cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kreshnik Qato
Menajeri organizatör Spencer Fearon'dur. Fearon Stonebridge Boks Kulübü'nde antrenörlük yapmaktadır.
Dedim Ya - Gecelerden Bir Gece
Dedim Ya - Gecelerden Bir Gece, 2003 yılında çıkan Erol Budan albümüdür. 12 parçadan oluşan albüm Bahar Plak tarafından yayınlandı. Sanatçının 9. Albümüdür. Albümde yer alan Dedim Ya ve Kendin Bilirsin şarkıları öne çıkan parçalardır.
Désiré Segbé Azankpo
Désiré Segbé Azankpo (d. 6 Mayıs 1993), orta saha pozisyonunda görev yapan Beninli futbolcudur. USL Dunkerque'de forma giymektedir.
1883'te Osmanlı İmparatorluğu
Bu sayfada 1883 yılında (hicri 1300 – 1301) Osmanlı Devleti'nde yaşanan olaylar yer alır.
Çankırı ilindeki yerleşim yerleri listesi
Bu madde Çankırı ilindeki yerleşim yerleri listesidir. Çankırı'ya bağlı 11 ilçe, bu ilçelere bağlı 4 belde ve 370 köy bulunmaktadır.
Çankırı
Çankırı
Atkaracalar
Atkaracalar
Bayramören
Bayramören
Çerkeş
Çerkeş
Eldivan
Eldivan
Ilgaz
Ilgaz
Kızılırmak
Kızılırmak
Korgun
Korgun
Kurşunlu
Kurşunlu
Orta
Orta
Şabanözü
Kurşunlu
Yapraklı
Yapraklı
María Cangá
María Magda Cangá Valencia (d. 27 Eylül 1962 –ö. 9 Ağustos 2023), Ekvadorlu bayan judocu.
Yaşamı ve kariyeri
Cangá, 27 Eylül 1962'de Kito, Ekvador'da doğdu. Barselona, İspanya'da düzenlenen 1992 Yaz Olimpiyatları'nda ülkesi Ekvador adına judo dalında mücadele etmiş ancak ilk turda elenmiştir. Ayrıca Olimpiyatlar'ın açılış töreninde Ekvador ulusal bayrağını taşımıştır. Aynı zamanda Panamerikan Oyunları'nda ülkesi Ekvador'u judoda Yarı-Orta Siklet bayanlar 72 kg'de temsil eden sporcu 1987'de Indianapolis'teki organizasyonda üçüncü olarak bronz madalya ve 1991'de Havana, Küba'da düzenlenen organizasyonda ise ikinci olarak gümüş madalya kazanmıştır.
Ölümü
Cangá, 9 Ağustos 2023'te doğum yeri Kito, Ekvador'da geçirdiği kalp krizinin ardından 60 yaşında öldü.
Biçem Alıştırmaları
Biçem Alıştırmaları (Fransızca: Exercices de Style) Raymond Queneau'nun 1947 tarihli eseridir. Hiçbir edebi türe ait olmayan, bir dilbilim kitabı gibi değerlendirilebileceği gibi mizah kitabı olarak da okunabilen Biçem Alıştırmaları, Queneau'nun en önemli eseridir.
Kitap, "önceden belirlenmiş koşullara bağlı" bir teknikle eser vermeye dayanan Oulipo akımının pek çok özelliğini bünyesinde barındırır. Queneau bu kitapta aynı hikâyeyi 99 farklı formda yazmıştır.
Her seferinde, anlatıcı, "S" otobüsüne biner, uzun boyunlu ve komik şapkalı bir adam ile başka bir yolcu arasındaki tartışmaya tanık olur. Aynı kişiyi 2 saat sonra Saint-Lazare Garı'nda, paltosuna bir düğme daha eklemesi konusunda birisinden tavsiye alırken görür.
Biçem Alıştırmaları zaman içinde pek çok farklı yapıta ilham kaynağı olmuş, çağdaş dünya edebiyatının klasikleri arasında sayılmıştır.
Metin stilleri
Kitabın, 2003 yılında yayımlanan ve Armağan Ekici tarafından yapılan Türkçe çevirisinde 99 metin stili şu şekilde başlıklandırılmıştır:
Diğer bilgiler
1980'de, Ferit Edgü, bu eserden yola çıkarak Yazmak Eylemi: Bir Toplumsal / Siyasal Olay Üzerine 101 Çeşitleme isimli bir kitap yazmıştır.
2010 yılında Gökdemir İhsan, yine Biçem Alıştırmaları'ndan hareketle Kurmaca Alıştırmaları 'nı yayımlamıştır.
2020 Kış Gençlik Olimpiyatları'nda Şili
2020 Kış Gençlik Olimpiyatları'nda Şili, 9-22 Ocak 2020 tarihleri arasında İsviçre'nin Lozan kentinde gerçekleşen 2020 Kış Gençlik Olimpiyatları'nda yarıştı. Şili, 2020 Kış Gençlik Olimpiyatları'na 4 dalda 8 sporcu ile katılmıştır. Güney Amerika'dan katılan 4 ülkeden biridir. Müsabakalarda madalya kazanamamıştır.
Ülkelerin diplomatik temsilcilik sayısına göre listesi
Aşağıdaki listede; 61 ülkenin 2019 yılındaki dış temsilcilik sayısı sıralanmıştır. Ayrıca elçilikler, konsolosluklar, daimî temsilcilikler ve diğer diplomatik misyon temsilciliklerinin de sayısı belirtilmiştir. Tüm veriler Lowy Enstitüsü'nün 2019 Küresel Diplomasi Endeksi 'nden alınmıştır.
Supraorbital ven
Frontalis kası yüzeyinden aşağı doğru inerek orbita mediyalinde frontal ven ile birleşerek angular veni oluşturur.
Bu ven alın, göz kapağı ve kaş bölgesinin venöz drenajını sağlar.
Urfa'da 1963 Türkiye yerel seçimleri
17 Kasım 1963 Yerel Seçimleri'nde (resmî adıyla 17 Kasım 1963 Mahalli İdareler Yerel Seçimleri) Urfa Belediyesi ile 8 ilçenin ve 1 beldenin belediye başkanı seçilmiştir.
Urfa
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Akçakale
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Birecik
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Bozova
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Halfeti
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Hilvan
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Suruç
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Viranşehir
! align="center" colspan="4" | Adaylık ! align="center" colspan="6" | Sonuçlar ! align="center" colspan="2"| ! align="center" | Parti ! align="center" | Aday ! align="center" | Oy sayısı ! align="center" | Oy oranı ! align="center" colspan="4" | Toplam ! align="center" colspan="4" | Geçersiz ya da boş
Françoise Brion
Françoise Brion (d. 29 Ocak 1933) Fransız sinema oyuncusu. 1957'den beri 75 filmde rol aldı. 13. Berlin Uluslararası Film Festivali'ne giren 1963 yılı yapımı L'Immortelle filminde rol aldı. Jacques Doniol-Valcroze ile evlendi.
Avustralya'nın Ankara Büyükelçiliği
Avustralya'nın Ankara Büyükelçiliği (İngilizce: Embassy of Australia in Ankara); Avustralya'nın, Türkiye'nin başkenti Ankara'da bulunan büyükelçiliğidir. Elçilik binası Çankaya'da yer almaktadır. 14 Ekim 2021 tarihinden beri büyükelçilik görevi Miles Armitage tarafından yürütülmektedir.
