cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1509 Konstantinopolis depremi
Nitelendirme ve kehanetler
Rivayete göre, Sina Dağı eteklerinde bulunan Azize Katerina Manastırı'ndan Rum bir keşiş, padişahın sarayında hazır bulunduğu sırada bir deprem olacağı kehanetinde bulundu. İstanbul'un Fethi'nden sonra şehrin artık bir Bizans kenti olmamasına içerleyen Avrupa'daki yorumlarda deprem, "Hristiyan dünyasına karşı silaha sarılan Türkler için Tanrı'nın layık gördüğü bir ceza" olarak görüldü. Depremin olduğu dönemde hayatta olan Fransız astrolog ve kahin Nostradamus'un kehanetlerinin yer aldığı kitabının II.52 numaralı dörtlüğünde 1509 depremine atıf yapmış olabileceği ileri sürüldü. Solakzade Mehmed Çelebi, 17. yüzyılda kaleme aldığı bir kitabın 1509 depremi ile ilgili olan kısmında, Sultan II. Bayezid'in vezirlerine ve askeri komutanlarına "depremin, başarısızlıklarının bir cezası olduğunu" söylediğini yazdı.
Kenji Doihara
Kenji Doihara (土肥原 賢二) (8 Ağustos 1883; Okayama, Okayama-ken, Japon İmparatorluğu - 23 Aralık 1948; Sugamo Hapishanesi, Tokyo, Japonya), Japon asker. Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri'nin orgenerali.
Uzak Doğu Uluslararası Askerî Ceza Mahkemesi'nde yargılandı ve 23 Aralık 1948 tarihinde asılarak idam edildi.
Henri Bergson
Özellikle 20. yüzyılın ilk yarısında etkili olmuştur. Bergson, birçok düşünürü, gerçekliği kavramak için sezgi süreçlerinin soyut rasyonalizm ve bilimden daha anlamlı olduğuna ikna etmiştir.
1927 yılında "zengin ve hayat verici fikirleri ve bu fikirlerin sunulmasında kullandığı parlak yeteneği sebebiyle" Nobel Edebiyat Ödülüne layık görülmüştür. 1930 yılında Fransa tarafından Legion d'honneur ile ödüllendirilmiştir.
Eğitim ve Kariyeri
Bergson, 1868'den 1878'e kadar Paris'te Lycée Fontanes'e (1870–1874 ve 1883'ten bu yana Lycée Condorcet olarak bilinir) katıldı. Daha önce bir Yahudi dini eğitimi almıştı. Ancak 14-16 arasında inancını kaybetti. Hude'a (1990) göre, bu ahlaki kriz, insanlığın modern primatlarla ortak ataya sahip olduğu, bazen yaratıcı bir tanrıya ihtiyaç duymadığı şeklinde yorumlanan bir süreç olan evrim teorisini keşfetmesiyle bağlantılıdır.
Lisedeyken Bergson, bilimsel çalışması için bir ödül ve 1877'de on sekiz yaşındayken bir matematik probleminin çözümü için bir ödül kazandı. Çözümü ertesi yıl Nouvelles Annales de Mathématiques'te yayınlandı. Yayımlanan ilk eseriydi. Kariyerinin bilimler alanında mı yoksa beşeri bilimler alanında mı olması gerektiği konusunda biraz tereddüt ettikten sonra, öğretmenlerini dehşete düşürerek ikincisini tercih etmeye karar verdi. On dokuz yaşındayken École Normale Supérieure'e girdi. Bu dönemde Herbert Spencer'ı okudu. Orada lisans derecesi aldı ve bunu 1881'de Paris Üniversitesi'nden agrégation de philosophie izledi.
Aynı yıl, Anjou'nun eski başkenti Angers'deki lisede öğretmenlik randevusu aldı. İki yıl sonra, Puy-de-Dôme bölgesinin başkenti Clermont-Ferrand'daki Lycée Blaise-Pascal'a (Clermont-Ferrand) yerleşti.
Clermont-Ferrand Bergson'a gelişinden bir yıl sonra, Lucretius'tan alıntıların bir baskısını yayınlayarak, Extraits de Lucrèce olarak yayınlanan De Rerum Natura'nın ve şairin materyalist kozmolojisinin eleştirel bir incelemesiyle beşeri bilimlerdeki yeteneğini gösterdi. (1884), tekrarlanan basımları, Fransız gençliği arasında Klasikleri teşvik etmedeki değerini doğrular. Bergson, ülkesinin bu bölümünde (Auvergne bölgesi) öğretmenlik ve ders verirken, özel çalışma ve özgün çalışma için zaman buldu. Doktora derecesi için Aristoteles üzerine kısa bir Latince tezi (Quid Aristoteles de loco senserit, "Aristoteles'te Yer Kavramı Üzerine") ile birlikte sunduğu Zaman ve Özgür İrade tezini hazırladı. 1889'da Paris'te. Eser aynı yıl Félix Alcan tarafından yayınlandı. Ayrıca Clermont-Ferrand'da Pre-Sokratikler, özellikle Herakleitos üzerine dersler verdi.
Bergson, Zaman ve Özgür İrade'yi Jules Lachelier'e (1832–1918), dönemin halk eğitim bakanı, Félix Ravaisson'un (1813–1900) bir öğrencisi ve İndüksiyonun Kuruluşu Üzerine felsefi bir çalışmanın yazarı (Du fondement de l) adadı. 'indüksiyon, 1871). Lachelier, "her yerde eylemsizliğin yerine gücü, ölümün yerine yaşamı ve kaderciliğin yerine özgürlüğü koymaya" çalıştı. (Bergson, Ecole Normale Supérieure'nin bu öğretmenlerinin her ikisine de çok şey borçluydu. Onun anma konuşmasını 1900'de ölen Ravaisson'la karşılaştırın.)
Bergson, 1888'de yeniden Paris'e yerleşti, ve College Rollin olarak bilinen belediye kolejinde birkaç ay öğretmenlik yaptıktan sonra, sekiz yıl kaldığı Lycée Henri-Quatre'da bir randevu aldı. Orada Darwin'i okudu ve teorileri üzerine bir ders verdi. Bergson daha önce Lamarckizm'i ve onun kazanılmış özelliklerin kalıtsallığı teorisini onaylamış olmasına rağmen, Darwin'in sürekli yaşam vizyonuyla daha uyumlu olan kademeli varyasyonlar hipotezini tercih etmeye başladı.
1896'da Matter and Memory adlı ikinci büyük eserini yayınladı. Bu oldukça zor çalışma, beynin işlevini araştırır ve beden ve zihin ilişkisi sorunlarının dikkatli bir şekilde ele alınmasına yol açan bir algı ve hafıza analizini üstlenir. Bergson, üç büyük eserinin her birine hazırlanmak için yıllarca araştırma yapmıştı. Bu, özellikle, o dönem boyunca gerçekleştirilen kapsamlı patolojik araştırmalara tam bir aşinalık gösterdiği Matter and Memory'de açıkça görülmektedir.
1898'de Bergson, mezun olduğu École Normale Supérieure'de konferans şefi oldu ve daha sonra aynı yıl Profesörlüğe terfi etti. 1900 yılında, Charles Lévêque'nin ardından Yunan ve Roma Felsefesi Kürsüsü'nü kabul ettiği Collège de France'da Profesör olarak görevlendirildi.
