cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Çanakkale Savaşı
Üçüncü Kirte Muharebesi
Her üç taarruzun başarısız olması üzerine cephe komutanları, İngiliz komutan H. Weston ve Fransız komutan Gouraund, tüm cephe hattında değil de, daha sınırlı bir hattan taarruzu gerekli görmüşlerdir. Böylece gerek piyade, gerekse de topçu unsurları daha dar bir cephede kuvvet merkezi (siklet merkezi) oluşturulacaktı. Planın ilk operasyonu, cephenin en sağ (doğu) bölgesi olan Kerevizdere’de uygulamaya konulmuştur. 18 Haziran’da başlayan topçu ateşi üç gün boyunca sürdürülmüştür. 21 Haziran günü Fransız birliklerinin taarruzuyla başlayan Birinci Kerevizdere Muharebesi’nde Fransız birlikleri, hedefleri olan tepeyi ele geçirmeyi başarmıştır. Muharebelerde Fransız kayıpları 3200, Osmanlı kayıpları ise 6.000 kişidir.
Zığındere Muharebesi
Bir sonraki Zığındere Harekâtı, bu kez cephenin sol kanadından taarruzu öngörmektedir. Zığındere ile sahil arasındaki Zığın sırtı boyunca üç tugayla ve Zığındere’nin karşı yamaçlarından iki tugayla taarruz etmektir. Zığın sırtı Albay Refet Bey’in komutasındaki Osmanlı 11. Tümeni’in savunma bölgesidir. Zığındere ile Kanlıdere arasındaki bölge ise Albay Halil Bey’in Osmanlı 7. Tümen’i tarafından savunulmaktadır. Her iki tümen de tek tugaylıdır. Deniz ve kara topçusunun 26 Haziran’da başlayan bombardımanı üç gün sürmüştür. 28 Haziran’da iki saatlik hazırlık ateşi ardından başlayan taarruz, sağ kesimde Osmanlı siperlerinin tümünde başarılı olmuştur. Bombardıman sonrasında Osmanlı ön hat siperlerinde sağ kalanların tümü yaralı subay ve erattır. 800 metre mesafedeki Kirte Köyü’ne yapılan ileri hareket, topçu ateşiyle durdurulmuş, hemen ardından Osmanlı karşı taarruzları başlamıştır. siperler 30 Haziran 1915 günü sabahına kadar birçok kez el değiştirmiş, sonunda İngilizlerde kalmıştır. Zığın sırtının kuzeyinden 1 Temmuz 1915 günü iki kez yenilenen Osmanlı taarruzu, yoğun topçu ateşi altında etkisiz kalmıştır. 5 Temmuz 1915 tarihinde Albay Hasan Basri Bey’in Osmanlı 5. Tümen’inin Zığın sırtına ve Albay Nicolai’nin komutasındaki Osmanlı 3. Tümen’inin Zığındere’nin doğu yamaçlarına giriştikleri taarruz ise sonuç alamamıştı.
Her iki kanattan yapılan taarruzların ardından bu kez cephenin merkez bölümünde taarruza geçilmiştir. Üç saat süren ve 60.000 bin top mermisinin kullanıldığı hazırlık ateşi ardından 12 Temmuz 1915 sabahı başlayan İkinci Kerevizdere Muharebesi iki gün sürmüştür. Hazırlık ateşi ardından başlayan Britanya taarruzu, hiçbir savunmacının sağ kalmadığı ilk hat siperlerini almış, ikinci hat siperlerinde ise ağır kayba uğrayarak geri çekilmiştir. Öğleden sonra yedekteki İngiliz tugayının giriştiği saldırı, üçüncü hat siperlerine girmişse de Osmanlı karşı taarruzlarıyla yeniden eski konumuna çekilmiştir. İkinci girişilen Britanya taarruzu, Osmanlı topçusunun ateşiyle geri çekilmiştir. Savaş sonunda cephenin en sol yanındaki birkaç siper parçası işgal edilebilmiş, sağ kesimde ise Fransız birlikleri Osmanlı siperlerinde tutunmayı başarmışlardır. İki günlük muharebelerin sonucunda müttefik kayıpları 5.800, Osmanlı kayıpları ise 9.700’dür.
Bu muharebeler sonunda Seddülbahir Cephesi’nde Osmanlı kuvvetlerini atarak ilerlemenin olanaksız olduğu ortaya çıkmıştı. Müttefik kuvvetler komutanı General Hamilton, takviye kuvvetlerle Suvla Koyu’nda bir çıkarma yapmayı planlamıştır. Bu çıkarma harekâtının, Anzak Kolordusu komutanı General W. Birdwood’un önerdiği Sarı Bayır Harekâtı ile aynı tarihte uygulanmasına karar verilmiştir. Ayrıca Osmanlı savunmasının dikkatini yarımadanın güney ucuna çekmek için Seddülbahir Cephesi’nde yanıltıcı bir taarruz planlanmıştı. Kirte Bağları Muharebesi olarak bilinen bu taarruz, 6 Ağustos sabahı Britanya birliklerinin taarruzuyla başlamıştır. İngilizler, ilk hat siperlerine girmiş, ancak karşı taarruzla geri atılmışlardır. Taarruzun ikinci günü girişilen Britanya taarruzları, Kirte Köyü’nün güney batısındaki bir bağ alanının bir bölümünde tutunabilmiştir.
Sınırlı hedeflere yönelik, üstelik de bir yanıltma operasyonu olan Britanya taarruzunun bu denli kayba rağmen başarısız olması üzerine General Sır Ian Hamilton, Seddülbahir Cephesi'nde hiçbir askerî harekâta girişilmemesi emrini vermiştir.
Arıburnu Cephesi
Daha önce yabancı kaynaklardan ve Anzakların anılarından yapılan aktarmalarla nasıl başlandığı ve ilk günleri açıklanan Arıburnu’ndaki Anzak Kolordusunun Nisan’da yaptığı çıkarmanın temel amacı önce, Kabatepe ile KüçükArıburnu arasındaki kumsallık bölgeye çıkmaktı. İlk aşamada Conkbayırı-Kocaçimentepe çizgisi denetim altına alınıp oradan Maltepe bölgesi ele geçirilecek, böylece, kuzeydeki Türk kuvvetlerinin Güneyde, Seddülbahir bölgesindeki Türk birliklerine yardımı engellenmiş olacaktı.
25 Nisan sabahı savaş gemilerinin, Türk mevzilerini sürekli vuran koruyucu ateş altında, Anzak Kolordusu’nun 1. Tugayından 1500 kişilik ilk hücum dalgası, çıkarma botlarının bir şekilde kuzeye kayması sonucu, saat 05.00’te, Kabatepe bölgesi yerine Arıburnu kesimine çıkmak zorunda kalır. Bu noktada kıyı gözetlemesi yapan bir Türk takımının direnişine karşın, karaya çıkan Anzak birlikleri belirli bir noktaya kadar ilerler. Diğer taraftan, Bigalı’da bulunan ordu yedeği 19. Tümen, 24-25 Nisan gecesi Conkbayırı yönünde tatbikat yapmakta idi. Gün ağarırken, Arıburnu yönünden top seslerinin gelmesi üzerine, 19. Tümen Komutanı Yarbay Mustafa Kemal, bir çıkarma yapıldığını anlayıp durumu Ordu Komutanına bildirir, ancak bir yanıt alamaz. Durum çok kritiktir. Mustafa Kemal, kıyıda çok zayıf gözetleme ve koruma birlikleri olduğunu düşünerek ve geniş bir sahile yayılmış olan 27. Alayın da, ağır kayıplar verdiği haberini alınca, düşmanın Conkbayırı-Kocaçimentepe çizgisi ve uzantısını ele geçirmesi durumunda, onarılamayacak durumlarla karşılaşacağını kavrar. Ordudan emir gelmemiş olmasına karşın girişimi ele alıp tüm sorumluluğu yüklenerek, 57. Alayı bir batarya ile Kocaçimentepe yönünde harekete geçirir. Kendisi de durumu izlemek üzere Conkbayırı’na çıktığında, Arıburnu kesiminden bazı askerlerin çekilmekte olduklarını ve düşman birliklerinin de bunları izlediklerini görür.
