cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Turhan Ayvaz
FETÖ/PDY soruşturması
15 Temmuz darbe girişimi sonrasında 19 Temmuz 2016 tarihinde İçişleri Bakanlığı tarafından başlatılan soruşturma kapsamında açığa alınan Ayvaz, Mardin Cumhuriyet Başsavcılığı'nca yürütülen soruşturma kapsamında "Şehit Emniyet Amiri Gaffari Güneş Operasyonu"nda 25 Temmuz'da gözaltına alındıktan sonra çıkarıldığı mahkemece 9 Ağustos tarihinde denetimli serbestlikle serbest bırakılsa da Başsavcılığın itirazı sonucunda ertesi gün tutuklandı. Olağanüstü hâl kapsamında çıkarılan 672 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname uyarınca da 1 Eylül 2016 tarihinde meslekten ihraç edildi. Turhan Ayvaz'ın tutuklu olarak yargılanması devam etmektedir.
Belladonna (film)
Belladonna Dubravka Turić tarafından yazılıp ve yönetilen 2015 Hırvat drama filmidir. .  72. Venedik Film Festivali'nde En İyi Kısa Film ödülüne layık görüldü. Ayrıca film 2016 Sundance Film Festivalinde gösterildi.
Saat
Saat, zamanı ölçmeye yarayan alettir. İki farklı zaman arasındaki farkı insanlar tarafından oluşturulan ölçüler dahilinde ölçmeyi sağlar. Saatin rakamları arasındaki açılar 30 derecedir.
Tarihi
Saat, ilk defa MÖ 4000'lerde Mısır'da kullanılmaya başlanmıştır. Mısırlılar, Güneş'in her gün belirli bir düzende doğup battığını keşfetmişti. Bundan yararlanarak güneş saatini icat etmeyi başardılar. Bu saat çeşidinde dik duran bir cismin Güneş'in geliş açısına göre oluşturduğu gölge boyuna bakılarak saat hesaplanıyordu. Ancak güneş saatinin bir eksikliği vardı. Geceleri güneş olmadığından dolayı çalışamıyordu. Bunun üzerine Antik Mısırlılar kum saati ve su saatini icat ettiler.
Recep Altepe
Recep Altepe (d. 1959, Bursa), Türk siyasetçi. 2009-2017 yılları arasında Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı yapmıştır.
Hayatı
Refah Partisi İl Yöneticiliği, İl Başkan Yardımcılığı ve Yerel Yönetimler Başkanlığı, Fazilet Partisi Genel Merkez Müfettişliği yaptı.
1994 ve 1999 yılı yerel seçimlerinde Bursa Büyükşehir ve Yıldırım Belediyesi Meclis Üyelikleri ile BUSKİ Genel Kurul Üyeliği´ne seçildi. Seçilerek üst üste iki dönem bu görevleri yürüttü. Bu görevler sırasında yurt içi ve yurt dışı gezilere, çalışmalara katıldı. Ayrıca Yıldırım ve Büyükşehir Belediye Meclisleri´nin; Bütçe ve Mali İşler, İmar ve Ulaşım Komisyonları´nda görev yaptı.
2004 Türkiye yerel seçimleri'nde Osmangazi Belediye Başkanlığına, 2009 ve 2014 Türkiye yerel seçimleri'nde ise AK Parti´den Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na seçildi.
Askerlik arkadaşı olduğunu ifade ettiği Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın isteği üzerine 2017'de Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığından istifa etti.
Siona Benjamin
Siona Benjamin (d. 11 Aralık 1960) aslında Mumbai Hindistanlı olan Hint-Amerikan artist. Günümüzde New York civarında ikamet etmektedir. Benjamin, ev dekorasyon ürünleri ve giyilebilir sanata dönüştürülmüş resimlerinin canlı görüntülerinin bulunduğu bir İnternet mağazası olan BlueLikeMe.com’u hizmete açmasıyla bilinir.
Hayatı
Ustalık eserleri yoğunluklu olarak, çoğunlukla Hindu ve Müslüman nüfusundan oluşan Hindistan'da Yahudi olarak yaşadıklarını yansıtıyor. Resimlerinde geçmişinin hayalini ve bugün Amerika’da sahip olduğu rolü birleştiriliyor. Hem Hint minyatüründen hem de Sefarad ikonlarından alt mesaj olarak esinlenerek bir mozaik yaptı. İlk güzel sanatlar yüksek lisansını resimde, ikincisini tiyatro dekor tasarımında yapmıştır. Eserlerini; ABD, Kanada, Hindistan, Avrupa ve Asya’da sergiledi.
Siona iki kez fullbright eğitim komisyonu ödülüne layık görüldü. 2016’nın sonunda, İsrail’de, Motherland to Fatherland olarak adlandırılan yeni bir projede yer aldı. 2010 ve 2011’de Faces başlıklı bir projede ödül aldı. Bu proje için tüm araştırmalar Hindistan’da yapıldı ve ilk sergisi Ekim 2013’te Mumbai, Hindistan’da bulunan Prince of Wales müzesinde gerçekleşti.
Çalışması; The New York Times, The Chicago Tribune, The Philadelphia Inquirer, The Financial Times, The Jewish Week in NYC and NJ, The Boston Globe, The St. Louis Gazette, Art in America, Art New England, Art and Antiques, ArtNews ve Moment dergisi gibi pek çok gazete, dergi, bülten ve kitaplarda yer aldı.
Siona’nın orijinal resimleri New York’ta bulunan ACA Galleries’te muhafaza ediliyor ve sergileniyor.
Temalar
Hindistan’da büyüdüğü için asimilasyonun günlük hayatında çok fazla olduğu tahmin ediliyor. Bu yüzden Benjamin’in sanatında ana temaları “kimlik” ve “karşılıklı anlayış” oldu. Kültürel açıdan çok çeşitli olan geçmişi, sanata yaklaşımı hakkında bilgi vermektedir. Çalışmaları, İncille ilgili konulardan, toplumsal cinsiyet yansıması ve Midraş ile ilgili süreçlere kadar pek çok konudan etkilenmiştir. İmgelerinin çoğu hem fiziksel hem manevi kimliğin ne şekilde ortaya çıktığını Hint mitolojisinde yansımaktadır. Ayrıca çalışmalarının özünde Yahudi yaşantısının özünden gelen ekümenik ve empati ruhu vardır. Popüler kültürle Hint-Fars minyatürlerini biçimsel olarak bir araya getiren, Hristiyan ve Yahudi el yazmalarını ve Yahudi-Hint mitolojilerini tezhip eden Benjamin, animasyon ve performans dans sanatçıları aracılığıyla tuval karakterlerine can verdi.
Tutkun olmak
Yahudi geleneğinde, dünyayı onarmak olarak anlamlandırılan tutkun olmaktan daha değerli tutulan çok az şey vardır. İtaatkâr Yahudiler tutkun olmayı, her gün düşüncelerinde ve eylemlerinde uygularlar. Abraham Joshua Herschel’e “Yahudi kimdir?” diye sorulduğunda “Yahudi, diğer insanlara yanlış yapılan malumatla hareket etmeden doğruluğu bozan kişidir” diye cevap verdi. Çalışmaları ve düşünceleri vasıtasıyla tutkun olmayı sanatının merkezi yaptı.
2018 Avusturya Açık Kitzbühel - Çiftler
Pablo Cuevas ve Guillermo Durán turnuvanın son şampiyonuydu, ancak bu sene turnuvaya katılmamayı tercih ettiler.
Roman Jebavý ve Andrés Molteni, finalde Daniele Bracciali ve Federico Delbonis ikilisini 6-2, 6-4'lük setlerle mağlup ederek şampiyon oldu.
Grzegorz Krychowiak
Grzegorz Krychowiak (d. 29 Ocak 1990), Polonyalı millî futbolcudur. Abha forması giyen oyuncu, orta saha bölgesinde görev yapmaktadır.
