cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olympia (tablo)
Etkileri
Jean-Michel Basquiat ise batı sanatında görsel farklılıkları algılamayı sağlamak adına nasıl ırkçılık yapıldığını göstermek için Manet'nin Olympia'sını seçti. 1982 yılında yaptığı Three Quarters of Olympia without the Servant isimli çalışmasında Basquiat, Olympia’yı siyahi hizmetçi olmadan çizdi. Böylece hem Olympia'ya saygı gösteren modern geleneğin yanında yer aldı, hem de ırkçılığa tepkisini dile getirdi. Manet, modelinin bir hayat kadını olduğunu gösteren dağınık yatak, gerdanlık, terlikler gibi pek çok ipucu kullanmıştı. Fakat bu ipuçlarının en önemlisi siyahi bir hizmetçiydi. Feminist sanat tarihinde tablo, on dokuzuncu yüzyıl Fransa’sında kadının yeri ve modernizmde kadının temsili açısından çok önemsenmişti. Sander Gilman’a göre o dönemin sanat eserlerinde siyahi kadınlar seks objesi olarak betimlenmez, aksine bozulmuş ya da hastalanmış kadınları anlatmak için kullanılırlardı. Manet’nin Olympia’sındaki siyahi hizmetçi de rahatsızlığın amblemi olmuştu. Hizmetçi figürü ırkçılık ve bozulmuşluğun öne çıkan belirtisiydi. Basquait de bu bakış açısıyla yaklaşarak, Manet'nin ırkçı denklemini reddetmişti.
Notlar
I . Bakınız:Destekleyenler. I . Bakınız:Kökenleri. I . Ayrıca bakınız:Commons'ta Victorine Meurent
Mad Max: Fury Road
Mad Max: Fury Road (Çılgın Max: Öfkeli Yollar), 2015 Avustralya yapımı kıyamet sonrası türündeki aksiyon filmidir. George Miller'in yazıp yönettiği film, Çılgın Max serisinin dördüncü filmi olma özelliğini taşımaktadır. Serinin diğer filmlerinde Mel Gibson tarafından canlandırılan "Mad" Max Rockatansky karakterini bu filmde Tom Hardy canlandırmaktadır. Ek olarak Charlize Theron, Nicholas Hoult ve Hugh Keays-Byrne gibi isimler oyuncu kadrosunda yer almaktadır.
Filmin galası TCL Çin Tiyatrosu'nda 7 Mayıs 2015'te gerçekleştirilmiştir. 14 Mayıs 2015 tarihinden itibaren dünya çapında gösterime girmeye başlayan film ABD'de 15 Mayıs 2015'te sinemalardaki yerini almıştır.
Konusu
Nükleer savaşın ardından dünya, çöllerin yaygınlaştığı ve susuzluk probleminin arttığı bir yer haline gelmiş, aynı nedenle medeniyet çöküşe doğru sürüklenmiştir. Hayatta kalma içgüdüsü had safhada olan Max (Tom Hardy), eşi ve çocuğunu kaybetmenin ardından huzuru ararken, Savaş Çocukları tarafından esir alınır. Bölgenin su ve benzin gibi kaynaklarını elinde tutan hükümdar Ölümsüz Joe'nin bölgesinde kan torbası olarak tutulan Max, her an kaçış için fırsat kollamaktadır.
Ölümsüz Joe'nin emriyle benzin ikmali için göreve çıkan İmparatoriçe Furiosa (Charlize Theron), belirlenen rotasından çıkınca Ölümsüz Joe ve adamları bir sorun olduğunu anlar. Kısa sürede Joe, eşlerinin Furiosa tarafından kaçırıldığını öğrenecek ve Savaş Çocukları ile birlikte Furiosa'nın peşine düşecektir. Kan torbası olarak bir aracın önüne bağlanan Max da ister istemez bu kovalamacaya katılır.
Kimyasal bir çöl fırtınasının ardından zincirlerinden kurtulan Çılgın Max, Furiosa ile yanındaki eşleri esiri olarak alacak, kısa süreli çıkar ilişkisi yerini dostluğa bırakacaktır. Yeşil Diyarları arayan Furiosa, en sonunda kendi halkını bulacak ancak geride artık yeşil hiçbir şeyin kalmadığını öğrendiğinde umudunu kaybetme noktasına gelecektir. Çılgın Max'ın planı ise geri dönüp, peşlerindeki tiran Joe'yi atlatarak onun sahip olduğu kaynakları ele geçirmektir.
Oyuncular
Tom Hardy, Mel Gibson ile bir öğle yemeğinde Max rolü hakkında konuştuklarını söyledi. Gibson bu rolün onun için iyi olduğunu söyledi ve Hardy'ye şans ve başarı diledi. Tom Hardy tarafından giyilen ceket orijinal üçlemenin son iki filminde Mel Gibson tarafından giyilen tek kopyasıdır. Hugh Keays-Byrne 1979 yapımı ilk Mad Max filminde de oynamıştır. Charlize Theron, Furiosa rolü için saçını kestirdiğinden Yeni Başlayanlar İçin Vahşi Batı filminde peruk takmak zorunda kalmıştır.
Temalar ve inceleme
Çılgın Max: Öfkeli Yollar 'ın birincil teması hayatta kalmaktır. Max için temel hedef hayatta kalmaktır, bu tema serinin önceki bölümlerinden uyarlamadır. Ayrıca çevresel çöküş ve ahlaki gerileme gibi konulara da değinilmiştir. Miller bir açıklamasında ''Hayatta kalmak kilit noktadır. Bence bunun nedeni Amerikan Western' in Amerikan sinema tarihinde temel olarak daha iyi bir parça olmasıdır. '' demiştir.
Ek temalar, intikam, dayanışma, yurt ve kefaret dahil eleştirmenler tarafından dikkate alınmıştır. Önceki Çılgın Max filmlerine benzer olarak, yurt merkez tema olarak ele alınmış. Max'in evi yok edilmiş, Furiosa diğerleri tarafından evde tutulmuş ve diğer beş kadın çocuklarını büyütmek için yeni bir yurt arayışı içindeler. Bu kişilikler arasındaki birlik ayrıca aile için korku, yönetmen Miller'in filmografisinde ortak tema olarak kullanılır.
Gelişim
Çılgın Max serisinin dördüncü filmi için taslaklar mali zorluklara çarptı ve tasarım gelişim cehenneminde birkaç yıl geçirdi. 1995 yılında yönetmen Miller gelecek Çılgın Max filmlerinin haklarını Warner Bros'tan yeniden edindi. Miller'in aklına dördüncü filmin fikri Los Angeles kavşağına doğru yürürken geldi. Bir yıl sonra kadar Los Angeles'tan Avustralya'ya seyahat ederken fikir iyice aklına yattı. Miller hikâyeyi şu şekilde tasarladı;  şiddetli yağmacılar petrol ya da mal için değil ama insanlığın varoluşu için savaşıyorlar . Film 20th Century Fox'un aracılığıyla 2001'de çekilme üzere ayarlandı fakat 11 Eylül saldırıları nedeniyle ertelendi. Miller Amerikan doları Avustralya doları karşısında çöktü ve bizim bütçemiz balon oldu dedi. Önceki üç filmde oynayan Mel Gibson bu film içinde başrol olarak ayarlanmıştı. Miller, Gibson 'ın çevresindeki çekişmeler ve Max'in günümüz savaşçısına benzer olarak daha genç olmasını istemesinden dolayı oyuncu yenilemesini durdurdu. Miller 2003'te dördüncü film için senaryonun yazıldığını açıkladı. Filmin Mayıs 2003'te Avustralya'da çekimlerine başlanması için 100 milyon Amerikan Dolarına yeşil ışık yakılmasına rağmen Birleşik Devletlerin birçok ülke ile seyahat ve nakliye kısıtlaması nedeniyle Namibya'daki film denemelerinde güvenlik endişelerine ilişkin olarak arada kalındı. Irak Savaşı'nın çıkmasıyla beraber dördüncü film politik açıdan hassas olarak düşünüldü ve bırakıldı. Gibson oyuncu kadrosuna geri dönmesine rağmen ilgisini kaybetti ve sonraki üretim iptal edildi.
