cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bose-Einstein yoğunlaşması
Girdaplar
\,\xi is (İyileştirilmiş yoğuşuk uzunluğu)
Olması durumda bilgisayar yardımıyla hesaplanır. Bu doğru bir davranışı gösterir ve iyi bir yaklaşımdır. Tek taraflı yüklenen girdap (\ell=1) temel durumdadır ve enerjisi \epsilon_v  tarafından belirlenir;
\,b Girdaptan en uzak mesafede (İyi tanımlamış bu enerjiyi elde etmek için b  sınırını kapsaması gerekir.) Çoklu yüklenen girdaplarda (\ell >1) enerji aşağıdaki denkleme yaklaştırılır; Bu denklemde \ell tekli yüklenen girdaptan büyüktür ve bu çoklu yüklenen girdapların bozunmaya dayanıksız olduğunu gösterir. Bu çalışma ayrıca metastabl durumlarda daha uzun yaşam süresi olduğunu da gösterdi. BEC’lerde girdap oluşumunu, tek yönlü koyu solitonların oluşumu ile yakından ilişkilidir. Bu topolojik objeler düğüm yüzeylerde faz yöntü türevi belirtir ve bu da şeklini yayılma ve etkileşimde korumasını sağlar. Solüsyonlar hiç yük taşımasa veya çürümeye meyilli olsa bile, nispeten uzun ömürlü koyu solutanlar üretilmiş ve yoğun olarak çalışılmıştır.
Çekici Etkileşimler
1995-2000 yılları arasında Rice Üniversitesi'nde Randall Hulet liderliğindeki deneyler, çekici etkileşimler ile lityum yoğuşukların sadece belirli bir kritik atom numarasına kadar sabit var olabileceğini gösterdi. Bu kritik katsayının ötesinde, çekimin maksimum olduğu sıfır noktasındaki harmonik hapsolmuş potansiyel enerji, süpernova patlamasını anımsatan yoğuşmuş enerjinin patlamasıyla çökmelere neden olur. Lityum atomlarının su ile soğutulmuş gazlarından, birinci yoğunlaşma büyümesi gözlemlenmiştir ve kritik atom numarasının aşılmasıyla da ani bir çöküş görülmüştür. Cornell, Wieman ve çalışma arkadaşlarının oluşturduğu JILA takımı 2000 yılında çekim yoğunlaşmaları ile ilgili daha ileri bilgiye ulaşmışlardır. Orijinal olarak anisotop (atomları birbirini iten) rubidyum 87 atomunu daha sabit yoğunlaşma oluşturmak için kullanmışlardır. Cornell ve arkadaşları yaptıkları çalışmaları daha da ilerleterek doğal çekim atomlarından diğer bir rubidyum izotopu olan ribidium-85 ile çalışmalar yapmıştır (negatif atom ve atom dağılım uzunlukları). Karakteristikleri azaltan, Rb-85 atomlarını itici ve sabit yoğunlaşmalı bir hale getiren moleküllerin rubidyum atomları ile bağladığı zamanlardaki kesintili enerjilerinin, döngüsel çevrimli çarpışmalara neden olan manyetik alan yayılımı içeren Prosese Feshbach Rezonansı denir. Çekimden itime doğru olan tersine çevrimden dalga gibi hareket eden yoğunlaşma atomları arasındaki kuantum girişimini engellemektedir.
JILA takımı manyetik alan kuvvetini arttırdığında yoğunlaşma tekrar ilgi çekmeye, genişlemeye ve büzülmeye başlar ve daha sonra 10,000 kadar atomlarının yaklaşık üçte ikisini kovarak patlar. Yoğunlaşmasının içindeki atomların yaklaşık yarısı yapılan deneylerden dolayı kaybolmuş olarak görülürken soğuk kalıntısı veya genişleyen gaz bulutu görülmez. Carl Wieman mevcut atom teorisi altında Bose-Einstein yoğunlaşması açıklayamadı çünkü mutlak sıfıra yakın bir atomun enerjisi durumu iç patlama için yeterli değildir. Bu yüzden sonraki alan teorilerinde bunu açıklamayı hedeflemiştir. Kaybolan atomlar neredeyse hala başka şekillerde varlığını sürdürüyor ama ancak deneylerle gözlemlenebiliyor. Büyük olasılıkla onlar iki bağlanmış rubidyum atomlardan oluşan molekülleri oluşturdu ve bu geçişi yaparak kazanılan enerji onların tespit edilmeden kaçmaları için yeterli bir hız kazandırdı.
Güncel araştırmalar
Maddenin daha sık karşılaşılan durumlara kıyasla, Bose-Einstein yoğunlaşmaları son derece kırılgandır. Dış dünya ile en ufak bir etkileşim onların ilginç özelliklerini ortadan kaldırılmasına ve normal oluşturan gazların yoğunlaşma eşiği geçmesine neden olur ve bu onları ısıtmak için yeterli olur.
Yine de, temel fizik soruları geniş bir yelpazede keşfetmenin yararları kanıtlanmış ve JILA ve MİT gruplar tarafından yapılan ilk keşifler sayesinde deneysel ve teorik faaliyet patlamalarını gördük. Örnekler ikiliği-parçacığa dalga nedeniyle yoğuşukların arasındaki girişimi gösteren deneylerini içerir, süper akışkanlık ve belirli dereceye kadar enerji içeren girdapların, tek boyutla sınırlı Bose yoğuşuklarında gelen aydınlık dalga solitonların oluşturulmasına ve ışık bakliyat yavaşlamasının elektromanyetik kaynaklı şeffaflık kullanılarak düşük hızları ölçmesine olanak sağlar. Uzmanlar "optik menfezler" ile örtüşen lazerlerden gelen girişim deseniyle yoğuşuk için bir periyodik potansiyel sağlamaktadır. Bunlar süper iletkende ve bir Mott yalıtıcı arasındaki geçişi araştırmak ve Örnek Tonks-Girardeau gaz için, daha az üç boyutta Bose-Einstein yoğunlaşma incelenmesinde yararlı olarak kullanılmıştır. Bose Einstein yoğunlaşması üretilen geniş aralıklı izotoplardan oluşur. İlk moleküler Bose-Einstein yoğunlaşması MIT'de Innsbruck Üniversitesinde ve Boulder Colorado Üniversitesi'nde Deborah S. Jin ve Wolfgang Ketterle Rudolf Grimm grupları tarafından 2003 yılının Kasım ayında kuruldu. Jin-Cooper çiftinden oluşan ilk fermiyonik BEC oluşturmak için hızla gitti. 1999 yılında, Danimarkalı fizikçi Lene Hau yaklaşık 17 saniyede metre başına bir ışık demetini yavaşlatmayı başardı ve Harvard Üniversitesi'nden bir ekip açtı. Bunu süper akışkan kullanarak elde etmeyi başardı. Hau ve o Harvard Üniversitesi’nde bulunan ortaklarıyla başarılı bir "ışık darbe" yoğuşukları atom grubunu geri tepme yaptırabilmişlerdir.
İzotoplar
Etkisi ağırlıklı olarak nükleer özellikli tuzaklar için alkali atomları üzerinde gözlenme yapılmıştır. 2012 yılı itibarıyla, ultra-düşük sıcaklık olan 10−7 K ya da daha altı kullanılarak, Bose-Einstein yoğuşukları, yoğun ağırlıklı alkali, toprak alkali ve lantan atomları için elde edilir (7Li, 23Na, 39K, 41K, 85Rb, 87Rb, 133Cs, 52Cr, 40Ca, 84Sr, 86Sr, 88Sr, 174Yb, 164Dy, ve 168Er). Yoğunlaşma araştırmaları daha da özel yöntemler yardımı ve hidrojen ile en sonunda başarı elde etmiştir.