O anı Mustafa Kemal, Ruşen Eşref Ünaydın ile yaptığı görüşme sırasında şöyle anlatmaktadır:
“...Bu esnada Conkbayırı’nın güneyindeki 261 rakımlı tepeden sahilin gözetleme ve korunmasıyla görevli olarak orada bulunan bir müfreze askerin Conkbayırına doğru koşmakta, kaçmakta olduğunu gördüm... Bu askerlerin önüne kendim çıkarak:
— ‘Niçin kaçıyorsunuz?’ dedim.
— ‘Efendim, düşman!’ dediler.
— Nerede?
— ‘İşte!’ diye 261 rakımlı tepeyi gösterdiler.
Gerçekten de düşmanın bir avcı kuvveti 261 rakımlı tepeye yaklaşmış ve tam bir serbestlik içinde ileriye doğru yürüyordu. Şimdi vaziyeti düşünün. Ben kuvvetleri (geride) bırakmışım, askerler on dakika istirahat etsin diye... Düşman da bu tepeye gelmiş... Demek ki düşman bana benim askerlerimden daha yakın! Ve düşman benim yere gelse kuvvetlerim çok kötü bir duruma düşecekti. O zaman artık bilemiyorum, bilinçli bir düşünme ile midir, yoksa önsezi ile midir, bilmiyorum. Kaçan askerlere:
— Düşmandan kaçılmaz, dedim.
— ‘Cephanemiz kalmadı,’ dediler.
— Cephaneniz yoksa süngünüz var, dedim. Ve bağırarak bunlara süngü taktırdım. Yere yatırdım. Aynı zamanda Conkbayırı’na doğru ilerlemekte olan piyade alayı ile dağ bataryasının yetişebilen askerlerinin ‘marş marşla’ benim bulunduğum yere gelmeleri için, yanımdaki emir subayını geriye yolladım. Bu askerler süngü takıp yere yatınca, düşman askerleri de yere yattı. Kazandığımız an, bu andır...”
Gerçekten de, çekilen Türk askerleri mevzi alınca, karşı taraf da mevzi alıp duraklar. Böylece, 57. Alay Öncü Bölüğü'nün Conkbayırı’na yerleşmesi için gereken süre kazanılmış olur. İşte bu an, Gelibolu Savaşı’nın kaderini belirleyen önemli anlardan birisidir. Bu husus, Çanakkale Savaşları tarihiyle uğraşan Türk ve yabancı bütün uzmanlar tarafından doğrulanıp vurgulanmaktadır.
Daha sonra, Kolordu Komutanı Esat Paşa'nın izniyle, 27. Alay’dan geri kalan birlikleri de emrine alan Tümen Komutanı Mustafa Kemal, karşı saldırıya geçmek üzere 57. Alay'a şu emri verir:
“Ben size taarruz emretmiyorum, ölmeyi emrediyorum. Biz ölünceye kadar geçecek zaman zarfında, yerimize başka kuvvetler ve komutanlar kaim olabilir.” 25 Nisan 1915 günü, vakit ikindiye yaklaşırken, ilk çıkarma kademesi olan tümenin sahile çıkışı da tamamlanmıştır. Ne var ki, 27. Alayın birlikleri ve 57. Alayın yaptığı karşı saldırı ile süngü hücumları sonucu Anzaklar çok sayıda kayıp vermiş ve sahile çekilmişler, kritik ve endişeli anlar yaşamaktadırlar. Gene de gün batarken, Anzak Kolordusu’nun sahile çıkan Tümeni, Arıburnu’nun sarp yamaç ve tepelerinde yerleşme olanağı bulur. Bu tarihten başlayarak harekât, 1915'in Ağustos ayına kadar dört ay boyunca, Conkbayırı-Kocaçimentepe-kabatepe bölgelerinde, tarafların karşılıklı saldırı ve özellikle gece yapılan süngü hücumlarıyla, yakın boğuşmalar şeklinde ve çok kanlı çarpışmalarla geçecektir. Bu çarpışmalar sırasında Türkler de, Anzaklar da ağır kayıplar vermişlerdir. Ağustos ile birlikte ise savaş şiddetli çarpışmalara dönüşür. Tıpkı Seddülbahir’de olduğu gibi, Anzak ordusu da taarruz hedeflerine varamamış, çıktıkları yerlerde 3–4 km'lik bir mesafe ilerleyip boşaltmaya kadar da o noktada kalmışlardır.
Birinci Anafartalar Muharebesi
Her iki cephedeki kanlı çatışmalar ardından 1915 yılının Temmuz ayı sonlarında cepheler kilitlenmiş, çatışmalar mevzi harbine dönüşmüştü. Gelibolu Yarımadasında bir sonuç elde edebilmek için İngiliz General Sir Ian Hamilton, daha kuzeyde üçüncü bir cephe açmak gereği duymuştur. Burada amaç, sert direnme gösteren her iki cephedeki Osmanlı kuvvetlerinin geri hattını kuşatmaktır. Hamilton, üçüncü cepheyi Küçük ve Büyük Kemikli burunları arasındaki Suvla kumsalına, takviye olarak gelen Britanya 9. Kolordusu’nu çıkartarak açmıştır. 6 Ağustos 1915 tarihinde Suvla Koyu'na yapılan çıkarmayla Gelibolu Savaşı bu bölgeye kaymış, Arıburnu'ndaki Anzak Kolordusu ile Suvla çıkarma kuvvetleri, dolayısıyla bu iki cephe birleşmiştir. Gelibolu Yarımadası'nın Müttefik kuvvetlerce tahliyesine kadar asıl çatışmalar bu bölgede olmuş, yarımadanın güneyindeki Seddülbahir Cephesi, kayda değer bir çatışmaya sahne olmamıştır.
5-6 Ağustos gecesi başlayan çıkartma gün boyu sürmüştür. Suvla/Anafartalar Ovası’na hakim ilk kademe sırtlardaki üç Osmanlı taburu, çıkarma birliklerinin ileri harekâtını durdurmayı başarmıştır.
İngiliz 9. Kolordusu’nun genel bir taarruz için düzen alması, 8 Ağustos tarihini bulmuştur. 9. Kolordunun kaybettiği bu zaman içerisinde Osmanlı 7. ve 12. Tümenleri cepheye yetişerek stratejik noktaları tutmuş, 9 Ağustos 1915 günü şafakta iki Britanya tümeni taarruz için ilerlemeye başladığı sırada Kurmay Albay Mustafa Kemal Bey’in de taarruzu başlamıştı. Osmanlı taarruzu, önlerindeki Britanya kollarını atarak ilerlemiş, öğleden hemen sonra Britanya 9. Kolordusu komutanı General Stopford, ihtiyatta tuttuğu tümeni ateş hattına sürerek sahilde tutunmayı ancak başarabilmiştir.
Birinci Anafartalar Savaşı’nın hemen ertesi günü, 10 Ağustos 1915 sabahı Albay Mustafa Kemal, Kocaçimen Tepesi-Conk Bayırı hattına giderek burada yeni bir taarruz yapmıştır. Albay Ali Rıza Bey komutasındaki 8. Tümen ve Yarbay Cemil Bey komutasındaki 9. Tümen’in taarruzlarıyla müttefik cephesi 500-1.000 metre geri atılmıştır.
