cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galya Savaşları
Ayaklanmanın başlaması ve Avaricum'un kuşatması ve fethi
Jül Sezar Galya'nın kuzeyinde bulunan Romalı güçleri başına gitmekten sakındı. Çünkü Galya'nın orta kesimlerinde ve daha başka kesimlerinde bulunan kabilelerin de Romalılar'a karşı sadakatlerinin şüpheli olduğunu ve fırsat bulurlarsa bunların da Galyalı ayaklanmacılara katılmaya hazır olduklarını bilmekteydi. Bu arada daha güneyde bulunan Rutenler; Nitioibroglar ve Galaller ayaklanan kabileler koalisyonuna katılmışlardı ve bunlar Roma'nın Transalpin Galya eyaletini tehdit etmekteydiler. Sezar İtalya'dan topladığı yeni askerlerden oluşan ordusuyla önce Transalpin Galya'ya geçti. O eyalette yerleşik bulunan Vlok Testosalar, Tolosatlar ve Rutenler kabilelerinin tehditlerini önlemek için "Narbo Martius (günümüzde Narbon)" şehrine gitti. Orada Romalı lejyon askerlerinin ordugahlarının da bulunduğu Helvetler arazilerine geçip bu lejyonların başına geçti. Vercingetorix Sezar'i Roma eyaletleri sınırları içinde tutmaya hedeflenmişti. Fakat orduları başında Sezar Helvetler arazilerinde bulunan "Cevenes" dağlık arazisinin sarp yollarından geçerek Arvenler kabilesi sınırlarına erişti. Bu dağlık arazinin ancak yaz mevsiminden geçilebileceği ve kış döneminde geçit vermeyeceği kabul edilmekteyken Sezar ordusu ile bu engebeli dağları geçip o zaman Romalılar müttefiki olan Aeduiler arazilerine girdi. Bu araziden geçip Lingonlar arazilerinde kışlık ordugahta bulunan Romalı Lejyonlara erişti. Böylece ayaklanmacı Gallilerin Sezar'ı ve lejyonlarını güneyde Roma sınırları içinde tutma planları suya düştü.
Sezar'ın Galya'daki lejyonlarının başına geçmesini önleme planları altüst olmasIna rağmen Vercingetorix hiç yılmadan Romalılar'a saldırı planları uygulamaya devam etti. Bituriglar, Boiler kabilesine tabi vassal Aedular kabilesinin şehirlerinden birine hücuma geçtiler. Kış devam etmekteydi ve Sezar bu müttefiklerine destek vermesi gayet zor olacaktı. Ama eğer destek sağlamazsa ayaklanmacılara yeni fırsatlar sağlayacağını düşünerek mevsime bakmadan askerî harekâta geçti. Sezar emrinde bulunan 12 lejyon başına geçti. İki lejyonunu tüm Romalı ordusunun ağırlıklarının savunmasına bıraktı. Ordusuyla geri püskürtmek hedefiyle Vercingetorix ve Galyalı ordu üzerine hızla yürüyüşe başladı. Bu hızlı yürüyüşte Galyalı düşman birlikleri ile çarpışma yapmadan yanlarından geçerek ilerledi ve bu birliklerin Romalıların tedarik hatlarını sonradan kesebileceği rizikosunu yüklenmeyi göze aldı.
Sezar, Senonlar şehri olan Vellaunodunum'u üç günde eline geçirdi. Sonra Carnutlar'ın şehri olan "Cenabum (günümüzde Orleans)" üzerine hedeflendi. Bu şehir önüne Romalı ordusu ile geldiğinde şehirliler büyük bir sürprize uğradılar. Sezar bu şehri de bir sürpriz hücumla eline geçirdi. Bu şehirde yaşayıp Sezar'ın hücumundan kaçmaya çalışanlar da sürprize uğramıştı. Sezar ve Romalılar şehrin ahalisini büyük bir katliama maruz bıraktı. Galyalılara karşı sadece intikam hisleriyle ve "diğerlerine ders olması" şeklinde terör yaratmak için yapılan ve binlerce masum kişinin hayatına mal olan bu Cenabum katliami ancak yüzyıllar sonra Cengiz Han'ın Moğol ordularının şehir fetihlerinde uygulanmıştır. Sezar ordusuyla bu katliamdan sonra Loire Nehri'ni geçti ve Biturigler arazilerine girdi. Önce Biturigler şehri olan "Novidium (günümüzde Nevers"' doğru yöneldi. Fakat bu şehir kendini desteklemeye gelmekte olan Galyalılar ordusunun öncü süvari gücüne dayanarak, Sezar'ıın Romalı ordusuna karşı direnişe hazırlandı. Romalılar öncüsü olan Romalı süvari birlikleri önce Galyalılar'ın öncü süvari birliği ile çarpışmaya hazır değillerdi. Ama pek bir zaman geçmeden 600 atlı bir Romalı takviye birliği de Roma süvarilerine katıldı. Bu gayet kısa bir zaman önce takviye almış olan Romalı süvarileri Galyalı süvarilerine karşı yapılan muharebede galip geldiler. Bu öncü süvari birlikleri çarpışmasında galip çıkan Romalılar Sezar'ın tüm ordusu gelince hemen "Novidium (günümüzde Nevers" şehrini ellerine geçirdiler. Sezar ordusu ile bundan sonra Bitruglar'ın en büyük şehri olan "Avaricum (günümüzde Bourges)" üstüne yürüdü.
Galyalılar'ın bu başarısızlıklardan sonra Vercingetorix yeni bir taktik olarak yakıp yıkma taktiği uygulamaya başladı. Jül Sezar'ın Romalı ordusuna iaşe ve levazım tedarikini kesmek için bu ordunun en yakınında olan Galyalı kabilelerden Bitruglar kabilesine ait olan 20'den fazla şehir 1 gün içinde tümüyle tahrip edildi ve diğer birkaç aynı nitelikli Galyalı yerleşkeler de bu taktiğe uyularak yerle bir edildi. Sadece Galyalılar'ın çok değer verdikleri bir güzelliği olan Avericum şehri bu yakıp yıkma politikasından istisna tutuldu. Bu nedenle Sezar'ın orduları kuşatma altına aldıkları Avericum önlerinde iaşe ve erzak yokluğundan dolayı aç ve bitkin düşmeye başladılar. Romalılar müttefikleri olan Aedular tarafından bulunan iaşe ve erzak bir nebze buna çare olmaktaydı. Vercingetorix kendine bağlı ordusuyla Romalılar tarafından kuşatılmış şehir dışında ama yakınında bir tepede ordugahta bulunmaktaydı. Bu düşman Galyalılar ordugahlarını Sezar bir baskınla çabucak ele geçirmek için planlar yaptırdı. Ama bu ordugah bir tepe üzerinde olduğu ve ele geçirmek için bitkin ve aç Romalı ordusunda bulunmayan gayet büyük gayret gerektireceği anlaşılınca bu planları uygulamaktan vazgeçti. Romalı askerlerden daha az gayret isteyen şehri kuşatma harekâtına devam etti. Romalılar kuşatma makineleri olarak kullandıkları tahtadan yüksek tekerlekli kuleleri şehir duvarlarının biraz ilerisinde kurdular ve bu büyük kuleleri tam şehir duvarlarına getirebilmek için bu duvarlara yönelmiş gayet özel teras yollar yaptılar. Avericum'da kuşatmaya alınan savunucular ise huruc hareketleri ile bunların inşasını önlemek için çeşitli hücumlarda bulundular. Romalıların ilk hücumlarında kullanmaya başladıkları birkaç kuşatma kulesi tekrar tekrar savunucuların bu hücumlarında yakıldı ve Romalılar tarafından tamir edilip, yeniden yapılıp duvar önüne getirildiler. Savunuculara bu kulelerin üzerinde yürüdüğü teras ile yolları ve Romalı savunma mevzilerini çökertmek için bunlar altına tüneller delmeye ve bu tünelleri çökertip kuleler ve mevzilerin yıkılmasına sebep olacak tedbirlere de başvurdular.
