cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olavo de Carvalho
Özel yaşamı
2005'ten sonraki Richmond, Virginia'da geçiren Carvalho'nun eşi Roxane Andrade de Souza ile evliliğinden sekiz çocukları vardı.
Ölümü
Carvalho, 24 Ocak 2022'de yaşamını sürdürdüğü Richmond, Virginia'da COVID-19 nedeniyle 74 yaşında öldü.
MIA (anlam ayrımı)
Mia, MIA ya da M.I.A. şu anlamlara gelebilir:
Ickham and Well
Ickham and Well, İngiltere'nin Kent kontluğunda bulunan bir civil parish.
Kris Holden-Ried
Kris Holden-Ried (d. 1 Ağustos 1973; Pickering, Ontario), Kanadalı oyuncu. 1995 yapımı TV için çekilen film Young Ivanhoe 'de canlandırdığı aynı isimli karakterle bilinir. Rol aldığı diğer bazı yapımlar arasında; Never Forget Me (1999), ''K-19: The Widowmaker (2002), Touch of Pink (2004), Niagara Motel (2006) ve The Listener'' (2011) sayılabilir.
Cleomaceae
Cleomaceae Brassicales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.
Renksiz rüyalar
Renksiz rüyalar -, Ayub Shahobiddinov'un yönettiği, psikolojik drama türünde çekilen bir uzun metrajlı filmdir.
Film, 8 Ağustos 2020'de İtalya'daki Lucania Film Festivali'nde gösterildi. Ayrıca Kazan Uluslararası Müslüman Festivali ( Rusya ), Kinoshok Film Festivali ( Rusya ), Jogja-NETPAC Asya Film Festivali ( Endonezya ) ve Asiatica Film Festivali ( İtalya) gibi uluslararası festivallerde de gösterildi.
Konusu
Film, değişen insan doğasının bir dizi önemli yönünü araştırıyor: hapishane duvarlarının arkasında, toplumda ve ailede. Keşmire, filmin baş kahramanı, uzun yıllar hapis yattıktan sonra ana vatanına geri döner ve ailede, toplumda kalmaya layık olduğunu, bunun tüm haklarına sahip olduğunu kanıtlamak zorunda kalacaktır. Sonunda, kararlılığı sayesinde güçlü bir insan olabilir.
Radhe (film, 2021)
Radhe'nin ilk olarak 22 Mayıs 2020'de teatral olarak yayınlanması planlanmıştı, ancak COVID-19 salgını nedeniyle süresiz olarak ertelendi. Nihayet film, 13 Mayıs 2021'de, Zee Plex'te talep üzerine premium video olarak ve Hindistan'da ZEE5 aracılığıyla Eid al-Fitr ile aynı zamana denk gelecek şekilde, denizaşırı sinemalarda gösterime girdi.
Geliştirme
Eylül 2019'da basında çıkan haberler, Prabhu Deva'nın Salman Khan'ın bir sonraki projesini Dabangg 3'ü tamamladıktan sonra yöneteceğini ve Ramazan Bayramı vesilesiyle (22 Mayıs 2020; Khan'ın raflı filmi İnşallah'ın yayınlanacağı tahmin edildiğinde) yayınlanacağını iddia etti. Deccan Chronicle'dan bir makale , projeden Wanted (2009) 'un devamı olarak bahsetti Wanted 2 ve Radhe olarak adlandırıldı, ancak bunların ikisi de yapımcılar tarafından onaylanmadı. Ekim 2019'da, filmin 2017 Kore filmi The Outlaws'ın yeniden yapımı olduğu bildirildi. 18 Ekim 2019'da Salman Khan , Dabangg 3'ün hareketli posterinde filmin başlığını Radhe olarak açıkladı; ayrıca Eid 2020 sürümü olarak onayladı.
