cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tekkoz Kengerli Düz
Kengerlidüz çevresindeki ağaç türleri kayın, meşe ve köknar; Tekkoz çevresindeki ağaç türleri gürgen, dişbudak, kumsal, karaçam ve huş ağacıdır. Bölgedeki hayvan türlerinden bazıları yaban keçisi, karaca, ayı, sırtlan, yaban kedisi, kuyruksallayan, kurt, çakal ve tilkidir.
Lipozom
Bir lipozom, en az bir çift katlı lipit katmanına sahip, küre şeklinde küçük ve yapay bir veziküldür. Lipozomlar, hidrofobiklikleri ve/veya hidrofiliklikleri, biyouyumlulukları, partikül büyüklükleri ve diğer birçok özelliklerinden dolayı, mRNA aşılarındaki lipit nanopartiküller ve DNA aşıları gibi farmasötik ilaçların ve besin maddelerinin uygulanması için birer ilaç dağıtım aracı olarak kullanılabilir. Lipozomlar, biyolojik zarları parçalayarak (sonikasyon gibi) hazırlanabilir.
Lipozomlar çoğunlukla fosfolipitlerden, özellikle de fosfatidilkolin ve kolesterolden oluşur ancak çift katlı lipit katmanıyla uyumlu oldukları sürece yumurta, fosfatidiletanolamin gibi diğer lipitleri de içerebilirler. Bir lipozomun tasarımında, sağlıksız dokuya bağlanmak için yüzey ligandları kullanılabilir.
Çok lamelli vezikül (birkaç lamellar fazda çift katlı lipit katmanına sahip MLV), küçük tek lamelli lipozom vezikülü (bir çift katlı lipit katmanına sahip SUV), büyük tek lamelli vezikül (LUV) ve kokleat vezikülü, başlıca lipozom çeşitleridir. Daha az tercih edilen bir çeşidi de, bir vezikülün bir veya daha fazla küçük vezikül içerdiği multivesiküler lipozomlardır.
Lipozomlar, lizozomlarla, misellerle ve tek katmandan oluşan ters misellerle karıştırılmamalıdır.
Kaynakça
<references group="" responsive="0">
Sideriyen
Sideriyen (Antik Yunanca σίδηρος, Latin harfleriyle: sídēros, "demir" anlamına gelir), Paleoproterozoyik Zaman'daki ilk jeolojik dönemdir ve milyon yıl öncesinden  milyon yıl öncesine kadar sürmüştür. Bu tarihler stratigrafiye dayalı değildir, kronometrik olarak tanımlanmıştır.
Bantlı demir oluşumlarının birikimi bu dönemin başlarında zirve yapmıştır. Demir açısından zengin bu oluşumlar, anaerobik siyanobakterilerin metabolizma faaliyetleri sonucu ürettikleri atık oksijenin demirle birleşerek manyetiti (Fe3O4, bir demir oksit çeşidi) meydana getirmesiyle oluştu. Bu süreç, Dünya'nın okyanuslarından demiri uzaklaştırarak muhtemelen yeşil görünümlü denizleri berraklaştırdı. Sonunda okyanuslarda oksijen deposu görevini alacak demir kalmadığından, bu süreç oksijen açısından zengin bir atmosferin oluşmasını sağladı. Bu ikinci olay, bazı jeologlar tarafından Huronian buzullaşmasını tetiklediği düşünülen oksijen felaketi olarak bilinir.
2420 milyon yıl öncesinden 2250 milyon yıl öncesine kadar olan zaman aralığı, demir birikim katmanlarının alt sınırıyla iyi bir şekilde tanımlanmıştır. Bu sebeple kronometri yerine stratigrafiye dayanan Oksijeniyen adlı alternatif bir dönem, 2012'de bir jeolojik zaman çizelgesi incelemesinde önerilmiştir.
Behruz Kengerli
Behruz Kengerli'nin çeşitli tema ve türlerde yaklaşık 2000 eserden oluşan sanat mirası, halkın ilgisini çekmiş ve art arda sergiler ve müze teşhirleriyle toplanmış ve sergilerin ve müze sergilerinin dekorasyonu olmuştur.
İlk yılları
Behruz Kengerli, 22 Ocak 1892'de Nahçıvan şehrinde doğdu. Sanatçının annesi Aziz Hanım, Behruz bebekken öldükten sonra babası Şireli Bey, Şirin Hanım ile evlendi. Bu evlilikten iki kızı Tahire ve Mensure dünyaya geldi. 1910'larda Şireli Bey'in vefatından sonra Şirin Hanım, sanatçının amcası Kadir Ağa ile evlendi. Bu evlilikten Davud, Rüstem ve Gültaç adlı üç çocuğu dünyaya geldi.
Babası Şireli Bey, lisede okudu, Fars ve Rus dillerini öğrenmiştir, Doğu ve Avrupa edebiyatını tanıdı, önde gelen bir entelektüel olarak kabul edildi ve şehir mahkemesinde tercüman olarak çalışmıştır. Oğlunu "Hayriyye" adı verilen yeni tip bir şehir okulunda okuması için gönderdi. Behruz Kengerli, babasının eve getirdiği kitaplardan ve resimli kitaplardan yararlanır, küçük yaşlardan itibaren resim yapmaya ilgi duyar, resim kopyalama ile uğraşır, Rusça öğrenerek bilgi seviyesini artırmaya çalışır. Küçükken işitme duyusunu kaybeden Behruz, tüm zamanını resim çizerek, hayal dünyasında kaybolarak geçirmektedir. Babasının abonesi olduğu "Molla Nasreddin" dergisini karıştırmak Behruz'un manevi dünyasını besliyor. Dergide yayınlanan köşe yazıları ve karikatürlerle tanışır, komik resimlerin yüzlerini çıkararak çizim yapmanın sırlarını öğrenir. Bu ilk alışkanlıklar, Behruz'un resim sevgisini pekiştirir. Behruz Kengerli bu amaçla 1910 yılında Tiflis sanat okuluna girdi ve burada 5 yıl eğitim gördükten sonra 1915 yılında Nahçıvan'a döndü.
Transkafkasya'nın önemli bir kültür merkezi olan Tiflis'te "Sanatı Teşvik Derneği" bünyesinde düzenlenen sanat okulunun ilk Azerbaycan mezunu olan Behruz Kengerli, burada yeteneğini kapsamlı bir şekilde geliştirmek için uygun bir zemin buluyor. Okuldaki eğitim, Rus akademik eğitim sistemine dayanıyordu ve şehrin önde gelen resim öğretmenleri tarafından yürütülüyordu. "Molla Nasreddin" dergisi ile işbirliği yapan Gürcü ressamlar Gigo Gabaşvili, Alexander Mrevleşvili, heykeltıraş Yakov Nikoladze, Oskar Şmerling gibi öğretmenler, öğrencilerine profesyonel resim sanatının ilkelerini ve Avrupa kültürünün kazanımlarını öğrettiler. Behruz Kengerli'nin öğrencilik yıllarında "Molla Nasreddin" dergisinin etkisinde kaldığı çizim ve resimleri bunu açıkça kanıtlamaktadır.
Bahruz Kangarlı'nın öğrenimi sırasında yaptığı akademik resimlerden örnekler günümüze ulaşmıştır. "Apollon'un Başı", "Laokoon", Michelangelo'nun "Zincirli Köle" gibi antik Yunan ve Roma sanatının başyapıtlarının büstleri ve heykelleri de dahil olmak üzere kurşun kalem, karakalem, sulu boya ve yağlı boyalarla yaptığı bir dizi resim buna örnek olabilir. Bunlar, genç sanatçının canlı doğadan çalışarak serbest çizim becerilerinde başarılı bir şekilde ustalaştığını gösteriyor. Cansız alçı heykelleri kopyalamakla yetinmez, canlı doğadan öğretmenlerinin ve öğrenci arkadaşlarının portrelerini de çizer ve bir insanın dış görünüşünü, benzerliğini, psikolojik özelliklerini gerçekçi bir şekilde canlandırmayı başarır.