12 Romalı lejyonundan ve müttefik Galyalılar birliklerinden oluşan kuşatıcı Romalı ordusu yaklaşık 50.000 lejyoner ve 50,000 diğer savaşçıdan oluşmaktaydı. Bu büyük ordunun günlük iaşe ve erzak ihtiyacını karşılamak üzere orduya 500 ton levazım maddesi etraftan bulunup, toplanıp, kuşatmacılara nakledilip, dağıtılması gerekmekteydi. Şehrin dışında ama yakında bulunan bir tepede korunaklı bir ordugahta bulunan Vercingetorix süvari ve hafif piyade birliklerini kullanarak Romalı kuşatma ordusuna iaşe ve erzak sağlayan levazım araba konvoylarına zaman zaman baskınlar düzenleyip bunları tahrip edip kuşatıcı Romalı ordusuna erişmesini önledi.
Romalı lejyon orduları Avericum şehir duvarlarına en son hücumlarını gayet kötü bir hava olan bir günde devamlı sağanak halinde yağan yağmur altında yaptılar. Şehrin Galyalı savunucu güçleri bu kötü hava şartları altında tam bir güçle Romalı hücumu beklememekteydi. Bu hücum şehir savunucularına tam bir sürpriz olmuştu. Ayni zamanda havanın gayet fena olması savunucuların direnişini de zayıflatmıştı. Romalılar ordusu tüm gücüyle yaptığı bu hücumda şehre girmeyi başarıp Avericum şehrini eline geçirdi. Şehrin savunucuları ve şehirde kuşatma altında bulunan sivil halk Romalılar'dan ve şehirden kaçmaya çalıştılar. Romalı piyade lejyonerler şehir kapılarını tutmuştu ve şehrin hemen dışında Romalı süvariler bulunmaktaydı. Böylece gayet az sayıda savunucu şehirden kaçıp kendini kurtarabildi. Romalılar ordusu şehri yağmaya girişip savunucuları unutmaya başlamadı. Savunucular için daha kötü olarak, Romalı lejyonerler Cenabum'u ellerine geçirdikleri zaman Galyalıların uyguladıkları katliamın öcünü almaya kararlıydılar. Kuşatma altına iken Avericum şehrinde bulunmuş olan herkesi (Kelt savaşçıları, kadınları, yaşlıları ve çocukları hiç ayırt etmeden herkesi) öldürmeye başladılar. Şehre, Moğol Cengiz Han'ın uygulamaları gibi 12. yüzyıla kadar emsali görülmemiş, bir büyük bir katliam uygulandı. Kuşatma altında şehirde bulunmuş olan nüfusun 40.000 kişiyi aşmış olduğu kabul edilmektedir. Bunlardan 800'ü hariç hepsi, Romalı askerler tarafından öldürüldü. Bu Avericum katliamı şehrin yakından bir tepede bulunan Galyalılar korunaklı ordugahındaki Galyalı komutan Vercingetorix ve Galyalılar ordusu tarafından hiç çaresiz bir halde seyredildi.
Fakat Vercingetorix bu Avericum katliamından ve şehrin Romalılarca elde edilip yıktırılmasından yılmadı ve moralini kaybetmedi. Bu katliamın haberini tüm Galyaya yayıp yeni kabile gruplarının Jül Sezar ve Romalılar aleyhine olarak kendine bağlanmasını sağladı ve yeni savaşçılar gruplar Galyalılar ordusuna katıldılar. Jül Sezar ise depolarının içinde hâlâ yiyecek ve iaşe stokları kalmış bulunan Avaricum şehrinde kaldı. Romalı lejyonları yıktıkları bu şehirde dinlenmeye imkân buldular.
Kış mevsimi sona ermekte idi ve Romalılar yeni bir askeri sefere çıkma hazırlıklarına başladılar. Romalılar'ın müttefiki olan Aedular arasında kabile reisinin kim olacağı hakkında ortaya çıkan karışık durum Convictolitavis ve Cotos adlı ileri gelenlerin ortak olarak kabile reisliği yapması kabul edilmesi ile geçici olarak çözümlenmişti. Bu büyük kabile Galya ayaklanmasının sonraki dönemlerinde de Romalılar ile müttefik olarak kalan çok az sayıda Galyalı kabilenin başında geleni idi. Ama tek kabile reisi olması sorunu Avericum ele geçmesinde sonra da yeniden ortaya çıktı. Sezar Galyalılar lideri Vercingétorix'in bu iki kişiden biri ile ittifaka geçebileceğinden korkmaktaydı ve sadece tek bir kabile reisi olmasını istemekteydi. Bu nedenle Jül Sezar bu işe elini koydu; Cotos ekarte ettirildi ve Aeudular'ın tek kabile reisi olarak Convictolitavis kaldı.
Gergovia Muharebesi ve Vercingétorix'in "galip" gelmesi
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap VII. Bölüm 34-56.
Jül Sezar Romalı ordusunu ikiye böldü. 4 piyade lejyonu ve süvariler Titus Labieus komutası altında Senonlar ve Parisiler üzerine gönderildi. Sezar geride kalan 6 lejyonun başında Allier Nehri boyunca yürüyerek Gergovia'ya ilerledi. Vercingetorix bu nehir üzerindeki bütün köprüleri yıktırmıştı. Nehrin diğer kenarından Galyalılar, öbür kenarda ilerleyen Sezar'ın ordusunu yakından takip etmekteydiler. Fakat Sezar Galyalıların belli bir yıkık köprü mevkiinde, Galyalıların bu mevkiye gözlemci koymayı unuttukları anlaşıldı. Sezar bunu bir fırsat bilerek köprü yıkıntısını kullanarak birkaç Romalı birliğini karşı kenara geçirtti. Bunu köprübaşı olarak kullanarak Allier Nehri üzerinde bulunan bu yıkık köprüyü tamir ettirmeyi başardı. Romalılar ordusunu bu köprü üstünden Allier Nehri karşı sahiline geçirdi. Galyalılar ordusu, düzenini kaybetmeden Romalı ordusuna karşı direnerek geri çekilmeye başladı. Bazı süvari çarpışmaları yapıldı. Fakat sonunda iki ordu yüksekçe bir tepede kalesi bulunan Gergovia önünde kendilerini buldular. Galyalılar ordusu askerleri başlarında Vercingetorix olarak yüksek tepedeki kaleyi ve etrafındaki tepe doruklarını elinde tutmakta idi. Sezar eline yeter sayıda asker gelmeden bu kaleye hücum etmekten çekindi. Sezar'ın yeter bulduğu sayıda Romalı askeri bu mevkiye yetişince Sezar bu kaleyi ve şehri kuşatma altına almaya karar verdi.
