cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mihalıççık
İlçe merkezi iki mahalleden oluşur ve çarşısı bütünleşik bir yapıya sahiptir. İlçede genellikle müstakil, yatay mimari yerleşimi bulunup son yıllarda birçok apartman yükselmiş ve yarı dikey mimari yapıya geçiş yapılmıştır. İlçede bölgesel küçük ölçekli marketlerin yanı sıra zincir marketler ve birçok branşta hizmet veren işletmeler bulunmaktadır. Fast-food kültürü tam oturmamış ilçede birden fazla ev yemeği ve meşhur Mihalıçcık Kavurması yapan lokantalar bulunmaktadır. Mihalıçcık Bazlaması adı verilen yöreye ait ekmek üreticileri de aynı çarşı merkezinde bulunmaktadır. İlçe kuzey girişinde 14 yataklı devlet hastanesi ve aynı kampüste bulunan dört adet aile hekimi muayenehanesi, Büyükşehir Belediyesi itfaiye istasyonu ve şantiyesi çarşı merkezinde bir adet Ziraat Bankası şubesi, bir adet PTT şubesi, Büyükşehir Belediye Başkanlığına ait Sular idaresi müdürlüğü ve bölgesel doğalgaz idaresi, üç adet akaryakıt istasyonu, iki adet eczane ve İlçe güney girişinde yaşlılar köşkü, merkezinde halk kütüphanesi, ilçenin kuzey kısmında ise Kalburcu mesire alanı bulunmaktadır. İlçe tarımında kirazın rolü yıllardir önemini kaybetmemiş ve her geçen yıl kiraz üreticisi artmıştır, her yıl temmuz ayında yukarıda bahsi geçen mesire alanında belediye tarafından Kiraz Festivali düzenlenmektedir. İlçenin Beypazarı bağlantı yolu üstünde taze balık restoranları bulunmaktadır.
Bunların yanı sıra belediyeye ait ilçe merkezinde 25 odalı otel, ilçe güney girişinde cafeler, aile çay bahçeleri ve restoranlar ilçe kuzey girişinde halk arasında Yelken diye tabir edilen tepede ilçenin panaromik olarak izlenebilecegi restoran ve aile çay bahçesi, ilçe merkezinde spor salonu bulunmaktadır.
Yunus Emre'ye ait türbe ve mezar da ilçeye bağlı Yunusemre mahallesinde bulunur. Bu mahallede ayrıca TCDD tren istasyonu mevcuttur. Anadolu Selçuklularından kalan Çalçı Cami, Türk-İslam mimarisinin güzel örneklerinden biri olup, Çalçı köyünde bulunmaktadır. Ayrıca yine Selçuklular zamanından kalan Çalçı Çeşmesi bulunmaktadır. İlçede Ilıcalar (Yarıkçı) mahallesinde de şifalı sularıyla ünlü kaplıcalar vardır. İlçenin kuzeyinde Gürleyik Doğal Şelalesi bulunmakta ve son dönemlerde çevre bölge ve illerden piknik, kamp ve yüzme amaçlı birçok doğal güzellik tutkunun uğrak noktası durumuna gelmiştir. Bunların yanı sıra Ömer Mahallesi sınırları içerisinde bulunan balık avı ve bol oksijene sahip bir piknik yapmak isteyen vatandaşların kullandığı çevresi ormanlık Ömerköy Göleti ve aynı bölgede bulunan tam öğün yemek hizmeti olan, göle sıfır turizm ve av oteli de sessiz, orman ve göl manzaralı bir tatil için ziyaretçilerine hizmet vermektedir.
Koyunağılı mahallesinde linyit kömürü, Kavak mahallesinde krom, Bahtiyar mahallesinde manyezit, Kartal mevkii ve Sorkun mahallesinde Boksit, İlçenin güney sırtında ve Yayla mahallesinde manyezit madenleri çıkarılır. Mihalıççık yakınlarında kaolin madeni de çıkar
Eğitim
İlçede Mihalıççık İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı olarak Atatürk Anaokulu, Hürriyet İlkokulu, Yunusemre İlkokulu, Şehit Ramazan Manastır Ortaokulu, Gün Sazak Yatılı Bölge Ortaokulu, Yunusemre İmam Hatip Ortaokulu, Şehit Münir Yıldızak Çok Programlı Anadolu Lisesi, Mihalıççık Halk Eğitimi Merkezi ve Özel Mihalıççık Ortaokul Erkek Öğrenci Yurdu bulunmaktadır. 2020 yılından itibaren Mihalıççık İlçe Milli Eğitim Müdürü olarak Abdullah Demirtaş görev yapmaktadır. Örgün eğitim gören öğrenci sayısı 587'dir.
Duru Zamanlar (albüm)
Duru Zamanlar, müzisyen, gitarist ve besteci Tanju Duru'nun çıkardığı albümdür.
1 Ekim 2008 tarihinde bir dağcılık kazasında yaşamını yitiren Tanju Duru, soyadını taşıyan Duru Zamanlar albümünü, 2007 yılında, birlikte çalıştığı Ezginin Günlüğü topluluğu döneminden sonra bestelediği şarkılar ve çeşitli film ve belgesellere yaptığı müziklerden oluşturmuştur. Albümdeki şarkılardan "Ağrı Zamanı" yine bir dağcılık kazasında ölen bir arkadaşına adanmış, Raylar Boyunca şarkısına klip çekilmiştir.
Mikael Åkerfeldt
Lars Mikael Åkerfeldt, (d. 17 Nisan 1974, Stockholm), İsveçli müzisyen. Opeth'in gitaristi, vokalisti ve ana söz yazarıdır. Ayrıca death metal grubu Bloodbath'in eski vokalistidir.
Akerfeldt, progresif şarkı yazış stiliyle ve hem temiz bariton vokal hem de growl vokali aynı anda kullanmasıyla bilinir. Akerfeldt; Guitar World dergisindeki "Tüm Zamanların En İyi 100 Heavy Metal Gitaristi" listesinde 42. sıraya, MetalSucks adlı websitesindeki "En İyi 25 Modern Metal Gitaristi" listesinde ise 11. sıraya yerleşmiştir.
Kariyer
Stockholm'de doğan Mikael Åkerfeldt, Eruption adlı death metal grubunun vokalistiydi. 1990 yılında Eruption dağıldığında Opeth'e görünüşte bir basçı olarak katıldı. Vokalist David Isberg, Åkerfeldt'in gruba katılması için ısrar ettiğinde, diğer tüm üyeler gruptan ayrıldı. Isberg gitar görevlerini üstlendi ve iki yıl sonra Opeth'ten ayrıldığında Åkerfeldt onun yerini vokalist olarak aldı.
Katatonia'nın Brave Murder Day ve Sounds of Decay albümlerinde vokalistlik yaptı.
Eylül 2009'da bir akustik solo albüm kaydetmeyi düşündüğünü açıkladı ancak 2014'te özel bir solo projeye ihtiyacı olmadığını ve Opeth'e hemen hemen her şeyi katabileceğini söyledi.
STIM dergisine verdiği bir röportajda, kariyerinin en önemli olaylarından birinin Opeth'in Royal Albert Hall'daki performansı olduğunu açıkladı.
Etkilendikleri
Åkerfeldt, 1970'lerin bilinmeyen rock ve heavy metal albümlerinin bir koleksiyoncusudur. Ayrıca, Blackwater Park, Still Life ve My Arms, Your Hearse gibi Opeth albüm başlıklarında ve "Master's Apprentices" ve "Goblin" gibi şarkılarda onlara atıfta bulunarak bu grupların etkisini göstermiştir. Ayrıca cazdan, müzisyen Ritchie Blackmore'dan, Magma ve onun kurucusu Christian Vander'dan ve Hideki Ishima'dan yoğun bir şekilde etkilenmiştir.