L'Haÿ-les-Roses (arrondissement)
İdari bölümler
L'Haÿ-les-Roses arrondissementi, 18 belediyeye ayrılmaktadır.
Halkçı Parti (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti)
Halkçı Parti, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bir merkez sol siyasi parti idi. Parti, 1975 yılında Alper Orhon tarafından kurulmuş olup 1981 yılında Demokratik Halk Partisi ile birleşti.
Tarihçe
Parti, 1975 yılında Alper Orhon tarafından kuruldu ve 1976 genel seçimlerinde iki sandalye kazandı. Ancak, ertesi yıl iki milletvekilinden biri Toplumcu Kurtuluş Partisi'ne geçti. 1981'de Demokratik Halk Partisi ile birleşti.
Temel görüşler
Halkçı Parti, sosyal demokratik ilkeleri bulunmaktaydı ve Türkiye'deki Cumhuriyet Halk Partisi'nin Kıbrıs muadili olarak kabul edilmekteydi. Parti, Ulusal Birlik Partisi hükûmetinin ekonomik meseleleri ele alması ve özellikle de ekonomik kalkınmada Türkiye'ye bağımlılığı eleştirmekteydi. Hükûmet tarafından işletilen işletmeleri ve işçilerin planlamaya katılımını destekledi.
Dassault MD.750
Dassault MD.750 (Mirage 6000 veya Mega Mirage veya Spectre), 1958'den başlayarak Dassault Aviation tarafından geliştirilen ve 1960'lar boyunca periyodik olarak elden geçirilen tek koltuklu bir çift jet motorlu kuyruksuz delta kanat önleme uçağı konseptiydi.
Tasarım
Tasarım hedefleri arasında, rakıma yaklaşık 5 veya 6 dakikalık yüksek bir tırmanış oranı ile Mach 3.5 maksimum hız vardı.
Delta kanat alçak monte edilmiştir ve diğer Mirage savaş uçaklarında olduğu gibi, gövde uzunluğunun çoğunu girişlerin arkasına uzatır ve tek bir dikey kuyruğu vardır, ancak şok konileri yerine doğrusal bir şok plakasına sahip kare kesitli giriş rampaları kullanır. Diğer Mirage avcı uçaklarının aksine, North American A-5 Vigilante ve Mikoyan-Gureviç MiG-25'e benzer şekilde kutulu bir gövde giriş bölümü ile kullanıldı. Spectre adı altında projenin varlığı, Dassault Aviation'ın başkan yardımcısı tarafından birkaç sanatçının yorumunu içeren bir tweet ile doğrulandı.
Orhan Turan
Orhan Turan (d. 1960, İstanbul), 29 Mart 2022 tarihinden itibaren TÜSİAD (Türkiye Sanayici ve İş Adamları Derneği) Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürüten Türk iş insanı.
Akademik Hayatı
Orhan Turan 1981 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği bölümünü bitirmiştir. İşletme Yüksek Lisansı’nı Marmara Üniversitesi'nde tamamlayan Orhan Turan, Sabancı Üniversitesi, Koç Üniversitesi, Marmara Üniversitesi ve Yıldız Teknik Üniversitesi’nde lisansüstü seviyesinde öğrencilere ders vermiştir.
2024 Yaz Olimpiyatları'nda Türkiye
Türkiye, 26 Temmuz-11 Ağustos tarihlerinde Fransa'nın başkenti Paris'te düzenlenecek 2024 Yaz Olimpiyatları'na katılacaktır.
Okçuluk
Almanya'nın Berlin kentinde düzenlenen 2023 Dünya Şampiyonası'nda klasik yay erkekler takım müsabakalarında gümüş madalya kazanarak hem takım kotasını hem de klasik yay bireysel müsabakalarında 3 kotayı kazanmıştır.
Frizya Adaları
Wadden Adaları veya Wadden Denizi Adaları olarak da bilinen Frizya Adaları, kuzeybatı Avrupa'da Kuzey Denizi'nin doğu ucunda, Hollanda'nın kuzeybatısından Almanya üzerinden Danimarka'nın batısına kadar uzanan bir takımada oluşturur. Adalar, Wadden Denizi'nin çamurlu bölgesini (büyük bölümleri gelgit sırasında kurur) Kuzey Denizi'nden korur.
Frizya Adaları, Alman Körfezi'ndeki anakara kıyısı ile birlikte, Friz halkının anavatanı olan Frizya bölgesini (Almanca ve Felemenkçe: Friesland ) oluşturur. Frizcenin konuşulduğu ve nüfusun etnik olarak Frizce olduğu adalar için genellikle Frizce Adaları terimi kullanılmaktadır.
Frizya Adaları'nın çoğu çevresel olarak korunan alanlardır ve Hollanda, Almanya ve Danimarka arasında uluslararası bir yaban hayatı doğa koruma alanı koordine edilmektedir. Ancak Ems, Weser ve Elbe nehir ağızlarının çevresinde doğalgaz ve petrol sondajı devam ediyor ve gemi trafiği, vahşi yaşamı koruma ile ekonomik değerler arasında gerginliğe neden oluyor.
1916'da Osmanlı İmparatorluğu
Bu sayfada 1916 yılında (hicri 	1334 – 1335) Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşanan olaylar yer alır.
1601'de Osmanlı İmparatorluğu
Bu sayfada 1601 yılında (hicri 1009 – 1010) Osmanlı İmparatorluğu'nda yaşanan olaylar yer alır.
AN-52 (bomba)
AN-52, avcı bombardıman uçakları tarafından taşınan bir Fransız stratejik öncesi nükleer silahtı.
Tanım
AN-52, 4,2 m uzunluğunda ve 455 kg ağırlığındaydı. Pluton füzesinin MR 50 CTC (charge tactique commune - ortak taktik savaş başlığı) savaş başlığını iki verim seçeneğiyle paylaştı: 6 ila 8 kilotonluk zarar verime sahip düşük verimli bir versiyon ve 25 kt'luk daha yüksek verimli bir versiyon.
Operasyonel kullanım
Dassault Mirage IIIE, SEPECAT Jaguar A ve Dassault Super Étendard uçakları tarafından taşındı. Ayrıca, ASMP nükleer seyir füzesi ile donanmış standart Mirage 2000N-K2 versiyonunun piyasaya sürülmesine kadar ilk 30 Dassault Mirage 2000N-K1 nükleer saldırı uçağı tarafından geçici olarak taşındı.
1992'de ASMP füzesi lehine emekliye ayrıldı.
Korunmuş örnekler
AN 52'nin bir uygulama örneği, Rochefort, Fransa'daki Musée de l'aéronautique navale 'in ana hangardaki arabasında korunmaktadır. Ancak AN 52 bu şekilde tanımlanmaz, onu tanımlayacak herhangi bir etiket veya tabela da yoktur.
Berryz Kōbō
Berryz Kōbō, 2004 yılında kurulan bir Japon kız müzik grubudur. Grup, Hello! Project ile ilişkilidir.
Berryz Kobo, 2004 yılının Mart ayında ilk single'ıyla çıkış yaptı. Grup, 2007'de Saitama Super Arena'da solo konser veren en genç grup oldu. 2008'de grup, Asya Şarkı Festivali'nde En İyi Asyalı Yeni Başlayan Ödülü'nü ve 41. Japonya Kablo Ödülleri töreninde Kablo Müzik Ödülü'nü aldı. Aralık 2014 itibarıyla grup 36 single, dokuz stüdyo albümü, bir EP ve bir derleme albüm yayınladı. Berryz Kobo'nun birleşik CD ve DVD satışları yalnızca Japonya'da bir milyonu aştı.
