cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toprak oluşumu
Ayrışma
Yer yüzeyindeki kayaçlar su, hava ve sıcaklık değişimlerinden sürekli olarak etkilenmektedir. Yer yüzeyinde veya yer yüzeyinin yakın kısımlarında kayaçları yer değişmeye uğratmadan fiziksel ve kimyasal özelliklerini değiştiren yıkıcı süreçler ayrışma olarak tanımlanır. Genel olarak, yeryüzü mantosu içerisinde büyük derinliklerde yüksek sıcaklık ve basınç altında oluşan mineraller hava şartlarına daha az dirençli iken, yüzeyin düşük sıcaklık ve basınç ortamında oluşan mineraller hava koşullarına daha dayanıklıdır. Ayrışma genellikle jeolojik malzemenin ilk birkaç metresiyle sınırlıdır, çünkü fiziksel, kimyasal ve biyolojik stresler ve dalgalanmalar genellikle derinlikle azalır. Fiziksel parçalanma, Dünya'nın derinliklerinde katılaşan kayaçların yüzeye yakın daha düşük basınca maruz kalması ve şişmesi ve mekanik olarak kararsız hale gelmesi ile başlar. Kimyasal ayrışma, oranı her 10 °C sıcaklık artışında iki katına çıkan, ancak kimyasal değişiklikleri etkilemek için suya büyük ölçüde bağımlı olan mineral çözünürlüğünün bir fonksiyonudur. Tropikal iklimlerde birkaç yıl içinde ayrışacak olan kayalar, çöllerde bin yıl boyunca değişmeden kalacaktır. Yapısal değişiklikler hidrasyon, oksidasyon ve indirgemenin sonucudur. Kimyasal ayrışma esas olarak organik asitlerin ve şelasyon bileşiklerinin bakteriler  ve mantarlar  tarafından atılmasından kaynaklanır, günümüzde daha az arttığı düşünülmektedir. Buna sera etkisi denir.
Mineraller suda çözünür hale geldiğinde veya yapıları değiştiğinde kimyasal ayrışma ve yapısal değişiklikler meydana gelir. Aşağıdaki listenin ilk üçü çözünürlük değişiklikleri ve son üçü yapısal değişikliklerdir.
Oksidasyonun tersi olan indirgeme, oksijenin uzaklaştırılması anlamına gelir, bu nedenle mineralin bir kısmının oksidasyon sayısı azalır, bu da oksijen yetersiz olduğunda ortaya çıkar. Minerallerin azaltılması onları elektriksel olarak kararsız, daha çözünür ve dahili olarak gerilir ve kolayca ayrışır. Esas olarak suya doygun koşullarda ortaya çıkar.
Yukarıdakilerden hidroliz ve karbonatlaşma, özellikle yüksek yağış, sıcaklık ve fiziksel erozyon bölgelerinde en etkili olanlardır. Kimyasal ayrışma, kayanın yüzey alanı arttıkça daha etkili hale gelir ve dolayısıyla fiziksel parçalanma tarafından tercih edilir. Bu, regolit oluşumundaki enlem ve yüksek iklim gradyanlarından kaynaklanır.
İklim
Su, tüm büyük kimyasal ayrışma reaksiyonları için gereklidir. Toprak oluşumunda etkili olmak için suyun regolite nüfuz etmesi gerekir. Mevsimsel yağış dağılımı, evaporatif kayıplar, saha topoğrafyası ve toprak geçirgenliği, yağışların toprak oluşumunu ne kadar etkili bir şekilde etkileyebileceğini belirlemek için etkileşime girer. Su penetrasyon derinliği ne kadar büyük olursa, toprağın ayrışma derinliği ve gelişimi o kadar büyük olur. Toprak profilinden sızan fazla su, çözünür ve askıya alınmış malzemeleri üst katmanlardan (eluviiasyon) kil parçacıkları ve çözünmüş organik madde de dahil olmak üzere alt katmanlara illuviiasyon) taşır. yüzey drenaj sularında çözünür malzemeleri de taşıyabilir. Böylece, sızan su ayrışma reaksiyonlarını uyarır ve toprak ufuklarını ayırt etmeye yardımcı olur. Aynı şekilde, su eksikliği kuru bölgelerin topraklarının özelliklerini belirlemede önemli bir faktördür. Çözünür tuzlar bu topraklardan süzülmez ve bazı durumlarda bitki ve mikrobiyal büyümeyi kısıtlayan seviyelere kadar birikirler. kurak ve yarı kurak bölgelerdeki toprak profilleri de karbonatları ve belirli türdeki genişleyen killeri (kalker veya kaliş horizonu) biriktirme eğilimindedir. Tropikal topraklarda, toprak bitki örtüsünden yoksun bırakıldığında (örneğin ormansızlaşma yoluyla) ve bu nedenle yoğun buharlaşmaya maruz kaldığında, demir ve alüminyum tuzlarını çözen suyun yukarı doğru kılcal hareketi yüzeysel bir sert tavanın oluşumundan sorumludur. bir laterit veya boksit cutivation, geri dönüşü olmayan bir bilinen durum için uygun değil ise, toprak bozulması (Lateritleşme, boksit). İklimin doğrudan etkileri şunları içerir:
Az yağış alan bölgelerde kaliş gibi sığ kireç birikimi Nemli alanlarda asitli toprakların oluşumu Dik yamaçlarda toprak erozyonu Aşınmış malzemelerin aşağı yönde biriktirilmesi Toprağın donmadığı sıcak ve nemli bölgelerde çok yoğun kimyasal ayrışma, sızıntı ve erozyon İklim, ayrışma ve sızma oranını doğrudan etkiler. Rüzgâr, kumu ve daha küçük parçacıkları (tozu), özellikle bitki örtüsünün az olduğu kurak bölgelerde hareket ettirir, onu sürükleme kaynağına yakın veya uzağa bırakır. Yağış türü ve miktarı iyonların ve parçacıkların topraktaki hareketini etkileyerek toprak oluşumunu etkiler ve farklı toprak profillerinin gelişmesine yardımcı olur. Toprak profilleri, organik materyallerin hızla tüketildiği nemli ve sıcak iklimlere göre organik materyallerin birikebileceği nemli ve soğuk iklimlerde daha belirgindir. Ana kaya malzemesinin ayrışmasında suyun etkinliği, çekme gerilmelerini destekleyen mevsimsel ve günlük sıcaklık dalgalanmalarına bağlıdır.kaya minerallerinde ve dolayısıyla mekanik ayrışması, termal yorgunluk adı verilen bir süreçtir. Aynı işlemle donma-çözülme döngüleri kayaları ve diğer konsolide malzemeleri parçalayan etkili bir mekanizmadır.
İklim ayrıca topraktaki kimyasal reaksiyonların oranlarını değiştiren bitki örtüsü ve biyolojik aktivitenin etkileri yoluyla toprak oluşumunu dolaylı olarak etkiler.
Topografya
Topografya veya kabartma, eğim (karakterizedir eğim), yükseklik arazi ve yönelimi. Topoğrafi, yağış veya akış oranını ve yüzey toprağı profilinin oluşum veya erozyon oranını belirler. Topoğrafik ortam, iklimsel güçlerin çalışmasını hızlandırabilir veya geciktirebilir.
Dik yamaçlar, erozyonla hızlı toprak kaybını teşvik eder ve daha az yağışın akmadan önce toprağa girmesine ve dolayısıyla alt profillerde az mineral birikmesine izin verir. Yarı kurak bölgelerde, daha dik yamaçlarda daha az etkili yağış da daha az tam vejetatif örtü ile sonuçlanır, bu nedenle toprak oluşumuna daha az bitki katkısı vardır. Tüm bu nedenlerden dolayı, dik yamaçlar toprak oluşumunun toprak yıkımının çok ötesine geçmesini önler. Bu nedenle, dik arazideki topraklar, yakındaki, daha düz alanlardaki topraklara kıyasla oldukça sığ, zayıf gelişmiş profillere sahip olma eğilimindedir.
