankara grubunda mücadele etmişlerdi) yapılan elemelerde finale kalan altı takım Lig usulü karşılaşıp şampiyonu belirlediler. O sezon, Beşiktaş şampiyon olmasına rağmen, Türkiye Futbol Federasyonu'nun (TFF) devam eden ataletinden kurtulamadı ve TFF Beşiktaş'ın ismini UEFA'ya geç bildirdiği için, Siyah-beyazlılar Avrupa Kupası'na katılamadılar.
Azerbaycan'da din
İslamiyet
Yakın zamana kadar Azerbaycan'da İslam nispeten nominaldi. Azerbaycanlıların büyük çoğunluğu kendilerini Müslüman olarak tanımlasa da, Sovyetlerin sonlarında ve Sovyet sonrası erken dönemlerde yapılan araştırmalar, genel olarak, kendilerini Müslüman olarak görenlerin dörtte birinden daha azının "İslam'ın temel unsurlarını bile anladıklarını" ortaya çıkardı. araştırmacılar Emil Souleimanov ve Maya Ehrmann. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından tüm dini kuruluşlar bunalıma girip parçalara ayrılırken, Akhund Allahşukur Paşazade başkanlığındaki Transkafkasya Müslümanları 1980'de Şeyhülislamı seçti ve operasyonunu yoğunlaştırdı ve tüm Kafkasya'ya nüfuz etmeye çalıştı. Kafkasya Müslümanları Dairesi adı altında. Bu girişimlerin uygulanmasına yönelik önlemler, 1998 yılında Bakü'de Kafkas Müslümanlarının onuncu oturumunda alındı. Gürcistan ve Dağıstan'da CMD temsilciliklerinin açılması bu alandaki önemli adımlardan biriydi.
CMD başkanı, İslami örgütlerle müteakip temasları sağlamakta ve komşu Müslüman ülkelerle yakın dini ilişkiler kurmayı başarmaktadır. CMD bugüne kadar Azerbaycan İslam cemaatlerinin dini ihtiyaçlarını karşılar, ritüellerin uygun şekilde yerine getirilmesini (şeriata uygun olarak) denetler, 1991 yılında kurulan Bakü İslam Üniversitesi aracılığıyla din görevlilerinin yetiştirilmesinde ilerleme kaydeder ve tüm dini olaylardan sorumludur. Bakü Devlet Üniversitesi ilahiyat fakültesi, 1992'den beri İslam ve ilahiyat bilimcileri yetiştiriyor.
Bağımsızlık yıllarında Azerbaycan'da bayramların ibadeti güçlendi ve eski kutsal mekanların yanı sıra yeni kutsal yerler kuruldu. Bakhailizm kendi meclisini yarattı ve her yıl genişledi.
Devlet-din ilişkileri, 2001 yılında Cumhurbaşkanı Haydar Aliyev'in kararnamesiyle kurulan Azerbaycan Din Dernekleriyle Çalışma Devlet Komitesi tarafından düzenlenmektedir.
Bahá’ílik
Ancak, Azerbaycanlı sadıkların ilk kurulduğu Nahcivan'daki Bahai toplumu 2006 gibi yakın bir tarihte ciddi şekilde taciz ediliyor ve eziliyordu, ancak bu aynı zamanda Azerbaycan Anayasası'nın 18. Maddesinin 1-3. Paragrafları ile ilgili olabilir. her dinin kanun önünde eşit olduğunu teyit etmekle birlikte, din propagandası, insan kişiliğini azaltıcı ve hümanizm ilkelerine aykırıdır.
Hristiyanlık
Sayıları 280.000-450.000 (% 3,1-% 4,8) arasında olduğu tahmin edilen Hristiyanlar çoğunlukla Rus ve Gürcü Ortodoks ve Apostolik Ermeni'dir (neredeyse tüm Ermeniler Dağlık Karabağ'ın ayrılık bölgesinde) Ayrıca çoğunluğu Müslüman kökenli 5.000 civarında küçük bir etnik Azeri Protestan topluluğu da var.
Doğu Ortodoks Hristiyanlığı
Ortodoksluk şu anda Azerbaycan'da Rus ve Gürcü Ortodoks kiliseleri tarafından temsil edilmektedir. Rus Ortodoks Kiliseleri, Bakü Eparchy ve Hazar bölgesinde gruplandırılmıştır.
Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi
Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi (Azerice: Müqəddəs Qriqori kilsəsi, Ermenice: Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչի Եկեղեցի) 1871 yılında inşa edilmiştir. 1869 yılında Bakü askeri valisi Mikhail Petrovich Kolyubakin, kilisenin inşası için arazi tahsis etti. Bina, ünlü sanatçı Otto Gustavovich Gippius'un (Yevstafiyevich) kardeşi ve Bakü şehrinin ve valiliğin mimarı Carl Gippius tarafından tasarlandı. Carl Gippius'un ilk eseri Tallinn'deki St Charles Kilisesi ve ikincisi Bakü'deki Surp Krikor Lusavoriç Kilisesi idi ve hayatının çoğunu kilise inşasına adadı. 1903'te kilisenin avlusunda bir kütüphane ve okul inşa edildi. Bakü'deki Ermeni kilisesi dışında tümü yıkılan 1920'ler ve 1930'ların Sovyet devletinin ateist politikalarından sağ çıktı. 2002 yılında kilise yakınlarda bulunan ve şu anda arşivini barındıran Başkanlık Kütüphanesi'ne taşınmıştır.
Alban Udi Ortodoks Kilisesi
Udi etnik topluluğuna mensup 10.000 kişiden yaklaşık 6.000'i, Kabala ilçesine bağlı Nij köyünde ikamet eden 4.400 kişi dahil olmak üzere Azerbaycan'da yaşamaktadır.
Hazar denizi kıyısında ikamet eden Udiler, daha sonra Hristiyanlığı kabul ettiler ve bu dini Kafkasya Arnavutluk'ta yaydılar. Kiş Kilisesi (Shaki bölgesinin Kiş köyü) bu kültürel mirasın en önemli örneklerinden biridir.