Sonderweg
Sonderweg (Almanca: [ˈzɔndɐˌveːk], "özel yol"), Almanca konuşulan toprakların veya Almanya'nın Avrupa'daki diğerlerinden farklı olarak aristokrasiden demokrasiye doğru bir yol izlediğini düşünen Alman tarihçiliğindeki teoriye atıfta bulunur.
Bu modern düşünce okulu, Nazi Almanyası'nın yükselişinin bir sonucu olarak II. Dünya Savaşı sırasında erken ortaya çıktı. Nazi Almanyası'nın Avrupa'da yarattığı yıkımın ölçeğinin bir sonucu olarak, Alman tarihinin Sonderweg teorisi, özellikle 1960'ların sonlarından bu yana, Almanya içinde ve dışında giderek artan bir taraftar kazandı. Özellikle, savunucuları, Almanya'nın yüzyıllar boyunca gelişme biçiminin, Nazi Almanyası çizgisinde bir sosyal ve politik düzenin evrimini fiilen sağladığını iddia ediyorlar. Onlara göre Alman zihniyeti, toplum yapısı ve kurumsal gelişmeler diğer Batılı milletlerden farklı bir seyir izlemiştir. Alman tarihçi Heinrich August Winkler, bir Sonderweg olup olmadığı sorusu hakkında şunları yazdı:
"Uzun bir süre eğitimli Almanlar, önce özel bir Alman misyonunu yürütme iddiasındaydı, ardından Almanya'nın II. Dünya Savaşını kaybetmesinden sonra Almanya'nın Batı'dan sapmasını eleştirerek buna paralel hareket ettiler. Bugün olumsuz görüş hakim. Almanya, şu anda hakim olan görüşe göre, büyük Avrupa uluslarından 'benzersiz bir Alman yolu'ndan bahsetmeyi haklı çıkaracak ölçüde farklı değildi. Ve her halükarda, dünyadaki hiçbir ülke 'normal yol' olarak tanımlanabilecek yolu izlemedi."
19. yüzyıl
Sonderweg terimi ilk olarak imparatorluk döneminde 19. yüzyılın sonlarından başlayarak Alman muhafazakarlar tarafından sıkça kullanılmış bir terimdir. Onlara göre Alman devleti otoriter bir devlet olarak ayırt edici özelliği vardı; sosyal reformları tesis etmede inisiyatif almakta ve "aşağıdan gelen" taleplerin baskısını beklemeden bunları dayatan yapısıyla "Altın Ortalama"yı yakalamış bir devlet olarak Almanya fark yol izlemişti. Muhafazakarlara göre bu gurur duyulması gereken bir olguydu.
Bu tür bir otoriterlik, hem İmparatorluk Rusya'sının otokrasisinden hem de İngiltere ve Fransa'nın zayıf, yozlaşmış ve etkisiz demokratik hükümetleri olarak gördükleri şeylerden kaçınmalarını sağlıyordu. Almanya'nın ne Batı ne de Doğu Avrupa'ya ait olmadığını büyük bir Orta Avrupa gücü olduğu fikri, 1945'e kadar sağcı Alman düşüncesinin yinelenen bir özelliği olacaktı.
Bielefeld Okulu'ndan tarihçi Hans-Ulrich Wehler, Almanya'nın felakete giden yolunun kökenlerini, 1860 ve 1870'li yıllara dayandırıyor. Bu yıllarda Almanya ekonomik modernleşmenin gerçekleştiği ancak siyasi modernleşme gerçekleşmediği bir yerdi. Bu dönemde eski Prusya kırsal seçkinleri; ordunun, diplomasinin ve kamu hizmetini tamimiyle kontrol ediyordu.
Geleneksel, aristokratik ve modern öncesi toplum; ortaya çıkan kapitalist, burjuva ve modernleşmekte olan bir toplumla mücadele etti. Sanayide, ekonomide ve kültürel alanda modernleştirici güçlerin önemini kabul eden Wehler, gerici gelenekçiliğin Almanya'daki siyasi iktidar hiyerarşisinin yanı sıra sosyal zihniyetler ve sınıf ilişkilerine (Klassenhabitus) hakim olduğunu savunuyor.
II. Dünya Savaşı sırasında
Nazi Almanyası'nın Mart 1939'da Çekoslovakya'yı işgali ve Eylül 1939'da Polonya'yı işgali (ikinci işgal, Fransa ve İngiltere'yi hemen İkinci Dünya Savaşı'na çekti) Nazi Almanyası fenomenini açıklama dürtüsünü tetikledi. 1940 yılında Britanya'da yaşayan bir Alman göçmen olan Sebastian Haffner, Nazi Almanyası'nı yaratanın kendine özgü kişiliğinin gücüyle yalnızca Adolf Hitler olduğunu iddia ettiği "Almanya: Jekyll ve Hyde"ı yayınladı. 1941'de İngiliz diplomat Robert Vansittart, Nazizmin yalnızca Almanlara özgü saldırganlık ve vahşet özelliklerine sahip olduğunu ve hep var ola gelen Alman şiddetinin yalnızca en son tezahürü olduğunu iddia ettiği "Kara Kayıt: Almanların Geçmişi ve Bugünü" yayınladı. Vansittart'ın tezine benzer diğer kitaplar Rohan Butler'ın "Nasyonal Sosyalizmin Kökleri" (1941) ve William Montgomery McGovern'ın "Luther'den Hitler'e: Nazi-Faşist Felsefe Tarihi" (1946) idi.
Erken savaş sonrası dönem
Almanya'nın 1945'te II. Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, Sonderweg terimi 19. yüzyıldan itibaren olumlu çağrışımlarını yitirmiş ve bugünkü olumsuz anlamını kazanmıştır. Nazi Almanyası'nın yükselişi ve düşüşünün bu Alman tarihçi Meinecke'nin 1946 tarihli kitabına verdiği adla "Alman felaketinin" kökenleri hakkında pek çok tartışma vardı. O zamandan beri akademisyenler, Alman demokrasisinin Weimar Cumhuriyeti sırasında neden başarısız olduğunu ve hangi faktörlerin Nazizmin yükselişine yol açtığını araştırmak için entelektüel, politik, sosyal, ekonomik ve kültürel tarihteki gelişmeleri incelediler. 1960'larda birçok tarihçi, Almanya'nın 19. yüzyılda sağlam demokratik kurumlar geliştirmedeki başarısızlığının, 20. yüzyılda Weimar Cumhuriyeti'nin başarısızlığında belirleyici olduğu sonucuna vardı.
Amerikalı William L. Shirer gibi gazeteciler tarafından yankılanan Léon Poliakov, A. J. P. Taylor ve Sir Lewis Bernstein Namier gibi tarihçiler, benzersiz kusurları yansıtan Nazizm'i Alman tarihinin (daha önce değilse de Martin Luther günlerine kadar uzanan "Alman ulusal karakteri" içinde) kaçınılmaz sonucu olarak tasvir ettiler. Yazarlar, Martin Luther'in Yahudi karşıtı polemiklerini örnek olarak gösterdiler.