Behruz Kengerli, öğrenim yıllarında, yaz tatillerini Gürcistan'ın yemyeşil çayırlarında, Karadeniz kıyılarında ve memleketi Nahçıvan'da geçirmiş, gördüğü ve gözlemlediği hayatın resimlerini, eserlerinin kopyalarını resmetmiş ve yorulmadan çok sevdiği mesleğini geliştirmeye ve resim becerilerini cilalamaya çalıştı. Hemşehrileri arasında yetenekli sanatçı olarak tanınan Behruz Kengerli sanatseverler tarafından da belirli siparişler verildi. Henüz öğrenciyken 1914 yılında Nahçıvan'da açtığı ilk kişisel sergisi sanatseverlerin ilgisini çekmiş ve basında olumlu yer bulmuştur. Şehrin ileri gelen aydınları sergiyi büyük beğeniyle karşılamışlar ve basında çıkan bir yazıda "Bahruz Bey'in daha güzellerini, daha çok tablolarını ortaya koymasını" temenni etmiştir.
Özgür yaradıcılığı
Behruz Kengerli, eğitimini tamamlayıp Nahçıvan'a döndükten sonra memleketinin kültürel hayatında faydalı bir rol oynamaya başladı. Eserlerini evinde sergiler, gençlerin sanat eğitimi ve estetik kültürü yönündeki ilk girişimlere özel önem verir, modern insanın sanatsal taleplerini güzel sanatlara ve kitlesel halk yaratıcılığına çekmekten özel bir zevk alır, bu alanda yapılan çalışmaların meyvelerinde teselli buluyor.
Akademisyen M. C. Caferov anısında, Behruz Kengerli'nin 1919'da küçük bir salonda sergisi hakkında ilginç bilgiler verilir:
Çocuklar ve gençler, sanatçının sergilerini izler, naturadan resim yaparken etrafında toplanır, yeteneğine hayran olmaktan keyif alırdı. Bu tür görsel çizim alışkanlıkları, sanatseverler için yaşayan bir ders ve uygulama oldu. Daha sonra Nahçıvan'da ressam olarak tanınan Hüseyin Aliyev, Adil Gaziyev, Şamil Gaziyev, Eyyub Hüseynov, Bağır Maratlı gibi gençlerin Behruz Kengerli'yi ilk hocaları olarak görmeleri tesadüf değildir.
Behruz Kengerli'nin özgür yaratıcı faaliyeti, yoğun sosyo-politik çatışma yıllarına, özellikle Ermenilerin Azerbaycan halkına karşı gerçekleştirdiği saldırı ve terör operasyonları dönemine denk geldi. Sanatçının bu konulara ithaf ettiği resimleri keskin bir belgesel iddianameye sahiptir. Özellikle “Mülteciler” serisi, dönemin toplumsal çelişkilerini gerçekçi bir genelleme gücüyle yansıtıyor. "Mülteci oğlan", "Mülteci hanım", "Mülteci çocuklar", "Nahçıvan Harabeleri" resimleri, fikir-sanatsal içerikleri nedeniyle, hassas bir kalbin, hümanist sanatçının milli katliama, düşmanlığa ve toplumsal adaletsizliklere karşı bir protestosu gibidir.
Behruz Kengerli'nin memleketindeki zorlu imtihan yıllarına rağmen yaratıcı faaliyeti ve sıkı çalışması genişlemekte ve sanatı mükemmelliğe ulaşmaktadır. Yorulmadan sanatsal arayışlar yürütür, portre, manzara ve natürmort resim türlerinde psikolojik özellikler, manevi hisler ve duygularla dolu, lirik ruh halleriyle ayırt edilen resimler ve tablolar yaratır. Hayatı gerçekçi bir bakış açısıyla anlayan ve canlandıran sanatçı, estetik pratiğini ortaya koyarak şunları söyledi:
Behruz Kengerli, realizm yöntemine, özellikle insanın ve doğanın güzelliğini, renklerin uyumunu, hava-ışık etkilerinin tazeliğini ifade eden empresyonizm tarzına meyletmiştir. Sanatçının günün farklı saatlerinde çizdiği "Yılan Dağı" manzaraları da dahil olmak üzere bir dizi peyzajında, empresyonizm sanat akımının yankıları açıkça hissediliyor.
O dönemde eğitim ve kültür merkezleri alanında ilk adımları atan Nahçıvan'ın kültürel yaşamına Behruz Kengerli'nin üretici faaliyeti olumlu etki yapmıştır. Resim sanatını tanıtmanın önemli yollarını arayan sanatçı, "Nahçıvan hatırası" adlı resim albümleri hazırlıyor, bu albümleri yerel halka dağıtmaya çalışıyor ve sanatseverler arasında ilginç sohbetler yürütüyor. Nahçıvan'ın tarihi-etnografik anıtlarını, ulusal tiplerini, kıyafetlerini, yerel çevrenin önemli özelliklerini tasvir eden "Nahçıvan hatırası" adlı çok ilginç bir resim albümü şu anda Azerbaycan Ulusal Güzel Sanatlar Müzesi'nde korunmaktadır.
Tiyatro sanatının gelişimindeki rolü
Behruz Kengerli, Nahçıvan'da tiyatro sanatının gelişmesi ile ilgili etkinliklerin uygulanmasına da yakından katıldı. Bahruz Kangarlı, 1912 yılında Nahçıvan tiyatrosunda Üzeyir Hacıbeyov'un müzikal komedisi "O olmasın, bu olsun"un sanatsal düzenlemesini yaparak tiyatro sanatçısı olarak meslek hayatına başlıyor. Sanatçı, Nahçıvan Tiyatrosu sahnesinde 1912'den 1918'e kadar Necef Bey Vezirov'un "Pahlavanani-zamane", "Hacı Gambar", "Müsübeti-Fahreddin", Abdurrahim bey Hagverdiyev'in "Aç Adamlar" adlı eserlerinin 40'tan fazla temsili için büyük ölçekli panolar, sahne tasarımı ve kostüm eskizleri vermiştir. Sanatçı, ulusal halk kıyafetlerinin eşsiz bir uzmanıydı. Yarattığı eserlerin karakterlerini karakterize eden, tarihsel bütünlüğü, ulusal rengi, zengin renkleri, desenleri ve süslemeleriyle izleyiciyi kendine çeken çok sayıda kostüm eskizi yaratmıştır.
1917'de Behruz Kengerli Nahçıvan, "Hayriyya" okuluna bağlı "El aynası" adlı tiyatro topluluğunun sahneye koyduğu Celil Memmedguluzade'nin "Ölüler" adlı komedisinin sahne tasarımı, dekor ve kostüm eskizlerini yaptı. 1918'de sahnelenen "Ölüler", "Peri Cadu", "Hacı Kara" gibi eserlerin sahne tasarımını da tasarladı, ayrıca sahne arkası için dağ manzarasını gösteren büyük ölçekli bir pano çizmiştir.
Azerbaycan SSC dönemindeki çalışmaları
1920 yazında Nahçıvan, Bolşeviklerin Kızıl Ordusu tarafından işgal edildi, Sovyet hükümeti kuruldu ve bir dizi eğitim ve kültür önlemi uygulandı. Behruz Kengerli, yaratıcı faaliyetini yeni sosyal ortamda genişletme fırsatı bulur. Behruz Kengerli, çağdaşlarının anılarında da görüldüğü gibi, 1920-1921 yıllarında sanatsal açıdan eksiksiz mükemmel bir dizi eser yaratmıştır. Bunlardan Birinci Dünya Savaşı'na katılan Azerbaycan savaşçılarının sembolik imajı olan "Altın Asker" imajına özellikle dikkat edilmelidir.
15 Şubat 1921'de Nahçıvan İhtilal Komitesi'nin girişimiyle Behruz Kengerlini'nin yaklaşık 500 tablosundan oluşan bir sergi gösterilmiş ve bazı eserlerin halka satışından elde edilen gelirin bir kısmı da sanatçının isteği üzerine bir yetimhaneye bağışlanmıştır.