Böylece MÖ 52 yılı 28 Kasım'da Gergovia Muharebesi başladı. Sezar Romalılar savaş göreneklerine uyarak önce bu tepe kalesi önüne Romalı ordusu için büyük bir korunaklı ordugah kampı kurdurmaya ve bu kampın geliştirilmesine başlattı. Bu arada küçük birlikler arasında devamlı çatışmalar devam etmekte idi. Bu kamp inşa etmesi sona erince Sezar bu kale için büyük bir stratejik mevkii olan diğer bir küçük tepeyi hedef aldı. Bu tepe Galyalılar elinde oldukça onlar bu küçük tepeyi etraftan hayvan yemi, zahire ve diğer iaşe toplama için bir üs olarak kullanabileceklerdi ve su iaşesi için de bu tepe elzemdi. Bu nedenle önce Sezar bu tepeyi ele geçirmeyi hedef aldı. İki Romalı lejyonunu kullanabileceklerdi. Esas kale tepesinin yakında bulunan ve bir Galyalı birliği tarafından savunulan bu stratejik küçük tepeye hücum eden Romalılar, Galyalılarla ciddi çatışmalardan sonra ellerine geçirdiler. Sezar bu Romalılar eline geçen tepe üzerine de bir diğer Romalı korunaklı ordugah kampı kurdurdu. Bu tepede kurulan yeni Romalı ordugah kampı ile daha önce yapılan korunaklı ordugah kampı arasını 4 m kadar genişlikte ve kenarları duvarla korunaklı bir yol-hendekle birleştirdi. Böylece eski ordugah ile yeni ele geçirilen tepedeki kale arasındaki korunaklı hendek yolunu kullanarak Romalı askerler Galyalıların hiç hücumuna maruz kalmadan iki ordugah mevki arasında geçebilir oldular.
Aedular müttefikleri oldukları Sezar'a destek vermek için "Litavicus" komutasında 10.000 savaşçı destek göndermek söz vermişlerdi. Fakat bu birliğin komutanı "Litavicus", Convictolitavis'un tesiri altında kalarak bu savaşçılar ile Arvernler'e katılıp Sezar'a ihanet etti. Ama bu destek birliğinin bir kısmı "Eporedorix" ve "Viridomaru" komutasında Romalılara sözlerinde sadık kalmıştı. Romalılara sadik kalan Aedular süvarileri ile birlikte Sezar 4 lejyonu ile Litvavicus üzerine gitti. Litavicus'a bağlı olan Aedular süvari birliklerinin ününu kapattı. Litavicus kendine bağlı olan Aedular savaşçıları ile birlikte kaçmak zorunda kaldı ve bu birliklerle Gergovia'da kalede bulunan Vercingetorix'e katıldı. Sezar da Aedular'ın kendine ihanet etmeyen kısmını cezalandırmadı ve kendi ordugahına geri döndü. Diğer taraftan Romalılar ordugahından kalmış bulunan "Caius Fabius" komutasında bulunan 2 Romalı lejyonu, Sezar Aedular'la uğraşmakta iken birdenbire Galyalıların büyük bir taarruzuna uğradılar. Özellikle taş atan mancınıkları iyi kullanan Romalı birlikler bu taarruzu geri püskürtüp ordugahın Galyalılar tarafından işgal edilmesini önlediler. Ama çok sayıda lejyoneri zayiat verdiler. Bu çarpışmanın sonlarına doğru Sezar 6 lejyonu ile ordugahına geri yetişip böylece Galyalıların taarruzlarını yenilemelerini önlemiş oldu.
Aedular arazilerine, Litavicus'un kendine bağlı kabile ordusu ile Galyalılara katılmak istediği haberi gelince bazı kabile halkı bu arazilerde yaşayan Romalı tebalılara hücum ettiler; menkul mallarını yağma edip tahrip ettiler. Fakat Litavicus'un kaçtığı ve Auedular'in destek ordusunun çoğunun tekrar Romalıları destek vermeye yöneldiği haberleri gelince Aedular'ın Roma tebalılarına bu tecavüzleri durdu. Kabilelenin ileri gelenleri, kabilenin bir kısmının Romalılara karşı mütecaviz davranmaları ve Romalı tebalılarına arşı yaptırımlar uyguladıkları için Sezar'a özür diledi ve Sezar'a tekrar bağlılıklarını bildirdiler.
Bundan sonra Sezar kuşatılan Gergovia tepe kalesini eline geçirmek için bir aldatma taktiği uygulamayı planladı. Bu aldatmaca kaleyi ve şehri eline geçirmeden Vercingetorix'i tepenin aşağıdaki düzlüklere çekip orada bir meydan savaşına girebilmek amaçlı idi. Bunun için Lejyonleri ve diğer piyade askerlerini süvariler gibi giydirerek düzlük araziye yayılmalarını sağladı. Ordusunun büyük bir kısmını özel olarak korunaklı hendek yolda ana ordugahtan tepe üstündeki küçük ordugaha geçirdi. Aedular destek birliklerinin harekâtlarını Romalı lejyonerlerle koordine ederek ana ordugahtan bir çıkma yapıp kale ve tepenin sağından taarruza geçmeleri planlandı. Böylece savunucuların dikkatinin bu Aedular harekâtına çekilebileceği planlanmıştı. Bundan sonra aldatma amaçlı olarak bölgeden genel geri çekilme emri bir boru ile verilecek; Romalı lejyonları genel olarak da düzlüğe varıncaya geri çekilecek ve Galyalılar bunları takibe geçerek tepe-kaleden çıkıp düzlüğe ineceklerdi. Bu plan önce iyi çalıştı. Sezar Lejyon X Gemina başında Romalılara önce kaleye doğru ilerlediler. Ama gerçekte kale etrafındaki arazi topoğrafyası bu planın uygulanmasına elverişli değildi. Genel geri çekilme borusu sesi bazı Romalı birlikler tarafından duyulmadı. Bu birlikler (Lejyon VIII Augusta askerleri dahil) yapılan plana göre çekilme borusu sesi gelince geri dönüp düzlüğe kaçacaklardı. Fakat boru sesi duyulmayınca birlikler ilerleyerek kalenin duvarlarının diplerine kadar gelip savunucularla çarpışmalara başladılar. Aynı zamanda Aedular'ın ordugahtan çıkma yapıp sağdan savunucuların dikkatini kendilerine çekmelerini sağlama planları bazı Romalı birliklerin bunları düşman sayıp onlara direnme göstermelerine ve bunun üzerine Aedular'ın hemen düzensiz olarak geri çekilmelerine neden oldu. Romalı ordusu müttefiklerinin bu geri çekilmesini ordu düzenine ve moraline olabilecek aksi tesirlerini gidermek için Sezar Romalılar'a ilerlemek emri vermek zorunda kaldı. Romalı birliklerden Lejyon X Gemina ve Lejyon XIII Gemina'nın askerleri birleşip önce duvarlar kadar ilerlediler ve sonra geri çekildiler. Fakat Vercingetorix bu Romalılar geri çekilmesini kaleden çıkma yapıp takip etmedi. Romalıların yaptıkları planlara hiç uymayan bu ilerleme taarruzları ve sonra geri çekilmeleri, Gergovia önünde Romalıların mağlubiyeti ve Galyalıların "galibiyeti" olarak kabul edildi.