1944'teki Raleigh Tarih Dersi sırasında Namier, 1848 Devrimleri'ndeki Alman liberallerinin "gerçekte Hitler'in öncüleri" olduğunu, Polonyalılar ve Çekler hakkındaki görüşleri 1938-39'daki büyük uluslararası krizlerin habercisi olduğunu belirtti. Namier'e göre devrim "Alman zihniyetinin bir mihenk taşı ve Doğu Avrupa siyasetinde belirleyici bir unsurdu"; 1848 devrimi "saldırgan milliyetçiliğin, özellikle Alman milliyetçiliğinin erken tezahürleri olarak tanımladı ve ona göre bu, Bismarck, "Prusyacılık" ve Alman milliyetçiliğinden ziyade çokça övülen Frankfurt Meclisinden kaynaklanıyordu.
Taylor, 1945 tarihli "Alman Tarihinin Seyri" adlı kitabında, Nazi rejiminin "Alman halkının en derin isteklerini temsil ettiğini" ve Kutsal Roma İmparatorluğu'nun Fransa ve Avusturya, Alman Konfederasyonunun Avusturya ve Prusya, Weimar Cumhuriyetinin İtilaf Devletleri tarafından kurulduğu hesaba katılırsa Nazi rejiminin Almanlar tarafından oluşturulan ilk ve tek Alman hükûmeti olduğunu yazdı. Taylor, "Üçüncü Reich yalnızca Alman gücüne ve dürtüsüne dayanıyordu; yabancı güçlere hiçbir borcu yoktu. Bu, Alman halkına kendi başlarına dayatılan bir tiranlıktı" dedi. Taylor, Nazizmin kaçınılmaz olduğunu savundu çünkü Almanlar, 1918'den sonra "Doğu Avrupa halklarıyla onlara dayatılan eşitliği reddetmek" istiyordu. Taylor şunları yazdı: Önceki seksen yıl boyunca Almanlar tüm özgürlüklerini Reich için feda etmişti; ödül olarak başkalarının köleleştirilmesini talep ettiler. Hiçbir Alman, Çekleri veya Polonyalıları eşit olarak kabul etmedi. Bu nedenle her Alman, yalnızca topyekun savaşın sağlayabileceği başarıyı arzuluyordu. Reich başka hiçbir şekilde bir arada tutulamazdı.
Amerikalı tarihçi Peter Viereck, 1949 tarihli "Muhafazakarlığa Yeniden Bakış: İsyana Karşı İsyan 1815–1949" adlı kitabında şunları yazdı:
"19. yüzyıl Almanyası'nın Metternich karşıtı milliyetçiliğini ve ırkçılığını Nazi sonuçlarına göre yargılamak tarih dışı mı olur? Bu sonuçlar mantıklı bir sonuç muydu yoksa milliyetçiliğin suçlanmaması gereken modern bir kaza mıydı? Pek çok tarihçinin hala büyük liberaller olarak gördüğü 1806-1848'in ilk isyancıları hakkında bu kadar çok şey okumak, yanılgıdan sonra bilgelik örneği mi? Metternich'in en azılı düşmanları olan ve şimdi 1848'de çok öne çıkan liberal üniversite profesörleri, genellikle ders kitaplarımızda resmedilen belirsiz idealistlerden uzaktı. Bismarck, kendi bakış açısına göre, onların Realpolitik'ten yoksun olmalarıyla alay ederken hata yaptı. Çoğunluk, Bismarck'ın sandığından daha fazla Bismarckçıydı. Daha sonra birçok liberal, yeni Ulusal Liberal Parti ile birlikte Bismarck'ın önde gelen propagandacıları oldu. Sadece birkaç onurlu kişi ona ve onun muzaffer savaşlarını takip eden militarist başarı tapınmasına karşı çıkmaya devam etti."
Shirer, 1960 tarihli "Üçüncü Reich'ın Yükselişi ve Düşüşü" adlı kitabında, Alman tarihinin mantıksal olarak "Luther'den Hitler'e" ilerlediği görüşünü savundu ve Hitler'in iktidara yükselişini uluslararası totalitarizm fenomeninden ziyade Alman karakterinin bir ifadesi olarak gördü. Shirer, "Alman tarihinin gidişatının, dünyevi yöneticilere körü körüne itaati Cermen insanının en yüksek erdemi haline getirdiğini ve köleliğe prim verdiğini" belirterek özetledi.
Fransız tarihçi Edmond Vermeil, 1952 tarihli L'Allemagne contemporaine ("Çağdaş Almanya") adlı kitabında, Nazi Almanyası'nın "Alman geleneğinin uç noktalarında ortaya çıkan tamamen tesadüfi bir olay" olmadığını yazdı. Bunun yerine Vermeil, Alman milliyetçiliğinin yalnızca Bismarck tarafından dizginlenmiş olan özellikle saldırgan bir karaktere sahip olduğunu iddia etti. Bismarck'ın 1890'da ayrılmasından sonra Vermeil şöyle yazmıştı: "II. Wilhelm yönetiminin düşüşünden sonra, tüm engelleri yıkan ve zayıf bir hükümetin pençesinden kaçan bu milliyetçilik, sahip olduğumuz bir ruh halini ve genel bir durumu doğurdu. Aksi takdirde, anlık zaferleri ve korkunç çöküşüyle Nazizm anlaşılmaz kalacaktır". Vermeil, Almanya'nın "amansız teknik disiplininin ruhunu her zaman ebedi romantizminin doğurduğu gelecek vizyonlarının hizmetine sunarak" ayrı bir yolda kalacağı sonucuna vardı.
Poliakov, Holokost'u tüm Almanlar desteklemese bile "halkın iradesi tarafından zımnen kabul edildiğini" yazdı.
Buna karşılık, Friedrich Meinecke, Hans Rothfels ve Gerhard Ritter gibi Alman tarihçiler ve Pieter Geyl gibi birkaç Alman olmayan tarihçi, Nazi döneminin Alman tarihinin daha önceki dönemleriyle hiçbir ilişkisi olmadığını ve Alman geleneklerinin Nazi hareketinin totaliterliği ile keskin bir farklılık içinde olduğunu iddia etti. Meinecke, Nazizm'i 1946 tarihli Die Deutsche Katastrophe ("Alman Felaketi") adlı kitabında tarihin özellikle talihsiz bir Betriebsunfall ("iş kazası") olarak tanımlamıştır. Ritter ve Rothfels, Meinecke'nin aşırı savunmacı üslubu olarak gördüklerine karşı çıksalar da, entelektüel mirasçıları Klaus Hildebrand, Karl Dietrich Bracher ve Henry Ashby Turner'a katılarak, Nazi diktatörlüğünün köklerinin Alman geçmişine dayansa da tarihsel bağlantının Weimar yıllarında yapılan bireysel seçimler olduğunu iddia ediyorlar. Bracher, Alman tarihinin Sonderweg yorumuna karşı çıksa da, 18. yüzyılın sonlarında ortaya çıkan özel bir Alman zihniyetine (Sonderbewusstsein) inanıyor. Bracher şunu yazdı:
"Alman 'Sonderweg'i Üçüncü Reich dönemiyle sınırlandırılmalı, ancak Fransız Devrimi'ne muhalefetiyle birlikte ortaya çıkan ve 1870 ve 1918'den sonra güçlenen özel Alman zihniyetinin (Sonderbewusstsein) gücü vurgulanmalıdır. Demokrasiden diktatörlüğe giden yol belirli bir Alman örneği değildi, ancak Nasyonal Sosyalist diktatörlüğün radikal doğası, 1933-1945'te siyasi ve totaliter bir gerçeklik haline gelen Alman ideolojisinin gücüne karşılık geliyordu."
