cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Attila Aşkar
Akademik yaşamı
Atilla Aşkar, 1961 yılında Saint Joseph Fransız Lisesi'nden mezun olmuştur. Mühendislik diplomasını İstanbul Teknik Üniversitesi'nden 1966 yılında almış ve doktorasını Princeton Üniversitesi'ne 1969'da sunmuştur. Akademik hayatı boyunca da, Boğaziçi Üniversitesi, Brown Üniversitesi, Princeton Üniversitesi, VI. Paris Üniversitesi, Max Planck Enstitüsü ve Stokholm'deki İsveç-Kraliyet Teknoloji Enstitüsü'nde ziyaretçi bilim insanı olarak bulunmuştur.
Atilla Aşkar, Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu'ndan ve Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'ndan ödüller almış olan bir bilim insanıdır ve Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) üyesidir.
Yayınları
Kuvantum dalgaları; wavelet analizi ve moleküler dinamik konularında araştırma yapan A. Aşkar, 80 bilimsel makale ve 2 kitap yayınlamıştır. Kendi geliştirdiği kuramlarını,Lattice Dynamical Foundations of Continuum Theories: Elasticity, Piezoelectricity, Viscoelasticity, Plasticity isimli kitabında yayınlamıştır.
Sergey Şoygu
Sergey Kujuget-oglu Şoygu (, Tuvaca: Сергей Күжүгет оглу Шойгу, Sergey Küjüget oglu Şoygu) (d. 21 Mayıs 1955) Rus siyasetçi ve asker. 6 Kasım 2012'de Savunma Bakanlığına getirildi. Tuva bir baba ile Rus bir anneden dünyaya geldi. Kurtarıcılar ve İtfaiyeciler Spor Federasyonu Başkanlığı da yapmıştır. Rusya'nın siyasetçilerinden tek Tuva kökenli bakanıdır.
Önceki yaşamı ve öğrenimi
Tuva Cumhuriyeti'nin Çadaana şehrinde doğan Şoygu, Krasnoyarsk Polytechnical Institute'den 1977 yılında inşaat mühendisi olarak mezun oldu. 10 yıl kadar inşaat mühendisi olarak görev yaptı, kendisini geliştirdi. 1988 yılında Abakan şehrinde Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nde politik hayata başladı ve ardından Komsomol'da birkaç yıl görev aldı. 1990 yılında ata yurdu Sibirya'dan Moskova'ya taşındı. Rusya Federasyonu Devlet Mimarlık Şef Yardımcılığı ve Yapı-İnşaat Komisyonu'nda görev aldı.
Olağanüstü Haller Bakanlığı
1991 yılında Kurtarıcı Kolordu Başkanlığı'na getirildi. Olağanüstü Haller Bakanı olarak Devlet Bakanlığı görevinde bulundu. Rusya halkı nezdinde gözde bir kurtarıcı oldu. Aynı zamanda Rusya Birlik Partisi'nin önemli liderlerinden biri haline geldi. 1999 yılında Rusya'nın kahramanı olarak ödüllendirildi.
Kişisel yaşamı
Şoygu'nun babası etnik olarak Tuva'dır. Sergey Şoygu, İrina Şoygu ile evlendi ve bu evlilikten iki kız (Yuliya, 1977 doğumlu ve Kseniya 1991 doğumlu) çocuk dünyaya gelmiştir. Şahsi hobileri ise müzik dinlemektir, Vanessa-Mae hayranıdır. Sergey Şoygu, dokuz dil bilmektedir. Bunlar arasında bazıları Japonca, İngilizce ve Türk lehçeleridir.
Kafeinsiz Pepsi
Kafeinsiz Pepsi (Caffeine-Free Pepsi) PepsiCo şirketine ait Pepsi varyasyonları'ndan biri olan Pepsi markasıdır. The Coca-Cola Company şirketinin Kafeinsiz Coca-Cola markasına karşı sunulmuşdur. Geleneksel olarak bir kola parçası olan kafeini atlar. Pepsi Free markası altında 1982 yılında yıllarca satılan ilk büyük marka kafeinsiz kola olarak tanıtıldı. Başlangıçta Diet Pepsi Free olarak bilinen şekersiz bir çeşidi de tanıtıldı. "Pepsi Free" adının kendisi 1987'de sona erdi ve bugün bu kolalar sadece Caffeine-Free Pepsi ve Caffeine-Free Diet Pepsi olarak bilinir.
İlk piyasaya sunulduğunda, Caffeine Free Pepsi'nin etiket geçmişi aslen kırmızıydı, ancak Coca-Cola ile karışıklığı önlemek için, arka plan rengi 1987'de altın olarak değiştirildi. Pepsi Caffeine Free içeri girdi. 2008 yılında, kafeinsiz versiyon altın arka planına geri döndü. Kafeinsiz Coca-Cola etiketlerinin ayrıca altın renkli bir arka planı vardır. Logo harfleri normal çeşitlilik için kırmızı renkle sınırlanmıştır, diyet çeşitliliği durumunda tamamen kırmızı renktedirler.
Ahaya Prensliği
Kuruluş
Selanik Kralı I. Bonifacio del Monferrato'in adına Mora'nın fethini üstlenen Guillaume de Champlitte ve Geoffroi Ier de Villehardouin tarafından 1205 yılında kurulmuştur. 100 şövalye ve 500 piyadeden daha az kuvvetle Achaea ve Elis ele geçirildi, yerel Yunanları Koundouros Zeyti Koruluğun Muharebesinde yenip, Mora'nın efendileri oldular. Zafer kesindi ve muharebe sonra ellerinde tuttukları birkaç kale dışında yerel direniş çok sınırlı kaldı. Elis'te Araklovon Kalesi Doksapatres Boutsaras tarafından savunuluyordu, saldırılara karşı nihayetinde garnizonun teslim olduğu 1213 yılına kadar direndi. Leo Sgouros, Monemvasia hisarı ve Argos, Nauplia ve Korint kaleleri 1208 yılında intihar edene kadar elinde tuttu. 1212 yılında, onlar da ele geçirildi ve Argos ve Nauplia Lordluğu şeklinde düzenlendi ve sadece Monemvasia 1248 yılında elde tutuldu. Champlitte'li William, Achaea'yı Fransa'da bir veraset nedeniyle ayrılana kadar elinde tuttu ancak 1209 yılında yolda öldü. Villehardouin'li I. Geoffrey, 1219 yılında ölene kadar onun yerine geçti.
Toprak yapılanması ve feodal yapı
Mora yarımadasını içeren Achaea, görece küçük ama yeterli varlıklıydı, şarap, tahıl, mum, bal, yağ ve ipek ihraç ediyordu. Prensliğin başkenti başlangıçta Andravida'ydı. Kuzeyde Epir ve Atina Dükalığı ile sınırı vardı. Mora'da Methone ve Koron kaleleri dahil Ege Denizi'nde Venedik elinde bölgeler ile çevrelenmişti.