Katolik Kilisesi
Bakü ve çevresinde binden az üyesi olan küçük bir Katolik cemaati var.
Giovanni Lajolo şu açıklamalarda bulundu: "Azerbaycan ile Vatikan arasındaki dostane iletişim seviyesinden memnunuz". "Azerbaycan gerçekten dinlerin ve kültürlerin birleşme yeridir. Burada var olan hoşgörüyü çok tahmin ediyoruz. Ve Azerbaycan'ın yoğun kalkınmasından çok memnunuz. Vatikan, Azerbaycan ile ilişkilerin genişletilmesi ile ilgileniyor ve benim Bakü ziyaretimin amacı şudur. bağlarımızın daha da gelişmesi üzerine fikir alışverişi yapmak.
Bakü'nün Katolik kilisesi Stalin döneminde yıkılmış, ancak Eylül 2005'te başlayan yenisi 2007 yazında açılmıştır.
Zerdüştlük
Azerbaycan'da Zerdüştlüğün tarihi MÖ 1. bin yıla kadar uzanıyor. Pers İmparatorluğu'nun diğer bölgeleri ile birlikte Azerbaycan, 7. yüzyıldaki Arap işgaline kadar ağırlıklı olarak Zerdüşt devleti olarak kaldı. Azerbaycan ismi, Zerdüştlük ile doğrudan bağlantısı olduğu söylenen bir isim olan Orta Farsçada "Ebedi Ateş Ülkesi" anlamına gelmektedir. Bugün Zerdüştlüğün dini, kültürü ve geleneklerine Azerbaycan'da büyük saygı duyulmaktadır ve Nevruz, ülkenin ana bayramı olmaya devam etmektedir. Zerdüştlük Azerbaycan tarihinde derin bir iz bıraktı. Dinin izleri hala Ramana, Khinalyg ve Yanar Dağ'da görülebilir.
Azerbaycan'daki Zerdüştlük, bölgedeki eski dinin hayatta kalmasına değil, petrolün keşfi sırasında Sindh ve Punjabi şehri Multan gibi İngiliz Hindistan'dan gelen Parsi Zerdüştlerinin daha yakın zamanda gelişine bağlanmıştır. Bakü'de ve 1880'lerde uzman işgücü ihtiyacı. Bakü Ateş Tapınağı, yerdeki doğal olarak yanan gaz ve petrol kullanılarak eski bir ateş tapınağının yerinde kullanılmak üzere inşa edildi. Harita bir yapı, Zerdüştlerin binlerce yıldır standart ateş tapınağıdır.
Yahudilik
Azerbaycan'da toplamda yaklaşık 16.000 olan üç ayrı Yahudi topluluğu (Dağ Yahudileri, Aşkenaz Yahudileri ve Gürcü Yahudileri) vardır. Bunların 11.000'i Dağ Yahudisi, 6.000'i Bakü'de ve 4.000'i Kuba'da, 4.300'ü Aşkenaz Yahudisi, çoğu Bakü ve Sumqayit'te ve 700'ü Gürcü Yahudisi. Bakü'de üç, vilayetlerde birkaç sinagog var. Şeyhülislam Allahshukur Pashazade, 2000 yılında Bakü'deki Yahudi Evi'nin inşası için 40.000 ABD Doları bağışta bulunmuştur. Qırmızı Qəsəbə adında bir Yahudi köyü de bulunmaktadır.
XChat
XChat, popüler bir IRC istemcisidir. Unix-benzeri sistemler için, bazı ek özelliklerle Microsoft Windows sistemler için, Mac OS X için (X-Chat Aqua adıyla) ve diğer X Window System temelli sistemler için (Fink projesi kapsamında) erişilebilirdir. Sekmeli arayüz veya ağaç yapısındaki arayüz seçeneklerine ve birden çok sunucu desteğine sahiptir ve yüksek derecede özelleştirilebilirdir. Hem komut satırı hem grafik arayüz istemcisi mevcuttur. Programın ana kodu GPL olarak lisanslanmıştır, fakat resmi Windows sürümü sahipli yazılımdır. Arayüz için GTK+ toolkiti kullanır.
İstemcinin geliştirilmesi durdurulmuştur, ancak önceden sadece Windows için olan X-Chat WDK adlı çatalı HexChat adını almıştır ve geliştirimeye devam etmektedir.
Üretim faktörleri
Üretim faktörleri, bir ürünün ortaya çıkabilmesi için gerekli olan unsurlardır. Klasik endüstri teoreminde 3 tane olan faktörler, zamanla güncellenerek dördüncü faktör farklı bakış açılarına göre eklenmiştir. Bu bakış açıları arasında Marksizm, NeoKlasik ekonomik yaklaşım veya ekolojik ekonomi gibi kavramlar sayılabileceği gibi, yükselen bir trend olarak bilgi ekonomisi kavramı da sayılabilir.
Klasik Ekonomide Üretim Faktörleri
Klasik ekonomik yaklaşımda 3 temel üretim faktöründen bahsedilebilir. Bu ekonomik Temel olarak üretime girdi olan faktörler, bir üretimin gerçekleşebilmesi için üretim ekonomisinde bulunan kaynaklardır. Üretim ekonomisinin temelini oluşturan bu yaklaşımda ana aktant fabrikadır. Örneğin bir fabrikada üretim yapılabilmesi için fabrikanın bir yere kurulu olması gerekir, bu kurulu alanın kendisi, fabrikada işlenecek olan tarım, hayvancılık veya doğal kaynaklardan elde edilen madenlerin tamamı üretimin birinci faktörü olan toprak ve doğal kaynaklar arasında sayılabilir. Fabrikanın kurulması, işletilmesi, çalışan maaşlarının ödenmesi, hammadde temini veya tedarik zincirinin çalışması gibi süreçler için sermaye ihtiyacı ve fabrikadaki üretimin sürdürülebilmesi için emek ihtiyacı bulunmaktadır ve dolayısıyla, Sermaye ve Emek de ikinci ve üçüncü üretim faktörlerini oluşturmaktadır.