"Gelecekteki bilim adamlarının, örneğin onu Stalinist Rusya ve Kamboçya'nın Taş Devri Komünizmi gibi örneklerle karşılaştırarak, Hitler dönemini tarihselleştirme sürecini başlatıp başlatmayacağını göreceğiz. Buna şüphesiz korkunç bilimsel içgörüler ve acı verici insan deneyimleri eşlik edecektir. Her iki fenomen de, korkunç bir şekilde, 1933 ile 1945 arasındaki Alman Sonderweg kavramını göreceli hale getirebilirdi."
Yanıt olarak Heinrich August Winkler, 1933'ten önce bir Sonderweg olduğunu ve Almanya'nın Aydınlanma'dan derinden etkilenen bir ülke olduğunu, bunun da Hitler ile Pol Pot ve Stalin arasında hiçbir karşılaştırma noktası olmadığı anlamına geldiğini savundu.
1960'ların ortalarından beri
1960'lardan başlayarak, Fritz Fischer ve Hans-Ulrich Wehler gibi tarihçiler, Fransa ve İngiltere'den farklı olarak, Almanya'nın yalnızca "kısmi modernleşme" yaşadığını ve Fischer'e göre sanayileşmenin ardından siyasi ve sosyal alanlardaki değişikliklerin gelmediğini savundu. Örneğin Wehler'e göre Almanya "modern öncesi" bir aristokrat seçkin tarafından yönetilmeye devam etmesinin bunun gerçek kanıtlarından bir tanesi olduğunu savundu. Sonderweg tezinin savunucularının görüşüne göre, can alıcı dönüm noktası, Alman liberallerinin iktidarı ele geçiremedikleri ve sonuç olarak ya göç ettikleri ya da gerici bir seçkinler tarafından yönetilmeye ve çocuklarına itaati, militarizmin yüceltilmesini ve çok karmaşık bir Alman kültürü kavramıyla gurur duymayı öğretilen bir toplumda yaşamayı tercih ettikleri 1848 Devrimi idi. Alman İmparatorluğu'nun ikinci yarısında, yaklaşık 1890'dan 1918'e kadar, bu gururun kibre dönüştüğünü ileri sürdüler. 1950'den beri Fischer, Wehler ve Hans Mommsen gibi tarihçiler, otoriter değerleri teşvik etmekle suçlanan 1870'ten 1945'e kadar Alman seçkinlerine karşı sert bir suçlamada bulundular; Birinci Dünya Savaşı'nı başlatmaktan tek başına sorumlu olmak; demokratik Weimar Cumhuriyeti'ni sabote etmek; ve Nazi diktatörlüğüne iç baskı, savaş ve soykırımda yardım ve yataklık etmek. Wehler, Fischer ve destekçilerinin görüşüne göre, yalnızca 1945'teki Alman yenilgisi, geleneksel Alman otoriterliğine ve onun daha radikal bir çeşidi olan Nasyonal Sosyalizme yol açan ve sonra onu sürdüren "modern öncesi" toplumsal yapıya son verdi. Wehler, geleneksel iktidar seçkinlerinin 1945'e kadar gücü sürdürmedeki etkilerinin "ve birçok açıdan bunun da ötesinde" şu biçimleri aldığını iddia etti:
"otoriter siyaset eğilimi; eğitim ve parti sisteminde demokrasiye karşı bir düşmanlık; endüstri öncesi liderlik gruplarının, değerlerinin ve fikirlerinin etkisi; Alman devlet ideolojisinin azmi; bürokrasi miti; kast eğilimlerinin ve sınıf ayrımlarının üst üste binmesi; ve siyasi antisemitizmin manipülasyonu."
Sonderweg tezinin bir başka versiyonu, Amerika Birleşik Devletleri'nde 1950'lerden 1960'lara kadar, Fritz Stern ve George Mosse gibi tarihçilerin 19. yüzyıl Almanya'sındaki fikirleri ve kültürü, özellikle de şiddetli anti-Semitik Völkisch Hareketini incelediklerinde ortaya çıktı. Mosse ve Stern, Almanya'daki entelektüel ve kültürel seçkinlerin büyük ölçüde modernliği ve bununla birlikte Yahudiler gibi moderniteyle özdeşleştirdikleri grupları bilinçli olarak reddetmeyi seçtikleri ve Weltanschauung'larının (dünya görüşü) temeli olarak anti-Semitizmi benimsedikleri sonucuna vardılar. Bununla birlikte, son yıllarda Stern vardığı sonuçtan vazgeçti ve şimdi, völkisch hareketinin görüşlerini İmparatorluk Almanya'sında yalnızca "karanlık bir gizli akım" olarak kabul ederek Sonderweg tezine karşı çıkıyor.
1990'da Jürgen Kocka, Sonderweg'in teorileri hakkında şunları yazdı:
"Yine de, aynı zamanda, araştırmalar Üçüncü Reich'ın daha derin köklerini ortaya çıkarmak için on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllara geri döndü. İngiltere, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri veya kısaca 'Batı' ile karşılaştırmalar yaparak, Almanya tarihinin özelliklerini, bu yapıları ve süreçleri, doğrudan Nasyonal Sosyalizme yol açmamış olsalar da Almanya'da liberal demokrasinin uzun vadeli gelişimini engelleyen ve sonunda faşizmin zaferini kolaylaştıran deneyimleri, yapıları, süreçleri ve dönüm noktalarını belirlemeye çalıştılar."
Pek çok yazar, genellikle Sonderweg kelimesini fiilen kullanmadan, bu argümanın detaylandırılmasına çeşitli katkılarda bulunmuştur.
Örneğin Helmuth Plessner, yukarıdan bir ulus-devletin gecikerek yaratılması anlamında kullandığı "gecikmiş ulus"tan (die verspätete Nation) söz etti. Diğer tarihçiler, milliyetçiliğin İkinci İmparatorluk döneminde özellikle saldırgan, yıkıcı bir rol oynadığını iddia ettiler. Ernst Fraenkel, genç Karl Dietrich Bracher, Gerhard A. Ritter, M. Rainer Lepsius ve diğerleri, İmparatorluğun hükümet sistemindeki güçlü uzun vadeli zayıflıkları tespit ettiler: parlamentarizmin bloke edilmiş gelişimi, kendi kendine yeten bloklara benzeyen ciddi şekilde parçalanmış partiler sistemi ve daha sonra Weimar'a yük olan ve onun çöküşüne katkıda bulunan diğer faktörler. Leonard Krieger, Fritz Stern, George Mosse ve Kurt Sontheimer, daha sonra Nasyonal Sosyalist fikirlerin üzerine inşa edilebileceği Alman siyasi kültüründeki liberal olmayan, çoğulculuk karşıtı unsurları vurguladılar.
Hans Rosenberg ve diğerleri, sanayi öncesi elitlerin, özellikle Elbe'nin doğusunda yer alan toprak sahiplerinin (Junker), üst düzey memurların ve subay birliklerinin 20. yüzyıla kadar büyük güç ve nüfuz sahibi olduklarını savundu. Uzun vadede demokratikleşme ve parlamentarizm önünde bir engel teşkil ettiler. Heinrich August Winkler'in gösterdiği gibi, tarımsal çıkarların Weimar Cumhuriyeti'nin çöküşünde zararlı rol oynamıştır. Almanya'nın Prusya hegemonyası altında "kan ve demir" yoluyla birleşmesi, ayrıcalık ve özerkliğe yönelik statü odaklı iddialarıyla subay birliklerinin siyasi etkisini ve toplumsal ağırlığını genişletti. Eski seçkinlerle birlikte, küçük burjuvazinin otoriter bakış açısını ve proleter karşıtı iddialarını ve ayrıca "yedek subay" kurumu gibi orta sınıf siyasi kültürünün militarist unsurlarını içeren geleneksel ve endüstri öncesi norm, düşünce biçimi ve yaşam tarzı da hayatta kaldı.