Bu bölgedeki Osmanlı taarruzunun başladığı saatlerde daha kuzeyde, Britanya 53. Tümen’i Yusufçuk Tepe ve daha kuzeydeki Küçük Anafartalar Sırtı yönünde taarruza geçmişti. Yoğun topçu ateşleri ardından dört kez yenilenen taarruzlar gün boyu sürmüş olup iki Osmanlı taburunun savunması, mevzileri korumayı başarmıştır.
Tekketepe Muharebesi
Son muharebeler sonunda Arıburnu Cephesi'nde Anzak kuvvetleri eski hatlarına çekilmiş, Anafartalar Cephesi'nde ise Suvla Ovası'nın sahil bandından kalmışlardı. Özellikle bu bölgede, hakim sırtlardaki Osmanlı mevzilerinin ateşi altında kalmakta idiler. Müttefik kuvvetler üst komutanı General Sır Ian Hamilton, bu sırtların en azından kuzey kesimini oluşturan Tekketepe yükseltilerinin bir an önce ele geçirilmesinin gerekliliğini bilmektedir. Bu amaçla sahile yeni çıkartılmış olan 54. Tümen ile bu sırtlara taarruz kararı vermiştir. Bu tümenin bir taburunca 12 Ağustos 1915 tarihinde girişilen ve Tekketepe Muharebesi olarak bilinen taarruz, Osmanlı savunması önünde ağır kayba uğrayarak sonuçsuz kalmıştır.
Bu taarruzun başarısızlığı üzerine General Hamilton, taarruzu daha kuzeye kaydırarak 12. Tümen'i sağ yandan çevirmeyi amaçlayan bir taarruz planlamıştır. Bu taarruz Kireçtepe ve Kireçtepe sırtlarının işgal edilmesini amaçlamaktadır. Böylece 12. Tümen kanat kırarak Tekketepe'den çekilmek zorunda kalacak, bu yükselti bu suretle Britanya kuvvetlerinin eline düşecektir.
Kireçtepe sırtları, Suvla Koyu'na çıkarma yapıldığı 6 Ağustos 1915 tarihinden itibaren Bursa Jandarma Taburu ve Yüzbaşı Kadri Bey komutasındaki Gelibolu Jandarma Taburu tarafından tutulmaktadır. Üç tugaydan oluşan Britanya birlikleri 15 Ağustos 1915 günü taarruza geçmiştir. Ağır kayıplara Yüzbaşı Kadri Bey'in ağır şekilde yaralanması da eklenince tabur geri çekilmiş, Kanlıtepe-Havantepe hattında yeniden mevzi almıştır. Akşam saatleri bölgeye ulaşan bir taburluk takviye ile karşı Osmanlı kuvvetleri karşı taarruza geçmiştir. Çatışmalar gece boyu sürmüş, 16 Ağustos sabahı bölgeye gelen Mustafa Kemal, taarruzu kendisi yönetmiştir. Kısa süre sonra Britanya birlikleri eski hatlarına geri çekilmişlerdir.
Aynı gün, başarısız bulunan Britanya 9. Kolordusu komutanı General Stopford ve iki tabur komutanı, General Hamilton tarafından görevden alınmıştır.
Hemen ardından Seddülbahir Cephesi’ndeki Britanya 29. Tümeni Anafartalar Cephesi’ne aktarıldı. Mısır’da bulunan 5.000 kişilik bir tümen de aynı cepheye getirildi. Bu şekilde içerden ve dışarıdan takviye edilen Anafartalar Cephesi’ndeki kuvvetlerle genel bir taarruz planlandı. Müttefik taarruzu, Anafartalar Grup Komutanı Kurmay Albay Mustafa Kemal’in sorumluluk bölgesinde, 12. ve 7. Tümenlerin mevzilerine yönelmiştir.
İkinci Anafartalar Muharebesi
Bu kuvvetler 21 Ağustos 1915 sabahı İsmailoğlu ve Yusufçuk Tepelerine genel bir taarruza geçtiler. Aynı anda Anzak Kolordusu ve İngiliz 29. Tümeni'ne bağlı birlikler de Bomba Tepe’ye (Hill 60) taarruz etmiştir. İsmailoğlu ve Yusufçuk Tepeleri’ne yönelik taarruz aynı gün, kesin bir başarısızlıkla son bulmuştur. Bomba Tepe’deki çatışmalar ise 29 Ağustos tarihine kadar sürmüş, İngiliz ve Anzak birliklerinin bazı Osmanlı siperlerini ele geçirmiş olmasına rağmen tepenin zirvesi Osmanlı savunmasının elinde kalmıştır.
Tahliye
Savaş, İkinci Anafartalar Muharebesinden sonraki aylarda siper savaşları şeklinde sürmüştür. İki tarafın da taarruz gücü kalmamıştı. Müttefikler açısından bu dönem bir kararsızlık dönemidir. Onca kayıptan sonra Gelibolu’yu tahliye etmek kolay verilecek bir karar değildir. Taarruz için de General Ian Hamilton’un değerlendirmelerine göre en az ellibin askerlik bir takviye gerekmektedir. Ancak 14 Ekim 1915 günü Bulgaristan, İttifak Devletleri safında savaşa girerek Sırbistan’a saldırmıştır. Bu gelişme müttefiklerin Çanakkale seferinin varoluş nedenlerinden birinin ortadan kalkması anlamına gelmektedir. Çünkü bu sefere kalkışılmasının nedenlerinden biri de Balkan ülkelerinin İtilaf Devletleri safında savaşa girmesini teşvik etmekti. Üstelik Bulgaristan’ın Osmanlı Devleti ile Müttefik olması, Alman İmparatorluğu ile Osmanlı Devleti arasında kara bağlantısını, dolayısıyla savaş malzemesi nakliyatını büyük ölçüde kolaylaştıracaktır. Nitekim 29 Ekim 1915'te İstanbul’la Almanya arasındaki demiryolu hattı İttifak Devletleri’nin kontrolüne geçmiştir. Bu demiryolu bağlantısının ilk en acı belirtisi de Avusturya’dan gönderilen ve cephede 15 Kasım 1915 tarihinde ateşe başlayan 240 mm’lik top bataryasıdır.
Bu tarihten üç gün sonra General Ian Hamilton görevden alınarak yerine General Charles Monro atanmıştır. Monro cephede yaptığı incelemelerin ardından 3 Kasım 1915'te Birleşik Krallık Yüksek Savunma Konseyi’ne cephe hakkındaki görüşünü, “Gelibolu tahliye edilmelidir” şeklinde bildirmiştir. Bu kolay alınacak bir karar değildir. 6 Kasım 1915 günü Birleşik Krallık Savaş Bakanı Lord Kitchener Gelibolu’ya gelmiştir. 15 Kasım’da Lord Kitchener’in kararı Seddülbahir Cephesi dışındaki diğer iki cephedeki askerlerin tahliye edilmesi yönündedir. Ertesi gün 16 Kasım’da Müttefiklerin Selanik Cephesi de General Monro’ya bağlanmıştır. General Birdwood, General Monro’ya bağlı olmak üzere Gelibolu Müttefik Kuvvetleri Komutanlığı’na atandı.
Kesin karar 7 Aralık 1915 tarihinde verilmiştir. Arıburnu ve Anafartalar Cepheleri’ndeki Müttefik kuvvetler, Selanik Cephesi’ne kaydırılacak, Seddülbahir Cephesi’ndeki kuvvetler ise yerlerinde kalacaktı.
Tahliye işlemleri 10 Aralık 1915 tarihinde başladı. Gizlilik sağlanması amacıyla tahliye sadece geceleri yapılmıştır. Bir grup asker gündüzleri sahile çıkarılıyor, cepheye doğru yürüyüşe geçiyorlardı, bu askerler geceleyin tahliye ediliyor ertesi gün yine sahile çıkarılıyordu. Sahile indirilen boş cephane sandıkları katırlarla siperlere taşınıyordu. Son birlikler, postallarının üstüne çorap giyerek siperlerinden ayrılıp sahile yürüdüler. Götürülemeyen malzemeler sahilde ateşe verildi. Osmanlı siperleri altına kadar uzanan tünellerde toplam bir ton kadar dinamit yerleştirildi ancak birkaç yer haricinde bu lağımlar ateşlenmedi. 19 Aralık 1915 akşamı son asker de cepheden ayrıldı.