Ağustos 1900'ün ilk beş gününde Paris'te düzenlenen birinci Uluslararası Felsefe Kongresi'nde Bergson kısa ama önemli bir makale okudu: "Nedensellik Yasasına İnancın Psikolojik Kökenleri" (Sur les Origines psychologiques de notre croyance) à la loi de causalité). 1900'de Felix Alcan, daha önce Revue de Paris'te yer alan, Bergson'un minör yapımlarının en önemlilerinden biri olan Kahkaha (Le rire) başlıklı bir yapıt yayınladı. Komedinin anlamı üzerine olan bu deneme, Auvergne'deki ilk günlerinde verdiği bir konferanstan kaynaklandı. Bunun incelenmesi, Bergson'un yaşam görüşlerini anlamak için esastır ve sanatın yaşamdaki yerini ele alan pasajları değerlidir. Çalışmanın temel tezi, gülmenin insan için sosyal yaşamı mümkün kılmak için evrimleşmiş bir düzeltici olduğudur. Başarısızlıkları esnek olmayan bir mekanizmaya benziyorsa, toplumun taleplerine uyum sağlayamayan insanlara güleriz. Çizgi roman yazarları, gülmek için bu insani eğilimi çeşitli şekillerde sömürdüler ve onlar için ortak olan şey, çizgi romanın orada "yaşayanların üzerine mekanik bir şey kaplamış" olduğu fikridir.
1901'de Académie des sciences morales et politiques, Bergson'u üye olarak seçti ve o enstitüye üye oldu. 1903'te Revue de métaphysique et de morale'e Metafiziğe Giriş (Metafiziğe Giriş) başlıklı çok önemli bir makaleye katkıda bulundu ve bu makale, üç büyük kitabının incelenmesine bir önsöz olarak faydalı oldu. Bu makalede, Yaratıcı Evrim'de gerçekleştirilen felsefi programını detaylandırdı.
Sosyolog ve filozof Gabriel Tarde'nin 1904'te ölümü üzerine Bergson, Modern Felsefe Kürsüsü'nde onun yerine geçti. O yılın 4-8 Eylül tarihleri ​​arasında Cenevre'yi ziyaret etti ve İkinci Uluslararası Felsefe Kongresi'ne katıldı ve Zihin ve Düşünce: Felsefi Bir Yanılsama (Le cerveau et la pensée: une illüzyon felsefesi) üzerine ders verdi. Bir hastalık ziyareti Almanya'yı Heidelberg'de düzenlenen Üçüncü Kongre'ye katılmaktan alıkoydu. Bu yıllarda Bergson, genç bir Jacques Maritain'i güçlü bir şekilde etkiledi, hatta belki Maritain ve karısı Raïssa'yı intihar düşüncelerinden kurtardı.
Kitapları arasında en çok bilinen ve en çok tartışılan üçüncü büyük eseri, Yaratıcı Evrim 1907'de yayınlandı. Pierre Imbart de la Tour, Yaratıcı Evrim'in düşüncede yeni bir yönün dönüm noktası olduğunu belirtti. 1918'de Alcan, yayıncı, on yıl boyunca yılda ortalama iki baskı yaparak yirmi bir baskı yapmıştı. Bu kitabın ortaya çıkışının ardından, Bergson'un popülaritesi, yalnızca akademik çevrelerde değil, aynı zamanda genel okuyucu kitlesi arasında da büyük ölçüde arttı.
O zamanlar, Bergson, henüz yakın zamanda ortaya çıkmış olan (Yaratıcı Evrim'in ilk bölümünde gösterildiği gibi) döllenme teorisi de dahil olmak üzere kapsamlı bir biyoloji çalışması yapmıştı, yaklaşık olarak. 1885 – felsefe tarihinde, özellikle Yunan ve Roma felsefesinde uzmanlaşmış bir filozof için küçük bir başarı değil.Darwin'den ayrı olarak, yaşamın birliği ve tüm canlılar arasındaki ekolojik dayanışma fikrini sürdürdüğü Haeckel'i ve mutasyonunu kendisinden alıntıladığı Hugo de Vries'i de kesinlikle okumuştu. evrim teorisi (Darwin'in tedriciliğini tercih ederek karşı çıktığı). Ayrıca, Collège de France'da Deneysel Tıp Kürsüsü'nde görev yapan Claude Bernard'ın halefi Charles-Édouard Brown-Séquard'dan da alıntı yaptı.
Bergson, 1919 ve 1954 yılları arasında ressamlara, heykeltıraşlara, dekoratörlere, oymacılara, yazarlara ve müzisyenlere verilen Prix Blumenthal'ın verilmesinde Florence Meyer Blumenthal ile jüri üyesi olarak görev yaptı.
Felsefesi
Temel İlkeler: Temel eserleri arasında Essais sur les Donnees immediates de la Conscience (Bilincin Dolayımsız Verileri Üzerine Denemeler), Matiere et Memoire (Madde ve Bellek), Les Deux Sources de la Morale et de la Religion (Ahlak ve Dinin İki Kaynağı) ve L'Evolution creatrice (Yaratıcı Evrim) gibi kitaplar bulunan Bergson, Almanya'da doğup gelişmiş olan idealist felsefenin Fransa'daki temsilcisi olarak tanınır. Aynı zamanda, süreç felsefesi adı verilen felsefe türünün de en önemli temsilcilerinden olan Bergson, pozitivizmin ya da oldukça dar bir çerçeve içinde kalan bilimsel yorumların iddialarına şiddetle karşı çıkarken, insani ve dinsel değerlerin önemini vurgulamıştır.
O, işte bu çerçeve içinde, 20. yüzyılda gelişen akla karşı başkaldırının önemli öncülerinden biri olmak durumundadır. Bergson dinamik ve düalist bir felsefe akımının daha doğru olduğunu benimsedi. Düşüncelerinden dolayı Sezgicilik (entüisyonizm) akımını kurdu.
Bergson bilimin asıl bilgi kaynağı olduğunu reddetti ve sezginin daha önemli olduğunu savundu. Bilimin, yaşamın dinamik özüne ulaşamayacağını söyledi. Düşüncenin evrene benzediğini bir yanda maddenin diğer bir yanda sezginin olduğunu öne sürdü.
Etkileri
Bergson'un 1907'de yayımlanan Yaratıcı Evrim adlı eseri hem felsefede hem de edebiyatta büyük etkiler yaptı. Zaman konusundaki fikirleri Proust sayesinde daha da fazla tanındı. Georges Sorel devrimci sendikalizmi Bergson'un düşüncesiyle birleştirmeye çalıştı.Deleuze'in bazı 1-2 eserinde Bergson'a övgüler vardır. George Bernard Shaw ise onun yaşamsalcılığı olarak gördüğü şeyden etkilendi. Kendisinden sonra gelen birçok düşünür onun kapalı ve mecazi bir anlatımı olduğunu söyledi.
Karadaç
Karadach veya Kuridach ( Yunanca Κουριδαχος, Kouridachos) Attila döneminde Hun Devletinin Akasir kabilesinin önemli bir reisi idi. Priskos'a göre, MS 448'de Romalı diplomatlar tarafından Hunlar'a karşı potansiyel bir müttefik olarak kur yapıldığında öne çıktı, ancak bu bilgiyi, efendisinin Akasiri'nin daha küçük şefleri arasında bir isyanı engellemesine yardımcı olmak için kullandı; böylece Attila, geri kalanlar alınırken topraklarına dokunulmadı.
Etimoloji
Otto J. Maenchen-Helfen, ismin Türkçe olduğunu düşünüyor. *Qurtaq'ın bir etimolojisini önerir: qurt (kurt) ve aç eki.
Reformasyon Günü
Reformasyon Günü, protestan reformunun anısına özellikle lüteran ve bazı kalvenist toplumlarda her yıl 31 Ekim'de kutlanan bir gündür.