Alia el-Saji
Eğitim ve kariyer
El-Saji, Felsefe Pusulası dergisinin "feminist felsefe" bölümünün editörüdür. Sypmposia'da cinsiyet, ırk ve felsefe bölümlerinde yardımcı editördür. El-Saji, 2012 yılında zaman temalı araştırmasını öne sürdüğü Durham Üniversitesi İleri Çalışmalar Enstitüsü ve Fransa'nın Cassis kasabasındaki The Camargo Foundation da dahil olmak üzere birçok kuruluşta birtakım çalışmalara imza atmıştır.
Araştırma alanları
El-Saji'nin çalışmalarının çoğu 20. yüzyıl olguculuğu ile Fransız felsefesini ve eleştirel ırk ile feminist teorileri arasında bağ kurmaya harcadığı çabayı gözler önüne seriyor. Çalışmalarının önemli bir teması da zaman sorunsalıydı. El-Saji'nin araştırmaları iki farklı yöne ayrılıyor. Birincisi somutlaştırma, hafıza ve ortak öznelere ilişkin meseleler üzerine, ikincisi ise "kültürel ırkçılık" olguculuğu üzerine ilerliyor. Kültürel ırkçılık özellikle modern batı bağlamındaki Müslüman kadınların tasvirinin feminist analizi yoluyla işleniyor. El-Saji'nin çalışmaları Henri Bergson, Maurice Merleau-Ponty , Edmund Husserl , Jean Paul Sartre ve kendisinden önceki daha birçok akademisyenin çalışmalarına değinmekte. Fakat çalışmaları daha çok Bergson ve Merleau-Ponty odaklı idi.
Alfa Romeo 155
Alfa Romeo 155 (Tipo 167), Alfa Romeo tarafından 1992-1998 yılları arasında üretilen lüks kompakt otomobil modelidir. Araç, Mart 1992'de Cenevre Otomobil Fuarı'nda tanıtılmıştır. Fiat Tempra ve Lancia Dedra ile birlikte Tipo Tre platformunu kullanmaktadır. 155, toplam olarak 192,618 adet üretilmiştir.
Semih Baran
Mustafa Semih Baran (d. 1915 - ö. 3 Mart 1977, Ankara) Türk büyükelçi.
Japonya Geçici Maslahatgüzarı, Paris Başkonsolosu (1960-1961), New York Başkonsolosu (1963-1968) ve Endonezya Büyükelçisi olarak görev yapmıştır. 1977 yılında ölmüştür.
Sekreter (film, 2003)
Sekreter 2003'te çekilen, yönetmenliğini Steven Shainberg'in, senaryosunu Erin Cressida Wilson, Mary Gaitskill, Steven Shainberg'in, müziklerini Angelo Badalamenti'nin yaptığı ABD yapımı, 104 dakikalık dram türünde bir filmdir.
Konusu
Lee, sevgilisi Peter’la sıradan bir ilişkisi ve bunun yatay izdüşümünde monoton bir cinsel hayatı olan genç bir kadındır. Lee, başarılı avukat E. Edward Grey’in yanıda çalışmaya başlayınca, bütün yaşamı değişecek ve anlamına kavuşacaktır. Avukat’ın sadist eğilimleri, genç kadının mazoşist zevkleriyle karşılaşınca, ikisi de yıllardır aradığı oyun arkadaşını bulmuş gibi olur.
Ağalık
Ağalık Osmanlı İmparatorluğu'nda feodal bir birimdir. Ağa veya bey tarafından yönetilir.
Bosna tarihinde ağaluk, bir ağanın sahip olduğu toprak anlamındadır.
Piyanist (film, 2002)
Piyanist, ya da orijinal ismiyle, Roman Polanski'nin 2002 yapımı uzun metrajlı dramatik ve biyografik savaş filmidir. Fransız–İngiliz–Alman–Polonyalı ortak yapımı olan film, gerçek bir hikâyeyi anlatmaktadır. 1930'lar Polonya'sının başarılı piyanist ve bestecilerinden biri olan Yahudi kökenli Władek Szpilman'ın, Varşova Ayaklanması'nın bastırılmasından hemen sonra Wehrmacht subayı Wilm Hosenfeld'ın önemli yardımları sayesinde nasıl hayatta kaldığını anlattığı Śmierć Miasta isimli otobiyografisine dayanmaktadır.
Piyanist, yazar Ronald Harwood tarafından uyarlandı ve uluslararası bir oyuncu kadrosuyla çekildi. Başrolü Adrien Brody (Szpilman için) ve Thomas Kretschmann (Hosenfeld için) üstlendi. Ardından 24 Mayıs 2002'deki 2002 Cannes Film Festivali'nde ön-gösterime sunuldu ve burada Altın Palmiye kazandı. Bununla birlikte aynı senenin Eylül'ünde geniş çapta vizyona girdi. Polanski'nin 2002'deki galasından sonra film, Amerika Birleşik Devletleri'nde çoğunlukla olumlu eleştiriler alırken, Fransa ve Polonya'da tartışmalara yol açacak bazı olumsuz eleştiriler aldı. Bazı eleştirmenler filmdeki akademik tarzı ve Holokost'un etkilerini göstermedeki kısıtlaması gerekçesiyle eleştirirken, diğerleri Holokost'a nesnel ve melodramatik olmayan yaklaşımı gerekçesiyle filmi övdü.
75'inci Akademi Ödülleri'nde En İyi Yönetmen (Polanski), En İyi Uyarlanmış Senaryo (Harwood) ve En İyi Aktör (Brody) dallarında ödüller kazanmış Piyanist, En İyi Film ödülü dahil olmak üzere toplam dört daldaysa aday gösterildi. 2016'da BBC'nin 21'inci Yüzyılın En İyi 100 Filmi listesine dahil edildi. Piyanist aynı zamanda ticari bir başarı da yakaladı ve 35 milyon dolarlık bir bütçeyle dünya çapında 120 milyon doların üzerinde hasılat elde etti. "Müzik tutkusuydu. Hayatta kalmak başyapıtıydı." ise filmin sloganıydı.
Hikâye
Film, Eylül 1939'da 27 yaşındaki Władysław Szpilman'ın, Zielna Caddesi'ndeki Polonya Devlet Radyosu'nda Chopin'in Nocturne in C Sharp Minor eserini çalmasıyla başlar. Varşova'nın düşmesinden sonra Almanlar, Polonyalı-Yahudi popülasyonu için bir dizi kısıtlama kurallarını yürürlüğe koyar: Yahudilerin sahip olduğu nakit paraya el koyma, park, kafe gibi işletmelere giriş yasağı ve kaldırımlarda yürüme yasağı. Szpilman ailesi, diğerler Yahudi aileler gibi geçim kaynaklarından yoksun bırakılırlar. Beraberinde, değerli tabloları, gümüş ve altın içeren ürünleri, kaliteli mobilyaları ve en sonunda Szpilman'ın manevî hazinesi olan piyanosunu satarlar.
16 Kasım 1940'ta Varşovalı-Yahudiler, etrafı dikenli tellerle çevrili bir gettoya kapatılırlar. Nazilerin zulmü ve Yahudilerin acısı, günlük hayatın bir parçası olarak filme de uyarlanır. Szpilman, daha zengin Yahudilerin buluştuğu Capri kafede piyano çalmaya devam ederek geçimini sağlar. Temmuz 1942'de Almanlar, Yahudileri yavaş yavaş Varşova Gettosu'ndan sürmeye başlar. Treblinka İmha Kampı'na transfer edilmek üzere Umschlagplatz rampasında doğru ilerletilen Varşovalı-Yahudiler arasında Szpilman Ailesi de vardır. Władysław Szpilman, kendisini tanıyan ve ona kaçmanın yolunu gösteren tanıdık bir Yahudi polis tarafından son anda kalabalığın arasından çıkarılır ve Szpilman için yaklaşık 2 sene sürecek hayata tutunma mücadelesi başlamış olur.
