cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arabesque: Geçmiş, Geçmemiş Hiç...
Albümün üçüncü klibi ise "Hor Görme Garibi" şarkısına Sedat Doğan tarafından çekildi. Klip ilk olarak 1 Kasım'da kraltv.com.tr web sitesinde, 2 Kasım 2010 tarihinde ise ilk olarak Kral TV'de yayınlandı. Klipte nostaljik ve modern temalı görüntüler vardır. Geçmiş ile bugün arasında geçişler yer almaktadır.
Albümün çıkış tarihi İzlanda'da patlayan volkan nedeniyle gecikmiştir. CD basımı için kullanılan ve Almanya'dan gelen cam ürünü, kül bulutları nedeniyle sekteye uğrayan hava yolu ulaşımı nedeniyle planlanandan 2 gün geç yayınlanmıştır.
Albüm, Mü-yap verilerine göre Türkiye'de 2010 yılının en çok satan 6. albümü olmuş, böylelikle Karaca'nın en çok satan albümü olmuştur. Albüm ayrıca İstanbul Fm Altın Ödüllerinde "En İyi Konsept Albüm (Bayan)" ödülünü de almıştır.
Fenerbahçe Can Bartu Tesisleri
Fenerbahçe Can Bartu Tesisleri, ya da eski adıyla Samandıra Tesisleri, Fenerbahçe Spor Kulübü'ne ait olan spor tesisidir.
Adını Fenerbahçe'de hem basketbol hem de futbol oynayan oyuncu Can Bartu'dan almıştır. İstanbul, Samandıra, Yakacık, Kartal'da yer alan tesisin içerisinde kış bahçesi, yemekhane, yüzme havuzu, kapalı spor salonu, power plate salonu, kum voleybol sahası, 2 ayrı çim saha, oyun salonu, basın odası ve oyunculara özel odalar yer almaktadır. 80.000 metrakarelik alanda konuşlanmış olan tesis ağırlıkla Fenerbahçe Futbol Takımı tarafından günlük idmanlar için kullanılmaktadır. Tesisin yanında oyuncuların kondisyon ve koşu çalışmaları yaptıkları bir orman yer alır.
Belarus diasporası
Belarus diasporası, Belarus dışında yaşayan ve kendisini bu adla değerlendiren Belaruslulara verilen genel ad. Farklı araştırmalara göre, Beyaz Rusya Cumhuriyeti dışında yaşayan 2,5 ila 3,5 milyon arasında Beyaz Rus kökenli insan yaşamaktadır. Beyaz Rusların en yoğun olduğu ülkeler Rusya, ABD, Ukrayna, Kazakistan, Letonya, Kanada, Brezilya, Polonya, Litvanya, Moldova, Avustralya ve Estonya'dır.
Beyaz Rus diasporasının unsurları
Beyaz Rus diyasporası farklı dönemlerde çeşitli ülkelere dağılmıştır. 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında ekonomik nedenlerle Beyaz Rusya'dan ayrılan göçmenlerin, II. Dünya Savaşı döneminin göçmenlerinin ve 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra başlayan göçmen dalgası ile ayrılanların ve tüm bu göçmenlerin soylarından gelenlerin tamamı diyasporanın farklı dönemlere ait unsurlarını oluştururlar. Beyaz Rus diasporasının bir başka grubu ise, 1991'den önce Sovyetler Birliği'nin diğer cumhuriyetlerine göç eden ve dağılmadan sonra diğer Sovyet sonrası ülkelerin yerleşik kalan insanlardır. Son olarak, Beyaz Rus diasporası ile ilişkili ayrı bir grup da, Beyaz Rusya'nın Polonya, Litvanya ve Rusya ile sınır bölgelerindeki Beyaz Rus etnik azınlıklardır.
Dünyadaki resmi nüfus sayımlarına göre kendilerini Beyaz Rus olarak tanımlayanların sayısında azalma eğilimi görülmektedir.
Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi'nin 2000'li yılların sonlarında Beyaz Rus ve Ukraynalı işçileri işe alma sözleşmeleri sonucunda İskandinavya, Almanya, Hollanda, Fransa, İspanya, Portekiz ve İrlanda'da küçük Belarus toplulukları oluşmuştur.
Minsk merkezli Dünya Beyaz Rusların Birliği Derneği, dünyanın dört bir yanından Beyaz Rus kökenli insanları birleştiren uluslararası bir organizasyondur. Kısa ömürlü Belarus Demokratik Cumhuriyeti hükûmeti 1919'dan beri sürgünde ve yurtdışında, özellikle Kuzey Amerika ve Batı Avrupa'da (yani Kanada, İngiltere, Belçika) birçok siyasi olarak aktif Belaruslu için bir konsolidasyon merkezi olarak görev yapıyor.
Jean Chardin
Jean Chardin veya doğum adıyla Jean-Baptiste Chardin (16 Kasım 1643 - 5 Ocak 1713) on ciltlik The Travels of Sir John Chardin kitabını yazmasıyla tanınan Fransız kuyumcu ve gezgindir. Kitap genel olarak Batı dünyasındaki çağdaş eserlere kıyasla İran ve Yakın Doğu üzerine yazılmış en iyi eserlerden biri olarak kabul edilir.
Hayatı
Chardin, Dauphine Meydanı'nda çalışan varlıklı bir tüccar ve kuyumcunun oğlu olarak Paris'te doğdu. 1664'te Lyonlu tüccar M. Raisin ile birlikte Doğu Hint Adaları'na gitmeye karar verdiler. Konstantinopolis ve Karadeniz'den geçerek 1666'nın başlarında İran'a ulaştılar. Aynı yıl Şah II. Abbas, Chardin'i kendisinin mücevher işlerinden sorumlu kişi olarak belirledi. Chardin 1667'nin ortasında Hindistan'ı ziyaret etti ve 1669'da İran'a döndü. Ertesi yıl Paris'e geldi. İran'da görgü tanığı olduğu bazı olayları 1671'de yazdığı 'Le Couronnement de Soleiman Troisième' isimli eserinde anlattı. İsfahan'da kendi sarayına hapsedilmiş soylu bir bilge olan Mirza Sefi, Chardin'e Farsça öğretti ve ona yardım etti. Peter de la Croix ve Tavernier bu bilginin doğruluğunu şiddetle eleştirirken, Ange de la Brosse bilginin doğruluğunu şiddetle savunmaktadır.
Chardin, Ağustos 1671'de tekrar Doğu'ya doğru yola çıktı. Mart'tan Temmuz 1672'ye kadar Konstantinopolis'te kaldı. Sadrazam ve Fransız büyükelçisi arasındaki tartışmalar Fransız tebaasının şehirdeki konumunu tehlikeli hale getirdi ve Chardin küçük bir gemiyle Karadeniz'den geçerek kaçtı. Kefe, Gürcistan ve Ermenistan'dan geçerek 1673'te İshafan'a ulaştı. Megrelya'dayken gangsterler tarafından soyuldu ve £6,000 değerindeki iki küçük çantası dışında tüm eşyalarını kaybetti. Dört yıl boyunca İshafan'da kaldı. Sonrasında Hazar, Basra Körfezi ve İndus nehrin çevresindeki şehirleri ziyaret etti. Bu iki yolculukla hatırı sayılır bir servet elde etti ve eve dönmeye karar vererek 1677'de Ümit Burnu'ndan geçen bir yolculukla Avrupa'ya ulaştı. Yayımlamayı planladığı dört ciltten ilkini (Journal du Voyage. . . de Chardin en Parse et aux Indes Orientales, London) 1686'da yayımladı. Eşzamanlı olarak eserin İngilizce çevirisini yayımladı. Bu ciltte yazarın Paris'ten İshafan'a yolculuğu, yazarın Loggan tarafından boyanmış 1/2 ölçekli portresi ve çoğunlukla katlanarak yerleştirilmiş on sekiz bakır levha vardı. Eski eseri, "Epistle Dedicatory to James II" adıyla yeniden yayımlandı.