Ölümü
Behruz Kengerli'nin biyografisi, fiziksel olarak zayıf, yumuşak huylu, çalışkan ve iş odaklı bir kişinin kısa yaşamı boyunca maddi sıkıntılar ve manevi yoksunluklar çektiğini, resmi devlet dairelerinden gerekli ilgi ve yardımı görmediğini ve varlıklı bireyler, kültürel olarak geri kalmış ve cahil insanların kayıtsız tavırlarına tanık olmuştur. 7 Şubat 1922'de 30 yaşında akciğer hastalığından öldü.
Portre becerisi
Behruz Kengerli'nin yaratıcılığında öncü bir yer tutan portre çalışmalarına, çağdaşlarının gerçek ve canlı görüntüleri yansımıştır. Sanatçı, çalışmaları sırasında bile portre türünün gerekliliklerine özel bir önem vermiş ve özel bir istekle insan formunu inceleme alışkanlığını edinmiştir.
Xiaomi 13
Xiaomi 13 Ultra, 18 Nisan 2023'de Çin'de yapılan etkinlikle duyurulmuş , Xiaomi Inc. tarafından geliştirilmiş, Android işletim sistemini kullanan bir akıllı telefondur. Xiaomi 13 serisi akıllı telefonların yeni üyesidir. Cihaz, özellikle kamera alanında kullandığı lens ve teknolojilerle ön plana çıkmaktadır.
Behruz Kengerli
Portre becerisi
Behruz Kengerli, çalışmaları sırasında ve yaratıcılığının ilk aşamasında portre sanatına olağanüstü bir önem vermiştir. İlk taslaklardan, sanat okulundaki sınıf çalışmalarından, klasik heykel kopyalarına, yakın arkadaşlarının, tanıdıklarının ve öğretmenlerinin kopyalarına kadar, ilk çalışmalarının çoğu portre türüne aitti. Eserlerinin kronolojik listesine bakıldığında, sanatçının 1911-15 yıllarında portre çalışmalarına özel bir önem verdiği anlaşılmaktadır. Her şeyden önce, onun "Otoportresini" ele almak ilginçtir. Bu resimde izleyiciye kendisini gözlemci, hayal gücü kuvvetli, düşünen, yaratıcı bir kişilik olarak sunar. Okul üniforması içinde bir masada oturmuş düşünürken tasvir edilmiştir. Uzun siyah saçlarla çevrili geniş yüzü, kalın kaşları, ileriye bakan parlak gözleri, hayalperest bir genç adamın iç dünyasının canlı bir görüntüsünü ve nüfuz eden kişiliğini yaratır. Portre, onun bir grup yaratıcı entelektüele ait olduğunu ortaya koyuyor.
Xiaomi 13
== Özellikleri == Xiaomi 13 Ultra ölçüleri 163.2 x 74.6 x 9.1 mm ve ağırlığı ise 227 gram. 6.73 inç boyutundaki ekran, 1440 x 3200 piksel çözünürlüğü ve 522 ppi piksel yoğunluğuna sahip LTPO3 AMOLED
Behruz Kengerli
Portre becerisi
Yaşlıların sakin ifadesinin okunabildiği bu görsel, ulusal tipin somut belirtileri nedeniyle Gürcü halkına aittir. O yağlı boya portrede olduğu gibi, Kengerli'nin öğretmeni Oskar Şmerling'in kalem profil portresi, Avrupa ulusal özellikleriyle karakterize edilir. Kengerli'nin sınıf arkadaşı Gürcü sanatçı Lado Gudiaşvili'nin portresi, bireysel özellikleri nedeniyle canlı ve doğaldır.
Xiaomi 13
ekran.
Behruz Kengerli
Portre becerisi
Kengerli'nin küçük ölçekli portrelerinin çoğu suluboya ile yapılmıştır. Canlı gözlemlere dayalı olarak fırça ile yapılan bu resimler, sade ve özgür kompozisyonları nedeniyle çoğu zaman etüt düzeyindedir. En sevdiği mesleği bırakamayan sanatçı, her yerde ilgisini çeken insanları resimlerinde canlandırmayı seviyor gibi görünüyor. Bunların çoğu 1911–13'te suluboya, kurşun kalem, karakalem ve siyah mürekkeple işlenmiş bir albümde toplandı. "Erkek Portresi" ve "Kadın Portresi" isimleri altında tekrarlanan bu tür resimler, ulusal tipin çeşitliliğini gözlemlemek amacıyla yapılmıştır.
Xiaomi 13
Xiaomi 13 Ultra'da her biri 50 megapiksel çözünürlüğe sahip 4 adet kamera bulunuyor. Bu kameralarda Leica Summicron lens ve Sony IMX sensörleri kullanılmış. Ön kamera 32 MP çözünürlüğe sahip. Xiaomi 13 Ultra 4320p 8K UHD video kaydı yapabilme yeteneğine sahip.
Behruz Kengerli
Portre becerisi
Kengerli'nin çağdaşları, Nahçıvan aydınları, portrelerini yapmasını sipariş verirlerdi. Doğadan portreler çizmenin yanı sıra, ara sıra kar elde etmek için fotoğraflardan portreler büyütürdü. Sanatçının kuzeni Hüseyin ağa Kengerlinski, dede Murtuz ağa, amca Rza, hoca Mirza Muhammed Zamanbeyov ve Esadaga Sultanov'un portreleri bu türdendir.
Xiaomi 13
Android 13 işletim sistemine sahip olan cihaz gücünü 8 çekirdekli 3.2 GHz hızındaki Qualcomm Snapdragon 8 Gen 2 yonga setinden alıyor.
Kriyojeniyen
Kriyojeniyen (Grekçe: κρύος, Latin harfleriyle: krýos, "soğuk" anlamına gelir ve γένεσις, Latin harfleriyle: génesis, "doğum" anlamına gelir) 720 milyon yıl öncesinden 635 milyon yıl öncesine kadar sürmüş jeolojik bir dönemdir. Neoproterozoyik Zaman'ın ikinci jeolojik dönemini oluşturur, öncesinde Toniyen Dönemi ve sonrasında Ediyakaran Dönemi vardır.
Behruz Kengerli
Portre becerisi
Sanatçı, bu tür anma portrelerinin aksine, içeriği renkli, gerçek bir yaratıcı ruhla karakterize edilen bir dizi çocuk ve kadın portresi çizmiştir. 1918-21'de yapılan bu portrelerin çoğu, derin ideolojik içerikleri, sosyal ve psikolojik boyutlarıyla izleyiciyi cezbeder. Sanatçının ünlü portre serisi "Mülteciler" (1918–20), tarihi belgeleme ve sanatsal mükemmellik açısından Azerbaycan resim tarihinde istisnai bir olay olarak değerlendirilmelidir. Genellikle sessiz ve tenha bir hayat süren ve siyasetin dışında kalan sanatçı, halkın kaderine, keskin toplumsal çelişkilere, ulusal düşmanlık ve katliamlara karşı yurttaşlık tavrını ortaya koymuş ve yaşanan trajik olayların ve Ermeni saldırganlığının canlı bir kronolojisini oluşturmuştur. Ulusal katliam sonucunda anavatanlarından edilen yoksul ve çaresiz çocukların ve kadınların trajedisi, hümanist sanatçının dikkatini çekti ve onu masum kurbanların acılarını ve ıstırabını yansıtan görüntüler yaratmaya teşvik etti. Yaşıtlarının hatıralarından da bilindiği üzere Behruz, açlık, muhtaçlık ve maddi yoksunluk içinde olan mültecilere yardım elini uzatmaya çalışmıştır. Kimsesiz çocukları evine davet eder, onlara yiyecek, giyecek, ayakkabı verir, fotoğraflarını çekerdi. Bu sayede mültecilerin kalplerini, yüzlerindeki kasvetli psikolojik gölgeleri daha canlı bir şekilde gözlemlemek mümkün olurdu.