Onu hangi albümün "metalci" yaptığı sorulduğunda ise muhtemelen Iron Maiden'ın The Number of the Beast albümü olduğunu söylemiştir. Ayrıca Kiss'in Lick It Up albümünden de bahsetmiştir. Başka bir röportajda ise Black Sabbath'ın Sabbath Bloody Sabbath albümünü tüm zamanların en iyi heavy metal albümü olarak gösterdiğini belirtmiştir. Ayrıca Judas Priest'in Sad Wings of Destiny albümünü favori metal albümü olarak kabul etmiştir.
Kişisel Yaşamı
15 Ağustos 2003'te Mikael Åkerfeldt, uzun zamandır sevgilisi olan Anna ile evlendi. 2004 yılında Anna ilk kızları Melinda'yı dünyaya getirdi. Çiftin 2007 yılında ikinci kızları Mirjam dünyaya geldi. 2016'da The Quietus ile yaptığı röportajda Åkerfeldt, boşandığını açıkladı.
Åkerfeldt, en sevdiği gruplardan biri olan Porcupine Tree'nin solisti ve Opeth'in Blackwater Park, Deliverance ve Damnation albümlerinin de yapımcısı olan Steven Wilson ile, Dream Theater'ın eski bateristi Mike Portnoy ile ve Katatonia'dan Jonas Renkse ile arkadaştır.
Åkerfeldt herhangi bir dine bağlı değildir ve kendini ateist olarak görmektedir.
Ekipman
Åkerfeldt, Deliverance/Damnation döneminden bu yana neredeyse yalnızca PRS gitarları kullanmıştır ve kendi imza modeline sahiptir. Ayrıca ara sıra Gibson ve Jackson da dahil olmak üzere çeşitli diğer markaların gitarlarını da kullanmaktadır.
Elektro Gitarlar
Opeth web sitesine göre Åkerfeldt aşağıdaki elektro gitarları kullanmaktadır.
Akustik Gitarlar
Opeth web sitesine göre Åkerfeldt aşağıdaki akustik gitarları kullanmaktadır.
Amfiler
Opeth web sitesine göre Åkerfeldt aşağıdaki amfileri kullanmaktadır.
Cthulhu'nun Çağrısı
Cthulhu'nun Çağrısı, H. P. Lovecraft'ın Cthulhu Mitosu dahilinde yazdığı ünlü öyküsü. 1926 yazında yazılmış ve Şubat 1928'de yayınlanmıştır. Birçok Lovecraft öyküsünde bahsi geçen doğaüstü kurgu varlık Cthulhu'nun insanlara göründüğü tek eserdir.
Öyküde geçen tapma ayinlerinde haykırılan ünlü cümle; <blockquote style="border: 1px solid blue; padding: 0.5em 0.8em;"> 'Ph'nglui mglw'nafh Cthulhu R'lyeh wgah'nagl fhtagn'
'R'lyeh' deki evinde ölü Cthulhu düş görerek bekliyor'.
Metallica'nın Ride The Lightning albümünde bulunan 'The Call Of Ktulu' enstrümantal parçası ismini Lovecraft'in en büyük hayranlarından biri olan grubun o zamanki merhum basisti Cliff Burton tarafından almıştır. Parçanın orijinal adı "When Hell Freezes Over" idi ancak Cliff tarafından ismin telif hakkı yüzünden 'The Call Of Ktulu' olarak tekrar isimlendirildi.
Halver
Halver, Almanya'da Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde yer alan bir şehirdir. Nüfusu 31 Aralık 2010 sayımlarına göre 16.582 kişidir.
Nüfus sayısı [ kaynağı düzenle ]
Belediye Halver
Kasaba Halver
Arda, Alucra
Arda, Giresun ilinin Alucra ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, uzun zamandır aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Giresun il merkezine 174 km, Alucra ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır. Köy, Alucra'nın güneydoğusunda olup, numaralı Alucra-Çamoluk il yolunun üzerindedir. Arda köyünün belirgin bir şekilde öne çıkaran birkaç önemli mevki vardır. Bunlar; Arda Kalesi, Arda Yaylası ve Arda Boğazı’dır.
İbrahim Ethem Aybar
İbrahim Ethem Aybar (d. 1911, Mardin) - (ö. 3 Ocak 1984), Türk siyasetçi.
Johan Elmander
Johan Erik Calvin Elmander (d. 27 Mayıs 1981, Alingsås), İsveçli eski millî futbolcu, en son Örgryte takımında forma giymiştir.
İbrahim Ethem Aybar
Lise mezunudur. Mardin Varidat Kâtipliği, Dâhiliye Vekâleti Kefalet Sandığı Tetkik Memurluğu, Çermik Kaymakamlığı Mali Varidat Memur Muavinliği, Mardin Tahsilat Müfredat Kâtipliği, İktisat Vekâleti Türk Ofis Memurluğu, Edirne Ticaret ve Sanayi Odası Başkâtipliği, Tarsus Ticaret Odası Başkâtipliği, Mardin Ticaret Odası Umûmî Kâtipliği, Diyarbakır Borsa Umûmî Kâtipliği, Mardin Belediye Başkanlığı, TBMM X. Dönem Mardin Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve altı çocuk babasıdır.
Johan Elmander
Feyenoord
2000-2004 yılları arasında oyuncusu olduğu Feyenoord'da çok fazla forma şansı bulamayan oyuncu, buna karşılık ilk iki sezonunda 2002 UEFA Kupası Finali'nin de dahil olduğu pek çok maçta sonradan oyuna dahil oldu. Henüz 21 yaşındayken takımıyla birlikte kazandığı bu Avrupa Kupası'nın ve Yunanistan'a karşı oynadığı ilk millî maçın ardından 2002-03 sezonunda ülkesinin öne çıkan takımlarından Djurgården'e kiralık olarak transfer oldu. Djurgården'de 1 sezon boyunca tam 39 maça çıkan Elmander sadece 3 gol atabildi ve yine kiralık olarak Hollanda'nın NAC Breda takımına transfer oldu. NAC Breda takımında 31 maça çıkıp 7 gol atan Elmander, İsveç liginde ve ardından kısa bir süre oynadığı Hollanda ligi'nde yeteneklerini gözler önüne serdi ve İskandinav ülkesi Danimarka'nın Brøndby takımına transfer oldu.
Brøndby IF
Danimarka ekibinin teknik patronu Michael Laudrup ile birlikte futbolunu olgunlaştırma fırsatı bulan Elmander, Laudrup'un 4-2-3-1 taktiğinde santrforun arkasındaki gezici forvet pozisyonunda oynarken, takımının hücum aksiyonlarında başrolü oynasa da bitirici vuruşu yapan isim çoğunlukla o değildi. Takımın en skorer iki ismi Thomas Kahlenberg (13) ve Morten Skoubo'ya (11) yaptığı birçok asistle dikkatleri üstüne çeken İsveçli attığı 9 golle ve yaptığı asistlerle sezon sonunda takımında yılın oyuncusu seçilerek de performansının karşılığını aldı ve takımının lig şampiyonu olmasındaki en büyük etkendi. Elmander, 2005-06 sezonunda ise performansını daha da yükseltti. Ve o sezon çoğunlukla hücuma yönelik orta saha oynadı. İhtiyaç durumunda ise ileri uçta da görevlendirilen genç oyuncu, ligdeki 33 maçın 31'inde toplam 2690 dakika %90 forma giyerken 18 gol kaydetti ve sezon sonunda İsveç millî takımının 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosuna dahil edildi. Kupa'da iki maçta sonradan oyuna dahil edilen Elmander, organizasyonun ardından 4,5 milyon euro karşılığında Fransa'nın Toulouse takımı tarafından transfer edildi.
