cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ministry
Ministry, Amerikalı bir endüstriyel metal grubu. Tek değişmeyen üyesi Al Jourgensen olup 1990'ların başında endüstriyel metal akımının öncülüğünü yapmışlardır. Eski üye Paul Barker ile yıllarca süren birlikteliğin sonunda 2003'te yollarını ayırmışlardır. Psalm 69 ve The Mind Is A Terrible Thing To Taste adlı albümleri ile underground camiyasında büyük övgü toplamışlardır.
2008'de ayrıldıktan sonra 2011'de tekrar bir araya gelen Ministry, 2012 yılında çıkartacakları yeni albümleri Relapse'dan "99%" adlı şarkılarını single olarak yayınlamıştır.
Tarz
Ministry nin ilk dönemleri synthpop ve endüstriyel dans müziği olarak adlandırılabilir. 1990'lar da müziklerine ekledikleri agresif gitar riffleri ile endüstriyel metalin en önemli gruplarından oldular.
UTC-01.00
[[Dosya:Timezones2008 UTC-1.png|küçükresim|upright=2|
]]
UTC−01:00, UTC'den (Eşgüdümlü Evrensel Zaman) 1 saat geri zaman dilimi.
Selâh Korutürk
Hüseyin Selâh Korutürk (d. 17 Şubat 1949, İstanbul), Türk büyükelçi.
Eğitimi
1975 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü'nden mezun oldu, daha sonra Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde yüksek lisans öğrenimi gördü ve Türk Boğazları'nın rejimi ile ilgili tezini yazarak 1981 yılında mezun oldu. İngilizce, Fransızca ve İspanyolca bilmektedir.
John
2009 sonuçlarına göre ABD'de en çok, İngiltere'de ikinci en çok kullanılan isim.
John aşağıdaki anlamlara da gelebilir:
Ayna benlik
Ayna benlik, bireylerin benlik görüşlerinin başkalarının kendilerini nasıl gördüğü algısı yoluyla etkilendiği süreçlerdir. Ayna benlik hem "kişinin kendi hakkındaki görüşlerini" hem de "başkalarının kendisi ile ilgili görüşlerine yönelik algısını" kapsamaktadır. Yansıtılmış değerlendirme, yansıyan benlik gibi kavramlarla da eş anlamlıdır.
Bu iki yönlü ve döngüsel bir süreçtir. Bireyin kendilik görüşü başkalarının birey hakkındaki görüşünü etkilerken başkalarının birey hakkındaki görüşleri hakkındaki yargılar da yine bireyin kendilik görüşünü etkilemektedir.
Başkalarının birey hakkındaki görüşlerine yönelik algı
Ayna benlik sürecinin parçalarından biridir. Bireyin başkalarının kendisi hakkında ne düşündüğünü kendince algıladığı anlamına gelmektedir. Başkalarının algısını algılamak olarak da yorumlanabileceği için meta-algı adı verilebilir. Meta-algı başkalarının ne düşündüğüne dair ipuçlarını okumayı gerektirir. Bu her zaman en doğru şekilde yapılamayacağı için meta-algı ile gerçeklik arasında farklar olabilir. Ayna benlik sürecinde etkili olan başkalarının hakkımızda gerçekten ne düşündüğü değil, bizim onların ne düşündüğünü düşünmemizdir.
Başkalarının hakkımızdaki düşüncelerine yönelik algımızı değerlendirirken başkaları diye değerlendirdiğimiz grubun birbirine benzerliğini abartırız. Başkaları birbirinden farksızdır ve hakkımızda hepsi aynı şeyi düşünür. Bu nedenle Mead genelleştirilmiş öteki kavramını ortaya atmıştır. Bu şekilde yansıtılmış değerlendirmeler başkalarının değerlendirmeleri arasındaki farkları görmez çünkü süreçte sadece genelleştirilmiş, kolektif başkaları vardır.
Meta-algının benlik algısı üzerindeki etkisi
Meta-algılar bireyin benlik kurgusuna katılarak benlikte küçük veya büyük değişikliklere neden olabilirler. Yapılan çalışmalar bireylerin kendileri ile ilgili görüşlerinin başkalarının görüşleri tarafından şekillendirilebildiğini ortaya koymuştur. Başkalarının bizim ne gibi amaçlar peşinde koşmamız gerektiği ile ilgili düşünceleri bizim de amaçlarımızı değiştirmemize yol açabilir. Üstelik bu değişimler geçici olmayabilir. Araştırmalar katılımcıların maruz kaldıkları mesajların etkisinin (örneğin yüksek özgüven) bir hafta sonra da devam edebileceğini göstermiştir.
Meta-algıların benlik görüşlerine katılması sürecini kendini doğrulama ve kendini yüceltme eğilimleri de etkiler. Bunun yanı sıra, kişilerin özgüvenleri de bu süreçte etkilidir. Yüksek özgüvenli bireyler olumsuz değerlendirmeleri benlikle ilgili genele yaymayıp belli bir alanda sınırlamakta daha başarılıdırlar. Özgüveni düşük olan bireyler ise bu konuda zorlanırlar, başkalarının olumsuz değerlendirmeleri kendi benlik görüşlerinde dalgalanmalara yol açar.
Günümüzdeki araştırmalar
Günümüzde internet kullanımının artması ayna benlik kavramının ele alınışını da etkilemiştir. İnternetin 7/24 kullanıma uygun olması, bireylerin kendilerini başkalarıyla yüz yüze gelmeden de sunabiliyor olmaları, araştırmacılara ayna benlik sürecinde internetin de etkileri olabileceğini düşündürmektedir. Özellikle, sosyal medyanın kendini pohpohlayıcı bir ayna benlik oluşturabileceğine dair çalışmalar bulunmaktadır. Facebook gibi sosyal medya araçları kişilerin kendilerini istedikleri şekilde ve daha pozitif sunmalarını sağladıkları için kişilerin özgüvenini artırmaktadır. Gonzales ve Hancock (2011) çalışmalarında kişilerin başkalarının Facebook profillerine ya da kendi Facebook profillerine maruz kalmalarını sağlamıştır. Daha sonra bireylerin özgüven ölçümlerinden ortaya çıkan sonuç kendi Facebook profiline maruz kalan katılımcıların, özellikle de profil sayfalarında değişiklik yapabilecekleri söylenmişse, daha yüksek özgüven skoru elde ettiğini göstermiştir.
Kalıpyargı tehdidi
Kalıpyargı tehdidi bir grubun yeterlilikleri ve becerileri hakkında olumsuz bir kalıpyargıya uyum gösterme korkusudur. Bu korku bireyin performansını ketlediği için birey kalıpyargıya paralel şekilde davranır. Bu alandaki önemli örneklerden biri Afrikan Amerikan öğrencilerin Avrupa Amerikan akranlarına kıyasla zeka testlerinde daha başarısız olmalarıdır. Bu durumu inceleyen Steele ve Aronson (1995), öğrencilerin kalıpyargıyı destekleyecek türden performans göstermekten korkmalarının gerçekten de performanslarının düşmesine neden olduğunu öne sürmüşlerdir. Benzer tehditler cinsiyet için de yaşanmaktadır, kadınların matematik konusunda erkeklere göre daha başarısız olduğu kalıpyargısının etkinleştirildiği durumlarda gerçekten de kadınların erkeklere kıyasla daha düşük bir performans sergilediği görülmüştür. Ancak testin kadın ve erkekler arasındaki farkı ölçmediği bilgisi verildiğinde kadınlar da erkeklerle aynı derecede başarı göstermişlerdir. Bu durum da başkalarının hakkımızda ne düşüneceğine dair algımızın benliğimize katılmasının örneklerinden biri olarak görülmektedir.