Kasım 2006'da Miller Öfkeli Yolları yapmak istediğin belirtti ve filmin Gibson olmadan da yapılabileceğini düşündü: '' Bu gerçek bir umut. Yapmak istediğim son şey başka bir Çılgın Max. Fakat senaryo yalnız kaldı ve ben bununla tamamen uzakta kaldım  .'' Filmin senaryosu İngiliz mizah dergisi yaratıcısı Brendan McCarthy ile ortak yazılmış ayrıca birçok yeni kişilik ve araçları da tasarlamıştı. Gibson'un yokluğunda ölümünden önce Heath Ledger düşünülüyordu.
18 Mayıs 2009'da çekimler için yer arandığı bildirildi. Sonra üretim Warner Bros.'a taşındı. Ekim 2009'da Miller filmin temel çekimlerine 2011 öncesi başlanacağını açıkladı. Bu duyuru Avustralya'da Gibson'ın Max olarak geri dönüp dönmeyeceğiyle ilgili olarak yerel basının dikkatini çekti. Aynı ay Charlize Theron'un filmde oynayacağı bildirilirken, İngiliz oyuncu Tom Hardy ile Max rolü için görüşmeler yapılıyordu. Haziran 2010'da Friday Night with Jonathan Ross programında Hardy'nin (özgün Çılgın Max filminin çekiminin başlangıcından sadece 6 ay büyük) baş rolü oynayacağı açıklandı.
Çekim süreci
Temel çekimler 26 Haziran 2012'de Namibya'da başladı. Ayrıca Batı Sydney'de Potts Hill ve Penrith Lakes'te çekimler yapıldı. Ekim 2012'de The Hollywood Reporter Warner Bros.'un üretimin devam etmesi için bir yönetici gönderdiğini bildirdi. Şubat 2013'te Namibya Sahil Korunması tarafından bir taslak sızdırıldı ve Yönetici heyeti Namib Çölü'ne zarar verdikleri gerekçesiyle yapımcıları suçladı. Çok sayıda bitki ve hayvan türleri tehlike altındaydı. Namibya Film Komisyonu yapım sırasındaki sonraki ziyaretinde hiçbir yer ayırtılmadığını söyledi. Medya bu suçlamaları haksız söylem olarak değerlendirdi. Eylül 2013'te çekimlerin Kasım 2013'te yeniden yapılacağı bildirildi.
Yönetmen Miller serinin önceki filmlerine kıyasla yapım tasarımı koşullarına göre kendini iyi hissetmediğini söyledi. Bunun yerine önceki filmlere dönerek her iki yapım tasarımına da göz atmak ve geçen 30 yılın değişikliklerini yansıtmak istedi. Yapım tasarımcısı Colin Gibson filmin araçlarının hepsini tam kullanışlı olarak tasarladı. Bazı araçların yapımına 2003'te başlanılmıştı.
Sinematograf John Seale çekimler sırasında emekliye ayrıldı. Önceki iki filmin sinematografisini yapan Dean Semler'ın yerini almıştı. John Seale altı Arri Alexa Pluses ve dört Alexa Ms ile donatıldı. Seale ilk defa dijital kameralarla çekim yaptı.
Temmuz 2014'te Miller filmi çok basit kinayeli, adeta tekerleklerin üzerindeki western olarak tanımladı. Miller efektlerin %90'ının uygulamalı olduğunu söyledi. İkinci takım yönetmeni ve dublör denetleme koordinatörü olan Guy Norris, Cirque du Soleil'in performansı ve Olimpiyat atletleri dahil 150 dublör performansından sorumlu oldu. Miller oyun yazarı ve aynı zamanda feminist olan Eve Ensler'i set danışmanı olarak sete davet etti. Senaryonun derinliği etkilemesi ve feminist temalarda ne gördüğüyle ilgili olarak Namibya'da bir hafta geçirdi. Erkek oyuncularla kadına yönelik şiddet konusunda konuşma yaptı.
Yapım sonrası
Öfkeli Yollar 2000 görsel efekt çekimi içeriyor. Öncü görsel efekt şirketi Iloura film için 1500'den fazla efekt geliştirdi. Miller filmi kurgulaması için eşi Margaret Sixel'i işe aldı. Sixel'in görüntüleri kurgulamak için 480 saati vardı; gözlemleri 3 ay sürdü. Film tüm uzunluğu boyunca 2700 kurgu içermektedir ve bu dakikada 22.5 kurguya denk gelmektedir. Mad Max 'in ikinci filmi ise 90 dakikada 1200 kurgu yani dakikada 13.33 kurgu içermekteydi.
Gece sahneleri amerikan gecesi kullanılarak çekildi. PG-13 ve R-rated olarak iki farklı şekilde denemeye sokuldu. R-rated sürümü izleyiciler tarafından kabul edildi ve bu şekilde yayına girdi.
Eleştirel görüşler
Film yılın en başarılı filmleri arasına aldığı ödüllerin yanı sıra övgülerle de girmeyi başardı. Rotten Tomatoes'ta 339 yorumdan %97'lik bir başarı elde etti ve 10 üzerinden 8.6 puan aldı. Metacritic'de ise 51 eleştirmen yorumundan 50'si olumlu yönde oldu ve film 90 puana ulaşarak sitede 2015'in en fazla eleştirmen puanına sahip 11. filmi en fazla tartışılan ikinci filmi oldu.
Müzikler
Tüm parçalar Junkie XL tarafından bestelendi ve WaterTower Music tarafından 12 Mayıs 2015'te yayınlandı.
Point Blank
Point Blank şu anlamlara gelebilir:
Vilma Ferrán
Vilma Ferrán (30 Ekim 1940 - 14 Temmuz 2014), Arjantinli dizi ve sinema oyuncusu. En başarılı işleri sinema filmleri Animalada ve Dormir al sol.2 tv dizileri Son de Fierro Casi ángeles adlı yapımlardaki rolleridir. Buenos Aires doğumludur.
Ferrán doğum yeri Buenos Aires'te 73 yaşında öldü.
Karşi İlçesi
Karşi İlçesi ; Özbekistan'ın Kaşkaderya ili'indeki ilçe. Merkezi Beşkent şehridir.
RSC Anderlecht
Royal Sporting Club Anderlecht (Anderlecht, RSCA), Brüksel Başkent Bölgesi'nin Anderlecht şehrinde yer alan futbol kulübü. Avrupa şampiyonalarındaki 5 kupasının yanı sıra, Pro League'de 34 şampiyonluğu vardır.
Kulüp 1908'de kurulmasına karşın, ilk kupasını II. Dünya Savaşı sonrası 1947 yılında kazanmıştır. Kulüp 1935-36 sezonundan bu yana Pro League'de yer almaktadır.
Selce, Alaşehir
Selce, Manisa ilinin Alaşehir ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Manisa il merkezine 120 km, Alaşehir ilçesine 12 km uzaklıktadır.
Yezid (anlam ayrımı)
Yezid kelimesi aşağıdaki anlamlara gelebilir.
Alacalı, Şile
Alacalı, İstanbul ilinin Şile ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Şile'ye 19 km, İstanbul'a 60 km uzaklıktadır.
Angelina Love
Lauren Williams (d. 13 Eylül 1981; Toronto, Ontario) Kanadalı profesyonel güreşçi.