Toulouse
Fransız ekibinde santrafor pozisyonunda görev alan İsveçli oyuncu, 32 maçta (2 bin 591 dakika) 11 gol attı ve ilk sezonunda Toulouse'un ligi üçüncü bitirerek UEFA Şampiyonlar Ligi vizesi almasında başrolü oynadı. Elmander, Ligue 1'deki ikinci sezonunda da aynı istatistiği tekrarlayarak 32 maçta 11 gol attı. 2007-08 sezonu sonunda da ismi Galatasaray ile de anılan Johan Elmander, 11 milyon pound transfer ücreti ile İngiliz liginin Bolton Wanderers takımına transfer oldu.
Bolton
Elmander 11 milyon pound bonservis ücreti ile Bolton kulüp tarihinin en pahalı transferi oldu. O dönem Bolton teknik direktörlüğü yapan Gary Megson, Elmander'e '9' numaralı formayı verdi. 16 Ağustos 2008'de Premier Lig'deki ilk golünü Stoke City karşısında kafa ile attı. İlk sezonunda ligde 30 maça çıkan ve attığı 5 gol ile beklenenleri karşılayamayan Elmander, ikinci sezonunda da yalnızca 3 gol kaydedebildi. O sezon yavaş yavaş takımdaki yerini de kaybeden İsveçli oyuncu, forma giydiği 25 maçın yalnızca 15'inde ilk 11'de yer aldı. Bolton'da 2010-11 sezonu ise İsveçli oyuncunun Bolton'da gösterdiği en yüksek performanstı. Bu sezon takımının oynadığı 37 maçın yalnızca sonuncusunda oynamayan ve diğer karşılaşmaların tamamında ilk 11'de sahaya çıkan Elmander, attığı 10 gol ve yaptığı 5 asist ile takımının attığı gollerin yaklaşık üçte birinde doğrudan pay sahibi oldu. Elmander, Wolverhampton'a attığı muhteşem gol ile Ada'nın en saygın gazetelerinden The Guardian'ın internet sitesinde düzenlediği, "Premier Lig'in gelmiş geçmiş en güzel golü" anketinde birincilik ödülünü aldı. Bolton teknik direktörü Owen Coyle, Mayıs 2011'de yaptığı röportajda Elmander'in takımdan ayrılacağını söyledi ve Elmander kısa süre sonra Galatasaray ile anlaştı.
2011-12
Johan Elmander doğum günü olan 27 Mayıs'ta Türkiye'ye geldi ve Fatih Terim ile tanıştı. Elmander yaptığı açıklamada ; "Hem buraya geldiğim için hem de taraftarların ilgisinden dolayı çok mutluyum. Bugün benim için iki anlamı olan bir gün." ifadelerini kullandı ve 30 Mayıs'ta Galatasaray ile 2 sezonluk sözleşme imzaladı. Johan Elmander ilk golünü Liverpool karşısında hazırlık maçında vole ile attı ve iyi bir sezon geçireceğinin sinyallerini verdi. Johan Elmander, ilk resmi maçına ise 2011-2012 sezonunda Süper Lig'in 2.haftasında 61.dakikada oyuna giriği Samsunspor karşılaşmasında çıktı ve aynı karşılaşmada mükemmel bir gol attı. Bu gol Elmander'in ilk resmi golüydü. Elmander 4-1-4-1 sisteminde ileri uçta tek başına ilk 11 başlamaya başladı fakat takım skor elde etmekte zorlanınca, Teknik direktör Fatih Terim Fenerbahçe ile oynanan derbi maçına 4-4-2 sistemi ile çıktı ve ileri uçta Johan Elmander ve Milan Baros olumlu performans gösterdiler ve Elmander'in de bir golü olmak üzere maçı 3-1 kazandılar. Diğer maçlardada 4-4-2 sistemiyle oynamaya devam eden Galatasaray, rakiplerini çok zorladı ve Milan Baros ve Elmander ikilisi ne kadar iyi bir ikili olduğunu gösterdi. Elmander, Galatasaray'da Milan Baros'un sakatlanması üstüne Necati Ateş ile ilk 11'de başladı ve bu ikili beraber oynadıkları ilk maç olan Gaziantepspor deplasmanında Birer gol attı. Ayrıca Elmander, Süper lig'in 28.haftasında Beşiktaş derbisinde 2 gol atarak Fenerbahçe'de dahil olmak üzere tüm derbi maçlarda gol atma başarısını elde etmiş oldu. Ayrıca bu sezonda Trabzonspor'a da gol atan Elmander 2011-2012 sezonunda son golünü Fenerbahçe'ye karşı deplasmanda atmıştır. Son hafta Şükrü Saraçoğlu'nda Şampiyon olan Galatasaray'ın ilk 11'inde başlayan Elmander, maçın henüz 20.dakikasında maçı terk etmek zorunda kalmıştır. Elmander 2011-2012 sezonunu 12 gol ile kapamış ve Şampiyonluk yaşamıştır.
2012-13
2012-13 sezonunda ise Kasımpaşa maçında Umut Bulut ile ilk 11'de maça başlayan Elmander, 2012-13 sezonunun ilk golünü Beşiktaş derbisinde kaydetmiştir. 2.golünü ise Süper lig'in 4.haftasında Antalyaspor'a karşı kaydetmiştir. Galatasaray bu maçı 4-0 kazanmış fakat maçın 2. yarısında Elmander sakatlanarak yerini Burak Yılmaz'a bırakmıştır. Galatasaray-Cluj maçında sakatlanan Elmander, 6 hafta sahalardan uzak kalacağı açıklansa da, henüz 2 hafta geçmeden antrenmanlara başlamış ve Karabükspor maçında da forma giymiştir. Sezonun 3.golünü Gençlerbirliği deplasmanında kaydeden Elmander, Türkiye Kupası 5.Tur maçında Balıkesirspor maçında takımının ilk golünü atmıştır. 2012-13 sezonunun ikinci yarısının ilk maçında da Kasımpaşa SK ağlarını sarsan Elmander, Didier Drogba'nın takıma katılmasıyla çok fazla forma şansı bulamamıştır. Ayrıca Elmander 2012-13 sezonunda Galatasaray formasıyla tekrar Şampiyonluk sevinci yaşamıştır.
Norwich City
21 Ağustos 2013 tarihinde Johan Elmander, 2013-2014 sezonunun sonuna kadar İngiliz kulübü Norwich City'ye kiralanmıştır. Kulübülye ilk resmi maçına 24 Ağustos 2013'te Premier League'de Hull City karşısında çıkmıştır ve ilk golünü ise ikinci resmi maçı olan FC Bury maçında atmıştır. Kupa'da oynanan bu maçta iki gol atan Johan, takımının 6-3 galibiyetindeki en önemli pay sahibi olmuştur. Premier League'de ilk 6 hafta tüm maçlarda oynayan Johan, golü bir türlü bulamamıştır. 7 ve 8. haftalarda ise takımının kadrosuna alınmayan Elmander, 9. hafta sahalara dönmüştür. 9 Kasım 2013'te ise West Ham United karşısında forma giyen Elmander, bu maçta Premier League'deki ilk asistini yapmıştır. Daha sonra Swansea City ve Fulham FC maçlarında da asist yapan İsveçli, bu maçlardan sonra ise daha az şans ublmaya başlamış ve takımın gol sıkıntısını çözememesi nedeniyle tarafraların tepkisini toplamıştır. 14 Ocak 2014'te ise FA Cup maçında Fulham FC karşısında ilk 11 başlayan oyuncu, taraftarların tepkilerine mağruz kalmış ve 63. dakikada oyundan alınmıştır. Bu maçın ardından ise İngiliz ve İsveç basınında oyuncunun kulübünden ayrılıp ülkesinin IFK Göteborg takımına transfer olacağı gündeme oturmuştur. 18 Ocak 2014'te ise Hull City ile Premier League'de oynanan ilk hafta müsabakasında forma giyememiştir. O sezon Premier Lig'de 29 maça çıkıp 1 gol atan Elmander, sezon sonunda ise takımdan ayrılmıştır.