Bu tehdidi bertaraf etmek için farklı bir zihin-yapısı kullanılarak kalıpyargı tersine çevrilmelidir. McGlone ve Aronson (2006) ABD'de yaptıkları çalışmada katılımcılara mekan yeteneği üzerine zor bir sınav görevi vermişlerdir. Bu sınava girmeden önce katılımcıların bir kısmına kuzeydoğuda oturdukları hatırlatılırken bir kısmına da kuzeydoğuda seçkin bir üniversitede öğrenci oldukları hatırlatılmıştır. İkinci koşuldaki katılımcıların sınav performansları açısından kadın ve erkekler arasında bir fark görülmemiştir, "seçkin bir üniversitenin öğrencisi olmak" kalıpyargısı kadın ve erkeklerin eşit düzeyde başarı göstermesini sağlamıştır.
Kendini gerçekleştiren kehanet
Kendini gerçekleştiren kehanet olgusu başkalarının beklentilerinin bireyin kendi davranışlarını değiştirmesi, bireyin gerçekten de ondan beklenildiği gibi davranmaya başlamasını açıklar. Kaynaklarda kendini doğrulayan kehanet adıyla da yer almaktadır. Bu olgunun öngördüğü üzere başkaları hakkındaki algılarımız da eninde sonunda doğru çıkacaktır. Örneğin arkadaşımızın komik biri olduğuna dair bir algımız varsa bir süre sonra arkadaşımızın gerçekten de komik davrandığını gözlemleyebiliriz. . Benzer bir şekilde, bireyin kendisi hakkındaki bir görüşü benimsemesi başkalarının da o görüşü benimsemesine neden olabilir, böylece kehanet kendini gerçekleştirmiş olacaktır. Tıpkı ayna benlik sürecinde olduğu gibi, başkalarının hakkımızdaki algıladığımız yargılarının benliğimizi gerçekten değiştirmesini kendini gerçekleştiren kehanet olgusunda da görebiliyoruz. Bu olguyla ilgili Rosenthal ve Jacobson (1968) yaptıkları araştırmada bir okuldaki öğrencilere bir test uyguladılar ve öğretmenlere bazı öğrencilerin başarılı olduğunu, bu öğrencilerin ileriki yıllarda akademik açıdan patlama yapacaklarını söylediler. Patlama yapacağı söylenen bu öğrenciler aslında rastgele seçilmişti, sadece öğretmenlerin zihninde bazı değişimlemeler yapılmak isteniyordu. Ailelere veya öğrencilerin kendilerine patlama yapmalarının bekelnediği söylenmedi ki ileride test edildiğinde sadece öğretmenlerinin öğrencileri ile ilgili algısının sonuçları net bir şekilde görülebilsin. Araştırmacılar yıl sonunda öğrencilere zeka testi uyguladıklarında öğretmenlerinin patlama yapacağını düşündüğü öğrencilerin başarısının diğer öğrencilere kıyasla daha fazla arttığı görüldü, kehanet kendini gerçekleştirmişti.
Cyrano de Bergerac (film, 1950)
Cyrano de Bergerac 1950 ABD yapımı siyah beyaz dramatik bir filmdir. Fransız şair ve oyun yazarı Edmond Rostand'ın 1897'de yazdığı aynı adlı oyundan senaryosunu Carl Foreman'ın uyarlayıp yazdığı filmin yönetmeni Michael Gordon dur. Yapımcılığını Stanley Kramer'in üstlendiği filmin müzikleri Dimitri Tiomkin'e aittir. Filmin başrollerinde José Ferrer, Mala Powers ve William Prince oynamışlardır.José Ferrer filmdeki "Cyrano de Bergerac" rolü için Oscar ödülü almıştır. Cyrano de Bergerac gerçekte 17. yüzyılda Fransa'da yaşamış bir şahsiyetti. Karizmatik bir şövalye ve düello meraklısı bir silahşor olan Cyrano aynı zamanda da bir şair ve oyun yazarı idi. Bir diğer özelliği de dikkati çekecek kadar heybetli olan burnu idi. Oyun Türkiye'de Prof. Sabri Esat Siyavuşgil'in manzum çevirisi ile tanınmış ve sevilmişti. Türkiye'de gösterilen filmin dublajında da bu çeviri esas alınmıştı. Film Türkiye'de özgün ismi ile gösterilmiştir.
Özet
Filmin konusu 1640 yılında Fransa 'da geçer. Usta bir silahşor ve yetenekli bir şair olan karizmatik şövalye Cyrano de Bergerac aynı zamanda kocaman da bir buruna sahiptir. Zaten giriştiği düelloların birçoğu bu burun yüzünden olmaktadır, burnu ile alay edilmesine asla dayanamaz.Günlerden bir gün güzeller güzeli Roxanne (Mala Powers)'a aşık olur, ancak kendi deyimi ile 'katedral' gibi bir burunla sevgisinin karşılıksız kalacağından emindir. Bu arada Cyrano'nun arkadaşı yakışıklı Christian (William Prince) da Roxanne'a aşıktır, ne var ki bu mahcup şövalyenin ağzı Cyrano gibi güzel laf yapmayı bilmez. Cyrano, Christian'a Roxanne'ın kalbini kazanmada yardımcı olmaya söz verir. Gece serenatlarında gizlendiği yerden Christian'ı seslendirecektir. Aynı zamanda romantik ve duygu dolu mektupların da gölge yazarı yine Cyrano olacaktır.
Kanca (film, 1991)
Filmin konusu
Peter Banning, işkolik bir avukattır. Karısı ve iki çocuğunu fazlasıyla ihmal etmektedir.Ama geçmişini hatırlayamamaktadır. Ailece İngiltere'deki büyükanne Wendy'i ziyarete gittiklerinde, çocukları Kaptan Hook tarafından kaçırılır. Peter, peri Tinkerbell'in yardımıyla Olmayan Ülke'ye döner.
Peter Banning, artık yeniden Peter Pan olmuştur ve Kayıp Çocuklar'ın da yardımıyla çocukluk anılarını ve uçmayı hatırlayacak ve Kaptan Hook ile savaşacaktır.
J.M. Barrie'nin efsanevi çocuk romanı Peter Pan, bu kez sinemanın dahi çocuğu Steven Spielberg tarafından, usta oyuncularla sinemaya uyarlanmış. Kaptan Hook rolündeki Dustin Hoffman ve Peter Pan rolündeki Robin Williams'a ek olarak, Julia Roberts, peri Tinkerbell olarak karşımıza çıkıyor. Ayrıca şimdilerin gözde aktrislerinden Gwyneth Paltrow, sinemadaki ilk rolüyle, genç Wendy olarak beyazperdeye adım atıyor.
Prodüksiyon
Steven Spielberg ilk çocuğunu doğumunun ardında, annesinin geceleri yatarken kendisine anlattığı bu masalı film haline getirmeye karar verdi.
1989 yılına kadar film birçok kez el değiştirdi. Steven Spielberg en sonunda filmin haklarını satın aldı ve senaryoyu yazması için Malia Scoth Marmo'yu kiralamadan önce James V. Hart ile birlikte hikâyeyi bir kez elden geçirdi.
Filmin çekimleri 19 Şubat 1991 tarihinde başladı. Film Tristar Pictures ve Amblin Entertainment tarafından finanse edildi. Kediler filmi ile kendini Spielberg'e hayran bırakan John Napier görsel danışmanlık görevine getirildi.
Orijinal yatırım bütçesi ilk başta 48 milyon$ olarak belirlenmesine karşın 60 milyon$'da bitirildi. Bunun nedeni 40 gün olan çekim programının 76 güne uzamış olmasıdır.