Güreşte
Bitirici Hareketleri İmza Hareketleri Menajerliğini Yaptıkları Lakapları Giriş Müzikleri
Şampiyonlukları ve Başarıları
Pro Wrestling Illustrated Pro Wrestling Pride Ring of Honor Total Nonstop Action Wrestling World Class Revolution
Kanorado, Kansas
Kanorado, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kansas eyaletinde yer alan ve Sherman ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 658 olduğu tespit edilmiştir.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 153 kişiden 73 evden ve 44 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehrin nüfus dağılımının ise de %97,84 Beyaz, %0,10 Afrikan Amerikan, %0,25 Yerli Amerikan, %0,05 Asyalı, %0,45'inin ise de diğer gruplardan oluştuğu tespit edilmiştir.
NGC 5908
NGC 5908, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir sarmal galaksidir. Gökyüzünde Ejderha takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak uzaklıkta bulunur. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1788 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir. Yaklaşık olarak 500.000 ışık yılı uzağında bulunan NGC 5905 ile bir galaksi çifti oluştururlar.
James Edward Sullivan
James Edward Sullivan (d. 18 Kasım 1862 New York - ö. 16 Eylül 1914) Amerikalı spor adamı. Amatör Atletizm Birliği (AAU)'nin kurucularından biridir ve 1906'dan 1908'e kadar başkanlığını yapmıştır.
Sullivan ayrıca, Modern Olimpiyat Oyunları'nın düzenleyicisi ve IOC Başkanı Pierre de Coubertin ile arasının gergin olmasına rağmen, Olimpiyatlar'ın ilk dönemlerinde en çok söz sahibi kişilerden biridir. Bunun dışında pek çok spor organizasyonunun da düzenleyicisi olmuştur. 1908-1912 yılları arasında "New York Eğitim Yönetim Kurulu"'nda almıştır.
1930 yılında, AAU onuruna James E. Sullivan Ödülü düzenlemiştir. Bu ödül her sene en başarılı amatör atlete verilmektedir.
Kasbi İlçesi
Kasbi İlçesi ; Özbekistan'ın Kaşkaderya ili'indeki ilçe. Merkezi Muğlan şehridir.
Serinköy, Alaşehir
Serinköy, Manisa ilinin Alaşehir ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
mahallede büyük bir taş vardır civarda mahallenin adı baltası olarak bilinir
Coğrafya
Manisa il merkezine 135 km, Alaşehir ilçesine 25 km uzaklıktadır.
Mehmet Özgür (1914 doğumlu siyasetçi)
Mehmet Özgür, (d. 1914, Vakfıkebir, Trabzon - ö. 18 Kasım 1992), Türk siyasetçi.
İstanbul Yüksek İktisat ve Ticaret Okulu mezunudur. Sümerbank Genel Muhasebe Müdürlüğü, Başbakanlık Yüksek Denetleme Kurulu Uzmanlığı, Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumu Yönetim Kurulu Başkanlığı ve Genel Müdürlüğü, Türkiye Madeni Eşya Sanayicileri Sendikası Başkanlığı, TBMM 4. (IV) Dönem Trabzon Milletvekilliği yapmıştır.
Kōshi
Kōshi ( Kōshi-shi), Japonya'nın Kumamoto prefektörlüğünde bulunan bir şehirdir. Şehir, 27 Şubat 2006 tarihinde kurulmuştur. Yüzölçümü 53.17 km² olan şehrin nüfusu Kasım 2013 tarihi itibarı ile 58,192'dir.
Küçükgölcük, Hilvan
Küçükgölcük, Şanlıurfa ilinin Hilvan ilçesine bağlı bir mahalledir.
Çerkes Soykırımı
Çerkes '''Soykırımı *
Rus-Çerkes Savaşı sırasında Rus İmparatorluğu sistematik olarak Çerkes nüfusunu yok etme stratejisi uyguladı. Sadece Çerkesler arasında Ruslaştırmayı ve Rusya'nın diğer bölgelerine yerleşmeyi kabul eden küçük bir kısım olaylardan hiç etkilenmedi. Reddeden geri kalan Çerkes nüfusu çeşitli şekillerde dağıtıldı veya toplu halde öldürüldü. Bazı durumlarda Çerkesler Hristiyanlığı kabul etmeye zorlandı. Çoğu durumda Çerkes yerleşim yerleri bulundu ve yakıldı, sistematik olarak aç bırakıldı veya tüm nüfusu katledildi.
Rus ordusunda asker olan Lev Tolstoy, Rus askerlerinin gece köy evlerine saldırdığını bildirdi. Olaylara tanık olan İngiliz diplomat William Palgrave, "tek suçlarının Rus olmamak olduğunu" ekliyor. 1864'te Çerkesler tarafından İngiliz İmparatorluğu'ndan insani yardım talep eden bir dilekçe imzalandı. Aynı yıl, 1864'te savaşın bitiminden önce hayatta kalan nüfusa karşı toplu sürgün başlatıldı ve büyük ölçüde 1870'lerde tamamlandı. Bazıları, ayrılmayı beklerken kalabalıklar arasında salgın hastalıklardan öldü. Diğerleri, yoldaki gemiler fırtınalar sırasında battığında veya kâr odaklı nakliyecilerin kârı en üst düzeye çıkarmak için gemilerini aşırı yüklediği durumlar nedeniyle öldü. Akademisyenler, Rus hükümetinin kendi arşiv rakamlarını dikkate alarak, bu süreçten Çerkes nüfusunun %80-97'sinin etkilendiğini tahmin ediyorlar.
Hayatta kalıp sürgün edilen Çerkesler Osmanlı Devleti'ne yerleştirildi. Osmanlı arşivleri, 1879'da yaklaşık 1 milyon Çerkes muhacirin Osmanlı topraklarına girdiğini, ancak bunların yaklaşık yarısının kıyılarda hastalıklar nedeniyle öldüğünü gösteriyor. Osmanlı arşivleri doğruysa bu, Çerkes soykırımını 19. yüzyılın en büyük soykırımı yapar. Osmanlı arşivlerini destekleyen 1897 Rus nüfus sayımı, orijinal sayının onda biri olan yalnızca 150.000 Çerkes kaydediyor. 1929 baharında Kafkasya'ya bilimsel çalışma üzerine giden Gürcü tarihçi Simon Canaşia'nın karşılaştığı 91 yaşında bir ihtiyar, Karadenizin "karpuz gibi" insan vücut parçaları ile dolduğunu, kargaların kadın saçı ve erkek sakallarına yuva yaptığını aktarmıştır.
2023 itibariyle Gürcistan, Çerkes soykırımını tanıyan tek ülkedir. ABD'nin Wayne şehri ve Doğu Türkistan Sürgün Hükûmeti de resmî olarak Çerkes soykırımını tanımıştır. Ukrayna meclisi ise tanımayı tartışmaktadır. Rusya, Çerkes soykırımını aktif olarak reddediyor ve olayları rızaya dayalı bir göç olarak sınıflandırıyor (Rusça: Черкесское мухаджирство, 'Çerkes muhacirizmi'). Şubat 2020'de Rusya'nın Ankara büyükelçisi Aleksey Yerhov, Çerkes Soykırımını "güzel bir masal" olarak nitelendirdi. Yerhov, KAFFED'in baskıları sonucu özür diledi. Kafkasya bölgesindeki bazı Rus Neo-Nazi grupları, her yıl Çerkes sürgününün başladığı 21 Mayıs'ı (O.S) kutluyor. Çerkesler her yıl 21 Mayıs'ı Çerkes Yas Günü olarak anarlar. 21 Mayıs'ta tüm dünyadaki Çerkesler, özellikle Kayseri ve Amman gibi büyük Çerkes nüfusa sahip şehirlerin yanı sıra İstanbul gibi diğer büyük şehirlerde Rus hükümetini protesto ediyor.