Liberal Max Weber, kendi şartlarıyla iktidar için çabalamak veya belirgin bir orta sınıf kültürü geliştirmek yerine, hem asilzadenin siyasette orantısız temsilini hem de aristokratik normları ve uygulamaları kabul ediyor gibi görünen üst burjuvazinin "feodalleşmesini" eleştirdi. Aşağıdan başarılı bir devrim deneyiminden yoksun, bürokratik olarak yukarıdan yönetilen uzun bir reform geleneğinde eğitim görmüş ve büyüyen bir işçi hareketi tarafından meydan okunan Alman burjuvazisi, nispeten zayıf ve (Batı ile karşılaştırıldığında) neredeyse "burjuva" gibi görünmüyordu.
Sonderweg teorisinin bir başka varyantı, İmparatorluk ve Weimar dönemlerindeki muhafazakar tarihçilerin iddialarını yineleyen, Alman tarihinin anahtarının coğrafya olduğunu savunan Michael Stürmer tarafından sağlanmıştır. Stürmer, Almanya'nın Orta Avrupa'nın kalbindeki istikrarsız coğrafi durumu olarak gördüğü durumun, birbirini izleyen Alman hükûmetlerine otoriterizmle uğraşmaktan başka seçenek bırakmadığını iddia ediyor. Stürmer'in görüşleri çok tartışmalıydı ve 1980'lerin ortalarındaki kötü şöhretli Historikerstreit'in ("Tarihçiler Kavgası") ana konularından biri haline gelecekti. Stürmer'in önde gelen eleştirmenlerinden biri olan ve kendisi de Sonderweg'in tarih görüşünün bir savunucusu olan Jürgen Kocka, "Coğrafya kader değildir" diyerek Sonderweg'in nedenlerinin bunun yerine siyasi ve kültürel olduğunu öne sürdü. Kocka, Stürmer'e karşı hem İsviçre hem de Polonya'nın da "ortadaki topraklar" olduğunu, ancak hiçbir ülkenin Almanya ile aynı otoriter yöne gitmediğini yazdı.
Soykırım üzerine alt tartışmalar
1992 tarihli "Sıradan Adamlar" adlı kitabında Christopher Browning, Nazi dönemindeki Almanların, yüzyıllardır Alman kültürünün (özellikle şiddetli anti-Semitizm) tarafından motive edildiği teorisine karşı çıktı. Holokost'un toplu baskınlar aşamasında (ölüm kamplarından önce) Yahudileri doğrudan öldüren özel polis taburu birliklerini inceleyen Browning, tipik orta sınıf işçilerinin anti-Semitizmle iç içe olmadığı, akran baskısı ve beyin yıkama yoluyla katil oldukları sonucuna vardı.
Sonderweg hakkındaki tartışma, Amerikalı bilim adamı Daniel Goldhagen tarafından 1996 tarihinde yayımlanan "Hitler'in İstekli Cellatları" ile tekrardan alevlendi. Goldhagen; Alman toplumunun, siyasetinin ve 1945'e kadar yaşamın, Yahudilerin öldürülmesini mümkün olan en yüksek ulusal değer olarak kabul eden aşırı anti-Semitizm'in benzersiz bir versiyonuyla karakterize edildiğini söyleyerek karşı çıktı. Yehuda Bauer gibi eleştirmenler ise Goldhagen'in en son araştırmaları görmezden geldiği ve hem Almanya'da hem de diğer ülkelerdeki diğer gelişmeleri görmezden geldiği yanıtını verdi. Ruth Bettina Birn, Goldhagen'in "tezinin kanıtları sunuşunu dikte etmesine izin verdiğini" iddia ediyor. Bununla birlikte, Goldhagen'in genellikle bir Alman "kolektif suçu" sorunu üzerine tartışmayı yeniden canlandırmayı ve Almanya'da birçok Alman'ı Holokost'un mirasıyla yüzleşmeye ve onun mirası hakkında canlı ve verimli bir tartışmayı gündeme getirmeyi başardığı kabul edilir.
Pan-Avrupa Eleştirisi
Son on yıllarda, Alman tarihçiliği milliyetçilikten pan-Avrupalı bir bakış açısına kaydı. En yeni akademisyenler, Alman "Sonderweg" veya Fransız "singularité française" modelleriyle örneklenen eski ayrı ulusal yollar kavramını reddediyor.
Sonderweg tezinin önde gelen eleştirmenleri, 1984 tarihli Alman Tarihinin Tuhaflıkları adlı kitaplarında tartışan iki İngiliz Marksist tarihçi Geoff Eley ve David Blackbourn olmuştur. sosyal ve politik değişimin normal seyrinin olmadığını; 19. yüzyılda Fransa ve İngiltere'nin deneyiminin Avrupa için norm olmadığını; ve liberal Alman orta sınıfı ulusal siyasi düzeyde güçsüz bırakılsa bile, yine de 19. yüzyıl Almanya'sının sosyal, ekonomik ve kültürel yaşamına hakim oldu. Alman toplumsal yaşamının burjuvalaşması, Eley ve Blackbourn'a göre aristokratik değerlerin Almanya'ya göre daha belirgin bir şekilde damgasını vurduğu Britanya ve Fransa'dakinden daha fazlaydı. Sonderweg kavramının tamamını, "on dokuzuncu yüzyıl ile 1930'lar arasında abartılı bir doğrusal sürekliliğe" yol açan "idealist analiz ve kaba materyalizmin tuhaf bir karışımı" tarafından desteklenen kusurlu bir yapı olarak reddettiler.
Sonderweg tezinin önde gelen eleştirmenleri, 1984 tarihli "Alman Tarihinin Tuhaflıkları" adlı kitaplarında (ilk olarak 1980'de Almanca olarak Mythen deutscher Geschichtsschreibung: Die gescheiterte bürgerliche Revolution von 1848 olarak yayınlandı) toplumsal ve siyasi değişimin normal bir seyri olmadığını savunan iki İngiliz Marksist tarihçi Geoff Eley ve David Blackbourn olmuştur. Blackbourn ve Eley, 19. yüzyılda Fransa ve İngiltere'nin deneyiminin Avrupa için norm olmadığını; ve liberal Alman orta sınıfı ulusal siyasi düzeyde güçsüz bırakılsa bile, yine de 19. yüzyıl Almanya'sının sosyal, ekonomik ve kültürel yaşamına hakim olduğunu savundular. Alman toplumsal yaşamının burjuvalaşması, Eley ve Blackbourn'a göre aristokratik değerlerin Almanya'ya göre daha belirgin bir şekilde damgasını vurduğu Britanya ve Fransa'dakinden daha fazlaydı. Sonderweg kavramını, "on dokuzuncu yüzyıl ile 1930'lar arasında abartılı bir doğrusal sürekliliğe" yol açan "idealist analiz ve kaba materyalizmin tuhaf bir karışımı" tarafından desteklenen kusurlu bir yapı olarak tasvir eden düşünceleri reddettiler. Otto Pflanze, Wehler'in "Bonapartizm", "sosyal emperyalizm", "negatif bütünleşme" ve Sammlungspolitik gibi terimleri kullanmasının yalnızca buluşsal araçların ötesine geçtiğini ve bunun yerine bir tarihsel kurgu biçimi haline geldiğini iddia etti.