Bose-Einstein yoğunlaşması
bozonlardan oluşan maddelerin mutlak sıfır sıcaklığına çok yakın değerlere kadar soğutulmasıyla ortaya çıkan maddenin bir halidir. Bu süpersoğutulmuş maddede atomların büyük çoğunluğu en düşük kuantum durumlarına çöker ve böylece makroskopik skalada kuantum etkileri göstermeye başlar. Maddenin bu hali, Satyendra Nath Bose'un yaptığı çalışmalar üzerine 1925'te Albert Einstein tarafından kuantum mekaniğinin bir sonucu olarak tahmin edilmişti. Yetmiş yıl sonra 1995'te ilk yoğunlaşma Eric Cornell ve Carl Wieman tarafından Colorado Üniversitesi NIST-JILA laboratuvarında rubidyum gazını 170 nanoKelvin'e (nK) soğutarak elde edildi. Cornell, Wieman ve MIT'den Wolfgang Ketterle bu deneyle 2001 Nobel Fizik Ödülü paylaştılar.
Denizli (anlam ayrımı)
Denizli aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Pınar Aydınlar
Pınar Aydınlar (d. 12 Şubat 1979, İstanbul), Türk halk müziği sanatçısı, yazar ve siyasetçidir.
Hayatı
12 Şubat 1979 tarihinde İstanbul da doğan Pınar Aydınlar, aslen Erzurum’un Aşkale ilçesinden. 1995 yılında İ.T.Ü. Türk Müziği Devlet Konservatuvarı’nı kazandı ve Temel Bilimler Bölümü’nden mezun oldu.
2003 yılında Türkü Söylemek Lazım adlı ilk solo albümünü çıkardı. Daha sonra 2007 yılında Kırmızı Gül ve son olarak 2011 yılında Mavi Bir Düş adlı albümlerini müzikseverlerle paylaştı. Pınar Aydınlar bir konseri sırasında söylediği sözlerden dolayı, 2011 yılında 10 aylık bir hapis cezasına çarptırıldı.
Siyasi görüşleri
Sol görüşe sahip olan sanatçı konserlerinde verdiği mesajlardan dolayı çok sayıda yasal takibata uğramıştır. 25 Mart 2009 tarihinde Tunceli Kışla Meydanında yapılan mitingde sarfettiği sözleri dolayısıyla hakkında 2 yıl hapis istemiyle dava açıldı.
2014 yerel seçimlerinde HDP'den İstanbul Büyükşehir Belediyesi eşbaşkan adayı olmuştur.
30 Mart Yerel Seçimlerinde Sırrı Süreyya Önder ile birlikte İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan adayı olan Pınar Aydınlar'ın HDP'ye milletvekili aday adaylığı için başvurduğu öğrenildi.
Rudaw'a konuşan ve İstanbul için başvurduğunu söyleyen Aydınlar, "Tüm halkların sesi olduğu için HDP’den aday adayı olduğunu dile getirerek. Mesele, vekil olma meselesi değildir. Mesele, tavır koymaktır” dedi.
2020 yılının Mayıs ayında, sanatçı Ferhat Tunç ve yazar Gökhan Yavuzel ile birlikte ölüm tehditleri aldıkları gerekçesiyle iki defa ortak bildiri yayınladılar.
Yazarlığı
1 Ekim 2012 tarihinde yayın hayatına başlamış olan soL günlük gazetede yazdı.
Ailesi
2002 yılında Arif Sağ'ın oğlu Tolga Sağ ile evlenip, 2011 yılında boşanmışlardır. Toprak ve Turna adlı ikizlerin annesidir.
Roma'nın Yağmalanması (546)
Roma'nın Yağmalanması, Bizans İmparatorluğu ile Ostrogotlar Krallığı arasında 535 ile 554 arası Gotlar Savaşı sırasında Got Kralı Totila tarafından 546 yılında gerçekleşmiştir. Gotlar tarafından ele geçirilmeden önce Roma şehri kuşatmaya yaklaşık bir yıl dayanmıştır.
Eriklitekke
Eriklitekke, Tokat ilinin Turhal ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1941 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Tokat il merkezine 80 km, Turhal ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır.
Geelong
Geelong, Avustralya'da bulunan bir kent. Nüfus bakımından Victoria eyaletinin 2. büyük şehridir ve Melbourne'ün 75 km güneybatısında yer alır. 1837 yılında kurulan kent 1949 yılında belediye statüsünü kazanmış olup 2021 yılı itibarıyla nüfusu 268.984'tür.
NGC 4944
NGC 4944, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Berenis'in Saçı takımyıldızı yönünde bulunur. S0-a tipi bir merceksi galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
William Sharpe
William Sharpe şu anlamlara gilebilir:
Hacettepe Üniversitesi
Tarihçe
Hacettepe Üniversitesi'nin temelleri; 2 Şubat 1954 tarihinde, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne bağlı olarak Altındağ'ın Hacettepe semtinde kurulan Çocuk Sağlığı Kürsüsü 'ne dayanır. Profesör Doktor İhsan Doğramacı başkanlığında yönetilen bu kürsü, 1957 yılında Çocuk Sağlığı Enstitüsü ve Hastanesi adını alarak bir sağlık kuruluşuna dönüştürüldü. 1958 yılına gelindiğinde ise, enstitü bünyesinde devam ettirilen araştırma ve tedavi çalışmalarına ek olarak, eğitim faaliyetlerine başlandı. 1961'de hemşirelik, tıbbi teknoloji, fizik tedavi ve rehabilitasyon bölümleri; 1962 senesinde de beslenme ve diyetetik üzerine Sağlık Bilimleri Yüksekokulu kuruldu. 1963 yılında yüksekokulun ismi Tıp ve Sağlık Bilimleri Fakültesi olarak değiştirildi. Ayrıca, yine aynı sene Diş Hekimliği Yüksekokulu da eğitim hayatına başladı. Tek bir çatı altında ve eş zamanlı olarak eğitim, araştırma ve tedavi faaliyetlerini yürütmek güçleştiği için 1965 yılında Hacettepe Bilim Merkezi kurularak bütün eğitim faaliyetleri bu birime bağlandı. Diğer tüm sağlık çalışmaları ise sonraki yıl aktif hale gelen Hacettepe Tıp Merkezi ve Hastanesi bünyesinde devam ettirildi.
8 Temmuz 1967 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 892 sayılı kanunla resmî olarak Hacettepe Üniversitesi kuruldu. Tıp, Sağlık, Fen ve Sosyal Bilimler Fakülteleri ile eğitime başlayan üniversiteye 1968 yılında Ev Ekonomisi Yüksekokulu dahil edildi. Önceki yıllarda yüksekokul sıfatıyla kurulmuş olan Eczacılık ve Diş Hekimliği bölümleri ise 1971 yılında fakülte haline getirildi. Zaman içerisinde yeni bölümlerin, fakültelerin, araştırma merkezlerinin ve yüksekokulların açılmasıyla giderek büyüyen ve bina sıkıntısı yaşamaya başlayan üniversite, çözümü yeni bir yerleşkeye taşınmakta buldu. Bu bağlamda; Sıhhiye Kampüsü'ne 20 kilometre uzaklıkta bulunan Beytepe mevkiinde, 1500 hektarlık bir alana Beytepe Kampüsü kuruldu.