Reformasyon Günü, Slovenya ve Almanya'nın bazı eyaletlerinde (Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern, Saksonya, Saksonya-Anhalt ve Türingiya) "resmi tatil" olarak kabul edilmiştir. Ayrıca 2008 yılından beri Şili'de de tatil kabul edilmiştir.
31 Ekim 1517'de Martin Luther'in başlattığı protestan reform hareketi sonrası her yıl 31 ekim'de kutlanır. Martin Luther 95 maddelik tezini Wittenberg Kale Kilisesi’nin kapısına asarak Hristiyanlıkta protestan reformunu başlattı. Bu günü anmak ve bu olay için şükretmek amacıyla reform kiliselerince 31 Ekim tarihi özel kabul edilir.
Kadircan Batirov
Kadircan Batirov (d. 9 Mart 1956 – 4 Aralık 2018), Kırgız iş insanı, siyasetçi ve gazetecidir.
Yaşamı ve kariyeri
Kırgızistan Halkın Dostluğu Üniversitesi ve Kırgızistan Yüksek Konseyi başkanı olarak görev yapmıştır.
2010 yılında Kırgızistan'dan kaçarak Ukrayna'ya yerleşti. Batirov'a 2010 yazında Güney Kırgızistan'da etnik şiddet olaylarında rol aldığı iddiasıyla ömür boyu hapis cezası verilmiştir.
Ölümü
Kırgız gazeteci, siyasetçi ve iş insanı Kadircan Batirov 4 Aralık 2018'de Odesa, Ukrayna'daki evinde uykusunda 62 yaşında ölmüştür.
Amazonas (Kolombiya)
Amazonas, Kolombiya'nın bölümlerinden biridir ve adını Amazon Nehri'nden almıştır. Amazonas, ülkenin güneyinde, doğuda Brezilya ve güneybatıda Peru ile sınır komşusudur. Yönetim merkezi Leticia şehridir.
Lviv Opera ve Bale Tiyatrosu
Solomiya Krushelnytska Lviv Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu veya Lviv Operası  Ukrayna'nın en büyük batı şehri ve tarihi kültür merkezlerinden biri olan Lviv'de bulunan bir opera binasıdır. Aslen batık Poltva Nehri'nin eski bataklık arazisi üzerine inşa edilmiş olan Lviv Operası, günümüzde Özgürlük Caddesi'nde, şehrin Halych semtinde bulunan, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alan Lviv'in tarihi Eski Şehri'nin ağaçlarla çevrili merkezinde yer almaktadır.
Tiyatro lobisindeki kitabesine göre 1897 ile 1900 yılları arasında inşa edilmiş olan yapı, tarihte birçok değişikliğe uğrayarak ayakta kalmıştır. Aslen Lviv, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ndaki özerk Galiçya eyaletinin başkentiyken inşa edilen Lviv Operası önce Arşidük Karl Ludwig Bulvarı'nın sonunda yer alıyordu. Daha sonra, İkinci Polonya Cumhuriyeti'nde Büyük Tiyatro olarak biliniyordu ve Sovyet yönetimi sırasında, içeri giren seyirciler, Vladimir Lenin'in yükselen bir heykelinin yanından geçiyordu. Kırk yıl boyunca tiyatro, Ivan Franko Lviv Devlet Akademik Opera ve Bale Tiyatrosu olarak bilindi ve 1956'da, kentin ünlü şairi ve doğumunun yüzüncü yılındaki siyasi etkinliklerine istinaden yeniden adlandırıldı. 2000 yılında, Lviv Operası kendi yüzüncü yılını, bu kez şehrin yerlilerinden biri olan ünlü soprano Solomiya Krushelnytska'nın adına istinaden yeniden adlandırıldı.
Tarihi
19. yüzyılın sonunda, yerel liderler, Galiçya'nın başkentinde büyük bir şehir tiyatrosunun kurulması ihtiyacını hissettiler. 1895'te şehir, bir tasarım yarışması başlattığını duyurdu ve yarışmaya çok yüksek katılım gerçekleşti. Katılımcılar arasında, girişi fazla uluslararası ve eklektik olduğu için reddedilen ünlü Viyana mimarları Fellner &amp; Helmer de vardı.
Bağımsız bir jüri tasarımı, Berlin Yapı Akademisi mezunu ve şehrin Mühendislik Akademisi yöneticisi olan Zygmunt Gorgolewski tarafından seçti. Gorgolewski, bölgede yerleşim son derece yoğun olsa da, binayı şehrin merkezine yerleştirmeyi planlayarak jüriyi etkilemeyi başarmıştı. Alan sorununu çözmek için cesurca Poltva Nehri'nin yeraltına alınmasını önerdi ve geleneksel bir temel kullanmak yerine Avrupa'da ilk kez betonarme bir temel kullandı.
Haziran 1897'de temel taşı yerleştirildi. Gorgolewski, şehirden ve şehir dışından gelen taş ustalarını çalıştırdı ve inşaat, hafriyat ve tasarımı sürekli denetledi. Mümkün olan her yerde yerel malzemeler kullanıldı, ancak mermer parçalar Viyana'da üretildi, fuaye boyamaları için kullanılan özel ketenler Belçika'dan ithal edildi. Elektrik kabloları ve ışıkları Alman firması Siemens tarafından geliştirilirken, sahnenin hidrolik mekanizasyonu Sanok'taki Polonyalı demiryolu atölyesi şirketi tarafından yapıldı.
İnşaat üç yıl devam etti. Finansman şehirden, çevredeki topluluklardan ve gönüllü bağışlardan geldi. Çalışmaların maliyeti 2,4 milyon Avusturya kronu olarak gerçekleşti.
Gorgolewski'nin binanın temelini inşa etmek için kullandığı mühendislik yeniliklerine rağmen, yapının altından bir tünelle geçen Poltva Nehri nedeniyle tiyatro salonunun yavaş yavaş batmaya başladığına dair hikayeler ortaya çıktı. Gorgolewski Temmuz 1903'te aortunun felç olması nedeniyle aniden öldü. İlk inşa çalışmalarının ardından bina 'batmayı' durdurdu ve Gorgolewski'nin yenilikçi tasarımı sayesinde günümüze kadar stabil kaldı.
Büyük açılış
Lviv Operası 4 Ekim 1900'de açıldı. Kültürel seçkinler — ressamlar, yazarlar ve bestecilerin yanı sıra çeşitli Avrupa tiyatrolarından delegasyonlar — açılış şenliklerine katıldı. Törene katılan konuklar arasında yazar Henryk Sienkiewicz, besteci Ignacy Jan Paderewski, ressam Henryk Siemiradzki, Lviv baş yargıcı Godzimir Małachowski, voyvoda Leon Piniński ve eyalet meclisi başkanı Kont Stanisław Badeni de vardı. Prag kentinden bir heyete belediye başkanı Vladimir Srb ve Ulusal Tiyatro eski müdürü František Adolf Šubert başkanlık etti. Hem Roma Katolik hem de Yunan Katolik başpiskoposlarının yakın zamandaki ölümleri nedeniyle, bina Lviv Ermeni Katolik başpiskoposu Izaak Mikołaj Isakowicz, haham Ezechiel Caro ve Protestan papaz Garfel tarafından kutsandı.
Mimari tarz
Lviv Opera ve Bale Tiyatrosu, Neo-Rönesans ve Neo-Barok tarzların formları ve detayları kullanılarak klasik gelenekte inşa edilmiştir. Art Nouveau'nun unsurları da görülür. Çok katlı oditoryumun ve fuayenin duvar ve tavanlarındaki ustuka pervazlar ve yağlı boya tablolar, yapıya zengin bir şenlik havası katmaktadır. Opera'nın heybetli cephesi çok sayıda niş, Korint sütunları, pilastrlar, korkuluklar, kornişler, heykeller, kabartmalar ve alçı çelenklerle zengin bir şekilde dekore edilmiştir. Ana girişin her iki yanındaki nişlerde Antoni Popiel ve Tadeusz Barącz tarafından yontulmuş Komedi ve Trajediyi temsil eden alegorik figürler; esin perisi figürleri kornişin üstünü süslemektedir. Bina, İhtişam, Şiir ve Müziği simgeleyen büyük bronz heykellerle taçlandırılmıştır.