Bir tepenin altındaki topraklar yamaçlardaki topraklardan daha fazla su alacak ve güneşin yoluna bakan yamaçlardaki topraklar, yamaçlardaki topraklardan daha kuru olacaktır. Topoğrafya, hava, ateş ve insan ve doğanın diğer güçlerine Maruz kalmayı belirler. Mineral birikimleri, bitki besin maddeleri, bitki örtüsü türü, bitki örtüsü büyümesi, erozyon ve su drenajı topoğrafik rahatlamaya bağlıdır.
Akan suyun konsantre olma eğiliminde olduğu bataklıklarda ve çöküntülerde, regolit genellikle daha derinden yıpranır ve toprak profilinin gelişimi daha ileri düzeydedir. Bununla birlikte, en düşük peyzaj pozisyonlarında, su regoliti drenaj ve havalandırmanın sınırlı olduğu bir dereceye kadar doyurabilir. Burada, bazı minerallerin ayrışması ve organik maddenin ayrışması geciktirilirken, demir ve manganez kaybı hızlanır. Bu alçak topoğrafyada, sulak toprakların özel profil özellikleri gelişebilir. Çöküntüler su, mineral ve organik madde birikmesine izin verir ve aşırı durumlarda ortaya çıkan topraklar tuzlu bataklıklar veya turba bataklıkları olacaktır. Ara topoğrafya, tarımsal olarak verimli bir toprağın oluşumu için en iyi koşulları sağlar.
Topoğrafyanın tekrarlayan desenleri toposequences veya toprak catenas ile sonuçlanır. Bu desenler, erozyon, çökelme, doğurganlık, toprak nemi, bitki örtüsü, diğer toprak biyolojisi, yangın tarihi ve elementlere maruz kalmadaki tipoğrafik farklılıklardan ortaya çıkar. Bu aynı farklılıklar, doğal tarihi anlamak ve arazi kaynağını yönetirken önemlidir.
Organizmalar
Her toprak, kendisine etti, bitki, hayvan ve insan etkilerinin benzersiz bir kombinasyonuna sahiptir. Mikroorganizmalar, toprak oluşum süreci için kritik olan mineral dönüşümlerinde özellikle etkilidir. Ek olarak, bazı bakteriler atmosferik nitrojeni sabitleyebilir ve bazı mantarlar derin toprak fosforunu çıkarmada ve glomalin formunda toprak karbon seviyelerini artırmada etkilidir. Bitkiler toprağı erozyona karşı tutar ve biriken bitki materyali toprak humus seviyelerini oluşturur. Bitki kökü sızıntısı mikrobiyal aktiviteyi destekler. Hayvanlar, bitki materyallerini ayrıştırmaya ve biyoturbasyon yoluyla toprağı karıştırmaya hizmet eder.
Toprak, dünyadaki en bol ekosistemdir, ancak topraktaki organizmaların büyük çoğunluğu mikroplardır ve bunların büyük bir kısmı henüz tanımlanmamıştır. Bir gram toprak için yaklaşık bir milyar hücre gibi bir nüfus sınırı olabilir, ancak türlerin sayısına ilişkin tahminler, toprakta gram başına 50.000'den bir milyonun üzerine kadar geniş bir aralıkta değişmektedir. Toplam organizma ve tür sayısı toprak tipine, yere ve derinliğe göre büyük ölçüde değişebilir.
Bitkiler, hayvanlar, mantarlar, bakteriler ve insanlar toprak oluşumunu etkiler (bkz. Toprak biyomantülü ve taş tabakası ). Toprak da dahil olmak üzere toprak hayvanlar, makrofaunaya ve toprak mesofauna, oluştuklarında toprak karışımı Burrows ve gözenekler, ilgili hareket nem ve gaz sağlayan Biyotürbasyon adı verilen bir işlemdir. Aynı şekilde bitki kökleri de toprak ufuklarına nüfuz eder ve ayrışmanın ardından kanallar açar. Derin kazık köklere sahip bitkiler, besinleri elde etmek için çeşitli toprak katmanlarından birkaç metre nüfuz edebilir ve besin maddelerini profilin derinliklerinden çıkarabilir. Bitkiler, organik bileşikler (şekerler, organik asitler, mukigel ) salgılayan, hücreleri soyan (özellikle uç kısımlarında) ve kolayca ayrışarak toprağa organik madde ekleyen ince köklere sahiptir, bu süreç rizodepozisyon olarak adlandırılır. Mantarlar ve bakteriler de dahil olmak üzere mikroorganizmalar, kökler ve toprak arasında kimyasal alışverişi gerçekleştirir ve rizosfer adı verilen bir toprak biyolojik sıcak noktasında besin rezervi görevi görür. Toprakta köklerin büyümesi mikrobiyal popülasyonları harekete geçirerek yırtıcı hayvanların aktivitesini teşvik eder. (özellikle amip ) Böylece mineralizasyon oranını arttırır ve son olarak kök büyümesi, toprak mikrobiyal döngüsü olarak adlandırılan olumlu bir geri bildirimdir. Kök etkisi dışında, içinde yığın toprağın, en bakteri mikro oluşturan bir sessiz aşamasında olan agrega yani yapışkan onlara karşı koruma sağlar, kil partikülleri yapıştırılmış olan koloniler desikasyonu ve predassyon toprak ile mikrofaunası tarafından kuruma ve predasyona karşı koruma sağlar (bacteriiophagous protozoa ve nematodlar ). Mikroagregatları (20-250 um) ile sindirilen toprak mesofauna ve makrofauna ve bakteri gövdeleri, kısmen ya da tamamen kendi içinde sindirilir bağırsaklar.
İnsanlar, bitki örtüsünü erozyon, su basması, lateritizasyon veya podzolizasyon (iklim ve topoğrafyaya göre) ile çıkararak toprak oluşumunu etkiler. Toprak işleme, farklı toprak katmanlarını da karıştırır ve daha az yıpranmış malzeme daha gelişmiş üst katmanlarla karıştırıldığı için toprak oluşum sürecini yeniden başlatır ve bu da mineral ayrışma oranının net bir şekilde artmasına neden olur.
Solucanlar, karıncalar, termitler, köstebekler, gophers ve bazı kırkayaklar ve tenebrionid böcekler, kazarken toprağı karıştırarak toprak oluşumunu önemli ölçüde etkiler. Solucanlar, toprak parçacıklarını ve organik kalıntıları sindirerek vücutlarından geçen maddelerdeki bitki besin maddelerinin mevcudiyetini artırır. Yutulan toprağın bağırsaktan geçişi sırasında toprak parçacıkları arasındaki bağlantıları bozduktan sonra toprağı havalandırır, karıştırır ve stabil toprak kümeleri oluştururlar. Böylece suyun kolayca sızmasını sağlarlar. Ek olarak, karıncalar ve termitler höyükler oluştururken, toprak malzemelerini bir ufuktan diğerine taşırlar. Diğer önemli işlevler, toprak ekosistemindeki solucanlar, özellikle de yoğun mukis üretimi, hem bağırsakta hem de galerilerinde bir astar olarak yerine getirilir, toprak mikroflorası üzerinde astar etkisi uygular, onlara karıncalar ve termitler ile paylaştıkları ekosistem mühendislerinin statüsünü verir.