Chardin önsözünde, yayımlamayı planladığı üç cildi açıkladı. Pers tarihini kısaca anlatacak üçüncü cilt, 1675-77 yıllarına ait günlükleriyle birlikte hiç görünmedi. Diğer üç cilt (ilkine birçok eklemeyle birlikte) 1711'de Amsterdam'da ''4to, Voyages de Mons. le Chevalier Chardin'' adıyla yayımlandı. 1711'de J. M, Zampi'nin La Relation des Mingreliens adlı eserinin çevirisini yayımladı. Chardin'in yazı tarzı basit ve grafiktir ve gördüklerini ve duyduklarını aslına uygun olacak şekilde anlatır. Montesquieu, Rousseau, Gibbon ve Helvetius Chardin'in yazılarını değerli bulmaktadır.
1681'de Fransa'daki Protestanların zulüme uğraması yüzünden İngiltere'ye yerleşmeye karar verdi. Sarayda iyi karşılandı ve kısa süre sonra saray kuyumcusu olarak atandı. 17 Kasım 1681'de II. Charles tarafından Whitehall'da şövalye ilan edildi. Aynı gün Rouen Parlamentosu meclis üyesi ve M. de Lardinière Peigné'nin kızı olan Esther ile evlendi. Kayda değer miktarda mücevher ticareti yapan Chardin'den dönemin yazışmalarında "tüccarların çiçeği" olarak bahsedilmekteydi. 1682'de Holland House, Kensington'da yaşarken, Royal Society üyeliğine seçildi. 1684'te kral Chardin'i birkaç yıl kaldığı Hollanda'ya elçi olarak gönderdi ve East India Company temsilcisi olarak atadı. Londra'ya döndüğünde zamanının çoğunu Oryantal çalışmalarına ayırdı.
El yazmalarını yayınlayamadan öldü ve ölümünden sonra el yazmaları kayboldu. Torunlarından bazıları el yazmalarını getirene yirmi gine ödül vereceklerini duyurdu. El yazmaları Chardin'in soyundan gelen Sir Philip Musgrave tarafından bulundu. Thomas Harmer el yazmalarını altı ciltte derledi ve Chardin'in imzasıyla yayımladı.
Hayatının sonraki yıllarını Chardin Turnin'de geçirdi. Sir John, 1713'te Londra'nın Chiswick kentinde öldü. Turnham Green'e (Chiswick) gömüldü. Westminster Abbey'deki cenaze anıtının üstünde Sir John Chardin – nomen sibi fecit eundo ("seyahat ederek adını duyurdu") yazmaktadır.
Chardin'in kütüphanesinin kalıntıları 1712-13'te James Levy tarafından Tom'un kahvehanesinden St. Martin's Lane'e satıldı.
Ailesi
Dört oğlu ve üç kızı vardı. En büyük oğlu John, 1720'de baronet olarak atandı ve evlenmeden öldü. Diğer oğullarının adı Daniel, Charles ve George'du. Büyük Kempton Malikanesi ve Sunbury'yi yeğeni Sir Philip Chardin Musgrave'e bıraktı.
Chardin'in çalışmasının değeri
Çağdaş bilim insanları Voyages'in 1711'de yayımlanan versiyonunu standart kabul eder. Kitabın tamamı asla İngilizceye çevrilmedi; İngilizce sürümler orijinal materyalin yarısından daha azını içermektedir.
Aralarında Montesquieu, Rousseau, Voltaire ve Gibbon'un da bulunduğu birçok Aydınlanma Çağı düşünürü Chardin'in çalışmalarını dolgun ve doğru bilgilerden oluştuğu için takdir etmiştir. John Emerson'a göre, "Safevi İran'ı hakkındaki bilgileri, kapsamı, derinliği, doğruluğu ve mantıklılığı bakımından diğer tüm Batılı yazarlarınkinden üstündür." Chardin çok uzaklara gitti, Farsçaya iyi derecede hakim oldu ve karşılaştığı yerlerin ve insanların ayrıntılı anlatımlarını bıraktı. Ayrıca Safevi sarayına doğrudan erişimi vardı ve çağdaş siyaset ve idare hakkındaki tanımları oldukça saygı görüyordu. Kitaplarında zaman zaman hatalar olsa da, genellikle Safevi tarihi, hükümeti, iktisadı, antropolojisi, dini, sanatı ve kültürü üzerine çeşitli çalışmalar için güvenilir bir kaynak olarak kullanılmıştır.
Tuhafiye dükkânı
Tuhafiye dükkânı, küçük mağaza türüdür. Giyim, otomotiv parçaları, kuru ürünler, hırdavat, ev eşyaları ve çeşitli bakkaliye ürünleri gibi genel malları satmaktadır. Genellikle indirimli fiyatlarla, ABD'de bazen 1 dolara, birkaç sabit fiyat noktasında satar. Bakkal, büyük mağazalar ve depo kulüpleri tuhafiye dükkânları olarak kabul edilmez.
Kai Hansen
Kai Michael Hansen (17 Ocak 1963, Hamburg), bir Metal müzik gitaristi ve vokalistidir.
Hansen, bir Power Metal grubu olan Gamma Ray'in kurucusudur ve bu grubun gitaristliğini ve vokalistliğini üstlenmiştir. Ayrıca, Helloween adlı Power Metal grubunun da kurucularından biridir. Power Metal müzikte "ana karakter" diyebileceğimiz biridir ki bu türün en iyi temsilcilerinden olan 3 grup kendisi tarafından kurulmuştur ve "Power Metal'in babası" lakabına sahiptir. 2011'de Helloween'in eski vokalisti olan Michael Kiske'nin kurduğu Unisonic adlı gruba katılmıştır ancak Unisonic'te bulunmasının Gamma Ray'e olan odağını etkilemeyeceğini belirtmiştir.
Şarkı Söyleme Tarzı
Kariyerinin ilk yıllarında, Kai Hansen'in vokalleri, genel Thrash Metal vokalistlerini andırıyordu. Temiz, pürüzsüz bir ses kullanmaktansa, tiz çığlıklarla birlikte daha pürüzlü bir sesi tercih ediyordu. Yine de aynı anda hem vokalde hem gitarda olmanın verdiği zorlukla başa çıkamadığı için Helloween'e yeni bir vokalist almıştır. ( Michael Kiske )
Günümüzde ise bu zorluğun üstesinden geldiğini görüyoruz çünkü 1993'ten beri kendi grubu olan Gamma Ray'in vokalistliğini ve gitaristliğini üstlenmiş bulunuyor. Daha ileri yıllarda Kai Hansen'in sesini dinlediğimiz zaman eskiye göre daha pürüzsüz ve melodik olduğunu duyabiliyoruz ancak hâlâ eski "pürüzlü" vokaliyle söylediği şarkıları destekliyor.
2013'teki ve 2014'te Gamma Ray'in Empire of The Undead albümünden sonraki konserlerinde canlı performanslarını izlediğimizde ise daha pürüzlü bir sese tekrar dönmeye başladığını görüyoruz.
Diskografi
Helloween
Gamma Ray Iron Savior
Unisonic
Kaynakça
http://en.wikipedia.org/wiki/Kai_Hansen kısmi çevirisi
Fly to the Rainbow (albüm)
Fly To The Rainbow, Alman rock grubu Scorpions’un ikinci stüdyo albümüdür. 1974 yılında piyasaya çıkmıştır.