İçi ve dışı güzel bir şekilde dekore edilmiş tiyatro, 19. yüzyılın sonunda Batı Avrupa'nın heykel ve resim alanındaki başarılarının merkezinde yer aldı. İç dekorasyon, zamanın en ünlü Polonyalı sanatçılarından bazıları tarafından hazırlandı. Bunların arasında Stanisław Wójcik (Şiir, Müzik, Şöhret, Servet, Komedi ve Trajedi'nin alegorik heykelleri), Julian Markowski, Tadeusz Wiśniowiecki, Tadeusz Barącz, Piotr Wojtowicz (Lviefłetowski'nin armasını tasvir eden kabartma), Juliusz Bełtowski (Gorgolewski'nin kabartması) ve Antony Popiel (cepheyi süsleyen ilham perileri heykelleri) gibi isimler yer almaktadır.
İç mekanı dekore eden ressamlar arasında Tadeusz Popiel (merdivenler), Stanisław Rejchan (ana salon), Stanisław Dębicki, Stanisław Kaczor-Batowski ve Marceli Harasimowicz (fuaye) bulunmaktadır. Bu ressamları, aralarında Aleksander Augustynowicz, Ludwik Kohler, Walery Kryciński, Henryk Kuhn, Edward Pietsch, Zygmunt Rozwadowski, Tadeusz Rybkowski ve Julian Zuber'in de bulunduğu başka ressamlar denetliyordu. Ana perde Henryk Siemiradzki tarafından dekore edilmiştir.
Notlar
a. ''Habsburg İmparatorluğu. Avusturya-Macaristan Monarşisinin Dünyası Orijinal Fotoğraflarda 1840-1916'' Franz Hubmann, Viyana, 1971, bu tiyatroyu Fellner & Helmer'e atfeder.
Müzik tarihi
Müzik, geçmiş ve şimdiki bilinen her kültür ve dinde zaman ve mekânlar arasında büyük çeşitlilik gösterir. En izole edilmiş kabile grupları da dâhil olmak üzere dünyadaki tüm insanlar bir müzik türüne sahip olduklarından, müziğin, insanların dünyaya yayılmasından önce atalardan oluşan topluluklarda mevcut olduğu sonucuna varılabilir. Sonuç olarak, ilk müzik Afrika'da icat edilmiş ve daha sonra çeşitli çalgılar yapmak için çeşitli materyaller kullanarak insan hayatının temel bir bileşeni hâline gelmiş olabilir.
Bir kültürün müziği, sosyal ve ekonomik organizasyonu ve deneyimi, iklimi, teknolojiye erişimi ve dine inanılan bir kültürün tüm yönlerinden etkilenir. Müziğin ifade ettiği duygu ve fikirler, müziğin çalındığı ve dinlendiği durumlar ve müzik icra edenlere ve bestecilere yönelik tutumların tümü bölgeler ve dönemler arasında farklılık gösterir. 'Müzik tarihi' müziği (özellikle Batı sanat müziği) kronolojik açıdan inceleyen müzikoloji ve tarihin ayrı bir alt alanıdır.
Tarih öncesi müzik
Daha yaygın olarak ilkel müzik denilen tarih öncesi müzik, jeolojik tarihin çok geç bir zamanında başlamış olan tüm müziklere verilen isimdir. Tarih öncesi müzik, Avrupa'nın genelinde (ve Avrupa'dan etkilenmiş bölgelerde) Antik Müzik (MÖ 1500) ile devam etmiştir; ancak yine de izole bölgelerde mevcudiyetini sürdürmüştür.
Tarih öncesi müzik, bu nedenle teknik olarak, bu müzikle ilgili şu anda var olan herhangi bir tarihsel kaynağın ortaya çıkmasından önce var olan tüm dünya müziğini, örneğin geleneksel yerli Amerikan kabileleri müziği ve Avustralya Aborijin müziği içerir. Bununla birlikte, Avrupa dışı kıtaların -özellikle hâlâ hayatta kalanların- 'tarih öncesi' müziğine halk, yerli ya da geleneksel müzik olarak değinmek daha yaygındır. Müziğin kökeni, kayıtlı tarihten önce olduğu için bilinmiyor. Bazıları müziğin kökeninin doğal olarak oluşan seslerden ve ritimlerden kaynaklandığını düşündürmektedir. İnsan müziği, bu fenomenleri kalıplar, tekrarlar ve tonalite kullanarak yansıtabilir. Bugün bile, bazı kültürlerin müziğinin doğal sesleri taklit etmek için belirli örnekleri vardır. Bazı durumlarda, bu özellik şamanistik inançlar veya pratiklerle ilgilidir. Aynı zamanda eğlence (oyun) veya pratik (avdaki hayvanları avlama) işlevlerine de hizmet edebilir.
İlk müzik aletinin şarkı, uğultu ve ıslık çalmaya, tıklamaya, öksürmeye ve esnemeye kadar çok çeşitli sesler çıkarabilen insan sesinin kendisi olması muhtemeldir. Diğer müzik aletlerine gelince, 2008'de arkeologlar Almanya'nın Ulm yakınlarındaki Hohle Fels mağarasında kemikten yapılmış bir flüt keşfettiler. Yaklaşık 35.000 yaşında olduğu düşünülen beş delikli flüt, V şeklinde bir ağızlığa sahiptir ve akbaba kanadı kemiğinden yapılmıştır. Bilinen en eski tahta flütler 2004'te Greystones, İrlanda yakınlarında keşfedildi. Ahşap kaplı bir çukur, porsuk ağacından yapılmış 30 ila 50 cm arasında, bir ucunda konik; fakat parmak deliği olmayan altı flüt içeren bir grup içeriyordu. Bir zamanlar birbirine bağlanmış olabilirler.
50.000 ile 60.000 yaşları arasında bir mağara ayı uyluk kemiği olan "Divje Babe Flüt"ünün dünyanın en eski müzik aleti olduğu ve Neandertaller tarafından üretildiği öne sürülmüştür. Ancak uyluk kemiğinin gerçekten bir müzik aleti olduğu iddiaları, uyluk kemiğinin delik üretmek için etoburlar tarafından kemirilmiş olabileceği önerisini içeren alternatif argümanlarla tartışılmaktadır.
Antik (Eski) müzik
Antik müzik  ya da "Eski müzik", tarih öncesi çağın müziğini takip eden müziğe verilen isimdir. "Bilinen en eski şarkı", Suriye'deki Ugarit'te 3400 yıl öncesine dayanan çivi yazısı ile yazılmıştır. Hürrian şarkılarının bir parçasıdır, daha özel olarak Hürrian ilahi no. 6. Anne Draffkorn Kilmer tarafından deşifre edilmiş ve antik gymel gibi üçlü armoniden oluştuğu ve ayrıca diyatonik dizinin bir Pisagor akortlaması kullanılarak yazıldığı gösterilmiştir. Dünyanın herhangi bir yerinden müzik notaları da dâhil olmak üzere eksiksiz bir müzik parçasının hayatta kalan en eski örneği, MS 1. veya 2. yüzyıla tarihlenen Seikilos kitabesidir.
