cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İbrahim Akdağ
İbrahim Akdağ (d. 21 Temmuz 1991, Fatih), Türk futbolcudur. Orta saha pozisyonunda görev almaktadır. 1. Lig ekiplerinden Eyüpspor'da oynamaktadır.
Kariyeri
Futbola Yıldırım Bosnaspor altyapısında başladı ve daha sonra İstanbul Büyükşehir Belediyespor altyapısına transfer oldu. Burada 2010 senesinde profesyonelliğe geçiş mukavelesi imzalayarak a takıma yükseldi. A takımında sezon hazırlık kamplarına, bazı antrenmanlara ve resmî müsabakalara a takımı ile çıksa da İstanbul BB'nin A2 takımında görev aldı. 2010-11 sezonunda Pursaklarspor'a kiralandı.
Kavaklı, Akçaabat
Adacık, Trabzon ili Akçaabat ilçesinde yer alan bir mahalledir.
Akçaabat'ın 1,5 km batısında, kıyıdan başlayıp iç kesimlere doğru uzanan bir yerleşim yeridir. Tarihinin 600 yıldan eski olduğu bilinmektedir. Bölgenin eski adı 1876 ve 1928 yılına ait iki kaynakta eski Yunanca Axanda(Ahanda) olarak geçmektedir. 1429 yılına ait daha eski bir kaynakta ise Axántos olarak geçmektedir.
1423-1490 yılları arasında yaşayan Bizanslı tarihçi Laonikos Halkokondilis'in aktardığına göre Trabzon İmparatoru IV. Aleksios çadırında uyurken oğlu IV. İoannis tarafından Ekim 1929'da burada katledilmiştir. Nusrat mayın gemisi kaptanı İsmail Hakkı bu köyde doğmuştur.
7 Nisan 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Doğusunda Akçaabat, batısında Darıca beldesi, güneyinde Meşeli mahallesi, kuzeyinde Karadeniz yer alır. Düz Mahalle adlı tek mahallesinin yanında Yenimahalle, Ortamahalle, Kırmahalle, Yukarımahalle, Güney, Yalı adıyla anılan semtleri vardır. Ortasından geçen küçük dere beldeyi iki yakaya ayırır.
Cihatçı John
Cihatçı John (d. 17 Ağustos 1988, Kuveyt - ö. 12 Kasım 2015, Suriye) ya da gerçek adıyla Muhammed Emwazi, IŞİD'li cellat. Babası bir minibüs şoförü olan Muhammed Emwazi, ailesiyle beraber 1993 yılında henüz 6 yaşındayken Londra'ya taşındı. Suriye'de IŞİD'in en çok tanınan militanıydı.
IŞİD'e katılma süreci
Emwazi, üniversiteden mezun olduktan sonra iki arkadaşıyla safari için Tanzanya'ya gider. Ancak ülkeye girişi esnasında tutuklanarak sınırdışı edildi. İngiltere'den dönerken Amsterdam'da İngiliz İstihbaratı MI5 tarafından sorgulandı. Emwazi'nin iddiasına göre MI5 ona ajanlık teklif eder. Teklifi reddeden Emwazi iş bulduğu memleketi Kuveyt'e taşınır. Evlenmeden önceki son işleri için İngiltere'ye giden Emwazi Havaalanında gözaltına alınınca IŞİD'e katıldı. Emwazi'nin yardımcısı olduğu öne sürülen Aine Davis, IŞİD militanı olduğu şüphesiyle İstanbul Silivri'de yakalandı. 31 yaşındaki Aine Davis, 15 Kasım 2015 günü tutuklama talebiyle çıkarıldığı mahkemedeki ifadesinde IŞİD örgütünün kafa kesen adamı olarak tanınan Cihatçı John ile bağlantısını şöyle itiraf etti: “Aynı bölgeden geliyoruz. Aynı camide namaz kıldık. Bunun dışında bir arkadaşlığımız yok” yanıtını verdi.
Ölüm iddiaları
13 Kasım 2015 tarihli Fox News haberine göre, yapılan hava saldırısı esnasını öldürüldüğü öne sürülmektedir. 12 Kasım 2015 tarihinde öldüğü, 19 Ocak 2016'da IŞİD tarafından doğrulanmıştır.
Jules Guesde
Jules Guesde, (1845-1922) Fransız Sosyalist Partisi Marksçı yönetici ve önderlerinden. Aynı zamanda gazeteci ve yazardır. 1853-1898, 1906-1922 dönemlerinde milletvekili seçildi.
Bütünleştirilmiş Taksonomik Bilgi Sistemi
Bütünleştirilmiş Taksonomik Bilgi Sistemi (İngilizce: Integrated Taxonomic Information System) (ITIS) bir taksonomi derneğidir.
Çiğdem, Balya
Çiğdem, Balıkesir ilinin Balya ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Mahallenin iklimi, bozulmuş Akdeniz İklimi etki alanı içerisindedir.
Narayama Türküsü (film, 1983)
Narayama Türküsü 1983 Japonya yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Narayama Bushiko (楢山節考) olan film uluslararası festivallerde ve İngilizce konuşulan ülkelerde The Ballad of Narayama adıyla gösterilmiştir.
Japon yönetmen Shohei Imamura'nın yönettiği filmin senaryosunu da yine Imamura, Shichirô Fukazawa'nın 1956 yılında yazdığı aynı adlı çok satan ödüllü romanından uyarlayıp yazmıştır. "Narayama Bushiko" Fukazawa'nın ilk romanıydı.
"Narayama Türküsü", Japon kadın yönetmen Keisuke Kinoshita'nın yönettiği, 1958 tarihli aynı adlı filmin yeniden çevrimidir. İlkine kıyasla daha sert sahneler içeren bu yeni çevrim, Mayıs 1983'te Cannes Film Festivali'nde festivalin büyük ödülü olan Altın Palmiye'yi kazanmıştı. Ancak birçok sinema eleştirmeni gibi, sinema yazarı Rekin Teksoy da Imamura'nın 1983 tarihli Altın Palmiye'li yeniden yapımının, Kinoshita'nın 1958 yapımı ilk filminin düzeyini tutturamadığını belirtmiştir.
Konusu 19. yüzyılda Japonya'nın uzak bir dağ köyünde geçen film Obasute geleneği veya Ubasuteyama olarak adlandırılan eski bir Japon geleneğine dayanmaktadır. Bu geleneğe göre, bölgede hüküm süren kıtlığın ve yoksulluğun yarattığı şartlar sonucunda 70 yaşına gelmiş aile bireyleri, aileye daha fazla yük olmamaları için gönüllü olarak uzak bir dağın tepesine götürülerek orada açlık ve soğuktan ölüme terkedilmekteydiler.
Konusu
Film 19. yüzyılda Japonya'nın kuzey bölgesindeki uzak bir dağ köyünde geçer. Sert doğa ve iklim koşulları bu bölgenin insanlarının yaşam tarzlarını derinden etkilemiştir. Yeterince tarım ürünü elde edemeyen köy ahalisi hayatta kalmak ve soylarını sürdürebilmek için başta insanlık dışı gibi görünen birçok acımasız örf ve adet geliştirmişler ve yüzyıllardır bu geleneklerine katı bir sadakatle uymuşlardır. İnsanlık duygusundan uzak bu geleneklerden en çarpıcısı da bu filmin de ana temasını oluşturan Obasute (veya Ubasuteyama) geleneğidir.