Bu Gergovia Kuşatmasının son önemli çarpışmaları oldu. Jül Sezar kitabında Romalı lejyonların bu kuşatmada 700 Romalı lejyoner 46 Romalı lejyoner subayı ("centurion") ve 6,000'in üstünde yaralı zayiat verdiğini itiraf etmektedir. Kaleyi savunan Galyalılar Romalılar kadar çok zayiat vermemişlerdi. Ama Vercingetorix Sezar'ın komutası altında bulunan Romalı lejyonerler ve müttefik Galyalı savaşçılar sayısının gayet büyük olduğunu ve emri altında kalede bulunan savaşçıların bu büyük düşman sayısı ile başa çıkmasının imkânsızlığını görmüştü.
Sezar son olarak kalede bulunan Galyalıları tepenin altındaki düzlükte açık bir sahada meydan muharebesi yapmaya zorlamaya veya kandırmaya çalıştı. Ama kaledeki Galyalı ordusu bu meydan muharebesini kabul etmedi. İki taraf da küçük birlikler arasında küçük çatışmalar yapmaya koyuldular. Bu kuşatmayı bırakmanın bir büyük başarısızlık olarak görülmesini istemeyen Sezar kuşatmadan ayrılma için bahaneler aramaya başlamıştı. En sonunda Titus Labienus'un giriştiği Senonlar ve Parisiler'e karşı harekâta destek sağlamak, bir bahane olarak bulundu. Sezar ordusu ile kuşatmayı bırakarak Allier Nehri'ni takip ederek Auverne bölgesinden çekildi. Romalı müttefikleri olarak destek sağlayan Aedular'ın süvari güçleri komutanları Eporedorix ve Viridomarus altında Romalı ordusundan ayrıldılar. Sezar'ın Aedular'la ittifakı bu şekilde son bulmuş oldu. Bundan sonra Romalılar orduları Aedular arazilerinde düşman olarak görülmeye başlandılar.
Senonlar, Parisiler ve Avlerklerin mağlup edilmesi
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap VII. Bölüm 57-62.
Büyük bir galibiyet aldığı bu muharebeden sonra Labienus ordusunun ağırlıklarını bıraktığı Agedicum'a geri döndü. Sonra da bütün ordusu ile birlikte Sezar ile buluşmaya gitti.
Vercingétorix'in Alesiya'da kuşatılması ve ayaklanmanın sona ermesi
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap VII. Bölüm 63-90.
Aedular'ın taraf değiştirdikleri haberi muharabelerin uzamasına neden oldu. Galya kabilelerinin hemen tümü Bibrate'de Vercingetorix'e katıldı. Buna üç istisna bulunmaktaydı: Roma'nın uzun dönem sadık müttefikleri Remiler ve Lingonlar ve German asıllı kabileler tarafından devamlı tehdit altında yaşayan ve Roma'nın koruması elzem olan Trevirler. Galyalıların başkanı ve savaş komutanı Vercingetorix kendine katılan tüm kabilelere ilerleyen Romalılar karşısında, bu ordular gelmeden, kendi evlerini yakmalarını; bütün zahire stoklarını ve tarladaki ekinlerini tahrip edip Romalı lejyonlara hiç iaşe ve tedarik geride bırakılmayıp onların kıtlıktan zayiat görmelerini sağlamak için kabilelere emirler gönderdi. Bundan başka Vercingetorix 15.000 kişiden oluşan süvari ordusunu Romalılara karşı baskınlar ve tecavüzler organize etmek için görevlendirdi. Allobrogenler ve sonra da Helvetler'in savaşa katılmalarına neden olup Romalılar'in gayet zayıfça savundukları "Transalpin Galya" eyaletine hücum edip onları tehdit etmelerini sağladı.
Vercingetorix Romalı lejyonların yenilip geri çekilmesini görünce yakıp yıkma taktiği uygulamasına son verdi ve Sezar Galya'ya geri gelip ordusunun başına geçemeden önce Galya'daki Romalı ordularını imha etme taktiğini uygulamaya koyuldu. Ağustos ortasında Romalılar'ı kovalamak için ordusunun süvarilerini üçe böldü ve üç koldan Romalı süvarilerine karşı hücuma geçti. Romalılar da süvarilerini üç kola bölüp bunu karşıladılar. Çarpışmalar başladı. Romalılar tarafından yeniden askere alınmış olan Germanyalı süvarileri bu sırada önemli rol oynadılar. Kelt Galyalı süvari orduları yenildiler; büyük zayiat verip geri itildiler. Üç Aedular kabileli soylu ele geçirildi. Bunlar Sezar'ın savaş başında kabile reislik görevinden ekarte etmiş olduğu Cotos, Litavicus'un yerine Aedular piyade savaşçılarına komuta eden Cavarillos ve Eporedorix idi. Süvarilerinin mağlup olduğunu öğrenen Vercingetorix Mendubiler kabilesi arazileri içinde bulunan Alesiya'ya çekildi. Fakat bu ricat sırasında yapılan durdurma faaliyetleri sırasında 3000 zayiat verdi.
Jül Sezar'ın yazdığına göre Vercingetorix'in ordusu (15.000 süvari ve 80.000 piyade) toplam 95.000 savaşçıdan oluşmaktaydı ve bu ordunun 1 ay yetecek kadar iaşe ve tedariki yanlarında bulunmaktaydı. Yeni bir Galyalı takviye ordusunun Alesiya'ya gelip Romalı ordusunu arkasından vurmasını beklemekteydi. Sezar'ın emrinde 10 veya 12 lejyon askeri bulunmakta ve bunların sayısı 50-70 bin arasında olmaktaydı> Bu Romalı ordusunun merkezi karargahı Alesiya "kalesi (oppidum)"'de bulunmakta ve buradan Galya eyaletlerini kontrol edebilmekteydi. Böylece Alesiya Kuşatması başlamış oldu.
Jül Sezar yazdığı eserde Alesiya kalesinin iki ırmak arasında kalan bir tepe üzerinde konumlandığını bildirmektedir. Romalılar ordusu sayı bakımından üstünlük sağlayamamaktaydı. Bu nedenle Sezar tüm ordusu ile hemen kaleye taarruza geçmekten sakındı. Bunun için antik Romalı istihkamcılık teknolojisinin en son kuşatma tekniklerini kullanarak kaleyi kuşatma altına alarak kalede kapalı kalan Galyalılar ordusunu yiyeceksiz aç bırakarak direnişini kırmak ve onların teslim olmalarını sağlamayı hedef aldı. İçinde şehir olan kaleyi çevreleyen savunma surları 16 kilometreden biraz daha uzun idi. Sezar'ın istihkamcıları bu surları tamamıyla saracak ve kaleyi tüm askeri abluka'ya alacak bir duvar sistemi ile sarıp şehirden yapılabilecek herhangi bir huruç harekâtını önlemeye hedeflendiler. Diğer taraftan Romalılara dışarıdan kaleyi kurtarmak için gelebilecek bir destek ordusunun kuşatıcı Romalılara hücum etmesini önlemek üzere 22 km uzunluğunda bir savunma duvarlarını ilk savunma duvarının hemen yakınında inşa ettiler. Bu iki kuşatıcı duvarını inşa etmek için Romalı istihkamcılar kalenin etrafındaki engebeli arazi şartlarını da göz önüne aldılar. İnsanların geçemeyeceği kadar kayalık ve sarp arazilerde duvarlar yapmadılar. Onun için Romalıların yaptıkları iki katlı kuşatma duvarları aralıklı olarak kesikli oldu.