892 sayılı kanun
4 Temmuz 1967 yılında Resmî Gazete'de yayımlanan ilana göre Hacettepe Üniversitesi'nin kurulması hakkındaki kanun açıklandı.
Üniversite logosu ve maskot
Hacettepe Üniversitesi tarafından kullanılmakta olan logo esasen okulun kuruluşundan çok önce, Hacettepe Enstitüsü'nde öğrenim görmekte olan bir öğrenci tarafından tasarlanmıştır. Yücel Tanyeri'nin hazırladığı ve başlarda okulun tiyatro topluluğu tarafından kullanılan bu amblem, hem Hitit uygarlığının sembollerinden birisi olan geyik motifini hem de Hacettepe'nin "h" ve "T" harflerini içinde barındırır. 1967 yılında, okulun rektörü İhsan Doğramacı yeni kurulan bu okul için bir logo tasarlanmasını isteyince o sıralar Tıp Fakültesi'nde okuyan Tanyeri daha önceden tasarlamış olduğu bu çalışmayı düzenleyip yeniden projelendirmiş ve Senato'ya sunmuştur. Olası iki proje arasında yapılan oylama sonucunda ise bütün jüri üyelerinin oylarını kazanan Tanyeri'nin çizimi, üniversitenin resmî amblemi seçilmiştir. Daha sonraki yıllarda maskot olarak yine geyik imgesi belirlenmiş, okulun Amerikan futbolu takımı olan Red Deers (Kızıl Geyikler) da adını bu tarih ve anlam yüklü amblemden almıştır. Esasen, Hitit kültürüne ait olan ve Ankara'nın pek çok yerinde, birçok kurumunda sembol olarak kullanılan geyiğin Hacettepe Üniversitesi tarafından benimsenmesi de bir tesadüf değildir. Çünkü okul henüz açılmadan önce, yeni kurulması planlanan üniversitenin isminin "Eti Üniversitesi" ya da "Hitit Üniversitesi" olacağı yönünde iddialar vardı. Yücel Tanyeri de bu olasılık üzerine Hitit medeniyetinden izler taşıyan bir çalışma yapmıştır.
Fakülte ve enstitüler
2019 eğitim yılı itibarıyla Hacettepe Üniversitesi bünyesinde 15 fakülte ve 15 enstitü bulunmaktadır. Sağlık bilimleri ile ilgili okullar genellikle Sıhhiye Kampüsü'nde toplanmışken, diğer fakülte ve enstitüler Beytepe Kampüsü'nde yer almaktadır.
Konservatuvar
Geçmişi 1936 yılına kadar dayanan ve Kültür ve Turizm Bakanlığına bağlı olarak eğitim veren Ankara Devlet Konservatuvarı, 1982 yılından itibaren Hacettepe Üniversitesi bünyesinde faaliyet göstermeye devam etmektedir. 2019 yılının başlarına kadar Beşevler'deki kampüste bulunan okul, Şubat ayı itibarıyla Beytepe Kampüsü'ndeki yeni binasına taşınmıştır.
Öğrenci toplulukları
Hacettepe Üniversitesi, Türk üniversiteleri arasında bünyesinde en çok topluluk bulunan okullardan biridir. Çoğu Sıhhıye ve Beytepe Kampüsü'nde kümelenmiş olan yaklaşık 140 farklı öğrenci topluluğu bulunmaktadır. Sanat, spor, bilim, siyaset, teknoloji gibi belli başlı alanlarda etkinlikler düzenleyen kulüplerin yanı sıra hayvan, kadın ve insan hakları üzerine çalışmalar yapan gruplar da vardır. Okul öğrencileri yalnızca mevcut topluluklara üye olmakla kalmayıp, gerekli şartları yerine getirdikleri takdirde ilgi alanlarına göre kendi kulüplerini de oluşturabilmektedirler.
Her topluluğun başında yönetici olarak öğrenciler arasından seçilen bir başkan ve her bölümden seçilen bir öğretim görevlisi bulunmaktadır. Her yıl, okula yeni kayıt yaptıran öğrencilerin bu topluluklarla tanışması ve onlara dahil olması amacıyla oryantasyon haftasında Beytepe Kongre ve Kültür Merkezi salonlarında mevcut kulüplerin tanıtımları ve kayıt işlemleri yapılmaktadır.
Kütüphaneler
Cumhuriyet tarihinin en eski üniversitelerinden olan Hacettepe Üniversitesi, öğrencilerin ve öğretim görevlilerinin yararlanabilmesi için barındırdığı bilimsel kaynaklar açısından da ülkedeki sayılı okullardan biridir. Beştepe, Beytepe ve Sıhhiye Kampüslerinde üç büyük kütüphanesi bulunan üniversite, mevcut kaynaklarına kampüs dışından erişim sağlanabilmesi için internet üzerinden bilgi paylaşımı yapabilecek bir e-kütüphane sistemi de kurmuştur. Dileyen herkesin kaynak bağışında bulunabileceği kütüphaneler, Hacettepe Üniversitesi'nin çeşitli protokoller aracılığıyla anlaşma yaptığı üniversite ve kurumlar tarafından da kullanılabilmektedir.
Müzeler
Hacettepe Üniversitesi, üzerine kurulduğu temel değerler ve kurum olarak benimsenen misyon çerçevesinde bilimin yanında daima sanatı da ön planda tutmuştur. Yıl içerisinde düzenlenen çeşitli sanat etkinliklerinin yanı sıra iki adet sanat müzesi de üniversitenin farklı kampüslerinde ziyarete açıktır. Bunlardan ilki ve en eski olanı, 2005 yılında açılan Hacettepe Sanat Müzesi'dir. Koleksiyonunda Burhan Doğançay, Şeref Akdik, Hikmet Onat, Feyhaman Duran, Avni Arbaş, Nevzat Akoral, Nuri Abaç ve Fikret Otyam gibi önemli sanatçıların eserlerine de yer verilen müze, Sıhhiye Kampüsü'nde bulunur. 3 Mart 2020'de açılışı gerçekleştirilen Hamiye Çolakoğlu Seramik Müzesi ise uzun yıllar boyunca Türk seramik sanatına ve Hacettepe Üniversite'ne emek veren sanatçı ve akademisyen Hamiye Çolakoğlu anısına kurulmuştur. Beytepe Kampüsü'nde, Ankara Devlet Konservatuvarı binasında yer alan müze Ankara Etnografya Müzesi Müdürlüğü'ne bağlıdır.
QS listeleri
QS Dünya Üniversite Sıralamaları, Birleşik Krallık merkezli bir araştırma şirketi tarafından; akran denetimi, fakülte-öğrenci oranı, atıf alan akademik makale sayısı, mezunların başarısı, uluslararası öğrenci ve öğretim görevlilerinin sayısı gibi çeşitli kriterler doğrultusunda dünya üniversitelerinin sıralandığı prestijli bir listedir. 2012 yılından beri QS listelerine girmeyi başaran Hacettepe Üniversitesi, özellikle de sadece Avrupa ve Orta Asya'daki üniversitelerin dahil edildiği EECA sıralamalarında pek çok yerli ve yabancı okulu gerisinde bırakarak daima ilk 50 eğitim kurumu arasında yer almayı başarmıştır.