1208/9 yılında, Champlitte'nin ayrılmasından sonra, I. William Latin uygulaması olan Yurtluk oluşturmak anlamında toprağı değerlendirmek ve bölmek için 2 Latin piskopos, 2 şövalye komutanı ve beş Yunan nüfuzlu kimse ile kendisinin de başkan olduğu bir komisyon oluşturdu. Sonuç, Andravida'da bulunan prenslik konutun da toplanan parlamentoya sunuldu ve -muhtemel düşman Yunan nüfusunun arasında seçkin Frank askerlere ahit- yeni inşa edilmiş kalelerin etrafında toplanmış 12 Baronluğa bölündü. Oniki geçici baronlara, Patras Latin Başpiskoposluğuna bağlı yedi kilise lordu eklendi. Bu yeni eklenenlere şövalyeli yurtluk içeren bir kısım mülk bağışlandı, Başpiskoposluğun kendisi sekizinci oldu. Dört tanesinin her biri diğer piskoposluklara, kalanlar Tapınak Şövalyeleri, Hospitalier Şövalyeleri ve Töton Şövalyeleri gibi askerî tarikatlara bağışlandılar. 12 laik baronluk:
1260 yılından hemen sonra, aynı zamanda Villehardouin ailesinin kişisel yurtluğu da olan onüçüncü baronluk Arkadya (modern Kyparissia) kuruldu. <!-- Aside from Kalamata (and later Arcadia), which became the Villehardouins' personal fief, the Prince's own domain encompassed the region of Elis, where the capital Andravida, the port of Glarentza (Clarence) and the fortress of Chlemoutsi (Clermont) were situated, Corinthia, with the Acrocorinth as the chief site, as well as most of Messenia and Laconia around the fertile valley of Eurotas. When Tsakonia and the other mountainous regions of the southeast were subdued in the late 1240s, these too came under the Prince's control.
The twelve barons retained considerable powers and privileges, so that the Prince was not an absolute sovereign but rather a "first among equals" among them. Thus they had the right to construct a castle without the Prince's permission, or to decree capital punishment. Since Salic Law was not adopted in Achaea, women could also inherit the fiefs. The high secular and ecclesiastic lords formed the High Court (la Haute Court) of the principality, presided over by the Prince, which acted as the Prince's advisory council and judged affairs pertaining to feudal law. In addition, a Lower Court (la Court de la Borgesie) is mentioned, which abjudicated in matters of common law.
On the other hand, all vassals owed the Prince four months service in the field and four months garrison duty every year, retiring after the age of sixty, but only if a replacement could be provided. This put the principality on constant war footing. Indeed, the knights of Achaea enjoyed a considerable reputation both in the Levant and in Western Europe.
With the Byzantine recovery of the region around Mystras after 1261, however, the rapid extinction of the original families and the expansion of Achaean influence across Frankish Greece, the initial organization of the Principate changed. By the time the principality's laws, the Assizes of Romania, were codified in the 1330s, the peers of the Prince were: the Duke of Athens, the Duke of Naxos, the Triarchs of Negroponte, the Margrave of Bodonitza, the Count palatine of Cephalonia and Zakynthos, the barons of Patras, Matagrifon and Kalavryta, as well as the marshal of the principality. -->
Hükümet ve idare
<!-- The most important secular and ecclesiastical lords participated in the council of the "Grand Court", which was presided over by the Prince. The council had great authority, and its decisions were binding for the Prince. The Principality's higher officials were the chancellor, the Prince's chief minister, the marshal, the constable, the treasurer, the protovestiarius, in charge of the Prince's personal treasury, and the pourveur des chastiaux, who was responsible for the replenishment of the castles.
The Principality also produced a unique set of laws, the "Assizes of Romania", which combined aspects of Byzantine and French law, and became the basis for the laws of the other Crusader states. Several Byzantine titles such as logothetes and protovestarius continued in use, although these titles were adapted to fit the conceptions of Western feudalism. The Byzantine pronoia system was also adapted to fit Western feudalism; peasants (paroikoi) technically owned their land, but military duties and taxes that they had not been subject to under the pronoia system were imposed on them by their new French lords.
The Frankish barons were subjected to heavy military obligations. They had to serve four months each year with the Principality's army and further four months of guard duty on various castles. They could not leave the Principality, except with the Prince's permission, and even then had to return within two years and two days or have their property confiscated.
The Principality in the 13th century
Geoffrey I was succeeded by his son Geoffrey II, who ruled until his death in 1245. By confiscating the ecclesiastical taxes, in the years 1221-1223 he built himself a powerful castle at Chlemoutsi, near modern Kyllini, which he used as his main residence. Because of this, he came into conflict with the Catholic Church, and was briefly excommunicated by the Pope. When John III of Nicaea besieged Constantinople in 1236, Geoffrey II came to the aid of the Latin Empire with 100 knights, 800 archers and 6 vessels.
Despite his successes at Prinitza and Makryplagi, the war with the Byzantines had taken a toll on Achaean resources, and their empire remained a looming threat. A proposal to marry William's elder daughter Isabella to Andronikos, eldest son of Michael VIII, was strongly opposed by the Achaean nobility, who had no desire to come under Byzantine rule. Both William and his overlord Baldwin II, now dispossessed of Constantinople, had hoped for aid from King Manfred of Sicily, who had sent troops to aid William at Pelagonia. But Manfred fell under Papal sanction and was killed in 1266, when Charles of Anjou conquered his kingdom. Charles was now ascendant in Italy, and William and Baldwin came to terms with him in the Treaty of Viterbo (1267). In return for the military aid and funds they so greatly needed, Charles obtained the suzerainty over Achaea from Baldwin, and the Principality itself from William. The latter was to retain the Principality for life, and it was to pass to his daughter, Isabella, who was to marry one of Charles' sons.
However, after the death of William in 1278, the seeds of a calamitous succession dispute were laid. In the normal course of events, Achaea would have passed to a cadet branch of the House of Anjou. However, his son-in-law Philip had died in 1277 without an heir, and a reversionary clause in the Treaty of Viterbo provided that the Principality would go to Charles of Anjou, rather than Isabelle, should this occur. Charles duly took possession of the Principality, which he ruled through a series of baillis; he would never personally visit it.
A renewed commitment by Charles to retake the Latin Empire (Treaty of Orvieto, 1281) was forestalled by the War of the Sicilian Vespers, and this struggle with the Crown of Aragon consumed the remainder of his life. His son Charles II succeeded him in Achaea as well as Sicily (now reduced to the Kingdom of Napoli), but was a prisoner in Aragonese hands. In the interim, the rule of Achaea devolved upon a series of baillis chosen from the Morean nobility. Not long after his release and coronation in 1289, he granted the Principality to Isabelle of Villehardouin upon her marriage with Florent of Hainaut, in part to redress the grasping application of the Treaty of Viterbo at William's death. However, he retained feudal overlordship over the Principality, and his grant provided that neither Isabelle nor any daughter who was her heir might marry without his consent.
The feudal conflict of the Morea (1307–1383)
For this period the principality was under a violent succession dispute, which originated from the dispossessed Latin Emperor Baldwin II's gift of the overlordship of Achaea to Charles I of Sicily in return for support in his attempt to reconquer the throne in Constantinople, an action which ignored the rights of the Villehardouin Princes of Achaea. The Angevin kings of Napoli subsequently gave Achaea as their fief to a series of their own relatives and creatures, who fought against Princess Margaret of Villehardouin and her heirs.
Charles II of Napoli had at first granted the fiefdom of Morea or Achaea to Princess Isabella of Villehardouin (from the Villehardouin dynasty), but he deposed her in 1307 and granted it to his son Philip I of Taranto, who in 1313 transferred it to Matilda (or Mafalda, or Maud) of Hainaut, heiress of Isabella of Villehardouin, who was married to Louis of Burgundy, titular King of Thessalonica. But Margaret, younger daughter of William II Villehardouin, claimed her rights from 1307. In 1313 she claimed them again without success and then transferred her rights to her daughter Isabelle of Sabran, wife of Ferdinand of Majorca. The son of Ferdinand and Isabelle, known as James the Unfortunate, was proclaimed prince of the Morea in 1315 under the regency of his father, who conquered the principality between 1315 and 1316 but was defeated and executed by Louis of Burgundy and Matilda in 1316. In 1316 Louis of Burgundy died and King Robert of Napoli deposed Matilda and gave the principality to his brother John of Durazzo, to whom Matilda was briefly married under duress before being imprisoned.
From 1331 the feudal lords began to recognize the rights of James, and in 1333 the recognition was total. Then John transferred his rights to his sister-in-law, Catherine of Valois, titular Empress of Constantinople, wife of Philip I of Taranto, whose stepson Robert claimed her rights until 1346 when she died. Then the claim was issued by the son of Philip and Catherine, Philip II of Taranto. In 1349 James was succeeded by his son James IV (II of the Morea). In 1364 Robert of Taranto, stepson of Catherine and eldest surviving son of Philip I of Taranto, died. In 1373 Philip II transferred his rights to his cousin, overlord and former sister-in-law Queen Joan I of Napoli, whose third husband James IV of Majorca, when he died in 1375, left her his own claim to the principality, at which point she became more or less uncontested Princess of Achaea. However, when Joan was imprisoned in Napoli in 1381, another, much younger, James, James of Baux, grandson of Catherine and nephew of Philip II, who in 1374 had become titular Emperor of Constantinople, used the opportunity and seized Achaea. In 1383, Achaea was annexed by Charles III of Napoli, successor and murderer of Queen Joan of Napoli, who was the grandson of John of Durazzo, and James of Baux was driven away. In 1383 the Vicary government began, lasting until 1396, under the Durazzo kings of Napoli.
In 1404, Ladislaus, King of Napoli, installed Centurione II Zaccaria, the lord of Arkadia (modern Kyparissia), as prince. Centurione continued to hold the post until 1430, when invasions by the Despots of the Morea, Constantine Palaiologos and Thomas Palaiologos, conquered the heartland of the Principality in Achaea. Centurione married off his daughter and heiress, Catherine, to Thomas, and retreated to his ancestral Messenian castle. On his death in 1432, this too was seized by the Byzantines. In about 1450, his illegitimate son, John Asen, was the focus of rebellions against the despot Constantine Dragases. The Byzantine reconquest proved short-lived, however, as in 1460, the Ottomans conquered the Despotate. -->
Düzce Ovası
Düzce Ovası, Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde oluşmuş, tektonik kökenli ova. Düzce ilinin batı kısmını oluşturan ovanın orta kısmında Düzce şehir merkezi yer alır.
Ova I. sınıf tarım toprağına sahiptir. Alüvyal ve kolüvyal topraklara sahip ovanın verimi yüksektir. Hasanlar Barajı ve Melen Çayından yapılan sulama ile yüksek verim alınır. Ovada; tütün, fındık, sebze ve meyveler yetiştirilir.
Ovanın güney sınırını fay hattı çizer. %0,5-3 eğimli ovada Geç Pleistosen tortullarının kalınlığı 175–225 m kadardır. Fay hareketleri ve gevşek zemin Gölcük depremi ve Düzce depreminde olduğu gibi önemli zararlara neden olur.
Ovanın suları Efteni Gölüne toplanır, buradan Melen Çayı adıyla kuzeye yönelir, Karadeniz'e ulaşır. Büyük Melen Projesi ile suyu İstanbul'a gönderilen çayın üzerinde Melen Barajı inşa edilmektedir. Yeraltı su seviyesi 5–6 m arasındadır. Yere ve mevsime bağlı olarak yeraltı su seviyesi 0,8-3,4 m arasında değişim gösterir. Ova zengin ve büyük bir yeraltı suyu havzasıdır. 100 hm³/yıl güvenli yeraltı suyu rezervine sahiptir.
Ova yerleşme kolaylığı açısından şehirlerin büyümesi ile işgal edilmektedir. Ayrıca Ankara-İstanbul'u birbirine bağlayan D-100 ve otoban (Otoyol 4) ovada kirlilik sebebidir.
Recep Paşa
Matlı Recep Paşa (1842 - 14 Ağustos 1908), Türk asker ve devlet adamı. Kosova, Bağdat, Trablusgarp Valiliği ve Harbiye Nazırlığı yaptı.
İlk eğitimini tamamladıktan sonra Harp Okulu'na girdi. 1864 yılında subay, 1865 yılında da kurmay subay oldu. İlk görevine Kurmay Yüzbaşı olarak merkezi Bağdat'ta bulunan 6. Ordu'da başladı. 93 Harbi'ne katıldı. Bu savaştan sonra Yanya ve Bolayır'da Tümen Komutanlığı yaptı.
Kısa bir süre 6. Ordu Meclis Başkanlığı yaptıktan sonra tekrar 3. Ordu'ya atanarak Serfice'de Fırka Komutanlığı yaptı. Daha sonra Müşir rütbesine terfi etti ve Selanik-Kosova ve Havalisi Umum Komutanlığı'na atandı. Bu görevinde komitacılarla mücadele etmiş, özellikle Kosova Vilayeti'nde asayiş ve güvenliğin sağlanmasında başarılı olmuştur. 1889 yılında merkezi Şam'da bulunan 5. Ordu Komutanlığı'na atandı. Bu görevini yaklaşık 2 yıl sürdürdü. 1890 yılında Bağdat ve çevresinde meydana gelen yeni gelişme ve karışıklıklar üzerine, bölgede asayişi sağlamak üzere Bağdat Valiliği'ne atandı. Asayiş sorununu çözdü ve halkın güvenini kazandı.
1898 yılında Trablusgarp'taki tümen komutanlığına atandı. 1898-1904 yılları arası Trablusgarp Tümen Komutanlığı, 1904-1908 yılları arası da Trablusgarp Valiliği ve Tümen Komutanlığı görevini birlikte yürüttü. Bu görevi sırasında iyi bir idare sergileyerek asayişi sağladı. Bölgeyi başta İtalya olmak üzere İngiltere ve Fransa'nın yayılmacı politikalarına karşı başarıyla korudu.
İtalyanların bölgedeki ekonomik ve siyasi yayılmacılığına karşı mücadele etti. Banco di Roma'nın zararlı faaliyetlerini engellemeye çalıştı. Trablusgarp'taki görevi sırasında, sürgün gelenlere iyi davrandı. II. Meşrutiyet'in ilanından sonra İttihat ve Terakki'nin isteği üzerine 7 Ağustos 1908 tarihinde Harbiye Nazırlığı'na atandı. Ancak, bu göreve başladıktan kısa bir süre sonra 14 Ağustos 1908 tarihinde aniden öldü.
Ilsinho
Ilson Pereira Dias Júnior (d. 12 Ekim 1985, São Bernardo do Campo), Ilsinho lakaplı Brezilyalı millî futbolcudur. Orta saha pozisyonunda oynayan futbolcu, şu anda ülkesinin São Paulo takımında forma giymektedir.
Kulüp kariyeri
Futbola Palmeiras'ta başlayan Ilsinho, daha sonra São Paulo'ya transfer oldu. Cicinho'nun Real Madrid'e transferi üzerine alınan Brezilyalı futbolcu, yeni takımında bir süre forma giydikten sonra Shakhtar Donetsk'e transfer oldu. 29 Temmuz 2007'de Ukrayna ekibi ile dört yıllık sözleşme imzaladı. 2009 yılında Shakhtar ile UEFA Kupası'nı da kazanan Ilsinho, 2010 yılında eski takımı São Paulo'ya transfer oldu. Ilsinho, São Paulo'da 77 numaralı formayı almıştır.
Millî takım kariyeri
Brezilya millî takımına ilk kez 8 Mart 2007'da Şili ve Gana ile oynanacak maçların kadrosuna alınan Ilsinho, ülkesinin millî takımında ilk maçına 27 Mart 2007'de Gana karşısında çıktı.
Brezilya'nın 2008 Pekin Olimpiyatları'ndaki kadrosunda da yer alan Ilsinho, Brezilya ile olimpiyatlarda bronz madalya kazandı.
İstanbul Sözleşmesi
İstanbul Sözleşmesi ya da tam adıyla Kadınlara Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi, Avrupa Konseyi tarafından hazırlanan, 45 ülke ve Avrupa Birliği tarafından imzalanan, kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddeti önleme ve bununla mücadelede temel standartları ve devletlerin bu konudaki yükümlülüklerini belirleyen uluslararası insan hakları sözleşmesidir.
Sözleşme, Avrupa Konseyi tarafından desteklenmektedir ve taraf devletleri hukukî olarak bağlar. Sözleşmenin beş temel ilkesi; kadına yönelik her türlü şiddetin ve ev içi şiddetin önlenmesi, şiddet mağdurlarının korunması, suçların kovuşturulması, suçluların cezalandırılması ve kadına karşı şiddet ile mücadele alanında bütüncül, eş güdümlü ve etkili işbirliği içeren politikaların hayata geçirilmesidir. Kadına karşı şiddeti bir insan hakkı ihlali ve ayrımcılık türü olarak tanımlayan, bağlayıcı nitelikte ilk uluslararası düzenlemedir. Tarafların sözleşme kapsamında vermiş oldukları taahhütler, bağımsız uzmanlar grubu GREVIO tarafından izlenmektedir.
Kapsam ve önemi
Sözleşme müzakerelerinde Birleşmiş Milletler (BM) nezdindeki uluslararası birçok antlaşma ve öneri metinleri değerlendirilerek sözleşmenin taslağı hazırlandı. Sözleşmenin giriş kısmında şiddetin neden ve sonuçlarının yarattığı olumsuz durumlar değerlendirilmektedir. Buna göre kadına yönelik şiddet tarihsel bir olgu olarak tanımlanıp şiddetin cinsiyet eşitsizliği ekseninde doğan güç ilişkilerinden kaynaklandığına değinilmektedir. Bu dengesizlik kadınlara yönelik ayrımcı davranışa neden olmaktadır. Toplumsal cinsiyeti toplum tarafından kurgulanmış davranış ve eylem durumu olarak niteleyen metinde kadına yönelik şiddet insan hakkı ihlâli olarak değerlendirilmektedir ve şiddet, cinsel istismar, taciz, tecavüz, zorla ve erken yaşta evlendirilme ile namus cinayetleri gibi durumların kadınları toplumda "öteki" durumuna getirdiği söylenmektedir. Sözleşmedeki şiddet tanımı Kadına Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Yok Edilmesi Sözleşmesi'nin (CEDAW) 19. önerisi ve Kadınlara Yönelik Her Türlü Şiddetin Ortadan Kaldırılmasına İlişkin BM Bildirgesi'nin tanımıyla benzerlik göstermekle birlikte ruhsal şiddet ve ekonomik şiddet ibareleri de ayrıca eklenmiştir. Sözleşme'nin bu konudaki önerisi kadın ve erkek eşitliğini sağlamanın kadına yönelik şiddetin önüne geçeceği yönündedir. Bu tanım sonrasında sözleşme, taraf devletlere şiddeti önleme yükümlülüğü getirmektedir. Açıklayıcı metinde cinsiyet, cinsel yönelim, cinsel kimlik, yaş, sağlık ve engellilik durumu, medeni hâl, göçmen ve mültecilik gibi durumlarda ayrımcılık yapılmaması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu kapsamda kadınların, aile içinde erkeklere oranla daha çok şiddetle karşı karşıya kaldıkları göz önünde tutularak, kadın mağdurlar için destek hizmetlerinin kurulması, özel önlemlerin alınması ve daha çok kaynak aktarılması gerektiği belirtilmekte ve bu durumun erkekler için ayrımcılık olmadığına işaret edilmektedir.
Uluslararası hukukta kadına karşı şiddeti ya da ayrımcılığı yasaklayan pek çok uluslararası düzenleme bulunmakla birlikte, İstanbul Sözleşmesi kapsamı ve oluşturduğu denetim mekanizmasıyla ayırt edici bir özelliğe sahiptir. Sözleşme, kadına yönelik şiddet ve toplumsal cinsiyete dayalı ayrımcılık konularında o güne dek yapılmış en kapsamlı tanımlara yer vermiştir.
İçeriği
İstanbul Sözleşmesi, imzacı devletlere, toplumsal cinsiyet eşitliği ekseninde kapsayıcı hüviyette politikalar üretip uygulaması, bunu sağlamak adına daha fazla ekonomik kaynak tesis edilmesi, kadına yönelik şiddetin boyutu hakkında istatistik verilerinin toplanması ve kamuoyu ile paylaşılması, şiddeti önleyecek toplumsal zihniyet değişikliğinin yaratılması sorumluluğunu yüklemektedir. Bu yükümlülükteki temel beklenti ve koşul bunun hiçbir şekilde ayrım yapılmadan tesis edilmesi yönündedir. Bu kapsamda taraf devletler şiddeti önlemek için farkındalık yaratmalı, sivil toplum kuruluşları ve ilgili kurumlarla işbirliği yapmalıdırlar (Madde 13-8). Ayrıca eğitim (Madde 14), uzman kadroların kurulması (Madde 15), önleyici müdahale ve tedavi süreçleri (Madde 16), özel sektör ve medyanın dahli (Madde 17), mağdur kişilerin hukuki yardım alma hakkı (Madde 57) ve izleme kurulu (Madde 66) mekanizmalarının sağlanması taraf devletlerin sorumluluğu altındadır.
Sözleşme ağırlıkla kadına yönelik şiddeti önleme amacı gütse de Madde 2'de belirtildiği üzere hane halkının tüm üyelerini kapsamaktadır. Buna göre Sözleşme sadece kadınlara yönelik değildir, çocuklara karşı şiddet ve çocuk istismarının önlenmesini de amaçlamaktadır. 26. Madde bu kapsamda belirlenmiştir ve maddeye göre taraf devletler şiddet mağduru olan çocukların haklarını korumalı ve yaşanan menfi duruma karşı yasal düzenlemeler ile psiko-sosyal danışmanlık hizmetleri sağlamalı, önleyici ve koruyucu tedbirler almalıdır. 37. Madde ise çocuk yaşta evliliğin ve zorla evlendirmelerin suç sayılması için yasal dayanaklar oluşturulması yükümlülüğünü belirtmektedir.
12 bölüme ayrılmış, 80 maddeden oluşan Sözleşme genel olarak Önleme, Koruma, Yargılama/Kovuşturma ve Bütüncül Politikalar/Destek Politikaları ilkelerini savunmaktadır.
Önleme
Sözleşme toplumsal cinsiyet, cinsiyet dengesizliği ve güç ilişkilerindeki mevcut duruma dayalı şiddetin mağdurlarından "kadına" ayrıca dikkat çekmekle beraber çocukların korunmasını da içermektedir. Sözleşmede kadın terimi sadece yetişkinleri değil 18 yaşından küçük kız çocuklarını da kapsamakta ve bu doğrultuda uygulanacak politikaların nasıl olacağını belirlemektedir. Şiddeti önleme sözleşmenin öncelikli vurgusudur. Bu doğrultuda taraf devletlerden kadınları toplumsal yapıda daha dezavantajlı duruma getiren her türlü düşünce, kültür ve politik uygulamaların sonlandırmasını beklemektedir. Bu kapsamda cinsiyet rolleri ekseninde şekillenmiş düşünce kalıplarının, kültür, töre, din, gelenek veya "sözde namus" gibi kavramların yaygın durumdaki şiddet hâline gerekçe olmasının önüne geçilmesi ve önleyici tedbirlerin alınması, taraf devletin yükümlülüğü altındadır. Bu önleyici tedbirlerde referans noktası olarak asli insan hak ve özgürlüklerinin temel alınması gerektiği belirtilmektedir (Madde 12).
Sözleşmede taraf devletler şiddet çeşitlerinin ve şiddetin kadın ve çocuklar üzerindeki etkisi hakkında halkın farkındalığını arttırıcı kampanya ve programları çeşitli kuruluşlar (örneğin STK ve kadın dernekleri gibi) ile işbirliğiyle yaygınlaştırıp uygulanması yükümlülüğünü getirmektedir. Bu doğrultuda ülkedeki eğitim kurumlarının tüm seviyelerinde toplumsal farkındalığı oluşturacak müfredat ve izlencelerin takip edilmesi, şiddete karşı toplumsal bilincin sağlanması ve yaşanan şiddet süreçlerinde; şiddetin önlenmesi ve tespit edilmesi, kadın erkek eşitliği, mağdurların ihtiyaçları ve haklarının yanı sıra ikincil mağduriyetlerin önlenmesi konularında uzman kadroların oluşturulması gerekliliği belirtilmektedir. Taraflar aile içi şiddet ve cinsel suçların önlenmesinde ve tekrarlanmaması konusunda yasal tedbirleri alma sorumluluğu altındadır ve aynı zamanda özel sektörü, bilişim sektörü ve basın-yayını kadına şiddeti önlemek ve kadın onuruna saygıyı arttırmak için politikaların oluşturulup uygulanmasına ve kendi kendini düzenleyici standartların belirlenmesine teşvik edecektir (Madde 12-17).
Koruma ve destek
Sözleşmenin koruma ve destek bölümü, mağdurların yaşadığı olumsuz durumların yinelenmemesi için alınacak önlemlere ve yaşanan mağduriyetler sonrasındaki destek hizmetlerinin gerekliliğine vurgu yapmaktadır. Şiddet mağdurlarının korunması ve destek alabilmesi hususunda alınacak yasal tedbirler sözleşmenin IV. Bölümünde belirlenmiştir. Sözleşmede çerçevesi çizilen şiddete karşı taraf devletler mağdur ve tanıkları koruyup desteklemeliyken bu çerçevede yargı birimleri, savcılar, kolluk kuvvetleri, yerel yönetimler (valilik vb.) gibi devlet kurumlarıyla beraber STK ve ilgili diğer kuruluşlarla etkin ve etkili bir işbirliği tesis edilmelidir. Koruma ve destek safhasında mağdurlar için temel insan hak ve özgürlükleri ile emniyetine odaklanılmalıdır. Sözleşmenin bu bölümünde şiddet mağduru kadınların desteklenmesi ve ekonomik bağımsızlıklarının amaçlanması maddesi de bulunmaktadır. Taraf devletler mağdurlara yasal hakları ve alabilecekleri destek hizmetleri hakkında bilgilendirme yapmalıdır, bu "zamanında" yapılmalı ve aynı zamanda anlaşılabilir dille yeterli seviyede olmalıdır. Sözleşmede mağdurların alabilecekleri destek hizmetleri hakkında örnekler de sunulmaktadır. Bu çerçevede mağdurlara gerektiğinde yasal ve psikolojik danışmanlık (uzman desteği), ekonomik yardım, barınacak yer sağlama, sağlık hizmeti, eğitim, öğretim ve istihdam sağlanması gerektiği belirtilmektedir. 23. Madde mağdurlardan kadın ve çocuklara uygun ve korunaklı kadın sığınmaevlerinin olması gerektiğini ve mağdurların kolayca bu hizmetlerden yararlanabilmelerine vurgu yapılmaktadır. Bir sonraki madde ise şiddet mağdurlarının kesintisiz destek alabilecekleri telefon yardım hatları tavsiyesi bulunmaktadır.
Yasal tedbirler
Sözleşmede belirlenen esaslara ilişkin hukuki yol ve tedbirler V. Bölüm'de belirtilmiştir. Bu kapsamda taraf devletler mağdurun saldırgana karşı her türlü hukuki desteği alabilmesine olanak sağlamalıdır. Bu izlencede uluslararası hukukun genel ilkeleri referans alınmalıdır. Taraflar risk içeren durumlarda mağduru veya risk altındaki kişiyi korumak için şiddet failini uzaklaştırma yönünde yasal tedbirleri almalıdırlar. Ayrıca taraflar soruşturma süresince mağdurun cinsel geçmişi ve davranışlarıyla ilgili detayların davayla ilgisi olmadıkça dâhil edilmemesini sağlayacak yasal düzenlemeleri yapmakla yükümlüdür.
Sözleşme şiddet mağdurları için faillere karşı tazminat hakkını getirmektedir (Madde 30), taraf devletler bu hak için yasal tedbirleri almalıdırlar. Şiddetin yarattığı hasarı, fail ya da kamuya ait devlet sağlık ve sosyal sigortası (SGK vb.) karşılamıyorsa ve ciddi boyutta bedensel yaralanma veya ruhsal bozukluğun olması durumunda mağdura yeterli devlet tazminatı sağlanmalıdır. Bu çerçevede "mağdurun emniyetine gereken dikkat sarf edilmesi koşuluyla, Tarafların, söz konusu tazminatın, fail tarafından verilen tazminat kadar azaltılması talep etmesi" de imkân dâhilindedir. Şiddet mağdurunun öznesi bir çocuksa şayet, çocuğun velayeti ve ziyaret haklarının belirlenmesine ilişkin yasal tedbirler alınmalıdır. Bu kapsamda taraflar velayet ve ziyaret süreçlerinde mağdurların emniyetini sağlamakla yükümlüdür. 32 ve 37. Madde çocuk ve erken yaşta evlilikler ile zorla evlendirmelerin geçersiz kılınması ve sona erdirilmesi için yasal tedbir vurgusu yapmaktadır. 37. Madde bir çocuğu veya yetişkini evliliğe zorlamaya karşı cezai işlem yükümlülüğü getirmektedir. Bir kadını sünnete zorlamak ve teşvik etmek sözleşmede çerçevesi çizilen şiddet örnekleri arasındayken; bir kadının önceden bilgilendirilmiş olurunu almadan kürtaja zorlamak, maruz bırakmak ve bu süreçlerde kadının doğal üreme kapasitesine maksatlı olarak son vermek de sözleşmede cezai yasal tedbirler gerektiren eylemler olarak tanımlanmıştır. Taraf devletler bu durumlara karşı önlem almakla yükümlüdür.
Cinsel şiddete karşı tedbirler
Bireyin onurunu ihlâl eden ve bu amaçla gerçekleştirilen; aşağılayıcı, düşmanca, hakaretamiz, küçük düşüren veya saldırgan bir özellik taşıyan durum ve ortamlar ile cinsel nitelikte sözlü veya sözlü olmayan ya da fiziksel davranışlar da sözleşmede tarafların cazai yaptırım sağlaması ve yasal tedbir almasını gereken menfi durumlar olarak nitelenmektedir.
Bütüncül politikalar
İstanbul Sözleşmesi tanımlayıp çerçevesini çizdiği şiddetin her çeşidine karşı taraf devletlerden yasal tedbir yükümlülüğünü getirmektedir. Şiddete karşı uzun vadeli ve etkin bir çözüm için daha kapsamlı ve koordineli bir devlet politikasının uygulanması izlencesi paylaşılmaktadır. Bu noktada alınması gereken "tedbirler" kapsamlı ve koordineli politikaların bir parçası olmalıdır. İzlencede finansal ve insan kaynaklarının tahsis edilmesi, kadına karşı şiddetle mücadele içinde olan sivil toplum kuruluşlarıyla etkin bir işbirliğinin olmasına vurgu yapılmaktadır. Taraflar, sözleşmenin muhtevasını belirlediği şiddeti önleyecek ve mücadele edecek politika ve tedbirlerin koordinesi/uygulanması/izlenmesi ve değerlendirmesinden "sorumlu bir kurum" belirlemeli ya da kurmalıdır.
Yaptırım ve tedbirler
Sözleşmede çerçevesi çizilen şiddete karşı taraf devletlerden önleyici/koruyucu yasal tedbir almaları gerektiği genel olarak her ana başlık ve maddede belirtilmektedir. Bu tedbirler belirlenen suçlara karşı etkili, orantılı ve caydırıcı olmalıdır. Keza hüküm giymiş faillerin izlenmesi ve kontrol altında tutulması taraf devletlerin alabileceği diğer tedbirler kapsamında örnek gösterilmiştir. Şayet mağdur bir çocuksa ve çocuğun güvenliği sağlanmıyorsa velayet haklarının alınması önerisi de bulunmaktadır.
Sözleşmede alınacak yasal tedbirlerin oranına ve ağırlıklarına dair atıflar da mevcuttur. Buna göre suçun kanunlarca kabul edilen eş, eski eş ya da birlikte yaşanan bireye karşı, aile üyelerinden biri tarafından, mağdurla beraber yaşayan biri tarafından veyahut sahip olduğu yetkiyi suistimal eden biri tarafından işlenmesi durumda ceza ağırlığı şu etkenlerle arttırılmalıdır: suç veya suçların yinelenmesi, suçun belirli nedenlerle hassas konuma gelmiş bireylere karşı işlenmesi, suçun çocuğa karşı ya da onun huzurunda işlenmesi, suçun iki ya da daha çok faile organize şekilde işlenmesi, "suçtan önce veya suçun işlenmesi esnasında çok aşırı düzeylerde şiddet uygulanmış olması halinde", suçun silahla ya da silah zoruyla işlemesinde, suçun mağdura ağır biçimde fiziksel ve psikolojik zarar vermiş olması halinde, failin daha önce benzer suçlarda hüküm yemiş olması halinde.
İmzalanması ve yürürlüğe girmesi
Sözleşmenin taslağı, 7 Nisan 2011'de Strazburg'da Avrupa Konseyi Bakan Yardımcıları'nın 1111. toplantısında kabul edildi. Sözleşme, İstanbul'da gerçekleşen Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi’nin 11 Mayıs 2011 tarihindeki 121. toplantısında imzaya açıldı. Sözleşme, 11 Mayıs 2011'de İstanbul'da imzaya açılmış olması nedeniyle kısaca "İstanbul Sözleşmesi" olarak bilinmektedir ve 1 Ağustos 2014 tarihinde yürürlüğe girmiştir.
Türkiye, 11 Mayıs 2011'de Sözleşmeyi ilk imzalayan ve 24 Kasım 2011'de parlamentosunda onaylayan ilk ülke oldu. Onay belgesi 14 Mart 2012 tarihinde Avrupa Konseyi Genel Sekreterliğine iletildi. Temmuz 2020 itibarıyla 45 ülke ve Avrupa Birliği tarafından imzalanmış, imzacı ülkelerin 34'ünde onaylanmıştır. Avrupa Konseyi üyesi olmalarına rağmen sözleşmeyi imzalamayan ülkeler Azerbaycan ve Rusya'dır.
Sözleşmeyi 2012'de imzalamış, 2015 yılında onaylamış olan Polonya'da Adalet Bakanlığı İstanbul Sözleşmesi'nden çekilmek için 2020 yılında yasal süreç başlatmıştır.
20 Mart 2021 tarihinde Resmî Gazetede yayımlanan 3718 sayılı cumhurbaşkanı kararı sonucunda Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından sözleşmenin feshedilmesine karar verildi. İstanbul Sözleşmesi'nin 80. maddesi uyarınca taraflardan herhangi biri bu sözleşmeyi feshedebilir. Sözleşmenin feshi, konuya ilişkin bildirimin Avrupa Konseyi Genel Sekreterliğine ulaştırıldığı tarihten itibaren üç aylık sürenin bitimini izleyen ayın birinci gününde yürürlüğe girecektir. Bu bağlamda Türkiye, 1 Temmuz 2021 tarihinde sözleşmeden resmen çekilmiş oldu.
İzleme komitesi
Taraf devletlerin sözleşme kapsamında vermiş oldukları taahhütler, bağımsız uzmanlar grubu olan ve kısaca GREVIO olarak bilinen "Kadınlara Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddete Karşı Eylem Uzmanlar Grubu" tarafından izlenmekte ve denetlenmektedir. GREVIO'nun yetki sahası Sözleşme'nin 66. Maddesince belirlendi. 21-23 Eylül 2015 tarihlerinde ise Strazburg'da ilk toplantı gerçekleştirildi. Komitede taraf devletlerin sayısına bağlı olarak 10-15 arasında üye bulunmaktadır ve üyeler arasında cinsiyet ve coğrafi denge gözetilmeye çalışılmaktadır. Komitedeki uzmanlar insan hakları ve cinsiyet eşitliği üzerine disiplinlerarası uzmanlığı olan üyelerdir. İlk 10 GREVIO üyesi 4 Mayıs 2015'te beş yıllık bir süreyle seçildi. Komitenin başkanlığını 2015-2019 arasında iki dönem Feride Acar sürdürdü. 24 Mayıs 2018'de komite üyelerinin sayısı on beşe çıkartıldı. Komite ilk ülke değerlendirmelerine Mart 2016'da başladı. Komitenin günümüzde Arnavutluk, Avusturya, Finlandiya, Malta, Polonya, Fransa, Türkiye ve İtalya gibi çok sayıdaki ülkedeki durum hakkında yayımlanmış raporları mevcuttur. Komitenin mevcut başkanlığını Marceline Naudi üstlenmektedir ve komitenin bu dönemdeki görev süresi 2 yıl olarak belirlenmiştir.
Tartışmalar
Türkiye'de İstanbul Sözleşmesi'ne karşı çıkanların söylemlerinde bu sözleşme "dış güçler" tarafından Türkiye'nin aile yapısının altını oymak amacıyla dışarıdan dayatıldığı ima edilmiştir ve İstanbul Sözleşmesi'nin imza ve onay sürecinin iyi yönetilmediği ve bu sürecin art düşünceli olduğu iddia edilmiştir. Buna karşılık, o dönemde Türkiye’nin Avrupa Konseyi’ndeki konumunu, sözleşme görüşmeleri, sözleşme sonrasına hükûmetten gelen açıklamaları ve sözleşmenin TBMM’deki onay görüşmelerini imzalama sürecine dayanarak bu imaların bilinçli bir şekilde yürütüldüğü iddia edilmiştir.
Sözleşmeyi destekleyenler, karşıt olanları Sözleşmedeki maddeleri çarpıtarak kamuoyunu yanlış yönlendirerek manipüle etmekle suçlamaktadırlar. Avrupa Konseyi de Kasım 2018'de yayımladığı basın bildirisiyle "sözleşmenin açık bir şekilde belirtilmiş amacına" rağmen aşırı muhafazakâr ve dinî grupların çarpıtılmış anlatıları dillendirdiklerini belirtti. Bu çerçevede sözleşmenin yalnızca kadına yönelik şiddeti ve aile içi şiddeti önleme amacı taşıdığını, belirli bir yaşam ve kabulleri dayatmadığı ve özel yaşam biçimlerine karışmadığı belirtildi. Ayrıca Sözleşmenin kadın-erkek arasındaki cinsel ayrımları sona erdirme hakkında olmadığı, metinde hiçbir biçimde kadın ile erkeğin "aynılığına" ima olmadığını ve sözleşmede aile tanımının yapılmadığına ve bu konuda herhangi bir özendirme/yönlendirme yapılmadığına dikkat çekildi. Tartışma konusu olan çarpıtmalara karşı Konsey, sözleşme hakkında soru-cevap kitapçığı da yayımladı.
Sözleşmeye imzacı olan ancak yürürlüğe sokmayan devletler arasında Ermenistan, Bulgaristan, Çekya, Macaristan, Letonya, Lihtenştayn, Litvanya, Moldova, Slovakya, Ukrayna ve Birleşik Krallık bulunmaktadır. Slovakya 26 Şubat 2020'de, Macaristan ise 5 Mayıs 2020'de sözleşmeyi onaylamayı reddetti. Temmuz 2020'de Polonya Sözleşmeden çekilmek için yasal süreci başlattı. Kararın kadın haklarını zayıflatacağını öne süren on binlerce protestocu ise gösteri yaptı. Polonya'ya Avrupa Konseyi ve parlamenterlerinden de tepki geldi.