Antik Yunanlar tarafından kullanılan çift borular ve antik gaydanın yanı sıra; vazo ve duvarlardaki antik çizimler ve yazılar (örneğin Aristo, Sorunlar, Kitap XIX.12 olduğu gibi) zamanın müzik tekniklerini betimler, polifoninin göstergesidir. Aulos'un çift borularından biri muhtemelen bir dem veya uzun ses görevi görürken, diğeri ezgisel hatlar çalardı. Yedi delikli flüt ve çeşitli telli çalgılar gibi çalgılar, İndus Vadisi uygarlığı arkeolojik alanlarından kurtarılmıştır.
Hint klasik müziği (marga) Hindu geleneği, Vedaların kutsal kitaplarında bulunabilir. Dört vedadan biri olan Samaveda müziği uzunca anlatıyor.
Ravanahatha (ravanhatta, rawanhattha, ravanastron veya ravana hasta veena) Batı Hindistan'da popüler olan bir yaylı çalgıdır. Kral Ravana ve Sri Lanka'nın Hela medeniyeti arasında bir zamana ait olduğuna inanılıyor. Bu yaylı çalgı, dünya tarihindeki en eski yaylı çalgılardan biri olarak kabul edilmiştir.
İran (Pers) müzik tarihi prehistorik (tarih öncesi) zamana dayanır. Büyük efsanevi kral, Jamshid'in müziği icat ettiğine inanılır. İran müziğinin izi Elamite İmparatorluğu (MÖ 2500-644) günlerine kadar sürülebilir. Farklı dönemlerden kalma parça parça ve eksik hâlde bulunan belgeler, Antik Perslilerin müziği detaylı olarak geliştirdiklerini kanıtlar niteliktedir. Sasani dönemi (MS 226-651) özellikle, Fars'ta canlı bir müzik yaşamının varlığına işaret eden bol miktarda kanıt bırakmıştır. Barbod, Nakissa ve Ramtin gibi bazı önemli müzisyenlerin isimleri ve bu kişilerin çalışmalarından bazılarının isimleri günümüze kadar gelmiştir.
Erken müzik dönemi, Asya, Fars, Hint, Yahudi, Yunan, Roma, Mezopotamya, Mısır müziği ve Müslüman müziği de dâhil olmak üzere çağdaş ancak geleneksel veya halk müziğini içerebilir.
Yunanistan
Yunan yazılı tarihi, Antik Yunan'a kadar uzanır ve Antik Yunan tiyatrosunun önemli bir parçasıdır. Eski Yunanistan'da, karma cinsiyet koroları eğlence, kutlama ve manevi ihtiyaçlar nedeniyle icralar gerçekleştirilirdi. Çalgılar arasında çift gövdeli-çift kamışlı aulos ve telli çalgılardan lir ve özellikle kitara adı verilen özel tür vardı. Müzik, Antik Yunan'da eğitimin önemli bir parçasıydı ve erkeklere altı yaşından itibaren müzik öğretildi.
İncil dönemi
Semitik ve erken Yahudi-Hristiyan kültürünün tarihini ve antropolojisini inceleyen müzik ve tiyatro akademisyenleri, İbranilerin klasik kültürlerindeki tiyatro ve müzik etkinliği ile Yunanların ve Romalıların daha sonraki kültürlerinin kültürleri arasında ortak bağlantılar keşfettiler. Ayin denilen bir sosyal olgu içinde, bir dizi çağrışım veya yakarış içeren dua etme biçimi, performansın ortak alanı olarak bulundu. Journal of Religion and Theatre (Din ve Tiyatro Dergisi), en eski ayin formları arasında, "İbrani ayininin zengin bir müzikal geleneğe eşlik ettiğini" belirtmektedir:
Eski müzik
Eski müzik, MS 476'da, Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasından 18. yüzyılın ortalarında Barok döneminin sonuna kadar Avrupa klasik geleneğinin müziğidir. Bu muazzam zaman dilimi içinde müzik son derece çeşitlidir ve geniş bir coğrafi alanda çok sayıda kültürel geleneği kapsar; Orta Çağ Avrupa'sının geliştiği kültürel grupların çoğunda zaten çok az şey bilinen müzikal gelenekler vardı. Bu kültürleri Orta Çağ'da birleştiren Roma Katolik Kilisesi'ydi ve müziği bu dönemin ilk bin yılı boyunca müzikal gelişimin odak noktasıydı.
Orta Çağ müziği
Erken Orta Çağ'da müzikal yaşam kuşkusuz zengin olmasına rağmen, sanatsal tasvirleriyle, müzikle ilgili yazılarla ve diğer kayıtlarla kanıtlandığı gibi MS 800 öncesinden günümüze kalabilen ve en büyük kısmı olan Gregoryan ilahisi denilen, Roma Katolik Kilisesinin yalın ezgileri olan dinsel ayin müziğidir. Papa I. Gregory'nin, adını müzik repertuvarına verdiği ve kendisi de bir besteci olduğu, genellikle ayininin müzikal bölümünün şu anki hâliyle yapıcısı olduğu iddia edilir; ancak katkıları hakkında ayrıntılar veren kaynaklar ölümünden sonra yüz yıldan fazla bir tarihe aittir. Birçok müzik bilgini, bu şöhretin bir efsanenin abartılmasından kaynaklandığına inanmaktadır. Ayin repertuvarının çoğu Gregory ve Charlemagne arasındaki yüzyıllarda anonim olarak oluşturulmuştur.
9. yüzyıl boyunca birkaç önemli gelişme yaşanmıştır. Birincisi, Kilise tarafından birçok ilahi geleneği birleştirmek ve birçoğunu Gregoryan ayini lehine bastırmak için büyük bir çaba verilmiştir. İkincisi, en eski polifonik müzik, organum olarak bilinen paralel olarak söylenen bir şarkı biçimidir. Üçüncüsü ve müzik tarihi için en büyük önemi olan notasyon, yaklaşık beş yüz yıllık bir aradan sonra yeniden icat edilmiştir; ancak modern müzisyenlerin verdiği hassasiyet ve esnekliğe sahip bir perde ve ritim gösterimi sisteminin gelişmesi birkaç yüzyıl daha alacaktır.
1100'den sonraki dönemde gelişmiş olan birkaç polifoni okulu: müziğin genellikle uzayan bir ses üzerinde hızla hareket eden bir parti ile karakterize edilen St. Martial organum okulu; besteci Léonin ve Pérotin'i içeren ve 1200 civarında ikiden fazla parti için ilk müziği üreten Notre Dame polifoni okulu; Galiçya'daki Santiago de Compostela'nın müzikal kaynaşım merkezi, Orta Çağ'ın sonlarında birçok geleneğin müzisyenlerinin Codex Calixtinus'ta hayatta kalan müzisyenlerin bir araya geldiği bir yer ve Worcester fragmanları ve Old Hall El yazmaları ile ayakta kalan İngiliz okulu. Bu okulların yanı sıra, din dışı şarkıların enerjik geleneği olan troubadours, trouvères ve minnesänger denilen gezgin müzikçilerin ve ozanların canlı geleneği gelişmiştir. Erken Rönesans'ın din dışı müziğinin çoğu, 13. yüzyılın başlarında Albigensian Haçlı Seferi sırasında, kültürü büyük ölçüde yok edilen troubadur'ların, saray şairlerinin ve seyyar müzisyenlerin formlarından, fikirlerinden ve müzikal estetiğinden evrildi.