Genel olarak, bazen pedoturbasyon olarak adlandırılan hayvanların faaliyetleriyle toprağın karıştırılması, farklı ufuklar yaratan diğer toprak oluşturma süreçlerinin eğilimini bozma veya etkisizleştirme eğilimindedir. Termitler ve karıncalar ayrıca yuvalarının etrafındaki geniş toprak alanlarını soyarak toprak profili gelişimini geciktirebilir, bu da erozyon nedeniyle artan toprak kaybına yol açar. Sincaplar, benler ve çayır köpekleri gibi büyük hayvanlar, alt toprak ufuklarını delip geçerek malzemeleri yüzeye çıkarır. Tünelleri genellikle yüzeye açılarak su ve havanın yer altı katmanlarına hareketini teşvik eder. Lokalize alanlarda, tünelleri oluşturarak ve daha sonra yeniden doldurarak alt ve üst ufukların karışımını geliştirirler. Alt ufuklardaki eski hayvan yuvaları genellikle üstteki A ufkundan gelen toprak materyali ile doldurulur ve krotovinalar olarak bilinen profil özellikleri oluşturur.
Bitki örtüsü toprakları çeşitli şekillerde etkiler. Yüzey akışından kaynaklanabilecek aşırı yağmurun neden olduğu erozyonu önleyebilir. Nemli aylar da kuru iken topraklarda Bitkilerin gölge, toprak nemi daha serin ve yavaş buharlaşma tutmak, ya da tam tersi, terleme yolu ile, bitkilerin toprak nem kaybetmesine neden, karmaşık ve ışık ölçümü durdurma) yaprak alan indeksi ve nem kaybı arasında son derece değişken ilişki sonucu olabilir: daha genel olarak bitkilerin kuruma gelen en kurak aylarda toprak önlemek, böylece güçlü nem değişimine karşı bir tampon görevi görür. Bitkiler, mikorizal mantarlar ve rizosfer bakterileri yoluyla hem doğrudan hem de dolaylı olarak mineralleri parçalayabilen yeni kimyasallar oluşturabilir ve toprak yapısını iyileştirebilir. Bitki örtüsünün türü ve miktarı, insan faaliyetlerinin aracılık ettiği veya etmediği iklim, topoğrafya, toprak özellikleri ve biyolojik faktörlere bağlıdır.  Yoğunluk, derinlik, kimya, pH, sıcaklık ve nem gibi toprak faktörleri, belirli bir yerde büyüyebilen bitki türünü büyük ölçüde etkiler. Ölü bitkiler ve düşen Yapraklar ve saplar yüzeyde ayrışmaya başlar. Orada, organizmalar onları besler ve organik materyali üst toprak katmanlarıyla karıştırır; bu eklenen organik bileşikler toprak oluşum sürecinin bir parçası hâline gelir.
Farklı ekosistemler, bazen kolayca gözlemlenebilir şekillerde farklı topraklar üretir. Örneğin, Negev çölündeki Euchondrus cinsinde bulunan üç tür kara salyangozu, yüzeydeki kireçtaşı kayaları ve levhaları (endolitik likenler) altında büyüyen likenleri yedikleri için belirtilmiştir. Kireç taşını bozarlar ve yerler. Otlatma, taşların aşınmasına ve ardından toprak oluşumuna neden olur. Bunların bölge üzerinde önemli bir etkisi vardır: Negev çölünde toplam salyangoz nüfusunun hektar başına 0,7 ila 1,1 metrik ton kireçtaşı işleyeceği tahmin ediliyor.
Eski ekosistemlerin etkileri o kadar kolay gözlemlenemez ve bu toprak oluşumunun anlaşılmasını zorlaştırır. Örneğin, Çernezyom Kuzey Amerika tallgrass Prairie hangisinin kömürüdür yaklaşık yarım humus fraksiyonu sahiptir. Bu farklı derin, zengin kara toprakları üretebilen öncül çayır yangını ekolojisi kolayca gözlemlenemediğinden, bu sonuçla beklenmiyordu.
Zaman
Zaman, yukarıdakilerin tümünün etkileşimlerinde bir faktördür. Kum, alüvyon ve kil karışımı bir toprağın dokusunu oluştururken ve bu bileşenlerin bir araya toplanması pedler üretirken, farklı bir B horizonu gelişimi bir toprak veya pedojenez gelişimini işaret eder. Zamanla, topraklar, daha önce listelenen toprak oluşturan faktörlerin karşılıklı etkileşimine bağlı özellikler geliştirir. Bir toprağın profil oluşturması on yıllar ile birkaç bin yıl alır, toprak gelişimi kavramı eleştirilse de, toprak, dalgalanan toprak oluşturan faktörlerin etkisi altında sürekli bir değişim hâlindedir. Bu süre büyük ölçüde iklime, ana materyale, rahatlamaya ve biyotik aktiviteye bağlıdır. Örneğin, son zamanlarda bir selden biriken materyal, materyalin toprağı daha fazla tanımlayan bir yapı oluşturması için yeterli zaman olmadığından toprak gelişimi göstermez. Orijinal toprak yüzeyi gömülüdür ve bu çökelti için oluşum sürecinin yeniden başlaması gerekir. Zamanla toprak, biyota ve iklimin yoğunluğuna bağlı bir profil geliştirecektir. Bir toprak, uzun süreler boyunca özelliklerinin göreceli stabilitesini sağlayabilirken, toprak yaşam döngüsü nihayetinde onu erozyona karşı savunmasız bırakan toprak koşullarında sona erer. Toprak gerilemesinin ve bozulmasının kaçınılmazlığına rağmen, çoğu toprak döngüsü uzundur.
Toprak oluşturan faktörler, bazıları milyonlarca yıldır uzun süre kalıcı olan "sabit" manzaralarda bile, varoluşları boyunca toprakları etkilemeye devam ediyor. Malzemeler üstte biriktirilir veya yüzeyden püskürtülür veya yıkanır. Eklemeler, kaldırmalar ve değişikliklerle, topraklar her zaman yeni koşullara tabidir. Bunların yavaş mı yoksa hızlı mı değiştiği, iklime, topoğrafyaya ve biyolojik aktiviteye bağlıdır.
Toprak oluşturan faktör olarak zaman, farklı yaşlarda, ancak diğer toprak oluşturan faktörlerde küçük farklılıklar olan toprakların karşılaştırılabileceği toprak kısa dizileri incelenerek araştırılabilir.
Paleosoller, önceki toprak oluşum koşullarında oluşan topraklardır.
Dokuchaev denklemi
Yaygın olarak pedolojinin babası olarak kabul edilen Rus jeolog Vasily Dokuchaev 1883'te, iklim, bitki örtüsü, topogrfya ve ana materyalin etkisi altında toprak oluşumunun zamanla meydana geldiğini tespit etti. Bunu 1898'de toprak oluşturma denklemini kullanarak gösterdi:
(burada cl veya c = iklim, o = organizmalar, p = biyolojik süreçler) tr = göreceli zaman (genç, olgun, yaşlı)
Hans Jenny'nin durum denklemi
Amerikalı toprak bilimcisi Hans Jenny, 1941'de toprak oluşumunu etkileyen faktörler için bir durum denklemi yayınladı:
Bu genellikle anımsatıcı Clorpt ile hatırlanır.
Jenny'nin Toprak Oluşumunun Faktörleri'ndeki durum denklemi, zamanı (t ) bir faktör olarak ele alarak, topoğrafik rahatlama (r ) ekleyerek ve daha fazla faktör (durum değişkeni ) eklenmesi için elipsi "açık" bırakarak Vasily Dokuchaev denkleminden farklıdır. anlayışımız daha rafine hale gelir.