ARWU listeleri
Hacettepe Üniversitesi; araştırmaları Şanghay Jiao Tong Üniversitesi tarafından yapılan ve 2003 yılından beri 1800 dünya üniversitesinin değerlendirilip ilk 1000'e girenlerin yayımlandığı Academic Ranking of World Universities listelerine ilk defa 2003 yılında girmeyi başarmıştır.
THE listeleri
2010 yılından beri Birleşik Krallık merkezli araştırma dergisi Times Higher Education tarafından yayımlanan listelere ilk defa 2016 senesinde girmeyi başaran üniversite, o tarihten beri yapılan her yeni sıralamada daha iyi bir sonuç elde etmiştir.
CWUR Sıralaması
Center for World University Rankings, 2012 yılından beri Birleşik Arap Emirlikleri merkezli olarak yayımlanan ve dünya çapındaki 2000 üniversitenin sıralandığı bir listedir. CWUR'a Türkiye'nin en iyi üç üniversitesinden birisi olan Hacettepe, 2018 yılında ülkenin en başarılı eğitim kurumu olarak kayıtlara geçmiştir.
=== RUR (Round University Ranking) Sıralaması ===
Önemli mezunlar
51 yılı aşkın süredir lisans, yüksek lisans ve doktora programlarında eğitim veren Hacettepe Üniversitesi; tıp, psikoloji ve sosyal bilimlerdeki başarısının yanı sıra edebiyat, müzik, tiyatro ve sahne sanatları alanında da birçok yetenekli kişiye eğitim yuvası olmuş, başta Türkiye'ye olmak üzere tüm dünyaya mâl etmiştir. Ankara Devlet Konservatuvarı'nı bünyesinde bulunduran üniversite sanat ve spor alanlarına önem vermekle yetinmeyip, bu alanlarda birçok yetenekli birey yetiştirerek başarısını kanıtlamış eğitim kurumlarından birisidir. Hacettepe Üniversitesi sahip olduğu senfoni orkestrası ile öne çıkmakla kalmayıp, her yıl bu orkestraya bütçe ayırmaktadır. Bu yönüyle Türkiye'deki sayılı üniversitelerden biridir.
Piç
Piç ile şunlar kastedilmiş olabilir:
Cartoon Network (İspanya)
Cartoon Network (İspanya) anadili İspanyolca, ikinci dili ise İngilizce olan, İspanya'da çocuklara yönelik olarak kurulmuş bir Cartoon Network kanalıdır. 4 Mart 1994'te açılan kanal Cartoon Network Avrupa'ya bağlıdır ve 13 Kasım 2010 itibarıyla logosuyla birlikte tamamen değişmiştir. Ardından kapanıp yerine Boing açılmıştır.
Jean-Philippe Rameau
Jean-Philippe Rameau (d. 25 Eylül 1683, Dijon, Fransa – ö. 12 Eylül 1764, Paris), Avrupa'da barok müzik dönemine çok ünlü Fransız besteci ve müzik teorisyenidir. Fransızca opera besteciliğinde Jean-Baptiste Lully yerini almıştır ve yine Fransız François Couperin ile klavsen için müzik besteleyen en önemli Fransız bestecidir.
Hayatı
Rameau'nun Paris dışında taşrada geçirdiği çalışma hayatının ilk yılları hakkında elimizde ayrıntılı bilgi bulunmamaktadır. Ama Paris'e geldikten hemen sonra 1722'de yayınlamış olduğu klasik harmoni üzerine monagrafi "Traité de l'harmonie réduite à ses principes naturels" ile hemen kendine isim yapmış ve bu eser günümüze kadar klasik batı müziğinin en önemli ana teorik kitaplardan biri olma niteliğini korumuştur. Elli yaşına geldiği zaman opera besteciliği kariyerine girmesi ile (özellikle Hippolyte et Aricie (1733), Les Indes galantes (Yürekli Hintler) (1735), Castor et Pollux (1737), Dardanus (1739) ve Plate (1745) klasik operalarıyla) büyük bir opera bestecisi olarak ün yapmıştır.
Rameau'nun müziği 18. yüzyılda çok popüler olmakla beraber; bu yüzyıl sonunda unutulmaya başlanmış; 19. yüzyılda tamamen unutulmuş ve 20. yüzyıllarda akademisyen müzikçilerce gösterilen ciddi çalışmalarla tekrar popülerlik kazanmıştır. Günümüzde Rameau'nun müziksel eserlerinin temsilleri, konserleri ve ses kayıtlarıyla onun müzisyen olarak üstün yetenekliğinin yeniden kabul edildiğini açıkça ortaya çıkarmaktadır.
Müziği
Rameau, François Couperin ile birlikte 18. yüzyıl Fransız klavsen ekolünün öncülerinden biridir. Fakat bu iki müzisyenin çok farklı tarzları vardır.
Rameau'nun müziği çok istisnai şekilde ileri müzik teorisini iyi bilen bir bestecinin bestelerinde bu bilgisini göstermeye çalışması, yani hüner gösterme, niteliklidir. Bu şekilde besteler teoricilere ve entelektüellere hitap etme ile tenkit edilebilmektedir. Halbuki, Rameau müzik sanatı ile hislere de hitap etmeye hedef almış ve bunda da başarılı olmuştur. Rameau'nun kendi sözleriyle "sanatını sanat içinde saklamayı" başarmıştır. Rameau'nun müziği daha önce hiç kullanılmamış teknikleri kullanması dolayısıyla çok yenilik getirmiştir ama bu yenilikler eski moda şekiller ve bünye içinde saklanmıştır. Bu nedenle Rameau'nun eserleri besteci Lully'nin takipçilerini çok karmaşık harmonilerinden dolayı rahatsız etmekte idi ve bunlar onu bir müziksel devrimci olarak görmekteydiler; diğer taraftan Fransa'da sosyal ve politik devrime önayak olan müziğinin sadece içeriğine bakan ve ortaya çıkarılan sesleri hiç önemli saymayan "philosophelar" tarafından reaksiyoner olarak görülmekte idi. Zamanının müzikçilerinden gördüğü anlayışsızlık dolayısıyla Rameau müziksel deneyler yapmaktan kaçınmıştır. Örnegin "Hippolyte et Aricie" adlı operasının ikinci "Trio des Parque" üçlüsünün ilk bestesi, şarkıcıların bu şarkıyı ya bestelenen şekilde söylemeye yanaşmamaları ya da söylemeye yetenekleri olmadığı için iki temsilden sonra Rameau tarafından temsil edilen verziyondan çıkartılmıştır.
Eserleri
Rameau'nun eserlerinin kataloglanma ve dizin numaralanması Sylvie Bouissou ve Denis Herlin tarafından hazırlanan Rameau Catalogue Thématique adlı eserde verilen CT rumuzlarıyla verilmiştir:
Opera Komik için ek müzik
Notaları kaybolmuştur.
Bilim felsefesi
Bilim felsefesi, epistemoloji, ontoloji, etik ve estetik gibi felsefenin temel alt bölümlerinden birisidir.
Tanım
Bilim felsefesi, bilimin ne olduğunu, bilimsel kuramın özgül yapısını, bilimsel bilginin epistemolojik statüsünü, bilimsel yöntemin (ya da yöntemlerin) anlamını, bilim alanı ve bilimsel bilginin nesnesini, bilimin gelişiminin anlamını, özet olarak bir bütün bilimin konumu, gelişimi ve iç-yapısını değerlendiren, bunu kuramsal düzlemde ortaya koymaya çalışan felsefe bölümüdür. Bilim tarihinden farklı olarak bilim felsefesi bu söz konusu tarihin kuramsal düzlemde açıklanmasını ve değerlendirilmesini üstlenir.