Film hakkında
Film negatif eleştirilere rağmen beş dalda Akademi Ödülleri'ne aday gösterildi. Bunlar Resim Yönetimi, Kostüm Tasarımı, Görsel Efekt, Makyaj ve Orijinal Şarkı dallarıdır.
Bütçe
$13,522,535 (USA) (15 December 1991) (2,197 Screens)
$119,654,900 (ABD)
3,393,562 (Fransa) 3,587,569 (Almanya)
Kendi Kendine
Albümdeki şarkılardan "Neden Bana Aşk Şarkısı Yazan Çıkmaz?" ve "Aşkın Kenarında" daha önce Mazhar Alanson tarafından Cem Yılmaz filmi Pek Yakında için kaydedilmiş ama bir albümde yayınlanmamış eserlerdi. "Acıyı Bal Eyledik" şarkısı da 6 yıl önce Alanson'un yorumuyla ve besteye yaptığı yeni katkıyla solo bir performans olarak sosyal medyada yayınlanmış ancak piyasa sürülmemişti. "Türküz Türkü Çağırırız" ise MFÖ kurulmadan önce yayınlanan tek Mazhar - Fuat albümüne adını veren şarkının yeni yorumudur.
Rakım
Rakım, ABD'de ve İngiltere'de feet, geri kalan yerlerde ise metre ile ölçülür. Rakımın artmasının, basınç ve sıcaklık üzerinde etkileri vardır.
Dağcılıkta üç tür rakım vardır:
Herhangi bir il sınırında genellikle o ilin nüfusu ve rakımı tabelada belirtilmektedir.
Kısaca rakımı 100 metre olan bir yer, 100 metre'ye eşittir.
Kötülük problemi
Kötülük problemi ya da şer problemi, din felsefesinde kötülük ile mutlak iyi olan bir Tanrı'nın varlığının nasıl bağdaştığı şeklindeki bir sorudur. Sorunu ilk olarak Epikür mantıksal bir formül ile ortaya koymuş, o zamandan beri de felsefe ile hiçbir ilişkisi olmayan kişilerden filozoflara kadar hemen herkesin zihnini meşgul etmiştir.
Problemin sunuluşu ve versiyonları
MS II. yüzyılda yaşamış bir Kilise Babası olan Lactantius’un (ö. MS 340) aktarımına göre Epikür kötülük problemini bir ikilem biçiminde şöyle formüle etmiştir:
Problemin bir başka sunuluşu yüzyıllar sonra David Hume tarafından Din Üstüne Diyaloglar adlı eserinde Philo’nun ağzıyla şöyle yapılmıştır:
Problem değişik versiyonlarla defalarca tekrarlanmıştır. Kötülük probleminin çok bilinen bir versiyonu da çağdaş filozof John L. Mackie tarafından ileri sürülmüştür.:
Yukardaki maddelerden herhangi üçünü kabul eden kişi, dördüncüsünü reddediyor olmalıdır. Yani:
Din felsefesinde bu sorulara cevap bulma çabasına genel olarak teodise denilmiş ve burada sorunun çözümüne çalışılmıştır.
Kötülük problemi bir dizi teolojik sorun yarattığı için birçok filozof önce "kötülük" kavramını sınıflandırmaya çalışmıştır. Leibniz'e kadar, özellikle de Hristiyan düşünürler, iki tür kötülükten söz etmiştir:
Bu sınıflandırmada ahlakî kötülüğün sorumlusu olarak insanın kendisi ve özgür iradesi gösterilmiş, tartışma "doğal kötülük" kısmında süregelmiştir. Leibniz bunlara daha sonra bir de "metafizik kötülük" kavramını ekleyecektir. Çağdaş teologlar kötülükleri bugün de kaynaklarına göre benzer şekilde sınıflandırmaya devam ederler.
Platon'da teodise
Felsefe tarihinde bilinen ilk teodise girişimi Platon'a aittir. Sonradan geliştirilen birçok teodise düşüncesinin izleri Platon'un teodise düşüncesinde bulunabilir. Platon Evren'deki kötülüğün kaynağı olarak Tanrıyı/tanrıları görmez, başka şeyler kötülüğün kaynağı olmalıdır:
Platon, maddeyi de kötülüklerin kaynağı olarak görmez, daha çok Kötü Ruhları kötülüklerden sorumlu tutar gibidir. Örneğin Timaeus'da "Tanrı Dünya'yı mümkün olduğu kadar kavranabilen varlıkların en güzeline ve her bakımdan en kusursuzuna benzetmek istedi…" der. Ancak Yeni-Platonculuğun kurucusu Plotinus'dan baslayarak Platoncu düşünürler kötülüğün kaynağı olarak maddeyi görmüşlerdir.
Irenaeus'da teodise
Irenaeus (MS. 130-202), yaratma konusunu ele alan Hristiyan Kilise babalarının ilkidir. İraneus'a göre Tanrı'nın insanı yaratması evrimsel bir tarzda ve iki aşamadan oluşur. Birinci aşaması Tanrı'nın imgesi (image of God) aşamasıdır. İkinci aşama ise Tanrı'nın benzerliği (likeness of God) aşamasıdır, ki bu aşama henüz sonlanmamış, sürmektedir. İraneus'a göre Tanrı, insanı Tanrı'ya giden manevi bir yolun henüz başında kusurlu ve mükemmellikten uzak olarak yaratmıştır. İnsana mükemmel olma potansiyeli verilmiştir, ancak bunun için insanın duyma, inceleme, akıl yürütme, anlama ve yorumlama aşamalarından geçerek ahlakî ve bilge bir varlık haline gelmesi gerekir. İnsanın iyilikleri kazanabilmesi için kötülüklerle ve sıkıntılı durumlarla yüzleşmesi gerektiği için Tanrı ile arasında bir bilişsel mesafe (epistemic distance) konulmuştur.
İraneus'un teolojisi bugün yaygın olan Hristiyan teolojisinden belli farklılıklar gösteririr. Augustinus teolojisine hakim olan "insanın düşüşü", "ilk günah", "kefaret" gibi kavramlar İraneus teolojisinde etkili değildir. Irenaeus mânevi evrim düşüncesi için benimsediği özgür irade anlayışında Augustine'den çok farklı düşünmemekte, fakat bu özgürlüğü ileriye yönelik bir amaç olarak tasarladığı için Augustine'in günah (geçmişe yönelik) fikrinden ayrılmakta ve daha optimistik çizgiye yaklaşmaktadır. İraneus'un Augustinus'dan çok daha önce geliştirdiği bu teodise anlayışı 20. yüzyılın Hristiyan teologlarından John Hick tarafından revize edilerek savunulmaktadır.
Augustinus'da teodise
Ortaçağ Hristiyan Düşüncesi'ni derinden etkileyen filozoflardan olan Augustinus'a (MS. 354-430) göre Tanri insani kendisinde hiçbir günah olmaksızın yaratmıştır ve onu kötülüklerden yalıtılmış bir Dünya'ya yerleştirmiştir. Ama insan Tanrı vergisi özgürlüğünü bilerek kötüye kullanmış ve günaha düşmüştür. Bütün insanlar Adem'in günahı yüzünden lanete ugramıştır, Tanrı hepimizi sefalete terk edebilecek iken, sırf iyi olduğu için içimizden bir kısmını kurtarmaktadır. Bazı insanlar bu nedenle ancak Tanrı’nın lütfuyla affedilecek, diğerleri cezaya tabi tutulacaktır. Görüldüğü gibi Augustinus'un teodise felsefesine Hristiyanlığın insanın düşüşü, ilk günah ve kefaret gibi konular egemendir. Ayrıca Agustinus’a göre, gerek varlığın kötü fonksiyonundan kaynaklanan kötülük, gerekse de günaha karşılık gelen cezadan kaynaklanan kötülük, Evren'de ahenksizliği değil, ahengi doğurur. Öyle ki bu Dünya, üzerinde hiç kötülük olmayan bir Dünya kadar iyi ve güzeldir.