Brøndby'e dönüş
Adı Kasımpaşa SK ve Bursaspor gibi Süper Lig ekipleriyle anılan Elmander, 2014-15 transfer döneminde eski kulübü Brøndby'e transfer oldu.
Ateşli silah
Ateşli silahlar, barut gazının itici gücüyle mermi atan bütün silahların genel adıdır. Ateşli silah denince, genellikle bir kişi tarafından taşınabilen küçük çaplı silahlar akla gelse de ateşli silahlar kategorisi; büyük toplardan tüfeklere, av tüfeğine ve tabancaya kadar her türde ve boyuttaki silahları kapsar.
Johan Elmander
Örgryte
Elmander, son sezonunu Örgryte'de profesyonel bir futbolcu olarak geçirdi ve tüm mübakalarda 25 maçta 5 gol attı.
Ateşli silah
Ateşli silahların tarihi
Ateşli silahların en eski kanıtı Kuzeybatı Çin'de, 10. yüzyıldan kalan ipek bir sancak üzerine yapılmış bir alev makinesinin resmidir. 1132'de, De'an kuşatmasında Çin askerlerinin Jürchenler'e karşı, mızrak başının yanına alev makinelerinin takıldığı kısa mızraklar kullandıklarına ilişkin yazılı kanıtlar da vardır ama kuşkusuz ateş mızrağı çok daha eskidir.
Trakya Cam
Trakya Cam Sanayii A.Ş. Türkiye Şişe ve Cam Fabrikaları A.Ş. tarafından 1978 yılında kurulan ve Şişecam Topluluğu içinde, düzcam alanındaki faaliyetleri yürüten Trakya Cam Sanayii A.Ş., Türkiye düzcam pazarının lider ve bölgemiz düzcam pazarının öncü kuruluşudur. Trakya Cam, en son teknolojilerle üretim gerçekleştirmekte olup,
Ateşli silah
Ateşli silahların tarihi
İlk gerçek ateşli silahlar 1100'lerin ilk yarısına tarihlenebilir. Sichuan'daki bir Budist mağara tapınağındaki heykeller bunu kanıtlamaktadır. Bir heykel, ondan çıkan bir gülle ile alevler içinde vazo biçimindeki bombayı tutan bir şeytanı göstermektedir.
Trakya Cam
alanlarında faaliyet göstererek inşaat, otomotiv, enerji, beyaz eşya, mobilya ve tarım sektörlerine girdi sağlamaktadır.
Ateşli silah
Ateşli silahların tarihi
Bugüne kalan en eski ateşli silah Mançurya'da bulunan bir tunç toptur. 1288'e ait olduğu söylenebilir.
Johan Elmander
Özel hayatı
2007 yılında, lise yıllarından bu yana beraber olduğu Amanda Calvin ile hayatını birleştiren Johan Elmander'in 2008'de doğan ilk çocukları Alice'in ardından 2010 yılının Kasım ayında da Lily adında bir kız çocuğu daha dünyaya geldi.
Ateşli silah
Ateşli silahların kullanılmaya başlaması
İlk kez, MS 1250 yıllarında, Çin'de kullanılmıştır. İlk atılan cisimler gülle mermi türleri değil de, oklardı. 14. yüzyıldan sonra, Avrupa'da çeşitli topların kullanıldığını gösteren belgeler bulunmuştur. 1340'ta bazı belgelerde elde tutulup ya da omuza dayanıp ateşlenen silahlardan söz edilmektedir. 'El silahları' terimi, bundan ancak kırk yıl kadar sonra ortaya çıkmıştır. Bunlar, günümüzün el silahlarına pek benzememekle birlikte, süvariler tarafından (bir elleriyle dizginleri tuttuklarından) tek elle kullanılabilecek kadar hafiftir.
Johan Elmander
Millî takım kariyeri
2002 yılında ilk defa millî takıma davet edilen Elmander, ilk maçına Yunanistan millî takımı karşısında çıkmıştır. 2005-2006 sezonunun sonunda İsveç millî takımının 2006 FIFA Dünya Kupası kadrosuna dahil edildi ve kupa'da iki maçta sonradan oyuna dahil edildi. İlk golünü ise 16 Şubat 2003'te Qatar millî takımı karşısında kaydetti. Son zamanlarda millî takımda Zlatan Ibrahimović ile birlikte oynayan Elmander, Ibrahimovic'in kendisinin gelişiminde önemli pay sahibi olduğunu söylemiştir.Elmander, Euro 2012'de de forma şansı bulmuştur
Ateşli silah
Ateşleme sistemi
1400'lerde ortaya çıkmış ve gelişerek bildiğimiz biçimlerini almıştır. Ateşli silahlar, 17. yüzyıla kadar, savaşlarda etkin bir rol oynamadı. Toplar, söz konusu dönemdeki güçlü kale duvarlarına karşı etkisiz kalmaktaydı. Gemilerde topların metal fişekli toplu tabanca 19. yüzyılda, başarılı bir gelişme sonucu ortaya çıkmalarına kadar, bu tür silahlar süvariler tarafından pek kullanılmadı. 17. yüzyılda piyade kullandı ve süngü de ortaya çıktı. Böylece piyadenin eline, çarklı ateşleme mekanizmasının yapılmasıyla tabanca pratik bir el silahı olarak büyük önem kazandı ve sportif amaçlı atışlarda 17. yüzyıl sonuna kadar kullanıldı. 17. yüzyılın ortalarında ise çakmaklı tüfekler, çarklı tüfeklerin yerini aldı.
Johan Elmander
A millî takım golleri
*  Euro 2008'de Danimarka ile oynanan Maç, taraftar saldırısından dolayı iptal edildi.
Ateşli silah
Ateşleme sistemi
Ateşli silahların ortaya çıkışından bu yana hemen her dönemde çok mermi atan toplardan, cep tabancalarına kadar çeşitli silahlar yapıldı. Ancak bunların kullanımları, ateşleme mekanizmasının biçimi ve etkili bir gaz kaçağı önleme sistemi bulunup bulunmaması ile kısıtlı oluyordu. Daha 16. yüzyılda birden fazla namlulu, döner namlulu ya da tek namlusu içine birden fazla mermi konup tek ya da birkaç mekanizma ile ateşlenen çeşitli tipte silahlar denendi. Ama bunlardan sadece çok namlulu silahlar ve özellikle tabanca başarılı oldu. Günümüzde çok mermi atan çeşitli silahlarda ateşli silah yapımının başladığı ilk günlerden itibaren kuyruktan dolma modeller yapılmıştı. Ne var ki çok mermi atan silahlarda olduğu gibi kuyruktan dolma silahlar da ateşleme mekanizmalarının geliştirilip güçlü ve güvenli silahların yapılmasına kadar başarılı olamadı. Bu ancak, 1860'larda ABD ve İngiltere'de merkez-ateşli metal fişeklerin yapılması ile gerçekleşti. O tarihten sonra her türlü kuyruktan dolmalı silahta büyük bir gelişme görüldü ve daha sonraki kırk yıllık bir süre içinde, çeşitli mükerrer atışlı silahlar yapıldı. Mükerrer atışlı (arka arkaya atış yapabilen) tüfekler 1880'lerle 1890'larda hemen hemen tüm ülkelerin silahlı kuvvetleri tarafından benimsendi. Namluda hiçbir kalıntı bırakmayıp mermiye kara baruttan daha yüksek bir hız verebilen yeni tip bir barutun geliştirilmesiyle, mükerrer atışlı ve yarı otomatik silahlar gerçekleştirildi. 1890'larda makinalı yapıldı. I. Dünya Savaşı sırasında ise tetiğe her basılışta hem ateş eden hem de otomatik doluş yapan yarı otomatik silahlarla başarılı deneyler yapıldı. 1920'lerde, hafif makinalı tüfeklerle birlikte tam otomatik tüfekler de gerçekleştirildi, ama otomatik tüfekler ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra silahlı kuvvetler tarafından kabul edildi. Elektrikle çalışan uçak topları da dâhil olmak üzere, bu kadar çeşitli yarı ya da tam otomatik silahın başarısı, hiç kuşkusuz, metal kartuşlu mermilerin yapımıyla gerçekleştirildi. Buna karşılık sportif amaçlarla kullanılan silahlarda, 1890'lardan bu yana büyük bir değişiklik görülmemiştir.