Bilim ve felsefe
Bilim felsefecileri bir bakıma hem felsefe hem de bilim alanında yer alırlar, her iki alana birden hakim olmaya çalışırlar. Özellikle başlangıçta bilim insanları belirli bir felsefi etkinlik içinde de olmuşlardır. Başlangıçta bilimler felsefenin içinde yer almaktadır; filozoflar aynı zamanda çoğu noktada bilim insanlarıydılar, birçok bilimsel alanda bilgi sahibiydiler ve onların sentezleriyle felsefe yapmaktaydılar. Fizik'i ve Metafizik'i yazan Aristoteles bunun tipik bir örneğidir. Bilginin gelişimi, özerk dallara ayrılması ve her bölümün kendi içinde çok daha fazla uzmanlık gerektirmesiyle zaman içinde bilimler felsefeden ayrışmaya başladı. Önce doğa bilimleri denilen bilimler, sonra giderek sosyal bilimler ayrışmaya çalışmıştır. Ancak felsefenin bilimle ilişkisi ve bilime yönelik ilgisi süreklidir. Bu süreklilik felsefe ve bilim tarihinde gösterilebilir. Başlangıçta filozofların bilimle ilgilenen kişiler olması ve daha sonra giderek felsefenin bilim üzerine düşünmesi şeklinde bu ilişki süregelmiştir. Yalnızca filozofların bilimle ilişkili insanlar olması dolayısıyla değil, bilimin ne olduğu üzerine üretilen düşüncelerin felsefi niteliği dolayısıyla da böyledir.
Bilim felsefesine ait metinlerin çok uzun tarihsel bir geçmişi vardır. Aristoteles'ten itibaren bu iz sürülebilir. Ama bilim felsefesi, felsefenin bir alt bölümü olarak özellikle bilimlerin felsefeden ayrışmasının bir sonucu olarak belirginleştiği için modern zamanların ürünüdür. Francis Bacon'ın Novum Organum'u, René Descartes'ın Metot Üzerine Konuşma'sı, Isaac Newton'un "Felsefi Akıl Yürütmenin Kuralları", Henri Poincaré'nin Bilim ve Hipotez'i, bir anlamda bilim felsefesinin öncü klasik metinleri sayılabilir. 20. yüzyıldan itibaren ise bilim felsefesi tamamen özerk ve kapsamlı bir bölüm haline gelir.
Pozitivizm, 19. yüzyılın son çeyreğinden itibaren önermeleriyle hem bilimsel bir pratiği temellendiriyor, hem de felsefenin sorularını yanıtlıyordu. Soyut bir sistem olarak felsefenin sonu gelmiş varsayılıyordu. Ancak öyle olmadığı düşüncesi giderek yaygınlık kazandı. Bizzat pozitivizm denilen bilim düşüncesinin aşırı derecede felsefe içerdiği ortaya konuldu. Bilimin ya da bilimsel yöntemin ilkeleri sayılan bir düzine kural durmadan değişime uğradı ve yerine yenileri önerildi. Nedensellik ilkesi, belirsizlik ilkesiyle savaşır durumda buldu kendisini. Kuantum fiziği gibi bilimsel gelişmelerin yol açtığı kuramsal sorunlarla bilim felsefesi özellikle 1960'lı yıllardan itibaren belirleyici bir güncellik kazanmıştır. Bilime duyulan güvenin sarsıldığı bir dönemde, bilim felsefesi öne çıkmaya başlar. Bunda Karl Popper, Thomas Kuhn, Imre Lakatos, Paul Feyerabend gibi ünlü ve çok etkili bilim felsefecilerinin özgün çalışmaları da belirleyici bir rol oynamıştır.
Felsefenin konusu olarak bilim
Bilimin felsefenin konusu olması ve hatta bu konunun belirli bir zaman içinde felsefenin bir alt disiplini olması söz konusudur. Tarihsel bir açıklama olarak bilimin felsefenin içinden doğup geliştiği genel bir şekilde belirtilir. Daha sonra bilimin bir bilinç formu olarak ayrılmasından sonra da bilim felsefe ilişkisi süregelmiştir. Bilim felsefesi özellikle bu ayrımın sonrasında felsefenin bilim üzerine düşünmesinin bir sonucu olarak disipliner bir duruma gelmiştir. Bu iki alan her zaman kuramsal olarak birbirine karışma ve karşılıklı etkileşim içinde birbirini etkileme halindedir. Genel bir ayrım varsayılmakta birlikte kuramsal ayrım çizgilerini belirlemek kolay görünmemektedir. Bilim felsefesi, bilimin kendi niteliği ve anlamı üzerine, felsefenin kuramsal çalışmasını dile getirir.
Bilim kendi başına kendi anlamını bilemez, böyle bir bilme çabasına yöneldiği anda felsefe alanına girmiş olur. Bu anlamda bilim felsefesi, bilimin yerini anlamını ve kuramsal konumunu belirlemek üzere yürütülen felsefe-içi çalışmaların bütünlüğüdür. Bilimin felsefeden ayrışmasından sonra felsefenin bilim üzerine düşünmesi bilim felsefesinin içeriğini oluşturmaktadır. Özetle, bilim felsefesi, bilimsel düşünce ve yöntemlerin mantıksal ya da kuramsal bir çözümlemesini vermeye çalışır.
Klasik görüş
Klasik görüş, ürün olarak bilim ya da mantıksal pozitivizm, bilimin evreni anlamak için tek geçerli yol olduğunu, birikimsel olarak ilerlediğini ve kesin doğru kabul edilmesi gereken sonuçlara ulaştığını savunmaktadır.
Auguste Comte'un pozitivizminden etkilenen klasik görüşçüler, bütün bilim dalları için ortak bir yöntem olması gerektiğini öne sürmüşlerdir. Bunun sonucu olarak, bilimleşme sürecini daha erken tamamladığını düşündükleri doğa bilimlerindeki yöntemleri, sosyal bilimlerde uygulamak için çalışmalar gerçekleştirmişlerdir.
Bütün bilim dallarına örnek olması gereken ideal bilimin, matematik olduğunu dile getirmişlerdir. Gelecekte, evrendeki bütün sorulara cevap verebilecek seviyeye ulaşan ve mükemmel hale gelen bilim dallarının, aralarındaki ayrımların belirsizleşmesi yoluyla birbirlerine yaklaşacağını ve sonuç olarak sosyal fizik adı altında birleşeceğini savunmuşlardır.
Klasik görüşe yakın olan bilim filozoflarının çoğu, bilimin yöntemi olarak tümevarımı kabul etmiş ve nedensellik üzerine kurulu olduğunu düşünmüşlerdir. Bilimin, olgular ve mantık arasında kurulan ilişkiye dayalı, statik bir süreç olduğunu dile getirmişlerdir.
Rudolf Carnap ve Hans Reichenbach, bilimin olguların genellemesine dayalı olan tümevarım yöntemi üzerinden ilerlediğini ve doğrulanabilirlik ölçütüne bağlı olduğunu öne sürmüşlerdir. Bilimin yalnızca deney ve gözlem yoluyla yapılabileceğini savunmuşlardır.