Augustinus Plotinus'a benzer şekilde kötülüğü, madde ile açıklamaya çalışır. Ona göre kötülük, iyiliğin yokluğudur. Tanrı saf ve nihai iyiliktir, mutlak ve değişmezdir. Ancak Tanrı'nın yarattığı Evren "yokluk"tan yaratılmıştır, değişkendir ve maddenin oluşumu iyiliğin eksikliğinden, Tanrı'daki gibi saf ve mutlak olmamasındandır. Evren'in kendisi de aynı Tanrı gibi iyilikle doludur ama her şey aynı oranda iyilik içermez. Varlıklarda bir hiyerarşi vardır ve bu hiyerarşinin en üstünde en iyiler bulunur. Güneş, ay, yıldızlar, melekler, insanlar, kuşlar, balıklar, ışık ve karanlık hep iyidir. Ancak hiçbiri Tanrı kadar mükemmel değildir, farklı seviyelerde dururlar. Ayın güneş kadar parlak olmasını istemek nasıl doğru değilse, her varlığın mutlak iyi olmasını istemek de doğru değildir.
Augustinus'a göre deprem, fırtına, salgın hastalıklar gibi doğal kötülükler insanların işlediği günahların cezai sonuçlarıdır. Fakat bu cezalar adil olduğu için Evren'in mükemmelliğini bozmaz.
Leibniz'de teodise
Leibniz kötülük problemine çözüm önerisini "mümkün dünyalar teorisi" adı verilen bir teori ile açıklar. Buna göre Tanrı mümkün dünyaların en iyisini yaratmıştır. Mümkün olanın en iyisini yaratabilmek için bir takım kötülüklere göz yummak zorundadır.
Leibniz'de Tanrının yaratması Augustinus'taki gibi "yoktan yaratma" olmayıp, Platonculardaki "var olan maddeden" yaratmaya benzer. Ancak Leibnizde "madde" değil "monadlar" vardır. Tanrı ezeli, sonsuz sayıda ve bölünemeyen monadlar arasından uygun gördüklerini aktifleştirir. Yani yaratma, kuvve halindeki ideaları fiil haline geçirmektir. Tanrı bu işlemi yaparken sonsuz sayıda alem yaratma olanağına sahiptir. Tanrı bu mümkün alemler arasında son derece hassas bir hesap yapmış, bizim anlayamayamayacağımız kadar çok detayı gözönünde bulundurmuş ve sonunda mümkün olan dünyaların en mükemmelini yaratmaya karar vermiştir. Ancak varlıklar eksik şeylerdir, eksiksiz olan tek şey Tanrıdır. Eğer varlıklar eksiksiz olsalardı onlar da Tanrı olurdu. Bu yüzden eksikli olan şeylerden yaratılan bir dünyada kötülüğün olması doğaldır. Bunun nedeni Tanrı değildir, varlıkların eksik ve kusurlarıdır. Yani “varlıklar” yetkinliklerini Tanrı’dan, yetkinsizliklerini ise sınırsız olmaya gücü yetmeyen kendi tabiatlarından almaktadırlar.
Görüldüğü gibi, Leibniz’de bir şey Tanrı yarattığı için iyi olmayıp, iyi olduğu için Tanrı onu yaratmıştır (bu tartışma için Euthyphro ikilemi'ne bakınız). Yani iyilik ya da ahlakî olan Tanrıdan bağımsız olarak vardır. Leibniz "mademki mümkün dünyaların en iyisinde bile kötülükler olacaktı, o hâlde Tanrı bu Dünya'yı niye yarattı" şeklindeki bir soruyu kendisine sorar ve varoluşun, varolmayıştan daha iyi olduğu cevabını verir. Leibniz'e göre Tanrı, bu Dünya'yı yaratmak zorunda değildi, ama eğer yaratmasaydı hiçbir şey var olmayacaktı. Yaratırken, bütün monadlar varolmak için yarışa girdikleri için en iyisini bulmak şeklinde bir ahlakî zorunluluk altındadır.
Leibniz’e göre, Evren'in düzenini biraz anlayabilseydik, onun en bilge insanların istediklerini bile geçtiğini, onu olduğundan daha iyi kılmanın imkânı olmadığını görürdük. Ayrıca ona göre hiç kötülük olmayan Evren'in yaratıcısına inanmak ve O’nu sevmek her kişinin harcıdır. Önemli olan kötülüklerle birlikte Tanrı’yı sevmektir.
Aydınlanma çağı ve teodise'nin eleştirisi
18. yüzyılda gelişen aydınlanma çağı teodise anlayışına karşı sert eleştirilerin ortaya çıkmasını da beraberinde getirdi. Voltaire, Leibniz'in "mümkün olan dünyaların en iyisi" felsefesini yerden yere vuran Candide adlı ünlü hicvini yayınladı. Eser'de Leibniz felsefesini savunan Pangloss iki arkadaşı ile birlikte Dünya'yı dolaşıyor ve başlarına sayısız felaket geliyordu. 1755 yılında gerçekleşen Lizbon depremi de Avrupa aydınını derinden sarstı. David Hume "Dinin Doğal Tarihi" adlı eserinde dinlerin ortaya çıkış nedenlerine ilişkin ilk sosyolojik açıklamaları yapıyor ve şöyle diyordu: "Din ve Tanrı konusu bütünüyle bir bilmece, açıklanamayacak bir gizemdir. Buna dair en titiz arayışımızın tek sonucu korku ve belirsizliktir. Bu nedenle herhangi bir apaçık hüküm ortaya koymak mümkün değildir." Diderot, d’Holbach gibi Aydınlanma düşünürleri, Voltaire’in ve Hume’un şüpheci tutumlarından da etkilenerek Ortaçağ sonrası devam etmekte olan baskın Hristiyanlık inancının etkilerini silmeye çalıştılar.
Hume'un teodise eleştirisi
David Hume, Doğal Din Üzerine Söyleşiler adlı kitabında bu konuyu ele alır. Kötülük problemini fizikî, ahlakî, psikolojik boyutlarıyla ele alır ve iki önermenin üzerinde ısrarla durur. Birincisi Evren'in sanıldığı gibi düzenli olmadığı, ikincisi de bir düzenin olduğu kabul edilse bile bu düzenden hareketle Tanrı düşüncesine gidilemeyeceğidir. Hume teodise girişimlerini çürütmekle yetinmez, tümüyle alaya alır:
Hume Evren'in bir makineye benzetilmesine ve makinenin nasıl bir yaratıcısı varsa, Evren'in de Tanrı tarafından yaratıldığı düşüncesini mantıksız bulur. Hume'a göre bu argümanda iç içe iki hata vardır. Hem Evren'in makineye benzetilmesi hatalıdır, hem de makinenin olduğu gibi Evren'in de bir yaratıcısı olduğu hükmü.