Bu geleneğe göre, köyde 70 yaşına gelmiş ve artık üretime katkıları olmadığı düşünülen tüm bireyler, aileye daha fazla yük olmamaları ve arkadan gelen gençlerin yaşama şanslarını arttırmak için kendi rızalarıyla ailenin gençleri tarafından civardaki Nara dağının (Narayama) zirvelerinden birine götürülüp bırakılmakta, burada soğuk ve açlıktan ölüme terkedilmektedirler.
Büyükanne Orin (Sumiko Sakamoto) de 69 yaşına gelmiştir ve bir süredir kanıksadığı bu son yolculuğuna kutsal bir hac ziyaretine hazırlanır gibi hazırlanmaktadır. Köyde bu geleneği uysallıkla kabullenmemiş olan yaşlılar da vardır, ancak onların direnmeleri de boşuna olacaktır. Zamanı gelince Orin'i dağa taşıma görevi büyük oğlu Tatsuhei (Ken Ogata)'ye düşecektir. Tatsuhei'nin karısı ölmüştür, iki oğlu ve annesi Orin'le aynı evi paylaşırlar.
Tatsuhei'nin büyük oğlu Kesakichi (Seiji Kurasaki)'nin de cinsel iştahı fazladır. Önüne gelenle zorla da olsa cinsel ilişkiye giren Kesakichi, kız arkadaşlarından en gözde olanı Matsuyan (Junko Takada)'ı eve getirir. Gebe olan Matsuyan'ın tembel ve hırsız olma gibi iki kusuru vardır. Çaldıklarını kendi ailesine verir. Oysa bu toplumda yiyecek hırsızlığının cezası ölümdür. Matsuyan, hırsızlıkla geçinen Amaya (Akio Yokoyama)'nın kızıdır. Amaya'nın evinde çalıntı yiyecek bulan köy ahalisi, Amaya ve ailesini çoluk çocuk ayırt etmeden bir çukura gömerek öldürürler, o sırada Orin tarafından (belki de bilerek) ailesinin yanına gönderilmiş olan Matsuyan da onlarla birlikte ölür.
Orin son yılını ailesinin yeni düzenini kurmakla geçirir. Dul oğlu Tatsuhei için civar köylerden yeni dul kalmış bir kadın olan Tamayan (Aki Takejo)'ı bulur. Matsuyan'ın aksine bu gelin çok çalışkan ve ahlaklıdır. Köyün en usta balık avcısı olan Orin yeni gelin Tamayan'a balık tutmanın sırlarını öğretir. Kokan oğlu Risuke'ye de burnu koku almayan yaşlı bir kadın bulur ve onu hayvanlarla ilişkiden kurtarır. Son olarak da kendi ön dişlerini taşa vurarak kırar, amacı kendisinin halâ üretken bir kadın olduğunu hatırlatan sağlam dişlerini yok ederek, vakit gelip dağa götürülürken oğlu Tatsuhei'nin daha az üzülmesini sağlamaktır.
Filmin hayli dokunaklı olan son bölümünde ise Orin, büyük oğlu Tatsuhei'nin sırtında Narayama'ya doğru eziyetli ve uzun kutsal yolculuğuna başlar. Bir gece önce köyün ihtiyar heyetiyle yapılan törensel bir toplantıda zirveye giden gizli patikaların güzergâhı öğrenilmiştir. Bir de kural olarak ana oğul yol boyunca tek kelime konuşmayacaktır. Zirveye yaklaştıkça sağda solda daha önce bırakılmış kurbanların vücut artıkları ve bunlardan arta kalanları didikleyen yırtıcı kuşlara rastlamaya başlarlar, nihayet zirveye ulaştıklarında sayısız insan iskeleti görürler. Annesini istediği yere bıraktıktan sonra başka bir kural gereği arkasına bakmadan oradan uzaklaşan Tatsuhei birkaçyüz metre ilerlediğinde birden kar yağmaya başlar. Sevinçle geri dönen Tatsuhei annesine bu durumu haykırarak müjdeler, çünkü efsaneye göre yaşlıların bırakıldığı gün kar yağarsa bütün acıları dinecektir.
Tarzı
Tamamına yakın bölümü stüdyoda ve dekorlar önünde çekilen ve Kabuki tiyatrosunun anlatım kalıplarını kullanan 1958 versiyonunun düşsel anlatım tarzına karşılık, doğal mekanlarda çekilmiş 1983 yapımı bu ikinci versiyon vahşet içeren sert ve acımasız sahneleriyle kaba bir gerçekçilik arzeder. Filmde seks sahnelerine fazlasıyla yer verilmiştir. İnsanlar arasında geçen tuhaf cinsel ritüellerin yanı sıra, doğadan alınmış, hayvanlar arasındaki cinsellik sahneleri hatta insanlarla hayvanlar arasındaki cinsel ilişkiler de gösterilmiştir (Risuke'nin komşunun köpeğiyle cinsel ilişkiye girmesi gibi). Daha çok mizahla harmanlanmış karakterler sanki aktörler tarafından değil de sıradan insanlar tarafından canlandırılmış gibi durmaktadır. Bu da filme fazladan bir gerçekçilik duygusu katmaktadır.
Aran ve Bidgül merkezî bahşı
Aran ve Bidgül merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان آران و بیدگل), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Aran ve Bidgül şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı resmi nüfusu 77.150 kişi ve 21.209 hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Aran ve Bidgül şehridir.
Kâğıt huşu
Kâğıt huşu (Betula papyrifera), huşgiller (Betulaceae) familyasından 18 m'ye kadar boylanabilen sık dallı, beyaz gövdeli bir huş türü. Otonim Betula alt cinsinde sınıflandırılır. Heksaploid olsa da tetraploid ya da pentaploid örnekleri de görülebilir.
Morfolojik özellikleri
Orta boy yaprak döken ağaçtır. Genelde uzunluğu 18 m olsa da 40 m ye ulaşabilen örnekleri de vardır. Gövde çapı 0.8 m dir. Kabuğu beyaz ve genelde parlak olup ince yatay şeritler hâlinde dökülür ve ufak siyah iz ve işaretler bulunur.
Yayılışı
Kuzey Amerika'nın kuzeyinde, Alaska, Kanada ve Amerika Birleşik Devletlerinin Kanada'ya sınır bazı eyaletlerinde doğal olarak bulunur.
Kullanımı
Alaska Atabaskları, Atabask halkları, Algonkin halkları ve Kanada Kızılderilileri gibi Subarktik Kızılderilileri daha çok kabuğu kullanılır ve bu huş kabuğuyla kar ayakkabısı, kano, kızak, beşik, kar gözlüğü, konut kaplaması, sepet ve mutfak gereçleri yaparlar. Kabukta tıbbi ve kimyasal maddeler bulunur ve betulin gibi bazıları aynı zamanda fungusit (mantar öldürücü) olduklarından saklama kaplarında yiyeceğin korunmasına yardımcı olur.
Akgün Tekin
Akgün Tekin (1940 - 24 Şubat 2007 ), Türk gazeteci ve yazar.
1940'ta Adapazarı'nda dünyaya geldi. Gazeteciliğe 1960 yılında Türkiye Spor gazetesinde başladı. Günaydın, Sabah, Bugün, Hürriyet, Meydan ve Gözcü gazetelerinde köşe yazıları ve yazı işleri müdürü yaptı. 24 Şubat 2007 tarihinde ölmüştür.