Anafartalar ve Arıburnu Cephelerinin tahliyesinin hemen ardından Lord Kitchener’in, Seddülbahir Cephesi’ndeki birliklerin yerinde kalması yönündeki kararı, “ne amaçla kalması” açısından sorgulanmaya başlanacaktır. Sonuçta, 27 Aralık 1915 tarihinde bu bölgenin de boşaltılmasına karar verilir. Kuşkusuz bu hatalı bir gecikmeydi. 20 Aralık’tan itibaren Osmanlı tarafı, hiç olmazsa Seddülbahir Cephesi’ndeki Müttefik askeri varlığını elden kaçırmamak için mevcut kuvvetleri güney hattına kaydırmaya başlamıştır. özellikle 240 mm’lik ve daha sonra gelen 150 mm’lik top bataryaları Seddülbahir Cephesi’nde konuşlanıp ateşe başlamışlardı. Yine de büyük bir ustalıkla sürdürülen tahliye işlemleri 9 Ocak 1916 sabahı, saat 03:20’de tamamlanmıştır. 36 bin asker, 4 bin nakliye hayvanı -gemilere alınamayan yüzlerce at, kuzeyde olduğu gibi, öldürülmüştü- 127 top ve 2 bin ton ikmal malzemesinden taşınabilenler, gemilere yüklenmişti. Taşınamayan malzeme ise yine kuzeyde olduğu gibi sahilde büyük yığınlar halinde ateşe verilmişti.
Mondros Mütarekesi’nin imzalandığı 30 Ekim 1918 tarihinin ertesinde, 6 Kasım 1918’de İngilizler Gelibolu’yu işgal ederek Merkez Tahkimatı’na el koymuşlardır.
Mareşal Liman Von Sanders, 25 Nisan akşamından itibaren diğer bölgelerdeki Osmanlı birliklerini Arıburnu ve Seddülbahir Cephelerine kaydırmaya başlamıştı. 28 Nisan 1915 tarihinde Seddülbahir Cephesi’nde de tüm Müttefik askeri karaya çıkartılmıştı ve ileri hareketleri Osmanlı birlikleri tarafından durdurulmuştu. General Sır Ian Hamilton’un elindeki tüm kuvvet budur ve ihtiyatı da yoktur. Osmanlılar ise diğer bölgelerden kaydırdıkları kuvvetlerce takviye edilmektedirler. Her geçen gün, Hamilton’un harekâtı başarıyla sonuçlandırma olanağını sınırlamaktadır. Gerek İngiliz gerek Fransız üst rütbeli subayları, Batı cephesinden kuvvet aktarılmasına karşı çıkmaktadırlar. Gelibolu harekât alanına, ikinci öncelik verilmektedir. Ancak Lord Kitchener Gelibolu’daki birlikleri takviye etmeye karar vermiştir. Mısır’daki 42. Tümen 28 Nisan da gemilere bindirilmeye başlandı. Fransızlar da 30 Nisan’da General Bailloud komutasındaki 156. Tümen’i, Doğu Sefer Kolordusu’nun 2. Tümen’i olarak Gelibolu’ya gönderme kararı almıştır. Oysa Alman Amiral von Tirpitz daha gerçekçi değerlendirmelerde bulunmakta, “Çanakkale Boğazı düşecek olursa savaş aleyhimize sonuçlanmış olacaktır” demektedir.
Müttefiklerin Gelibolu Seferi'ne eklenen yeni takviyelerle üçüncü bir cephe açılmasına karşın kara harekâtı Müttefikler açısından bir sonuç getirmemiş, Osmanlı kuvvetlerinin direnci karşısında cepheler yeniden kilitlenmiştir. Bulgaristan'ın 14 Ekim 1915 tarihinde İttifak Devletlerine katılmıştır. Almanya ile Osmanlı arasında Balkanlar üzerinden bir demiryolu hattı 29 Ekim tarihinde işlemeye başlamıştır.
Kesin karar 7 Aralık 1915 tarihinde verilmiştir. Arıburnu ve Anafartalar Cepheleri’ndeki Müttefik kuvvetler tahliye edilerek Selanik Cephesi’ne kaydırılmış, Seddülbahir Cephesi’ndeki kuvvetler ise yerlerinde kalmışlardır. Bu cephedeki kuvvetlerin tahliyesine 27 Aralık 1915 tarihinde karar verilmiştir. Tahliye işlemleri 9 Ocak 1916 sabahı tamamlanmıştır. Böylece Gelibolu Muharebeleri Osmanlı kuvvetlerinin zaferiyle sonuçlanmıştır.
Savaşın sonuçları
Çanakkale Cephesi'nin deniz harekâtı, kuşkusuz sıradan bir askerî harekât ya da muharebe olayı değildir. Boğazlar, konumu ve tarihi önemi itibarıyla, İstanbul Karadeniz kapısı, Çanakkale de Ege Denizi kapısı olarak, geçmişte taşıdıkları ve çağımızda taşımakta oldukları stratejik önem ve değer açısından daima birlikte mütalaa edilmiş ve edilmektedir. Her iki boğaz, klasik ve dar çerçevede sadece Akdeniz’i Karadeniz’e, Avrupa'yı Asya'ya bağlayan su geçitleri ya da köprüler değil, Akdeniz’in öteki önemli su geçitlerinden Cebelitarık ve Süveyş kanalı ile de bütünleşerek, dünyanın büyük denizlerinden Atlas okyanusu ve Hint Okyanusu gibi büyük kıta kara parçalarını birbirine bağlayan, daha geniş anlamdaki jeopolitik konumuyla, dünya siyaset ve iktisadiyatı üzerine olan etkilerini bugün de korumaktadır. Bu nedenlerledir ki, Türk Boğazları, uluslararası ilişkilere yön vermede daima odak noktası olmuşlardır.
Tarihin eski dönemlerinden beri ön planda, Avrupa ülkeleri ve Asya ülkeleri arasında başlamış olan ekonomik, ticari ve siyasi ilişkilerle, askeri hareketler, sürekli olarak Boğazlar bölgesinde cereyan etmiştir. Başka bir deyişle boğazlar, dünyanın diğer parçalarında pek görülmemiş ardı arkası kesilmeyen mücadelelere sahne olmuştur. Boğazların tarihin akışı içindeki stratejik durumu ve jeopolitik konumuyla ilgili yukarıdaki kısa açıklamaların ışığı altında, Çanakkale Muharebelerinin sonuçları üzerindeki değerlendirmeler, kuşkusuz daha bir önem ve anlam taşıyacaktır. Böylesine bir değerlendirmenin daha gerçekçi ve sağlıklı olabilmesi ise, büyük devletlerin Türk Boğazları üzerindeki ulusal emellerine kısaca da olsa, bir göz atılmasını gerektirir Yine Birinci Dünya Harbi öncesinin başlıca büyük devletlerinden Almanya’nın, "Drang Nach Osten" (Doğuya gidiş) politikası, Rusya’nın ılık denizlere ulaşma emelleri; Birleşik Krallık'ın, “denizlere egemen olan dünyaya hakim olur” teorisine dayanarak, özellikle XIX. yüzyıldan bu yana güttüğü Rusya’nın Akdeniz’e çıkmasını engelleme siyaseti, hep Türk boğazlarında düğümlenmektedir.