"Cenfeda Köyünden Mülteci Çocuk" portresindeki güler yüzlü, samimi genç adamın içsel duyguları ve psikolojik duyguları, insan sevgisi ve manevi saflık felsefesinin dışavurumlarıdır. Başını hafifçe sağ omzunun üzerine eğmiş ve delici bakışlarını izleyiciye dikmiş bu genç adamın görüntüsü, Behruz Kengerli'nin hümanizminin yaşayan bir örneğidir.
Kural olarak Kangarli, karakterlerini canlı naturaya göre resmetmiş ve resminin ana kriteri olarak hayatın gerçekliğini kabul etmiştir. Bu, küçük bebeklere, genç erkeklere ve kızlara adanmış bir dizi portrede daha net bir şekilde görülebilir. Bazen uyanık, bazen uyuyan çocukları farklı poz ve hareketlerle tasvir eden portreler ve çalışmalar, sanatçının küçük kahramanlarının naif, masum ve samimi duygularını, psikolojik heyecanlarını, yaş özelliklerini ve ulusal özelliklerini dikkatle incelemeye çalıştığını gösteriyor. Bir örnek, "Sanatçının erkek kardeşinin portresi" dir. Çocuğun hayat dolu sakin yüzü, iri siyah gözleri çok anlamlıdır. Aynı psikolojik ruh hali, "Uyuyan Çocuk" teması üzerine boyanmış birkaç portrenin karakteristiğidir.
Bahruz Kangarlı'nın portre çalışmalarının temel özelliği, geleneksel, yaklaşık, minyatür stilize bir şekilde değil, profesyonel şövale resminin özelliği olan gerçek ve canlı hacim, ışık-gölge ve renk ilişkilerine dayalı olarak bir fırça ile boyanmasıdır. Behruz Kengerli, Azerbaycan resim sanatında özgün akademik resim üslubunda çalışarak gerçekçi çalışmalarıyla yeniliğin ve yenilikçiliğin önünü açmış bir fırça ustasıdır.
İrsi
Azerbaycan Ulusal Güzel Sanatlar Müzesi'nin girişimiyle 1947'de Bakü'de, 1957'de Moskova'da Behruz Kengerli'nin kişisel sergileri düzenlenmiştir. Şu anda Behruz Kengerli'nin eserleri, Azerbaycan Ulusal Güzel Sanat Müzesi'nin yanı sıra Nahçıvan Devlet Tarih Müzesi ve Moskova Devlet Tarih Müzesi'nde saklanmaktadır. Nahçıvan şehrinde onun adını taşıyan bir sokak var.
Mayıs 2001'de Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti Yüksek Meclisi'nin kararıyla sanatçının 110. doğum yıldönümü münasebetiyle Nahçıvan Sanatçılar Birliği'nin sergi salonuna Behruz Kengerli'nin adı verildi. Haziran 2002'de Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Haydar Aliyev, Nahçıvan şehrinde Behruz Kengerli anısına oluşturulan müzenin açılış törenine katılarak uzun bir konuşma yaptı. Behruz Kengerli'nin yaratıcılığını takdirle karşıladı ve "Onun eserleri Azerbaycan devletinin milli hazinesidir" dedi. 2012 yılında Behruz Kengerli'nin 120. yılı anısına bir posta pulu ithaf edilmiştir.
25 Mayıs 2016'da Nahçıvan şehrinde Behruz Kengerli'nin adını taşıyan Sanatçılar Parkı kullanıma açıldı ve sanatçı için bir anıt dikildi.
Behruz Kengerli'nin resimleri
Behruz Kengerli'nin çeşitli tema ve türlerde yaklaşık 2000 eserden oluşan sanat mirası, halkın ilgisini çekmiş, art arda toplanmış, sergilerin ve müze teşhirlerinin dekorasyonu olmuştur.
Tarık Özerengin
Tarık Özerengin, (d. 12 Ocak 1914, İstanbul - ö. 10 Haziran 1997, İstanbul), Türk göz doktoru, futbolcu, hakem, spor yazarı ve yöneticisidir.
Hayatı
1932’de Süleymaniye’nin genç takım oyuncusu olarak 1935 yılına kadar devam edecek olan sporculuk kariyerine başladı. 1935'te Orhan Şeref Apak başta olmak üzere yöneticilerden bazıları ayrılınca, kulüpte genel sekreterlik görevini yürütmeye başladı.
1936’da Türk Spor Kurumu’nun ve federasyon başkanı Hamdi Emin Çap’ın İngiliz bir hocaya açtırdığı ilk bilimsel hakem kursunu gözlemci olarak izledi. Aynı yılın sonunda Nuri Bosut’un açtığı hakemlik kursuna girdi ve birincilikle bitirdi.
1937 ve 1938 yıllarında, İstanbul’da amatörlerde, ikinci ligde ve birinci ligde çok sayıda maç yönetti. Aynı dönemde Kırmızı-Beyaz dergisinde ve Son Posta gazetesinde spor yazılarına başlayan Özerengin, 1939 yılında tıp fakültesinden mezun oldu. 1940-1942 yılları arasında yedek subaylık görevini, 1942-1944 arasında ise ihtisas stajını gerçekleştirdi. 1944 ortasında Mardin Trahom Hastanesi başhekimi oldu ve halkevi başkanlığı yaptı. 1945 yılında tayinle Mersin’e gitti ve 4 yıl boyunca bu şehirde yaşadı. Bu süreçte Türkiye Futbol Birinciliği müsabakalarında hakemlik yapmaya devam etti. 1946’da Mersin İdman Yurdu’nun Suriye şampiyonuyla yaptığı özel karşılaşmayı yönetti.
Bu sıralarda tekrar spor yöneticiliğine başladı. Önce bölge müdürü, sonra Mersin valisinin isteğiyle atletizm sorumlusu, bölge istişare heyeti başkanı ve hakem hocalığı yaptı. Mersin İdman Yurdu kulübünün başkanlığına kadar giden bu sürecin akabininde, 1949 yılında yeniden İstanbul’a tayini çıktı.
Spor kamuoyunun geri dön baskılarına, kendi özlemi de eklenen Tarık Özerengin, İstanbul’da hakemliğe geri döndü. 1950’de ulusal, 1952'de ise uluslararası hakem oldu ve 1954 yılına kadar önemli maçlar yönetti. 1951’de Atina’da oynanan Yunanistan-Türkiye ve 1952’de Tel Aviv’de yapılan İsrail-Yunanistan müsabakaları bunlardan ikisiydi.
1954 başında federasyon başkanı Ulvi Yenal’ın ricasını kırmadı ve 40 yaşında hakemliğe veda ederek Merkez Hakem Kurulu üyesi ve genel sekreteri oldu. Sadece 4 ay sonra Hasan Polat federasyon başkanlığı görevine geldi ve 1957 yılında milletvekili seçilinceye kadar Özerengin de onun yanında MHK asbaşkanı olarak görev yaptı.
1924'te başlayan Türkiye Futbol Birinciliği ve 1937'de başlayan Milli Küme organizasyonlarından sonra, bunların devamı olan ulusal bir lig kurulması tasarısının yürütüldüğü 1954-1958 süreci oldukça sıkıntılı geçmekle beraber Türk hakemliği için hareketli senelerdi.