Klasik Ekonominin Dönüşümü ve Yeni Üretim Faktörleri
Üretim ekonomisinde klasik olarak yer alan bu üç faktör, günümüzdeki gelişmelerle değişmektedir. Örneğin, endüstri 4.0 ile insan kaynağına ihtiyaç duyulmadan tamamen robotlar ve yapay zeka ile yapılan üretim süreçleri, klasik ekonominin 3 faktöründen birisi olan emek girdisini tartışmaya açmıştır. Benzer şekilde, gelişen teknoloji ile birlikte, üretimin verimliliğini, hızını, kalitesini belirleyen Teknolojik seviye de bir girdi olarak kabul edilmeye başlamış veya bütün üretim kaynaklarının orkestrasyonu, üretimin başlaması için alınması gereken riskler ve üretim sürecindeki yönetim göz önüne alınarak girişimcilik de bir faktör olarak değerlendirilmeye başlanmıştır.
Marksist Yaklaşımda Üretim Faktörleri
Marksın yaklaşımına göre üretimin ana faktörü emektir. Marks emeği tanımlarken geniş bir tanımla konuya yaklaşmakta ve her türlü insan gücünü bu tanımın içerisine dahil etmektedir. Hatta, Marksa göre emek ve emek gücü kavramları ayrılmalıdır ve Marks tam olarak emek üzerinde durmaktadır. Buna göre Marksist yaklaşımda üretimin 3 faktörü aşağıdaki şekildedir:
Bu yaklaşımda, merkezde emek olmakla birlikte, emeğin dönüştürdüğü her şey ve emeğin dönüştürürken kullandığı her şey üretimin faktörleri olarak görülebilir. Fabrika örneğine dönülecek olursa, fabrikanın girdisi kabul edilen hammaddeler birer emek konusu, fabrikada kullanılan bütün teknoloji ve makineler de birer üretim aracıdır.
NeoKlasik Yaklaşımda Üretim Faktörleri
Neoklasik yaklaşım, ana akım yaklaşım olarak görülebilir ve klasik ekonomide bulunan 3 faktörü (toprak, sermaye ve emeği) kabul ederek başlar ve bu faktörlere ilave olarak sıralanabilecek 4. ve hatta 5. faktörleri tartışır. Buna göre aşağıdakilerin her birisi ilave faktörler olarak görülmeye adaydır:
Sünnet (din)
Sünnet (Arapça: سنة) veya Sünnet-i Seniyye, tarz, yol anlamına gelen bir İslam dini terimidir. İslam dininde peygamber Muhammed'in farz olarak tanımlanan Kur’an emirleri dışındaki davranışları ve herhangi bir konuda söylemiş olduğuna inanılan söz (kavli sünnet, hadis), fiil (eylem) ve takrirlerine (susarak onaylama) verilen addır. Fıkıh'ta Ef'ali mükellefin'den sayılır.
Etimoloji ve terim olarak değişimi
Sünnet Arapçada yol, davranış ve alışkanlık anlamına gelen bir kelimedir. Çoğulu Sünen'dir. Müsteşrik David Samuel Margoliouth (1858–1940)'a göre “sünnet” kavramı İslam toplumunda başlangıçta Kur’ân tarafından İslam öncesi dönemin feshedilmemiş âdetleri için kullanılan bir kavram iken Peygamber’in uygulamaları için kullanımı yavaş ilerleyen bir sürecin sonucunda gerçekleşmiştir.
Hadis-sünnet ilişkisi
Sünnet, hadisin uygulamaya dönük olan tanımıdır. Hadis ile ilgili genel sakınca ve yetersizlikleri içerir. Bunlar hadislerin yaklaşık iki yüzyıl boyunca sözlü olarak nakledilmesi ile ortaya çıkan sorunlardır.
Sahabiler, Kur'an dışında, peygamberin bazı az sayıda söz ve fiillerini de ezberlediler ve yazdılar. Başlangıçta sayıları 3-5 yüz veya birkaç bin hadisi geçmeyen bu sözler, zaman içerisinde sayıları milyonlarla ifade edilen ve hadis külliyatlarının içeğini oluşturan sözler ve anlatılara denmektedir.
Muhammed'in ölümünden yaklaşık iki asır geçtikten sonra yazılan ve bir rivayet zinciri ile kendisine isnad edilen sözler Sünni ekol içerisinde en makbul kaynaklar sayılan Kütüb-i sitte içerisinde yer alır. Sahiheyn denilen İmam Buhari ve İmam Müslim'in hadis kitapları bunlar içerisinde öne çıkmıştır.
Dindeki yeri
Sünni ekol Hadis ve Sünneti, Kuran'ı açıklayıcı bir kaynak olarak öne çıkartmıştır. Ancak bu anlayış zaman içerisinde hadis ve sünneti İslam anlayışını oluşturan ve bağlayıcı nitelik arz eden ikinci bir kaynak olma yönünde evrilmiştir. Bu dönüşüm nakilci imamlar olarak tanımlanan İmam Şafii, Ahmet İbni Hanbel ve İmam Malik gibi imamlar tarafından kavramın işlenerek, Kur'an'dan sonra müslümanları bağlayan ve tanımlayan ikinci en önemli kaynak haline dönüşmesi şeklinde gerçekleşmiştir.
Bugün sünnet İslam dünyasında İslam yaşayışının ana ilkelerini belirleyen bir geleneği kapsamış ve şeriatın Kur'an'dan sonraki ikinci ana kaynağı sayılmıştır.
Fıkıhta Sünnet-i müekkede peygamberin devamlı yaptığı, sünneti gayri müekkede ise ara sıra yaptığı işlerin tanımlaması için kullanıldı.