Boğazların bu tartışma götürmez önemi konusunda Napolyon "İstanbul bir anahtardır. İstanbul'a egemen olan dünyaya hükmedecektir. Eğer Rusya, Çanakkale Boğazı’nı ele geçirecek olursa, Tulon, Napoli ve Korfu kapılarına dayanmış olacaktır" demekle, Fransa’nın Boğazlar üzerindeki duyarlılığını açık seçik ortaya koymuş olmaktadır. Rusya’nın görüşüyse, Genelkurmay Başkanı Pyotr Kropotkin'in bir raporunda; XX. yüzyılda Rusya’nın en önemli işinin, İstanbul Boğazı’nı ele geçirmek olduğuna işaretle, Osmanlı Devleti’ni, boğazı Rusya’ya bırakmaya hazırlamalı ve Almanya ile anlaşma yapmalıdır” şeklinde ifadesini bulmaktadır. Büyük devletlerin Boğazlar üzerindeki kısaca açıklanan bu emelleri, onları kendi aralarında da gizli birtakım mücadelelere yöneltmiştir. Nitekim, Rus Dışişleri Bakanı Sazanof, Çar tarafından da onaylanan bir raporunda; “Boğazların güçlü bir devletin eline geçmesi, tüm Güney Rusya’nın ekonomik hayatının, o devletin egemenliği altına girmesidir” demekte ve bu durumun önlenmesi için, İstanbul’un alınmasını önermektedir. Öte yandan Kasım 1911’de Rusya’nın, Osmanlı Hükûmeti’ne Boğazlar üzerindeki istekleriyle ilgili bir notasından haberdar edilen İngiltere ve Fransa, Rus isteklerini reddetmişlerdir. Keza Rusya’nın bu ve buna benzer çeşitli tarihlerdeki yinelenen daha birçok istek ve baskılarının birbirini izlemesi, Osmanlı Devleti’nin Birinci Dünya Savaşı’nda Merkez Devletleri safına kaymasında büyük bir etken olmuştu. İşte Boğazlar üzerindeki bu gizli çıkar çatışmalarıdır ki, İngiliz ve Fransızlar’ı İstanbul’u almaya ve Ruslar’dan önce Karadeniz Boğazı’na el atmaya yöneltmiş ve Çanakkale Cephesi’nin açılmasında başlıca etken olmuştur. Ruslara silah ve malzeme yardımı sorunuysa, savaşın sadece görünüşteki nedenini oluşturmuştur.
Böylece büyük devletlerin Türk Boğazları üzerindeki tarihi emellerini ortaya koyarken, bu devletlerden İngiltere’nin bu cephenin açılmasında birinci derecede aktif rol aldığını da belirtmek doğru olur. Nitekim İngiliz Donanma Bakanı Churchill, cephenin açılmasında büyük çaba göstermiş ve etkili olmuştur.Gerçekten o, bu cephenin açılmasının baş mimari olmuş, Türklerin askerî gücünü ciddiye almamış, olayı basit ve sadece “sınırlı bir cezalandırma hareketi” olarak görmüştü. En güçlü ve modern silahlarla donatılmış zırhlılarının Boğaz’da görünüvermesiyle, Türklerin direnmekten vazgeçeceğini sanmıştı. Kuşkusuz bu büyük bir yanılgıydı. İngilizler, Çanakkale’deki Türk savunmasını ve askerini sadece matematiksel ölçülere vurup onun yüksek manevi gücünü görmezlikten gelerek, büyük bir hesap hatasına düştüler ve sonunda, önce denizde, sonra da karada hiç de beklemedikleri amansız cevabı aldılar. Böylece onlar, zaferi Boğaz’da, Türk top ve mayınlarına, karada Türk süngüsüne bırakarak çekilip gittiler. Anlaşma Devletleri’nin Çanakkale serüveni bu suretle noktalandıktan sonra, yukarıdaki açıklamaların ışığı altında, Türkiye ve uluslararası politika ve diplomasi tarihi açısından ortaya koyduğu önemli sonuçları da şöylece özetlemek mümkün olur.
Toplumsal etkileri
Çanakkale Savaşları, ilgili bütün ulusları derinden etkilemiştir. Savaşın sonlandığı gün olan 18 Mart günü Türkiye'de 18 Mart Çanakkale Zaferi ve Şehitleri Anma Günü olarak anılmakla birlikte her yıl çıkarmanın yıldönümü olarak 25 Nisan'da Anzak Günü adıyla anma törenleri düzenlenir ve o gün Avustralya ile Yeni Zelanda'da ulusal tatildir. Ayrıca Avustralyalı ve Yeni Zelandalılar o gün toplanarak Gelibolu Yarımadası'ndaki Anzakların (ANZAC: Australian and New Zealand Army Company) çıkarma yaptıkları Anzak Koyu'na gelerek atalarının savaştıkları bu yeri ziyaret ederler.
Çanakkale Savaşları, özellikle de Avustralya ve Yeni Zelanda'yı etkilemiştir. Bu savaştan önce bu iki ülkenin vatandaşları Britanya İmparatorluğu'nun yenilmez üstünlüğünden emindiler ve böyle bir imparatorluğun onları askeri seferlere çağrısından büyük onur duymuşlardı. Ancak Gelibolu Savaşı onların bu büyük güvenini derinden sarsmıştır. Anzaklar için Gelibolu Savaşı'nın önemi çok büyüktür, Gelibolu'dan ayrılan Anzaklar savaşın başka cephelerinde savaşmaya gönderilmişler ve gittikleri her yeri Gelibolu'yla karşılaştırmışlardır. Avustralya Federasyonu 1 Ocak 1901'de kurulmuş, Avustralyalılar on yıllık bir süreçte seçme ve seçilme ile temsil edilme haklarını elde etmişlerse de ülkenin gerçek psikolojik bağımsızlığı Gelibolu olarak görülür.
Canberra'da Kemal Atatürk Memorial ve Yeni Zelanda'nın Wellington'un Tarakina Koyu'nda Atatürk Memorial adında anıtlar dikilidir. Yine Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan sonra Britanya ve Fransa donanmalarının geri püskürtüldüğü 18 Mart tarihi, "Çanakkale Şehitlerini Anma Günü" olarak ilan edilmiştir. Dünyada ise bu savaş, askeri beceriksizlik ve felaket sembolü olarak sayılmıştır. Mustafa Kemal Atatürk'ün 1934 Anzak törenleri sebebiyle gönderdiği mesaj ülkeler arası dostluğu pekiştirmiştir:
""Bu Memleketin toprakları üstünde kanlarını döken kahramanlar! Burada dost bir vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükun içinde uyuyunuz. Sizler Mehmetçiklerle yan yana koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlatlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlatlarınız bizim bağrımızdadır, huzur içindedirler ve huzur içinde rahat rahat uyuyacaklardır. Onlar bu toprakta canlarını verdikten sonra artık bizim evlatlarımız olmuşlardır." ''"
100. yıl törenleri
2015 yılında Çanakkale savaşının 100. yılı dolasıyla birçok etkinlik ve törenler düzenlendi. 24 Nisan 2015 tarihinde 17 yabancı devlet başkanı ve 5 başbakanın da katıldığı törenler düzenlendi. 1 Ağustos 2015 tarihinde 750 sporcunun katıldığı etkinlikte Anzak Koyu'nun 1915 metre açığından yüzerek kıyıya Dünya barışı için yüzdüler.
Silves
Silves, Portekiz'in Algarve bölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar
Belediyede 8 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
Güzelyurt, Palandöken
Güzelyurt, Erzurum ilinin Palandöken ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Eski ismi Tambura'dır. Bazı kaynaklarda eski ismi 'Tamra' olarak yer almaktadır.