Jürgen Kocka ve Wolfgang Mommsen gibi birçok bilim insanı Eley ve Blackbourn'un vardığı sonuçlara itiraz etti. Özellikle Kocka, Sonderweg tezinin Nazi hareketinin yükselişinin nedenlerini açıklamasa da demokratik Weimar Cumhuriyeti'nin başarısızlığını açıkladığını savundu. Bu, Sonderweg konusunun (sıkça karşılaşılan bir tür olsa da) bireysel bir gelişimle sınırlı olduğunu gerektiriyor gibi görünüyor.
Detlev Peukert, 1987 tarihli etkili çalışmasında "Weimar Cumhuriyeti: Klasik Modernitenin Krizi" adlı çalışmasında, Almanya'nın deneyiminin, tüm modernleşmekte olan ülkelerde ortak olan sosyo-politik olayları içeren bir kriz olduğunu ileri sürdü.
Tarihçi David Nirenberg, 2014 tarihli "Yahudi Karşıtlığı: Batı Geleneği" adlı çalışmasında, Yahudi nefreti ve ikame koşullarının diğer tüm Avrupa ülkelerinde de bulunduğunu ve köklerinin Greko-Romen antik çağda ve imparatorluk Hıristiyanlığında olduğunu savunuyor.
1806 öncesi Alman tarihi
Schubert, bazı durumlarda Kutsal Roma İmparatorluğu tarihi ile özdeşlesitirlen Sonderweg ile 18. yüzyılın sonlarında Romantizm ve Almanya'nın Fransız işgali altındaki Napolyon Savaşları ile pekiştirilen Alman kimliğinin karıştırılmaması gerektiğini belirtir.
Arnavutluk'ta çevre
Arnavutluk Çevresi, eşsiz flora ve fauna ve küçük bir devlette bulunan çeşitli yeryüzü şekilleri ile karakterizedir. Aynı zamanda doğal coğrafi ekosistemi, su sistemlerini, hava durumunu, yenilenebilir kaynakları ve üzerlerindeki etkileri temsil eden farklı ekolojik bölgelerden oluşmaktadır.
İnsan müdahalesinin bu çevreyi etkileyebilecek etkenlerinden, özellikle Arnavutluk ekonomisi üzerindeki büyük etkisi olan madencilik ve ormancılık gibi etkenlerden koruma çalışmaları sürdürülmektedir. Çevre, Arnavutluk'ta halk sağlığını güçlü bir şekilde etkilemektedir, örneğin Tiran gibi kentsel alanlarda hava kirliliği ve duman, astım gibi solunum rahatsızlıkları olan kişiler için büyük sıkıntıya neden olabilmektedir.
Coğrafya
Arnavutluk, Güneydoğu ve Güney Avrupa arasında, Akdeniz'de Adriyatik ve İyon Denizi ile karşı karşıya olan, ağırlıklı olarak dağlık bir ülkedir. Toplam alanı 'dir, Karadağ'a kuzeybatıda, kuzeydoğuda Kosova'ya, doğuda Kuzey Makedonya'ya ve güneyde Yunanistan'a sınırdır. 42 ° ve 39 ° N enlemleri ile 21 ° ve 19 ° E boylamları arasında yer alır. Kıyı şeridi uzunluğu 'dir     ve Adriyatik ve İyonya Denizi boyunca uzanır.
İklim
Arnavutluk'un kıyı şeridi Adriyatik ve İyonya kıyılarına bakarken, yaylaları yüksek Balkan kara kütlelerine dayanıyor ve tüm ülke kış ve yaz mevsimlerinde çeşitli hava koşullarına maruz kalan enlemlerde yer alıyor. Kıyı ovaları tipik olarak Akdeniz iklimine sahiptir; dağlık bölgelerde karasal iklim görülür. Hem ovalarda hem de iç kesimlerde hava kuzeyden güneye belirgin şekilde değişir.
İç sıcaklıklar, enlem veya diğer faktörlerden ziyade yükseklik farklarından daha fazla etkilenir. Dağlardaki düşük kış sıcaklıklarına Doğu Avrupa ve Balkanlar'da havaya hakim olan karasal hava kütlesi neden olmaktadır. Kuzey ve kuzeydoğu rüzgarları çoğu zaman esmektedir. Ortalama yaz sıcaklıkları kıyı bölgelerinden daha düşük ve daha yüksek rakımlarda çok daha düşüktür, ancak günlük dalgalanmalar daha yüksektir. İç havzalarda ve nehir vadilerindeki gündüz maksimum sıcaklıkları çok yüksektir, ancak geceler neredeyse her zaman serindir.
Biyoçeşitlilik
bir alanı kapsayan 799 Arnavut korumalı alan bulunmaktadır. Bunlar arasında 15 milli park, 5 korunan peyzaj alanı, 29 doğa rezervi, 4 korunan kaynak alanı ve 750 doğa anıtı bulunmaktadır. bir alanı kaplayan milli parklar ve toplam arazinin kabaca %13,65'ini oluşturmaktadır. Ülke ayrıca bir alanı kaplayan 8 arkeolojik parka ev sahipliği yapmaktadır. Arnavutluk'taki en büyük milli park bir alanı kaplayan Hotova Köknar Milli Parkı'dır ve Balkanlar'daki en büyük Bulgar Köknarı alanına sahiptir. Diğer büyük milli parklar arasında Butrint Ulusal Parkı, Karaburun-Sazan Ulusal Deniz Parkı, Divjaka-Karavasta Ulusal Parkı, Prespa Ulusal Parkı, Shebenik-Jabllanice Ulusal Parkı ve diğerleri bulunmaktadır.
Hurd (müzik grubu)
Hurd (Moğolca: Хурд,[xʊrt], "hız") Moğol rock grubudur. 1987'de Skorost (Rusça: Скорость,[ˈskorəsʲtʲ], ayrıca "hız"), davulcu Dambyn Ganbayar'ın yazdığı Hurd, heavy metal türünü Moğol müzik ortamına sokan ilk grup olarak kabul ediliyor. Chingis Khaan, Haranga veya Niciton ile birlikte Moğol pop rock sahnesinin "gazileri" olarak kabul edilirler ve bu nedenle, çeşitliliğine büyük katkıda bulundular ve birçok yeni rock eyleminin ortaya çıkmasını teşvik ettiler.
FHM'nin En Seksi 100 Kadını
FHM Dünyanın Seksi 100 Kadını, aylık İngiliz erkek yaşam tarzı dergisi FHM tarafından en seksi olduğuna inandıkları kadınlara göre derlenen yıllık bir listedir. Her yılın listesi ilk olarak FHM'nin internet sitesinden FHM.com'daki duyurulur. İlk liste 1995 yılında yayınlandı ve 250 kişilik bir jüri tarafından seçildi. İlk yılın galibi Alman süper model Claudia Schiffer oldu. 1996'dan 2015 yılına kadar genel halk tarafından oylandı ve her yıl birkaç milyon oy kullanıldı. Sonraki kazananlar arasında İngiliz şarkıcı Cheryl, Amerikalı aktris Halle Berry ve Jennifer Lopez yer aldı. 36 yaşındaki Berry, listenin zirvesinde yer alan ve kazanan en yaşlı kadın olurken, Lopez birden çok kazanan ilk kişi oldu. FHM, Ocak 2016'da basılı sürümünün yayınlanmasını durdurduğunda, En Seksi 100 Kadın listesi 21. kez derlenmişti. En Seksi Kadın unvanının son sahibi ise, 2017'de İsrailli Kadın Oyuncu Gal Gadot'tur oldu.