Ailesini geri dönüşü olmayan bir şekilde kaybeden Szpilman, ıssız gettoda tek başına kalır. Orada daha fazla hayatta kalamayacağını anladıktan bir süre sonra Leh arkadaşları yardımına gelir ve Szpilman'ın, "Aryan" grubunun olduğu tarafa saklanmasına yardım ederler. Szpilman, Nisan 1943'te Varşova gettosundaki ayaklanmayı saklandığı dairenin penceresinden izler. Leh arkadaşları Gestapo tarafından tutuklandığında durumu kötüleşir ve gıda kaynakları kesilir. Polonyalı bir Yahudi aleyhtarı tarafından maskesi düşürülerek kaçmak ve spekülatörün dairesine sığınmak zorundadır.
Ağustos 1944'te Varşova Ayaklanması patlak verdiğinde, yeniden hayatı için mücadele etmek zorunda kalır. Alman ordusunun yerel karargâhının orada olduğundan habersiz, yıkık bir apartmanda sığınak bulur. Onu bir Alman Wehrmacht subayı olan Wilm Hosenfeld tesadüf eseri fark eder ve ayaküstü sorgular. Diğer çoğu subayın aksine Yahudilere karşı sempati beslemiş Hosenfeld, ona yardım etmeye kararlı olur. Szpilman bir piyanist olduğunu açıklar ve Yüzbaşı Hosenfeld'ın isteği üzerine evde bulunan bir piyanoyu çalmaya başlayarak marifetini sergiler (Chopin'in Ballade'sini çalar). Bir süre düzenli olarak Alman karargâhından gizlice getirdiği yiyecek ve içeceklerle Szpilman'ın ölmemesini sağlayan Yüzbaşı Hosenfeld, Kızıl Ordu'nun Varşova'ya girmesine kilometreler kala, Szpilman'a Alman karargâhının boşaltılacağını söyler. Hosenfeld, gitmeden önce kısa bir veda konuşması yapar ve kışın soğundan kendini muhafaza etmesi için kendi Wehrmacht askerî kürkünü Szpilman'a verir.
Varşova'nın, Kızıl Ordu tarafından ele geçirilmesinden sonra Szpilman, Polonya Devlet Radyosu için çalışmaya tekrar devam eder. Başka bir Yahudi arkadaşı tarafından Sovyet esareti aldında tutulan Hosenfeld'in haberini alır. Arkadaşı Szpilman'a, Hosenfeld'in kendisinden bahsettiği söyler ve birlikte o esir kampının önüne giderler. Kampa ulaştıklarında yalnızca boş bir alan görürler ve filmin ana akışı burada sonlanır.
Oyuncular
Piyanist'te ikisi başrol olmak üzere, uluslararası bir oyuncu kadrosundan seçilmiş toplamda otuz üç oyuncu oynadı. Joseph Fiennes, Polanski'nin başrol için ilk tercihiydi ancak daha önceden başka bir tiyatro rolünü üstlendiği için Fiennes bu teklifi geri çevirdi. Szpilman rolü için Londra'daki seçmelere bin dört yüzden fazla aktör katıldı. Denemelerden memnun kalmayan Polanski, Paris'teki ilk buluşmalarında Szpilman rolü için ideal olarak gördüğü Adrien Brody'yi kadroya almak için ikna etti.
Yapım
1999'un yazında Polanski, avukatı Ian Burlingham aracılığıyla Władysław Szpilman'ın otobiyografisinin İngilizce çevirisini satın aldı. Szpilman'ın yaşadıklarının Polanski üzerinde derin bir anlamı vardı, çünkü Polanski de tıpkı Szpilman gibi Holokost'tan kurtulmuş bir Yahudi'ydi. Polanski, annesinin ölümünden sonra Kraków Gettosu'ndan kaçtı ve kampta zorunlu işçi olarak çalıştırılan babasıyla iletişimi koptu. İkinci Dünya Harbi'nin sonlanmasından sonra babasıyla tekrar bir araya geldiler.
Babelsberg Stüdyoları'ndaki çekimler 26 Mart'ta sona erdi ve çekim ekibi artık Almanya'dan çıkarak 29 Mart'ta Polonya'nın başkenti Varşova'ya taşındı. Eski yapıları ve tarihî yıkıntılarıyla dikkat çeken Varşova'nın Praga semti, İkinci Dünya Harbi sırasındaki Polonya'yı yeniden yaratmak için kullanıldı. Birçok Yahudi'nin imhâ kamplarına götürülmeyi beklediği Umschlagplatz sahnesi Varşova Ulusal Savunma Üniversitesi'nde çekildi.
Tamer Hassan
Tamer Hassan (18 Mart 1968, Londra), Kıbrıs Türkü asıllı Britanyalı oyuncu.
İlk yılları
Hassan New Cross, Londra'da Kıbrıslı Türk bir ailede doğdu ve büyüdü.
Hassan boksa 10 yaşında başladı. Amatör boks kariyerine 17 yaşında başladı ve burada iki İngiliz şampiyonluğu kazandı. Amatör boksta bir sakatlık geçirdikten sonra gece kulüpleri ve restoranlar işletmeye başladı.
Yağmurdede, Ayaş
Tarihçe
Köyün ne zaman kurulduğuna dair bir bilgi yoktur. Ancak, tarihinin Osmanlı'dan önceye dayandığı tahmin edilmektedir. Köyün ilk adı olan Dastarlı; Sofrası bol olan bir anlamı ise  başı örtülü anlamına gelmektedir. Şimdiki adı Yağmurdede ise, burada yaşadığına inanılan bir evliyanın ve O'na ait olan yatırın bulunduğu tepenin adından gelmektedir. Bu kişinin, istediği zaman yağmur yağdırabildiğine inanılırmış. Şimdilerde ise köylü, yağmur duası için bu tepeye gider. Köyün tarihî bir mezarlığı vardır. Çay kenarında bulunan tarihî Roma dönemine ait sütun kalıntıları, tarihi hakkında ufak ipuçları vermektedir. Ayrıca, köye yakın akan bir çayın kenarında bulunan ve "gavur ini" adıyla anılan mağara da, köyün Osmanlı öncesinde kurulduğunun kanıtlarındandır. Diğer bir tarafından Yağmurdede köyüne bağlı Ören mevkii yakınlarında Ağan Çayı'nın kenarlarında birçok tarihi mağaralarda varıdır. Mağaralar ortalama 25 metreden uzunluklarıyla dikkat çekmektedirler. Mağaraların içinde küçük odacıklar, pencereler, gözlem yerleri bulunmaktadır. Türkler bölgeye geldiklerinde, köyde eski yaşayanların köyün altında bulunan tünellerden çaya ve bu mağaralara kaçtığı söylenegelmiştir.
2004'te Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından Orman Köyü statüsü ile Büyükşehir mücavir sınırlarına girmiştir. 2014 yılında tam olarak mahalle olmuştur.
Karamustafa, Çerkeş
Tarihçe
Köy, 1919 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Çankırı il merkezine 110 km, Çerkeş ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Köy, Çerkeş'in güneydoğusunda olup, bir köy yoluyla doğrudan ilçe merkezine bağlıdır
Golden Boy (manga)
Golden Boy ("Altın Çocuk"), Tatsuya Egawa tarafından yazılan bir manga serisidir. Seri, 1992-1997 yılları arasında Shueisha'nın Super Jump dergisinde 10 tankōbon cilt halinde yayınlandı. A.P.P.P. tarafından hazırlanan bir OVA serisi Ekim 1995-Haziran 1996 tarihleri arasında yayınlandı.