NGC 5587
NGC 5587, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Çoban takımyıldızı yönünde bulunur. S0-a tipi bir merceksi galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1784 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Real Football 2010
Real Football 2010 oyunu, Ubisoft tarafından Nintendo DS olarak yapılıp, Gameloft tarafından yayımlanmış ve satışa çıkarılmıştır. Oyun, 5 Mart 2010 tarihinde DSiWare sürümü çıktı. Güney Amerika'da 15 Şubat 2010 tarihinde çıkan oyun, Japonya'da ise 26 Mayıs 2010 tarihinde çıkmıştır.
Çok oyunculu
Oyun sadece bildiğimiz türden olmamakla beraber aynı zamanda DS Download ile de çok kişilik oyun oynanmaktadır.
São Brás de Alportel
São Brás de Alportel  belediyesi, Portekiz'in Algarve bölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar
Belediyede 1 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.
Spazm çözücü
Spazm çözücü, spazm giderici veya antispazmodik, düz veya çizgili kaslarda gerçekleşen spazmları durduran ilaç ya da bitkiler için kullanılan tabir.
Dereboğazı, Palandöken
Dereboğaz, Erzurum ilinin Palandöken ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Erzurum merkezine 25 km uzaklıktadır.
NGC 5589
NGC 5589, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Çoban takımyıldızı yönünde bulunur. SBa tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Matthieu Delpierre
Matthieu Delpierre (d. 26 Nisan 1981; Nancy, Fransa), stoper mevkiinde görev yapmış Fransız eski futbolcudur.
Delpierre kariyerine Ligue 2 ekiplerinden Lille'de başladı. 1999-2000 sezonunda Ligue 2'yi kazandılar ve lig yükselen takımının vazgeçilmez 11'inden biri oldu. Delpierre 2004 yılında Bundesliga ekiplerinden VfB Stuttgart'a transfer oldu. 2006-07 sezonunda takımı ile Bundesliga şampiyonu oldular. Delpierre son olarak 2012 yılında 1899 Hoffenheim ekibine transfer oldu. İlk maçına Borussia Mönchengladbach maçında çıkan Delpierre ilk golünü SC Freiburg'a attı.
Başarıları
Lille Stuttgart
Çin'deki etnik gruplar listesi
Çin Halk Cumhuriyeti'nin 56 resmî etnik grubu, Çin hükûmeti "Millî Bölge Özerkliği" (民族区域自治/民族區域自治) adlı siyasetini takip ederek vatandaşlarını etnik gruplarına bölerek belli bölgelerde ayrıcalık haklarını tanımaktadır. Gruplarının hangi etnik grubuna bağlı olacağına karar veren yönetim işlemlerine "Millet Tanımlama İşlemleri" (民族识别工作/民族識別工作) denilmektedir.
Qing Hanedanı döneminden Çin Cumhuriyeti'nin başlarına kadar "Beş Millet" (五族) tabiri kullanılmıştır.
Ahmetli, Derik
Ahmetli, Mardin ilinin Derik ilçesine bağlı bir mahalledir.
Çin'deki etnik gruplar listesi
1935'te yapılan araştırmalarına göre Çin'de 400 civarında etnik grubun mevcut olduğu "tespit" edilmiştir. Ancak "Millet Tanımlama İşlemleri" çalışmasıyla Hanlar ve 55 azınlık grupları olmak üzere 56 etnik gruba resmî statü kazandırılmıştır.
Ahmetli, Derik
Coğrafya
Mardin il merkezine 103 km, Derik ilçesine 24 km uzaklıktadır.
Çin'deki etnik gruplar listesi
Hanlar dışındaki 55 etnik gruba yoğun bir şekilde oturdukları bölgeyi "Bölgesel Özerklik" alanı olarak ayırma hakkı, kendi alfabesi ve kendi dilini kullanma hakkı, belli bir miktarda mülkiyet hakkı, belli bir ölçüde emniyet ve milisi teşkil etme hakları, bölgede geçerli olan kanunları çıkarma hakkı ve eğitimde kontenjan hakları verilmektedir.
Günümüzde sadece Çin'in yerlisi konumunda olanlar azınlık grup olarak sayılmakla beraber, II. Dünya Savaşı'nından sonra Çin kıtasında kalmış Japonlar ile Hong Kong'un ilhak edilmesiyle Çin Halk Cumhuriyeti vatandaşı olmuş İngilizler ve Portekizliler azınlık grubu sayılmamaktadır.
Tayvan (Çin Cumhuriyeti)'da çok sayıda bulunan yerli etnik gruplar Gaoşan adı atlında birleştirilmektedir. Tayvan'da ise aynı gruplar 13 gruba ayrılmaktadır.
Çin Halk Cumhuriyeti Hükümeti'nin tanıdığı etnik gruplar
Aşağıdaki liste, Çin Halk Cumhuriyeti'nin resmî olarak tanıdığı 56 etnik grubu içerir. Bu tanınmış grupların arasında 1954 yılında 34 grup, sonra 1964 yılında 54 etnik grup vardı; en son eklenen etnik grup ise 1979 yılında listeye eklenmiş Jino etnik grubudur. Aşağıdaki gruplar, nüfuslarına göre listelenirler:
AGB 3304－91 "Names of ethnicities of China in romanization with codes"; BSadece Çin anakarası ve Tayvan nüfusları dahil; 1Chuanqingler de dahil; 2Çam mültecilerinin soyundan gelmiş Hainan Utsulları da dahil; 3Bunun bir alt grubu "Hmong" olarak da bilinir; 4Amdo ile Kham bölgelerinde yaşayanlar ve Pumi dilini konuşanların yaklaşık yarısını içerir; Pumi konuşan diğer insanlar ise Pumi etnik grubunun üyeleri olarak sınıflandırılır; 5Kam olarak da bilinirler; 6Buna Sangkong halkı da dahil; 7Mosuolar da dahil; 8Qagolar da dahil; 9Myanmar'da Kaçin olarak bilinirler; 10Pa Then halkı da dahil; 11Bunlar aslında Tacik değil, Pamirlerdir; 12Vietnamlılar (Çin-Vietnam sözcükleriyle Kinh) ile aynı grup; 13Myanmar'da Palaung olarak bilinirler; 14Rusya'daki Nanay halkıyla aynı; 15Tayvan'daki tüm aborjin grupları için toplu olarak kullanılan isim. "Gaoshan" halkının bu nüfus sayımlarındaki sayılar sadece Çin anakarasında (ağırlıklı olarak Fujian Eyaleti'nde) yaşayanları kapsar ve çoğunlukla Amis, Paiwan ve Bunun halklarından oluşur.
Székely himnusz
Székely himnusz 1921 yılında yazılan ve 5 Eylül 2009 tarihinde Sekelistan marşı olarak Sekeller Ulusal Konseyi tarafından kabul edilen bir şiirdir. Sözleri György Csanády tarafından yazılmış ve müziği Kálmán Mihalik tarafından bestelenmiştir.
Macarca
Ki tudja merre, merre visz a végzet
Göröngyös úton, sötét éjjelen.
Segítsd még egyszer győzelemre néped,
Maroknyi székely porlik, mint a szikla
Népek harcának zajló tengeren.
Fejünk az ár ezerszer elborítja,
Ne hagyd elveszni Erdélyt, Istenünk!
Türkçe
Kim bilebilirdi ki kader tutup bizi buraya getireceğini,
Gecenin karanlık bir yolunda!
Milletine zafer içinyardım et,
Prens Çaba (Atilla'nın oğlu.) yıldız yolunda.
Yurdumuz Sekelistan dağlar gibi yıkıldı
Başımız her zaman diktir,
Erdel topraklarını korumamıza yardım et ey tanrı!