Geç 13. yüzyıl boyunca geliştirilmiş dinsel müzik biçimleri motet, conductus, discant ve clausulae 'dir. Alışılmadık bir gelişme Geisslerlieder'dir, 13. yüzyılın ortalarında (Kilise tarafından bastırılana kadar) ve Kara Veba sırasında ve hemen sonrasında, toplu histerinin iki dönemi boyunca faaliyetlerinin kaydedildiği ve müziğin notaya alınarak belgelendirildiği 1350 civarında iki dönem boyunca kamçılı gezgin grupların müziğidir. Müzikleri, halk müziği veya kıyamet metinleri şarkılarıyla karışmıştır. Avrupa müzik tarihindeki 14. yüzyılda, erken Rönesans idealleri ve estetiği ile çok ortak olmasına rağmen, konvansiyonda müzikte rta çağ dönemi ile gruplanan ars nova tarzı hâkimdir. Zamanın hayatta kalan müziğinin çoğu din dışıdır ve balad, rondo gibi düzenlenmiş form kullanma eğilimindedir. Bu biçimlerdeki çoğu parça, muhtemelen çalgı eşliği ile bir-üç ses içindir: ünlü bestecileri Guillaume de Machaut ve Francesco Landini'dir.
Rönesans müziği
Müzikte Rönesans'ın başlangıcı, diğer sanatlarda Rönesans'ın başlangıcı kadar açık bir şekilde belirlenememektedir ve diğer sanatlardan farklı olarak, İtalya'da değil, kuzey Avrupa'da, özellikle bugünkü orta ve kuzey Fransa, Hollanda ve Belçika'da başlamıştır. Franko-Flaman okulu olarak bilinen Burgonyalı bestecilerin stili, 14. yüzyıl sonlarında ars subtilior stilinin ritmik ve notasyon karmaşıklığına karşı ilk tepkiydi ve açık, söylenebilir ezgisellik ve dengeli çok seslilik içermekteydi. 15. yüzyılın ortalarında Burgonya okulunun en ünlü bestecileri Guillaume Dufay, Gilles Binchois ve Antoine Busnois idi.
15. yüzyılın ortalarında, Flaman ve komşu bölgelerden besteciler ve şarkıcılar Avrupa'ya, özellikle İtalya'ya papal şapeli ve sanatın aristokrat patronları tarafından iş buldukları yerlere (Medici, Este ve Sforza aileleri gibi) yayılmaya başlamışlardı. Amacına uygun şekilde dinsel veya din dışı amaçlar için uyarlanabilen akıcı ve basit polifoni tarzlarını kendileriyle birlikte taşıdılar. O zamanki dinsel müzik eserlerinin temel formları mass (missa), motet ve laude (bir şarkı türü) idi, din dışı biçimler chanson, frottola ve daha sonra madrigal idi.
Matbaanın icadı, müzikal stillerin yayılması üzerinde büyük bir etkisi oldu ve Franko-Flaman müzisyenlerinin yayılmasıyla ile birlikte, Charlemagne egemenliğindeki Gregoryan ilahisinin birleşmesinden bu yana Avrupa müziğinde ilk gerçek uluslararası stilin oluşmasına katkıda bulundu. Karmaşık doku ve kanonik biçimlerin ayrıntılı kullanımına sahip, tartışmalı tarzda müzik yazmış olan Johannes Ockeghem'i da içeren Franko-Flaman okulunun orta kuşağının bestecileri, 15. yüzyılın son on yıllarında kitlelerin en ünlü bestecilerinden Jacob Obrecht ve muhtemelen Palestrina'dan önce Avrupa'nın en ünlü bestecisi olan ve 16. yüzyılda herhangi bir şekilde en büyük sanatçılardan biri olarak tanınan Josquin des Prez'dir Josquin'den sonraki kuşak, kontrpuanın artan karmaşıklığını keşfetmiştir; muhtemelen en aşırı ifade, canzona ve ricercar gibi erken çalgısal müziği etkileyen, en sonunda Barok fügal biçiminde doruğa ulaştırmış olan Nicolas Gombert'in müziğidir.
16. yüzyılın ortalarında, uluslararası tarz bozulmaya başladı ve çok çeşitli stilistik eğilimler ortaya çıktı: Giovanni Pierluigi da Palestrina'nın müziğinde örneklenen Trent'in Karşı Reformasyon Konseyi tarafından yönlendirildiği gibi kutsal müziğin sadeliğine doğru bir eğilim; Ferrara Luzzaschi Okulu'nun ve yüzyılın sonlarında yaşayan madrigalist Carlo Gesualdo'nun avangard tarzında aşırı ifadeye ulaşan madrigal'deki karmaşıklık ve kromatikliğe doğru bir eğilim; ve antiphonal zıtlıklar yaratmak için San Marco di Venezia Bazilikası'nın mimarisini kullanan Venedik okulunun görkemli, şaşırtıcı müziği. Venedik okulunun müziği, hepsi 1600 yıllarında birkaç on yıl içinde gerçekleşen orkestrasyonun, süslü çalgısal parçaların ve sürekli bas partisinin gelişimini içeriyordu. Venedik'teki ünlü besteciler arasında Andrea ve Giovanni Gabrieli'nin yanı sıra dönemin sonundaki en önemli yenilikçilerden Claudio Monteverdi de vardı.
Avrupa'nın birçok yerinde yüzyılın sonlarında aktif ve farklılaşmış müzikal gelenekleri vardı. İngiltere'de, Thomas Tallis ve William Byrd gibi besteciler Avrupa kıtasında yazılı olana benzer bir tarzda kutsal müzik yazarken, aktif bir yerel madrigalci grup, İtalyan formunu İngiliz zevklerine uyarladı: ünlü besteciler Thomas Morley, John Wilbye ve Thomas Weelkes idi. Tomás Luis de Victoria, Palestrina ve birçok besteci, sade müzikler ve yeni bir çalgı olan gitar için çok sayıda sade eserler yazarken, İspanya kendi çalgısal ve vokal tarzlarını geliştirdi. Almanya, Protestan koralleri üzerine inşa edilmiş, dinsel müzik için bir temel olarak Roma Katolik Gregoryan ilahisinin yerini alan ve görünüşü orada Barok döneminin başlangıcını tanımlayan, Venedik okulunun stilini ithal eden çok sesli biçimler geliştirdi. Buna ek olarak, Alman besteciler çok sayıda org müziği yazdılar ve J. S Bach'ın çalışmalarında zirveye ulaşan daha sonraki Barok org tarzının temelini oluşturdular. Fransa, akım içinde öne çıkan Guillaume Costeley ve Claude Le Jeune gibi bestecilerle din dışı şarkılarda kullanılan musique mesurée olarak bilinen (kısaca tanımı: uzun hece ve uzun ses, kısa hece ve kısa ses şeklinde ölçüsel olarak akıcı ve tek bir ritimsel özellik üzerinde devam eden bir çok sesli müzik biçimini, Antik Yunan müziğinin çağdaş bir imitasyonu düşüncesiyle geliştirme akımı) benzersiz bir müzikal diksiyon tarzı geliştirdi.
Çağın en devrimci hareketlerinden biri, 1570 ve 1580'lerde Floransa'da ironik bir şekilde gerici bir niyeti olan Florentine Camerata 'nın çalışmasıyla gerçekleşti. Çağdaş müzikal ahlaksızlık olarak gördüklerinden memnun olmayan bir grup öncü, antik Yunanların müziğini eski konumuna getirme (ya da restorasyon etme) niyetine giriştiler. Aralarındaki öncüler, astronom Galileo Galilei'nin babası Vincenzo Galilei ve Giulio Caccini idi. Çalışmalarının meyvesi, monodi olarak bilinen deklare edici tek sesli bir şarkı stili ve buna karşılık gelen aşamalı dramatik bir biçimdi: bugün opera olarak bilinen bir form. 1600 civarında yazılan ilk operalar Rönesans'ın sonunu ve Barok dönemlerinin başlangıcını da tanımlamaktadır.