Konusu
Kintarō Ōe, hukuk derecesi için gerekli şartları karşılamasına rağmen mezun olmadan Tokyo Üniversitesi'nden ayrıldı. Seri, Kintarō'nun Japonya'da kasabadan kasabaya, işten işe, özgür bir ruhun hayatını yaşadığını anlatmaktadır. Kintarō, seyahatleri sırasında, ilk izlenimlerinin zayıf olmasına rağmen hayatları önemli ölçüde değişen birkaç kadınla tanışır. Çevresindeki insanları ve olayları sürekli gözlemler ve inceler, bulgularını kemerinde taşıdığı bir deftere kaydeder.
Zeki Kadirbeyoğlu
Zeki Kadirbeyoğlu (1884; Kelkit, Gümüşhane - 9 Temmuz 1952), Türk siyasetçi.
Mekteb-i Sultani mezunudur. Çiftçilik, tüccarlık, Trabzon Kongresi Başkanlığı, Erzurum Kongresi üyeliği, Osmanlı Meclis-i Mebûsan IV. Dönem Gümüşhane Mebusluğu, TBMM II. Dönem Gümüşhane Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve altı çocuk babasıydı.
Hilafetin İlgasına ve Hanedan-ı Osmaninin Türkiye Cumhuriyeti Memaliki Haricine Çıkarılması Hakkındaki (431 Sayılı) Kanun'a ret oyu veren tek mebus oldu (158 üyenin 157’si kabul oyu verdi).
Kölelik karşıtlığı
Kölelik karşıtlığı ya da köleliğin kaldırılması yanlılığı, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Latin Amerika'da 18. ile 19. yüzyıllar arasında gerçekleşmiş zenci köleliğinin bitirilmesi amaçlı toplumsal akım.
Köleliğin kaldırılması düşüncesi öncelikle Büyük Britanya olmak üzere, Kanada, Fransa ile Rusya gibi ülkelerde destek kazanmıştır. Uluslararası Kölelik Karşıtı Örgüt(Anti-Slavery International) 1839 yılında Büyük Britanya'da kuruldu. ABD'de köleliğin kaldırılması esasen köleliğin suçlanmasıyla sosyal düşüncenin ona karşı yöneltilmesini oluşturuyordu. 1830'lu yıllarda akım kuzey eyaletlerde geniş boyutlara ulaşmıştır. 1859 yılında Virjinya eyaletinde John Brown önderliğinde köleliğin kaldırılması için başkaldırı başladı. ABD'de 1861 ile 1865 yıllarını kapsayan iç savaş sona erdikten sonra tüzel olarak kölelik kaldırıldı. ABD'de Köleliğin kaldırılmasında 16. ABD Başkanı Abraham Lincoln'ün önemli etkisi bulunmuştur.
Köleliğin yasaklanması ile ilgili ilk kanunlar ise İngiltere’de ve ABD’de 19. yüzyılın ilk çeyreğinde çıkarılmış, daha sonra diğer Avrupa devletleri onları izlemiştir. Avrupa'da İngiltere'den sonra 1857 yılında köleliği ilk kaldıran Osmanlı İmparatorluğu'dur. 1926’da Milletler Cemiyeti bütün dünyada köleliği yasaklamış, daha sonra Birleşmiş Milletler de bu hükmü teyid etmiştir.
Grimes, Teksas
Grimes ilçesi veya Grimes County Amerika Birleşik Devletleri'nin Teksas eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 yılı itibarıyla 26,604'tür. İlçenin merkezi Anderson şehridir.
İstanbul kültürü
İstanbul kültürü temelleri Bizans ve Osmanlı İmparatorluklarına başkentlik yapmış olan şehirde bulunmaktadır. Bununla birlikte, Türkiye Cumhuriyeti odağını İstanbul'dan Ankara'ya çevirdiğinde, 20. yüzyılın ortaları boyunca şehrin kültürel sahnesi görece durgun kaldı ve uluslararası ve hatta ulusal düzeyde sınırlı başarı gördü. Yeni cumhuriyet hükümeti, Türkleri Avrupa kökenli müzik geleneklerine yönlendiren programlar oluşturdu, ancak müzik kurumları ve yabancı klasik sanatçıların ziyaretleri öncelikle yeni başkentte yoğunlaştı. Türkiye'nin kültürünün çoğunun kökleri İstanbul'da olmasına rağmen, İstanbul'un kültürel önemi yalnızca geçmiş ihtişamına dayanmayan bir şehir olarak küresel olarak yeniden ortaya çıkması 1980 ve 1990'larda olmuştur.
Güzel Sanatlar
İstanbul'daki geleneksel görsel sanat biçimleri, Avrupalı ve Osmanlı ressamlarının eserlerinde şehrin manzarasını tasvir etmeye başladıkları Osmanlı dönemine kadar uzanır. 19. yüzyılın sonunda İstanbul, şehre akın eden Türk, Avrupalı ve Orta Doğulu sanatçılarla bölgesel bir sanat merkezi haline geldi. Ankara'yı Türkiye'nin kültürel kalbi haline getirme çabalarına rağmen, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi (günümüzde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi), 1970'lere kadar ülkenin ana sanat kurumu olarak kaldı. O zamandan beri, daha önce Ankara'da yaşayan sanatçıların 1980'lerde kurulan üniversiteler ve sanat dergilerinden yararlanarak taşınmasıyla İstanbul, ülkenin sanat merkezi olarak yeniden ortaya çıktı. İstanbul'da sanat, yalnızca estetikle ilgilenen elitist bir kültür olmaktan çok, analitik bir role sahip olarak görülmeye başlandı. Türk sanatçılar, uluslararası bir izleyici kitlesi için oryantalist temaları tasvir etmeye devam ediyor, ancak şehirdeki sanat artık Türk siyasi temalarını da ele alıyor veya Batı çağdaş sanatına benziyor. Beyoğlu, genç sanatçıların ve daha önce yurtdışında ikamet eden daha yaşlı Türk sanatçıların burada yer bulmasıyla şehrin sanat merkezi haline gelmiştir. İstanbul Modern'in de aralarında bulunduğu sergi alanları, müzayede evleri ve modern sanat müzeleri, semtin kozmopolit yapısına katkıda bulunmaktadır.
Yine de, İstanbul'un çağdaş sanatları ziyaretçilerin ilgisini çekmekte zorlanıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı, 2009'da İstanbul'da 69 müze olduğunu tahmin ediyor, bu sayı Londra'da 76 ve Barselona'da 51'dir. Şehrin en popülerleri olan Ayasofya ve Topkapı Sarayı ve Kariye Kilisesi olmak üzere, tarihi nitelikte, dini ve siyasi işlevlerinden arındırılmış ve müzeye dönüştürülmüş binalardır. İstanbul Arkeoloji Müzeleri, ülkede modern müzeler çağını başlattığı kabul edilen Türkiye'nin en önemli müzeleri arasındadır; 1891'de amaca yönelik olarak inşa edilmiş bir yapıda kurulan üç ayrı müze birlikte bir milyon eserden oluşan bir koleksiyona sahiptir. İstanbul'un görsel sanatlara adanmış en popüler galerisi, sergilerinde 20. yüzyıl öncesi eserler de yer alsa da Türk ve İslam Eserleri Müzesi'dir. İstanbul Modern, Pera Müzesi ve Santralistanbul, 2000'li yıllarda Haliç'in kuzeyinde bu boşluğu doldurmak için açılan müzeler arasında yer alıyor, ancak büyük beğeni toplamış olsalar da tarihi yarımadada ki selefleri kadar ziyaretçi alamadılar.