Arka plan
Çerkesler Osmanlı ile ilişkileri geliştirme sebebiyle Hristiyanlığı terk edip İslam'ı kabul ettikten sonra, Rusya Çerkeslere düşman gözüyle bakmaya başladı. Çerkesya konumu itibarıyla Rusya, İngiltere, Fransa ve Osmanlı İmparatorluğu arasındaki güç mücadelesinin ortasında kilit bir stratejik bölgeydi. Rusya gözünü Karadeniz boyunca genişleyerek sıcak denizlere inmeyi hedefliyordu. İngiltere ise Rusya'yı engellemek istiyordu. Rusya, İran'ın düşüşünü kolaylaştırmak için Karadeniz'de tersanelere ihtiyaç duyacaktı, bu da kıyı şeridiyle Çerkesya'yı hedef haline getirdi. Ancak Müslüman olan Çerkeslerin Ruslara karşı Osmanlıları tercih etmeleri Rus İmparatorluğu'nu rahatsız ediyordu. Çerkesya'nın stratejik önemi o kadar büyüktü ki, 1853'te Karadeniz Rus ticareti için çok önemli hale geldi ve ihracatının üçte birinden sorumluydu.
Çerkesya ile savaşın başlaması
II. Katerina döneminde Rus ordusu Çerkes topraklarına girmeye başladı ve Rusya, Çerkesya'yı hızla ilhak etmek amacıyla kaleler inşa etmeye başladı. 17 Temmuz (O.S.), 1763'te Rus kuvvetleri, Doğu Çerkesya'daki Mezdeug (günümüz Mozdok) kasabasına girerek orayı bir Rus kalesine dönüştürdü. Böylece Çerkesler ile Rus İmparatorluğu arasındaki düşmanlıklar başladı. Rus ordusu beklemediği kadar sıkı bir direnişle karşılaştı. Rus-Çerkes savaşı sırasınca iki taraf da birbirine pek çok baskınlar düzenledi.
Fyodor Bursak ve Pavel Tsitsianov
1799'da Rus general Fyodor Bursak Batı Çerkesya'ya saldırılar düzenledi. Bu saldırının daha önceki saldırılardan farkı, Bursak'ın askerlerine "ayrım yapmadan, ister düşman ister barışçıl olsun, tüm Çerkes köylerini yok etme" emri vermesiydi. 1802-1806 yılları arasında Pavel Tsitsianov benzer saldırılar düzenledi. Tsitsianov Çerkeslerin "Rusya'ya kıyasla ne kadar önemsiz olduklarını" göstermek istiyordu. 1805'de General Glazenap 80 köy yaktı. Askerlerine "halkı korkutarak boyun eğdirme ve dağlılardan intikam alma" emrini verdi. Bir köy yakma harekâtı başlatıldığında, Rus ordusu önce köye girip yağmalıyor, sonra direnenleri, şikayetçileri öldürüyor ve son olarak da köyü ateşe verip gidiyorlardı. 1810'da yaklaşık 200 köy yakıldı. 1805 ile 1807 yılları arasında General Bulgakov'un ordusu tek başına 280'den fazla köyü yaktı. 1763'te 350.000 olan Kabardey'in nüfusu 1817'de sadece 37.000'di.
Aleksey Yermolov
1817'de Rus veteran general ve savaş kahramanı Aleksey Yermolov, Kafkasya'ya atandı. Sorunu çözmesi ve savaşı Rusların lehine değiştirmesi bekleniyordu. Yermolov, Çerkeslerin isteyerek teslim olmayacakları ve resmi bir askerî strateji olarak "terör"ün etkili olacağı sonucuna vardı. Terör yöntemleri zaten kullanımda olsa da ancak Yermolov'un emriyle resmiyet kazanmış ve eski generaller bazen aşırıya kaçarlarsa cezalandırılsa da savaş kahramanı Yermolov için böyle bir şey mümkün değildi. Bu nedenle Yermolov uygun gördüğü gibi hareket edebilirdi. Rus generaller, halkı şok ederek teslim olmaları için Çerkes köylerini ve kasabalarını yok etmeye ve insanları katletmeye başladı.
Yermolov yönetimindeki Rus birlikleri, direniş savaşçılarının saklandığı düşünülen köyleri yok ederek, suikastlar, adam kaçırmalar ve bütün aileleri infaz ederek misilleme yaptı. Çerkes direnişi yiyecek için köylere bel bağladığından, Rus ordusu da sistematik olarak ekinleri ve hayvanları yok etti ve Çerkes sivil çiftçileri öldürdü. Çerkesler, bölgedeki tüm Çerkesleri kapsayan bir federasyon oluşturarak yanıt verdi.
Mayıs 1818'de, Yermolov'dan emir alan General Ivan Petrovich Delpotso komutasındaki Rus kuvvetleri tarafından Tram köyü kuşatıldı, yakıldı ve sakinleri öldürüldü: "Bu sefer kendimi bununla sınırlıyorum. Gelecekte suçlu eşkıyalara acımayacağım, köyleri yıkılacak, malları alınacak, karıları ve çocukları öldürülecek."Köylerin içindeki her şeyle birlikte tamamen yok edilmesi, Rus ordusu ve Kazak birlikleri tarafından standart bir eylem haline geldi. Buna rağmen Çerkes direnişi devam etti. Eylül 1820'de Rus kuvvetleri, Doğu Çerkesya sakinlerini zorla sürgün etmeye başladı. Kabardey'in tamamı (Doğu Çerkesya) daha sonra Rus Çarının mülkü ilan edildi. General Yermolov daha sonra Kabardey'deki çabalarını hızlandırdı. Yalnızca Mart 1822'de 14 köy Yermolov tarafından yok edildi. Şubat 1824'te General Vlasov liderliğindeki Rus ordusu 4 Çerkes köyüne saldırdı ve onları yerlilerle birlikte tamamen yok etti. Bu köyler, Rus İmparatorluğu ile barış içinde olmalarıyla ünlüydü, Çerkesler tarafından vatan haini olmakla suçlanıyorlardı, ancak yine de Rus saldırılarının hedefi oldular. Çerkesler bir açıklama istediler; ki verilmedi. Bu olaylardan sonra Rusya ile barış içinde olan köyler dahi savaşmaya başladı. 1828'de General Emanuel, 6 Natuhay Çerkes köyünü ve daha birçok Şapsığ Çerkes köyünü yok etti. Daha sonra Kuban'ı geçti ve 210 köyü daha yaktı.Bu katliam taktikleri Çerkesleri daha fazla sinirlendirdi. Bunun ardından birçok Çerkes prensi, hatta yüzyıllardır rekabet içinde olan prensler el ele vererek daha sıkı direnmeye başladı, bu sırada pek çok işgalci Rus ordusu yenilgiye uğradı, bazıları tamamen yok edildi. Avrupa'da, özellikle İngiltere'de, Ruslara karşı direnen Çerkeslere karşı büyük bir sempati oluşmaya başladı.