West Springfield, Massachusetts
West Springfield, Amerika Birleşik Devletleri'nin Massachusetts eyaletinde yer alan ve Hampden ilçesinde yer alan bir şehirdir. 26 Kasım 2009 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 28.391 olduğu tespit edilmiştir.
Müzik tarihi
Rönesans müziği
1600 öncesi müzik tonal sistemden ziyade modaldı. 16. yüzyılın sonlarında Gioseffo Zarlino ve Franchinus Gaffurius'un modların dizileri üzerine yazıları gibi çeşitli teorik gelişmeler doğrudan ortak uygulanan tonalitenin gelişmesine yol açtı. Majör ve minör diziler eski kilise modları üzerinde baskın gelmeye başladı, bu özellik ilk başta eserlerdeki kadans noktalarında en belirgin olan; ancak yavaş yavaş yaygınlaşan bir özellikti. Barok döneminin tonal müziğiyle başlayan 1600 sonrası müzik, genellikle ortak-uygulama dönemi (Orta barok dönemden 1900'lere uzanan, müzikte tonal sistemin kullanıldığı dönem) olarak adlandırılır.
West Springfield, Massachusetts
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehirde 32.986 kişi, 14.629 ev ve 7.329 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise %79,0 Beyaz, %11,3 Afrikan Amerikan, %0,3 Yerli Amerikan, %5,2 Asyalı, %0,1 Pasifik Adalı, %1,1'i ise diğer gruplardandır.
Müzik tarihi
Barok dönem (1600-1750)
Jean Jacques Rousseau'ya göre "barok müzik, armoninin açık seçik olmadığı, modülasyonlar ve uyumsuzlukla dolu entonasyonları güç ve hareketi zor olan müziktir". Yapı sanatı ile ilgili ilk tanımla 1788 yılında "Encyclopédie méthodique"te karşılaşılmaktadır: "Mimarlıkta barok, tuhaflığın bir nüansıdır". Öyle anlaşılıyor ki bu isim, dönemin başlangıcında resim ve heykel çalışmalarındaki değişikliklere gösterilen şaşırmış reaksiyon sonucu çıkmıştır.
Klasik Dönem (1750–1820)
Klasik stilin Barok stilden farkı, Klasik stildeki eserlerin Barok stildeki eserlerden daha sade olmasıdır. Barok dönemin kapanmasına yol açan etkenlerden biri de piyanonun icadıdır. Klasik dönemde her orkestrada klavyeli çalgı bulundurma zorunluluğu kalkmış, piyano orkestraya katıldığı zaman da mutlaka solist görevi görür olmuştur. Dönemi seçkinleştiren bir başka şeyse senfoninin yaygınlaşmasıdır. Dönemin ünlü bestecileri Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Christoph Willibald Gluck ve Muzio Clementi'dir.
Romantik Dönem (1820–1900)
Müziğin kilise ve saray egemenliği altından çıkıp halka yayıldığı, kalıpların ve düzenin yıkılıp yerine daha özgür olan romantizmin geldiği dönemdir. Kendi içinde 3 döneme ayrılır:
Modern Dönem (20. yüzyıl ve günümüz)
Modern dönem içerisinde Romantizmi sürdürenler (Richard Strauss, Gustav Mahler, Sergey Rahmaninov, Edward Elgar) olduğu gibi müziğin genel kimliğini değiştiren asıl Modern besteciler (Claude Debussy, Maurice Ravel, Bela Bartok, İgor Stravinski, Dimitri Şostakoviç, Sergey Sergeviç Prokofyev) kendilerine has bir stil geliştirmiştir. Alban Berg ile Aşlerdir. George Gershwin klasik müzikle cazı birleştiren besteciler arasında en ünlüsüdür. Edgard Varèse, elektronik müzik akımını başlatmıştır. Arnold Schönberg ve öğrencilerinden Weber atonal müzik akımının yaratıcısı ve ilerleticisi olmuşlardır. Carl Orff, ilkel çağların müzikleri ve metinlerini yeniden canlandırıp modernize etmiştir. Ayrıca Türkiye'de çok sesli müziğin başlaması da bu döneme rastlar (Cemal Reşit Rey, Ahmet Adnan Saygun, Necil Kazım Akses). Günümüzde Krzysztof Penderecki, Arvo Pärt, Peter Machajdík gibi besteciler de modern dönemi sürdürmektedirler.
Popüler müzik
Popüler müzik, geniş kitlelere hitap eden ve genel olarak müzik endüstrisi aracılığıyla dağıtılan müzik. Popüler müzik, müzik eğitimi olmayan veya çok az eğitim almış kişiler tarafından beğenilebilir ve icra edilebilir. Terim, ilk olarak ABD'deki 1880'ler Tin Pan Alley dönemi müziği için kullanılmıştır.
Google Play Filmler ve TV
Google Play Filmler ve TV (İngilizce:Google Play Movies & TV) Android işletim sistemi için Google tarafından işletilen bir çevrimiçi Video on demand Filmler ve TV hizmetidir. Google Play hizmetine dahildir. Filmler ve televizyon şovları, Google Play web sitesinde veya Chrome, Android, iOS ve Roku cihazları için kullanılabilen Google Play Filmler ve TV uygulaması üzerinden görülebilir. Bazı başlıklar yalnızca kiralamak veya satın almak için kullanılabilirken bazıları hem ikisi aracılığıyla kullanılabilir. Alternatif olarak, kullanıcılar çevrimdışı görüntüleme için filmleri ve TV şovlarını indirebilir ve bunları daha sonra mobil uygulamayı kullanarak görüntüleyebilirler. İndirilen dosyalar beş cihazla sınırlıdır ve beş cihaz indirildikten sonra yerel olarak ek bir cihazda senkronize etmek için silinmelidir. Eylül 2020'de Google Play Filmler ve TV için Android uygulaması, Amerika Birleşik Devletleri'nde  Google TV olarak yeniden adlandırıldı ve akış hizmetlerinde içerik toplama eklendi. Haziran 2021'de birkaç TV'de uygulamanın kullanılmayacağı ve kullanıcıların bunun yerine YouTube uygulamasını kullanmaları gerektiği konusunda kullanıcılara bilgi verildi.
Müzik tarihi
Popüler müzik
Popüler müzik bazen "pop müzik" olarak bilinse de, bu iki terim aslında farklıdır. Popüler müzik, nüfusun geniş bir kesiminin beğenisine hitap eden çeşitli müzik türleri için genel bir terim iken, pop müzik genellikle popüler müzik içindeki spesifik bir müzik türünü ifade eder.
Google Play Filmler ve TV
Özellikleri
Google Play Filmler ve TV'de, komedi, drama, animasyon, aksiyon ve belgesel dahil olmak üzere HD'de bulunan binlerce film ve televizyon şovu bulunmaktadır. Filmler, Google Play web sitesinde veya bir Android cihazdaki bir uygulama aracılığıyla kiralanabilir veya satın alınabilir ve izlenebilir. Hizmetin ortakları dünya çapında NBC Universal, Paramount Pictures Corporation, Sony Pictures Entertainment, Metro-Goldwyn-Mayer, 20th Century Fox, Disney gibi şirketler, ayrıca başka ülkelerdeki şirketlerdir. Bazı başlıklar yalnızca kiralık olarak, bazıları sadece satın alma için, diğerleri kiralama ve satın alım için sunuluyor. TV şovları bölüm veya sezon kadar satın alınabilir, ancak kiralanamaz. Alternatif olarak, kullanıcılar çevrimdışı görüntüleme için filmleri ve TV şovlarını indirebilir ve daha sonra bunları Google Play Film uygulaması kullanarak görüntüleyebilirler. 2016 itibarıyla, desteklenen biçimler Gelişmiş çözünürlüklü televizyon (EDTV – 480p), Yüksek çözünürlüklü video (720p – 1080p) ve Ultra yüksek çözünürlüklü televizyondur (Ultra HD 4K).