Sinema, İstanbul'da uzun bir geçmişe sahiptir ve ülkedeki ilk gösterimi, teknolojinin Paris'te halka sunulmasından sadece bir yıl sonra, 1896'da Yıldız Sarayı'nda yapılmıştır. Beyoğlu'nda İstiklal Caddesi olarak bilinen cadde boyunca en büyük tiyatro yoğunluğu ile beraber sinema salonları hızla çoğaldı. Türk filmleri 1950'lere kadar istikrarlı bir şekilde gelişmemiş olsa da, İstanbul aynı zamanda Türkiye'nin gelişmekte olan film endüstrisinin kalbi haline geldi. O zamandan beri İstanbul, Türk dramaları ve komedilerini çekmek için en popüler yer oldu. Bu arada, sinema salonları öncelikle en kârlı Amerika ve Avrupa pazarlarından yabancı filmler gösterdi. Türk film endüstrisi yüzyılın ikinci yarısında hızlanırken, 2002'de İstanbul'da geçen ve çekilen Uzak filmiyle ülke filmlerinin önemli bir uluslararası başarı elde etmesi mümkün olmadı. İstanbul ve pitoresk silüeti Amerika Amerika (1963), Rusya'dan Sevgilerle (1963), Geceyarısı Ekspresi (1978), Dünya Yetmez (1999), The International (2009) ve Tinker Tailor Soldier Spy (2011). Hintli film yapımcıları da yakın zamanda İstanbul'un sinema cazibesini keşfettiler, Guru (2007) ve Mission Istaanbul (2008) filmleri İstanbul'da çekilmiştir.
Kültür sahnesindeki bu yeniden ortaya çıkışla aynı zamana denk gelen, şimdi İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenen çok sayıda festivalin kurulmasıydı. Bunların en eskisi, 1973'te Türkiye'den ve dünyadan çeşitli sanat türlerini (müzik, dans, görsel sanatlar ve film) sergilemeye başlayan İstanbul Festivali'dir. Bu amiral gemisi festivalden, 1980'lerin başında İstanbul Film Festivali ve İstanbul Caz Festivali geldi. Artık sadece müzik ve dansa odaklanan İstanbul Festivali, 1994'ten beri İstanbul Müzik Festivali olarak bilinmektedir. Orijinal İstanbul Festivali'nden evrilen festivallerin en öne çıkanı, 1987'den beri iki yılda bir düzenlenen İstanbul Bienali'dir. İlk oluşumları Türk görsel sanatını sergilemeyi amaçlarken, o zamandan beri uluslararası sanatçılara açıldı ve Venedik Bienali ve São Paulo Sanat Bienali'nin yanı sıra seçkin bienaller arasında prestij kazandı. Atatürk Kültür Merkezi, Cemal Reşit Rey Konser Salonu ve Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu da dahil olmak üzere şehrin dört bir yanında amaca yönelik olarak inşa edilmiş bir dizi mekanda canlı gösteriler ve konserler düzenlenmektedir, ancak tarihi mekanlar da (örneğin, Aya İrini, Rumeli Hisarı, Gülhane Parkı ve Topkapı Sarayı avlusu) kültürel gösterilere ev sahipliği yapmaktadır.
Boş vakit ve eğlence
İstanbul, diğer büyük şehirlerin aksine birincil bir kent parkına sahip değildir, ancak şehrin farklı yerlerinde yeşil alanlara sahiptir. Gülhane Parkı ve Yıldız Parkı başlangıçta İstanbul'un iki sarayının (Topkapı Sarayı ve Yıldız Sarayı) arazisine dahil edilmişti, ancak Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında halka açık parklar olarak yeniden tasarlandılar. Fethipaşa Korusu, Yıldız Sarayı'nın karşısında, 15 Temmuz Şehitler Köprüsü'nün bitişiğinde, Boğaz'ın Anadolu yakasında bir yamaçta yer almaktadır. Boğaz'ın Avrupa yakasında ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü'ne daha yakın olan Emirgân Korusu; aslen Osmanlı sultanlarına ait özel bir mülk olan park, bitki çeşitliliği ve 2005'ten beri her yıl düzenlenen lale festivaliyle tanınır. Yaz aylarında şehirden kaçan İstanbullular arasında popüler olan Belgrad Ormanı, şehrin kuzey ucunda geniş bir alana yayılmaktadır. Kente su sağlayan orman, Bizans ve Osmanlı dönemlerinde kullanılan rezervuarların kalıntıları hala görülebilmektedir.
İstanbul, tarihi olandan modern olana kadar çok sayıda alışveriş merkezine sahiptir. Kapalıçarşı, 1461 yılından beri faaliyette olan dünyanın en eski ve en büyük kapalı çarşılarından biridir. Bir yıl sonra kurulan Mahmutpaşa Çarşısı, Kapalıçarşı ile 1660'tan beri İstanbul'un en önemli baharat çarşısı olan Mısır Çarşısı arasında uzanmaktadır. Galleria Ataköy, 1987'de açıldığında Türkiye'de modern alışveriş merkezleri çağını başlatmıştır. O zamandan beri AVM'ler tarihi yarımadanın dışındaki büyük alışveriş merkezleri haline geldi. Cevahir Alışveriş Merkezi, açıldığı 2005 yılından bu yana kıtanın en büyükleri arasında yer almaktadır. Nişantaşı'ndaki Abdi İpekçi Caddesi ve Anadolu yakasındaki Bağdat Caddesi lüks alışveriş bölgelerine evrilirken, İstiklal Caddesi Beyoğlu'nun bel kemiğini oluşturmaktadır.
İstanbul, kebap gibi tipik Türk mutfağının yanı sıra tarihi deniz ürünleri restoranlarıyla da ünlüdür. Şehrin en popüler ve lüks deniz ürünleri restoranlarının birçoğu Boğaz kıyılarında (özellikle Avrupa yakasında Ortaköy, Bebek, Arnavutköy ve Yeniköy mahalleleri ve Asya yakasında Beylerbeyi, Çengelköy ve Kandilli ) sıralanırken, yaya bölgesine sahip Kumkapı mahallesi Marmara Denizi boyunca yaklaşık elli balık restoranına ev sahipliği yapmaktadır. Adalar, şehir merkezinden, deniz ürünleri restoranları ile de popülerdir. Adalar, restoranları, tarihi sayfiye evleri, araç trafiğine kapalı sakin ortamıyla İstanbullular ve yabancı turistlerin gözde tatil destinasyonlarından biridir. İstanbul'da ayrıca ünlü Türk kahvaltısının çeşitli versiyonlarını sunan birçok restoran bulunmaktadır. Kahvaltıda marine edilmiş zeytin, bal, tereyağı, yumurta, sucuk, reçel, salatalık, domates, kaymak ve menemen bulunur.
Kentte özellikle Beyoğlu semtinde yabancı mutfaklı restoranlar da gelişmektedir. İstiklal Caddesi üzerinde yer alan Çiçek Pasajı, aslen Yunan hayırsever Christakis Zografos tarafından Cité de Pera olarak bilinen apartman ve alışveriş merkezi olarak inşa edilmiştir. 20. yüzyılın ortalarında binanın odağı gece hayatına kaydı, Çiçek Pasajı lüks meyhaneler, barlar ve restoranlara ev sahipliği yaptı. Önceleri meyhaneleriyle ünlü olan İstiklal Caddesi, gece hayatından alışverişe yönelirken, şaraphaneler ve meyhanelerle dolu yakındaki Nevizade Caddesi ününü hâlâ korumaktadır. İstiklal Caddesi çevresindeki diğer bazı mahalleler, son dönemde Beyoğlu'nun gece hayatına hitap edecek şekilde yenilenmiştir; Cezayir Sokağı, artık canlı müzik çalan barlar, kafeler ve restoranlarla dolu olduğu için böylesine dönüştürülmüş bir bölgenin merkezindedir.