Durum denkleminin çözülebileceği iki temel yöntem vardır: birincisi belirli öncüllerden mantıksal çıkarımlar yoluyla teorik veya kavramsal bir şekilde ve ikincisi deneysel olarak deney veya alan gözlemi ile. Ampirik yöntem günümüzde hala çoğunlukla kullanılmaktadır ve toprak oluşumu, tek bir faktörü değiştirerek ve diğer faktörleri sabit tutarak tanımlanabilir. Bu, iklim işlevleri, biyolojik işlevler, üst işlevler, işlevler ve kron işlevler gibi pedojenezi tanımlamak için deneysel modellerin geliştirilmesine yol açtı. Hans Jenny, formülasyonunu 1941'de yayınladığından beri, bir bölgedeki toprak modelini üretmek için önemli olabilecek faktörleri anlamak için tüm dünyada sayısız toprak araştırmacısı tarafından nitel bir liste olarak kullanılmıştır.
Toprak oluşturma süreçleri
Toprak, çeşitli ayrışma süreçleri ile ana malzemeden gelişir. Organik madde birikimi, ayrışma ve nemlenme, toprak oluşumu için ayrışma kadar kritik öneme sahiptir. Nemlendirme ve ayrışma bölgesi solumo olarak adlandırılır.
Toprak solunumondan kaynaklanan toprak asitlenmesi kimyasal aşınmayı destekler. Bitkiler, kök sızıntıları yoluyla kimyasal aşınmaya katkıda bulunur.
Taşkın yatakları ve alüvyon fanları üzerindeki tortuların birikmesi ve rüzgâr kaynaklı tortularla topraklar zenginleştirilebilir.
Toprak nemi içeriği ve toprak profili boyunca su akışı, çözünür bileşenlerin süzülmesini ve eluviasyonu destekler. Elüvasyon, organik madde, kil ve diğer mineral bileşikler gibi kolloid malzemenin translokasyonudur. Taşınan bileşenler, toprak nemi ve toprak kimyasındaki farklılıklar, özellikle toprak pH'ı ve redoks potansiyeli nedeniyle biriktirilir. Kaldırma ve çökeltme etkileşimi, zıt toprak ufuklarına yol açar.
Makro ölçekli toprak oluşum modelleri için özellikle önemli olan temel toprak oluşturma süreçleri şunlardır:
Örnekler
Siltasyon, erozyon, aşırı basınç ve göl yatağının sürekliliği de dahil olmak üzere çeşitli mekanizmalar toprak oluşumuna katkıda bulunur. Tarih öncesi göl yataklarındaki toprakların evriminin spesifik bir örneği, Kalahari Çölü'nün Makgadikgadi Tavalarındadır; burada eski bir nehir rotasındaki değişim, binlerce yıllık tuzluluk birikimine ve kalkretlerin ve silkretlerin oluşumuna yol açmıştır.
Notlar [ düzenle ] Referanslar
Richard Mervyn Hare
Richard Mervyn Hare, genellikle R. M. Hare olarak anılır, 1966'dan 1983'e kadar Oxford Üniversitesi'nde Felsefe Profesörü görevini üstlenmiş bir İngiliz ahlak filozofuydu. Daha sonra birkaç yıl Florida Üniversitesi'nde ders verdi. Meta-etik konusundaki teorileri yirminci yüzyılın ikinci yarısında etkili oldu.
Hare, en çok meta-etik teori olarak reçeteciliğin gelişimi, tercih faydacılığını haklı kılan ahlaki söylemin biçimsel özelliklerinin analizi ile bilinir. Hare'nin Brian McGuinness, John Lucas ve Bernard Williams gibi bazı öğrencileri tanınmış filozoflar olmaya devam ettiler.
John Bardo
John William Bardo (28 Ekim 1948 –12 Mart 2019), Amerikalı eğitimci ve akademisyen.
Ölümü
28 Ekim 1948'de Cincinnati, Ohio'da doğan Amerikalı eğitimci ve akademisyen John Bardo geçirdiği akciğer rahatsızlığı sonucu 12 Mart 2019'da Wichita'da 70 yaşında ölmüştür.
Çeçenistan'daki Arap mücahitler
Çeçenistan'daki Arap Mücahitler (Arapça:المجاهدين العرب في الشيشان‎, Al-Mujahidin Al-'Arab fi Al-Shishan; Rusça:Арабские моджахеды в Чечне,Arabskiye Muzhakhady v Chechnye), Çeçenistan'a savaşmaya gelen Araplar tarafından oluşturulan İslamcı bir Mücahid oluşumu. Fethi el-Ürdüni tarafından oluşturulan mücahit taburu, Birinci ve İkinci Çeçen Savaşında önemli rol oynadı.
İsim
Örgüt, zaman zaman "Çeçenistan Mücahidleri", "İslam Taburu", "İslami Tabur" ve "Ensar Çeçenistan" isimleriyle anıldı.
Tarihçe
Araplar ilk olarak Birinci Çeçen Savaşı'nda Rus Ordusuna karşı Çeçen İçkerya Cumhuriyeti saflarında savaştı. Savaş kazanıldıktan sonra Çeçenistan'da kalan Araplar kendi birimlerini oluşturdular ve bölgede Selefiliğin yaygınlaşmasına sebep oldular. 1999'da Müslümanların çoğunlukta bulunduğu, Çeçenistan sınırında bulunan Rusya'ya bağlı Dağıstan bölgesine Araplar öncülüğünde kurulan Dağıstan İslam Cemaati kara harekatı düzenleme kararı aldı ve 12 köy Arap ve Çeçen savaşçıların eline geçti. Rusya'nın müdahalesi sonrası savaşçılar bölgeden çıkarıldı ve Çeçenistan'a geri döndü. Rusya da Çeçenistan hükümetini Dağıstan'a saldıran Arap mücahitlerini ve Çeçen savaşçılarını durdurmadığı için suçladı ve İkinci Çeçen Savaşı başladı. Savaş sırasında Araplar ve Çeçen savaşçılar önemli rol üstlendi, 2000 yılında Grozni dahil Çeçen yerleşim yerlerinin Rus Ordusunun kontrolüne geçmesi sonrası Araplar dağlara çekildi. 2007 yılına kadar çoğunlukla Çeçen İçkerya Cumhuriyeti bünyesinde faailyet gösteren Araplar, ilanının ardından Kafkasya Emirliği'ne bağlı faaliyet gösterdiler.
Zırh delici sabot mermi
Zırh delici sabot mermi (İngilizce: Armor piercing discarding sabot - APDS), zırhlı hedeflere saldırmak için yivli namlulu silahlardan ateşlenen bir tür kinetik enerji mermisidir. APDS mermileri topun nominal kalibresinden daha küçük ve dönme ile stabilize edilen bir mermiyi, namludan çıkar çıkmaz mermiden ayrılan sabotlar ile taşırlar. Sabot, merminin namlunın tam ortasında kalmasını ve yanan barutun ürettiği gazın mermiyi itmesini sağlar. 1980'lerin başına kadar büyük kalibreli tank toplarında yaygın olarak kullanılmıştır, ancak günümüzde yerini zırh delici fin-stabilize sabot (APFSDS) mermilere bırakmıştır. Yivsiz toplarda kullanılan mermiler, yüzeye sabitlenmiş bir zırh delici alt mermiyi taşır. Bununla birlikte, APDS mermileri hala küçük veya orta kalibreli silah sistemlerinde yaygın olarak kullanılmaktadır. Belirli bir kalibre için bu tür mühimmat, bir silahın zırh delişini, zırh delici (AP), zırh delici, şapkalı (APC) veya zırh delici, başlıklı, balistik başlıklı (APCBC) mermilere kıyasla neredeyse iki kat arttırır. Sabotlu hafif zırh delici (SLAP) kavramı bu teknolojiyi hafif silah kalibrelerinde uygular.