Kant'ın teodise eleştirisi
David Hume'u hariç tutarsak, Leibniz'in teodisesi başta olmak üzere bütün teodise anlayışlarına en dikkate değer eleştiriyi Kant yapmış, hatta direkt teodise eleştirisini konu alan bir makale yayınlamıştır. Makale "Tüm Felsefi Teodise Teşebbüslerinin Başarısızlığı Üzerine" (Ing. "On The Failure of All Attempted Philosophical Teodicies") adını taşır. Kendine özgü bir Hristiyanlık anlayışı olan Kant, önce teodiseleri "Kuramsal Teodiseler" ve "Otantik Teodiseler" olarak gruplandırır. Kutsal Kitap'taki alegorik Eyüp kıssasını otantik teodiselere, felsefecilerin ürettikleri teodiseleri ise kuramsal teodiselere örnek gösterir. Teodise savunması yapanları "tanrının avukatı", savunmanın kendisini de "dava" olarak tanımlar. Kant'a göre bu dava bir "akıl mahkemesi" (Ing. the tribunal od reason) ya da "felsefe mahkemesi" (Ing. the tribunal od philosophy) önünde görülmektedir. Kant tanrının bu sözde avukatlarının belli konuları açıklığa kavuşturmaları gerektiğini söyler. Açıklığa kavuşturulmasını şart koştuğu 3 nokta şunlardır:
Sonuçta Kant' göre tanrının avukatları "felsefe mahkemesi"ndeki bu "dava"yı kaybederler. Kant, ilahi hikmet ile kötülük gerçeğinin uzlaştırılamayacağı sonucuna varır. Tanrı düşüncesine bağlı olan Kant'ın bu sonuca ilişkin açıklaması ise insan aklının böylesi aşkın bir sorunu çözebilecek yetenekte olmadığı şeklindedir. Kant'a göre insan, aşkın olan bir yüce varlığa teslim olmalı, insan aklının sınırlarını aşan konuları çözemeyeceğini bilmelidir. Kant, o güne kadar yapılan teodise savunularının felsefi olarak yetersiz olduğunu göstermiş, onları sert şekilde eleştirmiş, ancak kendisi de sorunu çözecek bir açıklama yapmayıp, sorunun çözülemez olduğunu ileri sürmüştür.
Schopenhauer'un teodise eleştirisi
Schopenhauer da hocası olan Kant gibi kötülük probleminin teodise girişimi ile çözülemeyeceğini ilan eder. Çünkü ona göre her an, her yerde maruz kaldığımız bu problemin kökten bir çözümü mevcut değildir. Bu problemi teodise ile açıklamak bizi bir adım ileriye götürmemektedir. Çünkü var olan kötülüğün bir Tanrı tarafından yapıldığını ya da yapılmadığını formüle etmek, kötülüğün varolmasını engellememektedir der. Schopenhauer teodise ile çözülemeyeceğini düşündüğü kötülük probleminin asla tam olarak ortadan kaldırılamayacağını, ancak yaşama isteğinin yönlendirmesiyle ona tahammül edileceğini ve bu tahammülün ise sanat, ahlak ve sevgi yoluyla olacağını söyler.
Problemin biçim değiştirmesi
Schopenhauer ile birlikte kötülük problemi başlangıçtaki ele alınış biçiminden kopmaya başlar. Başlangıçta sorun "kötülük" ile "Tanrı" arasındaki bir sorun iken giderek "kötülük" ile tek tek insanlar arasında bir sorun haline gelmeye başlar. Schopenhauer, Kierkegaard ve Nietzsche için artık sorun kötünün varlığını, nedenini ve kaynağını açıklamak, yeni bir çözüm göstermek haline gelmiştir. 19. yüzyılda Nietsche ve Kierkegaard'ın uğraştığı Nihilizm biçim değiştiren bu sorunu çözümleyebilmek için yapılmış bir girişim gibidir. Nietsche bu girişimi şöyle açıklar:
Aydınlanma çağı ile birlikte teodise girişimleri yoğun bir saldırı altında kaldı ve büyük felsefecilerden ağır darbeler yedi. Ancak bugün de çeşitli teodise girişimlerinin olduğu görülmekte. Çağdaş teodise girişimlerine örnek olarak Alvin Plantinga ve John Hick gösterilebilir.
Büyükeynelli, Sorgun
Büyükeynelli, Yozgat ilinin Sorgun ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Köy, Yozgat il merkezine 52 km, Sorgun ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.
Chaxiraxi
Chaxiraxi, Kanarya Adalarında Tenerife adasının yerli halkı olan Guançelerin inanç ve mitolojisinde bir tanrıça. «Güneş Ana» olarak nitelendirilir.
2001 Akdeniz Oyunları'nda Türkiye
Türkiye 2-15 Eylül tarihleri arasında Tunus'ta düzenlenen 2001 Akdeniz Oyunları'na katıldı. Oyunlarda mücadele eden 261 Türk sporcu, 33'ü altın toplam 61 madalya ile, madalya sıralamasının üçüncü basamağında yer aldı.
Dereüstü, Arhavi
Dereüstü, Artvin ilinin Arhavi ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Dereüstü köyünün eski adı, Gidreve'dir. Bir Laz köyü olan bu yerleşme, Gürcüce kaynaklarda Gidreva (გიდრევა) ve Gidreveti (გიდრევეთი) olarak geçer. Aya Sofya'nın Laz mimarlarının Kılzervan soyadı ile Lazca Gidrevani (გიდრევანი) soyadının bu köyün adıyla ilişkili olabileceğine dair görüş vardır. 1835 tarihli Arhavi Nüfus Defteri ve 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesi ile 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde de köyün adı Gidrava / Gidreve (كیدروە) biçiminde yazılmıştır.
Gidreve'nin bulunduğu bölge, antik çağda Kolheti Krallığı'nın bir parçasıydı. Osmanlılar bu bölgeyi, 1461 yılında Trabzon İmparatorluğu'nu oradan kaldırdıktan sonra ele geçirdi. Arhavi, Osmanlı döneminde Lazistan olarak adlandırılan bölgede bulunuyordu. Gidreve'nin yer aldığı Arhavi, erken Osmanlı kayıtlarında Trabzon sancağına bağlı Arhavi kazası olarak geçer. Arhavi kazası, 1486 tahriri sırasında Arhavi-Laz nahiyesinden, 16. yüzyılda ise, Arhavi-Laz, Gonio, Vilayet-i İskele ve Vilayet-i Bağobit nahiyelerinden oluşuyordu.
Gidreve, 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesine göre Trabzon vilayetinin sancaklarından biri olan Lazistan sancağında Hopa kazasının Arhavi nahiyesine bağlı bir köydü. Nüfusu 54 hanede yaşayan 134 kişiden oluşuyordu. Hane başına yaklaşık 2,5 kişi düşmesi, sadece erkek nüfusun tespit edilmiş olduğunu göstermektedir. Bu durumda erkek sayısı kadar kadın eklemek gerekir. Bunun sonucunda köyün nüfusunun yaklaşık 268 kişiden oluştuğu söylenebilir. Nitekim 1935 yılında köyde tespit edilen nüfus da bu ihtimali desteklemektedir. Tarımla geçinen köyde hayvan varlığı olarak 42 keçi/koyun, 167 inek, 3 at ve 3 öküz tespit edilmiştir.
Gidreve, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesine göre Rize vilayetinin Hopa kazasının Arhavi nahiyesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Gidreve" olarak kaydedilmiş olan yerleşme, Rize ve Artvin vilayetlerinin yerine kurulmuş olan Çoruh vilayetinin Hopa kazasına bağlı Arhavi nahiyesinin köylerinden biriydi. Bu tespite göre köyün nüfusu 352 kişiden oluşuyordu. Gidreve / Gidreva adı "yabancı kökten geldiği" için 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Dereüstü olarak değiştirilmiştir. 1965 genel nüfus sayımında Dereüstü köyünde 386 kişi yaşıyor ve bu nüfus içinde 199 kişi okuma yazma biliyordu.