Scorpions, bir önceki albümleri Lonesome Crow’dan sonra turneye çıktı. Bu turnede İngiliz hard rock/heavy metal grubu UFO’nun konserlerinden önce ön grup olarak sahneye çıkıyorlardı. Turun sonunda, Scorpions’un gitaristi Michael Schenker’e UFO grubundaki gitarist boşluğunu doldurmaya yönelik bir teklif geldi ve Schenker de bu teklifi kabul etti. Michael Schenker’in ayrılması ile birlikte Scorpions dağıldı ancak daha sonra Rudolf Schenker ve Klaus Meine, Dawn Road isimli bir grupla birleştiler. Böylece solo gitar pozisyonuna Uli Jon Roth, bateriye Jürgen Rosenthal ve bas gitara da Francis Buchholz geçmiş oluyordu. Yeni kadro bu şekilde tamamlanınca Scorpions adı ile devam etmeye karar verdiler ve bir önceki albümlerindeki jazz etkileri taşıyan sounddan daha sert bir sounda geçerek Fly To The Rainbow’u çıkardılar.
Kapak Resmi
Albüm kapağı ile ilgili görüşleri sorulduğunda grubun o dönemdeki gitaristi Uli Jon Roth şunları söylemiştir: “Bana kapağın ne anlama geldiğini sormayın... Kapak tasarımını en baştan beri sevmemiştim. O zamanlar gözüme çok gülünç görünmüştü, ki bugün de aynı ölçüde gülünç görünüyor. Tasarım Hamburg’daki bir şirket tarafından yapılmıştı. Aynı şirket daha önce Lonesome Crow için fena bir iş çıkarmamıştı ama Fly To The Rainbow için sonuç tam bir fiyasko oldu. Kapağın ne anlama geldiği ile ilgili olarak da ancak tahmin yürütebilirim fakat bunu yapmayı da tercih etmiyorum...”
Rugogastridae
Rugogastridae, Aspidogastrea takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Foodora
Foodora, Almanya, Berlin çıkışlı bir çevrimiçi yemek dağıtım markasıdır.
Tarih
Foodora, Şubat 2014'te Volo GmbH adı altında Münih'te kuruldu. Nisan 2015'te Rocket Internet, şirketin tamamını satın aldığında Berlin'e taşındı. Haziran 2015'te ise Foodora günümüzde hepsi Foodora markası altında faaliyet gösteren Hurrier (Kanada), Suppertime (Avustralya) ve Heimschmecker (Avusturya) yemek dağıtım hizmetlerini de satın aldı. Eylül 2015'te Delivery Hero, Foodora'yı Rocket Internet'ten satın aldı ve daha sonra Foodora ile Delivery Hero'nun lüks yemek dağıtım markası Urban Taste'i Foodora adı altında birleştirdi.
Aralık 2018'de Hollandalı grup Takeaway, Foodora Almanya da dahil olmak üzere Delivery Hero'nun Almanya'daki teslimat operasyonlarını satın aldı. 1 Nisan 2019'da işlemler tamamlandı ve Foodora GmbH resmen Takeaway'in de bir parçası olan Lieferando'ya ait oldu.
Delivery Hero, diğer pazarlarda Foodora markası altında faaliyetlerine devam etti. Mayıs 2020 itibarıyla, Foodora Finlandiya, Norveç ve İsveç'te varlığını sürdürmektedir.
Faaliyetleri
Müşteriler Foodora'nın web sitesini veya mobil uygulamasını kullanarak yakındaki restoranlara göz atabilir, sipariş verebilir ve ödeme yapabilir. Verilen siparişler restoran tarafından hazırlanır, Foodora'nın kuryelerinden biri tarafından müşteriye "yaklaşık 30 dakika içinde" teslim edilir. Foodora hizmetlerini hem B2C hem de B2B olarak sunmaktadır. Almanya'daki faaliyetlerinde sürücü maliyetleri saat başı yaklaşık 12-14€ arasındadır. Ocak 2017'de, şirket maliyetleri düşürmeye ve verimliliği artırmaya yönelik çabasına rağmen, küresel çapta aylık yaklaşık 5-6 milyon€ zarar yaptığı açıklandı.
Coğrafi mevcudiyet
Foodora üç İskandinav ülkesinde faaliyet göstermektedir: Finlandiya, Norveç ve İsveç.
Eski faaliyetler
Şirket geçmişte Avustralya, Kanada, Fransa, Almanya, İtalya ve Hollanda'da faaliyet gösteriyordu.
Kanada
Foodora Temmuz 2015'te, Toronto merkezli teslimat şirketi Hurrier'ı satın alarak Kanada pazarına girdi. Ekim 2015'te faaliyet alanlarını Montreal'e genişletti ve Ocak 2016'da her iki şehirde de Foodora olarak yeniden markalaştı. 2016'da Vancouver'a, 2019'un başlarında ise Ottawa'ya yayıldı. 2019 yazında, Toronto ve Mississauga'daki Foodora kuryeleri, Kanada Posta İşçileri Birliği'nin desteğiyle sendikalaşmak için kampanya yürüttü. Foodora, teslimatçıların bağımsız kontratlı olduğunu ve bu nedenle bir pazarlık birimi oluşturma hakkına sahip olmadığını iddia etti. Teslimatçılar ile şirket arasındaki hukuki anlaşmazlıklar çözülene kadar oylar mühürlendi. Foodora, Eylül 2019'da Toronto'da LCBO ile bir ortaklığa girdi. 4 Mart 2020'de, Ontario Çalışma İlişkileri Kurulu, emsal teşkil edecek nitelikte bir kararla, Foodora teslimatçılarının bağımsız kontratlılardan ziyade bağımlı olduklarına ve bu nedenle sendikalaşabileceklerine karar verdi. 27 Nisan 2020'de Foodora, 11 Mayıs 2020 itibarıyla Kanada'daki operasyonlarını kapattığını duyurdu.
Hollanda
Foodora, Hollanda'da Mayıs 2015'te başladığı faaliyetlerine 15 Ekim 2018 tarihinde son verdi.
Tartışmalar
Foodora, çalışanlarıyla "hileli sözleşmeler" yapmakla suçlandı. Ekim 2016'da Torino'daki Foodora çalışanları, saatlik ücretten parça başına ücrete geçiş önerisine çalışma kalitesindeki genel düşüşe karşı organize bir protesto ile yanıt verdiler. 2017'de Foodora çalışanları, Berlin'deki çalışma koşullarını protesto etti.
Avustralya'daki Foodora çalışanları şirket hakkında konuştu. Çalışanlar, sürekli düşen ücret oranlarını ve yolda tehlikeli davranışları teşvik eden politikaları protesto etti. Ayrıca, çalışma koşulları tam zamanlı çalışanlara benzemesine karşın bağımsız kontratlı statüsünde olmaları da endişe konusuydu. Foodora, protestoda yer alan çalışanlara karşı cezalandırıcı bir yaklaşım benimsedi ve en az iki çalışanın şirkete karşı yasal işlem başlatmasına yol açtı. 16 Kasım 2018'de mahkeme, kuryelerin anlaşmalıdan çok tam zamanlı çalışan statüsünde olduğuna karar verdi; Foodora haksız iş feshi davasını kaybetti ve eski bir kuryeye 16.000 dolar tazminat ödeme cezasına çarptırıldı.
Lineer regülatör
Elektronik'te lineer regülatör, sabit voltajı korumak için kullanılan bir sistemdir. Regülatörün direnci hem giriş voltajına hem de yüke göre değişir ve sabit bir voltaj çıkışı elde edilir. Düzenleme cihazı, değişken direnç gibi hareket edecek şekilde yapılır, sabit bir çıkış voltajını korumak için voltaj bölücü ağını sürekli olarak ayarlar, giriş ve düzenlenmiş gerilimler arasındaki farkı sürekli olarak atık ısı olarak dağıtır. Buna karşılık, 'anahtarlama regülatörü (İngilizce:switching regulator) ortalama bir çıkış değerini korumak için açılıp kapanan aktif bir cihaz kullanır. Lineer regülatörün ayarlanmış voltajı her zaman giriş geriliminden daha az olması gerektiğinden verimlilik sınırlıdır ve giriş voltajı, aktif cihazın her zaman bir miktar gerilim düşürmesine izin verecek kadar yüksek olmalıdır.