14 Eylül 1829’da Edirne Antlaşması imzalandı. Bu antlaşmaya göre, Osmanlı İmparatorluğu Çerkesya dahil olmak üzere Kafkasya'yı Rus toprağı olarak tanıyordu. Çerkesler bu antlaşmanın Ruslar tarafından Osmanlı'yı kötülemek için uydurulduğunu düşünüyorlardı ve gerçekliğine inanmadılar. Antlaşmanın gerçek olduğu doğrulandıktan sonra Çerkes elçileri İngiltere, Fransa ve Osmanlı topraklarına gönderilerek antlaşmanın Çerkesler için geçersiz hükmünde olduğu bildirildi. 1831'de Rus hükümeti, Natuhay kabilesinin tamamen yok edilmesi planını değerlendirdi; Natuhayların nispeten barışçıl olmasına ve hatta Ruslarla ticaret yapmalarına rağmen. 1831'in sonlarında, Rus General Frolov ve görev gücü birkaç köyü yok etti. 20 Kasım gecesi başlayarak, köylerin toplarla kuşatıldığı ve bombalandığı bir "korku harekatı" başlatıldı. Hedefler evler ve camilerdi. Operasyon bir raporda şöyle anlatıldı: "…Bu operasyonda 10 asker kaybettik, bir subay ve 16 asker yaralandı. Çatışma mahallinde süngülerle öldürülen 150'den fazla dağlı cesedi ve topçu atışı nedeniyle öldürülen 50'ye kadar kadın ve çocuk vardı…"Başka bir raporda General Rosen, Aralık 1831'de 381 Çerkes'i esir aldığını ayrıntılı olarak anlatıyor ve köylere ateş ederek 100 erkek ve 50 kadını öldürmekle övünüyor. Ayrıca raporunda, Midvideiv adlı bir Rus askerinin, camiyi yakmasına engel olmaya çalışan bir Çerkes'i öldürdüğünü övgü ile anlatıyor. Ruslar araziyi değiştirerek Çerkes direnişine karşı koymak istediler. Bir yol ağı kurdular ve bu yolların etrafındaki ormanları temizlediler, yerli köyleri yok ettiler ve genellikle Ruslar veya diğer Ortodoks Slav halklarından oluşan yeni çiftçi toplulukları yerleştirdiler. Giderek daha kanlı hale gelen bu durumda, köylerin toptan yok edilmesi standart bir taktik haline geldi. General Yermolov kendi sözleriyle "Çerkes topraklarına ihtiyacımız var ama Çerkeslerin kendilerine ihtiyacımız yok" diyordu. Yermolov ve Bulgakov gibi Rus askeri komutanları, savaş alanında şan ve fetih yoluyla zenginlik elde etmek için kendi çıkarları doğrultusunda hareket ederek, Çar'ı sık sık aldatmışlar ve Çerkes gruplarının Rusya ile barış yapma girişimlerini gizlemişlerdir. 1837'de bazı Çerkes liderler, daha fazla kan dökülmemesi gerektiğini savunarak Ruslara beyaz bir barış teklif etti. Bu teklife cevaben General Yermolov komutasındaki Rus ordusu 36 Çerkes köyünü yaktı.
Grigori Zass
1833'te Grigori Zass, merkezi Batalpashinsk kalesinde bulunan Kuban Askeri Hattının bir kısmının komutanlığına atandı. Zass, Çerkesleri Ruslardan ve diğer Avrupalılardan daha aşağı bir ırk olarak görüyordu. Zass'ın ana taktiği saldırılara orantısız biçimde cevap vermekti, küçük bir Çerkes saldırısına karşılık yıl boyunca onlarca köyün yok edilmesiyle sonulanan bir "ceza seferi" başlatabilirdi. Ona göre Çerkeslerle baş etmenin tek yolu onları "vahşi hayvanlar gibi" korkutmaktı. Zass, insanları diri diri yakmak, kafa kesip kazığa geçirmek, kalabalık köyleri yerle bir etmek, kasıtlı olarak salgın hastalıklar yaymak ve toplu tecavüz dahil olmak üzere bu düşünceye dayanan yöntemler kullandı. Kopmuş Çerkes vücut parçalarından oluşan bir koleksiyona sahipti. Böylece Çerkesler arasında korku ve şok yayarak onları teslim olmaya zorluyordu. Bu yöntemin başarısı nedeniyle başkomutan olarak atandı ve tam yetki verildi.
Ağustos 1833'te Zass, Çerkes topraklarına ilk seferini yönetti. Köylerin yanı sıra birden fazla kasaba da yok edildi. Kasım ve Aralık ayları arasında Besleney bölgesine saldırdı ve Besleney'in başkenti Qanoqo köyü de dahil olmak üzere Besleney bölgesindeki çoğu yerleşim yerini yok etti. 1834-1835 yılları arasında özellikle Abzeh, Besleney ve Şapsığ bölgelerinde Çerkes nüfusunu yok etmeye devam etti. 1834'te Albay Zass, General Rosen'e Çerkesya seferini detaylandıran bir rapor gönderdi:
"…Ot toplamaya giden üç vahşi dağlı yakaladım. Gönüllü olarak bize teslim olmak istemediler, ben de yok edilmelerini emrettim.…"
Daha sonra bir mahalleyi nasıl yok ettiğini anlatıyor:
Rus subay Nikolay İvanoviç Lorer, Zass'ın çadırında Çerkes kafaları topladığını ve etlerini kaynattığını söyledi. Ayrıca çadırının dışında bir tepede mızraklara saplanmış Çerkes kafaları vardı. Çerkes kültüründe insanın başıyla birlikte gömülmesi gerektiğine, yoksa cehenneme gideceğine dair bir inanç vardı, bu nedenle Zass, Çerkes kellelerini toplamaktan ve asla geri vermemekten veya onları yüksek fiyatlara satmaktan özel bir zevk alıyordu. Savaştan sonra Ruslar Çerkes kellelerini keserek Zass'a ulaştırıyordu. Zass'ın ordusu, kendi isteği üzerine eski suçlulardan oluşuyordu. Kuvvetlerinin Çerkeslerle istediklerini yapmasına izin verdi. Zass, tüm Çerkeslerden "vahşiler", "haydutlar", "yağmacılar" veya "hırsızlar" olarak bahsetti. Çerkes ağıtlarında Zass, kasabalardan rastgele Çerkes erkekleri seçip onları bir eğlence biçimi olarak diri diri yakan, hamile kadınların karını kesen bir figür olarak geçmektedir.
Zass liderliğindeki alayların askeri başarıları, yüksek komuta tarafından büyük beğeni topladı ve Zass ödüllendirildi. 1834-1835 yılları arasında özellikle Abzeh, Besleney, Şapsığ ve Kabardey bölgelerinde Çerkes nüfusunu yok etmeye devam etti. 1835'te terfi etti. Tüm Kuban hattı emrine verildi. 1836'nın sonlarında Çerkesya Ermenileri Rusya'ya bağlılıklarını ilan ettiler ve Zass'tan kendilerine yaşayacak bir yer vermesini istediler. 1839'da Zass bir Ermeni kolonisi kurdu. Ermenilere yer açmak için Çerkes köyleri yok edildi. Bu yıl Armavir'in resmi kuruluş yılı olarak kabul edilmektedir. 1842'de Zass, aralarında Pavel Grabbe'nin de bulunduğu üstleriyle bir tartışma yaşadı, Kafkasya'yı sonsuza dek terk etmek zorunda kaldı ve sonunda 1848'de istifa etmek zorunda kaldı.
Son dönem
1857'de, Dmitry Milyutin hayatta kalan Çerkeslerin sürgün edilmesi gerektiğini savunduğu belgeyi yayınladı. Milyutin'e göre, mesele Çerkes topraklarını ele geçirmek değil değil, Çerkeslere son vermek olmalıydı.
Çar II. Aleksandr öneriyi kabul etti ve Milyutin savaş bakanı olarak terfi edildi. Buna ek olarak Rostislav Fadeyev öneriyi destekleyerek, "Çerkesleri evcilleştirmek mümkün değil, yarısını tamamen yok edersek, diğer yarısı silahlarını bırakacaktır." fikrini ortaya koydu. Osmanlı'ya yönelik Çerkes göçleri, küçük gruplar halinde 19. yüzyılın ilk yarısında da yapılmıştı. Osmanlı'nın Karadeniz kıyılarına yerleşen, tarım ve ticaretle geçinen 370 Çerkes ailesi vardı. Ancak hiçbir zaman Çerkes milletinin tamamen sürülmesi söz konusu olmamıştı. Bu dönemde Rus siyasetçi Viktor Koçubey, bölgeyi ziyaret eden Amerikanlara şöyle demişti:"Bu Çerkesler tıpkı sizin Amerikan Kızılderilileriniz gibi - evcilleştirilemezler ve uygarlaşmamışlar ... onları yalnızca imha etmek sessiz tutabilir."