Malurus leucopterus
Malurus leucopterus, Maluridae familyasından ötücü kuş türü. Queensland’in ortasından ve Güney Avustralya’dan Batı Avustralya’ya Avustralya’nın kuru bölgelerinde yaşar. Eşeysel dimorfizm gösteren bu türün erkekleri üreme döneminde parlak mavi gövde tüylerine, kara gagaya ve beyaz kanatlara sahiptir. Dişinin tüyleri kum-kahverengi ve açık mavi kuyruk tüyleridir. Genç erişkin erkekler de dişiler ile aynı tüylere sahiptir. Üç alt türü tanınmıştır. Ana karada bulunan ana ırkın dışında diğer ırklardan biri Dirk Hartog Adası’nda diğeri ise Batı Avustralya’nın açığında bulunan Barrow Adası’nda yaşar. Bu adalarda bulunan ırkların üreme dönemi tüyleri maviden çok kara renklidir.
Asıl olarak böcekçil olan bu tür aynı zamanda az da olsa küçük meyveler ve tomurcukları da yer. Alçak bitki örtüsünde saklanabileceği çorak fundalıkları ve çalılıkları tercih eder. Malurus cinsi diğer kuşlar gibi küçük gruplar hâlinde yaşayarak bölgesini savunur ve yavrularını büyütür. Gruplar sosyal olarak tek eşli bir çift ile yardımcı kuşlardan oluşur. Bu yardımcı kuşlar cinsel olgunluğa erişmiş olan yavrulardır ancak bir-iki yıl aile içinde kalıp yeni yavruların büyütülmesine yardımcı olurlar. Genetik olarak henüz kanıtlanmadıysa da bu tür de diğerleri gibi çift dışında bireylerle çiftleşip olan yavruları birlikte büyütebilmektedir. Kur davranışı olarak erkek kuşlar çiçeklerin taç yapraklarını koparıp dişilere sunar.
Taksonomi
Malurus leucopterus örneği ilk olarak Louis de Freycinet’in Güney Yarımküre etrafında yaptığı yolculuğu sırasında Eylül 1818’de Fransız doğa tarihçileri Jean René Constant Quoy ve Joseph Paul Gaimard tarafından alınmıştır. Ancak örnek bir gemi kazası neticesinde kaybolmuştur ama Jacques Arago imzalı ve Mérion leucoptère adlı bir resim kurtulmuştur. Fransız ornitolog Charles Dumont de Sainte-Croix 1824 yılında bu resimden türü ilk olarak tanımlamıştır. Türün bilimsel adı Grekçe “beyaz” anlamına gelen λεῦκος ve “kanat” anlamına gelen πτερόν sözcüklerinden türetilmiştir.
İlginçtir ki ilk örnek kara tüylü olan Dirk Hartog Adası ırkındandı ve bu ırk 80 yıl boyunca bir daha kayıt altına alınmadı. Aynı sırada, daha yaygın olan mavi tüylü ırk bulundu ve John Gould tarafından 1865’te iki ayrı tür olarak kaydedildi. New South Wales’ten toplanan örneğe M. cyanotus adını verirken beyaz sırtı ve kanatları olan başka bir örneğe de M. leuconotus adını vermiştir. Yirminci yüzyılın başlarına kadar bu mavi tüylü ırkların tek bir tür oluşturduğu anlaşılmamıştır. Ornitolog George Mack 1934 yılında Malurus cinsini tekrar gözden geçirirken leuconotus adına öncelik vermiştir. Daha yakın dönem çalışmaları da bunu izlemiştir. Omuzlar arasındaki sırt bölgesi aslında çıplaktır ve omuz (skapüler) bölgeden çıkan tüyler içeri doğru kıvrılır. Bu renk varyasyonu türleri tanımlamaya çalışan ilk doğa tarihçilerini şaşırtmıştır.
Maluridae familyasındaki tüm kuşlar gibi M. lamberti türü de gerçek çit kuşları (Troglodytidae familyası) ile akraba değildir. Önceleri sinekkapangiller (Muscicapidae) familyası içinde sınıflandırılmış daha sonra da ötleğengiller (Sylviidae) familyasında sınıflandırılmıştır. 1975 yılında ise kendine ait Maluridae familyası tanınmıştır. Son zamanlarda yapılan DNA analizleri, Maluridae familyasının Meliphagidae ve Pardalotidae familyaları ile akraba olduğu ve büyük Meliphagoidea üst familyasında sınıflandırılabileceği ortaya çıkmıştır.
Maluridae familyası içinde, Malurus cinsi içinde yer alan 12 türden biridir ve en yakın akrabası Malurus melanocephalus türüdür ve birlikte bir klâd oluştururlar. En yakın akrabaları Yeni Gine’de yaşayan Malurus alboscapulatus türüdür. Ornitolog Richard Schodde tarafından çift renkli çitkuşları olarak tanımlanan bu üç türün ortak özelliği kafalarında farklı renklerin olmaması, siyah ya da mavi ama tek renkli gövde tüyleri ve bu renkle kontrast yaratan renkte omuz ya da kanat tüyleridir. Kuzey Avustralya ve Yeni Gine’de coğrafi olarak birbirlerini tamamlarlar.
Alt türleri
Malurus leucopterus türünün üç alt türü tanınmaktadır:
Adalarda yaşayan leucopterus ve edouardi ırkları anakarada yaşayan ırktan daha küçüktür ve sosyal grupları da yalnızca bir erkek bir dişi ve bazen bir yardımcı kuştan oluşur. Ada ve anakara ırklarının sosyal yapısı aynı olsa da adada yaşayan kuşların bir kerede daha az yumurtladığı, daha uzun süre kuluçkaya yattığı ve daha az yavrunun palazlanana kadar yaşayabildiği görülmüştür. Her ne kadar M. l. leuconotus IUCN tarafından asgari endişe altında olarak tanımlanmış olsa da adalarda yaşayan ırklar Avustralya Hükümeti tarafından insanlar tarafından tehdit altında olduğu ve yuva yerlerinin hassasiyeti nedeniyle tehdit altında ve zarar görebilir olarak değerlendirmektedir.
Evrimsel tarihçe
Her iki ada ırkı da birbirlerinden çok genetik olarak anakara ırkına daha yakındır. Dirk Hartog Adası karadan 2 km uzaklıkta iken Barrow Adası 56 km uzaklıktadır. Popülasyonlar arasında gen alışverişi Buzul Çağı’nın ardından 8 ila 10 bin yıl önce deniz seviyesi günümüzden daha aşağıda ve adalar anakaraya bağlı iken yapılmıştır.
Bu üç ırkın nasıl evrimleştiğine dair üç ayrı teori bulunmaktadır. Bunların ilki kara ve beyaz tüylerin atalardan geldiğini ve üç popülasyonun ayrılması sonucu anakara ırkında mavi-beyaz tüylerin evrimleştiğini söyler. İkinci teori kara ve beyaz tüylerin iki adada birbirinden bağımsız olarak evrimleştiğini söyler. Üçüncü teori de kara ve beyaz tüylerin ataların mavi ve beyaz tüylerinden ürediğini, daha sonra anakara ırkında mavi tüylerin tekrar evrimleştiğini söyler.