Ateşli silahların yapısı
Küçük çaplı ateşli silahlar ile ağır ateşli silahların mermileri farklıdır. Tüfek, tabanca gibi küçük silahların mermisi çarpma etkisiyle hedefi deler. Büyük çaplı, ağır ateşli silahlar olan topların mermileri ise hedefi bulduğunda patlar. Top mermisinin ucunda tapa denilen bir bölüm vardır. Tapa, merminin içindeki patlayıcı maddenin istendiği zamanda patlamasını sağlar. Tapanın türüne göre, bazı top mermiler hedefe çarptığında, bazıları hedefe çarpmadan hemen önce, bazıları da hedefin içine saplandığı anda patlar.
Çelikten yapılmış bir boru olan namlu, ateşli silahların en önemli parçasıdır. Namlunun uç bölümüne namlu ağzı, geri kalan bölümüne ise namlu kuyruğu denir. Namlu kuyruğunun başlangıcında, içine merminin yerleştiği, hazne adı verilen bir bölüm bulunur. Namlu kuyruğu, merminin hazneye sürülebilmesi için açılıp kapatılabilecek biçimde yapılmıştır. Ateşli silahların çoğunda haznenin ön bölümünden namlu ağzına doğru uzanan namlu boşluğunda, yiv ve set denen sarmal girinti ve çıkıntılar vardır.
Ateşli silahların mermisi üç ana bölümden oluşur. Merminin uç bölümüne mermi çekirdeği denir. Silah ateşlenince mermi çekirdeği hedefe doğru fırlar. İkinci bölüm, sevk barutudur. Sevk barutu yandığı zaman meydana getirdiği basınçla mermiyi iterek namludan fırlatır. Üçüncü bölüme mermi kovanı denir. Tek yanı kapalı bir metal silindir olan mermi kovanının içinde sevk barutu bulunur.
Mermi kovanının arka ucunda kapsül denen bir ateşleyici bulunur ve tetik çekilince barutun ateşlenmesini sağlar. Ateşleme iğnesinin çarpmasıyla ya da elektrik akımıyla ateşlenen kapsül kovandaki barutu tutuşturur. Barutun yanmasıyla ortaya çıkan sıcak gazın basıncı mermi çekirdeğini ileriye doğru iter ve çekirdek namlu ağzından büyük bir hızla hedefe doğru fırlar. Küçük çaplı ateşli silahlarda, mermi çekirdeği, mermi kovanı ve sevk barutundan oluşan mermiye fişek denir. Bu parçalar birbirine sıkıca bağlı olduğu için fişek tek parça gibi görünür. Mermi çekirdekleri kurşundan yapıldığı için, hafif silahların mermileri kurşun olarak da adlandırılır. Fişeklerde mermi çekirdeği ile mermi kovanı bir bütündür ve yalnızca sevk barutu ateşlendiğinde birbirinden ayrılır. Oysa top mermilerinde mermi çekirdeği ile kovan birbirinden ayrılabilir ve içindeki barut miktarı hedefin uzaklığına göre ayarlanabilir.
Eski topların namlu kuyruğu kapalı olurdu. Bundan dolayı barut namlu ağzından doldurulup sıkıştırılırdı. Sonra gülle denen taş ya da demirden yapılmış mermi, gene namlu ağzından namluya yerleştirilirdi. Top, namlu kuyruğundaki küçük bir ateşleme deliğinden ateşlenirdi. Çağdaş toplarda ise, namlu kuyruğunda açılıp kapatılabilen ve kama adı verilen kapaklar bulunur. Bu toplar bu bölümden doldurulur. Günümüzde topların mermilerinin içindeki patlayıcı patladığında, metal mermi gövdesi parçalanır. Bu gövdenin şarapnel denen parçaları çevreye saçılarak hedefe zarar verir. Yarı insandır.
Topların tarihi
Topun, İspanya'yı istila eden Berberiler aracılığıyla Avrupa’ya girdiği sanılır. Topun Avrupa’da ilk kez 1324'te kullanıldığı bilinmektedir. Barutun ana maddesi olan güherçile 13. yüzyıldan önce Avrupa'da bilinmediğine göre, bu tarihten önce topun Avrupa'da kullanılmış olması olanaksızdır. Osmanlılar topu ilk kez I. Kosova Savaşı’nda, 1389’da kullanmışlardır. Fatih Sultan Mehmed İstanbul'un fethinde birinci derecede, toptan yararlanmıştır.
Tunçtan ya da dökme demirden yapılan ilk toplar küçüktü. Çünkü döküm tekniğinin ilkel olmasından dolayı büyük boyutlu toplar yapılamıyordu. Bundan dolayı büyük boyutlu toplar kaynakla birbirine tutturulan ve demir çemberlerle bağlanan demir çubuklardan yapılmaya başlandı. Ne var ki bu toplar çok güçlü silahlar değildi ve ancak hafif taş gülleler atabiliyordu.
Top yapım tekniklerinin gelişmesiyle daha güçlü toplar yapıldı ve taş güllelerin yerini demir ya da kurşundan yapılan ağır gülleler aldı. Deniz ve kara toplarının namlularının içi düzdü, yani namlu boşluğunda yiv denen girinti ve çıkıntılar yoktu. Bu silahlar 800 metreden uzak hedeflerde çok etkili değildi. Bundan dolayı yakın mesafedeki piyade birliklerine ateş açıldığında bile çok sayıda top bir arada kullanılıyordu. Bu dönemde toplar attıkları güllenin ağırlığına göre sınıflandırılırdı.
19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde düz namlulu topların yerini yivli toplar aldı. Bu sayede toplar, atışları daha isabetli silahlar hâline geldi. O zamana kadar kullanılan yuvarlak güllelerin yerini de sivri uçlu uzun mermiler aldı.
Eski toplarda ateşlenen mermi namludan fırlarken, basıncın etkisiyle top da geriye doğru kayıyordu. Geri tepme denen bu olay topun isabetli atışını azaltıyor ve aynı hedefe yeniden ateş etmek gerekiyordu. 1890'larda silahların geri tepmesiyle ilgili önemli bir gelişme oldu. Namlu, bir kızak üzerinde hareket edebilen bir kundak üzerine yerleştirildi ve böylece geri tepme sonucunda topun konumunun bozulması önlendi. Top ateşlenince namluyu taşıyan kundak, kızak üzerinde geriye kayıyor, bu hareketle birlikte gerilen çelik yaylar namluyu hemen eski konumuna getiriyordu. Bu sistem sayesinde her ateşlenişinde topun namlusu önce geriye, sonra ileriye kayıyor, ama topun konumu bozulmuyordu.
Çağdaş toplar
Bir savaşta farklı türlerde toplar kullanılır. Havadaki hedeflere seri ateş etmesi istenen uçaksavar toplarının isabet gücünün artması için gelişmiş nişan alma sistemleriyle donatılması gerekir. Geniş bir alanda kullanılan hafif sahra toplarının kolayca taşınabilecek biçimde yapılması önem kazanır.
Çağdaş toplar kalibre (namlunun iç çapı) ya da mermi ağırlığına göne sınıflandırılır. II. Dünya Savaşı'nda savaş gemilerinde kullanılan 350 ve 400 milimetrelik toplar, bugüne kadar savaşlarda kullanılan en büyük toplardandır. Günümüzün güdümlü füzeler çağında, savaş gemileri daha küçük çaplı toplarla donatılmaktadır. Kara kuvvetlerinde kara hedeflerine karşı kullanılan toplar, 11 ila 43 kilogram arasında mermi atan toplar olarak çeşitlilik gösterir. Çağdaş topların bazıları geri tepmesizdir. Bu toplarda geri tepmeyi önlemek için, haznedeki sıcak gazın bir bölümünün geriye doğru kaçarak namluyu ileri itmesi sağlanır.