Akgün Tekin'in Anılarla Türk Otomobil Sporu, (Doğan Kitap, 1984), Yaşam Zaten Bir Trophy, (Doğan Kitap, 2000) ve Türk Basınında Kayan Yıldız-Haldun Simavi’nin Günaydın’ı, (Doğan Kitap, 2006) isimli 3 kitabı vardır.
Erdistan merkezî bahşı
Erdistan merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان اردستان‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Erdistan şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı resmi nüfusu 30.838 kişi ve 8.958 hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Erdistan şehridir.
Yakıt hücresi
Alışıla gelmiş elektrik üretim sistemleri yakıtın içindeki enerjiyi elektriğe dönüştürmek için ilk olarak yanma reaksiyonunu kullanır. Yanma reaksiyonunun verimli bir şekilde gerçekleşmesi için yakıtın ve oksitleyicinin (oksijen) tam olarak karışması gerekir. Bundan sonra elektrik enerjisi üretilene kadar bir dizi ara işlem gereklidir. Her ara işlem enerji kaybına yol açar dolayısıyla verimi düşürür.
Bir Yakıt hücresinde ise yakıtın enerjisinin doğrudan elektrik enerjisine dönüştürülmesi mümkündür. Yakıt ile oksitleyici farklı bölmelerde yer alırlar, alışıla gelmiş üretim sistemlerinden farklı olarak karışmazlar. Birleşmeleri ancak bu bölmeler arasındaki iyon ve elektron aktarımı ile gerçekleşir.
Yakıt hücresi, yakıtın enerjisini elektrokimyasal reaksiyon sayesinde doğrudan elektrik enerjisine dönüştürür. Dışarıdan sağlanan yakıt (anot tarafı) ve oksitleyici (katot tarafı) ile elektrik üretir. Bunlar bir elektrolit/elektrot ünitesinde reaksiyona girerler. Genellikle, reaksiyona girecek olanlar hücreye giriş yaparlarken, reaksiyon ürünleri hücreyi terk eder. Yakıt hücreleri, gerekli yakıt ve oksitleyici akışı sağlandığı sürece sonsuza dek çalışabilirler...
Yakıt hücrelerinde, reaksiyona girecek olan maddeler sürekli olarak tüketilmesine karşın, pillerde kapalı bir sistem içinde elektrik enerjisi kimyasal olarak depo edilmiş haldedir. Ayrıca, pildeki elektrotlar reaksiyona girmelerine ve pil dolup boşaldıkça değişmelerine karşın, yakıt hücrelerinin elektrotları katalitik olup nispeten kararlıdırlar.
Pek çok farklı yakıt / oksitleyici kombinasyonu mümkündür. Örneğin hidrojen hücresi, yakıt olarak hidrojen ve oksitleyici olarak oksijen kullanır. Diğer yakıtlar arasında hidrokarbonlar ve alkoller sayılabilir. Hava, klor, ve klor dioksit oksitleyici olarak kullanılabilir.
Yakıt hücresi tasarımı
Yakıt hücresinin çalışma prensibi, kataliz temeline dayanır; reaksiyona giren yakıtın elektron ve protonları ayrılır, elektrolit [ elektronik ] iletken olmadığından [ elektrolitler iyonik iletkendir. Yakıt hücresi tipine göre oksijen iyonu ya da hidrojen iyonlarını ileterek iyonik iletkenlik gerçekleştirmiş olurlar. ] elektronlar bir elektronik devre üzerinden akmaya zorlanır ve böylece elektrik akımı üretilmiş olunur. Bir diğer katalitik prosesle de, geri toplanan elektronların protonlarla ve oksitleyici ile birleşerek atık ürünlerin (örneğin; su, karbon dioksit, ısı) açığa çıkar.
Hidrojen–Oksijen (proton değişim membranlı yakıt hücresi, PDMYH) tasarımı örneğinde, proton ileten bir polimer membran (elektrolit), anot ve katotu birbirinden ayırır. Proton değişim mekanizmasının tam anlaşılamadığı 1970'lerde bu hücre, "katı polimer elektrolitli yakıt hücresi" olarak adlandırılmaktaydı.
Anot tarafında, hidrojen, anot katalizöre yayınarak proton ve elektronlara ayrışır. Protonlar membran üzerinden katoda doğru ilerlerken, elektronlar da, membranın elektriksel olarak yalıtkan olması nedeniyle harici bir devre üzerinden akar ve elektrik akımı oluştururlar. Oksijen molekülleri katot katalizör üzerinde elektron ve protonlarla reaksiyona girerek su (bu örnekteki tek atık ürün) oluşturur.
Bu saf hidrojen tipi yakıt hücrelerine ilaveten, dizel, metanol ve kimyasal hidrürler gibi hidrokarbon yakıtlar da mevcuttur. Bu tip yakıt hücrelerinin atıkları karbon dioksit ve sudur.
Yakıt hücrelerinde çok çeşitli malzemeler kullanılır. Elektrot–bipolar plakalar genellikle metal (nikel veya karbon nano tüpler) olup daha yüksek verim eldesi için platin, nano demir tozu veya paladyum gibi bir katalizörle kaplanmıştır. Karbon kâğıt bunları seramik veya suni membrandan yapılmış elektrolitten ayırır.
Tipik bir PDMYH 0,6 ila 0,7 V arasında voltaj üretebilir. Değişik faktörler nedeniyle akım arttıkça voltaj azalır:
İstenen miktarda enerji eldesi için, yakıt hücreleri seri veya paralel devreler halinde bağlanabilir. Seri devreler daha yüksek voltaj, paralel devreler daha yüksek akım çekilmesine olanak verir. Bu tür yapılar "yakıt hücresi yığını" olarak adlandırılır. Ayrıca, her hücreden daha güçlü akım çekebilmek için hücre yüzey alanı da arttırılabilir.
Tarihçe
Yakıt hücresinin prensipleri ilk olarak Alman bilim insanı Christian Friedrich Schönbein tarafından 1838 de bulunmuş ve "Philosophical Magazine" in Ocak 1839 baskısında yayımlanmıştır. Bu çalışmadan esinlenen Galli bilim insanı William Robert Grove 1843 de, günümüz fosforik asit yakıt hücresinde kullanılanlara benzer malzemeler kullanarak ilk yakıt hücresini geliştirdi. 1955'te, General Electric şirketinde çalışan bir kimyacı olan W. Thomas Grubb, orijinal yakıt hücresi tasarımını, elektrolit olarak sülfonatlaştırılmış polisitiren iyon-değişim membranı kullanarak değiştirdi. Üç yıl sonra bir başka General Electric çalışanı olan Leonard Niedrach, hidrojenin okidasyonu ve oksijenin edüksiyonu için katalizör görevi gören, membran üzerine platin kaplama metodunu geliştirdi. Bu hücre daha sonraları 'Grubb-Niedrach yakıt hücresi' olarak bilinecekti. General Electric bu teknolojiyi NASA ile birlikte daha da geliştirdi ve Gemini uzay projesinde ilk ticari yakıt hücresi kullanıldı.
UTC Power şirketi, hastane, üniversite, büyük işyerleri için sabit yakıt hücresi sistemleri üreten ilk şirket oldu. Günümüzde de 200 kW lık PureCell 200 sistemi bu şirket tarafından satılmaktadır. UTC Power, NASA'ya uzay araçlarında (Apollo ve uzay mekiği programları) kullanılmak üzere yakıt hücresi sağlayan tek şirket olup otomobil ve otobüslerde kullanılabilen yakıt hücreleri de geliştirmektedir. UTC Power, donma koşullarında dahi çalışabilen proton değişim membranlı ilk otomotiv yakıt hücresinin tanıtımını yapmıştır.