Karl Popper, klasik görüşün çoğu esasına yakınlık göstermekle birlikte doğrulanabilirliği temel alan yönteme karşı çıkmıştır. Doğa bilimlerinin, tümevarım ve doğrulanabilirlik için uygun şartları sağlamadığını düşünmüştür. Bilimin yöntemi olarak tümdengelim ve yanlışlanabilirliği ön plana çıkarmıştır. Karl Popper'ın yanlışlanabilirliği, doğada bilimsel kuramı yanlışlayan herhangi bir örnek bulunması durumunda, bu kuramın terk edilmesi ve yeni bir bilimsel kuram arayışına girilmesini öngörmektedir.
Auguste Comte'un pozitivizmi içerisinde doğa bilimleriyle uyumlu olan bazı düşünceler ve Karl Popper'ın yanlışlanabilirliği, bilim çevreleri içerisinde genel kabul görmektedir.
Başlıca temsilcileri: Auguste Comte, Rudolf Carnap, Hans Reichenbach ve Karl Popper
Klasik görüşün eleştirisi
Klasik görüşün eleştirisi ya da etkinlik olarak bilim, bilimin evreni anlamak için geçerli yollardan biri olduğunu, devrimsel olarak ilerlediğini ve belirli şartlarda uzlaşmaya dayalı olarak doğru kabul edilmesi gereken sonuçlara ulaştığını savunmaktadır.
Klasik görüşün eleştirisine yakın olan bilim filozofları, bilimin anlaşılması için, ortaya konulan bilimsel kuramlar kadar içerisinden geçtikleri sürecin de incelenmesi gerektiğini düşünmüşlerdir. Bu görüşleri sayesinde sosyoloji, psikoloji ve bilim tarihi gibi alanlar üzerinden bilimsel kuramları inceleyerek bilime yeni bakış açıları kazandırmışlardır. Bilimin, paradigma değişimleriyle ilerleyen, belirli dönemlerde sıçramalar yaşayan devrimsel bir süreç olduğunu dile getirmişlerdir.
Gelecekte, bilimin ilerlemekle birlikte evrendeki soruların ancak bir kısmına cevap verebileceğini ve bilimsel çalışmaların ilerlemesiyle yeni bilim dallarının ortaya çıkacağını savunmuşlardır.
Thomas Kuhn, bilim tarihini dört dönem üzerinden değerlendiren paradigma değişimleri ve bilimsel kuramların birbirleriyle kıyaslanmasına karşı çıkan eş ölçülmezlik düşüncelerini geliştirerek klasik görüşün eleştirisi için zemin hazırlamıştır. Bilimin, belirli durumlarda göreceli olarak değerlendirilmesi gerektiğini düşünmüştür.
Stephen Toulmin, Thomas Kuhn'un bilim tarihi üzerinden ele aldığı bilim felsefesini, psikoloji üzerinden incelemiştir. Imre Lakatos ise, bilimsel yöntem üzerine ortaya koyduğu düşünceler klasik görüşe yakın olmakla birlikte, Karl Popper ve Thomas Kuhn'un görüşlerini sentezlemeye çalışmıştır.
Paul Feyerabend, epistemolojik anarşizmi savunmuş ve bilimi, bilgi edinme yöntemlerinden biri olarak görmüştür. Thomas Kuhn'un eş ölçülmezliğini daha da ileri götüren Paul Feyerabend, bilimin diğer bilgi edinme yöntemleriyle de kıyaslanamayacağını düşünmüştür. Bilim, din, felsefe ve sanat gibi alanları bilgi edinme yöntemi olarak değerlendirmiş, herhangi birinin diğerinden önemli olmadığını dile getirmiştir. Paul Feyerabend da, bilimsel kuramların geçerliliklerinin göreceli olduğunu öne sürmüştür.
Thomas Kuhn'un paradigma değişimleri, bilim çevreleri içerisinde genel kabul görmektedir.
Başlıca temsilcileri: Thomas Kuhn, Stephen Toulmin, Imre Lakatos ve Paul Feyerabend
Paradigma değişimleri
Bilim öncesi dönem: Bilim insanlarının, belirli bir yönteme sahip olmadığı ve geçerli olduğunu düşündükleri birçok bilimsel kuramı bir arada kullandıkları dönemdir.
Olağan bilim dönemi: Bilim insanlarının, bir bilimsel kuramı doğru kabul ederek, geliştirdikleri paradigma içerisinde araştırmalar yaptıkları ve çalışmalar ortaya koydukları dönemdir.
Bunalımlar dönemi: Bilim insanlarının, doğru kabul ettikleri paradigma üzerine anlaşmazlıklar yaşamaya başladıkları ve çalışmalarının bazı durumları açıklamakta yetersiz kaldığını gördükleri dönemdir.
Bilimsel devrim dönemi: Bilim insanlarının, paradigmaya bağlı kalanlar ve yeni bir bilimsel kuram geliştirenler olarak ikiye ayrıldığı, ortaya konulan yeni kuramın destekçilerinin artmasıyla paradigma değişiminin gerçekleştiği dönemdir. Bilimsel devrim dönemi sonucunda, yeni bilimsel kuramla olağan bilim dönemine geri dönülmektedir.
Fatih, Sultanbeyli
Fatih, İstanbul'un Sultanbeyli ilçesine bağlı mahalle. Nüfusu 21.673'tür
1 adet sağlık ocağı bulunmaktadır. Mahallede Fatih Ortaokulu, Anafartalar İlköğretim Okulu, Yaşar Paşalı İlköğretim Okulu, Gölet İlköğretim Okulu adında 4 adet okul bulunmaktadır. Mahallede gölet bulunup bu alan maliyetli bir projeyle Sosyal Tesise dönüştürülmüştür. Mahallede ayrıca polis karakolu bulunmaktadır.
Bao Dai
Gençliğinde ülkesinin bağımsızlığı için bir umut simgesi iken sonraları Playboy İmparator olarak tanınmıştır.
Fransız sömürge rejimine bağlı olan İmparator Khai Dinh'in oğluydu. Annesi, köylü soyundan gelme bir cariyeydi. Fransa'da eğitim gördü, gençliğinin çok kısa bir bölümünü anayurdunda geçirdi. 1926'da tahta çıktı ve Bao Dai (Büyüklüğün Koruyucusu) unvanını aldı. Önceleri bazı reformlar yapmak ve Vietnam'ı modernleştirmek istedi ancak bunun için Fransızların desteğini sağlayamadı.
Mart 1945'te Japonlar, Fransız yönetimini Çinhindi'nden uzaklaştırıncaya değin, II. Dünya Savaşı boyunca Fransız sömürge rejimi Bao Dai üzerinde sıkı bir denetim kurdu. Japonlar, bağımsız yeni bir Vietnam Devleti'nin başına Japonya'daki yaşlı Prens Cuong De'yi getirmeyi düşündüler ama sonunda zaten zayıf bir önder olan Bao Dai'nin başta kalmasına izin verdiler. Ağustos 1945'te Viet Minh iktidarı ele geçirdiğinde Ho Şi Mingh ve arkadaşları, Bao Dai'yi kendilerine bağlamanın simgesel bir anlamı olabileceğini düşündüler. Viet Minh, Bao Dai'nin görevden çekilmesini istedi ve Yurttaş Prens Nguyen Vinh Thuy sıfatıyla ona göstermelik bir danışmanlık görevi verdiler. Viet Minh'in kendisine hiçbir işlev tanımayacağını anlayan ve Fransızlara da güvenmeyen Bao Dai, 1945'te Hong Kong'a kaçtı. Orada uçarı bir yaşam sürdü, zaman zaman da Fransız yönetiminin yeniden kurulmasına karşı uluslararası yardım çağrılarında bulundu.