Tarık Özerengin, 1955 yılında ilk kez Türkiye’nin de temsil edildiği, İtalya’nın Sanremo kentindeki Uluslararası Hakem Semineri’ne katıldı. Başta İtalya Hakem Federasyonu Başkanı Romolo Ronzio olmak üzere birçok yabancı temsilciyle dostluk kurdu ve İtalyan başkanı 1956’da İstanbul’da yapılacak olan tekamül kursuna davet etti. Oradaki diğer ülkelerin temsilcileriyle, her kategorideki millî maçlarda Türkiye’nin de karşılığını vereceği şekilde hakemleri görevlendirme anlaşması yapıldı. Bu sayede uzun zamandır dışarıda maç yönetme imkanı bulamayan Faik Gökay, Sulhi Garan, Hakkı Gürüz gibi hakemler Yugoslavya, İtalya ve Bulgaristan gibi ülkelerin A ve B millî maçlarını yönetti. 1956 yılında Tarık Özerengin başkanlığında ve Sulhi Garan, Cezmi Başar ve Veli Necdet Arığ’dan oluşan bir heyet Yugoslavya’nın Paliç kentindeki uluslararası konferansa katıldı. Burada Özerengin’in yaptığı hakemlikte psikoloji konulu konuşma büyük ilgi çekti. Bu konuşmayı izleyenlerden, FIFA Hakem Kurulu Başkanı Stanley Rous, bir sene sonra İsviçre’de düzenlenen ilk hakem hocaları Kursu’nda Türkiye’deki hakemliğin gelişimi hakkında kendisinden bir rapor istedi.
Orhan Şeref Apak ile birlikte iki dönem (1957-1958 ve 1961-1964) genel sekreter, danışman ve MHK başkanı danışmanı olarak Türkiye Futbol Federasyonu’nda çalışan Özerengin, 1965-1970 yılları arasında UEFA’da görev yaptı.
Bu süreç zarfında, 1966’da bir süre ara verilen Balkan Kupası başlatıldı ve 1967’de UEFA'nın gençler turnuvası Türkiye’de yapıldı.
Xiaomi 13
12 GB ya da 16 GB RAM seçeneği ve 256 GB, 512 GB ve 1TB dahili hafıza seçeneklerine sahip.
Kargı Köyü Sığla Ormanı
Kargı Köyü Sığla Ormanı, Akdeniz bölgesinde yer alır, Burdur ve Isparta illerinin sınırları içerisinde yer alan orman. Alanı 885 Dekar (0.885 Km²)'dır. 27 Temmuz 1987 tarih ve OGM.MP.1.TKA.II.16 sayılı Bakanlık Olur'u ile tefrik edilmiştir. Arazi 3. zamanın Eosen devri oluşumuna ait kalkerli arazidir. Bölgede bulunan başlıca bitki türleri sığla (Liquidambar orientalis), kızılçam (Pinus brutia), saçlı meşe, kızılağaç ve çınardır. Bölgede bulunan hayvan türleri sincap, kaplumbağa, çeşitli sürüngen, amfibia türleri ile yengeçtir. .
Isparta Büklümü olarak adlandırılan teknonik bir kuşağın merkezinde yer alır.
Xiaomi 13
Xiaomi 13 Ultra'da, IPX8 suya dayanıklılık sertifikası ve IP6X toza dayanıklılık sertifikası bulunurken, batarya kısmında ise 5000 mAh kapasiteli 90W hızlı şarj destekli lityum polimer pil yer alıyor.
İgnati Grinevitski
Hayatı
İgnati Grinevitski, 1855-6'da, Minsk' te (bugünkü Klichaw Bölgesi, Mahilyov Voblastı), Grodno Guberniyası'nda büyük bir ailede dünyaya geldi. Polonyalı soylu, bir katolik toprak sahibinin oğluydu.Eski yoldaşı Lev Tikhomirov'a göre, Grinevitski kendisine bir Polonyalı değil Litvan olarak tanımlardı. Tihomirov onu bir Rus Kutbu olarak kabul etmiş ve ayrıca Rusça ile Lehçe de eşit derecede akıcı olduğunu eklemiştir. Grinevitski, Polonya hareketlerine katılmadığı için suçlandığı bir noktada:"Partizan çatışmalarına başladığınızda, sizinle olacağım. Ama şimdilik Rusya'nın özgürlüğü için çalışacağım." şeklinde ifade etmekteydi. 1875'te Grinevitski, yüksek akademik dereceye sahip Byelostok'taki bir spor okulundan mezun oldu ve sonbaharda Sankt-Peterburg'un Sankt-Peterburg Devlet Teknoloji Enstitüsü'nde makine mühendisliğine kaydolması için ayrıldı.1879'da finansal desteğe katkıda bulunduğu yeraltı Rus devrimci hareketi Narodnaya Volya (Halkın İradesi) ile hareket etti. Derslere katılmadığı için 1 Haziran 1880'de enstitüden çıkarıldı. O yıl, Kotik ve Mihail İvanoviç takma adları altında çalışmalarını sürdüren Grinevitski, hükûmet karşıtı faaliyetlerde bulundu ve öğrenciler ile işçiler arasında devrimci propaganda yaymak amacı ile çabaladı. Ayrıca gizli bir baskı kuruluşunda yer alan Raboçaya Gazetesi'nin yeraltı edebiyatının organizatörüdür. Çağdaş açıklamalara göre, Grinevitski orta boyda, hafif sakallı, kıvırcık saçlara sahipti, ve iyi huylu biriydi.
Çar Suikastı
1880 sonbaharında Grinevitski ve diğer beş kişi, Pazar günü Mihaylovski Binicilik Okulu'ndaki birliklerin düzenli olarak gözden geçirilmesinin ardından Çar'ın çeşitli güzergahları izlemekle görevlendirildi. 26 Şubat 1881'de, gözlemleri Grinevitski'nin, Elnikov soyadı altında yaşadığı 59 Simbirskaya sokağındaki dairesinde yapılan bir toplantıda tartışıldı. Çar'ın sık sık Malaya Sadovaya Caddesi'nden geçtiğini gözlemlemişlerdi, bu yüzden İcra Komitesi kaldırımın altına bir mayın döşemeye karar verdi. Ancak İtalyanskaya Caddesi'ne dönerek ve Catherine Kanalı'nı takip ederek farklı bir yol izleyebileceğini, böylece yeraltı madeninden kaçınabileceğini fark ettiler. Bu nedenle kanalı yöneten suikastçıların bomba atması gerekecekti. Grinevitski gönüllü oldu ve bomba atıcısı olarak görevlendirildi.Kimyager Nikolay Kibalçiç tarafından hazırlanan bombalar, hareketli nesnelere zarar verebilecek şekilde özel olarak tasarlandı.Bombaların 5-6 kilo ağırlığında olduğu ve patlayıcı maddenin nitrogliserin ve piroksilin karışımından oluştuğu ifade edildi. Gizli bir toplantıda, Grinevitski, Kibalçiç, Nikolay Rısakov ve Timofey Mihaylov Pargolovo çevresindeki Neva ötesindeki yarı yüklü bombaları test etmek için çalışmalar yaptılar.
Suikasttan önceki gece, Grinevitski gelecek nesillere bir mektup yazdı ve bir kısmında şunları ifade etti:
" II. Aleksandr ölmeli. O ölecek ve onunla birlikte biz, düşmanları, infazcıları da yeneceğiz [...] Mutsuz ülkemiz kurtarılmadan önce kaç evladını daha kurban verecek ? [...] Ölmek için çok gencim, zaferimizi görmeyeceğim, zaferimizin parlak dönemlerinde bir gün, bir saat yaşamayacağım, ama ölümümle dahi sonuçlansa tüm görevimi yapacağım inanıyorum ve dünyadaki hiç kimse benden daha fazlasını talep edemez. [...]"