Üç çift renkli türün günümüzdeki dağılımı, bunların atalarının deniz seviyesinin daha düşük olduğu ve Yeni Gine ile Avustralya arasında bir kara köprüsü olduğu dönemde burada yaşadığını göstermektedir. Deniz seviyesi yükseldikçe popülasyonlar birbirlerinden ayrılmış ve Yeni Gine ırkı Malurus alboscapulatus türüne evrimleşirken Avustralya ırkı Malurus melanocephalus ile çorak toprağa uyum sağlamış Malurus leucopterus türlerine evrimleşmiştir.
Fiziksel özellikleri
Boyu 11 ila 13,5 cm arasında olan Malurus leucopterus, Malurus cinsi içinde en küçük iki türden biridir. Erkekler 7,2 ila 10,9 g ağırlığında iken dişiler 6,8 ila 11 g ağırlığındadır. Görece uzun, dar ve tabanda geniş olan gaganın erkeklerde ortalama uzunluğu 8,5 mm, dişilerde ise 8,4 mm’dir. yüksek olduğundan çok geniş olan gaga diğer böcekçil kuşların gagalarına benzer ancak bu türün gagası daha ince ve sivridir.
Erişkinler eşeysel dimorfizm özelliği gösterir ve erkekler hem dişilerden iridir hem de tüyleri farklılık gösterir. Erişkin dişinin tüyleri kum ve kahverengidir; kuyruğu çok açık mavi renklidir ve gagası pembe-ten rengidir. Üreme döneminde erkek kuşun gagası kara, sırtı ve kanatları beyazdır ve ırka göre gövdesi ya tamamen kobalt mavisidir ya da kara renklidir. Kontrast yapan bu beyaz renkli tüyler özellikle uçarken ve yerde yapılan gösterilerde belirgin olarak görülür. Eklips tüyleri le erkek dişiye benzer ama daha koyu gagası ile ayırt edilebilir. Hem erkeğin hem de dişinin uzun, ince kuyruğu gövdelerinden yukarı doğru dik bir açı ile durur. Yaklaşık 6,25 cm boyunda olan kuyrukların çevresi beyazdır ama aşınınca bu beyazlıklar gider.
Yavrular ve gençler kahverengi tüylere ve pembe-kahverengi gagalara sahiptir. Kuyrukları erişkin kuşlardan daha kısadır. Yaz sonu ve sonbahar başında genç erkeklerin kuyrukları mavi ve gagaları koyu renkli olurken dişilerin açık mavi olur. Takip eden ilkbaharda erkekler tam erişkinliğe gelir.
İkinci ya da üçüncü yaşına giren erkekler üreme döneminde mavi ve beyaz lekeli tüylere bürünebilir. Dördüncü yılın sonunda ise erkekler tam gerdek tüylerine kavuşur. Skapüler, ikincil kanat örtüleri ve ikincil uçuş tüyleri beyazdır geri kalan tüyler ise parlak kobalt mavisi rengindedir. Tüm erişkin erkekler kış ya da ilkbaharda üreme döneminden önce ve sonbaharda olmak üzere yılda iki kere tüy değiştirirler ama nadiren doğrudan üreme tüylerinden üreme tüylerine geçebilirler. Erkeklerin üreme dönemi mavi tüyleri, özellikle kulak örtüleri oldukça parlaktır. Bu parlaklığın nedeni tüy üzerinde bulunan dalcıkların düzleşmiş ve kıvrılmış yapısıdır. Mavi tüyler morötesi ışığı da oldukça kuvvetli yansıtır ve morötesi ışığı da görebilen aynı cins içindeki diğer türler için bu mavi daha da parlak görünür.
Kuş sesleri
1980 yılında Tideman Malurus leucopterus leuconotus ırkı içinde beş farklı şakıma tespit etti ve ada ırkları üzerinde aynı şakımlar Pruett ve Jones tarafından tespit edildi. Ana şakıma, hem erkek hem de dişi tarafından bölge tespiti ve grubu birleştirmek için kullanılır. İlk olarak 3-5 nota ile başlayan yükselen ve alçalan notalardan oluşan uzun bir şarkıdır. Az ses çıkmasına karşın çalılıkların ötesine kadar taşınır. Sert bir trit sesi anne ve yavruları arasında iletişim için kullanılır ve aynı zamanda alarm çığlığıdır. Frekansı ve yoğunluğu değişen yüksek ve ani şakımalarla ayırt edilir. Daha uzakta olan kuşlarla temas kurmak için erişkin kuşlar ana şakıma ile birlikte yüksek tizli çağrılar kullanabilir. Yavrular yuva içinde ve çevresinde tiz ve kısa seslerle bağırırlar. Erişkin bir dişi bu çığlıkları kullandığında kulağı tırmalayan şakımayla karışıktır. Yavrular beslenirken yutkunma sesi çıkarabilir. Yardımcı kuşlar da bu sesi çıkarabilir.
Dağılımı ve yaşam alanı
Malurus leucopterus kuru iklimlere iyi adapte olmuştur ve leuconotus ırkı 19 ila 32. Güney enlemleri arasında Avustralya anakarasında çorak ve yarı çorak alanlarda yaşar. Batı Avustralya’da Perth’in güneyinde Port Hedland’tan Queensland’a, New South Wales’e, Victoria’nın kuzeybatı köşesine ve Eyre Yarımadası’na kadar olan bölgede yaşar. Özellikle M. lamberti assimilis ırkı ile aynı yerlerde bulunur. Atriplex çalıları, Maireana cinsi çalılar, Triodia ve Zygochloa cinsi otlar ile Muehlenbeckia florulenta bulunan genelde ağaçsız çalılıkları ve fundalıkları tercih eder. M. l. leucopterus Dirk Hartog Adası’nda ve M. l. edouardi Barrow Adası’nda benzer yaşam alanlarında bulunur. Malurus leucopterus dağılım alanının kuzeyinde Malurus melanocephalus bu türün yerine geçer.
Davranış
Normal hareket şekli iki ayağın da aynı anda yerden kesilip tekrar yere bastığı hoplayarak ilerlemedir ama koştukları da görülebilir. Dengesini oldukça uzun kuyruğuyla sağlar. Kuyrukları yukarı doğru dik durur ve nadiren hareketsiz kalır. Kısa, yuvarlak kanatlar ilk kalkışın iyi olmasını sağlar ve kısa uçuşlar için yararlıdır ancak uzun uçuşlarda yarar sağlamaz.
Malurus leucopterus karmaşık sosyal gruplar hâlinde yaşar. Klanlar genellikle bir kahverengi ya da kısmen mavi tüylü erkek ile dişiden olmak üzere 2 ila 4 kuştan oluşur. Yardımcı kuşlar palazlandıktan sonra ailenin içinde bir yıl boyunca kalıp yeni yavruları yetiştirmeye yardımcı olan kuşlardır. Bunlar kahverengi tüylerini koruyan erkek ya da dişi kuşlar olabilir. Grupta bulunan kuşlar bir arada tüneyip birbirlerinin tüylerini temizlerler. Bir bölgede birkaç alt grup yaşar ve başlarında üreme tüyleri olan bir erkeğin olduğu bir klan bulunur. Üreme tüyleri olan bu erkek kuş klanda baskın ise de yalnızca bir dişi ile çiftleşir ve yalnızca kendi yavrularını büyütür. Bölgesinde bulunan diğer yuvalardaki yavruların babası olup olmadığı belirsizdir.
“Kanat çırpma” davranışı, dişilerin kur esnasında erkeklere cevaben yaptığı bir davranış olduğu gibi, yavruların besin isterken yaptığı, yardımcıların daha yaşlı kuşlara yaptığı bir davranıştır. Kuş başını ve kuyruğunu eğer, kanatlarını yanlara doğru açar ve gagasını ses çıkarmadan açık tutar.