Sünnet kavramı akılcı ekol sayılan Bağdat ekolü (veya hanefi mezhebi) içerisinde diğer sünni mezhepler kadar bağlayıcı olmamıştır. Şiilerin hadis anlayışları gibi bu hadislere dayalı olarak gelişen sünnet anlayışları da farklılıklar arz eder. Ayrıca Kur'ancı Müslümanlık ve Alevilik sünnet kavramını sorgulayan ve temel olarak reddeden İslam anlayışları olarak öne çıkarlar.
Gomidas Vartabed
Gomidas (Ermenice: Կոմիտաս) veya gerçek adıyla Soğomon Kevork Soğomonyan (Ermenice: Սողոմոն Գեորգ Սողոմոնեան, d. 26 Eylül 1869, Kütahya - ö. 22 Ekim 1935, Paris), Ermeni ulusal müzik okulunun kurucusu sayılan Ermeni papaz, müzikolog, besteci, aranjör ve koro şefi. Gomidas, etnomüzikolojinin öncülerinden biri olarak tanınmaktadır.
Gomidas, küçük yaşta yetim kaldı, Ermenistan'ın dinî merkezi olan Eçmiyazin'e götürüldü ve burada Gevorgian İlahiyat Okulu'nda eğitim gördü. 1895'te vartabed (bekâr rahip) olarak atandı ve Berlin Humboldt Üniversitesi'nde müzik okudu ve daha sonra batılı eğitimini "ulusal bir müzik geleneği oluşturmak için" kullandı.
Gomidas, Nisan 1915'te Ermeni çetelerin silahsız Türkleri katletmesi üzerine Osmanlı hükûmeti tarafından İstanbul'da tutuklanmış ve cezaevi kampına sürüldü ve daha sonra serbest bırakıldı. Sürgün sırasındaki işkence ve kötü muamele sonrası travma sonrası stres bozukluğu yaşadı. İstanbul'a döndükten sonra durumu ağırlaşınca Şişli'deki Fransız La Paix Hastanesi'ne, ardından da Paris'te bir sanatoryuma yatırıldı ve hayatını geri kalanını orada tamamladı. Gomidas, tanınmış bir soykırım kurbanı olarak kabul görüyor ve sanat alanında da Ermeni Soykırımı'nın başlıca simgelerinden biri olarak gösteriliyor.
Hayatı
Sogomon Sogomonyan müzikle içli dışlı ve sadece Türkçe konuşan Kütahyalı bir ailede doğdu. 1 yaşındayken annesi, 11 yaşındayken babası öldü. 1880 yılına kadar babaannesinin yanında kaldı, o yıl içinde iyi bir eğitim alabilmesi için Bursa'daki anneannesi ve dedesinin yanına gönderildi. Dört ay sonra babasının ölüm haberini alması üzerine Kütahya'ya döndü. Eçmiyazin'deki Ermeni kilisesi ruhban okuluna giderek 1895'te buradan mezuniyetiyle papaz oldu. 7'inci yüzyılda yaşamış bir Ermeni halk ozanı olan Katolikos Gomidas'ın ismine atfen Komitas adını aldı. Papaz anlamına gelen vartaped unvanı ile birlikte anılmaya başlandı.
Eçmiyazin Manastırı korosunda bulunduktan sonra 1896'da Berlin'e giderek Humboldt Üniversitesi'ne kaydoldu ve müzikoloji öğrenimi gördü. 1899'da müzikoloji alanında doktor payesi alarak Eçmiyazin'e döndü. Gomidas, doktora tezi henüz jüri tarafından onaylanmadan Berlin'den ayrıldı. Bu nedenle, tezi arşivde bulunamadı.
Kırsal kesimde geziler yaparak 3000 kadar Ermeni halk şarkısını derleyerek notaya geçirmiş ve eşsiz bir koleksiyon oluşturmuştur. Türkçe, Kürtçe ve Farsça derlemeleri de vardır.
Epaphroditos
Epaphroditos ya da Epaphroditus, Roma İmparatoru Nero'nun sekreteri ve azatlı kölesi. 9 Haziran 68 tarihinde İmparatorun kendisini öldürmesine yardım etmekle itham edilmiştir. Daha sonra Nero'nun hayatını korumakta başarısız olduğu gerekçesiyle Domitian tarafından sürgüne gönderilmiş ve ardından idam edilmiştir.
Gomidas Vartabed
Hayatı
En önemli özgün eseri İlahi Litürji Badarak'tır. 1892'de bestelemeye başladığı bu eseri bitirememiştir. Uluslararası Müzik Cemiyeti'ne Avrupa dışından kabul edilen ilk müzik adamı olmuştur. Avrupa'da, Türkiye'nin çeşitli yerlerinde ve Mısır'da müzik icra etti, konuşmalar yaptı.
1910 sonrasında İstanbul'da yaşadı. 300 üyeli Gusan Korosu'nu kurdu.
Epaphroditos
Epaphroditus adıyla bahsedilen bu köle belki de, Josephus'un Yahudilerin eski eserleri adlı kitabında imparator Trajan'ın azatlı kölesi olarak    ya da Pavlus'un Yeni Ahit'teki Filipililere mektuplar adlı bölümde bahsettiği Epaphroditus değildir.
Gomidas Vartabed
Tehcir Kanunu sonrası
Gomidas, 24 Nisan 1915 tarihli Tehcir Kanunu gereğince tutuklanan 2234 Ermeni aydını arasındaydı. Ertesi gün 180 kadar İstanbullu Ermeni ile birlikte trene bindirilerek Çankırı'ya sürgün edildi. Mehmet Emin Yurdakul, Halide Edib Adıvar ve yabancı diplomatların girişimleri üzerine Talat Paşa'nın özel emriyle, diğer 8 Ermeni sanatçısı ile birlikte İstanbul'a dönmesine 7 Mayıs'ta izin verildi. Dönüşünden sonra akıl sağlığını yitiren Gomidas, önce Şişli'deki Fransız Lape Hastanesi'ne, ardından hayatının son 20 yılını geçireceği Paris'teki bir sanatoryuma yatırıldı. Hayatının son 18 yılında hiç piyano çalmadı, beste yapmadı, şarkı söylemedi ve konuşmadı. 20 Ekim 1935 tarihinde Paris'te öldü.