13 Mart 1881 Pazar sabahı, Grinevitski ve diğer üç bombacı grubun Telejnaya Caddesi'ndeki dairesinde toplandı. Sabah 9-10 sularında Sofya Perovskaya ve Kibalçiç'in her biri iki bomba getirmişti. Perovskaya daha sonra Catherine Kanalı'na gitmeden önce, Rısakov ve Grinevitski, Gostiny Dvor'un karşısında yer alan bir şekerleme dükkanında oturdular. II. Aleksandr'ın alayına müdahalede bulunmak için sabırsızlıkla beklemekteydiler. Sadece Grinevitski sakince kendisine servis edilen şekerlemelerin bir kısmını yiyebildi. Oradan yollarını ayırdılar ve kanalda birleştiler. O sırada Grinevitski, iskele üzerindeki pozisyonunu almak için Perovskaya'yı geçerken, ona gülümsedi ve zar zor algılanabilir bir göz kırptı. Eylem sırasında korku ya da kaygı belirtisi göstermiyordu. Yaklaşık 14: 15'te komplocular, Catherine Kanalı yakınlarındaki bir sokak köşesine yaklaşırken imparatorluk arabasını fark ettiler. Perovskaya, eylemin başladığını ifade etmek için mendilini sallayarak bombacılara önceden belirlenmiş bir sinyal verdi. Rısakov işaretten sonra arabaya yanındakş bombayı fırlatarak, cadde de bulunan birkaç kişi ve Çar'ın arabasına zarar verdi. Kendi güvenliğinden emin olmayan II. Aleksandr, yakalanan saldırganı görmek için arabasını terk etmekte ısrar etti. Rısakov'u inceledikten sonra, saraya geri dönmek yerine Çar, patlamanın meydana geldiği yeri araştırmaya karar verdi. Çevresinin endişeli sorgulamalarına cevaben "Tanrıya şükür, yaralanmadan kurtuldum" dedi. Daha sonra merakını gideren Çar, uzaklaşmaya karar verdi ve arabaya doğru yürümeye devam etti. Bu noktada Çar, kanal çiti tarafından korkuluğa yaslanan ve bir mendile sarılı bir şekilde bomba taşıyan Grinevitski'den 1,5 metreden daha az bir mesafeye yaklaşmıştı. Grinevitski, bazı kaynaklara göre, Çar'ın şükran ifadesini duyunca, "Henüz Tanrı'ya şükürler olsun çok erken" dedi. Ardından, Çar'la yüzleşmek için döndü ve her iki kolunu da kaldırarak Çar'ın ayağına elindeki bombayı attı. Aleksandr saldırıdan sonra ağır yaralar aldı ve o gün saat 15:30'da hayatını kaybetti. Bildirildiğine göre, Grinevitski'nin bombası bir öncekinden çok daha fazla kayıp vermiş ve olay mahallinde yer alan bir vatandaş ölümcül bir şekilde yaralanmıştır. Patlamanın ardından bombacılardan İvan Yemelyanov, Grinevitski'nin yaşanan patlamadan kurtulup kurtulmadığını görmek için olay yerine koştu, ancak kendisini patlamadan ağır yaralı ve bilinçsizce uzanır vaziyette buldu. Yaralı vaziyetteki Grinevitski Kışlık Saraya bağlı yakındaki bir revire kaldırıldı. Saat 21.00'de son nefesini vermeden önce bilincini geri kazandı. Tıbbi muayenenin raporuna göre, sadece bir keresinde başucunda adını ve rütbesini sorgulayan polise "bilmiyorum" yanıtını verdi. Herhangi bir bilgiyi açıklamayı reddederek, akşam saat 22: 30'da ağır yaralı olması nedeniyle hayatını kaybetti.
Sonrası
Grinevitski'nin kimliği ölümünden sonra 1881 yılının Nisan ayında belirlenebildi. Yargılama sırasında, basitçe "1 Mart'ta ölen ve Elnikov'un sahte adı altında yaşayan şahıs" olarak raporlara geçti. Tutuklama sonrası sorgulaması sırasında Andrey Jelyabov cesedini tanımlamayı reddetti. İlk bombayı atan Rısakov, sadece kod adıyla Grinevitskiyi tanıdığı için gerçek adını açıklayamadı. Soyadı daha önce tutuklanan Narodnaya Volya üyesi Kolodkeviç tarafından ortaya çıkarıldı. Bu, Sankt-Peterburg Teknoloji Enstitüsü üyeleri tarafından da daha sonra desteklendi. Grinevitski ve Narodnaya Volya üyeleri, suikastın siyasi veya sosyal bir devrimi hızlandıracağını ummuşlardı.Ancak bunun yerine yeni İmparator III. Aleksandr devlet baskısını arttırmaya ve II. Aleksandr'ın hayata sokmuş olduğu birçok reformunu iptal etmeye başladı. Çok sayıda tutuklama, yoğunlaştırılmış polis gözetimi ile birlikte harekete ciddi darbeler gerçekleştirmiş ve partiyi bitirmiştir.Birçok tarihçi bu nedenle suikastı bir Pirus zaferi ve 1880'lerde devrimci hareketin düşüşüne bir başlangıç ​​olarak gördü.
Ahlam Tamimi
Ahlam Ahmed et-Tamimi (Arapça: أحلام التميمي, d: 1 Ocak 1980; veya 20 Ocak 1980; veya 20 Ekim 1980; veya 20 Kasım 1980) Ürdün vatandaşıdır. 2001 yılında Kudüs'te Sbarro restoranına düzenlenen intihar saldırısının gerçekleştirilmesine yardım etmesiyle bilinir. İsrail askeri mahkemesi tarafından suçlu bulunmuş ve çok sayıda müebbet hapis cezasına çarptırılmış, ancak 2011 yılında Gilad Şalit esir takasının bir parçası olarak serbest bırakılmıştır. İsrail hapishanelerindeki Filistinliler hakkında bir televizyon programı sunmaktadır.
İgnati Grinevitski
Sonrası
Bir bombacının rolünün onunla ölüm olasılığını taşıdığı biliniyordu ve Grinevitski gibi gönüllü bombacılar bu rolü bilerek almış ve bir intihar görevini kabul etmişlerdir. Bu nedenle Grinevitski bazen ilk intihar bombacısı olarak kabul edilir.
Daha sonra II. Aleksandr'ın suikastının gerçekleştiği yere Voskresenia Khristova Kilisesi yapılmıştır.Mayıs 1975'te, olay yerinin yakınındaki köprü Grinevitski'den sonra 1998'de Novo-Konyushenny Köprüsü olarak yeniden adlandırılana kadar  Grinevitski Köprüsü  olarak isimlendirilmiştir.
Tarık Özerengin
Hayatı
1970-1977 yılları arasında Tarık Özerengin tekrar Hasan Polat ile birlikte çalışma imkanı buldu. 1971’de İzmir’de düzenlenen Akdeniz Oyunları’nda Teknik Planlama Komitesi asbaşkanlığı, 1973’de ise yine İzmir’deki ümit millî takımları turnuvasında teknik yöneticilik görevlerini yürüttü.
Canik (sancak)
Canik Sancağı, Osmanlı Devleti'nin idari birilmerinden biriydi. Erken dönemde Rum Eyaleti'nin, geç dönemde Trabzon Eyaleti ve Trabzon Vilayeti sınırları içinde bulunuyordu.
Tarık Özerengin
Hayatı
1976 sonunda UEFA’nın Yüksek İtiraz Jürisi’ne seçildikten sonra, 1978’de hizmetlerine karşılık kendisine UEFA Şeref Plaketi takdim edildi. 1982 senesine kadar, 60 maçın UEFA gözlemciliğini yaptı.
Canik (sancak)
Trabzon Eyaleti'nin 1867 Vilayet Nizamnamesi uyarınca Trabzon vilayete dönüştürülmesinden sonra Canik Sancağı, Samsun, Bafra, Çarşamba ve Ünye kazalarından oluşuyordu. 1877'de Terme ve Niksar kazalarının da eklenmesiyle kazaların sayısı altıya çıkmıştır. 1892 yılında ise Niksar kazası sancak sınırları dışında bırakıldı ve Fatsa kazası da Canik Sancağı'na bağlandı.
Tarık Özerengin
Hayatı
1984 yılına kadar İstanbul’da Gece Postası, Milliyet, Son Saat, Yeni Mersin ve Zaman gazeteleri ile Hayat dergilerinde futbol ve hakemlik üzerine yazılarına devam eden Özerengin, aynı yıl FIFA Hakemi Erkan Göksel’e haksızlık yapıldığını iddia ederek gözlemciliği bıraktı ve yalnızca UEFA’nın verdiği davetlerde görüldü.