İlk Dünyanın En Seksi 100 Kadını listesi 1995 yılında yayınlandı ve 250 kişilik bir jüri tarafından özel olarak seçildi. Alman süper model Claudia Schiffer ilk yılın listesinin zirvesinde yer aldı. Sonraki yıl yapılan anket ise, halka açılan ilk anket oldu. Toplam 10.000 oy kullanıldı ve Eylül ayında kazanan Amerikalı aktris Gillian Anderson oldu. Bir FHM sözcüsü, onu "düşünen adamın uşağı" ve "sürpriz kazanan" olarak tanımladı. Anderson, o yılın başlarında derginin ön kapağında yarı çıplak poz vermişti.
En Seksi 100 Kadın Kazananı
FHM, En Seksi 100 Kadın listesinin yanı sıra, kadınları " uygunluklarına " göre derleyen ve dergi okuyucuları tarafından oylanan "En Uygun Bekarlar" listesini iki kez yayınladı. En Seksi 100 Kadın listesinin aksine, bu liste derlemesinde "yetenek, yıldız ve zenginlik" gibi niteliklerin yanı sıra cinsel çekiciliği de dikkate aldı. FHM'nin ABD versiyonu tarafından yayınlanan benzer listelerin başında model Lauren Bush ve sosyetik Paris Hilton gibi kadınlar geliyordu.
2006 listesi, 3.000'den fazla FHM okuyucusu tarafından oylandı ve o yılın Mart ayında yayınlandı. Zirvesinde Amerikalı aktris Mischa Barton yer aldı. Sonuç hakkında konuşan FHM editörü Ross Brown, "En uygun listemiz sadece cinsel çekicilikten çok daha fazlasını içeriyor ve okuyucularımız iyi bir şey gördüklerinde bunu fark ediyorlar." Ertesi yıl, En Uygun Bekarlar listesinin başında Amerikalı sosyetik Kimberly Stewart vardı.Liste, FHM'den 10.000'in üzerinde oy aldı ve derginin Nisan 2007 sayısında yer aldı. Bir FHM sözcüsü olan Kimberly Stewart, 'bir kadında olmasını istediğiniz tüm özelliklere sahip, zengin, muhteşem, parti yapmayı seven ve bir efsanenin kızı."
Yıldönümü listeleri
FHM, En Seksi 100 Kadın listesinin yıldönümlerini kutlamak için iki kez özel liste hazırladı. Mayıs 2004'te yapılan onuncu anketin anısına FHM, son on yılın en seksi 50 kadınını sıralayan bir liste yayınladı. Listenin başında, 1996'dan beri her 100 En Seksi listede yer alan İngiliz şarkıcı Louise Redknapp yer aldı On yıl sonra, Mayıs 2014'te FHM, önceki 20 yıllık anketlere dayanan yeni bir analiz kullanılarak derlenen "Tüm Zamanların En Seksi Kadınları" listesini yayınladı. Kazanan İngiliz şarkıcı Rachel Stevens oldu. Stevens o zamana kadar 11 listede yer almıştı, ancak yıllık listelerin hiçbirinde birinci sırayı almamıştı, ama 2001, 2002 ve 2004'te ikinci olarak tamamlamıştı.şunları söyledi: "Bu ödülü kazanmak kesinlikle harika bir duygu. . . . Harika."
Erbil Tuşalp
Erbil Tuşalp (9 Eylül 1945; Akşehir, Konya, Türkiye - 5 Eylül 2020; İzmir, Türkiye), Türk gazeteci ve yazar.
Hayatı
9 Eylül 1945'te Konya'nın Akşehir ilçesinde doğdu. 1965'te Kara Harp Okulu'ndan mezun olan Tuşalp, 1974'te TRT'de haber kameramanı olarak çalışmaya başladı. Daha sonra Radikal, Dünya, Milliyet, Posta ve Cumhuriyet gibi gazetelerde çalıştı. 1980 yılında Çağdaş Gazeteciler Cemiyeti tarafından yılın gazetecisi ödülüne layık görüldü. Türkiye Gazeteciler Sendikası'nda iki dönem Yönetim Kurulu Üyeliği yapan Tuşalp, İnsan Hakları Derneği'nin ve TAKSAV'ın kurucularındandır.
Yazarlık kariyerinde de Bin İnsan, Bin Tanık, Bin Belge, Eylül İmparatorluğu, Artık Demokrasi İsteyin, Ben Tarihim Bay Başkan, Paşa ile General, Önce Çocuklar Öldü, Evreninki mi Özalınki mi?, Çürüme, Plastik Papatya Kokusu, Şeriatı Beklerken, Demokrasi Sizin Neyinize, Şeriat A.Ş, Sen Sofi'nin Oğlusun, İslam Faşizmi, Bozkurtlar, Çete Parti Mafya, Aldanma, Kuklaturka ve İslam İmparatorluğu gibi eserleri üretti.
Ölümü
Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) nedeniyle bir süredir tedavi gören Erbil Tuşalp, 2 Eylül 2020'de İzmir Başkent Hastanesi'nde yoğun bakıma alındı. 5 Eylül 2020'de İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Tunç Soyer, Tuşalp'in hayatını kaybettiğini açıkladı.
Emlak vergisi
Emlak vergisi (oran yüzde veya binde olarak ifade edilir) bir mülkün değeri üzerinden alınan oransal vergidir.
Vergi mülkün bulunduğu yargı bölgesinin yetkili makamı tarafından alınır. Bu makam ulusal hükûmet, federe devlet, ilçe veya coğrafi bölge veya bir belediye olabilir. Birden fazla yargı bölgesi aynı mülkü vergilendirebilir.
Genellikle gayrimenkul üzerinden bir emlak vergisi alınır. Yıllık olarak veya gayrimenkul devir vergisinde olduğu gibi bir gayrimenkul alım satım işlemi sırasında da alınabilir. Bu vergi kira gelirine veya emsal kiraya dayanan bir kira vergisiyle ve binaların ve diğer iyileştirmelerin değeri hariç, arazinin değeri üzerinden alınan bir arazi değeri vergisiyle karşılaştırılabilir.
Emlak vergisi sistemi altında devlet her bir mülkün parasal değerinin bir değerlemesini ister veya gerçekleştirir. Alınacak vergi de bu değerle orantılı olarak hesaplanır.
Otostopçunun Galaksi Rehberi (radyo serisi)
Otostopçunun Galaksi Rehberi, esas olarak Douglas Adams tarafından yazılan bir bilim kurgu komedi radyo serisidir. İlk olarak Birleşik Krallık'ta 1978'de BBC Radio 4 tarafından yayınlandı ve ardından ABD'de BBC World Service, National Public Radio ve Kanada'da CBC Radio tarafından yayınlandı. Dizi stereo olarak üretilen ilk radyo komedi programıydı. Müzik ve ses efektleri kullanımında yenilikçiydi ve bir dizi ödül de kazandı.