Yakıt hücresi verimliliği
Bir yakıtın verimliliği, o yakıttan ne kadar güç elde edildiğine bağlıdır. Daha çok güç eldesi demek, daha fazla akım çekmek anlamına gelir ki bu da aslında o yakıt hücresindeki kayıpları arttırır. Genel kural; "ne kadar fazla güç (akım) çekilirse, verim o kadar düşer" şeklindedir. Kayıplar genellikle hücrede voltaj düşüşü şeklinde kendini gösterir. Dolayısıyla, hücrenin verimi, voltajıyla orantılıdır. Bu nedenle, yakıt hücrelerinin polarizasyon eğrileri (akım-potansiyel diyagramları) hücre hakkında önemli bir göstergedir. 0,7 V ile çalışan bir hücrenin verimi yaklaşık %50 dir. Bu, hidrojenin enerji içeriğinin %50 si elektrik enerjisine dönüştürülebiliyor, geri kalan %50 de ısıya dönüşüyor demektir. Yakıt hücresi tasarımına göre, bir miktar yakıt reaksiyona girmeden de hücreyi terkediyor olabilir, ki bu da ilâve kayıplar demektir.
Standart şartlarda çalışan ve herhangi bir yakıt kaçağı olmayan bir yakıt hücresinde verim, reaksiyonun entalpisi esasına dayanmak üzere, hücre voltajının 1,48 ile bölünmesi yoluyla hesaplanabilir. Aynı hücre için, termodinamiğin ikinci kanununa dayanan verim gereği, voltaj 1,23 ile bölünebilir. (Bu voltaj, kullanılan yakıt ve hücrenin kalitesi ve sıcaklığı ile değişebilir). Bu rakamlar arasındaki fark, reaksiyonun entalpisi ile Gibbs serbest enerjisi arasındaki farktır. Bu fark her zaman ısı olarak ve bir miktar da elektriksel dönüşüm veriminde kayıplar olarak ortaya çıkar.
Uygulamada
Yakıt olarak oksijen yerine hava kullanıldığında, havanın sıkıştırılması ve nem eklemesi gibi, verimi düşüren ilave kayıplar da olacaktır. Öte yandan yakıt hücreleri, aşırı yüklenmelerde daha düşük verimle çalışırlar.
Yakıt hücresi ile çalışan bir taşıtın, yakıt tankından tekerleğe kadar olan verimi, düşük yüklenmelerde yaklaşık %45, ortalama %36 dır. . Dizel taşıtlar için karşılaştırılabilir değer %22 dir.
Yakıt hücreleri, pillerdeki gibi enerji depolayamazlar. Fakat, güneş veya rüzgâr enerjisi gibi kesiksiz kaynaklardan beslenen güç tesislerinde, elektroliz ve depolama sistemleri ile birleştirilerek enerji depolama sistemi oluştururlar. Bu tür tesislerin, "gidiş-dönüş verim" olarak adlandırılan toplam verimleri (elektrikten hidrojene ve tekrar elektriğe), şartlara bağlı olarak %30 ile 50 arasındadır. Kurşunlu-asit pili çok daha ucuza %90 a yakın verimle çalışmasına rağmen, elektroliz/yakıt hücresi sistemi sonsuz miktarda hidrojen depolayabilir ve bu nedenle uzun süreli depolama için daha uygundur.
Katı oksitli yakıt hücreleri, oksijen ve hidrojenin yeniden birleşiminden egzotermik ısı üretirler. Seramik yaklaşık 800 °C a kadar ısınabilir. Bu ısı yakalanabilir ve su ısıtmada kullanılabilir. Bu durumda toplam verim %80-90 lara çıkar.
Yakıt hücresi uygulamaları
Yakıt hücrelerinden; uzay aracı, meteoroloij istasyonu, jjnjn parklar, kırsal alanlar, ve bazı askeri uygulamalar gibi yerleşim alanlarından uzak bölgelerde, çok kullanışlı güç kaynağı olarak yararlanılabilir. Hidrojenle çalışan bir yakıt hücresi az yer kaplar, hafif ve hareket eden parçası da olmadığı ve yanma da içermediği için ideal şartlarda %99,9999 güvenilirliğe ulaşılabilir. Bu da, 6 yıllık bir çalışma süresi içinde bir dakikadan daha az bir bozuk kalma süresine karşı gelir.
Yeni bir uygulama "Mikro Birleşik Isı ve Enerji" sistemi olup evler, ofisler ve fabrikalar için uygundur. Bu tür bir sistem, sürekli elektrik enerjisi üretir ve hatta ürettiği enerjinin fazlasını, tüketilmediği zamanlarda elektrik şebekesine satabilir, ve atık ısıdan sıcak hava ve sıcak su üretebilir. Enerjinin elektriğe dönüştürülemeyen kısmından ısı olarak yararlanılması nedeniyle düşük yakıt-elektrik dönüşümüne (%15-20) katlanılabilir. Isının bir kısmı egzoz gazlarıyla kaybedildiğinden verim %80 civarındadır. Fosforik asit yakıt hücreleri, "birleşik ısı ve enerji" ürünleri içinde en büyük payı oluşturur ve %80 e yakın verimle (%45-50 elektrik + ısı enerjisi) çalışırlar. Ergimiş karbonat yakıt hücreleri de bu tür uygulamalarda yer almaktadır.
Öte yandan, elektroliz sistemleri, kendileri yakıt depolamayıp harici depolama ünitelerine dayalı olarak çalıştıkları için, kırsal alanlar örneğindeki gibi büyük ölçekli enerji depolama sistemlerinde kullanılabilirler. Bu durumda, pillerin depolama ihtiyacını karşılamak için çok büyük boyutlarda olmaları gerekirken, yakıt hücreleri sadece büyük depolama ünitelerine ihtiyaç duyarlar.
Bu tür bir pilot program Washington eyaletindeki Stuart Island'da faaliyettedir : solar paneller hidrojen üreten elektroliz sistemini çalıştırmakta, hidrojen 500 galonluk tanklarda 200 psi da depolanmakta ve ReliOn yakıt hücrelerini çalıştırarak, şebekeye dahil olmayan yerleşim bölgesinin elektrik ihtiyacını karşılamaktadır.
Dünyanın ilk yakıt hücresi ile çalışan ve onaylı yolcu gemisi "HYDRA" dır. 6,5 kW güce sahip AYH tipi bir yakıt hücresi ile çalışan bu gemi Hamburg'da inşa edilmiş ve bugüne dek büyük bir teknik problem yaşamaksızın yaklaşık 2,000 yolcu taşımıştır. AYH teknolojisinin avantajları arasında, sistemin -10 °C da dahi çalışabilmesi ve tuzlu ortama dayanıklı olması sayılabilir.
Hidrojen taşınımı ve yakıt ikmali
Halka açık ilk hidrojen istasyonu, Nisan 2003'te Reykjavik-İzlanda'da hizmete girmiştir. İstasyon, Reykjavik otobüs ağındaki, DaimlerChrysler tarafından üretilen üç otobüse hizmet vermekte olup Norsk Hydro şirketince üretilen bir elektroliz ünitesi ile kendi hidrojenini üretmektedir. Olası bir hidrojen kaçağının rahatça atmosfere karışabilmesi için istasyonun tavanı bulunmamaktadır.
Otomotiv endüstrisinin ilk hidrojen yakıt hücresiyle çalışan otomobil üretme teşebbüsü "GM 1966 Electrovan" dir. Bu araç, normal bir van taşıtın iki katı ağırlığında olup 70 mil/saat hıza erişebilmektedir.
Bir İngiliz şirketi olan Intelligent Energy, hidrojenle çalışan ilk motosikleti üretmiştir. Motosiklet, dört saat yolculuk için yeterli hidrojeni taşımakta, 100 mil seyahat edebilmekte ve 50 mil/saat hıza erişebilmektedir. Honda da yakıt hücreli motosiklet üreteceğini duyurmuştur.
Yakıt hücresi teknolojisine dayanan araba ve otobüs üretimine ilişkin pek çok sayıda araştırmalar ve prototip üretimleri sürmektedir. Honda, hidrojenli aracını 2008'de piyasaya süreceğini duyurmuştur. Type 212 denizaltısı, yüzeye çıkmak zorunda kalmadan deniz altında kalabilmek için yakıt hücresi kullanır.
Avrupa'daki Boeing araştırmacılarının ve endüstriyel ortaklarının gerçekleştirmeyi tasarladıkları, insanlı ve sadece yakıt hücresi ve hafif pillerle çalışan uçak projesi geçenlerde tamamlandı ve test aşamasına geçildi. Uçak, PDMYH / lityum-iyon pili hibrid sistemi ile çalışan bir motor ve bu motorun çevirdiği klasik bir pervaneye sahip.
Kaynakça
Aşağıdaki bölüm en.wiki'den alınmıştır, tercüme edilerek yukarıya taşınabilir. (21 Eylül 2007) Metal Militia
Hydrogen economy
Electrochemical extraction of energy from hydrogen via fuel cells is an especially clean and efficient method of meeting our power needs, and introduces the need for establishing the infrastructure for a hydrogen economy. It must however be noted that regarding the concept of the hydrogen vehicle, burning/combustion of hydrogen in an internal combustion engine (IC/ICE) is oftentimes confused with the electrochemical process of generating electricity via fuel cells (FC) in which there is no combustion (though there is a small byproduct of heat in the reaction). Both processes require the establishment of a hydrogen economy before they may be considered commercially viable. Hydrogen combustion is similar to petroleum combustion (minus the emissions) and is thus limited by the Carnot efficiency, but is completely different from the hydrogen fuel cell's chemical conversion process of hydrogen to electricity and water without combustion. Hydrogen fuel cells emit only water, while direct methane or natural gas conversions (whether IC or FC) generate carbon dioxide emissions.
Hydrogen is typically thought of as an energy carrier, and not generally as an energy source, because it is usually produced from other energy sources via petroleum combustion, wind power, or solar photovoltaic cells. Nevertheless, hydrogen may be considered an energy source when extracted from subsurface reservoirs of hydrogen gas, methane and natural gas (steam reforming and water gas shift reaction), coal (coal gasification) or oil shale (oil shale gasification). Electrolysis, which requires electricity, and high-temperature electrolysis/thermochemical production, which requires high temperatures (ideal for nuclear reactors), are two primary methods for the extraction of hydrogen from water.
As of 2005, 49.7% of the electricity produced in the United States comes from coal, 19.3% comes from nuclear, 18.7% comes from natural gas, 6.5% from hydroelectricity, 3% from petroleum and the remaining 2.8% mostly coming from geothermal, solar and biomass. When hydrogen is produced through electrolysis, the energy comes from these sources. Though the fuel cell itself will only emit heat and water as waste, pollution is oftentimes produced to make the hydrogen that it runs on; unless it is either mined, or generated by solar, wind or other clean power sources. If fusion power were to become a viable energy source then this would provide a clean method of producing abundant electricity. Hydrogen production is only as clean as the energy sources used to produce it. A holistic approach has to take into consideration the impacts of an extended hydrogen scenario. This refers to the production, the use and the disposal of infrastructure and energy converters.
Nowadays low temperature fuel cell stacks proton exchange membrane fuel cell (PEMFC), direct methanol fuel cell (DMFC) and phosphoric acid fuel cell (PAFC) make extensive use of catalysts. Impurities poison or foul the catalysts (reducing activity and efficiency), thus higher catalyst densities are required. Limited reserves of platinum quicken the synthesis of an inorganic complex very similar to the catalytic iron-sulfur core of bacterial hydrogenase to step in. Although platinum is seen by some as one of the major "showstoppers" to mass market fuel cell commercialization companies, most predictions of platinum running out and/or platinum prices soaring do not take into account effects of thrifting (reduction in catalyst loading) and recycling. Recent research at Brookhaven National Laboratory could lead to the replacement of platinum by a gold-palladium coating which may be less susceptible to poisoning and thereby improve fuel cell lifetime considerably. Current targets for a transport PEM fuel cells are 0.2 g/kW Pt – which is a factor of 5 decrease over current loadings – and recent comments from major original equipment manufacturers (OEMs) indicate that this is possible. Also it is fully anticipated that recycling of fuel cells components, including platinum, will kick-in.
-->
Mağlup Edilemeyenler (film, 1976)
Mağlup Edilemeyenler, Atıf Yılmaz'ın yönettiği 1976 yapımı bir Türk filmidir. Film, 13. Antalya Film Festivali'nde Cüneyt Arkın "En Başarılı Erkek Oyuncu" ödülünü almıştır.
Borhar merkezî bahşı
Borhar merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان برخوار‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Borhar şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı resmi nüfusu ? kişi ve ? hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Devletabad şehridir.
Değirmendere, Balya
Değirmendere, Balıkesir ilinin Balya ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
1923 yılında köy statüsüne kavuşmuş ve o zamandan beri aynı adla anılmıştır.
Coğrafya
Balıkesir'e 85 km., Balya ilçe merkezine 26 km. uzaklıktadır.
NGC 4855
NGC 4855, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Yelken takımyıldızı yönünde bulunur. E-S0 tipi bir merceksi, eliptik galaksidir. Alman astronom Wilhelm Tempel tarafından 1882 yılında 27,94 cm (11 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Fatma Şakir Memik
Fatma Şakir Memik (1903-1991) Türk tıp doktoru ve siyasetçi.
Türkiye'de kadınlara seçme ve seçilme hakkının tanınmasıyla TBMM V.  dönemde (1935) TBMM’ye giren 18 kadın milletvekilinden biridir. TBMM V., VI. ve VII. dönem Edirne milletvekilliği görevlerinde bulunmuştur.
Yaşamı
İlköğrenimine Safranbolu'da başladıktan sonra sekiz yaşında babası ile birlikte İstanbul'a giderek Beyazıt İnas numune Mektebi ile Bezmiâlem Valide Sultan Mektebi'nde okudu. 1923 yılında liseyi bitirip Darülfünun Tıp Fakültesi'ne girdi. 1929'da Tıbbiye’den birincilikle mezun oldu.
1929-1931 yılları arasında Vakıf Gureba Hastanesi’nde dahiliye ihtisası yaptı. 1934 yılında dahiliye uzmanı olduktan sonra 1935’te Gureba Hastanesi poliklinik şefi oldu. Aynı zamanda Cumhuriyet Halk Fırkası Eminönü Kaza Merkezi Heyeti idare asil üyesi ve vilayet merkezi yedek üyeliğinde bulundu.
8 Şubat 1935 seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi’nden Edirne milletvekili adayı olarak gösterildi. V. dönem Edirne milletvekili olarak TBMM’ye girdi. Dönem boyunca Sıhhat ve İçtimaî Muavenat Encümeni’nde katiplik görevi yaptı. Ayrıca İş Kanunu’na ek kanun lâyîhası ve Spor Teşkilâtı Kanun Lâyîhası’nı görüşmek üzere kurulan geçici encümenlerde de görev aldı.
Milletvekilliğinin yanı sıra hayır işleri ve kültürel faaliyetlerde bulundu; Çocuk Esirgeme Kurumu İdare Heyeti ve Kızılay Genel Merkez’inde çalıştı, Halkevi sosyal kolunda haftada bir poliklinikte görev yaptı. 1935-1947 yılları arasında 3 dönem boyunca Edirne Milletvekilliği yapmıştır. 1947-1949 yılları arasında Ankara Numune Hastanesi dahiliye uzmanlığı, 1950-51 yıllarında İstanbul İşçi Sigortaları Beşiktaş Dispanseri dahiliye uzmanlığı, 1951’den 1968’e kadar Şişli Çocuk Hastanesi dahiliye poliklinik şefliği görevlerinde bulundu. 1968’de emekli oldu.
9 Şubat 1991'de hayatını kaybetti.
Çadigan merkezî bahşı
Çadigan merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان چادگان‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Çadigan şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Zaman Spor Ödülleri
Zaman Gazetesi Spor Ödülleri, kısaca Zaman Spor Ödülleri 1990 yılından itibaren aralıksız devam eden geleneksel yılın spor ödülleri. Geleneksel olarak Yılın Sporcusu Anketi'ni düzenleyen Gazete, o yılın parlak zaferlere imza atan sporcuları okurlarının oylarıyla belirlemektedir.
Vahşi Çin
Vahşi Çin, 2008 yılında yayınlanmış Birleşik Krallık - Çin ortak yapımı dizi belgesel filmdir.
Devlet televizyonu BBC ve Çin devlet televizyonu CCTV yapımı olan belgesel, Çin'in vahşi doğasını ve coğrafyasını anlatır ve 6 bölümdür.
James Whistler
James Whistler, Prison Break dizisinin 3. sezon karakteri. Chris Vance canlandırmıştır. Dizinin 3. sezonunda kendine Şirket adını veren organizasyon Michael Scofield'ın Panama'daki Sona hapishanesine girmesine neden olmuştur. Şirket, yanında bulundurduğu Kuş kitabına kendi haklarında çok önemli bilgiler (Scylla) ve koordinatlar yazmış olan James Whistler'ı hapishaneden çıkarmak için Michael'ın kız arkadaşı Sara Tancredi ve Lincoln Burrows'un oğlu LJ'i kaçırarak onları Whistler'ı dışarı çıkarmaya zorlamışlardır. Michael Scofield 3. sezonun 2. bölümünde Sona'nın bodrum katındaki kanalizasyon dehlizine indiğinde koridorun sonundaki duvardan gelen sesi duyarak duvara yaklaşmış ve duvarda ufak bir delik açmıştır. İçeri baktığında ise gördüğü kişi, uzun süredir içerideki mahkûmlar tarafından öldürülme korkusuyla saklanmış olan ve fare etiyle beslenmek zorunda olan James Whistler dan başkası değildir. Dizinin ilerleyen bölümlerinde Şirket Whistler'ı kaçırmak için büyük çaba göstermiş hatta hapishaneye helikopterle saldırı bile yapmıştır. 3. sezonun son bölümünde Michael Whistler ile birlikte Sona'dan kaçmayı başarmıştır. Whistler en son 4. sezon 1. bölümde görülmüştür. Michael ve Mahone ile Scylla hakkında sokak arasında konuşurken şirket adına tetikçilik yapan Wyatt tarafından vurularak öldürülmüştür.
Scylla
Dünyanın geleceğini belirleyecek olan, güneş enerjisinden %100 fayda sağlamayı anlatan, savaşların ve pek çok şeyin kaderini değiştirebilecek, şirket tarafından maksimum güvenlikle korunan ve özel makineler vasıtasıyla okunabilen 6 elektronik karttan oluşan bir bilgi diski.
The King of Limbs
The King of Limbs, İngiliz alternatif rock grubu Radiohead'in 2011 yılında çıkardığı albüm. 18 Şubat 2011'de internetten yayınlanan albüm 9 Mayıs 2011'de ise fiziki olarak dağıtılmaya başlamıştır. Grubun sekizinci stüdyo albümüdür.
Laugardalsvöllur
Laugardalsvöllur, İzlanda'nın başkenti Reykjavík'te bulunan bir futbol stadyumudur. 1958 yılında açılmış, 1997 yılında yenilenmiştir.
9.800 kişi kapasiteli stad İzlanda millî futbol takımına ev sahipliği yapmaktadır.
Tarihi
Laugardalur'da bir spor mekanı kurma fikri, diğer bazı eğlence olanaklarıyla birlikte, 1871 yılına kadar uzanmaktadır. O zamanlar, İzlanda]]'nın başkenti Reykjavik'in nüfusu sadece 2.000 idi. Ayrıca Laugardalur yerleşim yerlerinden yaklaşık 3 km uzaklıktadır. Son 60 yıl içinde pek az şey değişmiştir.
1943'te şehir konseyi Laugardalsnefnd komitesini kurdu. Görevi, bölge için öneriler ve fikirler üretmekti. Komite daha sonra kararlar alarak, yeni bir futbol stadyumu ve yeni bir yüzme havuzu inşa edilmesi fikrine vardı.
Alanın inşaatı 1949'da başlamış ve 1952'ye kadar sürmüştür. Bir yıl sonra 1953'te yeni bir stant inşaatı başladı. Stand tamamlandığında 4.000 kapasiteye sahipti.
İlk maç 1957'de Laugardalsvöllur'da oynandı ve İzlanda erkek millî futbol takımı, 17 Haziran 1959'daki resmi açılıştan iki yıl önce Norveç'e karşı oynadı. Birkaç yıl sonra, stand 1965'ten 1970'e kadar genişledi.
Yeni standın altında, sahaya doğru her zaman tüm koşu parkuru olmasına rağmen 2007'ye kadar çalışan bir saha ve saha tesisi açıldı (1992'de yükseltildi). 1992 yılından sonra Yunanistan ile yapılan maç için projektörler açıldı. Standın büyük tadilatı ve genişletilmesi 2005 yılında başladı. 2007'de tamamlandıktan sonra stadyum 9.800 kapasiteye sahiptir. Stadyumun maksimum kapasitesi 15.000 olan ve her biri 1.500 kişilik iki geçici stant getirilerek ilave kapasite eklenebilir, ancak ulusal futbol stadyumları için FIFA'nın yeni gerekliliklerinden sonra, bu ekleme yöntemi yasaklandı. 2007'den bu yana büyük bir yenileme veya genişletme olmamıştır.
Laugardalsvöllur'un şimdiye kadar gördüğü en büyük futbol karşılaşmasına, İzlanda ile İtalya arasındaki dostluk maçında 2004 yılında 20.204 yapıldı. 2007 yılında yapılan bir konsere en fazla 25.000 kişi katılmıştır.
Felavercan merkezî bahşı
Felavercan merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان فلاورجان‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Felavercan şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı resmi nüfusu 30.838 kişi ve 8.958 hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Felavercan şehridir.
Feridan merkezî bahşı
Feridan merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان فریدن‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Feridan şehristanı'nın 2 bahşından birisidir.
Bahşın, 2006 yılı resmi nüfusu 54,036 kişi ve 13,549 hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Daran şehridir.
Dereköy, Balya
Dereköy, Balıkesir ilinin Balya ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
1923 yılında köy statüsüne kavuşmuş ve o zamandan beri aynı adla anılmıştır.
Coğrafya
Balıkesir'e 95 km., Balya ilçe merkezine 45 km.uzaklıktadır.
Aşağıdağlıca, Gerger
Tarihçe
Köyün adı 1530 yılı kayıtlarında Arapça ve Süryanice "kırklar" anlamına gelen Erbaîn, 1928 yılı kayıtlarında Erbaun aşağı olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy; Adıyaman il merkezine 110 km, Gerger ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.
Dora Bakoyanni
Theodora "Dora" Bakoyannis (d. 6 Mayıs 1954, Theodora Mitsotakis) Yunanistan’ın ilk kadın Dışişleri Bakanı, eski milletvekili ve Atina Belediye Başkanı. Forbes dergisi tarafından 2006 yılında en güçlü 100 kadın arasında 66. olarak seçildi.
1990 - 1993 yılları arasında başbakanlık yapan muhafazakâr Yeni Demokrasi'nin lideri Konstantin Miçotakis'in 4 çocuğundan en büyüğü olan Dora Bakoyannis, ilkokula Atina Alman Okulu'nda başlayıp ve ilköğrenimini Paris'te tamamladı. Atina Üniversitesi'nde siyasal bilgiler ve kamu hukuku, Münih'te politika ve iletişim okudu. İyi derecede İngilizce, Almanca ve Fransızca biliyor.
Yunanistan'da Albaylar Cuntası'ndan sonra 1968'de Paris'e kaçan Miçotakis ve ailesi, Atina'ya ancak askerlerin yönetimden çekildiği 1974'te gelebilmişti. Aynı yıl Dora, darbe yönetimine karşı bir Alman radyosundan yayın yapan gazeteci ve politikacı Pavlos Bakoyannis ile evlendi, Aleksi ve Kostas adlı iki çocukları oldu. Dora Bakoyannis bir süre Maliye Bakanlığında çalıştıktan sonra Dışişleri Bakanlığı'nda görev aldı. 1984'te babası Yeni Demokrasi Partisi'nin başkanlığına seçilince o da parti yönetimine girdi. 1989 yılında kocası milletvekiliyken Marksist 17 Kasım Örgütü tarafından düzenlenen bir suikast ile öldürüldü. Ertesi yıl babası başbakan seçildi ve Bakoyannis ilk önce devlet bakanlığı, ardından kültür bakanlığı görevlerine getirildi. Daha sonra yapılan seçimlerde dört kere daha milletvekili seçildi. 1993 seçimlerinde Yeni Demokrasi (YDP)'nin seçimleri kaybetmesi üzerine babası istifa ettiyse de, o parti merkez komitesindeki yerini korumayı başardı. 2000 yılında YDP'nin yeni lideri Kostas Karamanlis, Bakoyannis'i Gölge Bakan olarak Dışişleri ve Savunma Bakanlarını izlemekle görevlendirdi. Bu arada Bakoyannis ikinci evliliğini iş insanı Isidoros Kouvelos ile yaptı. Yunan medeni kanununa göre üç soyadından birini seçmesi gerektiğinde, o ilk eşinin soyadını tercih etti.
2002'nin yaz aylarında Kostas Karamanlis, PASOK’a karşı yerel seçimlerde aday gösterecek güçlü birini ararken Atina Belediye Başkanlığı için Bakoyannis'i seçti ve Bakoyannis ilk turda seçimleri kazandı. 14 Şubat 2006'da ise Başbakan Karamanlis tarafından Yunanistan Dışişleri Bakanlığına atandı, 2009 yılında bu görevi Yorgo Papandreu'ya devretmiştir.
Zorkun Yaylası
Zorkun Yaylası; Osmaniye'de bulunan, Mersin'in Namrun Yaylası, Adana'nın Tekir Yaylası ile birlikte Çukurova'nın en eski üç yaylasından birisidir.
Ulaşım
Osmaniye'nin güneydoğusunda olup toplam 26 km ve 2 şeritli 2008 yılında biten asfalt yolla ulaşılır. Yolun 12. km' sinde bulunan Ürün Yaylası'nın ulaşımı kolaydır. Sayfiye yeri olarak da kullanılan Olukbaşı Yaylası'ndan Osmaniye'yi seyretmek mümkündür. 16. km'de bulunan Olukbaşı Yaylası, çok şirin, çam ağaçları arasında, alt kat beton üst kat ahşap yayla evleri ile kurulmuştur. Zorkun Yaylası ise çok geniş bir tabana yayılmıştır. Çam ağaçları içerisine kurulmuş olan yaylada, yarı ahşap yayla evlerinin yanında çok değişik mimari tarzda yapılmış villalar ve diğer evlere rastlamak mümkündür. Halkın yoğun olarak rağbet ettiği yaylada; bakkallar, kır kahve ve lokantaları, kasap, manav, fırın, internet kafeler, eczaneler bulunmakta olup, yaz aylarında seyyar sağlık ocağı görev yapmaktadır. Ne yazık ki yaylanın turistler açısından can alıcı eksiği oteldir, Zorkun'a en yakın otel 15 dakika mesafedeki daha küçük bir yayla olan Karıncalı Yaylası'nda düşük kapasiteli olsa da mevcuttur. Yayla mevsiminde, Zorkun ve yakın yaylalarla birlikte bölgenin nüfusu 200.000 civarında olmaktadır. Osmaniye merkezi ile Zorkun Yaylası arasında minibüs ve taksiler yolcu taşımacılığı yapmaktadır.
Her yıl düzenlenen Çocuk Şenliği bölgeyi ve yaylayı ekonomik bakımdan ve nüfus bakımından geliştirir.
Jean Jaurès
Jean Jaures (tam adı: Auguste Marie Joseph Jean Léon Jaurès, d. 3 Eylül 1859 - ö. 31 Temmuz 1914), Fransız sosyalist politikacı.
Ailesi orta hâlli burjuvalardandı. Amiral olan kardeşi Louis Jaures gibi o da, Castres Koleji'nde burslu okudu. Çok parlak bir öğrenciydi. Genel müfettişlerden M. Deltour'un dikkatini çekti. Deltour onu Paris'te Saint-Barbe Kolleji'ne aldırdı. Jaures orada Louis-le-grand Lisesi'nin derslerine devam etti ve Ecole Normale Superieur'e (yükseköğretim okuluna) hazırlandı. 1878'de birincilik kazandı. 1871'de felsefe öğretmenliği sınavında üçüncü oldu; ikinci Henri Bergson, birinci Lesbazeilles olmuştu.