Alesia kalesini kuşatmadan kurtarmak için bir Galyalı ordusu Eylül sonunda, kuşatma başladıktan 6 hafta sonra şehir ve şehri saran Romalılar mevzileri önüne geldi. Bu Galyalılar ordusu Atrebatlar'lı Commiuos, Aedular'lı Viridomarus ve Eporedorix ile (Vercingetorix'in kuzeni olan) Arvernler'li Vercassivellaunos komutası altında idi. Bu ordu Sezar'ın yazdığına 246,000 piyade ve 8,000 süvari savaşçıdan oluşmaktaydı. Bu Galyalılar ordusunu kurmak için değişik kabilelerden şu sayılarda savaşçılar istenmişti:
Aedular'dan ve onlara tabi kabileleri Segiavlar, Ambivaretler, Aulerc Brannovicler, ve Blannoviler'den 35 bin kişi... Arvernler'den ve onlarla birlikte Eleunterler, Cadurclar, Cadallar ve daima Gaballar'ın hakimiyeti altında bulunan Vellviler'den aynı sayıda (35 bin) ... Seküanlar, Senonlar, Biturigler, Santonlar, Rutenler, Csrnutlar'ın her birinden 12 bin; Bellovaclar'dan 10 bin; Piktonlar, Toronlar, Parisiler ve Helvetler'den 8 bin; Suessionlar, AAmbianlar, Medıomatricler, Petrocoriler, Ner=viler, Morinler, Nitrobrigler'in her birinden 5 bin; bir de o kadar da Aulerc Cenomanlar'dan,; Atrabatlar'dan 4 bin; Rauraclar ve Boiler'den 2 bin; Okyanı=üs sahillerinde genel olarak Armoriç diye anılan bütün (kabile)lerden (yani Curiosolitler, Redonlar, Ambibariler, Caletler, Osismler, Venetler, Lemovicler, Veneller'den) 30 bin kişi istediler. .. Fakat Belolovaclar 2 bin kisi gonderdiler. Jül Sezar, (çev. Hamit Dereli), Galya Savaşı, Kitap VII s.75 s.242
Bu tüm Galya Savaşları için karar verici muharebe olacağı zamanında bile bilinen savunma muharebesi için bir kale etrafında toplanan insan sayısı inanılmayacak kadar büyük idi. Maksimum Romalı ve Galyalı savaşçı sayısı 400.000'i aşkın idi. Bunların yanında her iki ordu yanında bulunan çoğu ordulara ek savaş destek görevi yapan Romalı esirler, hizmetkarlar, diğer siviller ve kale-şehirde bulunan sivil halk da eklenirse bu muharebe için ne kadar inanılmayacak kadar masif bir insangücünün teksif edildiği ortaya çıkmış olmaktadır.
Romalılar piyade güçleri iki yönde, yani kaleye doğru dönük abluka duvarı mevzileri ve dışa dönük savunma mevzilerinde düzen aldı. Sezar süvari güçlerini okçular; sapanla taş atıcılar ve Galyalı müttefiklerinin sağladığı hafif piyade güçleri ile takviyeli olarak ayaklanmacı Galyalıların süvarileri ile çatışmalarda kullanmak için görevlendirdi. Galyalılar destek ordusunun gelişinden hemen sonra yapılan ilk çatışmalar öğle saatlerinden ta gün batımına kadar devam etti. En sonunda Sezar'ın German asıllı süvari birlikleri Galyalılar süvarilerine galip geldi. Galyalıları takviye eden çok sayıda Galyalı okçu öldürüldü ve kaçabilenler ise Galyalılara korunaklı ordugahına sığınabildiler. Ertesi gün dıştaki Galyalı destek ordusu merdivenler, ağdan geçitler, dövüş platformları ve zıpkınlar yapıp bunlarla dışa bakan Romalı mevzilerine saldırmaya hazırlandı. Galyalılar sürpriz yapmak için gece yarısı bu dışa bakan mevzilere taarruza geçtiler. Mevziler duvarlarına tırmanmaya çalışan Galyalılara okçular ve taş atıcılar destek sağladı. Mevzileri korumaya çalışan Romalılar da mızraklarla ve sapanlardan atılan taşlarla savunma yaptılar. Muharebenin gece karanlığında yapılması her iki tarafta da ağır zayiat ortaya çıkardı. Her iki tarafta mancınıklar kullanarak düşman tarafına yağmur gibi iri taşlar yağdırdılar. Romalılar dışa bakan mevzilerde ortaya çıkan gedikleri içe bakan mevzilerden aldıkları malzemelerle kolayca pekiştirebilmekteydiler. Mevzileri aşabilen Galyalıları durdurmak için iki mevzi duvarı arasında tuzaklar hazırlanmıştı ve mevziyi aşabilen Galyalılar bu tuzaklardan epeyce zayiat gördü, Galyalıların bu hücumları gittikçe yavaşlamaya başladı ve Galyalı komutanların planladığından çok daha yavaş ilerlemeye başladı. Gün doğumu geldiği zaman Galyalılar sol kanatlarında bulunan Romalı piyadelerin bir çevirme hücumu yapabileceklerinden korkmaya başladılar ve destek ordusu Galyalılar hücumdan vazgeçip geri çekilmeye başladı. Kalede bulunan Vergingetorix dışa bakan mevzilere yapılmakta olan dıştan hücum eden Galyalılar arasında iletişim imkânsızlığı dolayısıyla koordinasyon yapamamıştı. Kale içindeki Vergingertörix dış mevzilere yapılan hücumu ortaya çıkan savaş gürültülerinden öğrenmişti. Fakat şehirden genel bir huruç hareketine geçip Romalılar iç mevzilerine hücumda bulunmakta gecikti. Savunuculara içe bakan mevziler ile kale arasında bulunan hendeğin doldurulması için gerekli olmayan işlerle zaman sarf ettiler. Güneş doğmakta iken başlayan huruç hareketinde Vergingetorix bir köşeyi dönmekte iken dıştan yapılan hücumların durdurulup geri çekilme yapıldığını anlayıp kaleye geri çekilmek zorunda kaldı.
Bu iki başarısız çarpışmadan sonra kale dışından buluna Galyalılara ordusu en iyi savaşçılardan oluşan 60.000 kişilik bir elit taarruz birliği kurdu. Bu birlik komutası Vercingetorix'in bir kuzeni olan Vercassivellaunos'a verildi. Vercassivellaunos elit birliği ile bir uzun gece yürüyüşü ve sonra bir sabah bir dinlenme molasından sonra kalenin ve Romalı mevzilerinin kuzeyindeki dağlık araziden aşağıya doğru Romalı ordugahına doğru hücuma geçti.
Aynı zamanda Galyalılar süvarileri ovada bulunan Ramalılar disa bakan mevzilerine taarruza başladı. Galyalıların elindeki diğer askerler ise Galyalılar korunaklı kampı önünden Romalıların dışa bakan mevzilerine hücuma geçtiler. Kale içinde bulunan Vercingetorix ise Romalılar iç mevzilerine taarruza başladı. Galyalılar özellikle mevzilerde bulunan maniaları ortadan kaldırdıktan sonra Romalıları geri itip onlara karşı epey hızla ilerlemeye başladılar. Sezar ordugahın kuzeyindeki güçlerin dağdan aşağı hücum eden Galyalılara karşı zor bir duruma girdiğini görüp ikinci komutanı Titus Labienus altında takviye güçlerini ordugahın yukarı tarafına gönderdi. Fakat ova tarafından kaleden huruç yapıp iç mevzilere geçen kuşatma altında olan Galyalılar Romalı ordugahına bir yokuştan çıkarak hücuma geçtiler. İç mevzilerdeki Romalı savunma kalelerinden okçu ve taş atıcı ateşi altında mevziler önündeki hendeği doldurdular ve taşıdıkları kuşatma aletlerini kullanamaya başlayıp duvara çıkıp duvar üstündeki savunma mevkilerini ellerine geçirmeye çalıştılar ama Romalıların direnişi dolayısıyla Galyalılar Romalı mevzilerine ancak tesir etmeye başladılar. Sezar bu mevzilere taze takviye güçleri gönderdi ve Galyalıların ilerlemesi gayet yavaşladı.