Bir tepenin arkasındaki hedefi vurabilen obüs, mermiyi yerle büyük bir açı yaparak fırlatacak biçimde tasarlanmıştır. Aynı yöntemle mermi atan çağdaş sahra toplarına da obüs denir. Güçlü çekicilere bağlanarak çekilen ya da paletli araçlara yerleştirilen toplara kundağı motorlu top denir. Tank topları dönen zırhlı taretlere oturtulur.
Düşük hazne basınçlı, ince ve hafif bir namlusu bulunan havan topunun menzili çok kısadır. Havan topu, namlusu yerle büyük bir açı yapacak biçimde çelik bir tabana oturtulur. Namlusu iki çelik ayakla desteklenir. Ateşleme sırasında mermi namlunun ağzından içeri bırakılır. Namlunun arka ucuna değdiği anda ateşlenen mermi, fırlayarak hedefe yönelir. Geri tepmesiz bir top olan havan topunun namlusunun içi düzdür. Havan topunun roket biçimindeki mermisi, arka ucundaki kanatçıkları sayesinde hedefe doğru kararlı biçimde yol alır.
Makineli tüfeğin en önemli özelliği, tetiği çekili olduğu sürece ateş etmesidir. Makineli tüfek bir yandan ateş ederken bir yandan da kendini doldurur. Bir merminin ateşlenmesi, öteki merminin namluya sürülmesi için gereken enerjiyi sağlar. Bu tür silahlar otomatik silah olarak da adlandırılır. Makineli tüfekler de genellikle namlusu iki çelik ayakla desteklenerek ateş edilir.
I. Dünya Savaşı'nda kullanılmış ünlü toplar vardır. Almanların 1914'te Liège ve Namur'daki Belçika kalelerini yıkmak için kullandığı 420 milimetrelik "Şişman Bertha" adlı obüs bunlardan biridir. Gene Almanların 1918'de Paris'i bombaladığı 222 milimetrelik "Paris Topu", bir topun ulaşabildiği en uzun menzil olan 120 kilometreye ateş edebiliyordu.
ABD'nin 1953'te geliştirdiği 280 milimetrelik top, atom bombası gücünde mermi atabildiği için “atom topu” olarak adlandırıldı. Güdümlü füzeler çağı olan günümüzde füzelerin menzili çok daha uzun ve isabet gücü daha yüksek olduğu için, bu tür büyük toplar gereksiz hâle geldi.
Topçuluk
Baruttan önce; topçuluk, ağır taşları ve tutuşabilen malzemeyi fırlatan basit mekanik düzenlerden oluşuyordu. Top büyük çubuk ile yuvarlak gülle atan bir silah. Malzemenin atım gücü; kıl veya sinirden yapılan halatlarla elde ediliyordu. Silahlara, genelde mancınık deniliyordu. Modern toplar gibi, mancınık da güllelerini alçak bir yolla düşmana atardı. Mancınık, zamanımızın havanı gibi, mevzilerinin arka kısımlarını dövmek ve düşman savunmasını kırmak için, dik mermi yolu ile 30 kg'lık taşı 540 metreye fırlatırdı. Barutun bulunuşu ve ateşli silahlarda kullanılmaya başlanmasıyla ateşli silahlar gelişme göstermiştir. Top, kullanılan ilk ateşli silahtır. 1232'de Moğolların Piyenking’i kuşatmasında Çinliler tarafından topun kullanıldığı bilinmektedir. Müslümanlar Endülüs’ü fethettiği zaman İspanyol orduları az zamanda imha olunmuş, kalanları da tamamen korkmuş, sersemlemiş bir hâlde dağılmıştı. Komutanları bu kadar derin korkunun ve perişanlık içinde firarın sebebini askerlerine sormuş: ’Bizi takip edenler bildiğimiz adi adamlar değildir. Her nerede isterlerse açık havada gök gürletiyorlar, şimşek çaktırıyorlar. Diledikleri yerlere tehlike salıyor, yıldırımlar düşürüyorlar. Böyle müthiş insanlardan mürekkep bir orduya karşı koymak kimin kârıdır.’ cevabını almıştır.
Osmanlılarda Topun Ortaya Çıkışı ve Gelişimi
Osmanlı devletini kuran Osmanlılar, fetihlerinde topu büyük bir ustalıkla yaptılar ve kullandılar. İlk olarak Sultan Birinci Murad Han (1359-1389) zamanındaki I. Kosova Muharebesi'nde kullanıldı. Sultan Bayezid Han (1389-1402), Niğbolu’yu kuşattığı zaman ordusunda top vardı. Sultan İkinci Murad Han da (1421-1451), Semendire ve Mora'daki Germehisarı kuşatmalarında toptan faydalanmıştı. 1423’te Osmanlıların elinde bulunan Antalya Kalesi'ni kuşatan Karamanlılara karşı top, ilk defa kale müdafaasında kullanılmış ve Karamanoğlu İkinci Mehmed Bey, bir gülle isabetiyle ölmüştür. Fatih Sultan Mehmed Han (1451-1481), devrin en modern toplarının balistik hesaplarını yapmış; istediği vasıfta toplar döktürerek topçuluğa büyük hizmetler getirmiştir. Fatih Sultan Mehmed Han'ın Novoberda Kuşatması'nda, havan topunu kullandığını tarihî kaynaklar kaydederler. İstanbul’un fethinden önce toplar, harp meydanı yakınında veya başka bir yerde dökülüp harp alanına getirilirdi. Fetihten hemen sonra Fatih Sultan Mehmed Han (1451-1481), bir top döküm yeri tesis etti. Galata surlarının dışında bugün de Tophane olarak isimlendirilen mevkide inşa edilen bu imalathane, Sultan İkinci Bayezid Han (1481-1512) zamanında büyük bir yangın geçirdi. Kanuni Sultan Süleyman Han (1520-1566) devrinde, genişletme çabaları sonucunda top döküm binalarının yanı sıra topçular kışlası ve talim yerleri yapıldı. Tophane bu görünümünü Sultan Birinci Mahmud Han (1730-1754) devrine kadar muhafaza etmiş ve 18. yüzyıl ortasında, Topçubaşı Mustafa Ağanın yaptığı plan üzerine yeniden inşa edilen top döküm binası çok beğenilmiştir. Fakat külliyenin gerçek genişletilme çabaları, Sultan Üçüncü Selim Han (1789-1807) devrinde olmuş, yeni top döküm ocakları inşa edilmiştir. Sultan İkinci Mahmud Han'ın (1808-1839) tahtta olduğu dönemde yeniden yanan ve tamir gören Tophane, dünyada hâlen mevcut olan en eski top döküm yerlerinden biri olma özelliğine sahiptir.