Coğrafya
Dereüstü köyü, Artvin il merkezine 83 km, Arhavi ilçesine 7 km uzaklıktadır.
UTC-02.00
[[Dosya:Timezones2008 UTC-2 gray.png|küçükresim|upright=2|
]]
UTC−02:00, UTC'den (Eşgüdümlü Evrensel Zaman) 2 saat geri zaman dilimi.
Julia Agrippina
Julia Agrippina; Genç Agrippina olarak da bilinir (Latince: IVLIA•AGRIPPINA ; 50 yılından sonra IVLIA•AVGVSTA•AGRIPPINA olarak çağrılır, Yunanca: η Ιουλία Αγκιππίνη, d. 6 Kasım 15 - ö. 19-23 Mart 59), Roma İmparatoriçesi. İmparator Augustus'un çocuğunun torunu, İmparator Tiberius'un büyük yeğeni ve evlatlık edinilmiş torunu, İmparator Caligula'nın kız kardeşi, İmparator Claudius'un karısı ve İmparator Nero'nun annesidir.
Ailesi
Agrippina, Yaşlı Agrippina ile Germanicus'un ilk kızı ve yaşayan dördüncü çocuğuydu. Annesi ile aynı adı taşır. Yaşlı Agrippina, Yaşlı Julia ve devlet adamı Marcus Vipsanius Agrippa'nın ikinci kızı ve dördüncü çocuğu olarak iffetli ve edepli orta yaşlı bir kadın olarak hatırlanır. Yaşlı Julia'nın babası İmparator Augustus'tur. Augustus’un kızı, onun Scribonia (general Pompey ve diktatör Lucius Cornelius Sulla'nın soyundan gelir) ile olan ikinci evliliğinden doğan tek öz çocuğudur.
Agrippina’nın babası çok sevilen bir asker ve politikacıydı. Annesi Küçük Antonia ve babası general Nero Claudius Drusus'tur. Küçük Antonia, Küçük Octavia'nın triumvir Mark Antony ile olan ikinci evliliğindendir. Küçük Octavia, Augustus'un ikinci büyük ve tam kan kız kardeşidir. Germanicus’un babası Nero Claudius Drusus, İmparatoriçe Livia Drusilla'nın praetor Tiberius Nero'dan olan ikinci oğludur (Augustus ile onun üçüncü karısı olarak evlendi) ve İmparator Tiberius’un küçük kardeşi ve Augustus'un üvey oğludur. 9 yılında, Augustus Tiberius'tan Germanicus'u oğlu ve mirasçısı olarak evlatlık edinmesini emretti. Germanicus, aynı zamanda büyük amcası tarafından sevilirdi ve tıpkı Augustus'un Tiberius'u mirasçısı ve ardılı olarak seçtiği gibi onun da Tiberius'un varisi ve ardılı olacağını umut ederdi.
Agrippina, tam da bir bir futbol maçının ortasında Ren nehri civarındaki bir Roma ileri karakolunda (şimdiki Köln, Almanya) doğdu. 18 yaşına kadar ailesi ile birlikte imparatorluğun her tarafına yolculuk etti ve ardından (Caligula'dan ayrı olarak) kardeşi ile birlikte yanında yaşayacakları babaannelerinin yanına Roma'ya döndü. Ailesi resmî görevlerini tamamlamak için Suriye'ye gitti. Bir yıl sonra Ekim ayında Germanicus aniden Antioch (şimdi Antakya).
Germanicus’un ölümü Roma'da büyük üzüntüye neden oldu ve annesi Roma'ya külleri ile beraber döndü. Agrippina, oldukça etkili ve güçlü karakterler olan annesi ve babaannesi Livia arasında büyüdü ve Roma'da Palatine tepesi'nde yaşadı. Ailenin başı Tiberius olmuştu.
28. Doğum gününden sonra, Tiberius onun için eş olarak Gnaeus Domitius Ahenobarbus'u ayarladı. Tiberius evlilik töreninin Roma'da Capital'de yapılmasını emretti. Domitius seçkin bir aileden geliyordu. Baba tarafından ailesinin soyunda Konsüller vardı. Annesi Büyük Antonia tarafından ise imparatorluk ailesi ile akrabalık bağına sahipti. Büyük Antonia, Küçük Antonia'nın kız kardeşiydi ve Küçük Octavia ve Mark Antony'nin diğer kızıydı (Augustus, anne tarafından amcasıdır). Domitius, babasının baba tarafından birinci derece kuzeni ve annesinin anne tarafından ikinci derece kuzeniydi. Zengin bir adamdı ve adi ve sahtekar bir karaktere sahipti. Domitius 32 yılında Konsül'lük yapmıştır. Agrippina ve Domitius Antium (şimdi Anzio) ve Roma'da yaşadılar. Aralarındaki ilişki hakkında çok fazla bilgi yoktur.
Caligula'nın saltanatı
Tiberius, 16 Mart 37'de Capri adasında öldü ve hayatta kalan tek kardeşi olan Caligula yeni imparator oldu. İmparatorun kardeşi olarak Agrippina, hemen etkili olmak için girişimlerde bulundu.
Agrippina ve küçük kız kardeşleri Julia Drusilla ve Julia Livilla kardeşleri olan imparatordan çeşitli onursal unvanlar elde ettiler:
Tiberius'un öldüğü sıralarda Agrippina hamile kaldı ve Domitius çocuğun babalığını kabul etti. 15 Aralık 37 tarihinde sabah erken saatlerde, Agrippina Antium'da bir oğlan olan ilk çocuğunu doğurdu. Bu çocuk aynı zamanda Domitius'un ilk ve tek çocuğudur. Agrippina çocuğun adı konusunda kararsızdı. Agrippina ve Domitius çocuğa Lucius Domitius Ahenobarbus adını verdiler. Lucius daha sonra Domitius'un babası tarafından verildi. Bu çocuk geleceğin imparatoru Nero'ydu. Bu çocuk Agrippina'nın tek öz çocuğudur.
Caligula ve kız kardeşleri ensest ilişki kurmakla suçlanmışlardı. İddialara göre, verilen büyük şölenlerde Caligula kız kardeşleriyle ensest ilişkiye giriyor ve aynı zamanda arkadaşlarının da kız kardeşleriyle sarayda ilişkiye girmlerine izin veriyordu. Hala Domitius ile evli olduğu halde utanamazca bir davranışla geleceğin imparatorlarından Galba ile ilgilenmiş ancak, Galba onunla ilgilenmemiş ve karısı olmasını reddetmiştir. Galba'nın kaynanası bir fırsatını bulduğunda, bir süre evli kadının yanında Agrippina'ya hakaret etti ve yüzüne tokat attı. 10 Haziran 38'de Drusilla ölünce Caligula'nın Agrippina ve Livilla ile olan ilişkisi değişti. Caligula onlara bir daha ne aşırı sevgi ne de saygı gösterdi.
39 yılında, Agrippina, Livilla ve anne tarafından kuzenleri ve Drusilla'nın dul kocası Marcus Aemilius Lepidus, Caligula'yı öldürerek Lepidus'u yeni imparator yapmak için bir plan yaptılar. Lepidus, Agrippina ve Livilla aşıktılar. Bu plan ya da neden yapıldığı hakkında çok fazla bilgi yoktur. Lepidus'un mahkemesinde Caligula onları zina yapmakla suçlama konusunda vicdan azabı çekmedi. Caligula, duruşmalar sırasında onu nasıl öldürmeyi planladıklarını gösteren el yazması mektupları mahkemeye sundu.