Fakat ordugahın kuzeyindeki Galyalılara hücumu çok ciddi olmaya başladı. Sezar şahsen yukarı ordugaha mevzilerine giderek buraya gönderdiği Titus Libenius'un 4 kohortu ve bir miktar süvari gücünün başına mevzilere giderek komutayı üzerine aldı. Sezar ve lejyonları Galyalıların her iki taraftan yaptıkları hücumlara 4 gün büyük bir direnme gösterdiler. Dördüncü gün önce Labienus taarruzda bulunan Galyalılar arasında bir gedik açtı ama bu hemen Galyalılar tarafından kapatıldı. Sezar da aynı şekilde etrafında topladığı Romalı lejyonları ve German kabile askerleri ile Galyalıların hücumlarını teker teker geri püskürttü. Yine dördüncü gün sonuna doğru bir Romalı süvari grubu burada yapılan çarpışmaların köşesinden Galyalıların gerisine geçmeyi başardı. Bu süvari birliği Galyalılara geriden taarruza başladı. Buraya gelmiş olan elit Galyalılar gücü önlerinden gelen Sezar kohortlarının hücumu sırasında geriden gelen süvari hücumunu fark edince paniğe kapılıp kaçmaya başladılar. Fakat geriden taarruz eden Romalı süvariler tarafından yolları kesilip çoğu elemine edildi. Galyalı elit birliğin komutanı Vercassivellaunos Romalılar tarafından esir alındı. Bu durumu gören Vercingetorix her taraftan Galyalılar ordusunun geri çekilmesi komutası verdi. Destek için gelmiş olan Galyalılar ordusu tümüyle dağıldı ve ordugahlarından kaçmaya yeltendiler. Romalı süvariler kaçanların çoğunu öldürdüler ve birçok Galyalı savaşçıyı esir olarak aldılar. Kaçmayı başaranlar bir düzenli bir ordu oluşturamadılar ve Galyalı savaşçılar kendi kabilelerine dağıldılar.
Ertesi gün Vercingetorix atında Sezar'ın önüne eğilerek silahlarını Sezar önüne atıp Romalılara teslim oldu. Modern tarihçi Carcopino Arvern kabile reisi olan Vercingetorix'in böylelikle bir Kelt dinsel geleneğini yerine getirdiğini ve direnişe devam edip Galyalıların büyük bir katliamına neden olacağına kendini düşmana teslim ederek kendisinin idam edilip öldürülmesini sağlamak istediğini bildirmiştir. Sezar'ın Galyalılar geleneklerini ve dinsel inançlarını hiçe sayarak Vercingetorix'i zencire vurdurarak tutsak olarak hapse attırmıştır. Vercingetorix gayet kötü şartlar altında 6 yıl çeşitli Romalılar hapishanelerinde kalmıştır. Bu muharebeden sonra Roma Senatosu prokonsül Jül Sezar bu zaferinin şerefine 20 gün sürecek olan bir anma dönemi kutlanmasını kabul etmiştir.
Alesiya Muharebesi Galya'da Keltlerin Romalılara direnişlerinin zirvesi olmuştur. Alesiya'da savaşan kaleye destek için gelen Galyalı savaşçılardan kaçabilenlerin hepsi Romalılar tarafından aranıp yakalanarak esir edildi. Bunlardan bir kısmı esir olarak Romalılar esir pazarlarında satıldılar. Diğerleri ise bu savaşa katılan Romalı lejyonerlere ganimet köle olarak verildiler. Ancak Romalılar tarafından önemli müttefik olarak kabul edilmiş olan Audiler ve Arvenler kabilelerine bağlı olan Galyalı savaşçılar politik nedenlerle esir veya köle olarak alınmadılar ve af edilip özgürlüğe kavuşturuldular.
Romalılar Sivil Savaşı'nin Jül Sezar tarafından kazanılıp onun diktatör ilan edilmesinden sonra Sezar adına Roma'da düzenlenen Zafer Alayı sonunda Roma ortasında Roma Forumu'nda bulunan "Carcere Mamertino veya Tullianum" hapishanesinde boğularak idam edildi.
Biturigler ve Bellovaclar üzerine seferler
Vercingetorix'in Alesiya'da kuşatmaya alınıp teslim olmasından sonra bu kuşatmaya katılmada bulunan tüm savaşçılar dahil hemen herkesin Romalı esir pazarlarında köle olarak satılmasına rağmen Galya'da Romalılar idaresi aleyhine Galyalılar arasında koalisyonlar kurulmaya devam etmekteydi. Sezar bunların yeni ayaklanmaların çıkmasına yol açmasını önlemek hedefiyle Lejyon XIII Gemina ile yürüyüşe geçti ve sonra Lejyon XI Claudia oana katıldı. Bu iki lejyon ile Sezar Bitürig'ler arazilerine girdi. Arazilerine Romalı lejyonlarının girmesinden, önce yılmayan Bitrugler Romalılarla bir savaşa hazırlanmaya devam ettiler. Ama kış döneminde büyük bir Romalı ordusunun birden gelmesi ve başlarında ünü Galya'da çok iyi bilinen Romalı general Sezar'ın bulunması, Roma işgali başlamasından bir ay sonra Bitruglar'ın teslim olmalarına yol açtı. Bibrate'ye geri dönen Sezar bu sefer Şubat'ta Lejyon XI Ferrata ve Lejyon XIV Gemina ile birlikte Carnutlar ve onların en önemli şehir olan "Cenabum (günümüzde Orleans)" üzerine yürüdü. Bu şehre giren Romalılar ordusu Carnutlar'a büyük zayiata verdirmeye başladı.
O yaz bu iki ayaklanma bastırmasından sonra, Sezar Bellovaclar ve müttefikleri kabilelerin, Bellovaclar kabile reisi "Correos" ve Atrebatlar reisi olan "Commios" komutasında, Seuessonlar'ın arazilerini istila etmeye hazırlık yapmaya başladıklarını öğrendi. Sezar Lejyon XI Claudia başında bunlara karşı yürüyüşe başladı. "Cenabum (günümüzde Orleans"'da burada kışlaları bulunan biri "Titus Labienus" komutasında olan iki diğer lejyon da Sezar'ın yürüyüşüne katıldı. Sezar Bellovaclar'ın sınırına ilerleyip burada bir korunaklı ordugah kurdu. Burada iken Bellovaclar arazilerinde Kelt Galyalı Bellovaclar yanında Ambienler, Aulerler, Caletler, Velıocalar; Atrebatlar savaşçılarından oluşan ve diğer Germen kabileler orduların beklemekte olan büyük bir Kelt ordusunun hazır olduğunu öğrendi. Bu ordu Sezar üç Romalı lejyonu ile Bellovaclar arazilerine girerse onunla karşılıklı askeri muharebeye girişmeye kararlı idi. Sezar ilerleyip bir tepe üzerinde düşük yamaçlarda mevzilenmiş olan Bellovac'lara ve müttefikleri ordusu karşısına gelip burada korunaklı bir ordugah kurdu. İki ordu karşı karşıyaydı ama küçük karakol çarpışmaları dışında bir askeri çarpışma başlamamıştı. Tam bu sırada Bellovaclar'a takviyeye gelen 500 süvariden oluşan bir Germen birliği de çarpışma mevkiine yetişti. Galyalılar bir baskın düzenleyip Roma müttefiklerinden olan Remiler süvari birliğine zayiat vermişlerdi. Sezar da buna karşılık Keltlere takviyeye gelmekte olan Germen savaşçılarına karşı tuzak kurdu ve Germanlara zayiat verdirdi. Sezar üç Romalı lejyonu ile Bellovaclar'a karşı yürümeye başladı. Bellovaclar mevzilerinden çekilmeye karar verdiler. Bu geri çekilmelerini gizlemek için eski mevzilerini ateşe verdiler. Ama düşmana karşı daha yüksekte bulunma avantajlarını korumak maksadı ile tepenin daha yükseklerinde bulunan yeni mevzilere çekildiler.