Osmanlı ordularında çeşitli zamanlarda isim ve cinslerde toplar dökülmüştür. İstanbul’un fethi sırasında Şayka, Prankı, Havan adı verilen toplar dökülmüştür; 16. yüzyılda yapılan toplardan Bacalaşka, Zarbazen, Havan, Şayka, Prankı toplar dökülmüştür. 17. yüzyıl ortalarına kadar da Zarbazen, Miyane Zarbazen, Şahi Zarbazen, Çakaloz, Prankı, Bedolçka, Morten, Ejderhan, Kolonborna, Miyane, Balyemez ve Havan topları dökülmüştür. Yapılan topların her birinin gülleleri olduğu gibi, değişik türleri de vardı. Ordu topları üçe bölünürdü. Bir bölümü birbirine zincirle bağlı olarak yeniçerilerin önünde, diğer iki bölümse bir hilal şeklinde ilerleyen ordunun iki kanadında bulunurdu. Kale kuşatmalarında kullanılanlarsa lüzumunda getirilmek için geride bekletilirdi. Top arabalarının ulaşmasına imkân olmayan yerlerdeyse develerle döküm malzemesi götürülerek ihtiyaç duyulan yerde top dökülürdü. Ayrıca kuşatmalarda mevcut toplar yetmezse yerine daha büyük çaplı toplar dökülürdü. İstanbul ve Belgrad kuşatmalarında böyle hareket edilerek daha büyük çaplı toplar dökülmüştür. Osmanlılarda top, döküm ocakları adı verilen yerlerde yapılırdı. Bu işlemin yapıldığı binalar yüksek duvarlı, kubbeli ve fazla miktarda bacaya sahip mekânlardı. Ayrıca top dökümü için zemine açılmış büyük çukurlar, erimiş madenin taşınması için kullanılan künkler ve döküm esnasında çıkabilecek yangın tehlikesine karşı su sarnıçlarıyla teşkilatlandırılırdı. Bir topun dökümünde esas olan unsur kalıptır. Özel bileşimli çamurun içine keten ve kenevir lifleri gibi dayanıklı malzemeler katılarak yapılan ana maddeye top biçimi verilirdi. Büyük kalıbın içine yerleştirilen aynı maddeden yapılan ikinci bir kalıp daha bulunurdu. Böylece iki kalıp arasında kalan boşluk, eritilmiş maddenin (demir veya bronz) doldurulduğu esas top gövdesinin meydana gelmesine yarardı. Sıkıca sarılmış olan kalıplar belirli bir müddet sonra açılır ve kalıp içinden çıkan madenî top üzerindeki pürüzler giderildikten sonra kullanılmak üzere hazırlanırdı. Osmanlılarda top dökümü ehemmiyet verilen ve kendine has merasim ile gerçekleştirilen önemli bir olaydır. Başta sadrazam olmak üzere, şeyhülislam ve önemli devlet adamları top dökümünün yapılacağı top karhanesine gelirlerdi. Okunan duaları ve kurban merasimini takiben, top dökümü için kullanılacak eritilmiş alaşım içine altın liralar atılırdı. Böylece tunç alaşımına altın karıştırmakla namlu yapısını kuvvetlendirirlerdi. 18. yüzyıl başlarında top kundakları demir tabanlı tekerlere yerleştirilmeye başlandı. 1706’da sandıklı toplar yapıldı. Osmanlı toplarının karşısında durmanın zorluğunu anlayan Avrupalılar, bundan kurtulmanın çarelerini aramaya başladılar.
Avrupa'da Topçuluk
Avrupa’da topçuluğa başlandı. Prusya kralı Friedrick geliştirdi. 1759’da bir süvari etti. 1850 yılında namlulara yiv ve set açıldı. Topların menzili 3000 m’ye kadar çıktı. Prusya’da topta çelik kullanılmaya ve namluları değiştirilmeye başladı. 19. yüzyılın sonlarına doğru topların çapı santimetre ve milimetre olarak değişti. Toplara geri tepmeyi frenleyen ve yerine getiren tarzda bir geri tepme düzeni yapıldı. Namluların yana dönüş tertibatı ve nişan aletleri takılmaya başlandı. Toplarda ateş hızını, ilk defa 1868'de Türk bilgin Süreyya Emin Bey geliştirmiş ve bundan sonra toplar üstün kabiliyetleriyle savaş alanı hâkimi durumuna geçmiştir. Toplara tatbik edilen bu buluş adi ateşli durumdan seri çabuk devresine geçişi sağlamıştır. Bu top zamanımıza göre yüz seneden fazla bir zaman önce ilk defa ileri bir görüş ve anlayışla yapılmış, geleceğin üstün kabiliyetli topçusunun doğmasına ışık tutmuş, iftihar edilecek bir Türk eseridir.
GAZ Volga
GAZ Volga, GAZ tarafından üretilen üst orta sınıf otomobil modelidir. Adını Avrupa'nın en uzun nehri olan İdil Nehri'nden almaktadır.
Ateşli silah
Tüfekler ve av tüfekleri
Tüfekler ve av tüfekleri omuza dayanarak, tabancalar ise elde tutularak ateşlenir. Bu küçük çaplı ateşli silahların genel ilkeleri de toplarınkine benzer. Uzun menzilli tüfeklerin namlusu yivlidir. Yivli tüfeklerin atışları daha isabetlidir. Av tüfeklerinde ise namlu düzdür. Tüfekler kurşun, av tüfekleri saçma atar. Saçma denen bu küçük metal bilyeler, tüfek ateşlendiğinde hedef üzerine saçılır ve bu da bazı durumlarda isabet oranını artırır.
Tüfeğe benzer ilk ateşli silah 1400'lerde yapılan ve arkebüz olarak adlandırılan küçük bir toptu. 1500'lerde daha gelişmiş tüfekler yapıldı. Bunlar ağızdan dolduruluyor ve fitilli ya da çakmaklı bir ateşleme sistemiyle ateşleniyordu. Bu tüfeklere çakmaklı tüfekler de denir. 1807'de çarpmalı ateşleme sistemi geliştirildi. Bu sistemde, çarpmayla alev alan bir kapsül haznedeki barutu ateşliyordu. 1840'larda çakmaklı ve fitilli tüfeklerin yerini çarpmalı ateşleme sistemiyle donatılmış silahlar aldı.
GAZ Volga
Uzun yıllar Sovyetler Birliği'nde yüksek statü sembolünün somut bir örneği olarak bilinen Volga, taksi, ekip otosu, ambulans (station wagon) olarak, ayrıca devlet görevlileri, Komünist Parti üyeleri ve KGB örgütü tarafından kullanıldı. Bugün ise Volga modelleri, geniş ve ucuz aile otomobili olarak bilinmektedir. Selefi, firmanın 1946 yılında piyasaya çıkardığı Pobeda (Zafer), 1958 yılına kadar üretildi.
Ateşli silah
Tüfekler ve av tüfekleri
Yuvarlak kurşun atan bu tüfeklerin atışı çok isabetli değildi. Namluya yiv açma denemeleri 1500'lere kadar geri gitse de, gerçek yivli tüfekler ancak 1800'lerde yapılabildi. Öte yandan tüfeği ağızdan doldurmak namlunun yivlerini bozuyordu. Bu da atışların isabet oranını düşürüyordu. Bunun önüne geçebilmek için kuyruktan doldurma sistemi geliştirildi. Günümüzde kullanılan tüfeklerin ve av tüfeklerinin çoğu kuyruktan doldurulur.
GAZ Volga
Volga, üretimine başlandığı 1956 yılından bugüne 3 nesil halinde üretildi. İlk kuşak, 1956-1970 yılları arasında üretilen GAZ M-21 Volga; ikinci nesil GAZ M-24 Volga, 1967'den 1992 yılına kadar (1982 yılından itibaren sadece sivil amaçlı satışlar için) üretildi. 1982 yılında 3102 modeliyle başlayan üçüncü nesil, daha sonra 31105 (2003-2010), 3102 (1982-1991, 2003-2010 yılları arasında ikinci üretim) ve 310221 station wagon (1997-2010, temeli 1972 GAZ M-24-02 ve 1996 GAZ 3110) modellerinden oluşmaktadır. GAZ bu dönem içinde Volga adı altında iki farklı (3105 ve 3111) otomobil de üretmiştir.
Ateşli silah
Tüfekler ve av tüfekleri
Batı ülkelerinde atıcılık ve avcılık çok değişik versiyonlarıyla alabildiğine özgür bir biçimde yapılabilmektedir. Yivli atış tüfekleri Batı standartlarına göre de pahalı olduğundan dolayı yivli tüfek ihtiyacına karşı yivsiz tüfekten yola çıkarak çözüm arayışlarına tanık olmaktayız. Yivli tüfekler mermiye dönme kazandırarak hem daha uzak menzile gidiş yönüyle hem de nokta atışı yönüyle atıcıya pek çok avantaj sağlar. Oysa yivsiz tüfeklerde böyle bir avantaj söz konusu değildir. Bu nedenle yivsiz tüfekte yarı yivli namlu kullanılmaktadır. Buna da paradoks namlu denmekte ve tek kurşun atışlarında çok büyük avantajlar sağlamaktadır. Ama Türkiye'de yivsiz tüfekte yivli namlu kullanmak yasal değildir.