George Sarton
George Alfred Leon Sarton (31 Ağustos 1884 - 22 Mart 1956) Belçika doğumlu Amerikalı kimyager ve tarihçiydi. Bağımsız bir çalışma alanı olarak bilim tarihi disiplininin kurucusu olarak kabul edilir. En etkili çalışmaları, üç cilt ve 4.296 sayfadan oluşan Introduction to the History of Science ve Isis dergisiydi. Sarton, nihayetinde, bilimler ve beşeri bilimler arasında bir bağlantı sağlayan ve "yeni hümanizm" olarak adlandırdığı bütünleşik bir bilim felsefesi elde etmeyi amaçladı. Ona göre bilim bize düşüncemizi sorgulamayı, kendini beğenmişlikten kurtulmayı, boş umutlara kapılmamayı ve başarı yolunda uğraş vererek sessizce ilerlemeyi öğretir.
Türkiye’de bilim tarihçiliğinin yerleşmesini sağlamış olan ve 5 TL'lik banknotların arka yüzünde resmi görülen bilim insanı Ordinaryüs Profesör Aydın Sayılı (1913-1993), Sarton'un öğrencisiydi.
Amerikalı yazar May Sarton, George Sarton'un kızıdır.
Sarton'un yaşamı ve çalışmaları
George Alfred Leon Sarton, 31 Ağustos 1884'te Gent, Doğu Flandre, Belçika'da Léonie Van Halmé ve Alfred Sarton'un çocuğu olarak doğdu. Ancak, doğumundan bir yıl sonra Sarton'un annesi öldü. İlk önce memleketinde okula gitti, daha sonra Chimay kasabasında dört yıl boyunca okula gitti. Sarton, 1902'de Gent Üniversitesi'ne felsefe okumak için kaydoldu, ancak konunun ilgi alanlarına uymadığını fark etti ve ardından çalışmalarını bıraktı. 1904'te, bir düşünme ve kendini anlama döneminden sonra, doğa bilimleri okumak için üniversiteye yeniden kaydoldu. Gent Üniversitesi'nde geçirdiği süre boyunca, Sarton birkaç onur ödülü aldı. 1908'de dört Belçika üniversitesi ona kimya dalında altın madalya verdi ve Gent şehri de yazdığı bir anı için ona gümüş bir defne ödülü verdi. Doktorasını 1911'de gök mekaniği konusundaki teziyle bitirdi. Mezuniyetinden kısa bir süre sonra, 22 Haziran 1911'de Sarton, sanatçı ve seçkin mobilya tasarımcısı olan Elanor Mabel Elwes ile evlendi. Çift, Wondelgem'de bir eve taşındılar ve burada 1912'de tek çocukları olan kızları Eleanore Marie veya May doğdu.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Ağustos 1914'te Alman ordusu Belçika'yı işgal etti. O sıralarda Sarton artık Belçika'nın Sivil Muhafız yapılanmasının resmi bir üyesi değildi. Yine de, işgal gerçekleştiğinde, rapor verdi ve yakındaki demiryolu kavşağında devriye gezmekle görevlendirildi, ancak o gece hiçbir Alman askeriyle karşılaşmadı. Alman işgali altında, Sivil Muhafız üyelerine casus muamelesi yapıldı ve Sarton, Sivil Muhafız paltosunu bahçeye gömdü, böylece bir casus olarak tutuklanıp vurulmasını önledi. İşgal sırasında evine yirmi altı Alman askeri kondu ve askerlerin güvenliğinden sorumlu tutuldu. Evinde kalan erlerden herhangi biri sokağa çıkma yasağına uymamış olsaydı, Sarton vurulacaktı. Alman işgalinden kısa bir süre sonra, Sarton ailesi İngiltere'ye göç etti, önce Hollanda'ya sonra da Londra'ya gitti. Yanlarına pek çok şey alamamışlardı, bu yüzden Sarton'un bilim tarihi notları ceketiyle birlikte gömülü kaldı. İngiltere'de Sarton Savaş Ofisi'nde çalıştı, ancak maaşıyla üç kişilik bir aileyi geçindiremedi. Ailesini geçindirecek ve bilim tarihi hayalini tamamlamasına izin verecek bir pozisyon arayışı içinde Amerika'ya gitti. Karısı ve kızı Eylül 1915'te onu Amerika'ya kadar takip etti.
Sarton, 1915 yazında Illinois Üniversitesi'nde ders verdi ve bilim tarihindeki çalışmaları nedeniyle Paris'teki Académie des Sciences Prix Binoux ödülünü aldı. Carnegie Uluslararası Barış Vakfı için çalıştı ve 1916-18'de Harvard Üniversitesi'nde ders verdi. Harvard Üniversitesi'ndeyken, Sarton 1916-1917 akademik yılında felsefe ve 1917-1918 akademik yılında bilim tarihi dersleri verdi. Sarton ayrıca 1917 yazında Columbia Üniversitesi'ndeki Teachers College'da ders verdi. Harvard'da 1920'de öğretim görevlisi oldu ve 1940'tan 1951'de emekli olana kadar bilim tarihi profesörü olarak görev yaptı. Ayrıca 1919'dan 1948'e kadar Carnegie Institution of Washington'un araştırma görevlisiydi. Araştırma görevlisi olarak atandıktan sonra Sarton, Isisin yeniden dirilişini planlamaya başladı.
Sarton, Introduction to the History of Science başlıklı dokuz ciltlik kapsamlı bir bilim tarihi kitabını tamamlamayı amaçladı. İkinci cildin hazırlanması sırasında Arapça öğrendi ve araştırmasının bir bölümü için Orta Doğu'yu dolaşarak İslam bilim adamları'nın orijinal el yazmalarını inceledi. Ortadoğu'da bulunduğu süre içinde İspanyol Arabistler okulunun kurumsallaşmasına yardımcı oldu. Sarton, 1928'de İspanyol Arabist Okulu ile çalışmaya başladı, okul onun ardından Julian Ribera y Tarrago ve Miguel Asin Palacios. tarafından yönetildi. İspanyol Arabistler, Isis'e katkıda bulundular ve Sarton bazı makalelerini Isis'te yayınladı. Sarton, diğer bilim tarihçileriyle olduğundan daha fazla ortak görüşü İspanyol Arabistlerle paylaştı. Bilimin ne olduğu konusunda benzer görüşlere sahiptiler. Sarton ve İspanyollar da difüzyon konusunda benzer görüşleri paylaştılar. İspanyollara patronluk yapan bir grup bilim insanına önderlik etti. Sarton, Julian Ribera'nın önde gelen İspanyol Arabist olduğunu kabul etti. Sarton ayrıca Ribera'nın Doğu müziğinin Batı'ya geçişi üzerine yaptığı araştırmalarla ilgilendi ve makaleler yazdı. Sarton daha sonra bilimsel yayılmaya olan ilgisini Ribera'nın müziğin aktarımına olan ilgisiyle ilişkilendirdi çünkü Orta Çağda müzik genellikle matematikle ve [quadrivium]'un bir parçasıyla ilişkilendirildi. Sarton, İslam'ın bilime katkısının Orta Çağ öğreniminde en "ilerici" unsur olduğuna inanıyordu ve Batılı Orta Çağ araştırmaları bunu görmezden geldiğinde öfkelendi. Öldüğü zaman, yalnızca ilk üç cildi tamamlamıştı: I. From Homer to Omar Khayyam; II. From Rabbi Ben Ezra to Roger Bacon, pt. 1-2; ve III. Science and learning in the fourteenth-century, pt. 1-2. Sarton projesi için Leonardo da Vinci üzerine yaptığı çalışmadan ilham almıştı, ancak tarihte bu döneme ölmeden önce ulaşamamıştı. Bununla birlikte, Sarton'un Harvard'daki ilk yılında verdiği bir dizi konferans da Vinci'yi tartıştı ve Science and Civilization in the Time of Leonardo da Vinci, Scientist and Artist (Leonardo da Vinci'nin Zamanında Bilim ve Medeniyet, Bilim Adamı ve Sanatçı) başlığını taşıyordu.