Lineer regülatörler, ayar cihazını yüke paralel olarak yerleştirebilir (şönt regülatör) veya ayar cihazını kaynak ile ayarlanan yük (seri regülatör) arasına konulabilir. Basit lineer regülatörler yalnızca Zener diyot ve seri direnç içerebilir; daha karmaşık regülatörlerse ayrı voltaj referansı, hata yükselteci ve güç geçiş eleman katları içerir. Lineer voltaj regülatörü birçok cihazın ortak bir parçası olduğundan tek çipli regülatörler IC'ler olarak çok yaygındır. Lineer regülatörler, ayrı katı hal veya vakum tüpü bileşen gruplarından da oluşabilir.
Adlarına rağmen lineer regülatörler "doğrusal olmayan devreler"dir çünkü doğrusal olmayan bileşenleri vardır (aşağıdaki basit şönt regülatördeki Zener diyotlar gibi) ve çıkış voltajı idealde sabittir (ve girişine bağlı olmayan sabit çıkışlı devre doğrusal olmayan devredir.)
Özet
Lineer regülatörler iki temel biçimdedir: şönt regülatörler ve seri regülatörler. Çoğu lineer regülatör, maksimum nominal çıkış akımlıdır. Bu genellikle ya güç harcama kapasitesi ya da çıkış transistörünün akım taşıma kapasitesiyle sınırlıdır.
Sabit regülatörler
"Sabit" üç terminalli lineer regülatörler, yük 1,5 A'den az olduğunda +3.3 V ve artı veya eksi 5 V, 6 V, 9 V, 12 V veya 15 V sabit voltajlar üretmek için yaygın olarak bulunur.
"78xx" serisi (7805, 7812, vb.) pozitif voltajları düzenlerken "79xx" serisi (7905, 7912, vb.) negatif voltajları ayarlar. Genellikle, cihaz numarasının son iki basamağı çıkış voltajıdır (örneğin, 7805 +5 V regülatör iken 7915 -15 V regülatörüdür). 78xx serisi entegre devrelerde 78L ve 78S gibi bazıları 2 A'ya kadar güç sağlayabilen modeller vardır.
Sabit regülatörlerin ayarlanması
Sabit voltajlı bir entegre devre regülatörüne başka bir devre elemanı ekleyerek çıkış voltajını ayarlamak mümkündür. İki örnek yöntem şöyle özetlenebilir:
Lineer regülatörün kullanılması
Lineer regülatörler ayrı bileşenler kullanılarak oluşturulabilir ama genellikle entegre devre‘leri vardır. En çok bulunan lineer regülatörler, TO-220 paketindeki üç terminalli entegre devre'lerdir.
Yaygın voltaj regülatörleri, pozitif voltajlar için LM78xx ve negatif voltajlar için LM79xx serileridir. LM2940 / MIC2940A / AZ2940 gibi sağlam otomotiv voltaj regülatörleri, ters akü bağlantılarına ve kısa +50/-50V geçişlerine de dayanabilir. MCP1700 / MCP1711 / TPS7A05 / XC6206 gibi bazı Düşük çıkışlı regülatör İngilizce:Low-dropout regulator) (LDO) alternatifleri 5 µA'dan daha az çok düşük hareketsiz akımlıdır (LM78xx serisinden yaklaşık 1,000 kat daha azdır) bu nedenle pille çalışan cihazlar için daha uygundurlar.
Yaygın sabit gerilimler 1.8 V, 2.5 V, 3.3 V (alçak gerilim CMOS mantık devreleri için), 5 V (transistör-transistör mantık devreleri için) ve 12 V (iletişim devreleri ve disk sürücüler gibi çevresel aygıtlar için)'dir.
Sabit voltaj regülatörlerinde referans pimi toprağa bağlanırken, değişken regülatörlerde referans pimi regülatörün çıkışı tarafından beslenen sabit veya değişken voltaj bölücünün merkez noktasına bağlanır. Potansiyometre gibi değişken bir voltaj bölücü, kullanıcının düzenlenmiş voltajı ayarlamasına imkan verir.
Kaynakça
https://www.guvenisregulator.com.tr/p122-regulator-voltaj-regulatoru-nedir-ve-ne-ise-yarar
Theridion charlati
Theridion charlati, Theridion cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Kemal Tahir
Kemal Tahir, asıl adıyla İsmail Kemalettin Demir (13 Mart 1910, İstanbul - 21 Nisan 1973, İstanbul), Türk romancı, yazar, senarist.
Türk edebiyatının en üretken roman yazarlarından birisidir. Sol dünya görüşüne sahip olan yazar, Marksizm'i Türk toplum yapısına uyarlamak için toplumu anlamaya çalışmış, edindiği bilgileri romanları yoluyla okuyucularına aktarmıştır.
Hayatı
13 Mart 1910’da İstanbul’da dünyaya geldi. Gerçek adı İsmail Kemalettin Demir'dir. Babası, II. Abdülhamit’in yaverlerinden Yüzbaşı Tahir Bey; annesi, Osmanlı sarayında Abdülhamit’in kızı Nâile Sultan’ın hizmetinde bulunan Nuriye Hanım’dır. (Saraydaki adı “Hubser” idi). Kemal, âilenin ilk çocuğu idi.
Babasının görevleri nedeniyle ilk öğrenimini imparatorluğun değişik yerlerinde sürdürdü. Ailenin 1923’te İstanbul’a yerleşmesinden sonra eğitimine Mekteb-î Sultânî’de devam etti. Annesinin 1926 yılında veremden ölümü ve babasının ikinci bir evlilik yapması üzerine öğrenimini 10. sınıfta iken bıraktı. Önce İstanbul’da avukat kâtipliği, sonra Zonguldak’taki kömür işletmelerinde ambar memurluğu yaptı.
Batı Ucan
Batı Ucan (Azerice:باتی اوجان), (Farsça:), İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin Bostanabad şehristanında kasaba.
Kemal Tahir
İlk kitapları
İlk kitabı, 1936’da yayımladığı “Namık Kemal için diyorlar ki” adlı kitapçık oldu. Kitapçık, Namık Kemal hakkında yaptığı yedi soruluk ankete çeşitli şair ve yazarlar tarafından verilen yanıtlardan oluşmaktaydı. Falih Rıfkı Atay, Vâlâ Nureddin, Hüseyin Cahit Yalçın, Peyami Safa, Ercüment Ekrem Talu, Sadettin Nüzhet Ergun, Kerim Sadi Cerrahoğlu, Dr. Fuad Sabit, Nâzım Hikmet, Hüseyin Avni Şanda ve Suat Derviş’in yanıtlarını ve Kemal Tahir’in onlar hakkındaki saptamalarını içeren kitapçık, edebiyat dünyasında geniş yankı buldu. 1937’de ikinci kitabı olan “Bir Çalgıcının Seyahatı” adlı romanı yayınlandı.
Batı Ucan
Coğrafya
Batı Ucan kasabaü, dağlık bir bölgede bulunmaktadır.
Kemal Tahir
İlk kitapları
Suat Derviş'in 1937 yılında Tan Gazetesi'nde tefrika edilmesi için yazmaya başladığı Bu Roman Olan Şeylerin Romanıdır isimli çalışmasını Kemal Tahir bitirmiştir. Tan gazetesi Suat Derviş’i muhabir olarak Sovyetler Birliği'ne gönderdiğinde romanı yarım kalmış, Derviş hazırladığı taslakları Kemal Tahir’e bırakmış, yolculuğu sırasında iki defter ile romanın devamını yazdıysa da gazete, tefrikanın yeterince ilgi görmediğini söyleyerek Kemal Tahir romanın sonunu yazmasını istemiştir. Son kısmını Kemal Tahir tamamladığı roman 81 yıl sonra İthaki Yayınları tarafından kitap olarak basılmıştır.
Batı Ucan
Nüfus
Kurugöl kasabası nüfusu 10.903 kişidir.
Unutamazsın
"Unutamazsın", Tarkan Tüzmen tarafından seslendirilen ve 1998 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye'yi temsil eden şarkı. Şarkı 25 puanla 14. olmuştur.
Kemal Tahir
Donanma Davası
Kemal Tahir, bahriyede görevli kardeşi Nuri Tahir, Nâzım Hikmet, Hamdi Alev, Emine Alev, Hikmet Kıvılcımlı, Fatma Nudiye Yalçı, Kerim Korcan, Mehmet Ali Kantan, Seyfi Tekbilek ve Hüseyin Durugün'le beraber “askeri isyana tahrik ve teşvik” suçlaması ile 13 Haziran 1938’de tutuklandı.
Unutamazsın
BBC’nin hazırladığı belgeselde, şarkının süresinin 3 dakika sınırını aşmaması için provalar sırasında hızlandırılma yoluna gidildiği de anlatılmaktadır.
Kemal Tahir
Cezaevi yılları
Çankırı, Çorum, Kırşehir, Malatya cezaevlerinde 12 yıl hapis yattı. Hapishanedeki yıllarını okuyarak ve “sarı defterine” yazarak gecirdi. Takma isimle mizah öyküleri ve polisiye romanlar kaleme alan yazar, 1954 yılına kadar “Kemal Tahir” adını eserlerinde kullanamadı. "Göl İnsanları"’na alacağı iki öyküsünü hapisteyken Cemalettin "Mahir" takma adıyla Tan’da yayımladı.
Hapishane yıllarında Fatma İrfan Hanım’a yazdığı mektuplar, “Kemal Tahir'den Fatma İrfan'a Mektuplar” adıyla; Nazım Hikmet’in kendisine yazdığı mektuplar da “Kemal Tahir'e Mapushaneden Mektuplar” adıyla basıldı.
Cezaevinden çıktıktan sonraki yaşamı
Yazar, 1950’de çıkan aftan yararlanıp serbest kaldı. Cezaevinden çıkar çıkmaz ikinci eşi Semiha Sıdıka Hanım ile evlendi. Çiftin evliliği, Kemal Tahir’in 1973’teki vefatına kadar sürdü; çocukları olmadı. 1950’li yıllarda Körduman, Bedri Eser, Samim Aşkın, F. M. İkinci, Nurettin Demir, Ali Gıcırlı gibi müstear isimlerle kitaplar yayımlamayı sürdüren Kemal Tahir’in Amerikalı yazar Mickey Spillane'den çevirdiği “Mayk Hammer” dizisi büyük ilgi gördü. Kemal Tahir'in F. M. İkinci takma adıyla tercüme ettiği Kanun Benim isimli roman 1954 yılında Çağlayan Yayınları tarafından yayınlanmış ve 100 binin üzerinde satış yapmıştır. Kemal Tahir, Mayk Hammer'in orijinal kitapların tamamını çevirdikten sonra "Mayk Hammer'in Yeni Maceraları"'nı yazmaya devam etti; böylece Kemal Tahir’in kaleminden dört yeni Mayk Hammer romanı ortaya çıktı. Kemal Tahir'in F. M. İkinci ismiyle yazdığı Mayk Hammer romanları şunlardır: Derini Yüzeceğim, Ecel Saati, Kara Nara ve Kıran Kırana.
Kemal Tahir’in ilk önemli eseri olan 4 bölümlük Göl İnsanları başlıklı uzun öykü, Tan gazetesinde tefrika olarak yayınlandı. Eser 1955'te de kitap olarak neşredildi. Bu eserde yıllar sonra ilk defa kendi adını kullandı.
Romancılık dönemi
Göl İnsanları'nı yayımladığı 1955 yılında bir köy romanı olan Sağırdere yayımlandı. Sağırdere ve onun devamı olan Körduman’da (1957) Çankırı'nın Yamören köyünden Mustafa’nın serüvenini merkez alarak köylünün sorunlarını, etik değerlerini, köyün ekonomik yapısını, tarih içindeki bağlarından koparmadan sergiledi.
Mütareke dönemi İstanbul’unu konu alan Esir Şehrin İnsanları’ndan (1956) sonra yayımlanmış olan Körduman'ı, eşkiyalık olgusuna eğildiği Rahmet Yolları Kesti (1957), Çorum bölgesi insanlarını anlatan roman üçlemesinin ilk iki kitabı Yediçınar Yaylası (1958) ve Köyün Kamburu (1959) izledi. Üçlemenin son kitabı, 1970'te yayımlanan Büyük Mal adlı romandır.
1960’tan sonra tüm dikkatini Osmanlı tarihi ve toplum yapısına yönelterek, devlet, Doğu-Batı çatışması, Batılılaşma ve mülkiyet gibi sorunları derinden kavramaya uğraştı. Araştırmaları sonucu resmî tarih söyleminin karşısında, Osmanlı Devleti'nin kültürel ve siyasî mirasını sahiplenen bir romancı haline geldi.
Kemal Tahir’in kendisiyle, Osmanlı Devleti, cumhuriyet ve batılılaşma ile hesaplaşmasının sonucu olarak, 1965 yılında Yorgun Savaşçı adlı roman ortaya çıktı. Resmî tarih söylemine aykırı görüşler içeren bu eser, tarihi çarpıtmakla eleştirildi. 1979 yılında romanın TRT tarafından filme çekilmesi ile yeniden gündeme gelen eleştiriler, 1983’te filmin başbakan Bülent Ulusu’nun emri ile yakılmasına yol açtı.
1965 yılının nisan ayında Cumhuriyet gazetesinde tefrika edilen "Bozkırdaki Çekirdek" romanı, Kemal Tahir’in çok tartışılan eserlerinden birisi oldu. Bu eserde Köy enstitüleri'nin tepeden inmeci bir yaklaşımla kuruluşunu eleştirerek iktidarla ters düştü.
1967’de en önemli eserlerinden birisi olan "Devlet Ana" yayımlandı. Osmanlı Devleti'nin kuruluşunu ele aldığı bu romanda “kerîm devlet” kavramını ortaya attı. Batılılaşmayı eleştirdi. Yerli bir sosyalizm oluşturmaya çalışarak marksistlerin tepkisini çekti.
1968’de "Yorgun Savaşçı" ile Yunus Nadi Ödülü’nü, "Devlet Ana" ile Türk Dil Kurumu roman ödülünü kazandı.
Kemal Tahir, 1968'de aldığı davet üzerine SSCB'ye gitti. 1970'te akciğer ameliyatı geçiren Tahir, 21 Nisan 1973’te geçirdiği bir kalp krizi sonucu İstanbul’da yaşamını yitirdi. Naaşı, Sahrayıcedîd Mezarlığı’na defnedildi.
Ölümünden sonra
Yazarın “Namuscular”, “Karılar Koğuşu”, “Hür Şehrin İnsanları”, “Dam Ağası”, “Bir Mülkiyet Kalesi” romanları ölümünden sonra yayımlandı.
Kemal Tahir kitaplarının yayının devam etmesi için ölümünden sonra eşi tarafından "Kemal Tahir Vakfı" kuruldu. Kadıköy’deki hayatının son yıllarını geçirdiği ev, müze hâline getirilerek ziyarete açıldı.
Yazarın kitapları, Halit Refiğ, Metin Erksan, Atıf Yılmaz gibi yönetmenler tarafından sinemaya aktarıldı.
Düşünceleri
Bu ana fikir çerçevesinde eserlerinde Osmanlı toplumunun kölecilik ve feodalizmden çok farklı ve insancıl bir temel üzerine kurulduğunu anlatmayı amaçladı. Romanlarında da "Türk insanı ve Türkiye özeli" olgusunu ortaya çıkarmaya çalıştı.
Roman tamamen içinden çıktığı toplumun yapılanmasına bağımlıdır. Romanı diyalektik bir tür olarak anlamak ve insan muhayyilesine katkısını kavramak, romanın dünyayı belirlemek için sarfettiği çabaların biçimsel gerçekçilik tekniklerinin kullanımına bağlı olduğunu da anlamaktır. Don Kişot'un şövalye romanlarının kahramanlarına benzeme teşebbüsünün gülünçlüğü sadece model imkânsızlığı ışığı altında kavranabilir. Tam bu noktada Kemal Tahir'in önemi belirir. Zira Türk romanında bu meselenin taşını kaldıran ilk romancıdır. Romanları, Osmanlı Devleti'nin 14. yüzyılda kuruluşundan 20. yüzyıla kadar Türk toplumunda bir Osmanlı sürekliliği arayışıdır.
Toplumsal gerçekçi çizgide sürdürdüğü yazarlık yaşamında eserlerinde yalın bir dil kullandı. Bilhassa Orta Anadolu Türkçesini dilinin odak noktasına koydu. Diyaloglarla zenginleştirdi, karizmatik karakterler yarattı.
Kemal Tahir'in fikir değişimleri, Oğuz Atay tarafından dinamik, kendini yenileyen, kendisiyle hesaplaşan bir yazar olmasına bağlandı.
Notlar / K. Tahir Vakfı çalışmaları
}}
2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye
2008 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye, yarı finali geçerek finale katılan ülkelerden birisidir. Mor ve Ötesi grubunun Türkçe Deli adlı şarkısıyla katılan Türkiye, yarışmayı 138 puanla 7. olarak bitirmiştir. 23 Mayıs'ta Yarı finali ise 85. puanla 7. olarak tamamlayarak finallere gitmiştir.
Türkiye her yıl olduğu gibi 2008'de Avrupa'da Türkler'in yaşadığı ülkelerden ile bazı Balkan ve Kafkas ülkelerinden oy alabilmiştir. Öte yandan bazı İskandinav ülkeleri de rock türündeki şarkıya oy göndermiştir. 12 AB ülkesinden hiç oy gelmemiştir.
Türkiye'nin komşularından Yunanistan, Gürcistan ve Kıbrıs Cumhuriyeti 12 tam puanı Ermenistan'a vermiştir. Ayrıca; Yunanistan, Kıbrıs Cumhuriyeti ve Ermenistan Türkiye'ye oy vermemiştir. 2007 yılında da Ermenistan, Kıbrıs Cumhuriyeti ve Yunanistan Türkiye’ye hiç puan vermemişti.
Promosyon
Şarkıyı ve grubu diğer ülkelere tanıtmak için "Delirium" adlı bir promosyon turu düzenlendi. Bu 14 Nisan tarihinde Yunanistan'ın Atina kentinde başladı. Buradayken Mega Channel, ERT gibi bir sürü Yunan televizyon kanalına çıktılar ve bir sürü basın medyaları ve web siteleri ile röportajlar ve basın toplantıları yaptılar. Atina'dan sonra Tiran, Üsküp, Lizbon, Tiflis, Kiev ve Bakü'ye gidip bu şehirlerde de basın toplantılar, röportajlar ve performanslar da yaptılar.
Delirium turu aşağıdaki tarihlerde yer aldı:
Yarı finalde Türkiye'nin aldığı puanlar
=== 2008 Eurovision finalinde Türkiye'ye verilen puanlar ===
Aspidogasteridae
Aspidogasteridae, Aspidogastrea takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.
Gérard Lanvin
Gérard Lanvin (d. 21 Haziran 1950), Fransız oyuncu.
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim. İslam eğitim sisteminin temel kurumu olan medrese, Osmanlılar dönemininde de eğitimin temeli olmuş, Osmanlı İmparatorluğu'na uygun biçimsel gelişmeler göstermiştir. Medrese sıbyan mektebinden sonra orta, lise, yüksek okul ve üniversite eğitimi veren, İslami kimliği sebebiyle sadece müslümanların devam ettiği bir eğitim kurumu özelliğindedir. İmparatorluk sınırlarındaki Müslümanların eğitimi ulema adı verilen dindar zümre tarafından İslam dininin hükümlerine göre denetlenmekteydi. II. Mahmut dönemine kadar İslami teşkilatlanma yürütülmüştür. Bu dönemde batı tarzı kurumlar oluşturulmadan önce, memur yetiştirmek amacıyla Acemi Oğlanlar Ocağı ve Enderûn Mektebi; sivil halkın eğitimi amacıyla Sıbyan Mektepleri ve Medreseler kurulmuş idi. İlk medrese 1331'de kurulan İznik Orhaniyesi'dir.
Klasik Dönemde eğitim teşkilatının yapısı
Klasik dönemde, eğitim işlerine bakan ulema sınıfının başında Şeyhülislâm bulunuyordu. Fatih Kanunnamesinde, "Şeyhülislâmın ulemânın reisi olduğu" söylenmiştir. Meşihat makamı şeyhülislam o dönem eğitim unsurları olan medrese ve sıbyan mekteplerinden sorumluydu. 16. yüzyılın başlarından itibaren Şeyhülislâmlık içinde Ders Vekâleti denen bir daire kurulmuş ve sorumluluk paylaşılmıştır. Taşrada ise, müftüler eğitim teşkilatının sorumlusu olmuşlardır. Klasik dönemde orta ve yüksek derecedeki eğitim şeyhülislâmlığa bağlı kalmıştı. Medreselerde görev yapan müderrislerin tayinlerinden 1574’e kadar tamamen sadrazam ve kazasker sorumluyken, daha sonra yevmiyesi kırk akçadan yukarı olan müderrisliklerin ve yüz elli akçayı aşan mevleviyet kadılarının tayinine şeyhülislamlar bakmıştır. Bu görevin zor olacağını söyleyen Şeyhülislâm Ebussu‘ûd Efendi, Sadrazam Pargalı İbrahim Paşa’ya iş yükünün arttığını ifade etmişti.
Teşkilatın Dönüşümü
II. Mehmet tarafından kurulan Sahn-ı Seman Medresesi felsefe, fen, kelam, fıkıh gibi çok çeşitli ve gelişmeye müsait ilimleri öğretmiştir. II. Mehmet bilim ve eğitim sisteminin önemli bir kurucusudur. Maveraünnehir ulemasından olan, Uzun Hasan'ın elçi olarak göndermiş bulunduğu Ali Kuşçu'yu ilmine olan sevgisi yüzünden İstanbul'da ikamet etmesi için ikna etmiştir. İstanbul'da Fatih Camisi etrafında yaptırdığı "Medreset ül Aliye"(olarak da anılan Sahn-ı Seman zamanının yegane üniversitesi konumundadır. Bu medrese sekiz bölümden meydana gelmiştir.Bunların lise muadili olan idadi dersleri, tamamlama kısımları, hazırlık medreseleri de bulunmaktadır. Okuyup yazan bir talebe önce iptida-i hariç denilen medreselerde okur. Buradan sonra da, Musule adı verilen tetimme yani tamamlama medreselerine yükselirdi. Artık buradan sonra Darülfünun yani üniversite talebesi olmaya hak kazanırdı.
Daha sonra Sultan Kanuni Süleyman, Süleymaniye medreselerini yaptırdı. Bu medreselerde; hadis, tıp, riyaziye ve tabii ilimler mütehassısları yetiştirildi. İlahiyat, hikmet, fıkıh, hadis ve edebi-yat-ı arabiye, Fatih tamamlama bölümünde okutulur, bunların içinden şehadetname yani diploma alanlar mülazım adı ile unvan sahibi olurlardı. Bu mülazım rütbesi alanların istidad sahibi olanları müderris olabilirdi.
II. Mehmet'in yaptırdığı Ayasofya Medresesi ve Kanuni Sultan Süleyman döneminde kurulan Süleymaniye Medresesi Osmanlı eğitim sisteminin II. Mahmut'a dek en önemli kurumları olmuştur. Buralarda doğa bilimleri yerine İslam hukuku ve tefsir gibi İslami ilimlere odaklanılmıştır. Daha sonra din adamları felsefeyi günah sayarak eğitim programlarından çıkarmıştır. Dini kaygılarla müdahaleler sonucunda eğitim sistemi zarar görmüştür. II. Mahmut Tıbbiye ve Harbiye'yi kurarak askeri eğitimi yenilemiştir. Rüşdiyeler kurmuş ve medreseye alternatif eğitim oluşturmuştur. Tanzimat Dönemi ise eğitimin halka yayılmaya çalışıldığı, bakanlık ve kararnameler ile düzenlenmeye çalışıldığı bir dönem olmuştur.
Dini müfredattan ayrı eğitim ilk olarak: deniz mühendisliği (1773), askeri mühendislik (1793), tıp (1827) ve askeri bilimler (1834) alanlarında yapılmıştır. Orduya uzman personel yetiştirmek amacıyla batılı tarzda eğitim yapılmaya çalışılmıştır. Diplomatlar ve yöneticiler için de benzer kurumlar oluşturulmuştur. Tercüme Odası(1833) ve Mekteb-i Mülkiye(1859) bunlara örnektir. Medresetü'l-Kuzat (Mekteb-i Nüvvâb) gibi karma programlı hukuk okulları bu dönemin öncü atılımlarındandır. 1846'da ilk kapsamlı eğitim planı oluşturulmuştur. İlk, orta ve yüksek düzeyde eğitim için bütüncül bir düzen tasarlanmıştır. 1869'da daha büyük bir plan hazırlanmış ve ücretsiz eğitimi hedef edinmiştir. İki tasarı da mali yetersizlikler nedeniyle uygulamaya konamamıştır.
19. yüzyılda Osmanlı eğitimi medrese, laik askerî ve mülkî okullar ve gayrimüslim milletlerin özel okulları ile kapitülasyonla kurulan yabancı okullar olmak üzere üçe tabana ayrılmaktaydı. 19. yüzyıl eğitim sistemi medresenin aleyhine laik okulların kuvvetlendiği bir yapıya sahipti. Medreseler yetersiz kalıyordu. Ayrıca aralarında sınıf farkı vardı. Talebesi Arapça bilmeyen, basit bir Türkçe yazımından aciz medreseler de vardı; Arapça, Farsça, matematik, astronomi eğitimi veren de vardı. Cevdet Paşa'nın Maruzat adlı biyografik eseri medreselerin durumu hakkında bilgi verir.
Sierra Nevada Gözlemevi
Sierra Nevada Gözlemevi (Sierra Nevada Gözlemevi, OSN) Loma de Dilar (2896 m rakım) Sierra Nevada dağlık bölgesinde, Granadada, 1981 yılında kurulmuştur. Astrofísica de Andalucía Enstitüsü (Institute of Astrophysics of Andalusia - IAA) tarafından kullunılıp iki adet Nasmyth teleskobu bulunmaktadır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim
Teşkilatın Dönüşümü
Tanzimat devrinde laik eğitim iptidaiden Rüşdiye'ye dek örgütlendi. Bir müddet sonra inas(kız) rüşdiyeleri de açılınca, Türk toplum hayatına kadın çalışanlar girdi. Tıbbiye, Harbiye, Mülkiye, Mühendis Mektebi, Hukuk Mektebi, Baytar Mektebi, hepsi ayrı tüzel kişiliği olan yüksek okullar kalarak üniversite çatısı altında birleştirilmediler. Bunlar yatılı ve burslu okullardı. Felsefe bu dönemde eğitim sistemine giriyor. Yüksek okul öğrencisi epistemoloji bahislerini ve medreseden kalan mantık bilgisini ediniyor ancak Rıza Tevfik gibi filozoflar dahi orijinal metninden Kant gibi kaynakları okuyamıyordu. Filolog ve tarihçi eksikliği bu dönem kaynaklarının yavan kalmasına neden olmuştur. İlber Ortaylı'ya göre son dönem Osmanlı laik eğitiminin başarısı, gerekli teknisyenleri yetiştirmek olmuştur. Tıbbiye, Harbiye, Mülkiye, Mühendis Mektebi, Hukuk Mektebi, Baytar Mektebi gibi okullar 150 yıla ulaşan mazisi ile bir gelenek oluşturmuş ve Türkiye'nin teknisyen (mühendis, tabip, veteriner hekim vs.) yetiştirme konusunda üstünlüğüne temel olmuştur. Gayrimüslim milletlerinin vakıf okullarında Tanzimat'tan itibaren Türkçe bulunmaktaydı. Ancak Türkçe eğitimine azınlıklar tarafından önem verilmemişti. Ermeni eğitim kurumları bu dönemin en köklü ve sağlam eğitim verenleriydi. 19. yüzyılda Ermeniler Osmanlı muhiti içinde en oturaklı simaları yetiştirdi. Mora İsyanı'ndan beri Fenerli Rumların terk ettiği hükûmet görevleri ve Tercüme Odası da Ermeni aydınlarla doldu. 19. yüzyılda çoğalan Amerikan eğitim kurumları daha çok Doğu Anadolu, Suriye ve Filistin'de 400'ü aşkın okul, atölye ve yetimhaneye sahipti. Osmanlı'da Amerikan okulları diğer tüm yabancı okullardan daha başarılıydı. Bu okullar, sanıldığının aksine Hristiyanlık propagandası yapmıyor, yerli halktan Amerikalı yetiştiriyordu. Museviler ise diğer cemaatlere göre eğitimde daha geriydi. 19. yüzyılda Fransa Yahudilerinin teşkil ettiği ve Osmanlı Musevisi banker Kamondo'nun desteklediği Alliance Israelite Universelle gibi mektepleriyle bir eğitim Rönesansı yaşadı. O güne kadar konuştukları Kastilyan İspanyolcalarını Fransızca-Türkçe karma eğitimle değiştirdiler.
Şehzadelerin Eğitimi
Padişahların çocukları hükümdar adayı olduklarından, on beş yaşına gelince bir sancağa gönderilerek burada devlet yönetimini tecrübe etmeleri amaçlanırdı.On beş yaşından önce sancağa çıkan şehzadeler de vardır. Gelibolulu Ali, Çelebi Mehmet’in on dört yaşındayken Hüseyin Hüsamettin, II. Mehmet’in sekiz yaşında ve II. Bayezit’in ise yedi yaşında sancak beyi olduğunu iletir. II. Bayezid'e kadar Amasya, bundan sonra da Kütahya tercih edilen başlıca sancaklardır.
Şehzade henüz sancağa çıkmadan Topkapı Sarayı'nın üçüncü avlusunda iç oğlanlarla birlikte hem fiziksel hem entelektüel eğitim görmekteydi.Binicilik ve dövüş sanatları eğitimini iç oğlanlarla birlikte alırlardı. Sarayda ayrıca bir de “Şehzade Okulu” bulunmaktaydı. Devrin en yetenekli hocaları eğitim vermesi için tutulurdu. II. Mehmet’in hocalığını yapan Molla Güranî ve İnbü’t‐Tercid, oğlu Şehzade Bayezit’in hocası Molla Salahaddin, I. Süleyman’ın oğlu  Şehzade Selim’in hocası Şeyh Nurullah bin Akşemseddin buna örnektir.
1603’te I. Ahmet döneminde şehzadelerin sancağa çıkarılma usulü kaldırılmıştır. Bunun zindan hayatı da denilen Kafes Hayatı’nı başlattığı söylenir. Yine I. Ahmet döneminde tahtın babadan oğluna geçmesi usulünün ortadan kalkması ve Ekberiyet Usulünün kabulü, şehzade eğitimini aksatmıştır.
Eğitim anlayışı
Osmanlı'da ilköğretim seviyesindeki Sübyan okullarına "mekteb" veya "küttab", yoksul çocuklar için açılanlara ise "küttab-ı sebil" veya "mekteb-i sebil" de denilmekteydi. Küttab veya mekteb, aynı anlamda olup "yazı öğretilen yer" anlamına gelmektedir. İlk başlarda, burada okuma yazma öğretilse de, daha sonraları temel İslâmî bilgiler de verilmeye başlanmıştır. Bizans'ın eğitim anlayışı İslâm âlemininki ile temel öğretim, genel şartlar ve prensipler bakımından birbirlerine çok yakın bulunmaktaydı.
Enderun
İlk olarak II. Murat Dönemi'nde Edirne Sarayı'nda açılmıştır. En önemli özelliği şimdiki tanımıyla Saray Üniversitesi olmasıdır. Osmanlı Devleti’ni yönetecek idareci, komutan, devlet memuru ve sanatkârlar enderunda yetiştirilmiştir. Enderûn mektebine alınan çocuklara, Kur'an, tefsir, hadis, kelâm gibi dini dersler, edebiyat, inşa (şiir), dil bilgisi, Arapça, Farsça gibi dil ve edebiyat dersleri ve matematik, coğrafya, mantık gibi müspet ilimler dersleri okutulurdu.
Muhteşem Serseri
Muhteşem Serseri başrollerini Ayhan Işık ve Fatma Girik'in paylaştığı 1964 yapımı film.
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim
Acemi Oğlanlar Ocağı
Acemioğlanlar Ocağı Osmanlı İmparatorluğunda enderun için öğrencileri ve başta piyade kısmı olmak üzere kapıkulu ordusunun ihtiyaç duyduğu askerleri eğitmek için kurulmuş olan ocaktır. Gayrimüslim halktan, özellikler Balkanlar'dan 8-18 yaş arasında çocuk ve gençlerin devşirme ile alındığı Acemi Ocağı'nda çoğunlukla asker bazen de saraya bürokrat yetiştirilirdi.
Muhteşem Serseri
Film de Ayrıca Vahi Öz, Hulusi Kentmen, Mualla Sürer, Hayri Caner gibi usta oyuncular bulunmaktadır.
Osmanlı İmparatorluğu'nda eğitim
Darülmaarif
Darülmaarif(دار المعارف) ya da Mekteb-i Maârif Osmanlı'da Avrupa tarzı inşa edilen ilk eğitim kurumudur. Tanzimat Dönemi gelişmelerine bağlı olarak devlete memur yetiştirmek ve çağın gerektirdiği niteliklere ulaşmak için Avrupai tarzda eğitim amaçlanmıştır. O günkü rüşdiyelerden daha ileri düzeyde bir eğitim uygulanmıştır. İleride açılması düşünülen Darülfünun'a da öğrenci yetiştirilmek istenmiştir. Osmanlı eğitim kurumlarında uygulanagelen klasik müfredata ilâveten aritmetik, geometri, felsefe, astronomi, coğrafya gibi bir kısmı o dönemin rüşdiyelerinde okutulmayan dersler de konulmuştur. Mektep Cağaloğlu’ndaki Sultan II. Mahmud Türbesi yanında yapılmak istenmiş ancak yakında medreseler bulunduğu gerekçesiyle yapılamamıştır. Daha sonra Bezmialem Valide Sultan aynı yerde modern tarzda bir bina vakfetmiştir. Dârülmaârif, padişah ve devlet görevlilerinin katıldığı bir merasimle ve devrin sadrazamı Mustafa Reşid Paşa’nın nutkundan sonra 21 Mart 1850’de bu binada öğretime başlamıştır.
Lisan Mektebi
Lisan Mektebi, 19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nde devlet memurlarının yabancı dil öğrenmeleri için hizmet vermiş bir okuldur. Tercüme Odası’nın Osmanlı Devleti’nin idari teşkilatında yabancı dil öğretilen bir okul olma misyonunu yitirmesiyle dil bilen memur yetiştirmek üzere Lisan Mektebi açıldı ancak kısa aralıklarla birkaç defa kapatılıp yeniden açılan bir kurum oldu. İlk açılışı 1866, bir daha açılmamak üzere kapanışı 1892’dedir.
Askeri Okullar
Osman Gazî ve Orhan Gazî’nin ilk zamanlarında gönüllülerden oluşan ilk Osmanlı ordusu yerine, Bursa’nın fethi sırasında ortaya çıkan eksiklikleri gidermek için yevmlü (maaşlı) yaya ve atlı birlikler kurulmuştur. Yeniçerilik kurularak eğitimli bir ordunun temelleri atılır.Klasik dönemde askeri eğitimde öne çıkan iki unsur Acemioğlanlar Ocağı ile Yeniçeri Ocağı'dır. Acemioğlanları Ocağı'nda: Pençik ve Devşirme usulleriyle toplanan çocuklar, yetiştirilmek amacıyla önce bir Türk ailesine verilir ve oradan da Acemioğlanlar Ocağı’na gelirlerdi. Bu çocuklar, burada bir taraftan Sıbyan Mektebi seviyesinde eğitim verilirken diğer taraftan da askerî disiplinle Yeniçeri Ortası’na hazırlanırdı. Daha sonra acemioğlanlar arasından seçilen kıdemli oğlanlar, Cemaat Ortaları, Sekbanlar ve Ağa Bölükleri’nde eğitime tabi tutulurlardı. 1826'da kaldırılan yeniçerilikten sonra, farklı müesseseler ile ordunun eğitimi devam ettirilmeye çalışılmıştır.
Mühendishane-i Berr-i Hümâyun
Mühendishane-i Berr-i Hümâyûn, 1795 yılında III. Selim döneminde kurulmuştur. Haritacılık, gemi inşaatı ve inşaat mühendisliği öğretimi yapılmaktaydı. Mühendishane-i Berr-i Hümâyûn; 1847'de mühendislik eğitiminin dışında mimarlık eğitimi de vermeye başladı. 1883'te Hendese-i Mülkiye, 1909'da Mühendis Mekteb-i Âlîsi adını aldı.
Kara Harp Okulu
Osmanlı padişahı II. Mahmud'un fermanı ile 1834 yılında kurulması çalışmalarına başlanan Mekteb-i Harbiye, 1 Temmuz 1835'te Maçka'da padişahın da katıldığı bir törenle eğitim ve öğretime başlamıştır. 1905 yılında beş ordu merkezinde açılmış olan Edirne, Manastır, Erzincan, Şam ve Bağdat Harp okulları, kısa bir süre sonra kapatılmışlardır. Bundan sonra sadece İstanbul’daki Harbiye Mektebi, eğitim ve öğretime devam etmiştir. Mütareke Dönemi'nde 1 Temmuz 1920 tarihinde Ankara’da Abidin Paşa Köşkü'nde eğitim ve öğretime başlamıştır. Harp Okulu, ilk mezunlarını 1 Kasım 1920 tarihinde vermiştir.
Deniz Harp Okulu
Mühendishane-i Bahr-i Hümayun, 1773 yılında Cezayirli Gazi Hasan Paşa tarafından İstanbul, Kasımpaşa'da kurulmuştur. Tersane içerisinde “Hendese Odası” adıyla bir sınıf olarak açılan okul; 1782 yılında Padişah I. Abdülhamit döneminde Mühendishane-i Bahr-i Hümâyûn' adını almıştır. Günümüzde Deniz Harp Okulu olarak eğitimine devam etmektedir. İstanbul Teknik Üniversitesi ve Deniz Harp Okulu; bu kurumun içinden ayrılarak eğitime devam etmiştir.