Hem erkek hem de dişi erişkin kuşlar, tehlike karşısında yavru kuşların olduğu yuvadan uzaklaşmak için koşarak avcıları kendilerine çeker. Koşu sırasında baş, boyun ve kuyruk aşağı iniktir, kanatlar açık tutulur ve tüyler kabartılır. Kuş bu sırada durmadan koşarken aynı sırada alarm çağrısı yapar.
Kur ve üreme
Bir başka kur davranışında ise erkek dişinin karşısına geçer ve yere kadar eğilerek gagasını değdirir tüylerini yatay konuma gelene kadar kabartır ve yaklaşık 20 saniye bu pozisyonda kalır. Bu pozisyonda beyaz tüyler daha koyu tüylerin arasında belirgin bir beyaz bant olarak göze çarpar.
Dişiler yuvayı ilkbaharda yapmaya başlar ve örümcek ağları ile otlardan oluşan kubbe şeklinde yuva kurarlar. Yuvalar genellikle 6–14 cm boyunda ve 3–5 mm kalınlığında olur. Yanında küçük bir girişi olan yuva yere yakın olarak yoğun bitki örtüsünün içine yerleştirilir. Eylül ile Ocak arasında dişi 3 ila 4 yumurta yumurtlar ve 14 günlüğüne kuluçkaya yatar. Kuluçkaya yalnızca dişi yatar ama yavruların beslenmesine grupta bulunan bütün kuşlar yardım eder. Yumurtadan yeni çıkan yavrular çiğ kırmızı renkte, tüysüz ve gözleri kapalıdır; beslenmeye ihtiyaçları vardır. Üçüncü ve dördüncü günlerde yavruların gözleri açılır. Yavrular 10-11 gün yuvada kalır ve palazlanan yavrular 3-4 hafta boyunca beslenmeye devam eder. Daha sonra bu palazlar yardımcı kuş olarak grupta kalır ya da komşu bölgelere gider.
Avcılar ve tehditler
Yuvalara saldıran başlıca avcılar arasında Avustralya saksağanı (Cracticus tibicen), diğer Cracticus cinsi kuşlar, Dacelo novaeguineae, Strepera  cinsi kuşlar, kargalar ve kuzgunlar (Corvus cinsi kuşlar),  Colluricincla cinsi kuşlar ile kızıl tilki (Vulpes vulpes), kedi ve Rattus rattus gibi memeliler bulunur.
ADM-3A
ADM-3A, 1980'lerin başında Lear Siedler tarafından pazarlanan bir tür bilgisayar terminali. Birçok terminal gibi ADM-3A'da RS-232 seri bağlantı noktası vasıtasıyla senkronize olmadan ASCII karakterlerini iletir ve alır. VT-100 uyumlu değildir. Buna rağmen ADM-3A terminallerinin, ekranı kontrol etmek gibi işler için düzenlenmiş ve başka terminaller ve bilgisayarlarca benimsenmiş kendine has basit kod dizinleri vardır.
Ebubekir Hâzım Tepeyran
Ebubekir Hâzım Tepeyran (1864 - 5 Haziran 1947), Türk devlet adamı ve yazardır.
Putaoa
Putaoa, Pimoidae familyasına bağlı bir örümcek cinsidir.
Ebubekir Hâzım Tepeyran
Osmanlı döneminde Dahiliye Nazırlığı, Cumhuriyet döneminde II., VI. ve VII. dönemlerde Niğde milletvekilliği yapmıştır. Türk edebiyatında ikinci gerçekçi köy romanı olan Küçük Paşa’nın yazarıdır. Yazar Oktay Akbal’ın dedesidir.
Voro (futbolcu)
Salvador González Marco ya da kısaca Voro (d. 9 Ekim 1963), defans pozisyonunda görev yapmış İspanyol millî futbolcu ve teknik direktördür.
Ebubekir Hâzım Tepeyran
Yaşamı
Niğdeli Murat Paşa soyundan, Niğde Tahrirat Müdürü Bekir Beyzâde Hasan Efendi ile Muhsine Hanım'ın oğlu olarak 1864 yılında Niğde'nin Yenice Mahallesi'nde doğdu. Niğde'de halk arasında "Tepeyran" denilen, Yenice Mahallesi'ndeki "Tepeviran" semtinde doğduğu için bu ismi soyadı olarak aldı. Babasının görevi nedeniyle Isparta ve Antalya’da öğrenim gördükten sonra babasının yeniden Niğde’de görevlendirilmesi üzerine ortaöğrenimini 1879’da Niğde Rüştiyesi’nde tamamladı. Bir süre Tahrirat Kalemi’nde görev yaptı.
Voro (futbolcu)
Profesyonel futbolculuk kariyerine 1982 yılında Valencia B kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Valencia, Tenerife, Deportivo La Coruña ve Logroñés kulüplerinde oynadı.
Ebubekir Hâzım Tepeyran
Yaşamı
Niğde’de teftişe gelen Konya valisi Müşir Mehmet Sait Paşa ile tanıştıktan sonra onun daveti ile 1882 yılında Konya’ya gitti. Konya Maarif Meclisi Kâtibi olarak görev yaparken Vilayet Gazetesi’nde de yazarlık yaptı. İlk şiirleri Konya Vilayet Gazetesi’nde yayımlandı. Arapça ve Farsça biliyorken kendi özel gayreti ile Fransızca öğrendi.
Mehmet Sait Paşa’dan sonra Konya valisi olan Abdurrahman Nurettin Paşa’nın Kastamonu’ya tayin olması üzerine 1885’te onunla birlikte Kastamonu’ya gitti. Kastamonu Vilayeti Mektûbî Mümeyyizliği’ne atanan Ebubekir Hâzım, bu şehirde kaldığı altı yıl boyunca bir yandan da Vilayet Gazetesi yazarlığı ve Îdâdî Mektebi’nde öğretmenlik yaptı.
Valinin İzmir’e tayini üzerine İzmir’de mektupçuluk yaptı. 1893’te Edirne valisi olan Abdurrahman Paşa’nın yanında vali muavini olarak çalıştı. Paşa Edirne valiliğinden ayrıldıktan sonra da görevini sürdürdü ve başarılı çalışmaları nedeniyle Dedeağaç Mutasarrıflığına atandı. İki yıl sürdürdüğü mutasarrıflık görevi sırasında astronomi ile uğraştığı, Paris’ten kitap ve gazete getirttiği, Jön Türkler’den olduğu gibi iddialarla padişah II. Abdülhamit’e jurnallendi ve görevden alındı.
Valilikleri
1903 yılında ayaklanmaların sürdüğü Manastır valisi olarak görevlendirildi; eşkıyalık ve isyanları bastırmada başarı gösterdi.
1906’da azledilen Bağdat valisinin yerine atandı ancak Bağdat, Musul, Basra vilayetlerine gönderilen ıslah heyeti başkanının tutumunu onaylamadığı için bu görevden alınmasını isteyince Sivas valiliğine, ardından Ankara valiliğine atandı.
1908’de altı ay Ankara valisi olarak görev yaptıktan sonra İstanbul Şehremini (belediye başkanı) olarak görevlendirildi. Bu görevden tahsisat anlaşmazlığı nedeniyle ayrıldı. Edebiyat alanında çalışmalarını sürdürmekte idi. 1910 yılında tek romanı Küçük Paşa yayımlandı.
Bakanlıkları
Hâzım Bey, Bursa valisi iken kendisine teklif edilen Dahiliye Nazırlığı görevini kabul etti ve Ali Rıza Paşa kabinesinde yer aldı. Kabine istifa ettiğinde yerine kurulan Hulusi Salih Paşa hükûmetinde de aynı görevi sürdürdü. Kısa ömürlü olan bu kabineden Kuvâ-yi Milliye’nin asi olduğunu ilan etmeyi reddettiği için istifa etti.