İstanbul'un gece hayatının diğer odak noktaları, Nişantaşı ve Bebek'in lüks mahalleleri ve daha az ölçüde Boğaz'ın diğer tarafındaki Kadıköy'dür. Yaz aylarında popüler olan açık hava sahil gece kulüpleri, öncelikle Boğaz'ın Avrupa yakasında, Beyoğlu ile Boğaziçi Köprüsü'nün yanındaki Ortaköy mahallesi arasında yer alır.
Spor Dalları
Roma ve Bizans dönemlerinde, Konstantinopolis'teki en önemli spor etkinlikleri, 100.000'den fazla seyirci kapasiteli Konstantinopolis Hipodromu'nda düzenlenen Quadriga araba yarışlarıydı. 2012 Avrupa Spor Başkenti seçilen İstanbul'da bugün de spor büyük ilgi görmektedir. Spor konusunda ülkenin en eski ve bazı ölçütlere göre en başarılı spor kulüplerine ev sahipliği yapmasıyla Türkiye çapında bilinir.
1903 yılında kurulan Beşiktaş JK, bu spor kulüplerinin en eskisi olarak kabul edilir; başlangıçta Türkiye'nin tek kulübü olması nedeniyle ara sıra millî takım olarak oynadı. Futbol takımı, özellikle 1940'lar ve 1990'ların başlarında olmak üzere, ulusal rekabette birkaç dönem hakimiyet gördü, İstanbul'un diğer önemli spor kulüpleri arasında Galatasaray SK (tahmini 1905) ve Fenerbahçe SK (tahmini 1907) yer alır. Galatasaray ve Fenerbahçe de uluslararası düzeyde başarılı oldular, ilki 1999-2000 UEFA Kupası'nı kazandı ve ikincisi 2007-08 UEFA Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale yükseldi. Avrupa'daki İstanbul merkezli Galatasaray ile şehrin Anadolu yakasındaki Fenerbahçe arasında Boğaziçi'nde uzun süredir devam eden bir rekabet vardır. Anadolu Efes ile birlikte Beşiktaş, Galatasaray ve Fenerbahçe basketbol takımları da başarılı olurken, voleybolda Fenerbahçe, Eczacıbaşı ve Vakıfbank başarılı bir performans sergilediler.
2000'li yıllarda İstanbul'un spor tesislerinin çoğu, şehrin Yaz Olimpiyat Oyunları'na katılımını desteklemek amacıyla inşa edilmiş veya iyileştirilmiştir. Türkiye'nin en büyük çok amaçlı stadyumu olan Atatürk Olimpiyat Stadı, 2002 yılında beş yıldızlı (şimdiki Kategori 4) bir UEFA stadyumu ve bir IAAF birinci sınıf atletizm sahası olarak tamamlanmıştır. Stadyum 2005 UEFA Şampiyonlar Ligi Finali'ne ev sahipliği yaptı, Avrupa kıtası dışında gerçekleşen tek UEFA Kupası finali ve Kupadan önceki son final, UEFA Avrupa Ligi ile değiştirildi. 2023 UEFA Şampiyonlar Ligi Finali de 10 Haziran 2023 günü bu stadyumda oynanmıştır. Nef Stadyumu da 2011'de Ali Sami Yen Stadyumu'nun yerine Galatasaray'ın kendi sahası olarak açıldı; Atatürk Olimpiyat Stadı'nın yanı sıra arena, Türkiye'nin başarısız 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası teklifinin en önemli parçası oldu. Şükrü Saracoğlu Stadyumu, Fenerbahçe'nin kendi sahası, aynı zamanda beş yıldızlı bir UEFA stadyumudur ve 2006'da tamamlanmıştır; 2009 UEFA Kupası Finali'ne ev sahipliği yapmıştır. Nef Stadyumu da 2011'de Ali Sami Yen Stadyumu'nun yerine Galatasaray'ın kendi sahası olarak açıldı; Atatürk Olimpiyat Stadı'nın yanı sıra arena, Türkiye'nin başarısız 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın teklifinin en önemli parçası oldu.
Avrupa'nın en büyük kapalı sahaları arasında yer alan Sinan Erdem Spor Salonu, 2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası, 2012 Dünya Salon Atletizm Şampiyonası ve 2011-12 Euroleague Final Four'a ev sahipliği yaptı. 2010 yılında Sinan Erdem Spor Salonu'nun tamamlanmasından önce, Abdi İpekçi Arena (1986'da tamamlandı İstanbul'un ana kapalı arenasıydı; 1991-1992 FIBA Avrupa Şampiyonası ve Eurobasket 2001 finallerine ev sahipliği yaptı. 2004'te açılan Akatlar Spor Kompleksi de dahil olmak üzere diğer bazı kapalı sahalar da 2000 yılından beri İstanbul'un spor kulüplerinin iç sahaları olarak hizmet vermeye başlamıştır. Bunların en yenisi, 2012'de Fenerbahçe basketbol takımlarının sahası olarak açılan 13.800 kişilik Ülker Spor ve Etkinlik Salonu'dur.
İnşaat patlamasına rağmen, İstanbul'un 2000, 2004, 2008 ve 2012'deki Yaz Olimpiyatları için art arda yaptığı dört teklif başarısızlıkla sonuçlandı. Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi, 2020 Yaz Olimpiyatları'na odaklanmak için 2016 Oyunları'na yönelik bir tekliften vazgeçmeyi seçti. Uluslararası Olimpiyat Komitesi, Mayıs 2012'de İstanbul'u 2020 Olimpiyatlarına ev sahipliği yapmaya Aday Şehir olarak seçti.
Intercity İstanbul Park, 2005 yılında açıldığından beri her yıl düzenlenen Türkiye Grand Prix'sine ev sahipliği yapmaktadır. pisti, 2005 ve 2006'da Dünya Binek Araç Şampiyonası pistinde ve Avrupa Le Mans Serisinde bir duraktı, ancak pist o zamandan beri bu yarışmalardan hiçbirini görmedi. Mali sorunlar pistin 2012 Türkiye Grand Prix'sinden çıkarılmasına neden olmuştur. 2021 yılında tek seferlik takvime eklenmiştir. İstanbul ayrıca, Şampiyonanın Boğaz'da son kez 2000 yılında görünmesiyle, F1 Sürat Teknesi Dünya Şampiyonası pistinde ara sıra bir duraktır.
1952 yılında kurulan İstanbul Yelken Kulübü (İYK), İstanbul ve Marmara Denizi'ndeki olimpik sınıf ulusal ve uluslararası yelken yarışlarının ana organizatörüdür; yat yarışları, Türkiye Açık Deniz Yarış Kulübü (TAYK) ve yıllık Donanma Kupası Açık Deniz Yat Yarışı'nı düzenleyen Türk Donanması tarafından düzenlenir. Boğaziçi ve Marmara Denizi'nde kişisel, rekabet dışı yatçılık ve yelkencilik de yaygınken, Haliç'te önde gelen üniversitelerin (Boğaziçi Üniversitesi, Koç Üniversitesi ve Kadir Has Üniversitesi dahil) ve şehirdeki spor kulüpleri, yani Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş, takımları arasında periyodik olarak kürek yarışları yapılmaktadır. Haliç hava sahası, 2006 ve 2007 yıllarında Red Bull Air Race Dünya Şampiyonası'nın ayaklarına da ev sahipliği yapmıştır.
Proton roketleri
Proton Roketleri serisi ilk kez 1965 yılında kullanılmaya başlandı. Proton Roketleri, Salyut, Mir ve Uluslararası Uzay İstasyonu modülleri yanı sıra Ay’a, Mars’a ve Venüs’e sondalar göndermek için kullanıldı.
Proton Roketleri’nin Türleri
Proton-M roketi programı son zamanlarda hataları tarafından rahatsız olmuştur. 1 Temmuz 2013 günü, üç GLONASS navigasyon uydularını taşıyan Proton-M, uçuş sırasında motorları arızalandı ve yıkıcı bir patlamayla düştü.