Epaphroditos
İsminin kökeni Yunanca'dan gelir ve anlamı Aphrodite'ye hasredilmiş bir his olan "seven, sevgi gösteren" dir. Roma'lılar sık sık kölelerine Yunan mitolojisi'nden alınma Yunan orijinli uydurma isimler verirlerdi. Örneğin Claudius'un azatlı kölesi Narcissus, Nero'un azatlı kölesi Polyclitus ve Küçük Antonia'nın azatlı kölesinin adı ise Caenis'dir.
Futbolnaya Natsionalnaya Liga
Futbolnaya Natsionalnaya Liga, Rus profesyonel futbolunda üstünlük derecesi bakımından 2. sırada yer alır. Rusya Profesyonel Futbol Ligi tarafından yönetilir.
Tarihi
Sovyetler Birliği'nin çöküş yıllarında, eski Çempionat SSSR Po Futbolu ve Sovyet 1. Futbol Ligi'nin tüm takımları kendilerini tek bir lige göre ayarladı fakat Rus futbolunun ikinci döneminin bölgesel kalması gerekecekti. İlk iki sezonda lig 3 bölgeye ayrıldı daha sonra 1994 yılında yeni tablo şu anki halini aldı.
Jhon Córdoba
Jhon Córdoba Copete (d. 11 Mayıs 1993) Kolombiyalı futbolcudur. Rossiyskaya Premyer-Liga'da Krasnodar takımında forma giymektedir.
İstanbul'un Fethi
İstanbul'un Fethi, Kostantiniyye'nin Fethi veya Konstantinopolis'in Düşüşü, 6 Nisan 1453 - 29 Mayıs 1453 tarihleri arasında, 53 gün süren yoğun bir kuşatmanın sonucunda Osmanlı Devleti padişahı II. Mehmed komutasındaki Osmanlı ordusunun Bizans İmparatorluğu'nun başkenti olan İstanbul'u ele geçirmesidir. Olayın sonucunda 1058 yıllık Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu yıkılmış ve Osmanlı Devleti, bir imparatorluk hâline gelmiştir. Bu fetih, bazı tarihçiler tarafından Orta Çağ'ı sona erdirip Yeni Çağ'ı başlatan olay olarak kabul edilir.
İstanbul, jeopolitik konumu nedeniyle daha önce de defalarca kuşatılmıştı. 7. ve 8. yüzyıllarda Emeviler ve Abbasiler tarafından kuşatıldı, ancak başarısız olundu. 1204 yılında, IV. Haçlı Seferi sırasında Haçlılar, İstanbul'u kuşatıp zapt ettiler. Klasik ve Orta Çağ'ın kültür hazineleriyle dolu olan şehri yakıp talan ettiler. 1204'te kendi Orta Çağ ve Katolik inançlarına uyan Latin İmparatorluğu'nu kurdular ve Bizans İmparatorluğu'nun parçalanmasına neden oldular. Haçlıların bu yağmasından kaçan bazı Bizans aileleri, İznik ve Trabzon gibi bölgelere kaçıp orada bağımsız devletler kurdular.
Osmanlılar da şehri daha önce kuşatmıştı. Orhan Gazi döneminde Matheos Kantakuzinos'un Bizans tahtına geçmesini sağlamışlar ve ödül olarak da Çimpe Kalesi'ni alarak Rumeli'de ilk kez toprak kazanmışlardı. Rumeli'ye geçişle beraber bölgede sınırları genişleyen Osmanlı Devleti, ilk kez I. Bayezid komutasında, 1395 yılında İstanbul'u kuşattı. Bazı kaynaklarda ise 1391 tarihli farklı bir kuşatmadan söz edilmektedir. I. Bayezid'in bu kuşatmasında mancınıklar kullanıldı ve kuşatma üzerine Macar Krallığı, günümüz Bulgaristan topraklarına (Niğbolu civarı) taarruz edince kuşatma sonlandırıldı. Ertesi yıl kuşatma tekrar başladı ve bu sefer deniz bağlantısını tümüyle koparmak için I. Bayezid, Anadolu Hisarı'nı inşa ettirdi. Bizans imparatorunun ateşkes talebi üzerine bu kuşatma da kaldırıldı. 1402 yılındaki Ankara Savaşı ile beraber Osmanlı Devleti, 11 yıl sürecek olan Fetret Devri'ne girdi. Bu dönemde, I. Bayezid'in oğullarından olan Musa Çelebi tarafından 1412 yılında İstanbul tekrar kuşatıldı. Musa Çelebi, kargaşanın Bizans yüzünden olduğuna ve bazı rakip şehzadelerin Bizans tarafından desteklendiğine inanıyordu. Ancak, rakip şehzadelerden olan I. Mehmed'in harekete geçmesi sebebiyle bu kuşatma da kaldırıldı.
II. Mehmed, 1451 yılında Osmanlı tahtına geçtiğinde etrafı bütünüyle sarılmış olan bir şehirle karşı karşıyaydı.
Bizans
Dördüncü Haçlı Seferi'nde zincir kullanan Bizans İmparatorluğu, bu kuşatmada da Haliç'e zincir gerdi. Dövme demirden imal edilen zincir farklı biçimdeki baklalardan oluşmaktaydı. Önceden farklı devletlerin saldırılarına maruz kalan Bizans, zincir kullanımıyla ilgili geçmişteki eksikleri giderebilmişti. 1204 yılındaki Haçlı saldırısında zincirin Galata'da bağlı olduğu kule Haçlılar tarafından ele geçirilmiş ve zincir saf dışı bırakılmıştı. Bundan dolayı Bizanslılar kuleyi güçlendirdi ve etrafını surlarla çevirdi. 1453 yılındaki kuşatma için Bizans donanması takviye edildi, Şubat 1453'te limandaki gemilerin kalması rica edildi fakat birçoğu şehirden kaçtı; sonuç olarak 2 Nisan 1453'te Bartalomeo Soligo tarafından yaptırılan zincir Kastellion ile Eugenios kuleleri arasına çekilerek Haliç kapatıldı ve zincirin arkasında Bizans donanması nöbete başladı. Zincir halkaları aynı değildi, kalınlıkları 1,9 ilâ 6,2 cm arasında değişebilmekteydi.