Atıcılık sporunda kullanılan tüfekler genellikle av tüfeğinden daha güçlüdür. Bu tüfeklerde ateşleme sırasında hazne bölümünde daha yüksek bir basınç oluştuğu için namlusu da daha kalın ve ağırdır. Bazı atıcılık tüfekleri saniyede 1.000 metreyi aşan bir hızla kurşun atar. Atıcılık tüfeğinin boyutu, milimetre ya da inç olarak namlu çapıyla belirtilir.
Menzil
Menzil, bir silahın mermisinin etkili olduğu alana denir. İkiye ayrılır;
GAZ Volga
Birinci nesil, GAZ-M-21 (1956-1970)
1950'li yılların Amerikan otomobillerinin tasarımından izler taşıyan Volga, donanım özellikleriyle Sovyetler Birliği halkının en lüks arabasıydı (O yıllarda aracın fiyatının yüksek oluşu, halkın sadece %2'lik bir kısmının bu aracı alabilmesinde etkiliydi). Sürücü dahil altı kişilik taşıma kapasitesi ve dayanıklılığı aracın özellikle kamu hizmetinde (taksi ve ekip otosu olarak) kullanılmasını sağladı. Ayrıca daha hızlı ve güçlü V8 motorlu versiyonları da (GAZ-23) sadece KGB örgütüne tahsis edilmiştir.
Ateşli silah
Tabanca ve Altıpatlar
Tabancalar, tek elle kullanılmak üzere tasarlanmış silahlardır. İlk tabancaların 1550'lerde süvari silahı olarak geliştirildiği sanılır. Ancak bu ilk tabancalar kullanışsız ve güvenilmez silahlardı. 17. yüzyılın sonlarında çakmaklı ateşleme sistemi bulununca, daha etkili silahlar yapılmaya başlandı. Bu sistemde, tetik çekildiği zaman üzerinde çakmak taşı bulunan bir horoz çelik bir yüzeye vuruyor ve bu vuruş sırasında ortaya çıkan kıvılcım barutu ateşliyordu. O dönemde her asker, kılıcının yanı sıra iki tabanca taşıyordu. Ama bu tabancaların her atıştan sonra doldurulması gerekiyordu ve bundan dolayı bu silahlar savaş sırasında çok kullanışlı değildi.
GAZ Volga
Birinci nesil, GAZ-M-21 (1956-1970)
"Volga dvadtsat' odin (Volga-21)" üretimine başlandığı 1956'dan banttan kaldırıldığı 1970'e kadar 639.480 adet üretilmiştir ve iki defa makyajlanmıştır. 1956 yılında tanıtım amacıyla 5 adet yapılmıştır. GAZ-22 Volga, firmanın ürettiği ilk station wagon olma özelliği taşımaktadır. Standartta ZMZ yapımı 2.45 litrelik sıralı 4 silindirli benzinli motoru 70-85 BG güç üretmekteydi. GAZ-23 ise Volga serisinin V8 motorlu versiyonudur. Belçika'daki distribütör firma Sobimpex SA, Volga M-21 ve ondan sonra gelecek olan M-24 modellerini sırasıyla 1.62 litre Perkins 4-99, 2.3 litre Rover ve 2.0 litre Indenor yapımı sıralı dört silindirli dizel motorlarıyla Belçika'da satışa sunmuştur. GAZ-21'in üretimi devam ederken, bir sonraki kuşak otomobil GAZ M-24 Volga'nın üretimi başladı.
Ateşli silah
Tabanca ve Altıpatlar
1831-35 arasında, Amerikalı Samuel Colt (Bu isimde özel komando silahı da vardır), revolver de denilen toplu tabancayı geliştirdi. Bu tabancada namlunun arkasında, genellikle altı mermi alan döner bir silindir (top) bulunur. Her atıştan sonra bu silindir dönerek namlunun arkasına yeni bir mermi sürer. Böylece, yeniden doldurmaya gerek kalmadan altı kurşun atılabilir. Bu nedenle bu tür tabancalar altıpatlar olarak da adlandırılır. Otomatik tabancalarda ise "top" yerine şarjör bulunur. 6 mermi alabilen şarjördeki yay sistemi her atıştan sonra yeni bir mermiyi namluya sürer. Şarjör boşalınca yerine dolu bir şarjör takılarak atışa devam edilir.
GAZ Volga
Birinci seri, GAZ-24 (1970-1985)
GAZ, 1961 yılından itibaren yeni bir Volga modeli için tasarım çalışmalarına başladı. 1965 yılına kadar eskiz çizimleri ve modellemeler üzerinde çalışıldı.1966 yılında GAZ, M-24 kod adıyla bu yeni otomobilin çalışan prototiplerini üretti. 1966-67 döneminde üretilen bu prototiplere göre Volga tamamen yenilenecekti. İç ve dış tasarımı döneminin orta sınıf Amerikan sedan araçlarıyla benzerlik gösteriyordu. Bu prototipler Sovyetler Birliği halkına ilk defa 1967 yılında tanıtıldı ve 1968 yılından sonra deneme üretimine geçildi. 1968-69 yılında yol testleri için sadece 1968'de 31 adet, 1969 yılında da 215 adet yapıldı. Esas seri üretim tarihi 1970 yılından daha erken değildir. Genel hatlarıyla Volga 24, öncülü gibi uzun yıllar boyunca zorlu iklim ve yol koşullarına dayanması amacıyla geliştirilmiş, yerden yüksek ve geniş bir otomobildir. Öncülü olan merdiven tip şasili M-21 modelinden farklı olarak M-24 monokok gövdeye sahiptir. Genişliği M-21 ile aynı kalsa da, boyu (4810 mm) ve dingil açıklığı (2800 mm) uzatılmış ve yüksekliği kısaltılmıştır (1436 mm). Seri üretim modeli prototiplerden farklı olarak sadece tekli farlar uygulanmıştır. M-24 Volga yurtdışı pazarında, Belçika'da Scaldia Volga M-24(D) markasıyla montajlanıp satıldı. M-24'e önceki neslinde olmayan aşağıdaki donanım özellikleri de eklenmişti:
Ateşli silah
Tabanca ve Altıpatlar
Tabancaların namlusu tüfeklerinkinden daha kısadır. Mermisi daha küçük ve sevk barutu da daha azdır. Bu nedenle tabancanın atış uzaklığı (menzili) daha kısa, mermi hızı da daha düşüktür.
GAZ Volga
Birinci seri, GAZ-24 (1970-1985)
Volga M-24, 1970'ten 1992'ye kadar 95 BG 2.4L (150 in3) sıralı 4 silindir ZMZ-24D ya da 5.53L (340 in3) ZMZ-505.10 V8 motor, 4 ileri düz ya da 3 ileri otomatik (sadece V8 versiyonu için) vites kutusu seçenekleriyle üretildi. Servo direksiyon opsiyon olarak bile sunulmadığı için çok ağır direksiyona sahip Volga 24'e Barja (Rus. mavna) lakabı takılmıştır.
M-24 Volga, Sovyetler Birliği halkının arasında yüksek statü sembolü olarak bilinirdi. Bir sivil için M-21 modelinde olduğu gibi bir M-24 sahibi olmak çok zordu. Sadece çok çocuk sahibi olan ailelere ve işi gereği ağır malzemeler taşıması gereken kişilere, resmen ispatladığı takdirde station wagon modeline sahip olmak için özel izin çıkarılırdı.