Hasan Duruer
Hasan Duruer, (d. 1959, Yozgat), Türk bürokrat.
Titikaka Gölü
Titikaka Gölü. Peru ve Bolivya arasında kalan Güney Amerika'nın en büyük tatlı su gölü.
Coğrafya
8.288 kilometrekare alana sahip olan göl And Dağları'nın Altiplano adı verilen platosunda, Peru ve Bolivya arasında yer alır. Batı kıyısı Peru'ya, doğu kıyısı ise Bolivya'ya aittir.
Titikaka Gölü, ticari gemilerin de çalıştığı,yüksek rakımlı bir göldür. Tibet Platosunda çok daha yüksek rakımlı (4000 m.nin üzerinde) göller bulunur. Deniz seviyesinden yüksekliği 3.810 metre olup 194 km uzunluğa ve 65 km genişliğe sahiptir. Ortalama derinliği 140 - 180 metre arasındadır. Bazı yerliler dipsiz olduğunu iddia etseler de en derin yeri 280 metredir. Yirmibeşten fazla akarsu bu göle dökülür. İnka kültürünün izlerini barındıran Güneş Adası (Isla del Sol) dahil irili ufaklı birçok adacığı barındırır. Çevresinde yaşayan halk için gölde yapılan balıkçılık önemli bir geçim kaynağıdır.
Adının kökeni
İsminin nereden geldiği kesin olarak bilinmemekle birlikte iki Aymara kelimesinin yan yana gelmesinden oluşur. Titi "büyük kedi", Kak ise "kaya" manasına gelir ve tercümesi Puma Kayası olarak yapılabilir. Efsaneye göre ilk İnka Kralı Manco Capac Güneş Adası'nda ilk olarak, kedi başını andıran bir kayaya çıkar. Göl haritasına baş aşağı bakıldığında, yatan kedi formu ayırt edilebilir. Buna karşın Quechua Dili'nde titi "kurşun" veya "kurşun rengi" qaqa ise "kaya" demektir. Yani "kurşini (kurşun rengi) kaya"
Gölde yaşam
Titikaka Gölü'nün karakteristik özelliklerinden biri yüzen adacıklardır. Bu adacıklarda yaşayanlara 'Uros' (çoğul kelime) adı verilir. Uros, yüzen adacıkları savaşçı İnkalardan korunmak maksadıyla, yöreye özgü Totora adlı bir bitkinin kargılarını çapraz olarak bir araya getirerek oluştururlar. Üzerinde basit kulübeler de inşa ettikleri bu adacıkları balık avında kullanırlar.
Peru'ya ait Taquile adasında bugün yaklaşık 1.600 Quechua yaşamaktadır. Bu 5,5 km uzunluğunda ve 1,6 km genişliğindeki adada yaşayan halk, yabancılardan saklandıkları için çok sonraları keşfedilmiştir. Örgü ören erkekleri nedeniyle adaya Örgü ören erkekler adası adı da verilir.
Gölün Bolivya tarafında kutsal adalar, Güneş Adası (Isla del Sol) ve Ay Adası (Isla de la Luna) bulunur. Her ikisinde de küçük geleneksel köyler ve çok sayıda eski harabe mevcuttur.
Fauna
Titikaka Gölü, bir dizi ender rastlanan hayvana yaşam ortamı sunar. Bunlardan biri Titikaka dalgıcı (Rollandia microptera) denen kuştur. Bu kuşun ilginç yanı, küçük kanatları sebebiyle uçamamasıdır. Tehlike anında suyun üstünde hızlı adımlar atarak ve çok güçlü kanat çırpmalarla kaçar. Ancak bu kanat çırpmalar kuşu havalandırmaz. Diğer bir endemik canlı ise Titikaka kurbağasıdır. Kurbağa ağırlıklı olarak cildiyle soluma yaptığından, cildi çizgilidir.
Bayat, Ayaş
Bayat, Ankara ilinin Ayaş ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
23.07.2004 tarih ve 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2’nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından köy tüzel kişiliği sona ererek mahalleye dönüşmüştür.
2012 Avrupa Atletizm Şampiyonası - Erkekler 4 x 100 metre bayrak yarışı
2012 Avrupa Atletizm Şampiyonası - Erkekler 4 x 100 bayrak yarışmaları 30 Haziran ve 1 Temmuz 2012 tarihlerinde Helsinki Olimpiyat Stadyumunda yapıldı.
1. Tur
Serilerinde ilk 3 sırayı alan ekip (Q) ve kalan ekiplerden en iyi dereceye sahip 2 ekip (q) Finalde yarışma hakkı kazanır.
Cirrus (müzik grubu)
Cirrus 1995'te Los Angeles'ta kurulmuş elektronik müzik ikilisidir. Grup üyeleri Aaron Carter ve Stephen James Barry'dir. Grup canlı performanslarında bazen arka plana canlı gitar ve bass eklemiştir.
Haruka (tren)
Haruka, Japonya'da West Japan Railway Company tarafından işletilen ve Keihanshin'da hizmet veren bir sınırlı ekspres demiryolu hattıdır. Hat, 4 Eylül 1994 tarihinde açılmıştır ve Kansai Uluslararası Havalimanı ile Keihanshin Metropolü'ndeki çeşitli istasyonları birbirine bağlamaktadır.
Hizmetler sabah ve akşam yaklaşık yarım saatte bir, gün ortasına kadar ise saatlik olarak çalışır. Hattın ana rakibi Nankai Electric Railway tarafından işletilen Rapid hattıdır.
Olimpiyat sembolleri
Olimpiyat sembolleri, Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC) tarafından Olimpiyat Oyunlarını daha iyi tanıtmak ve dünyada bilinirlik kazandırma için kullanılan simgeler, bayraklar ve sembollerdir. Bu semboller, alev, fanfar ve tema gibi Olimpiyat yarışması sırasında yaygın olarak kullanılanların yanı sıra Olimpiyat bayrağı gibi yıllar boyunca kullanılanları içerir. Olimpiyat bayrağı 1913'te Baron de Coubertin'in rehberliğinde hayata geçirildi ve dünyaya kazandırıldı. 1914'te ise tanıldı. İlk olarak 1914'te Mısır'ın İskenderiye kentinde 1914 Pan-Mısır Oyunları'nda göndere çekildi. Beş halka, dünyanın beş kıtasını temsil eder, ancak aynı zamanda dünyadaki hemen hemen tüm bayraklarda ortak olan renkleri de içerirmesi ile eşitliğe vurgu yapar.
Slogan ve inanç
Geleneksel Olimpiyat sloganı, "Daha Hızlı, Daha Yüksek, Daha Güçlü" için Latince olan hendiatris Citius, Altius, Fortius'tur. Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin kurulması üzerine Pierre de Coubertin tarafından bu slogan önerildi. Coubertin, atletizm meraklısı bir Dominik rahip olan arkadaşı Henri Didon'dan bu söz fikrini aldı. Coubertin, "Bu üç kelime bir ahlaki güzellik planını temsil ediyor. Sporun estetiği soyuttur." Slogan, 1924'te Paris'teki Olimpiyat Oyunlarında tanıtıldı. Coubertin'in Olimpiyat fikirleri, Olimpiyat inancında ifade edilir: "Olimpiyatlarda en önemli şey kazanmak değil, katılmaktır, tıpkı hayattaki en önemli şeyin zafer değil mücadele olması gibi. Önemli olan fethetmek değil, iyi savaşmaktır."
Coubertin bu metni 1908 Londra Oyunları sırasında Central Pennsylvania Piskoposu Ethelbert Talbot'un bir vaazından aldı.
