Vita_Activa
Eylem
Eylem, insanın ‘’Praxis ‘’yanını ifade eder ve Vita Activa’nın son etkinliğidir. Arendt için eylemek; inisiyatif almak, bir şeyleri harekete geçirmek ve başlamak  şeklinde tanımlanır. Bu kavramı insani çoğulluk durumuyla bağlantılı olarak ele alarak siyasi bir anlam yükler. Böylece eylem, maddenin aracılığı olmadan insanlar arasında geçen tek etkinlik olarak tanımlanır. İnsana özgü olan bu etkinlik sayesinde, siyasi yapılar kurulur ve kurulan siyasi yapılar muhafaza edilerek belleği, yani tarihi oluşturur. Konuşma insanın özgürlüğüdür. Arendt insanı diğer canlılardan ayıran yetinin düşünce değil konuşma olduğunu ifade etmektedir. Bu düşüncesini Aristoteles’ ten etkilenerek ortaya koymuştur. Aristoteles’ e göre, insanın ‘’Zoon Politicon’’ ya da ‘’ Politik Hayvan’’ olduğunun en büyük kanıtı konuşma yeteneğidir. İnsanın konuşma yetisi, onun toplum ve doğa yaşamı için belirlendiğinin göstergesidir. Aristoteles‘in amaçsal bir biçimde ele almış olduğu konuşma yetisini, Arendt politik deneyimin kurucu unsuru olarak görmektedir. Konuşma insanın kimliğini ortaya çıkaran bir araçtır. İnsanın eylemini gerçekleştirdiği en büyük örgütlü kamusallık ortamı polistir. Buna göre, siyasal alan özgür ve konuşan vatandaşların kendilerini ifade ettikleri, eylemde bulundukları ya da konuştukları örgütlü kamusallıklarının toplamıdır. Eylem teorisinde yer alan konuşma, Arendt'e göre, konuşma kamusal alandan oluşan bir eylemdir. Arendt 'ın konuşma fikri Aristoteles'in 'politik hayvanından' geliyor. Bu, insanların bireysel kimliğini ortaya çıkaran araçtır. Kimlik konuşma ve eylemle açıklanır, bu yüzden özel alandan ayrılırız, bu durum görünüm alanında başkalarıyla buluşmayı gerektirir. Eylem ve konuşma bir arada olduğunda insan özgürleşebilir ve insanileşebilir. Ancak o zaman kimliği ile var olabilir. Kim olduğumuz biz konuştuktan ve eyledikten sonra diğerlerinin bizim hakkımızdaki düşüncelerinde ortaya çıkar. Herkesin kalitesi farklıdır, konuşma ve eylem bireyin çeşitliliğini ortaya koyar. İnsanlık Durumu’nda aktarılan biçimde konuşmasız eylem, eyleyenin kendinin farkına varamayacak olması; buna bağlı olarak da bir eyleyen kalmaması gerekçesi ile siyasal bir eylem değildir. Arendt’e göre eyleyen ancak aynı anda sözler de sarf edebiliyorsa var olabilir. Konuşma ve eylemin dünyada kalabilmesi ise başka bir etkinliğin yardımına bağlıdır. Bu etkinlik insan eseri başka şeylerinde yapıcısı olan iştir. Eyleyen ve konuşan insanların Homo Faber’in yardımına, yani şairlerin, yazarların, sanatçıların ya da tarihçilerin yardımına ihtiyaçları vardır. Çünkü bunlar olmadan, anlatılan hikayeler asla geleceğe aktarılamaz. Eylem, Arendt’in kamusal alanını oluşturan ve kendisi sayesinde insanın gerçekleşebildiği; aynı şekilde, dünyanın insana layık bir yer haline gelmesini sağlayan bir etkinliktir. Modern toplumda ise eylem, insanın kendisi aracılığıyla elde ettiği özgürlüğünü, yok ettiği bir etkinlik olarak ortaya çıkar. Arendt için, özgürlüğün yok olması demek kamusal alanın ortadan kalkması demektir. Buna göre kamusal alanı oluşturan eylemin, diğer taraftan onun çöküşüne neden olması, modern çağın bir paradoksudur. Fabrikadaki bir işçinin kendi ürettiği ürüne yabancılaşmasında olduğu gibi, insanlık da kendi eylemine ve dünyaya yabancılaşmaktadır. İnsanı temel bir güvensizliğe iten bu durum, modern insanın görüntüsüdür. Arendt’e göre Eylemlerinin yıkıcı sonuçlarıyla yüzleşmiş olan modern insan, amaç-araç ilişkisi arasındaki tutarlılığı yitirmiştir. Modern insan, amacın gerçekleşmesi için tüm araçları kullanır. Arendt için modern dünyada kamusal alanın çökmüş olduğunun en önemli kanıtlarından biri de geçmişte birbirlerinden kesin sınırlarla ayrılmış olan emek, is ve eylem etkinliklerinin sınırlarının birbirine karışmış olmasıdır. Arendt bu etkinliklerin antik yunanda olduğu gibi kesin çizgilerle birbirinden ayrılması gerektiğini savunur. Arendt için bu üç etkinlik, toplam olarak insanın praxis dünyasını oluşturur. Tüm etkinlikler zorunludur. Emek olmadan bireyler ve türler yaşayamaz; iş ve onun ortaya koyduğu dünya olmadan, insan bireysel kimliğini geliştiremez; eylem olmadan da insan yaşamı özgürlüğün, kişisel kimliğin ve anlamın eksikliğini yaşar.