Bizans'ın bir başka savunma aracı ise grejuva idi. Grejuva, suda sönmüyordu ve hem kara hem deniz savaşında etkin şekilde kullanılacaktı. Fakat Bizans başkenti mezhepsel iç sorunlarla uğraşmaktaydı; 1439 yılında Katolik-Ortodoks kiliselerinin birleşmesi kabul edildi ve olaya Bizans halkı tepki gösterdi. Bazı kaynaklar, halkın "Konstantinopolis'te Latin serpuşu görmektense Türk sarığı görmeyi tercih ederim!" düşüncesini paylaştığını belirtmektedir. İmparator Konstantin'in Avrupalı devletlerden istediği yardımlar da mezhepsel sorunlar sebebiyle aksamaktaydı. Kuşatmadan önce Bizans halkına moral aşılamak için önünde Meryem Ana resmi bulunan bir kafile İstanbul sokaklarında dualar eşliğinde ilerlemeye başladı; resmin yere düşmesi ve ardından yağmur yağması sebebiyle Bizans halkı endişelendi. Halk arasında olumsuz söylentiler dolaştı. Kuşatmadan önce ortalıkta dolaşan bazı kehanet söylentileri şehrin düşeceği yönündeydi; bunun da halk üzerinde olumsuz etki yaptığı düşünülmektedir. Kuşatma esnasında sıkıntı çekilmemesi için erzak, mühimmat depoları takviye edildi; çeşitli ülkelerden gelen askerlerle muhafızların sayısı arttırıldı ve şehir surları güçlendirildi. Papalık tarafından üç kadırgayla beraber 200 asker ve mühimmat gönderildi, 30 geminin ise sefer için hazırlanmakta olduğu bildirildi. Ocak 1453'te iki gemiyle beraber Cenevizli komutan Giovanni Giustiniani komutasındaki 700 askerle yardıma geldi. İmparator Konstantin tarafından Guistiniani başkomutan olarak atandı. Muharebe Bizans zaferiyle sonuçlanırsa Giustiniani'ye Limni adası verilecekti.
Bizans'ın savunma planında ana unsur İstanbul surları idi. İlk olarak 410-442 yılları arasında, 1400 hektarlık alanı kapsayacak şekilde 19 kilometre uzunluğunda Konstantin surları inşa edilmişti. Nüfusun artmasına bağlı olarak II. Theodosius, yaklaşık 1400 metre açığa yeni surlar inşa ettirdi. Bu surların yüksekliği 11 metre, genişliği ise 4,8 metre idi. Surlar tek sıradan oluşmuyordu, ana surun 14,5 metre önünde 8 metre yükseklikte ön surlar bulunuyordu. Bu surların genişliği ise 0,5 ila 1,5 metre arasında değişmektedir. Ön surların da önü tahminen 1000'li yıllarda yapılan çalışmalarla 18 metre genişlikteki hendeklerle çevrilmişti. İstanbul surları sadece karadan gelebilecek taarruza karşı tasarlanmamıştı; kentin deniz kıyısı da bütünüyle surlarla çevriliydi. Günümüzde Sarayburnu olarak bilinen bölge bütünüyle denizden izole edilmişti. 8,5 kilometre uzunluktaki deniz surları yine II. Theodosius tarafından yaptırılmıştı. 36 kapısı, 101 kulesi ve 27 burcu bulunmaktaydı. Haliç kıyısını ören Galata surlarının yapımı ise 439'da başlamıştı. 5,2 kilometre uzunluğa sahip bu surlar 2 ilâ 3 metre genişlikteydi ve 20 kapısı, 172 kulesi bulunmaktaydı. Rum Ortodoks Patrikhanesi'nin bulunduğu yerde de bir iç kale bulunuyordu. XIV. yüzyılda yaşanan Bizans-Ceneviz Savaşı sebebiyle Galata surlarının da önü hendeklerle çevrilmiştir. İstanbul'un su sistemi de geliştirilmişti. Yaklaşık 250 kilometre uzaklıktaki Yıldız Dağlarından, civardaki derelerden kemerlerle su getirilmekteydi. Getirilen sular, sarnıçlara aktarılmaktaydı.
Osmanlı
İstanbul'un deniz bağlantısını tümüyle kesmek, kuşatma esnasında şehre herhangi bir yardımın gelmesini önlemek için II. Mehmed, Rumeli Hisarı'nın yapımını gerekli gördü. Konumu I. Bayezid'in yaptırdığı Anadolu Hisarı'nın karşısıydı; 1452 yılının nisan ayında inşa çalışmaları başladı. Hisarın yapımında beş veya altı bin işçinin çalıştığı belirtilmektedir. II. Mehmed inşaatla bizzat ilgileniyordu. Ağustos ayında inşaat bitti; hisarın on üç burcu bulunmaktaydı. Üç büyük burcun üstü kurşun çatı ile örtüldü. 400 askerin ve hisarın komutası Firuz Ağa'ya verildi. Rumeli Hisarı'nın inşası ve boğaz trafiğinin kapatılması Bizans İmparatorluğu'nu endişelendirmiştir. Hisarın yapımının durdurulması için gönderilen iki Bizans elçisi, II. Mehmed'in emriyle idam edildi. Kasım 1452'de iki Venedik gemisi boğazdan geçme teşebbüsünde bulundu, iki hisardan da ateş açıldı ve Antonio Rizzo adlı kaptanın gemisi batırıldı. Denize atlayarak kurtulan Rizzo, esir alındı ve Edirne'ye götürülerek kazığa oturtuldu. Kaptanın affedilmesi için İstanbul'dan ayrılan Venedik elçisi, infazın yapıldığını görünce geri döndü ve Osmanlıların Venedik'e de savaş açtığı kabul edildi.