- Viktor Pavloviç Koçubey
1859 yılında, Ruslar Osmanlı hükûmeti ile detayları görüşmeye başladılar. Ruslar Kafkasya'da Çerkes varlığını yok etmek istiyordu, Osmanlılar ise Balkanlardaki isyanlara karşı bir güç olarak Müslüman nüfusa ihtiyaç duyuyorlardı. Böylece 1860 yılında iki taraf 50.000 Çerkesin sürgün edilmesinde karar kıldı, ancak Ruslar bu rakama sadık kalmayacaklardı.
1861'den 1864'e kadar sürgünleri gerçekleştirme sorumluluğu Yevdokimov'a verildi. Rus askeri Ivan Drozdov'un anılarına göre, Rus ordusu çoğunlukla Çerkeslerin yaşadığı bölgeleri ayrım gözetmeksizin yok etmeyi tercih etti. Eylül 1862'de bir Çerkes köyüne saldırdıktan ve bazı sakinlerinin ormana kaçtığını gördükten sonra General Yevdokimov ormanı altı saat boyunca bombaladı, ardından hayatta kalan kimsenin kalmadığından emin olmak için ormanı ateşe verdi. Drozdov, Çerkeslerin ailelerinin ve köylerinin geri kalanının kaçmasına izin vermek için kendilerini toplara feda etmeye yemin ettiklerine kulak misafiri olduğunu bildirdi. Lev Tolstoy'un bildirdiğine göre Rus askerleri gece Çerkes köylerine dalıyorlardı. Bölgede bulunan Britanyalı diplomat Sir Pelgrave durumu "yok olmalarını izlemek üzücü, tek suçları Rus olmamaktı" şeklinde yorumlamıştı.
Bu dönemde Çerkes entelektüelleri ve askerî liderleri arasındaki bir toplantıda geleneksel meclis toplantılarını terk edip tam anlamıyla Avrupaî bir meclis kurulması gerektiği kararı alındı ve 13 Haziran 1861 tarihinde Çerkes Meclisi kuruldu. Meclisin merkezi olarak günümüzde Soçi olarak bilinen Şaçe bölgesi seçildi. Meclis başkanı ve Çerkesya başkanı olarak Gerandıqo Berzeg seçildi. Tüm Çerkesya'nın ortak hükûmeti bu meclis idi. Osmanlı ve İngiliz delegasyonları, tutarlı bir devlette birleşirlerse bağımsız bir Çerkesya'nın tanınacağını vadettiler. Ancak Rus General Kolyobakin hızla Soçi'yi istila etti ve meclisi yerle bir etti.
1862'de Çerkesler, davalarını savunmak için Britanya'daki büyük şehirlere bir liderler heyeti göndererek Londra, Manchester, Edinburgh ve Dundee gibi büyük İngiliz ve İskoç şehirlerini ziyaret ettiler. Ziyaretler başta İskoçlar olmak üzere Britanyalılar tarafından destekle karşılandı. Politikacılar ve gazeteler "Çerkes davasını" ele almaya ve "Çerkesya'yı katliamdan kurtarmak için" müdahale çağrısında bulunmaya başladılar ve bir noktada Parlamento, Rusya ile savaşmaya ve mücadele eden Çerkesya üzerinde bir manda kurmaya girişmeye yaklaştı.Ancak sonunda, bu tür girişimler İngiliz hükûmet politikasını değiştirmede başarısız oldu. Londra'nın eylemsizliğine kızan birçok kişi tarafından organize edilen Çerkes Yardım Komitesi, Çerkes yetimler için şilte, battaniye, yastık, yün ve giysi temini için 2.067 £ toplamayı başardı. Ancak Komite daha sonra Rus düşmanlığı ile suçlandı ve kapatıldı.
1863 sonbaharında, Rus operasyonları metodik hale geldi. Çerkesler ormana kaçtıktan sonra, köyleri ve yiyecekleri yakılacak, ardından bir veya iki hafta sonra hiç Çerkes kalmadığından emin olmak için arama yapılacak ve orman yakılacaktı. Bu süreç, General Yevdokimov bölgedeki tüm Çerkeslerin vurularak, aç kalarak ya da yanarak öldüğüne ikna olana kadar tekrarlanacaktı.
9 Nisan 1864'te Çerkesler tarafından "Çerkes Liderlerden Majesteleri Kraliçe Victoria'ya Dilekçe" imzalandı:  "Rahman ve rahim olan Allah'ın adıyla.
İngiltere Kraliçesi ve İmparatoru Majestelerine en alçakgönüllü dilekçemiz şu şekildedir:
Rus Hükûmeti'nin, dünyanın yaradılışından bu yana bizim evimiz ve ülkemiz olan Çerkesya'yı hukuka aykırı bir şekilde boyunduruk altına almak ve ilhak etmek için uğraşmaya başlamasının üzerinden seksen yıldan fazla bir süre geçti. Eline düşen çocukları, çaresiz kadınları, yaşlıları koyun gibi keser. Kafalarını kavun keser gibi süngü ile uçurur, uygarlığın ve insanlığın sınırlarını aşan, tarif edilemeyen, yapmadığı hiçbir baskı ve zulüm yoktur.
Nesilden nesile canımız ve malımız pahasına, bizim için canımızdan daha değerli olan vatanımızı savunmak için bu hükûmetin zalimane uygulamalarına karşı çıkmaktan kaçınmadık. Ancak son birkaç yılda, Yüce Allah'ın bize uygun gördüğü kuraklık ve yine onların kendi yıkımlarının neden olduğu kıtlıktan yararlanarak denizden ve karadan yapılan şiddetli saldırılarla bize büyük sıkıntı verdiler. Savaşlarda, dağlarda açlıktan, deniz kıyısındaki sefaletten ve denizde beceri eksikliğinden kaybedilen hayatlar çoktur.
Bu nedenle, Rus hükûmetinin ülkemize yönelik acımasız saldırılarını püskürtmek ve ülkemizi ve halkımızı birlikte kurtarmak için, insanlığın koruyucusu ve adaletin merkezi olduğunu duyduğumuz İngiliz hükûmeti ve halkının arabuluculuğunu ve değerli yardımını istiyoruz.
Ve bu iki istekten hiçbiri dikkate alınmazsa, hükûmetlerin merhametine ve lütfuna yaptığımız çağrılara rağmen bu çaresiz durumumuzda tamamen yok edilirsek, o zaman Âlemlerin Rabbi karşısında hakkımızı aramaktan vazgeçmeyeceğiz. Zayıfları korumak maksadıyla saltanatını, kuvvetini ve kudretini Majestelerine emanet etti O.
Ekselanslarından (Sir Henry Bulwer), büyük İngiliz Hükümetine ve şanlı İngiliz ulusuna çaresizlik ve sefalet durumumuzu bildirme aracı olması için yalvarıyoruz ve bu nedenle Ekselanslarına en mütevazı dilekçemizi sunmaya cesaret ettik. Bu dilekçenin bir nüshası da Bâb-ı Ali Hükûmetine ve diğer Devletlerin Elçiliklerine sunulmuştur.
Çerkesya Halkı tarafından imzalanmıştır. 29 Şevval, 1280" 1864'te Maykop yakınlarındaki Khodz vadisinde Çerkes halkı Rus birliklerine direndi. Savaş sırasında erkeklere kadınlar da katıldı.  Ağır toplara ve diğer modern silahlara sahip Rus birlikleri, olaylara tanık olan bir Çerkes tarihçinin "kan denizi" olarak tanımladığı bir sahnede tüm erkekleri, kadınları ve çocukları öldürdü.