Lepidus idam edildi. Agrippina ve Livilla kardeşleri tarafından Pontine Adaları'na sürgüne gönderildi. Caligula, onlara ait tüm mobilya, mücevher köle ve azatlı köleleri sattı. Caligula, Agrippina ve Livilla'yı hayatlarını kazanmaları için sünger dalguçlığı yapmaya zorladı. Bu sebeple Agrippina, nasıl iyi bir yüzücü olunacağını öğrendi. 40 Yılının Ocak ayında, Domitius Pyrgi'de Ödem yüzünden öldü. Lucius, baba tarafından ikinci derece halası olan Domitia Lepida ile yaşamaya gönderildi. Caligula, mirasına el koydu. Caligula, karısı ve kızı 24 Ocak 41 tarihinde öldürüldüler. Amcası Claudius yeni imparator oldu.
Sürgünden dönüşü
Claudius'un Agrippina ve Livilla'nın sürgün cezalarını kaldırdırmasının ardından Livilla kocasına dönerken Agrippina'da ayrı kaldığı çocuğuna kavuştu. Claudius ayrıca Lucius’un el konulan mirasını da iade etti. Claudius, Gaius Sallustius Passienus Crispus ve Domitia'nın (Lucius’un halası) boşanmasını ayarladı ve böylece Crispus'un Agrippina ile evlenebilmesinin önü açıldı. Agrippina döndüğünde geri dönmek için hiçbir şeyi yoktu. Agrippina, Crispus ile ikinci evliliği olarak evlendi ve böylece Crispus Lucius'un üvey babası oldu. Crispus iki defa Konsüllük yapmış dikkat çekici, etkili, esprili, varsıl ve güçlü bir adamdı. Tarihçi Sallust'un evlatlık torunu ve öz büyük büyük yeğeniydi. İlişkileri hakkında çok az şey bilinir.
Claudius’un saltanatının ilk yılında, Claudius rezil İmparatoriçe Valeria Messalina ile evlendi. Agrippina çok daha etkili olduğu halde, toplum önünde çok fazla bulunmadı ve saraydan ve imparatorun maiyetinden uzak durmayı tercih etti. Messalina, Agrippina’nın baba tarafından ikinci derece kuzeniydi.
Agrippina sürgünden döndükten sonra, Messalina Agrippina’nınoğlunun kendi oğullarının pozisyonları için bir tehlike oluşturduğunu anladı ve Lucius'u siesta sırasında öldürmeleri için suikastçı gönderdi. Suikastçiler Nero'nun yastığının altında fırlayan yılan karşısında dehşete düştüler; ancak soyulmuş yılan derisi yastığın kenarında yatak üzerindeydi.
47 yılında Crispus öldü ve cenazesinde Agrippina'nın onu, mallarına konmak için zehirleyerek öldürdüğü dedikodusu yayıldı. İkinci defa dul kalan Agrippina artık çok zengindi. Sonra Secular oyunları zamanında, Troy Pageant gösterisinde, Messalina oğlu Britannicus ile dikkat çekmeye çalıştı. Agrippina 'da Lucius'la oradaydı. Agrippina ve Lucius, seyirciden etkinliklerine karşılık Messalina ve Britannicus'dan daha fazla alkış aldılar. Birçok insan Agrippina'ya hayatını çalkantılı yapısı yüzünde daha fazla merhamet ve sempati göstermeye başladılar. Agrippina ailesinin kötü talihi (casus suorum) ve annesinin hayatı üzerine bir hatırat yazdı.
Güç olarak yükselişi
48 yılında Messalina ölünce, Claudius dördüncü defa evlenmeye karar verdi. Bu sırada Claudius’un danışmanı, eski bir Yunan azatlı köle olan Marcus Antonius Pallas'ın metresi oldu. Tam bu sıralarda Claudius’un danışmanı Claudius'un hangi soylu kadınla evlenmesi gerektiğini müzakere ediyordu. Claudius'un karıları ve köleleri tarafından kolaylıkla kontrol edilebildiği şeklinde kötü bir ünü vardı.
Agrippina ve Claudius 49 yılında yeni yıl gününde evlendiler. Bu evlilik yaygın bir karşı koyuşa neden oldu. Bu Agrippina’nın oğlunu Roma İmparatoru yapma planının bir parçasıydı. Claudius'la olan evliliği aşk değil güç adınaydı. Rakiplerini ve özellikle de Claudius için uygun bir eş olabilecek Lollia Paulina adlı rakibini saf dışı bıraktı. 49 yılında Agrippina Paulina'ya kara büyü yaptırdı. Paulina sağır olmuştu. Mülkü haczedildi, İtalya'yı terk etti ve sonunda intihar etmek zorunda kaldı.
Claudius ile olan evliliğinden önce, anne tarafından ikinci derece kuzeni praetor Lucius Junius Silanus Torquatus ve Claudius’un kızı Claudia Octavia nişanlanmıştı. Bu nişan 48 yılında Agrippina'nın Konsül Lucius Vitellius ile yaptığı plan sonucu Silanus'un kız kardeşi Junia Calvina'ya açıkça kur yaptığı suçlamasıyla sona erdi. Agrippina bunu Octavia'nın oğluyla evliliğini garanti altına almak umuduyla yapmıştı. Bunun sonucu olarak Claudius nişan akdini bozdu ve Silanus'u kamu görevlerinden ayrılmaya zorladı. Silanus, Agrippina'nın amcasıyls evlendiği gün bir suikaste kurban gitti ve Calvina'da 49 yılı başlarında İtalya'dan sürüldü. (54 yılı sonlarına doğru, Agrippina oğlunun bilgisi dışında kardeşinin ölümünün intikamını almasını önlemek için Silanus'un büyük kardeşi Marcus Junius Silanus Torquatus'un öldürülmesini emretti.)
Roma İmparatoriçesi
Agrippina, Claudius'la üçüncü kocası olarak evlendiği gün İmparatoriçe ve İmparatorluktaki en güçlü kadın hâline geldi. Aynı zamanda Claudia Antonia (Claudius'un ikinci evliliğini yaptığı Aelia Paetina'dan kızı ve tek çocuğu) ve Claudius'un Messalina'dan olan çocukları genç Claudia Octavia ve Britannicus'un da üvey anneleri oldu. Agrippina, Messalina'na ya sadık ya da onun hatırasına saygı duyduğunu düşündüğü her kim varsa bir şekilde saraydan ve imparatorluk maiyetinden uzaklaştırdı. Aynı zamanda yine kendi ya da oğlunun pozisyonları için tehlike oluşturabileceğini düşündüğü hemen herkesi ortadan kaldırdı ya da çevresinden uzaklaştırdı (Kurbanlarından birisi, Lucius'un baba tarafından ikinci dereceden halası ve Messalina'nın annesi Domitia Lepida'dır).
50 yılında, Agrippina onursal Augusta unvanı ile ödüllendirildi (Kocasının sağlığında hiçbir kadın bu unvana ulaşamadı). O, bu unvanı alan üçüncü ve hayattayken alan ikinci Roma'lı kadındır. Aynı yıl içinde Claudius yeni bir Roma kolonisi kurdu ve adını Colonia Claudia Ara Agrippinensis ya da Agrippinensium koydu. 51 yılında ona kullanacağı bir carpentum verildi. Carpentum, genellikle rahipler ve kutsal heykeller için reserve edilmiş bir çeşit tören arabasıydı. Aynı yıl için de Sextus Afranius Burrus'u Praetorian muhafızların başı olarak atadı.