1949'da Fransızlar Vietnam'ın bağımsızlığı ilkesini kabul ettiler ama ülkenin savunmasını ve maliyesini denetim altında tutmayı sürdürdüler. Bao Dai, bu koşullar altında Mayıs 1949'da Vietnam'a geri dönmeye razı oldu, temmuzda, bağımsız Vietnam'ın geçici başkanı oldu. Böylece yeniden en yüksek makama getirilmiş olan Bao Dai, devlet işlerini Fransız yanlısı Vietnamlı görevlilere bıraktı. Ekim 1955'te ulusal bir referandumla ülkede cumhuriyet ilan edilince Fransa'ya döndü.
William Forsyth Sharpe
William Forsyth Sharpe (d. 16 Haziran 1934) Amerikalı ekonomist. 1990 yılında, Harry Markowitz ve Merton Miller ile birlikte, Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanmıştır.
Finansal varlıkları fiyatlandırma modelinin (Capital Asset Pricing Model) yaratıcılarından biridir. Riske göre ayarlanmış yatırımların performansının analizi için Sharpe oranını yaratmıştır ve opsiyon değerlendirilmesinde kullanılan iki terimli opsiyon metodunun geliştirilmesine katkıda bulunmuştur.
Biyografi
William Sharpe 16 Haziran 1934'te Boston, Massachusetts'te doğmuştur. 1951'de, ileride tıp fakültesine gitmeyi planlayarak, University of California, Berkeley'ye kaydoldu. Bununla beraber, okuldaki ilk yılında fikrini değiştirdi ve iş idaresi okumak üzere University of California, Los Angeles'a geçti. Muhasebe'ye ilgi duymayan Sharpe, sonunda ekonomi alanında okumaya karar verdi. Üniversitede, iki profesörden etkilendi: ekonomi profesörü Armen Alchian, ve finans profesörü J. Fred Weston.
Sharpe, mezuniyetten sonra, 1956 yılında RAND Şirketi'ne katıldı. RAND'da araştırmalarını sürdürürken, aynı zamanda UCLA'de Armen Alchian danışmanlığında doktora çalışmalarına da başladı. Sharpe, 1961 yılında aynı zamanda Menkul Değer Piyasası Doğrusu'nun (Security Market Line) ilk versiyonlarından biri olan, menkül kıymetlerin tek faktörlü modeli teziyle doktorasını tamamladı.
Yayınları
Makaleler Kitapları
Jimmy Murray (1933 doğumlu futbolcu)
James "Jimmy" Murray (d. 4 Şubat 1933), forvet pozisyonunda görev yapmış İskoç millî futbolcudur.
Kulüp takımları kariyeri
Profesyonel kariyerine 1951 yılında Heart of Midlothian kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Reading, Falkirk, Clyde, Raith Rovers kulüplerinde oynadı.
Millî takım kariyeri
İskoçya millî futbol takımıyla ilk kez İskoçya'nın 19 Nisan 1958 tarihinde Hampden Park'ta İngiltere millî futbol takımına 4-0 yenildiği maçta oynamıştır ve millî takımı adına attığı ilk gol, 1958 FIFA Dünya Kupası'nda Yugoslavya ile oynanan ve 1-1 biten maçta İskoçya adına attığı goldür. İskoçya millî futbol takımı adına toplamda 5 maçta forma giymiştir.
Requiem (Mozart)
Requiem Re Minör (KV 626), Wolfgang Amadeus Mozart'ın (1756–1791) bestelediği bir cenaze töreni müziği. Mozart, Requiem'in bir kısmını 1791'in sonlarında Viyana'da yazdı ama eseri tamamlayamadan, aynı yılın 5 Aralık'ında öldü. Eser, Franz Xaver Süssmayr tarafından 1792'de tamamlanarak Kont Franz von Walsegg'e sunuldu. Walsegg, karısının 14 Şubat'taki ölüm yıl dönümünde düzenlenecek törende çalınmak üzere eseri sipariş etmişti.
Walsegg muhtemelen Requiem'i kendi bestesi olarak sunacaktı, zira sipariş ettiği başka eserleri bu şekilde kullandığı biliniyordu. Ancak Mozart'ın dul eşi Constanze, eserin kamu yararına düzenlenen bir konserde çalınmasını sağlayarak bu planı bozdu. Siparişin veren kişinin kimliğini açıklamaması, Mozart'ın bu eseri kendi cenazesi için bestelediğine inanması gibi iddialar da Constanze'ye aittir.
Süssmayr versiyonuna ek olarak, 20. yüzyılda çeşitli müzikologlar da Requiem'in farklı versiyonlarını bestelediler.
Hazırlanması
Ölümünden birkaç yıl önceden itibaren Mozart'in bestelediği eserler genellikle kilise müziğine odaklı olmuştu. 1787 yılından 1791 yılına kadar özel bir tür kilise müziği bestesi olan birkaç "Kyrie" yazmıştı. Kilise müziği alanında kendine bir besteci olarak yer edinmek için, Mozart 1791 yılının Nisan ayında San Stefan kilisesinin müzik yöneticisi Leopold Hoffman'in onun yanında yardımcı olarak çalışması gerektiği söylenmektedir. Bu kilisede prensip olarak belirli bir ücret verilememesine rağmen, Mozart bu gorevde iken 2000 qulden (altın/gümüş) tutarında bir gelir elde etti. Bu kadar yüksek efektif gelir getirmis olan bu görev o zamana göre çok karlı bir iş sayılırdı. 1791 yılının Haziran ayında Mozart İsa peygambere adanmış "Ave verum corpus" motetini (sözle okunan müzik halinde olan eserlerdir) bitirdi. Bu eserin gayet başarılı olarak icra edilmesi ona kilise tarafından daha fazla siparişlerin verilmesinin baş nedeni oldu.
1791 yıllarında Kont Franz Walsegg'in temsilcilerinin verdiği siparişler için Mozart'a Requiem'i yazmasından önce, üzerinde anlaşılan bedelin yarısı peşin olarak önceden ödendi. Mozart, bu eserde sürekli çalıştırdığı metin biçimini kullanarak, "qradual" ve "traktüs"'un çok popüler olmasına avantaj verdi. Belki o bu şekilde işleyişini Michael Iohann Haydn'in "Do Bemol Requiem"'in kuruluşundan almıştı. Mozart, Haydn'in "Requiem"ini ilk kez on beş yaşındayken duymuştu.
Requiem üzerinde çalıştığı dönemde Mozart ağır hastalandı. 5 Aralık 1791'de ölümüne kadar besteci eserin açılışı olan "İntroit (Requiem aeternam)" bölümünü, aynı zamanda tüm orkestra ve vokal bölümlerini yazabilmişti. Açılış bölümünün ardından gelen "Kyrie" ve "Dies irae" sekuensinin önemli bölümünü ("Dies irae" ile "Confutatis" arasinda bulunan bölümleri) sadece vokal okunuşunu ve seslerin başlarını kaydetmişti. Ayrıca bazı temel olan orkestra partilerini (trombonların "Tuba mirum" unu, birinci yerde duran notalarının seslerini) kısaca kaydetmişti. "Lacrimosa"'nın son bölümü sekiz Taktik sonra kesilmişti ve eksik kalmıştı. 1960 yılında bu boşluğu doldurmak için "Lacrimosa" dan sonra "Amin fugası" arttırıldı. Sonraki gelen "Offertörium"'un iki cümlesini, "Domine Jesus Christe" ve "Hostias" i ise yeniden vokal bölümleri üzere yazılmış ve "continuo" bölümünde hazırlanmıştı (o bölüme eklenmişti). "Sanctus Benedictus", "Agnus Dei" ve "Communio" bölümleri ise tamamen yazılmamıştır.