Türkiye
Türkiye İstanbul Sözleşmesi'nin ilk imzacı devletlerinden olup 24 Kasım 2011'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 247 vekilden 246’sının kabul oyu, 1 vekilin çekimser oy vermesi ile sözleşmeyi uygun bulan 6251 sayılı kanunu "onaylayarak", parlamentosundan geçiren ilk ülke olmuştur. Dışişleri Bakanlığı yaptığı açıklamada, Avrupa Konseyi Dönem Başkanlığının Türkiye'de olduğu sırada imzalanan Sözleşmede "Kadına karşı şiddet alanında ilk uluslararası belge olan söz konusu sözleşmenin müzakere sürecinde ülkemiz tarafından öncü rol oynanmıştır." ifadesine yer verildi. Recep Tayyip Erdoğan tarafından TBMM'ye yollanan tasarının gerekçesinde de Sözleşmenin hazırlanması ve sonuçlandırılmasında Türkiye'nin "öncü rol" oynadığına dikkat çekildi. Sözleşmeye "taraf olunmasının ülkemize ilave bir yük getirmeyeceği ve ülkemizin gelişen uluslararası saygınlığına olumlu katkıda bulunacağı değerlendirilen" gerekçede, Sözleşmenin yükümlülükleri de sıralandı. 2015'te Turuncu adlı dergide Dünya Kadınlar Günü aracılığıyla bir başmakale yazan Erdoğan, Türkiye'nin sözleşmeye "çekincesiz" imza koyduğunu, birçok ülkede "ekonomik kriz" nedeniyle çıkmayan uyum yasalarının Türkiye'de 6284 sayılı koruma kanunu ile çıkarıldığını belirtti. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Şahin ise Sözleşmeye taraf olunması hakkında "önemli bir iradedir, gereğini yapmak da hepimizin görevidir" açıklamasında bulundu. Bakanlığın yeni gelişme ve gereksinimler karşısında 2012-2015 arasını kapsayacak Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Ulusal Eylem Planı'nda da (2012-2015) "Sözleşmenin ışığında" ifadesiyle eylem planının hazırlandığını ifade etti. 3 Temmuz 2017'de GREVIO Türkiye'ye ilişkin ilk raporunu yayımladı. Raporda atılan olumlu adımlar için memnuniyet dile getirilirken kadına yönelik şiddeti sonlandırmak için yasal düzenleme, politika ve önlemlerdeki eksikliklere vurgu yapıldı ve bu kapsamda sözleşmenin daha etkin uygulanması için öneriler sunuldu. Faillerin kovuşturulması ve cezalandırılması konusunda yargı verilerinin olmayışı ile kadına yönelik şiddette cinsiyetçi önyargılar ve mağduru suçlamalarının yargılamalarda indirime yol açtığı endişesi dile getirildi. Raporda kadınları şiddetten korumada alınan önlemlerin ilerlediği belirtilirken cezasızlık hâlinin sürekli hâle gelmiş olmasına vurgu yapıldı ve kadına yönelik şiddetle mücadelede, önleme, koruma, kovuşturma ve bütüncül politikaların ortaya konulmasında daha yoğun bir çabanın gerektiği söylendi. Raporda mağdurların mağduriyetlerini yetkili makamlara bildirmede çekince yaşadıkları, damgalanma ve şiddetin yinelenmesinden korktukları, geri bildirime özendirme ve etkin mücadelede belirgin bir ilerlemenin olmadığına dikkat çekildi. Şiddet olaylarının yetkili makamlara bildirimlerinde oranın azlığında mağdurların ekonomik bağımsızlığının olmayışı, hukuksal metinlerde okuryazarlığın azlığı, sorgulama ve yargı makamlarına olan güvensizliğin etkisine dikkat çekildi. Özellikle tecavüz ve cinsel şiddet vakalarının "mağdurlar tarafından neredeyse hiçbir zaman bildirilemediğine" dikkat çekildi.
Cooks Wharf
Cooks Wharf, İngiltere'nin Buckinghamshire kontluğunda bulunan bir sivil pariştir.
Sedimanter yapılar
Sedimanter yapılar, çökelme anında oluşan her türlü özelliği içerir. Sedimentler ve tortul kayaçlar, farklı partikül boyutlarına sahip tortu katmanlarının üst üste yığılmasıyla oluşan tabakalanmayla meydana gelir. Bu yataklar milimetreden santimetre kalınlığa kadar değişir ve hatta metre veya birkaç metre kalınlığa kadar çıkabilir.
Cooks Wharf
Yerel yönetim
Cooks Wharf, seçilmiş bir pariş konseyine sahip bir sivil pariştir. Buckinghamshire üniter otoritesine aittir.
İstanbul Sözleşmesi
Türkiye
Türkiye'de kadın cinayetleri ve kadınların sözleşme kapsamında tanımlanan şiddet türlerinde yaşadığı mağdurluklar hakkında doğrudan istatistik verilerine ulaşmada bazı sorunlar bulunmaktadır ve gerçek veriler bilinmemektedir. Bu konudaki veriler ağırlıkla kadına yönelik şiddetle mücadele eden dernekler, sivil toplum kuruluşları ve bazı medya organlarının gölge raporlarından hareketle verilmektedir. GREVIO da taraf ülkelerde hazırlanmış gölge raporları incelemektedir. Türkiye Sözleşme'nin yazarlarından olan Feride Acar'ın iki dönemlik GREVIO başkanlık görevi ardından komite üyeliğine Aşkın Asan'ı önermiş ve Asan komite üyeliğinde yer almıştır. Kadın dernekleri de bu adaylık öncesinde Acar'ın üye olarak önerilmesi çağrısında bulunmuş ve Asan'ın adaylığına tepki göstermişti.
Sedimanter yapılar
Stratigrafik çalışmalarda, jeolojik olarak karmaşık arazilerde tabakaların orijinal konumunu belirtmek ve tortunun çökelme ortamını anlamak için çapraz tabakalaşma, kademeli tabakalaşma ve dalgalanma işaretleri gibi tortul yapılar kullanılır.
İstanbul Sözleşmesi
Türkiye
Şubat 2020'de Türkiye'de, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından Sözleşme'nin gözden geçirileceği gündeme getirildi. Aynı dönemde ve sonraki süreçte bazı muhafazakâr yayın organlarında ve dini cemaatlerde Sözleşmenin "Türk aile yapısını bozduğu", "eşcinselliğe yasal zemin hazırladığı" yönünde yayın ve propagandalar yapılırken Ak Partili kadın milletvekillerinin sözleşmeden geri adıma karşı oldukları ve "sözleşme ile ilgili kamuoyunda yanlış algı yaratılmaya çalışıldığını" Cumhurbaşkanına söylediklerine dair bir haber basına yansıdı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Temmuz 2020'de "Halk istiyorsa kaldırın. Halkın talebi kaldırılması yönündeyse, buna göre bir karar verilsin. Halk ne derse o olur" açıklamasını yaptı. Numan Kurtulmuş da hemen akabinde "Nasıl usulünü yerine getirerek bu sözleşme imzalanmışsa, aynı şekilde usulü yerine getirilerek bu sözleşmeden çıkılır" demesi üzerine Sözleşme kamuoyunda ve siyasi gündemde genişçe yer almaya başladı. Bu aralıkta MetroPOLL Araştırma 2018 Türkiye genel seçimlerindeki siyasi eğilimlere göre yaptığı kamuoyu araştırmasında halkın %64'ünün sözleşmeden çekilmeyi onaylamadığı, Ak Parti seçmeninde sözleşmeden çekilmeyi onaylamayanların %49,7 olduğu ve %24,6'lık kesimin ise fikir beyan etmediğini açıkladı. Diğer parti seçmenlerinde de onaylamayanların fazlaca olduğu verisi paylaşıldı. Bu tartışmaların olduğu dönemde Türkiye'de kadın cinayetlerinin artması, Emine Bulut ve Pınar Gültekin cinayetleri gibi çok sayıda toplumsal etkisi olan olaylar sonrasında "İstanbul Sözleşmesi Yaşatır" kampanyası yapıldı ve kitlesel protestolar düzenlendi.