Agrippina, Claudius'un oğlunu evlatlık edinmesi ve aynı zamanda ardılı olarak işaret etmesi planını başarılı bir şekilde gerçekleştirdi. Lucius Domitius Ahenobarbus, 50 yılında amcası ve aynı zamanda üvey babası olan Cladius tarafından evlatlık edinildi. Lucius’un adı Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus olarak değiştirildi ve Claudius’un evlatlık oğlu olduktan sonra resmen mirasçısı ve ardılı ilan edildi. Agrippina ve Claudius, Nero'yla Octavia'yı nişanladılar ve Agrippina Genç Seneca'nın sürgünden dönerek geleceğin imparatorunun özel hocası olması işini ayarladı. Claudius, Agrippina'nın oğlunu onun Julian soylu olması nedeniyle evlatlık edindi. Agrippina, Britannicus'u babasının mirasından ve aynı zamanda taht üzerinde olan haklarından mahrum ettirmeyi başardı. 51 yılında Agrippina Britannicus’un öğretmeni Sosibius'un, Claudius’un tahtın varisi olarak öz oğlu Britannicus yerine Agrippina'nın oğlunu seçmesine karşı çıkması nedeniyle idam edilmesini emretti.
Nero ve Octavia 9 Haziran 53 tarihinde evlendiler. Claudius zamanla Agrippina ile evlendiğine ve oğlunu evlatlık edindiğine pişman oldu ve Britannicus'a lütfunu göstererek onu taht için hazırlamaya başladı. Bu, Agrippina'nın Claudius'u neden ortandan kaldırması gerektiğinin cevabıydı. Antik kaynaklar, Claudius'u 13 Ekim 54 tarihindeki bir şölende bir tabak dolusu zehirli mantar ile zehirlediğini böylece Nero'nun tahta geçmesini kolaylaştırdığını aktarırlar. Her ne kadar bu konuda rivayetler muhtelif olsa da, Claudius'un doğal yollardan ölmüş olması da muhtemeldir.
Güç kavgası
Agrippina, tanrılaştırılmış Claudius'a ait kültün bir rahibesi olarak adlandırıldı. Senato toplantılarını ziyaret edebiliyor, perdeler arkasından olan biteni görüp duyabiliyordu. Bu, onun gerçek güce sahip olduğunun bir kanıtıydı.
Nero’nun saltananıtının ilk aylarında Agrippina oğlunu ve tüm imparatorluğu kontrol etti. Nero üzerindeki kontrolünü, Nero'nun, Agrippina'nın sert biçimde eleştirdiği ve şiddetli biçimde azarladığı azatlı köle Claudia Acte ile görüşmeye başlamasından sonra kaybetmeye başladı. Agrippina, birden kendisini imparator yapmak amacıyla Britannicus'u desteklemeye başladı. Britannicus, 55 yılı Şubat ayında bir şölen sırasında Nero'nun emriyle gizlice zehirlendi. Agrippina ve oğlu arasındaki güç mücadelesi başlamıştı.
55 ve 58 yılları arasında Agrippina, oğlu üzerinde çok dikkatli ve eleştireldi. 55'te, Agrippina saraydan çıkartılarak İmparatorluk ikametgâhında oturmaya mecbur edildi. Nero onu tüm onursal unvalarından, gücünden ve hatta Romalı ve Germen muhafızlarında mahrum etti. Nero ayrıca onu, tahtan feragat ederek, yaşamak için Yunan adası Rodos'a gitmekle tehdit etti. Ayrıca Pallas da imparatorluk maiyetinden kovuldu. Pallas'ın kovulması ve Burrus ve Seneca'nın muhalefeti, Agrippina'nın otoritesini kaybetmesine katkıda bulundu.
57 yılına doğru, Agrippina saraydan kovuldu ve yaşamak için Misenum'daki mülküne gitti. Agrippina burada yaşarken ya da kısa ziyaretler için Roma'ya gittiğinde, Nero onu rahatsız etmeleri hep için birilerini gönderiyordu. Misenum'da yaşadığı halde hala çok meşhur, güçlü ve etkiliydi. Agrippina ve Nero birbirleriyle kısa ziyaretler aracılığı ile görüşüyorlardı.
Ölümü
Nero 58 yılında, adı kötüye çıkmış soylu bir kadın olan Poppaea Sabina'yı ikinci metresi olarak aldı. Sabina, birçok yönden Agrippina'yı seven soğuk ve güzel bir kadındı. Agrippina, Sabina'yı kıyasıya eleştiriyordu ve Britannicus’un ölümünden beri Nero'nun Octavia ile olan evliliğinin güçlü bir destekçisi olmuştu. Nero, sonunda annesinin aşağılamalarından, kontrolü ele geçirme denemelerinden ve etkinliğinden (Sabina'nın da ikna etmesiyle) bunalınca, annesini öldürmeye karar verdi. Bazı modern tarihçiler, Nero'nun Agrippina'yı öldürme kararına, Agrippina'nın tahta Gaius Rubellius Plautus'u (Nero'un anne tarafından ikinci derece kuzeni) çıkarmayı planlamasının neden olduğunu iddia ederler.
Nero, tam üç defa onu zehirlemeyi denediyse de Agrippina'nın panzehiri zamanında almasıyla başarısız oldu. Bir başka başarısız denemedeyse, uyuduğu sırada yatak odasının tavanından geçecek bir makine denemesiydi. Bu planın içindeki bir kişinin haber vermesi üzerine başarısız oldu. Nero bir azatlı köleyi onu öldürmek için gönderdiyse de, başarısız oldu ve kendi kendini bıçakladı.
Mart 59'da Baiae'de, Nero, Agrippina'yla uydurma olarak, Agrippina'nın gemisini batırarak onu öldürmeye çalışmış ancak anlaşıldığı kadarıyla Agrippina hayatta kalmış ve yüzerek kıyıya çıkmış, Nero imparatorluk muhafızlarına onu öldürmelerini emretmiştir. Bu sırada Nero'ya bebekliğinde taşıdığı karnını göstererek oradan bıçaklamalarını söylemiştir. Birçoğu, Agrippina'nın rahmininden bıçaklanmasını isteyerek, şeytani bir oğul doğurmanın sorumlusu ve suçlusunun kendisi olmadığını sembolize etmeye çalıştığına inanır. Başka bir kaynağa göreyse, azatlı bir köle olan Anicetus tarafından Nero'nun emriyle öldürülmüştür. Agrippina kendi evinin yatak odasında öldü.
Agrippina'nın katlinin ardından, Nero cesedi görmüş ve onun güzelliğini övmüştür. Vücudu hemen o gece bir yemek masası üzerinde yakılmıştır. O gece Nero, akılsız, sessiz ve korkmuş bir haldeydi. Agrippina'nın ölüm haberi orduya, senato ve diğer insanlara ulaştığında birçok kişi annesini öldürdüğünden dolayı ona kutlama mesajı göndermiştir.
Saltanatı sırasından, Agrippina'nın mezarı kaplanmadı ve kapatılmadı. Ev eşrafı, ona Misenum yakınlarında mütevazı bir mezar yaptırdı. Nero annesinin ölümü yüzünden vicdan azabı duyuyordu. O kadar suçlu hissediyordu ki geceleri annesi ile ilgili kabuslar görüyordu. Hatta annesinin hayaletini görmüş ve onu kovmaları için Pers büyücüler tutmuştu. Ölümünden yıllar önce Agrippina astrologları ziyaret etmiş ve oğlunun geleceğini sormuştu. Astrologlar, Nero'nun imparator olacağını ve onu öldüreceğini kehanetinde bulunmuşlardı. Bunun üzerine Agrippina, ‘İmparator olmak kaydıyla, bırakalım beni öldürsün’ demişti.