Mozart'ın karısı Constanze Mozart bu bitmemiş bestesinden dolayı, sipariş verildigi zaman kocasına peşin olarak ödenmiş yarı bedeli geri ödemek istemiyordu. Bu nedenle Eşi, Mozart'ın kendi öğrencilerine eseri bitirmek için başvurdu. Bunlardan biri tarafından bitirilen ve tamamlanmış görünen eser sipariş edene devredilebilecek ve anlaşılan bedelin geri kalan kısmı da alınabilecekti.
Onun ilk başvurduğu kişi Joseph Eybler oldu. Joseph Eyble, "Dies Irae" den "Lacrimosa"'ya kadar olan bölümlerin enstrümanlaştırması üzerinde çalışmalar yaptı. Ama belirsiz nedenlerle bu işi bitirmeyip yarıda bıraktı. Ama kendi yaptığı eklentileri Mozart'ın el yazısı partitür notaları metnine yazmıştı. Bu kez iş Mozart'ın öğrencilerinden diğer biri olan genç besteci Franz Xaver Süssmayr'a devredildi. O enstrümanlaştırma işini Eybler'in tamamladığı kısım üzerinde kurdu. Süssmayr bunlara orkestra ekledi ve "Offerotium" bölümünü tamamladı. "Lacrimosa"'ni tamamladıktan sonra, Süssmayr eserde olan eksik "​​Sanctus", "Benedictus" ve "Agnus Dei" bölümlerini de besteledi. En sonra Mozart'ın iki açılış sahnesini alıp "Communio (Lux aeterna)" bölümüne tekrarlanmış halde ekleyerek onları "Lux aeterna"'nin metni ile birleştirdi. "Kyrie" bölümünü oluşturan trombonların ve timpanilerın bestelerinin Süssmayr tarafından işlenmesi bugün hala tartışmalıdır.
"Kyrie" bölümünün ek yapılıp tamamlanması ve Eybler'in enstrümanlaşması Mozart'ın bu partitür notaları metnine ekleyen Süssmayr sonra bunları ve eserin kalan bölümlerini yeni kağıda aktararak kendi fikirleri ekleyerek bitirdi. Böylece iki değişik nota partitür metni meydana geldi. Birinci metin, Mozart'ın kendi eliyle yazdığı iş partitürü, Eybler'in buna ek yaptığı enstrümanlaştırma ve Süssmayr'in bunları kullanıp geliştirmesi ile ortaya çıktı. İkinci partitür metni ise Süssmayr tarafından ikinci etapta yeni kağıta kopyalanıp tamamlanmış olan ek metinden oluştu. 1792 yılında Süssmayr bu ikinci versiyona Mozart'ın sahte bir imzasını ekledi ve eseri sipariş veren Kont Walsegg'in temsilcilerinden birine verdi. Ana yazmalar, özellikle "son notalar" ve "işlenmiş kağıtlar", 1830 - 1840 yılları arasında Viyana Kütüphanesi'nde (günümüzdeki  Avusturya Milli Kütüphanesi) teslim edilmiştir.
Eybler'in eser üzerinde tamamladığı ekler üzerine başka bestecilerin de katkı yapmış olduğu ve onların katkılarının da Süssmayr tarafından kullanıldığı çok muhtemeldir. En azından o biliniyor ki Maksimillian Stadler "Domine Jesu" partitürasının enstrümanlaştırılması üzerinde çalışmıştı. "Kyrie" de bulunan yan çalınan "yan vokal" (colla parte) sesleri de ayrıca, diğer bir besteci olan Leopold Novak (Mozart'ın yeni Requiemini baskı ettiren) tarafından işlenmiştir.
Müzik
Eser dört vokal solist (soprano, alto, tenor ve bas), dört bölümlü hordan ve küçük klasik orkestra tarafından tasarlanmıştır. Bu orkestra kendisi de iki bas kornolarda, iki fagotlardan, iki trübadan, üç trombon, üç timpaniden, kablolu orkestra ve başlı organdan ibaret idi. Ana dikkat çeken noktalardan biri eserin orkestralaştırılmasında bir tane de tahta nefesli alet kullanımı tercih edilmemesidir. Orkestranın sesi buna göre de esasen baş üzerinde konroların sayesinde koyu ton ile belirlenir. Öyle ki karanlık transparenslik meydana gelerek, siyah atmosfer yayılıyor.
Yapısı
Requiem'in Sussmayr tarafından hazırlanmış partitürü dört bölümden oluşur:
İlk Çalınışı
Bazı kaynaklarda eserin tamamlanmadan önce 10 Aralık 1791 yılında Mozart'ın başka bir küçük eseri ile ("Exequien"), Emmanuel Şikaneder'in yönetimi altında olan Viyana'daki Michael kilisesinde çalacağını bildirmiştir. Kilisenin önünde bu olayın anısına plaket de koyulmuştur. Fakat eser tam hazır olmadığından onun giriş bölümünün ilk iki cümlesi, "Introit" ve "Kyrie" bölümleri seslendirmiştir. Ama bu parçalar hangi ensturumanlarla çalındığı bilinmiyor. Eserin tam versiyonunun galası 2 Ocak 1773 yılında, Viyana'da, Restore salonunda gerçekleştirildi. Bu gala konseri Gottfried van Svieten tarafından Constanze Mozart ve onun çocukları için düzenlenmiştir. Eser bu konserde, Constanze Mozart ve Süssmayrın kopyaları temelinde seslendirilmiş. Bu galada, eseri sipariş veren Kont Valsegin bilgisi olmadan gerçekleştirirler. Fakat eserin galasını geçirmek hakkı Valsegin'e aitti.
14 Aralık 1793 yılında eser ilk kez, yazıldığı amaçla (Kont Valsegin karısının ölümüne göre), Viyana'da, Ştift kilisesinde seslendirildi. Siparişi veren, esere dirijorluq ederek kendi adını (anonim olarak) bir partituranın yazarı olarak vermişti. Analize göre o sipariş verdiği başka eserlerle de böyle yapmıştı. Eserin diğer performansı 1794 yılında, 14 Şubat'ta Kont Valsegin karısının ölümünün üçüncü gününde o zaman Valsegin ait olan, bugünkü Şottvayna ait, Patronat kilisesinde baş tutmuştur.
Viyana'dan sonra eser, 20 Nisan, 1796 yılında Leipzig de bulunan Giyim evinde (İohann Gotfridin drijorluğu ile) seslendiriliyor ve böylece eserin şöhreti tüm Avrupa veya yayılıyor. Bir saatlik Requiemden ek, Mozart'ın başka iki eseri de bu konserde iki interpret - Constanze Mozart (vokal) ve Auqust Eberhard Müller (organ) - tarafından seslendirilmiş. Müller sonraları bu partituranın yazdırma sırasında editör olarak da çalışmıştır.
Yazmaların Mozart'ın Requiem'ine dönüşmesi
Mozart'ın ilk biyografisinde (1798 yılında Franz Xaver Niemetschek tarafından yazılmıştır) bu Requiem özel bir şekilde kutlandı. Partituranın karakterleri ve anonim sipariş de bu biyografide yerini aldı.