İdam Hükmü
Hükümetten istifasından sonra Kuvâ-yı Milliye’yi koruduğu gerekçesiyle tutuklanıp sekiz ay çeşitli hapishanelerde kalan Hâzım Bey, işgal ordusu tarafından kurulan Nemrut Mustafa Paşa Divanı'nda yargılanıp idama mahkûm edildi. Padişah Vahdettin cezasını Ağustos 1920’de kürek mahkumiyetine çevirdi. O günlerde idam cezasına çarptırılışını ve cezaevi günlerini ayrıntılı bir şekilde kaleme alan Hâzım Bey, daha sonra “Zalimhane Bir İdam Hükmü” adıyla yayımladı.
Millî Mücadeleye Katılması
Son Osmanlı sadrazamı Tevfik Paşa’nın kurduğu hükûmet Nemrut Mustafa Paşa Divanı’nın verdiği hükümleri temyiz edince serbest kalan Hâzım Bey 24 Ocak 1921’de bir İtalyan vapuru ile İstanbul’dan ayrıldı. Kuvâ-yi Milliye’ye destek vermek üzere gizlice Ankara’ya gitti ve Ankara hükûmeti tarafından önce Sivas, sonra Trabzon valiliğine getirildi.
Koçgiri İsyanı’ndan hemen sonra vali olduğu Sivas’ta üç ay görev yaptı. Olayla ilgili değerlendirmelerini “Belgelerle Kurtuluş Savaşı”(1982) adıyla kitaplaşan anılarında anlattı.
Trabzon valiliği sırasında doğu cephesindeki savaşların sonuçlanması üzerine kurulan Elviye-i Selase Tahkik ve Tetkik Heyeti’nde başkanı olarak Kars, Ardahan ve Artvin’de görevlendirildi. Beş ay boyunca Trabzon valiliğinden izinli olan Hâzım Bey’in yerine bir başkası vali olarak atandığından Kasım 1922’de valilikten ve memuriyetten ayrıldı.
Milletvekillikleri
Hâzım Bey, memuriyetten ayrıldığı yıl TBMM II. dönem milletvekili seçildi. 29 Ekim 1923’te Cumhuriyetin kurulması için önerge verenler arasında idi. Anayasanın hazırlanması sırasında meclis ve senato kurulmasını istemesi, cumhurbaşkanına geniş yetkiler tanınmasını uygun bulmaması gibi bazı düşünceleri Mustafa Kemal ile ters düşünce bir daha onun döneminde TBMM’de yer almadı. On yıl aradan sonra VI. Ve VII. dönemlerde tekrar Niğde milletvekili olarak mecliste yer aldı.
5 Haziran 1947’de İstanbul’da hayatını kaybetti. Erenköy’deki aile mezarlığına defnedildi. Evli ve beş çocuk babası olan Ebubekir Hâzım Tepeyran, diplomat Celal Hâzım Tepeyran’ın babası, yazar Oktay Akbal’ın dedesidir. Adı, Niğde’de bir ilköğretim okuluna verilmiştir.
Sofular, Gülağaç
Sofular, Aksaray ilinin Gülağaç ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Sorsofu olarak geçmektedir. 31 Aralık 1991 tarihinde Niğde ilinin Çiftlik ilçesine bağlıyken belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Daha önceleri Niğde ili Çiftlik ilçesine bağlıyken 19 Haziran 1996 tarihindeki kararla Aksaray ili Gülağaç ilçesine bağlandı. Sofular'ın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Coğrafya
Aksaray il merkezine 43 km, Gülağaç ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
M.I. High
M.I. High, CBBC yapımı macera-aksiyon dizisidir. Birkaç farklı sezondan oluşan dizi her sezonda farklı oyuncularla devam etmektedir.
Konu
M.I.9 yeni nesil ajan yaratmaya çalışan bir kuruluştur. Demode olan ajanların yerine genç ve donanımlı kişiler aramaktadır. Bu kişiler kötülerin bakmaya akıl etmeyecek yerlerde şüphelenmeyeceği kişiler olmak zorundadır. Bu yüzden okul binalarının gizli bir bölümünde tam donanımlı bir karargâh tasarlamışlardır. Amaç başta S.K.U.L.L. ve K.O.R.P.S olmak üzere Dünya'yı tehdit eden yasadışı örgütleri durdurmak için güçlü ajanlar eğitmektir.
Saint Michel Fransız Lisesi
Saint Michel Fransız Lisesi (, lit. "Aziz Mikâel Fransız Lisesi"), Şişli'de bulunan Fransa menşeili özel bir lisedir. Saint Joseph İstanbul ve İzmir'le birlikte Türkiye'deki üç Lasallien lisesinden biridir.
Tarihçe
Eylül 1886'da, Hristiyan okullarının "Frère"leri, Pera'da, Galatasaray Lisesi'nin yakınlarında 1870 yılında yanan okulun yerine Saint-Michel adını verdikleri bir okul kurdular. 1896 yılında şehrin kuzeyinde, Feriköy'de, Frère'ler Saint-Jean Chrysostome adı altında yeni bir okul yaptırttılar. Bu binada ilkokul, ortaokul ve temel ticaret eğitimi verildi. Okul çok tanındı ve 1912 yılında 180 öğrenciye kadar ulaştı ama 1914 yılında kapandı.
1921 yılında, I. Dünya Savaşı'ndan sonra, enerjik, aktif bir kuzeyli olan Frère Florin, Saint-Jean Chrysostome adlı okulun yerine daha büyük, daha düzenli, daha donanımlı bir okul kurdu ve adını Sainte-Jeanne D'Arc koydu. Çocuklar bu okulda üç sene eğitim gördükten sonra, öğrenimlerini Saint-Michel Koleji'nde (Pera'da) veya Saint-Joseph Koleji'nde (Kadıköy) tamamlıyorlardı. İsterlerse ticaret enstitüsüne de devam ediyorlardı. Bu enstitü önce Saint-Joseph'in içindeydi sonradan Sainte-Jeanne d'Arc'a taşındı.
1936 yılında çıkan bir kanunla yabancıların Türkiye'de okul açmaları yasaklandı. Bütün yabancı okullar kapandı. Saint-Michel Koleji, Pera'nın gürültülü ortamından ayrıldı ve Bomonti'deki Sainte-Jeanne d'Arc Koleji'nin binalarına yerleşti. Bu iki okulun birleşmesinden bugünkü Saint-Michel Lisesi oluştu. 1956 yılında çeşitli sebeplerden dolayı "Frère"ler okulun orta kısmını kapattılar. Orta kısım 1970 yılında tekrar açıldı ve kız öğrenciler de okula alınmaya başlandı. Saint-Michel, İstanbul'da karma eğitim yapan ilk Fransız lisesidir. Kurucuları olan "Frère"ler, 1976 yılından beri okul yönetimine katılmamaktadırlar. Okul, eğitim için Fransızcayı seçen gençliğin hizmetinde. Lise, Fransız Hükümeti tarafından "devlet okulu" sayılmaktadır.
Eğitim programı
Saint-Michel Lisesi, Türk çocuklarına Türkçe ve Fransızca eğitim vermektedir. Fen dersleri ile matematik ve geometri Fransızca işlenmektedir. 8 yıllık kesintisiz eğitim yasası çıktıktan sonra Eylül 1998'de lise hazırlık sınıfı açıldı. Günümüzde öğrenciler, LGS ile okula girebilmektedir. St. Michel'de her gün 8 ders yapılır. Haftada bir gün bir ders saati sosyal etkinliklere ve kulüplere ayrılır. Bu kulüpler: