Öz_Türkçe
Tarihsel Gelişim
Türkçenin arılaştırılmasının ya da sadeleştirilmesinin gerekliliği düşüncesinin geçmişi Tanzimat Dönemi'ne değin uzanmaktadır. Ziya Paşa dildeki yabancı sözcüklerin varlığını Türkçeye has lügatların olmayışına ve Türkçe ile ilgili kaynak yetersizliğine bağlıyordu. İbrahim Şinasi dildeki Arapça ile Farsça sözcüklerin Türk diline uygun olarak yazılması gerektiğini savunmaktaydı. Bu düşünceleri yüzünden dönemin diğer sanat ve fikir adamlarından da eleştiriler almıştır. Şinasi, Mustafa Reşit Paşa'nın resmî yazışmalarda sade bir dil kullanmasını şiir ile gazete diline uygulayıp Türkçenin kısmen de olsa sadeleşmesinde öncü olmuştu. Şinasi'nin Şair Evlenmesi eseri, dil özellikleri bakımından dilde sadeleşme ve halk diline yönelişin bir başlangıcı kabul edilir. Aynı dönemde bir başka edebiyatçı Said Bey de bu düşünceleri savunmuştur. Bu düşüncelerini şu dizeleri ile dile getirmiştir: “Arapça isteyen Urban’a gitsin / Acemce isteyen İran’a gitsin / Ki biz Türk'üz bize Türkî gerektir”. Her ne kadar kendisi bu düşünceleri savunmuş olsa da yapıtlarında bolca Arapça ile Farsça sözcük ve tamlamalar kullanmayı sürdürmüştür. Namık Kemal bilimsel terimlerin, özellikle tıp ile ilgili kavramların Arapça ve Latinceden alınması yerine Türkçe karşılıklarının türetilmesini savunmaktaydı. Ayrıca konuşma dili ile yazı dili arasındaki farka dikkat çeken Namık Kemal, yazı dilinin sadeleşerek halkın anlayabileceği bir şekle dönüştürülmesi gerektiği görüşündeydi. Türkçede güvercin, örümcek gibi kelimeler varken kebuter, ankebut gibi yabancı kelimelerin kullanılmasına karşı olan Ahmet Mithat Efendi, Osmanlıcanın Islahı adlı makalesinde Arapçaya has olan izafet, sıfat, müzekker, müennes, müfred, cem gibi gramer kurallarının Türkçe gramere dahil edilmemesini ve Türkçenin Arapçadan ayrı, başlı başına bir dil olarak ele alınıp gramer kurallarının oluşturulmasını savunmaktaydı. Türkçedeki yabancı kökenli kelimelerin istenilen zaman terk edilebileceğini dile getiren Şemseddin Sami, et dururken lahim ya da guşt, gök dururken sema, sipihr, felek, asman, gendun gibi kelime kullanımlarına karşı çıkmıştır. Ahmed Vefik Paşa, o dönem itirazlarla karşılanmasına rağmen basit ve kaba Türkçe diye sözlüklere dahil edilmeyen ve halk dilinde giderek unutulan abanmak, albeni, bağdaşmak, başlangıç, benimsemek, bitkin, bulgu, çatlak, çıkar, çılgın, dargın, dişlek, doğrulmak, dokunaklı, dolmuş, dönüştürmek, düşünce, esnek, ezgi, gelişmek, gezgin, görgü, ıkınmak, ilişik, kalıntı, kanıksamak, katlamak, kavşak, kaydırak, kollamak, kuruntu, ödlek, özen, pısırık, sağlamak, sağlam, saklambaç, sayın, sevimli, sezgi, soluk, sürekli, sürüm, süs, toplamak, toptan, vurgun, yadırgamak, yanardağ, yaşıt, yatalak, yorum gibi birçok kelimeyi Lehçe-i Osmanî sözlüğüne eklemiş, aynı zamanda yazılarında Türkçe tamlama kuralları ile muhayyir’ül-ukul yerine akıllar muhayyiri, zevk-i civanan yerine civanan zevki yazmasıyla kendisinden sonra gelecek Yeni Lisancılar'ı büyük ölçüde etkilemiştir. Genç Kalemler çatısı altında toplanan Ömer Seyfettin ve Ziya Gökalp, Yeni Lisan Hareketi ile dilde sadeleşmenin gerekliliğini savunmuşlardır. Yeni Lisancılar'a bakıldığında göze çarpan bir başka durum ise bu "sadeleşme" düşüncesinin yalnızca yazınsal anlamda olmayıp düşüngüsel anlamda olmasıdır. Özellikle Ziya Gökalp yapıtlarında "Orta Asya Türkçesi" denilen ve yüzyıllardır kullanılmayan sözcüklere yer vermiştir. Bunlara örnek olarak Ziya Gökalp'in "Altın Destan" adlı şiirinde turan, ulus, budun, kurultay, ogan gibi sözcükler yer almaktadır. Tüm bunlara karşın arılaşmadan söz etmek mümkün değildir.