Askerî hazırlıklarda dönemine göre büyük topların yapımına başlandı. Bizans zindanlarından lağımcılar tarafından kaçırılan Urban adlı bir mühendisin yaptırdığı şahi topu bunlardan biriydi, tek güllesi 550 kilogram civarındaydı ve topun uzunluğu 8, çevresi de 2.5 metreydi. Bu topun İstanbul'a götürülmesini Rumeli Beylerbeyi Dayı Karaca Paşa üstlendi. Osmanlı ordusunun mevcudu hakkında çeşitli düşünceler bulunmaktadır, Hammer'a göre 250.000, Barbaro'ya göre 160.000, Sfrantzes ve Dukas'a göre 200.000 asker idi. Kuşatmaya denizden destek vermesi için Osmanlı Donanması da hazırlanmıştı; Baltaoğlu Süleyman Paşa'nın komutasına verilen filonun mevcudiyeti hakkında farklı düşünceler mevcuttur; Dukas 300, Yeorgios Francis ise 160 demektedir.
Kuşatma
Kuşatmadan önce kentin çevresindeki bazı kaleler ve kasabalar Karaca Paşa komutasındaki 10.000 asker tarafından ele geçirildi. Bizans İmparatoru Konstantin, son diplomatik girişim olarak kent dışındaki Rum köylerinin ve bu köylerde yaşayan sivillerin zarar görmemesini rica etti ancak II. Mehmed tam aksini yaparak Rum köylerinde hayvanların otlanmasını ve rastlanılan köylülerin derhal öldürülmesini emretti. İmparator Konstantin'in tepkisi ise İstanbul kapılarını kapatmak ve kentteki Türkleri hapsetmek oldu. Konstantin'in kardeşleri tarafından yönetilen Mora Despotluğu üzerine Osmanlı saldırıları başladı.
6 Nisan 1453'te Osmanlı kara ordusu, Haliç'ten Marmara'ya uzanacak şekilde surların önüne mevzilendi. Aynı gün, Bizans ve müttefikleri tarafından zayıf bulunan Adrianopolis Kapısına (Edirnekapı) Bizans İmparatoru Konstantin ve askerleri konuşlandı. Megadük Lukas Notaras ise yüz süvariyle birlikte limanı ve çevresini korumakla görevliydi. Konstantinopolis'te tutulan şehzade Orhan Bey ise askerleriyle birlikte kıyıdaki mahalleleri korumaktaydı. 6 Nisan'da moralleri yükseltme amacıyla imparatorun emriyle zırhlı ve silahlı yaklaşık bin asker, Osmanlı ordusu görecek biçimde surlarda yürüyüş yaptı. Bizans savunmasının biçimi şöyleydi; St. Romanos Kapısı (Topkapı) Giustiniani ve askerlerince tutulmaktaydı, St. Romanos ve Adrianapolis kapıları arası genel olarak Bizans-Ceneviz kuvvetlerince muhafaza ediliyordu. St. Romanos ile güneydeki Selymbria (Silivri) Kapısı arası savunmayı ise Bizans-Venedik kuvvetleri üstlendi. Osmanlı ordusu, hücumdan önce kentin etrafındaki varoşları yıktı. Topların konuşlanacağı yerleri seçmek için surların en zayıf kesimleri tespit edildi. Galata cephesinde Zağanos Paşa'nın kuvvetleri, surların güney kısmında Anadolu Beylerbeyi İshak Paşa, kuzey kısmında da Rumeli Beylerbeyi Karaca Paşa konuşlandı. St. Romanos ile Adrianopolis kapıları arasındaki merkez cephesinde ise II. Mehmed, yeniçerileriyle birlikte konuşlandı. Bu bölgede Bizans tarafının en zayıf bulduğu surlar bulunmaktaydı. En zayıf kesimi tespit eden Osmanlılar, toplarını buna göre 11 Nisan'da konuşlandırdı; üç top Blaherne Sarayı, üç top Piyi (Silivrikapı), iki top Adrianapolis (Edirnekapı), dört top da St. Romanos (Topkapı) Kapısı önüne yerleştirildi. Osmanlıların döktürdüğü en büyük top, başta Kaligaria Kapısı (Eğri Kapı) önüne yerleştirildiyse de kapı dayanıklı bulundu ve daha zayıf görülen St. Romanos Kapısı önüne kaydırıldı, günümüzdeki "Topkapı" ismi bundan gelmektedir. Topların konuşlanmasından iki gün sonra Baltaoğlu Süleyman Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması Prinkipos'u (Büyükada) ve Antigoni'yi (Burgaz Adası), Tarabya'daki bir Bizans kalesini de Osmanlı ordusu ele geçirdi.
Topların da konuşlanmasından sonra, II. Mehmed veziri Veli Mahmud Paşa'yı İmparator Konstantin'e göndererek şehrin teslimini istedi. Konstantin, şehri korumaya yeminli olduğunu ancak istenilirse vergi verebileceğini söyledi. 12 Nisan 1453'te Osmanlı topçu ateşi başladı. Dönemine göre kuvvetli görülen bu toplar, birçok kaynağa göre büyük gürültü çıkarmaktaydı ve şehri savunanların moralini bozmaktaydı. Osmanlı topları yaklaşık iki saatte dolduruluyordu, bundan dolayı topçu ateşi sık değildi. II. Mehmed, topların daha sık ateşlenmesini istedi ve sonuç olarak bir top patlayarak parçalandı, topu döken usta Urban ile çevresindekiler öldü. Topların bakımı için ordugahta bir tamirathane kurulmuş olsa da, tarihçi Hammer'a göre Urban'ın ölmesi sebebiyle parçalanan top tamir edilemedi. Macaristan Krallığı komutanı János Hunyadi'den mektup getiren bir elçi, Osmanlı topçularını acemi buldu ve topçular tarafından benimsenecek bir taktik öğretti; küçük toplarla sur üzerinde belirlenen bir hedef noktasının etrafı zayıflatılıyor, sonra büyük toplarla hedef noktasına gülle isabet ettirilerek surdan parçalar düşürülüyor ve gedik açılıyordu. Cenevizli komutan Giustiniani'nin askerleri, gediklere süratle demir kazıklar çakıyor ve üstlerini kayalarla, kum dolu varillerle dolduruyordu. Ayrıca şehirdeki ağaçlar da kesilerek bu gediklere yığılıyordu. Venedikli askerler de bir yöntem keşfetti; surların şehre bakan kısmını asmalarla donatıyorlar ve asma dallarını ıslatarak surla kaynaşmalarını sağlıyorlardı, böylece surdan parçaların düşmesi zorlaşmaktaydı. Osmanlı topçu ateşi, 18 Nisan gününe kadar devam etti.