Azerbaycan Devlet Korosu Capella
The Azerbaijan State Choir Capella, 1966 yılında kurulmuş ve Azerbaycan Devlet Filarmoni Salonu'na bağlı bir Azerbaycan koro topluluğudur. Akapella repertuarında Azerbaycanlı ve yabancı bestecilerin (Johann Sebastian Bach, Wolfgang Amadeus Mozart, Giuseppe Verdi, Carl Orff, Igor Stravinsky, Vasif Adigozalov, Mammad Guliyev ve diğerleri) binden fazla bestesi ve içinde türküler ve çeşitli koro müziği kalıpları da vardır. Capella üyeleri hem Azerbaycan'da hem de diğer ülkelerde düzenlenen Sovyet ve uluslararası festival ve törenlere katıldılar.
Google Play Filmler ve TV
Özellikleri
Google Play Filmler ve TV içeriği aşağıdaki cihazlarda kullanılabilir:
Müzik tarihi
Popüler müzik
Popüler müzik parçaları genellikle kolayca eşlik edilebilen melodilere sahiptir. Şarkı yapısı genelde "verse-chorus" şeklinde veya şarkı boyunca tekrar eden "nakarat" ve bölümler arası geçiş sağlayan "köprü"den oluşur. 1960'lardan 2000'lerin ortalarına kadar albüm dönemi olarak bilinen dönemde albümler, İngilizce popüler müzik kaydı ve tüketimindeki en baskın formdu.
Google Play Filmler ve TV
Özellikleri
Google Play, televizyon dizisi ve film kiralama için erişim için 30 günlük bir aralık sunmaktadır. Bir kullanıcı bir videoyu izlemeye başladıktan sonra, izlemeyi tamamlamak için kullanılacak pencere yalnızca 48 saatle sınırlıdır. Filmler 70 ülkede mevcuttur. TV şovları yalnızca Avustralya, Avusturya, Kanada, Fransa, Almanya, Japonya, ABD ve İngiltere'de mevcuttur.
Müzik tarihi
Popüler müzik
2000'li yıllarda şarkıların dijital ses dosyaları olarak sunulmaya başlamasıyla, müziğin bir ülkeden veya bölgeden diğerlerine yayılması daha kolay hâle geldi. Bazı popüler müzik formları küreselleşirken, diğerleri bulunduğu bölgenin kültüründe popüler olmaya devam etti. Küreselleşen dünyanın bir sonucu olarak bazı müzik türleri de birbirinden etkilendi ve yeni popüler müzik formları oluştu.
Afrika
Sahra-altı Afrika müziği, bu geniş bölgenin tüm bölgelerinde ortak özellikler sergileyen güçlü ritmik yapıya sahiptir, Arthur Morris Jones (1889-1980) birçok yerel yaklaşımı tek bir ana sistem olarak tanımlamıştır. Atlantik üzerinden Amerika kıtasına taşınan Batı Afrika ritmik teknikleri Amerika'nın çeşitli müzik tarzlarında temel bileşenlerdir.
AirPods Max
AirPods Max Apple tarafından tasarlanan kablosuz Bluetooth kafa kulaklığı'dır. İlk olarak 5 Ağustos 2020 yılında Samsung şirketinin Samsung Galaxy Buds Live ürününü sunmasından sonra 15 Aralık 2020'de yayınlandı. Bunlar, temel seviye AirPods'lar ve en üst seviye AirPods Pro ile birlikte satılan kablosuz kulaklıklarıdır. AirPods Max'in orta sınıf AirPods Pro üzerindeki ana değişiklikleri, daha büyük hoparlörlere sahip kulak üstü tasarım, Apple'ın Digital Crown (Apple Watch'ta bulunur) özelliği, daha fazla renk seçeneği ve daha uzun pil ömrüdür.
Müzik tarihi
Bizans
Bizans müziği (Yunanca: Βυζαντινή Μουσική) tören, festival veya kilise müziği olarak Yunanca metinlerden oluşan Bizans İmparatorluğu'nun müziğidir. Yunan ve yabancı tarihçiler, eklesiastik (dinî) tonların ve genel olarak Bizans müziği sisteminin tümünün eski Yunan sistemi ile yakından ilişkili olduğu konusunda hemfikirdir, ayrıca icra tarzının ve (5. yüzyıldan itibaren artan doğrultuda) bestecilerin isimlerinin ve bazen de her müzik eserinin koşullarının ayrıntılarının bilindiği en eski müzik türüdür 5525
AirPods Max
Özellikler
Apple, AirPods Max'i 8 Aralık 2020'de bir web sitesi yenilemesiyle duyurdu ve 15 Aralık 2020'de piyasaya sürdü. AirPods Max, kulak üstü kulaklık tasarımına sahiptir.
Müzik tarihi
Asya
Asya müziği Arabistan, Orta Asya, Doğu Asya, Güney Asya ve Güneydoğu Asya'nın müzik kültürlerini kapsar.
Hindistan
Hint müziği, dünyanın en eski müzik geleneklerinden biridir. İndus Vadisi medeniyeti'nden, yedi delikli flüt gibi dans ve müzik aletleri (bazıları artık kullanılmıyor) gösteren heykeller kalmıştır. Harrappa ve Mohenjo Daro'dan Sir Mortimer Wheeler tarafından yapılan kazılarda çeşitli telli çalgılar ve davullar bulunmuştur. Rigveda, mevcut Hint müziğinin unsurlarına sahiptir, ölçü ve ezgisel modu göstermek için bir müzik notasyonuna sahiptir. Erken Hint müzik geleneği ayrıca "Samagan" olarak bilinen üç aksan ve vokal müziğinden de bahseder (Sama, ezgi anlamına gelir ve Gan şarkı söylemek anlamına gelir). Hindistan'ın klasik müziği iki önemli geleneği içerir: güney Karnatik müziği ve kuzey Hint klasik müziği. Hindistan'ın klasik müzik geleneği binlerce yıldır dinsel esin, kültürel ifade ve eğlence kaynağı olarak günümüzde Hintlerin yaşamları için önemli olmaya devam etmektedir.
AirPods Max
Özellikler
İkinci nesil AirPods ve AirPods Pro'da da bulunan H1 çipi (her kulak kapağında) vardır. AirPods Max da Apple'ın dış gürültüyü engellemek için aktif gürültü kontrolü teknolojisi ve kullanıcıların etrafındaki sesleri dinlemek için Şeffaflık modu ile birlikte gelir. Apple Watch'takine benzer "Digital Crown", kullanıcıların sesi çalmasına veya duraklatmasına, ses seviyesini kontrol etmesine, parçaları atlamasına, telefon aramalarını kontrol etmesine ve Siri'yi etkinleştirmesine olanak tanır. Yakınlık sensörü, kullanıcının kafasının üzerinde olduğunu otomatik olarak algılar ve buna göre sesi çalar veya duraklatır. Uzamsal ses, kullanıcının kafasının hareketini izlemek için yerleşik jiroskoplar ve ivmeölçerler kullanır. Apple, 1,5 saatlik dinleme süresi sağlayan beş dakikalık şarjla 20 saatlik pil ömrü talep ediyor. AirPods Max, Lightning bağlantı noktası üzerinden şarj edilir. Lightning bağlantı noktası, çeşitli adaptörlerin satın alınmasıyla hat girişi sesi için de kullanılabilir. Apple, AirPods Max'i saklamak için bir "Smart Case" sağlar.