Bellovaclar'ın kabile reisi olan "Correos" 6000 piyade ve 1000 süvariden oluşan savaşçı ordusu ile Romalı ordusuna bir tuzak kurma hazırlığına başladı. Fakat casusları vasıtası ile Sezar bu tuzağın haberini aldı. Kendi Romalı ordusu ile Bellovaclar'a karşı tuzak hazırladı. Romalı süvarisi Bellovac'ların tuzağına güya kapıldı. Fakat Bellovac ordusu süvarilere hcum etmekteyken büyük sayıda Romalı piyade lejyoner Bellovaclar'in tuzakçı ordusunu sarma altına almayı başardılar. Sezar kendi piyade ordusunun komutasında sarılmış olan Bellovaclar'a karşı taarruzu yönetti. Bellovaclar ordusu büyük zayiat verdi ve kabile reisi ve komutan olan Correos ölenler arasındaydı.
Romalı ordusunun başarısı, mağlubiyetleri sırasında büyük zayiat veren, Bellovaclar'ın Sezar'dan aman dilemelerine neden oldu. Sezar bu teslim olmayı kabul etti. Fakat Atrebatlar kabile risi "Commios" kaçmayı başardı. "Titus Labienus" onunla yapılan bir teslim konuşması sırasında onu katletmek için bir Romalı subay göndermişti. Bunun için, bu suikasttan kurtulan "Commios" bir daha hiç Romalı yüzü görmemeye yemin ederek Germanya'da ortalıktan kayboldu,
Piktonlar'a karşı seferler
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap VIII. Bölüm. 26-29.
Antik Akitanya'da Sezar'ın ikinci komutanı Caius Caninius Roma müttefiki olan ve kendi halkından Piktonlar'dan olan "Dumnancos" reisliği altında bulunan bir kısım Piktonlar ordusu tarafından "Lemonum (günümüzde Limoges)"'da kuşatmaya alınmış olan Galyalı "Duraios"un yardımına gitti, Fakat bu Romalı birlikte doğrudan doğruya kuşatan orduya taarruz edecek kadar yeterli sayıda Roma askeri bulunmamaktaydı. Bu nedenle kuşatılan şehrin yakınlarında Caius Caninius ordusunu korunaklı mevzilere yerleştirdi. Bu taktikle kuşatmayı yapan Galyalıları üzerine çekmek ve böylece kuşatmayı zayıflatmak istemekteydi. Bu taktikte başarılı oldu; kuşattıcılar Romalı mevzilerine hücum ettiler ama hemen geri püskürtüldüler. Ama tekrar şehri kuşatmaya geri döndüler. Limoges kuşatması haberini alan Sezar ikinci yardımcısı "Gaius Fabius" komutası altındaki ekstra bir Romalı lejyon birliğini takviye olarak Limoges üzerine gönderdi. Kuşatmacılar komutanı "Dumnacos" Romalı takviye ordusunun geldiği haberini alınca kendi Piktonlar ordusuna hemen geri çekilme emri verdi. Fakat takviye birliği komutanı "Caius Fabius" hiç beklemeden hemen çekilmeye başlayan kuşatmacılara karşı hücuma geçti. Bu Romalı birliğine bağlı Romalı süvariler önce taarruza başladılar. Bunu piyade lejyonerler takip etti. Bu nedenle kuşatıcı Piktonlar ordusu tümüyle hezimete uğratıldı. Piktonlar'ın geri çekilişi düzenli olmaktan çıkıp düzensiz bir kaçışa dönüştü. Piktonlar'ın zayiatının 12.000 kişiyi geçtiği bildirilmektedir.
Cadurclar ve Uxellodunum kuşatması
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap VIII. Bölüm.30-44.
Pictonlar'ın büyük bir hezimete uğratılmasından sonra bu kabileye mensup olan 5.000 kadar kişi; Drappes komutanlığındaki grup Senonlar'a, kabilesine ve Lucterio komutanlığındaki grup ise Cadurclar kabilesine sığındılar. Bu iki kabile de Roma Cumhuriyeti'nin düşmanı ilan edilmişlerdi. Caius Cainius iki Romalı lejyonu ile bu iki kabile üzerine yürüyüşe geçti. Aynı zamanda Caius Fabius, Dumnatus'a destek sağlamış olan Carnutlar ve diğer kabileler üzerine askeri sefere başladı. Carnutlar üzerine olan Romalı seferi gayet hızla gelişti ve bu nedenle Carnutlar rehineler vererek hemen teslim oldular. Galya'nın en uzak sınırları üzerinde yaşayan Armoric denilen kabileler de Caius Fabius arazilerine girince derhal Romalılara boyun eğmeyi kabul ettiler. Dumnatus kendi kabilesine ait arazilerden gizlice ayrılmaya mecbur oldu ve Galya'nın en uzak sınır bölgelerine saklanmaya başladı.