Mart 1864'te kuşatılmış bir Çerkes ordusu teslim olmayı reddetti ve toplu intihar etti. İki ay sonra, 21 Mayıs 1864'de, 20.000 kişilik Çerkes ordusu ile 100.000 kişilik bir Rus ordusu arasında Qbaade Muharebesi gerçekleşti. Rus kuvvetleri dört taraftan ilerledi. Çerkes güçleri hattı kırmaya çalıştı, ancak birçoğu cepheye ulaşmayı başaramadan Rus topçuları ve piyadeleri tarafından vuruldu. Kalan savaşçılar militan olarak savaşmaya devam ettiler ve kısa sürede yenildiler.
Rus ordusu zaferi kutlamaya başladı ve bir askeri-dini geçit töreni düzenlendi, 100 Çerkes savaşçı otorite kurmak için halka açık bir infazda kolları ve bacakları kesilerek idam edildi. Muharebenin yaşandığı yerin günümüzdeki ismi "Krasnaya Polyana", yani kızıl çayır, adını tepeden nehre akan Çerkes kanından alır. Qbaade muharebesinin ardından Çerkes sürgünü hız kazanmış oldu. Mihail Nikolayeviç ise askerlerini böyle tebrik etmişti:"Bu 1864 yılında, tarihte eşi benzeri olmayan bir iş başarıldı: dağlı sakinlerinin hiçbiri eski ikamet yerlerinde kalmıyor ve bölgeyi yeni Rus nüfusuna hazırlamak için temizlik önlemleri alınıyor."
- Mihail Nikolayeviç Romanov
Boşalan toprakların Ruslaştırılması
25 Haziran 1861'de Çar II. Aleksandr, "Kuzey Kafkasya Yerleşimi" başlıklı bir imparatorluk fermanı imzaladı:
"Artık Tanrı'nın yardımıyla, Kafkasya'nın tamamen fethi meselesi sonuca yakındır. Düşman dağlıları işgal ettikleri verimli ülkelerden tamamen kovmak ve bir Rus Hristiyan nüfusunu sonsuza kadar yerleştirmek için sadece birkaç yıllık ısrarlı çabalar gerekiyor. Bu eylemi gerçekleştirmenin onuru, esas olarak Kubanski silahlı kuvvetlerinin Kozaklarına aittir."
- II. Aleksandr
Çar Aleksandr, kolonizasyon sürecini kişisel teşvik etti. 1861 baharından 1862'ye kadar, eski Çerkesya'da 35 Kazak stanitsası kuruldu ve 5.480 aile toprağa yerleşti. 1864'te Transkuban bölgesinde on yedi yeni Kazak stanitsa kuruldu. Çerkeslerden "temizlenen" tüm topraklara Ruslar, Kazaklar, Karaçay-Balkarlar ve Ermeniler yerleştirildi.
Limanlardaki vaziyet
Hayatta kalan Çerkeslerin sürgünü 1860'lı yıllarda başladı. Yevdokimov'un birlikleri, Çerkes köylerini yok ettikten sonra, kalan Çerkesleri kıyıya kaçmaya zorladı. Kıyıya sürülen Çerkesler burada Osmanlı İmparatorluğu'na gönderilmeyi beklediler. Yevdokimov'un tehcir operasyonları sırasında ölen Çerkeslerin sayısı kesin olarak bilinmemekle birlikte modern tahminler en az 625.000 ile başlamaktadır. Bazıları, ayrılmayı beklerken kalabalıklar arasında salgın hastalıklardan öldü. Diğerleri, yoldaki gemiler fırtınalar sırasında battığında veya kâr odaklı nakliyecilerin kârı en üst düzeye çıkarmak için gemilerini aşırı yüklediği durumlar nedeniyle öldü.
Olaylara şahit olan Rus tarihçi Adolf Berge durumu böyle açıklamıştı:
"Novorossiisk limanında gördüklerimi asla unutmayacağım, on yedi bin dağlı kıyıda toplanmış, yılın geç, sert ve soğuk zamanı, evsiz, yiyeceksiz ve doğru dürüst giyecek giysisi olmayan bu insanlar tifüs ve çiçek hastalığının pençesindeydiler. Zayıf bir kadın cesedi çöplüğe iki bebeğiyle beraber atılmış, birisi hayat mücadelesi içinde, diğeri annesinin göğsünde besin arıyor. Kim bunu görür de etkilenmez ki? Böyle sahneler hiç de nadir değildi."
- Adolf Petroviç Berge
Ivan Drozdov şunları kaydeti: "Yolda gözlerimiz insanı şok eden bir görüntüyle karşılaştı. Köpeklerin kısmen parçalayıp yedikleri kadın, çocuk, yaşlı cesetleri; açlıktan ve hastalıktan bir deri bir kemik kalmış, neredeyse ayakları üzerinde duramayacak kadar güçsüz, bitap düşmüş ve daha canlıyken köpeklere yem olan sürgünler."
- Ivan Drozdov
Başlangıçta, 17 Mayıs 1863'te Çar II. Aleksandr, göç etmeyi "seçenlerin" kendi yollarının bedelini ödemesi gerektiğine karar verdi. Yolculuk masraflarını karşılamak için Çerkesler bazen sığırlarını, eşyalarını ve hatta kendilerini köle olarak satmaya zorlandılar.
Çerkesler tipik olarak, kiralanmamış gemileri kullanarak ayrılmaya zorlandılar, böylece kendilerini bu tür gemilerin kaptanları tarafından suiistimallere maruz bıraktılar. Bazı durumlarda 1.800 kadar Çerkes hayvan ve ev eşyalarıyla birlikte tek bir gemiye tıkıştırıldı. Çoğu durumda, bu tür gemiler battı. Eğer gemiler batmadıysa, bu tür kalabalık ortamlar hastalıkların yayılmasına ve susuzluğa müsait hale geliyor ve gidecekleri yere vardıklarında sadece yolcularının cesetlerini barındırıyordu. Bu tür gemiler, gözlemciler tarafından "yüzen mezarlıklar" olarak anılıyordu.
Kötü niyetli kaptanların elindeki suistimaller de bildirildi. Bir vakada, Kıbrıs'a giden bir gemi, parçalanmış ve başları kesilmiş cesetlerle bulundu ve mültecilerin hala canlıyken bağlanıp denize atılmalarına ilişkin dedikoduları doğruladı. Bu gemide yolcuların sadece üçte biri hayatta kalabilmişti.
Şartlara rağmen Yevdokimov komutasındaki Rus kuvvetleri Çerkesleri kıyıya sürmeye devam etti. Ocak ayında Yevdokimov Ubıh köylerini yok etti ve Ubıhlara kıyıya gitmekten veya kışın donmaktan başka çare bırakmadı. Mart ayında Çerkeslerin Tuapse limanındaki mülteci kalabalığı yirmi bine yaklaştı.
Çerkes kıyılarını terk edenlerin sadece bir kısmı Osmanlı limanlarına ulaşabildi. Osmanlı kıyılarına ulaşmayı başaran kesimden çok daha fazlası kısa süre sonra orada hastalıklardan öldü. Bir İngiliz görgü tanığı olan Laurence Oliphant The Times gazetesi için şunları yazdı: "Erkek, kadın ve çocuk yığınları tam anlamıyla deniz kıyısını kapladı. Hepsi zayıf ve aç görünüyor. Çoğu çıplak. Birkaçı ölü."
Taşıma gemileri
1864'te Bâb-ı Âli, kıyılarında meydana gelen insani felaket nedeniyle Rus hükûmetinden tehcirleri durdurmasını defalarca istedi. Osmanlı talepleri defalarca reddedildi. Birçok gemi, aralarında mevcut olan hastalık nedeniyle Çerkesleri taşımayı reddetti. Nisan 1864'te Rus gemileri kendilerini nakliyeye sunmayı bıraktı ve tüm süreci Osmanlıların üzerine attı; ve General Yevdokimov yiyecek, su veya tıbbi yardım için hiçbir çaba sarf etmedi. Rusya, tehcir edilenlerin hayatta kalmasının öncelik olmadığını açıkça ortaya koyduğunda, Osmanlı ve İngiliz gemileri Çerkesleri taşımak için geldi.