Çatal-Tire Bölgesel Treni
Çatal - Tire Bölgesel Treni, Çatal - Tire arasındaki uzunluğundaki güzergâhta TCDD Taşımacılık tarafından karşılıklı olarak işletilen bölgesel trendir.
Seferler
Günlük karşılıklı 2 adet seferin düzenlendiği tren hattında sefer süresi yaklaşık 14 dakikadır. Çatal- Tire arası tren ücreti Temmuz 2023 itibarıyla 27₺ olarak belirlenmiştir.
Léon Bollendorff
Léon Bollendorff (d. 31 Mart 1915, Wasserbillig (Grevenmacher kantonu) - ö. 5 Haziran 2011, Lüksemburg (şehir)) Lüksemburglu siyasetçi.
Paris ve Viyana'da felsefe ve filoloji alanında eğitimler almıştır. Nazi Almanyası tarafından Lüksemburg'un işgaline karşı 1942 yılında yapılan genel grevde tutuklanıp, Hinzert toplama kampına sürülmüş daha sonra ise Polonya'ya çalışma kampına gönderilmiştir. İkinci Dünya Savaşı ardından Hristiyan Sosyal Halk Partisi'nden siyasete atılmış, 1955-1993 yıllarında Lüksemburg belediye meclisi üyesi ve 1961-1987 yıllarında belediye başkan yardımcısı olarak görev yürütmüş, 1969-1994 yıllarında milletvekilliği yapmış, 1979-1989 yıllarında ise meclis başkanlığı görevinde bulunmuştur.
John Stewart (Carrick kontu)
Carrick Kontu, Kinclaven Lordu John Stewart ( 1645'te öldü), Kral V. James'in gayrımeşru oğlu Orkney Kontu Robert'ın üçüncü oğlu İskoç bir asilzade idi.
John, "Orkney Üstadı" olarak biliniyordu. 6 Ağustos 1600'de James Sandilands ile Dirleton Kalesi'ne Gowrie Kontu'nun kardeşleri William ve Patrick Ruthven'i tutuklamak için gitti, ancak Kennedy adında bir adam tarafından önceden uyarıldıkları için kaçtılar.
Marina Bay Sokak Pisti
Marina Bay Sokak Pisti (Singapur Sokak Pisti olarak da bilinir), Downton Core ve Kallang bölgelerini kapsayan Singapur şehrinde yer alan motor sporları pistidir.Pist, Circuit de Monaco ve Valensiya Sokak Pisti 'ne benzeyen bir tarzda liman kenarına yapılmış bir sokak pistidir. 90,000 kapasiteye sahip pist, 5.063 km (3.146 mil) uzunluğundadır ve FIA 1. Sınıf Pist lisansı vardır.
Marina Bay Sokak Pisti KBR, Inc., tarafından tasarlanmış ve Hermann Tilke tarafından da düzenlenmiştir. Pist, bugüne kadarki her yarışta en az bir güvenlik aracı çıkması nedeniyle benzersiz bir rekora sahiptir. On iki yarışta toplam 21 güvenlik aracı piste çıkmıştır.
Kûşyâr bin Lebbân
Abul-Hasan Kūshyār ibn Labbān ibn Bashahri Daylami (971–1029), Kûşyâr bin Lebbân, İran'ın Hazar Denizi'nin güneyindeki Deylem'den İranlı matematikçi, coğrafyacı ve astronomdur.
Kariyeri
Başlıca çalışması muhtemelen on birinci yüzyılın başlarında yapılmıştı ve görünüşe göre trigonometrinin geliştirilmesinde önemli bir rol oynamıştır. Örneğin, Ebu'l-Vefâ el-Bûzcânî'nin araştırmalarına devam etti ve Battânî tarafından gözlemlenen gezegensel apojelerin geliştirilmiş değerleri içeren az-Zīj al-Jamī wal-Baligh ("kapsamlı ve olgun tablolar") adlı Zic eserinde buna çok yer ayırdı. Tablolar yüzyılın sonundan önce Farsçaya çevrildi. Ayrıca astrolojik bir giriş ve aritmetik bir inceleme olan Kitab fi usul hisab al-hind (Arapça ve İbranice olarak günümüze kadar ulaşmıştır) yazdı.
Ahmed Nesevi'nin hocasıydı. Bağdat'ta öldüğü sanılıyor.
2.Kolordu İstihkam Savaş Alayı
2. Kolordu İstihkam Savaş Alayı, 2. Kolordu Komutanlığına bağlı İstihkam birliğidir. Alay seviyesindedir. Karargahı Gelibolu'da bulunmaktadır. 6 Şubat 2023'te meydana gelen Gaziantep-Kahramanmaraş depreminde bölgeye intikal ederek arama kurtarma faaliyetlerine katılmışlardır.
Ekçe
Ekçe veya Aequi dili; Romalıların, Ekler (Aequi) ve Aequium sömürgecileri (Aequicoli) diye adlandırdığı, Kuzeydoğu Latium'un Alban Tepeleri'nde ve onların doğusundaki Merkez Apeninler'de yaşamış olan halk tarafından, erken ve orta Roma Cumhuriyeti döneminde yani yaklaşık MÖ 5. yüzyıldan Roma ordusuna yenilip ardından Romalılaştıkları MÖ 3. yüzyıla kadar konuşulduğu düşünülen soyu tükenmiş bir İtalik dildir. Bölge, Roma'dan gelen Latince konuşan kişiler tarafından yoğun bir şekilde kolonize edildiğinden oradaki yazıtların çoğu Latincedir. Farklı bir lehçede olduğu görülen iki tarihsiz yazıt; bilim insanları tarafından aslında, Roma öncesi kabilenin tümünün dilini temsil ettiği varsayımıyla Ekçe olarak adlandırılmıştır. Dilin, Hint-Avrupa dil ailesinin İtalik koluna ait olduğu bilgisinden fazlasını söylemek için yeterli metin bulunmamaktadır.
Külliyat
Ekçe, iki yazıtla yetersiz bir şekilde belgelenmiştir. Conway'in İtalik yazıtlar yayını; buraya bir sözlükçe, birkaç yer adı ve birkaç düzine kişisel ad ekliyor ama bunların hangilerinin kesinlikle endonim, hangilerinin Latince konuşan halkın kullandığı Latince egzonimler olduğu ayrımını yapmıyor. Her iki durumda da aynı olmaları mümkün ancak böyle bir hipotez henüz kanıtlanmadı.
İkinci belge, Petrella Salto'daki Cliternia (Capradosso) yazıtıdır, bir pınarda bulunan bu yazılı taş, doğası gereği bağlamından ayrılmıştır (tepeden aşağa yuvarlanmıştır). Metin:
Yolun özel olduğunu, geçişin Gaius'un oğlu Titus Umbrenus'un izniyle olduğunu ancak yük hayvanlarının yasak olduğunu bildiren bir uyarıdır.
Jus ad bellum
Jus ad bellum, savaşa girmeden önce savaş ilanını belirli haklı gerekçelere bağlayan kriterleri kapsayan Latince uluslararası hukuk terimidir.
Tanım
Jus ad bellum bazen savaş yasalarının bir parçası olarak kabul edilir ancak "savaş yasaları" terimi, bir savaşın adil bir şekilde yürütülüp yürütülmediğine ilişkin (düşmanlıkların başlamasının adil olup olmadığına bakılmaksızın) jus in bello'ya atıfta bulunduğu düşünülebilir. "Jus ad bellum, devletlerin savaşa veya genel olarak silahlı kuvvet kullanımına başvurabilecekleri koşulları ifade eder." Bu kurallar, bir savaşı neyin adil kıldığına dair belirli kriterlere odaklanır.
Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın 51. Maddesi bu konuyu açıklığa kavuşturmaktadır: "Bu Antlaşma'nın hiçbir hükmü, Birleşmiş Milletler üyelerinden birinin silahlı bir saldırıya hedef olması halinde, Güvenlik Konseyi uluslararası barış ve güvenliğin korunması için gerekli önlemleri alıncaya dek, bu üyenin doğal olan bireysel ya da ortak meşru savunma hakkına halel getirmez."
Bir ülkenin diğerine savaş ilan etmesine yönelik haklı gerekçeleri sınırlayan uluslararası bir anlaşma jus ad bellum ile ilgilidir. İkili saldırmazlık paktlarına ek olarak, yirminci yüzyılda savaşa gitmeye karşı yeni kısıtlamalar tanımlayan çok taraflı anlaşmalar yapılmıştır. En dikkate değer üç örnek; Kellogg-Briand Paktı'nın savaşı bir ulusal politika aracı olarak yasadışı ilan etmesi, "barışa karşı işlenen suçları" II. Dünya Savaşı sonrası yargılanacak üç ana uluslararası suç kategorisinden biri olarak tanımlayan Nuremberg Şartı ve ulusları anlaşmazlıkların barışçıl yollarla çözülmesini sağlamaya bağlayan ve bir ulusun bir diğerine karşı içsel savunma hakkının ötesinde, bir diğerine karşı herhangi bir güç kullanımı başlatabilmesi için Birleşmiş Milletler tarafından izin verilmesini gerektiren Birleşmiş Milletler Sözleşmesi'dir.
Uygun yetki ve kamu beyanı
Doğru otorite ilkesi, bir savaşın ancak meşru bir otorite tarafından yürütülmesi halinde olduğunu öne sürer. Bu tür bir otorite, devlet egemenliği kavramına dayanmaktadır. Aziz Aquinolu Thomas, "Summa Theologica" adlı eserinde, savaşın adil bir savaş olması için sadece kamuya ilan edilmesi gerektiğini değil, aynı zamanda egemen bir otorite tarafından ilan edilmesi gerektiğini de belirtmektedir.
Doğru otorite, savaşı cinayetten ayıran şeydir: "Uygulamaya anlam veren, savaşı cinayetten, askerleri suçlulardan ayıran şey savaş kurallarıdır". Bir asker, devletin uygun yetkisi altında faaliyet gösterdiği ve askeri liderlerinin emri altında işlenen eylemlerden bireysel olarak sorumlu tutulamadığı için bir suçlu değil, bir savaş esiri muamelesi görür.
Haklı sebep
Haklı amaç ilkesine göre, savaşın amacı dar tanımlanmış ulusal çıkarların peşinde koşmak değil, adil bir barışı yeniden kurmak olmalıdır. Bu barış hali, savaş olmasaydı hakim olacak koşullara tercih edilmelidir. Savaşlar, sadece mülk eklemek veya bir rejim değişikliği kurmak için yapılamaz. Kimi zaman Bush Doktrini ile ilişkilendirilen mevcut "ileriye yönelik öz savunma" veya önleyici saldırı doktrinleri, haklı sebep kavramlarına meydan okumuştur. Haklı sebep, özellikle eylemler "vicdanı şok ettiğinde" insani müdahaleyi içerir. Koruma sorumluluğu, insani müdahalenin doğasını daha derinlemesine kapsar.
Başarı olasılığı
Bu ilkeye göre, haklı savaşın amaçlarına ulaşılabilir olduğu sonucuna varmak için iyi gerekçeler olmalıdır. Bu ilke, haklı sebebi güvence altına alma olasılığı düşükse, kitlesel şiddete girişilmemesi gerektiğini vurgulamaktadır. Bu kriter, istila uğruna istiladan kaçınmak ve orantılılık kriterlerine bağlanmaktır. Gerçekten bir devletin savaşı kazanma ihtimali yoksa o savaşa girmeye yeltenmez. Bununla birlikte, savaşlar tamamen teknik ve sayısal üstünlüğe dayanmaz aynı zamanda savaşı kazanmak başka faktörlere de bağlıdır. Bu nedenle savaşı kimin kazanacağının önceden bilinmesi imkansızdır. Bu kriterler ahlaki ve teorik zeminden pratik zeminde konuşulmaya başlanmıştır. Esasen bu, bir koalisyon oluşturmak ve diğer devletlerin onayını almak içindir.
Orantılılık
Orantılılık ilkesi, savaşta kullanılan şiddetin askeri amaçlarla orantılı olmasını şart koşar. Bu hedef, "yakıp yıkma taktiği" politikalarını ortadan kaldırmak içindir. Askeri zaferin seviyesi, ortaya çıkan yıkım seviyesiyle orantılı olmalıdır. Örneğin 400 siville dolu bir alışveriş merkezinde tek bir düşman savaşçısı varsa, orayı havaya uçurmak orantılı kabul edilmemektedir. Bununla birlikte, çok daha az sivilin olduğu bir bölgede (bir araba veya özel bir ev gibi) yüksek değerli bir askeri hedef varsa, bir saldırı ve tâli hasar, orantılılık kuralı kapsamında haklı görülebilmektedir.
Son çare
Son çare ilkesi, güç kullanımının gerekçelendirilebilmesi için önce şiddet içermeyen tüm seçeneklerin tüketilmesi gerektiğini öngörür. Diplomatik seçenekler, yaptırımlar ve diğer askeri olmayan yöntemler, sıcak çatışmalara girilmeden önce denenmeli ve uygulanmalıdır. Dahası, zararın miktarı ile ilgili olarak son çare ilkesi, halı bombardımanı veya nükleer savaş gibi büyük bir güçle bir savaş başlatmak yerine önce küçük çaplı müdahale güçlerinin kullanılmasını desteklemektedir.
Tarihçesi
Aziz Aquinolu Thomas, adil bir savaşı neyin yarattığı konusunda düşünen ilk filozoflardan biridir. Kriter listesinin amacı sivilleri korumak ve savaşların sadece şahısların kişisel çıkarları için yapılmadığını garanti etmektir.
Otuz Yıl Savaşı'nı sona erdiren Vestfalya Antlaşması'ndan sonra, akademisyenler ve bilginler devlet egemenliğine saygı gösterirken eyaletler arası savaşı kontrol etmenin bir yolunu bulmak amacıyla bu konuya ilişkin kafa yormaya başladılar. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Birleşmiş Milletler kurulana kadar jus ad bellum kavramları resmileşmiştir.
Günümüz
1950'lerden bu yana, jus ad bellum beyanları önemli ölçüde azalmıştır. Tanisha Fazal, "Why States No Longer Declare War" (Türkçesi: Devletler Neden Artık Savaş İlan Etmiyor) adlı kitabında, 1950'lerden bu yana resmi savaş ilanlarındaki düşüşe dikkat çekmektedir. Terörist gruplar gibi devlet dışı aktörlerin yükselişi göz önüne alındığında, bu modern zamanlardaki savaş nüansının bir sonucu olarak kabul edilebilmektedir.
Özkan Öztürk
Özkan Öztürk, (d. 1985), Türk Maç Spikeri, Sunucu, Yorumcu
Yaşamı ve kariyeri
1985'te Samsun'un Bafra ilçesinde dünyaya gelmiştir. 2004 yılında Radyo & Televizyon bölümünde öğrenciyken kariyerinde ilk adımları Best FM ile atmıştır. Radyo kariyeri boyunca birçok röportaj, canlı maç anlatımı ve spor programı yapmıştır. Best FM Spor Müdürü olarak görev aldığı dönemde Futbol Vadisi  isimli günlük spor programını hazırlayıp sunmuştur. 2013 yılında radyo kariyerine nokta koyduktan sonra 2014 yılında Lig TV'ye transfer olmuştur. beIN SPORTS Türkiye kariyerinde Süper Lig ve Avrupa maçlarının sesi olmaya devam etmektedir.
Irena Brežná
Irena Brežná (d. 26 Şubat 1950) Almanca yazan Slovak-İsviçreli yazar, gazeteci ve insan hakları aktivistidir.