Drappes ve Lucterio'nun Cadurclar'ın arazilerinden dışında yerlere gitme kalmamıştı. Cais Caninus'un Romalı lejyonlarla üzerlerine geldiğini öğrenince Drappes ve Lucterio Cadurclar arazilerinde bulunan gayet korunaklı Uxellodunum kasabasının kalesine çekildiler. Kasaba halkının elinde çok ağırlıkları bulunduğu için halkın çoğu kasabayı terk etmediler. Zaten kale, etrafı çok dik yamaçlı uçurumlarla çevrili bir tepe üzerinde kurulmuştu ve bu kasabanın kale depolarında gayet uzun bir kuşatmaya dayanmak için gayet fazla zahire ve diğer iaşe stoklanmıştı. Cais Caninus bu kale önüne geldiğinde bu kalenin hisarlarının dik kayalıklar üstünde olduğunu ve buralara tırmanmanın imkânsız olduğunu anladı. Askerlerini üç gruba böldü ve yüksek arazide üç değişik ordugaha yerleştirdi. Bu ordugahlardan zaman zaman çıkan Romalı askerler elverişli zamanlarda hisarın etrafını çevirecek mevziler ve duvarlar yapmaya başladılar. Alesya kalesi kuşatmasının tarihini gayet iyi bilen bu kasaba halkı daha fazla yiyecek zahire tedarik ve stokları yapma için karar verdi. Bu kararda Alesya kuşatmasında fiilen yaşamış olan Lucrteio çok etkili oldu. Bu planı uygulama için bir gece Lucretio ve Drappes komutasında 2000 savaşçı zahire toplamak için gizlice kaleden ayrıldı. Bu birlik bol zahire topladıktan sonra kalenin 10 mil uzağına gelip yerleştiler. Hayvan yükleriyle Romalılara hiç görünmeden gizlice bu zahireyi buradan kale içine taşımaya karar verdiler. Lucretius bu taşıma işine memur edildi. Galyalılar Romalıların bilmedikleri yollardan zahireyi hayvanlarla kaleye götürmeyi planlamışlardı. Ama bu grubun zahireyi kaleye götürmek için ilk kafilesi Romalı nöbetçiler tarafından gözlemlendi. Romalılar buna bir tuzak kurup Lucretius ve kafilesini darmadağın ettiler. Ne taşıyıcılar ne taşınan zahire ne de bunun reisi olan Lucterio kasabaya erişebildi ve bu kafilenin hemen tüm üyeleri ya öldürüldüler ya da yaralanıp esir oldular. Ancak kaçabilen birkaç savaşçı ile Lucretio oldu ama onlar da kale dışında zahire ile bekleyen Galyalılara geri dönemediler. Romalılar komutanı esirlerden Drappes'in kaleye 10 mil yakında topladığı zahire ile bir kamp kurduğunu öğrendi. Bir süvari Romalı birliği bir baskınla bunlar üzerine saldırdı. Galyalı birliği tamamiyle elimine edildi; topladıkları zahire Romalılar eline geçti ve komutanları Drappes de esir alındı.
Fakat bu başarısızlık kasaba halkının kuşatıcı Romalılara karşı direnişini durdurmadı ve özellikle 2000 kişilik askerin kasabayı terk edip geri gelememesi savunucuların erzak ve iaşe durumunu iyileştirdi. Romalılar ise kasabayı çepçevre kuşatan mevziler ve duvarlar sistemini inşa etmeye koyuldular.
Jül Sezar bu sıralarda önce Belgalar tarafından mümkün olabilecek bir ayaklanmasını önlemek için bir güç gösterisi olarak Mark Antoni komutasındaki 12 kohortluk bir Romalı lejyon birliğini onların arazisine gönderdi. Lucterio ve Drappes yenilip Uxellodunum kalesine çekilmelerinin ve bu kasabanın inatla direnişinin haberini alınca Jül Sezar bir süvari birliği başında olarak Uxellodunum kalesi önüne geldi. Bu kuşatmanın komutasını eline aldı. Kasabanın depolarında uzun bir kuşatmaya direnecek kadar yeterli yiyecek maddesi bulunduğu önceden öğrenilmişti. Sezar bu sefer kuşatılan şehrin suyunu kesmeye karar verdi. Fakat şehrin bulunduğu tepenin etrafında derin bir vadide şehri hemen çevreleyen bir ırmak bulunmakta idi ve bunu ırmağın suyunu kesmenin imkânı bulunmamaktaydı. Yine de kasabanın suyunun sadece bir kısmı kasaba kenarından geçen bu ırmaktan temin edilmekte idi. Ayrıca kasabanın etrafında bulunan sarp uçurumlardan birinden gayet gür bir su kaynağı çıkmakta idi ve kasabalılar bu kaynağa yetişebilmekteydiler. Sezar kasaba halkının bu kalenin bulunduğu tepeden ırmak kenarına gelmelerini önlemek için ırmağın diğer kenarına okçular ve sapanla taş atan birlikler yerleştirdi. Su kaynağının da kullanılmasını önlemek için vadinin karşısında bir taraca yaptırıp bunun üzerine bir kule yaptırıp bu kaynağı kule tepesinde yerleştirilmiş okçuların menzili içine sokturdu. Böylece kasabalıların bu kaynaktan su alabilmek için hayatlarını tehlikeye sokma olasılığını gayet artırdı. Ama kasaba ahalisi ölüm tehlikesini göz önüne alarak kaynağı kullanmaya devam ettiler. En sonunda Sezar lağımcılar kullanarak bu kaynağın suyunu kesmek için tüneller açtırdı ve bu tünellerden başka yerlere aktarılan sular dolayısıyla kaynağın suyu kesildi. Bunun üzerine kasabalılar Sezar'ın Romalı ordusuna teslim olmak zorunda kaldılar.
Sezar o zamana kadar kendine karşı ayaklanan alelade ahaliye karşı oldukça merhametli davranmaktadaydı ve barbarca cezaları ancak ayaklanma liderlerine uygulanmakta idi. Fakat bu son ayaklanmada Sezar ne kadar zalım ve acımasız bir kişi olabileceğini açıkça gösterdi. Başka Galyalıların isyan etmesini önlemek ve ibret olması için bahanelerini tekrarlayan Sezar teslim olan Uxellodunum kasabası halkından olup da eli silah tutabilecek herkesin, gayet küçük yaşta çocukların bile, ellerinin kesilmesini ceza olarak uygulattı. Modern Fransız tarihçisi Carcopino bu zalim cezanın affedilemeyecek bir canavarlık olduğunu yazmaktadır. Carcopino'ya göre Sezar Roma senatosunun kendine 5 yıl için verdiği görev döneminin sonunun yaklaştığını bilmekte; bu sefer Senato'da yaptığı siyasi düşmanlarının ondan öç almak için kararlar vereceğine inanmakta ve döneminin geride kalan kısmında Galya'da hiçbir ayaklanmaya hiçbir surette izin vermemesi gereğini düşünmekte idi. Bu nedenle Roma Cumhuriyetinin iç politikasının bir gereği olduğunu bildiren modern tarihçi Sezar'ın bu iğrenç canavarlığını biraz olsun mahzur görmektedir
Son çarpışmalar ve teslim olmalar
Titus Labienus komute ettiği iki Romalı lejyonu ile Trevirler arazilerine girip bu kabile ve onlara destek sağlayan bazı German asıllı kabilelerin savaşçıları ile yaptığı çarpışmalarda parlak galebeler sağladı. Romalılara karşı silahlarını bırakmayan son Audular kabilesi asilleri olan bu kabilenin reisi ve ilerigelenleri esir olarak alındı.
Jül Sezar Galya'da savaşların başlamasından ve MÖ 56'da Akitanya'nın Galya'da Sezar'in ikinci komutanı olan Publius Crassus tarafından fethedilmesinden sonra ilk defa Akitanya bölgesine gitti. Bu bölgedeki kabileler Romalılara bağlılıklarını gösterdiler.
Bundan sonra Sezar "Transalpin Galya" eyaletine geçti. Sezar burada iken o kış için lejyonlarının kalacakları kışlık ordugahları ve bunların komutanlarını tespit ve tayin etti. Bu dağılım şöyle yapıldı: Sezar ise o kışı geçirmek için Belçika Galyası'nda bulunan Nenetocenna'da kurulmuş bulunan kışlık ordugaha gitti.
Böylelikle sekiz uzun yıl süren "Galya Savaşları" sona erdi. Bu savaşlar göç etmek isteyen Helvetlerin yenilip göçlerinin durdurulmasından başlayıp Uxellodunum kalesinin kuşatılmasından sonra teslim olan her Galyalı savaşçının ellerinin kesilmesine kadar devam etti. Galya'da Roma'ya tabi olmayan bağımsız her bir kabilenin savaşçılarının hepsinin Romalılara bağlanıp onlara biat etmeleri ile sonuçlandı.