Osmanlı kıyılarına varmayı başaran nüfusun büyük kısmı hastalıklar sebebiyle öldü. Trabzon'daki Rus konsolosu, 240.000 Çerkes'in geldiğini ve kısa bir süre sonra 19.000'inin öldüğünü ve ölüm oranının günde yaklaşık 200 kişi olduğunu bildirdi.
Tatu Vanhanen
Tatu Vanhanen (17 Nisan 1929 – 22 Ağustos 2015) Finlandıyalı bir siyaset bilimci ve yazardı. Ölmeden önce Tampere Üniversitesi'nde siyaset bilimi profesörlüğü yapmış olan Vanhanen en çok kendi yayınladığı Demokratizasyon İndeksi ve Richard Lynn ile birlikte yayınlanan IQ and the Wealth of Nations veIQ and Global Inequality adlı kitapları ile tanınmaktadır. Oğlu olan Matti Vanhanen Finlandiya'da başbakanlık görevi yapmıştır.
En İyi Erkek Pop Vokal Performansı Grammy Ödülü
Her yıl düzenlenen Grammy Ödülleri'nin En İyi Erkek Pop Vokal Performansı kategorisindeki ödülü 1966'dan 2011'e kadar verilmekteydi. 2012 yılında bu kategori kaldırılarak yerine En İyi Solo Pop Performansı ödülü verilmeye başlandı.
Çerkes Soykırımı
Taşıma gemileri
25 Mayıs 1864'te, İstanbul'daki İngiliz büyükelçisi Henry Bulwer, İngiliz hükûmetinin kendi gemilerinden bazılarını bu amaçla getirmesi gerektiğini, çünkü Osmanlıların kendi başlarına yeteri kadar gemiye sahip olmadığını savundu; ve 29 Mayıs'ta bir Moldavya, bir Alman ve bir İngiliz gemisi ve sekiz Yunan gemisinin Çerkeslerin taşınmasına yardım ettiği bildirildi.
Domenti Kulumbegov
Domenti Sardionoviç Kulumbegov (Osetçe:Хъуылымбегты Сардионы фырт Доменти, ; d. 4 Ocak 1956, Thinala), Güney Osetyalı siyasetçi. Kulumbegov, Kafkasya'da bulunan ve tek taraflı bağımsızlığına rağmen uluslararası alanda dört ülke dışında (Rusya, Venezuela, Nikaragua ve Nauru) Gürcistan'ın bir parçası olarak görülen Güney Osetya'da 20 Ocak 2014 tarihinde başbakanlık görevine başlamış olup, 2017'de görevi sona ermiştir.
Çerkes Soykırımı
Demografik değişimler
Genel olarak, Rus hükümetinin kendi arşiv rakamlarını ve Osmanlı rakamlarını dikkate alan hesaplamalar, süreçte Çerkes ulusunun %90, %94 veya %95-97'lik kısmının yok olduğunu tahmin ediyor. Daha önceden 100.000 nüfusa sahip olan Güneybatı Çerkes Soçi bölgesi, olayların ardından 98 nüfusa sahipti. Sayıları 300.000 kadar olan Şapsığ kabilesi, ormanlara ve ovalara kaçmayı başaran 3.000 kişiye düşürüldü. 140 Şapsığ ise Sibirya'ya sürgün edildi.
Domenti Kulumbegov
20 Ocak 2014 ile 2 Nisan 2014 tarihleri arasında vekaleten yürüttüğü görevi söz konusu tarihten itibaren fiilen yürütmeye başlamıştır.
Çerkes Soykırımı
Demografik değişimler
Soykırımın ardından başlatılan sürgünün ana hedefi Çerkesler olsa da, olaylardan Abhaz, Abazin, Çeçen, İnguş, Oset ve diğer Müslüman Kafkas toplulukları da etkilenmiştir. Abhaz ve Osetlerin durumunda sadece Müslümanlar sürgün edildi, Hristiyanlar affedildi. En az 22.000 Çeçen ve Müslüman Oset de Türkiye'ye geldi. Kuzeybatı Kafkasya'daki diğer iki Müslüman halk, Karaçay ve Balkarlar, başından beri Rusya'ya sadık oldukları için süreç boyunca çok sayıda sürgün edilmedi. Bu arada Abhazya, 19. yüzyılın sonunda etnik Abhaz nüfusunun %60'ını kaybetti. Buna ek olarak İnguşların %80'inin 1865'te Orta Doğu'ya gitmek üzere İnguşetya'yı terk ettiği tahmin ediliyor. Küçük Arştin halkı ise tamamen yok oldu.
Bazı kaynaklar, Abhaz ve Abaza nüfusunun sınır dışı edilmesini Çerkeslere yönelik operasyonun bir parçası olarak görüyor. Az sayıda kaynak da Çeçenlerin, İnguşların, Arştinlerin ve Osetlerin sınır dışı edilmesini Çerkeslerinkilerle gruplandırıyor.
Osmanlı İmparatorluğu
Fabio Grassi, Osmanlı politikasının eldeki şartlara göre başarılı sayılabileceğini savunuyor. Grassi, çökmekte olan Osmanlı İmparatorluğu'nun Çerkesleri zor durumdaki Müslüman kardeşleri olarak gördüğünü ancak onlara yardım etmek için hiçbir şey yapamadıklarını belirtiyor. Rosser-Owen, Osmanlıların yalnızca pragmatik kaygıları önemsediğini savunuyor. Sürgünle ilgili sorunlarının insani ya da kardeşlik nedenlerinden değil, mülteci seli konusunda ne yapacaklarını bilememelerinden kaynaklandığını belirtiyor. İngiliz konsolosluk personelinin Çerkes mültecilere yardım etmeye çalışırken çektikleri zorluklara dikkat çekiyor. Daha sonra, 1867'de Osmanlıların konuyu daha iyi halletmeye başladığını belirtiyor.
Diğer akademisyenler ise Osmanlıları daha çok eleştirmektedir. Tarihçi Walter Richmond, Osmanlı hükümetini çifte ajan oynamakla, sorumsuz olmakla ve "sürgünün yol açacağı sonuçlara aldırış etmemekle veya habersiz olmakla, Çerkesleri sürgünü kabul etmeye teşvik etmekle" suçluyor. Shenfield, Richmond'a katılıyor ve Osmanlıların tepkisini "fena halde yetersiz" olarak tanımlıyor. Marc Pinson, Osmanlı hükümetini Çerkes muhacirlere karşı tutarlı bir politika oluşturmaya çalışmamakla suçluyor.
Birleşik Krallık
Richmond, İngilizlerin bir noktada Rusya'ya savaş ilan etmeyi düşünmelerine rağmen yalnızca kendi kazanımlarını önemsediklerini savunuyor. İngilizlerin Çerkesya'yı kullandığını ve terk ettiğini belirtir. Ayrıca, Batı Avrupa'nın Çerkesya'da ortaya çıkan duruma duyduğu öfkenin, ancak bu durum onlar için siyasi olarak bir tehdit haline geldikten sonra ortaya çıktığını savunuyor.
İskoçya
İskoçya, Çerkeslerin son derece popüler olduğu birkaç yerden biri olarak kabul edilir. "Çerkes davası" o kadar popülerdi ki, bir noktada "Çerkesya'yı kurtarma" hareketi ulusal bir hareketti. Rosser-Owen, İskoç örgütlerinin hayırsever çabalarının ve Çerkeslerin iyiliğiyle ilgili kaygının en yoğun olarak İskoçya'da yaşandığını, çünkü Çerkeslerin Rusya'ya karşı mücadelesinin İskoç tarihindeki geçmiş travmalara benzediğini vurguluyor.