2021'de Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), bir tire işaretinden sonra "birlikte" kelimesinin slogana eklenmesini onayladı; artık "Citius, Altius, Fortius – Communiter", Latince "Daha Hızlı, Daha Yüksek, Daha Güçlü – Birlikte" (veya Fransızca'da "Plus vite, Plus haut, Plus fort – Ensemble") şeklindedir. Profesör Mario De Nonno ve profesör Giorgio Piras gibi bazı İtalyan Latin yazarlarına göre, "communiter" veya "communis" kelimesi yanlış kullanılmış ve dilbilimsel bir hatadır.
Halkalar
Halkalar, "Olimpiyat halkaları" olarak bilinen, beyaz bir alan üzerinde mavi, sarı, siyah, yeşil ve kırmızı renkli birbirine geçen beş halkadır. Sembol ilk olarak 1913 yılında Coubertin tarafından oluşturuldu. Görünüşe göre halkaları beş yerleşik kıtayı temsil etmek için tasarladı: Avrupa, Asya, Afrika, Okyanusya ve Amerika. Coubertin'e göre, halkaların renkleri, arka planın beyazı ile birlikte, o sırada her rakip ülkenin bayrağını oluşturan renkleri içeriyordu. İlk tanıtımından sonra, Coubertin, Olympique'in Ağustos 1913 baskısında şunları söyledi: ".. [bayrağın beyaz arka planı dahil] bu şekilde birleştirilen altı renk, istisnasız her ülkenin renklerini yeniden üretir. İsveç'in mavisi ve sarısı, Yunanistan'ın mavisi ve beyazı, Fransa, Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, Belçika, İtalya ve Macaristan'ın üç renkli bayrakları ve İspanya'nın sarı ve kırmızısı ile yenilikçi bayraklar dahil edilmiştir. Brezilya ve Avustralya'nın ve eski Japonya ve modern Çin'in. Bu gerçekten uluslararası bir amblemdir."
Amerikalı tarihçi Robert Barney, Kasım 1992'de Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin resmi dergisi Olympic Revue'de yayınlanan makalesinde, Pierre de Coubertin'e geçmeli halka fikrinin, kurulmuş bir dernek olan USFSA'nın başındayken geldiğini açıklıyor. iki Fransız spor derneğinin birliği tarafından ve 1925'e kadar, Fransa'daki Uluslararası Olimpiyat Komitesi'ni temsil etmekten sorumlu: Birliğin amblemi iki geçmeli yüzük (vesica piscis tipik geçmeli evlilik yüzükleri gibi) ve orijinal olarak İsviçreli psikiyatrist Carl Jung'un fikriydi. : Onun için yüzük sürekliliği ve insanı simgeliyordu.
1914 Kongresi, I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesi nedeniyle askıya alındı, ancak sembol ve bayrak daha sonra kabul edildi. Belçika'nın Antwerp kentinde düzenlenen 1920 Yaz Olimpiyatları'nda resmi olarak çıkış yaptılar.
Sembolün popülaritesi ve yaygın kullanımı, Berlin'deki 1936 Yaz Olimpiyatları öncesinde başladı. 1936 Yaz Olimpiyatları Düzenleme Komitesi başkanı Carl Diem, Pythian Oyunlarının da yapıldığı ünlü kehanetin yeri olan Delphi'deki stadyumda meşale taşıyıcıları töreni yapmak istedi. Bu nedenle, yanlarına olimpik halkaların oyulduğu bir dönüm noktası inşa edilmesini ve bir meşale taşıyıcısının, alevi oradan üç diğer eskortla birlikte Berlin'e taşımasını emretti. Tören kutlandı ama taş asla kaldırılmadı. Daha sonra, iki Amerikalı yazar, Lynn ve Gray Poole, 1950'lerin sonlarında Delphi'yi ziyaret ederken taşı gördüler ve Antik Oyunların Tarihi'nde Olimpiyat halkalarının tasarımının antik Yunanistan'dan geldiğini bildirdiler. Bu, "Carl Diem'in Taşı" olarak bilinir hale geldi. Bu, sembolün eski bir Yunan kökenli olduğuna dair bir efsane yarattı.
Uluslararası Olimpiyat Komitesi'nin (IOC) şu anki görüşü, sembolün Olimpiyat Hareketi'nin uluslararası olduğu "fikrini güçlendirdiği" ve dünyanın tüm ülkelerini katılmaya davet ettiği yönündedir. Olimpik Antlaşma'da okunabileceği gibi, Olimpiyat sembolü, dünyanın " beş kıtasının " birliğini ve dünyanın her yerinden sporcuların Olimpiyat Oyunlarında buluşmasını temsil eder. Bununla birlikte, hiçbir kıta belirli bir halka ile temsil edilmez. IOC'nin "Yeşil Kitapçığı"nın 1949–50 baskısı, her rengin belirli bir kıtaya karşılık geldiğini belirtti: " Avrupa için mavi, Asya için sarı, Afrika için siyah, Avustralya için yeşil ve Amerika için kırmızı". Bu iddia 1951'de "iptal edildi" çünkü Coubertin'in bunu amaçladığına dair hiçbir kanıt yoktu: "en fazla belki daha sonra kabul edebilirdi". Bununla birlikte, Ulusal Olimpiyat Komiteleri Birliği'nin 2014 öncesi logosu, beş kıta derneğinin her birinin logosunu ilgili rengin halkasının içine yerleştirdi.
24 Temmuz 2016'da 2.16.7 sürümünde WhatsApp'a bir Olimpiyat Halkaları emojisi eklendi, daha sonra 15 Ağustos 2016'da 2.16.9 sürümünde kaldırıldı. Beş kişiden oluşuyordu
Farklı bayrak türleri
Olimpiyat bayrağı 1913 yılında Pierre de Coubertin tarafından yaratıldı.
Kullanılan belirli bayraklar
Bir sonraki Olimpiyat oyunlarına ev sahipliği yapacak şehirler tarafından sergilenen belirli Olimpiyat bayrakları var. Geleneksel olarak Antwerp Töreni olarak bilinen her Olimpiyat kapanış töreninde bayrak, bir ev sahibi şehrin belediye başkanından bir sonraki ev sahibine geçirilir, daha sonra yeni ev sahibine götürülür ve belediye binasında sergilenir. Bu bayraklar, her maç için özel olarak tasarlanan ve oluşturulan, ev sahibi stadyumun üzerinde uçurulan ve daha sonra emekliye ayrılan daha büyük Olimpiyat bayraklarıyla karıştırılmamalıdır. Bu amaç için özel bir bayrak olmadığı için, stadyumlar üzerinde dalgalanan bayraklar genellikle küçük renk varyasyonları ve daha belirgin bir şekilde her bir halkanın etrafında beyaz ana hatların varlığı (veya eksikliği) dahil olmak üzere ince farklılıklara sahiptir.
Anvers bayrağı
Belçika'nın Antwerp kentinde düzenlenen 1920 Yaz Olimpiyatları'nın Açılış Töreni sırasında, Olimpiyat Oyunlarının evrenselliğini simgeleyen beş halkalı Olimpiyat bayrağı ilk kez bir Olimpiyat Oyunlarında dikildi. Oyunların sonunda bayrak bulunamadı ve Paris'teki 1924 Yaz Olimpiyatları için yeni bir Olimpiyat bayrağı yapılması gerekiyordu. Yerine geçmesine rağmen, IOC resmi olarak buna "Paris Bayrağı" yerine "Anvers Bayrağı" diyor. Sadece Kış Olimpiyatlarında kullanılmak üzere ayrı bir Olimpiyat bayrağı oluşturulduğunda, Norveç'in Oslo kentindeki 1952 Kış Olimpiyatları'na kadar Yaz Olimpiyatlarının bir sonraki düzenleyici şehrine geçti (aşağıya bakınız). 1924 bayrağı daha sonra, emekli olduğu 1988 Seul Oyunlarına kadar Yaz Olimpiyatları'nda kullanılmaya devam etti.