1881'den 1883'e kadar Albi Lisesi'nde felsefe öğretmenliği yaptı. 1883'ten 1885'e değin Toulouse Üniversitesi'nde konferanslar verdi. Ayrıca ateşli bir biçimde siyasetle de ilgileniyordu. 1885'te Tarn milletvekili seçildi. Daha ilk günlerde Meclis'te ilgiyi üstüne çekti. Her ne kadar cumhuriyetçi etiketini taşıyor ve merkez solda oturduysa da, çoğunlukla oyunu ileri solcularla birlikte kullanıyordu. Böylece sosyalizm Jaures'i kazanmaya başlamış oluyordu. 1889'da seçimleri kaybetti. Yeniden Edebiyat Fakültesi'ndeki yerine döndü. Önce konferans öğretmenliği yaptı, sonra profesör oldu. Bu sırada iki doktora tezi hazırladı: Biri Fransızca De la réalité du monde sensible (Duyulan Dünyanın Gerçekliği), öbürü Latince Les Orgines du socialisme chez Luther, Kant, Fichte, Hegel (Luther, Kant, Fiche ve Hegel'de Sosyalizm'in Kökenleri). Fakat siyaseti bırakmadı. Depeche gazetesi'ne yazı yazdı. Toulouse Belediye Meclisi'ne üye seçildi ve Halk Eğitim Dairesi Müdür Yardımcılığı'na getirildi.
1892'de, Charmaux maden işçilerinin grevinden sonra, Tarn'ın geçici milletvekili seçildi. Bunun üzerine, işçiler adaylığa Jaures'i seçtiler. 20 ocak 1893'te milletvekili oldu. Bu kez doğrudan doğruya Sosyalist Parti'ye bağlandı. Altı ay sonra yapılan seçimlerde yeniden seçildi. Mecliste 50 kişilik sosyalist grup toplamış bulunuyordu. Fransız Parlamontosu'nda ilk kez her sorunda sosyalist öğretinin de sesi duyulacaktı. 1893-1898 yılları arasında yasama kurullarında Jules Guesde parlak söylevler verecek, Jaures adı gittikçe yerleşecekti.
Jaures 1898 seçimlerinde yenilgiye uğradı. Drefyus olayı da bu dönemde patlak vermişti. Jaures yiğitçe kavgaya katıldı. Pelite Republique'te yazılar yayımladı (bu yazılar sonra ünlü kitapta toplandı: les Preuves/ Kanıtlar). Cumhuriyet'i milliyetçi gericeler tehdit ediyorlardı. Radikal Rene Waldeck-Rousseau kabineyi kurmuş, sosyalist Alexandre Millerand'ı oraya sokmuştu. Jaures cumhuriyeti tutan bir hükûmet te bir sosyalistin görev almasını savunuyordu. Bu yüzden, Geuste'cilerle ve Eduart Vailant'ın dostlarıyla büyük tartışmalar girmek zorunda kaldı. Taktik sorunları ile ilgili aşırı görüş ayrılıkları sosyalistlerin birleşmesine yol açtı. Jaures bu birliğin yorulmaz sanatçısı oldu. 1905'te sosyalist parti birleşti. 1902 genel seçimlerinde Jaures yeniden seçildi. Meclisteki solcu topluluğu birleştirip canlandırdı. Topluluk, Combes kabinesinin laiklik yasalarına oy vermesini sağladı. Gelgelelim 1904 Uluslararası Amsterdam Kurultayı'nda, hükûmet e katılmamak kararlaştırıldı. Bunun üzerine Jaures, topluluktan ayrıldı. Bundan sonraki yaşamı, kılavuz olduğu partinin yaşamıyla karışacaktır. Sosyalizm uğrunda kavgalarını yürütecek ve barış için yapılan kavga ona 'kavgaların en büyüğü' gibi görüncektir. Bu yüzden de azgın milliyetçi (şoven) ve gericilerin öfkesini üstüne çekecektir. Hepsi hınçla ona karşı birleşeceklerdir. Sonunda bazı yergicilerin (bunların en çaba harcayanı Charles Maurras idi) kışkırtmalarına kapılan Raoul Villain adlı delinin tabancalı eli, 31 Temmuz 1914'te Jaures'i yere serecektir.
Bu sırada Jaures, L'Humanité'ye makalesini yazmaya gitmeden önce, birkaç arkadaşıyla birlikte küçük Croissant kahvesinde çabuk çabuk akşam yemeğini yiyordu. Komşu masada oturan kızın fotoğraflarına bakarak gülümsemekteydi. Bu ara iki el ateş sesi duyuldu...
Birkaç saat sonra seferberlik ilan edildi. Böylece halkın bilincinde iki dram birbirine bağlandı. Sanki savan dünyada dilediği gibi tepinebilmesi için, bu barış havarisinin uzaklaştırılması gerekmişti. Onun için Anna de Noailles, orduları önünde yere düşen devden söz açarken, 1914'te işçi sınıfının kafasına takılan düşünceye şairane bir biçim vermiş oluyordu.
Ahmet Baydar
Ahmet Baydar (1866, Yozgat - 18 Aralık 1940), Türk siyasetçidir.
Rüştiye mezunudur. Yozgat Bidâyet Mahkemesi Zabıt Kâtipliği, Zir İlçesi Müstantik (Sorgu Hâkimi) Yardımcılığı, Müstantikliği, Ağır Ceza üyeliği ve Savcılığı, Ankara Adliyesinde değişik Mahkemelerde Hâkimlik, Yozgat Belediye Reisliği, Yozgat Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti Kuruculuğu, TBMM I. Dönem Yozgat Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve sekiz çocuk babasıdır.
Aynı ismi taşıyan torunu iş insanı Ahmet Baydar ile karıştırılmamalıdır.
Orman menekşesi
Ormanlık alanlarda bulunan bu menekşe türü dünya üzerinde İngiltere, Galler, İrlanda ve Türkiye'de yayılış gösterir İskoçya'da ise nadir bulunur.
Feridunşehr merkezî bahşı
Feridunşehr merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان فریدون‌شهر‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Feridunşehr şehristanı'nın tek bahşıdır.
Bahşın 2006 yılı resmi nüfusu 38,955 kişi ve 9,259 hanedir. Yönetim merkezi, şehristanın da yönetim merkezi olan Feridunşehr şehridir.
Milo Ventimiglia
Gilmore Girls dizisindeki Jess Mariano ve Heroes dizisindeki Peter Petrelli rolleri ile tanınmaktadır. Babası Sicilya asıllıdır. Tiyatro okulu amacı ile geldiği San Francisco'dan sonra CSI: Crime Scene Investigation, Sabrina, Law and Order: Special Victims Unit ve Boston Public gibi dizilerde konuk oyuncu olarak ve 2006 yapımı Stay Alive isimli filmde de rol almıştır. 2006 yapımı Rocky Balboa adlı filmde Rocky Balboa Jr. rolünde oynamıştır. Oyuncu arkadaşı olan Hayden Panettiere ile ilişkisi vardı fakat "hayat tarzları farklılığı"ndan dolayı ayrılmışlardır.
Prens Faysal bin Fahd Stadyumu
Prens Faysal bin Fahd Stadyumu Suudi Arabistan, Riyad'da bulunmaktadır ve Suudi Arabistan'ın FIFA Dünya Kupası ya da Olimpiyatlar'a ev sahipliği yapmak amacıyla inşa ettiği stadyumlardan birisidir. Açılışı, 1987 yılında yapılmıştır.Yüzeyi gerçek çimdendir. Çok amaçlı bir stadyumdur.Genellikle futbol etkinlikleri için kullanılır ancak çim hokeyi ve bunun gibi sporlarda, ayrıca geçiş törenlerinde de kullanılabilinir.
Dûrî el-Muhtarifin es-Suudî takımlarından El-Hilâl maçlarını bu stadyumda yapar. Bu stadyumda maç yapan başka Riyad kulüpleri de vardır ancak bunların çoğu amatördür.