Savaşta Osmanlıların haricinde Rumların da ateşli silahlara sahip olduğu bilinmektedir. 12-18 Nisan arasında süren Osmanlı topçu ateşi esnasında Rumların bir ağır topu parçalandı; olaya öfkelenen Rumlar topçu kumandanını hain olmakla suçladı ve öldürmek istedi. Ancak yeterli delil bulunamadığından kumandan serbest bırakıldı; bu sırada şehirde mahsur kalanlardan biri olan Alman mühendis Jean Grant, grejuvanın kullanım inceliklerini askerlerlere öğretmekteydi. Grejuvayı artık daha iyi kullanan askerler, St. Romanos kapısı önündeki bir Osmanlı topunu imha etmeyi başardı.
18 Nisan günü Osmanlı merkez ordusunun bulunduğu noktada, Bayrampaşa Deresi taraflarında birinci ve ikinci surlarda gedik açıldı. II. Mehmed'in emriyle surların önündeki hendek taşlarla, kum torbalarıyla dolduruldu. Osmanlı ordusu, gece taarruzu başlattı. Taarruzu desteklemek için II. Mehmed'in emriyle savaş kuleleri inşa edilmişti. Ancak Osmanlılar gece taarruzundan bir sonuç alamadı; yürüyen kuleler grejuvayla tutuştu ve surlara çıkmayı başaran Osmanlı askerleri de inatçı bir savunmayla karşılaştı. Aynı günlerde Osmanlılar deniz taarruzu da başlatmıştı; 15 Nisan 1453 tarihinde Haliç önlerine yığılan Osmanlı donanması, Bizans ve müttefik donanmalarının savunması sebebiyle zinciri kıramayarak geri çekilmek zorunda kaldı. Her iki taarruzun da başarısızlığa uğraması Bizans tarafında moralleri yükseltti.
20 Nisan'da kaptan Flantanellas'ın komuta ettiği bir Bizans ve üç Ceneviz kalyonundan oluşan yardım filosu İstanbul'a yaklaştı. II. Mehmed, Baltaoğlu Süleyman Bey'i 18 gemi ile yardım filosunun üstüne gönderdi. Rüzgârı arkasına alan yardım filosu daha hızlı ilerlemekteydi ve Osmanlı gemileri bir türlü yanaşamamaktaydı. Günümüzde Yeşilköy adını taşıyan bölgenin açıklarında rüzgâr kesilince dört kalyon hareketsiz kaldı; Osmanlı gemileri kürek çekerek kalyonlara yetişti. Çarpışmaların uzaması sebebiyle arkadan gelen Osmanlı gemileri de yetişti ve dört gemiden oluşan Ceneviz-Bizans filosunun etrafını yaklaşık 150 Osmanlı gemisi sardı. Ancak kalyonların Osmanlı kadırgalarından daha yüksek olması, en öndeki Osmanlı gemilerindeki tayfaların acemiliği sebebiyle üstünlük kurulamadı. Ağır kayıp verildiğini gören Baltaoğlu Süleyman Bey, donanmaya geri çekilme emri verdi. Hakim bir tepeden yenilgiyi gören II. Mehmed sinirlendi ve atını denize sürerek Baltaoğlu Süleyman'a emirlerini duyurmaya çalıştı. Ancak Osmanlı donanması yenilmişti, yardım filosu yoluna devam etti ve karanlık bastırınca Haliç'i kapatan zincirin gevşetilmesiyle iki Venedik gemisinin eşliğinde limana sığınarak Konstantinopolis'e yardımını başarıyla ulaştırdı. Ertesi gün II. Mehmed, on bin atlıyla beraber yenilginin hesabını sormak için donanma komutanlığına gitti. Baltaoğlu Süleyman Bey'i idam etmek isteyen öfkeli padişah, diğer devlet adamlarının yalvarması sonucu idamdan vazgeçti ancak Baltaoğlu'nu topuzuyla döverek azletti; boşalan kaptan-ı deryalığa Çalıbeyoğlu Hamza Bey getirildi.
Gemilerin karadan yürütülmesi
Şehre yapılan hücumların başarısızlığından sonra yardım getiren kalyonların Osmanlı donanmasını yarıp geçmesi üzerine II. Mehmed, devlet adamlarıyla ve komutanlarla toplantı yaptı. Toplantıda Avrupa devletlerinin yardıma geleceğini tekrarlayan Çandarlı Halil Paşa, kuşatmanın kaldırılmasını ve Bizans'ın 70.000 duka altın vergiye bağlanmasını önerdi. Ancak aralarında II. Mehmed'in eniştesi Zağanos Paşa ile hocası Molla Gürani'nin de bulunduğu diğer kişiler bu öneriye itiraz etti. Buna rağmen toplantıda Haliç'e nasıl girileceği konusunda kimse teklifte bulunamıyordu. Mehmed tahta geçmeden 14 yıl önce Venedikli komutan Gattamelata, Adige'den Garda Gölü'ne gemilerini karadan götürmüştü. Gemilerin karadan yürütülmesinde bu olayın örnek alındığı tahmin edilmektedir.