Ölümünden sonra (22 Mart 1956, Cambridge, Massachusetts), Sarton'un makalelerinden temsili bir seçki Dorothy Stimson tarafından düzenlendi. Harvard University Press tarafından 1962'de yayınlandı.
Bilim Tarihi Derneği
Sarton'un başarılarının onuruna, Bilim Tarihi Derneği, George Sarton Madalyası olarak bilinen ödülü vermeye başladı. Bu, Bilim Tarihi Derneği'nin en prestijli ödülüdür. Uluslararası bilimsel topluluktan seçkin bir bilim tarihçisine 1955'ten beri her yıl verilmektedir. Madalya, ömür boyu bilimsel başarı için bir akademisyeni onurlandırmaktadır. Sarton, bu derneğin ve bilim ve kültür üzerine makaleler yayınlayan Isis ve Osiris dergilerinin kurucusuydu. George Sarton, 1913'ten emekli olduğu 1952'ye kadar dergisi Isis'in editörüydü ve daha sonra Bernard Cohen derginin editörlüğünü kendisinden devraldı.
Sead Ramović
Sead Ramoviç, (d. 14 Mart 1979 Stuttgart, Batı Almanya), Eski Bosnalı millî kaleci.
Kulüp takımları kariyeri
Futbol'a Ramović FC Feuerbach takımı ile başlayan oyuncu sırasıyla Wolfsburg, Borussia Mönchengladbach, Kickers Offenbach, Borussia Mönchengladbach takımlarında oynamıştır. 2006 yılının Temmuz ayında Norveç takımı olan Tromsø ile sözleşme imzalamıştır. Bosna-Hersek millî futbol takımına çağrılmış ama hiç forma güymemiştir. 2010-2011 devre arasında sakatlanıp sözleşmesi dondurulmuştur. 2011 Mart Ukrayna lig ekiplerinden Metalburg donetsk'e kiralandı.
2011-12 sezonunda ise Sırbistan ekipelrinen FK Novi Pazar'a transfer oldu.
Medal of Honor (anlam ayrımı)
Medal of Honor şu anlamlara gelebilir:
Christian Maicon Hening
Christian Maicon Hening (d. 25 Ağustos 1978, Blumenau, Brezilya), defansif orta saha mevkiinde görev alan Brezilyalı futbolcudur. Şu anda kariyerini 1899 Hoffenheim ekibinde sürdürmektedir.
Qinhuangdao
Qinhuangdao, kuzeybatıda Chengde, güneybatıda Tangshan il düzeyi şehirleri ile kuzeydoğuda Liaoning eyaleti ile komşudur.
Tarihi bir efsaneye göre Qin İmparatoru Qin Shi Huang, Haigang'ta bir adada ölümsüzlüğü aradığını ancak bulamadığını anlatmıştır. Qinhuangdao limanı dünyanın en büyük 15. yük limanıdır.
İdari bölümler
Qinhuangdao şehri, dört semt, iki ilçe ile bir özerk ilçeye ayrılmaktadır.
Eksik (şarkı)
Eksik, ENBE Orkestrası'nın Kalbim albümünün ilk teklisidir.
Xatar
Xatar ya da gerçek adıyla Jivar Hacabi (d. 24 Aralık 1981, Kūh-e Qalā‘, Kürdistan Eyaleti, İran), Kürt kökenli bir Alman rapçidir. Sanatçı adı „Xatar“ Kürtçede tehlike anlamına gelir.
Eksik (şarkı)
Şarkı hakkında bilgi
Mustafa Ceceli‘nin, Elvan Günaydın’la beraber yorumladığı şarkının söz ve bestesi Ravi İncigöz’e ait.
Video klip hakkında bilgi
Klibi Murad Küçük yönetti. Filmline şirketi tarafından çekilen videonun yapımcıları Ayhan Çetiner, K. Ulaş Engin ve Berdan Güzel. Görüntü yönetimini Veli Kuzlu, kurguyu ise Ayhan Çetiner üstlendi. Klibin makyaj ve saç çalışması sırasıyla Dilek Sarı ve Hüseyin Çavdar' ait.
Xatar
Yaşamı
Asıl ismi Giwar Hajabi olan Xatar, Kūh-e Qalā‘ (Kürtçe: Qalue) köyünde bir Kürt ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. Ailesi ile birlikte İran'dan Bonn'a mülteci olarak gelen Xatar, Brüser Berg semtinde büyüdü ve bölgenin çetelerinden Brüser Berger Assis çetesine üyeydi.
Xatar babasının baskısı altında dokuz yaşında piyano çalmayı öğrendi. 1993 yılında Dr. Dre'nin The Chronic albümü ile ilk kez rap müzikle tanışmıştır. Xatar boş zamanlarında çocuklukluk arkadaşları Samy ve Ssio ile müzik yapmıştır. 2008 yılının başında Alles oder nix Records isimli müzik şirketini kurmuştur. Müzik şirketinin diğer üyeleri ise Samy, Ssio, Maestro ve DJ Bo Tex'dir.
Kasım 2008'de Xatar solo albümü Alles oder nixi çıkartmıştır. Albümde Azad ve Bero Bass gibi rapçiler konuk olmuştur. Albüme ek olarak Los Banditos Films üzerinden üç ilgili video klibi yayımlamıştır. Azad ve Massiv gibi diğer rapçilerle konserler vermiştir ve sık sık Köln Street Sinemada Fight Night'da ve Ren kültürü festivalinde konserler vermiştir. Haziran 2009'da Xatar KDP'ye bağlı Kürdistan TV'de 30 dakikalık bir röportaj vermiştir.
Şubat 2010'da Alman makamı Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Medien Xatar'ın albümü Alles oder nixi yasaklamıştır. 26 Şubat 2010'dan itibaren albümü satın almak yasaktır.
Kürtçe (Sorani ve Kurmanci) yanı sıra Arapça, İngilizce, Fransızca, İtalyanca ve Farsça bilmektedir. Xatar, Alman ve İran vatandaşıdır.
RPD
RPD ( Ruçnoy Pulemyot Degtyaryova; "Degtyarov Taşınabilir Makineli Tüfeği"), Sovyet yapımı bir 7.62 mm hafif makineli tüfektir. Silah- Vasily Degtyarov tarafından II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru 1944 yılında DP-27'lerin yerini alması için geliştirilmiştir ve çoğu manga otomatik silahının öncüsü olarak kabul edilir.
Lavta
Lâvta, mızrapla çalınan, gövdesi uttan küçük bir Batı müziği ve Türk müziği çalgısı.
Qolobaa Calankeed
Qolobaa Calankeed (Türkçe:Her Ulusun Kendi Bayrağı Vardır), Afrika ülkesi Somali'nin ulusal marşıdır. Ülkenin bağımsızlığını kazandığı 1960 yılında Giuseppe Blanc'a ait güftesiz ve isimsiz marşı kullanmaya başlamış, bu marş 2000 yılında Somaliyaay toosoo marşı ile değiştirilerek kullanımdan kaldırılmıştır. Ülkenin 2012 yılında Federal Cumhuriyet yapısına bürünmesi neticesinde yeniden marş değişikliğine gidilmiş ve bu tarihten itibaren Qolobaa Calankeed ülkenin yeni ulusal marşı olarak kabul edilmiştir.
RPD
RPD, Sovyetler Birliği dışında Çin'de Type 56 ve Type 56-1 adıyla, Kuzey Kore'de Type 62 adıyla, Polonya ve Mısır'da lisanslı olarak üretilmiştir.
Lavta
Tarihi
İlk çağda Sümerler, Mısırlılar, Babilliler, Romalılar ve Yunanlarda bu sazın ilkel şekline rastlandı. Daha sonraları Araplar tarafından geliştirildi ve Endülüs Emevileri Dönemi'nde İspanyollara, oradan da batıya yerleşti.