Filmin muhuratı 1 Kasım 2019'da Film City Stüdyolarında gösterime girdi ve aynı gün ana çekimleri başladı. Disha Patani, randeep Hooda ve Jackie Shroff sonra Han ile onun ikinci işbirliği içinde, kilit rollerde eski döküm edildi Bharat. Filmin ilk programı 4 Kasım'da Mumbai'deki Mehboob Stüdyoları'nda gerçekleşti. Kasım 2019'da Tamil aktör Bharath'ın filmin bir parçası olduğu bildirildi ancak olumsuz bir rol oynadığını onaylamadı. Gautam Gulati de filmdeki varlığını doğruladı. Khan, setlerde disiplinin sürdürülmesine ve yeni gelenlere veya gençlere yardım etmek için bir arkadaşlık sisteminin sürdürülmesine vurgu yapmayı amaçlayan setlerde izlenecek oyuncular ve ekip üyeleri için yeni yönergeler sundu.
Filmin ikinci programı 21 Ocak 2020'de Goa'da gerçekleşti, bu programda Khan ve Hooda'nın yer aldığı birkaç takip sahnesi çekildi. Doruk noktası çekimi için yapımcılar görsel efektler için Filmin çekimlerinin 21 Şubat 2020'de sona ermesi gerekiyordu ancak yapımcılar Tayland'da koronavirüs salgını nedeniyle iptal edilen belirli bir programı daha çekmeyi planladılar. Khan'ın çiftlik evinde filmin post prodüksiyonu üzerinde çalıştığı bildirildi ancak Khan'ın yöneticisi hükûmetin direktifleri uyarınca tüm prodüksiyon çalışmaları durdurulduğu için post prodüksiyon planlarının olmadığını iddia etti.
Filmin çekimleri, birkaç patchwork sahnesinin ve Khan ve Patani'nin yer aldığı bir şarkının çekildiği 4 Ekim 2020'de yeniden başladı. Film 14 Ekim 2020'de tamamlandı. Filmin müzikleri Sajid – Wajid, Devi Sri Prasad ve Himesh Reshammiya tarafından bestelenirken, sözler Shabbir Ahmed, Sajid Khan ve Kunaal Vermaa tarafından yazılmıştır. Filmin müzikleri Sanchit Balhara ve Ankit Balhara tarafından bestelendi.
Radhe, Wajid Khan'ın (Sajid Wajid ikilisinin) ölümcül çalışmasını işaretler ve filmin başlık parçası, Haziran 2020'de ölümünden önce bestelediği son şarkıydı. Ayrıca Sajid Khan'ın ilk solo albümü olarak filmin soundtrack'ine bir şarkıyla katkıda bulundu. Prasad, " Seeti Maar " şarkısını Telugu filmi DJ: Duvvada Jagannadham'dan</i> (2017) yeniden yarattı. Himesh Reshammiya filme bir şarkı besteledi.
Gösterim
Radhe'nin başlangıçta 22 Mayıs 2020'de yayınlanması planlanmıştı, ancak COVID-19 salgını nedeniyle ertelendi. Filmin dağıtım hakları, ilk gösterimde T-Series müzik haklarını ve Amazon Prime Video'nun dijital hakları satın alarak Yash Raj Films'e satıldı, ancak daha sonra Ocak 2021'de Salman Khan'ın Zee Studios ile bir anlaşma imzaladı ve filmin tüm haklarını (tiyatro, dijital, uydu ve müzik hakları dahil) şirkete  crore'a sattı. Anlaşma daha sonra pandemik durumu gerekçe göstererek yeniden müzakere edildi ve revize teklif crore oldu. Salman Khan, 13 Mart 2021'de filmin vizyona girme tarihini 13 Mayıs 2021 (Ramazan Bayramı ) olarak açıkladı.
21 Nisan 2021'de Khan ayrıca Radhe'nin tüm operasyonel sinemalarda ve Zee Plex ve ZEE5 aracılığıyla izleme başına ödemeli ve dijital yayın yönteminde yayınlanacağını duyurdu. Mumbai ve Delhi'deki sinemalar kapatıldığı için Hollywood filmlerine benzer bir melez gösterime sahip olan ilk Hint filmi oldu Hareket, Hint sinema işletmesi için bir "dönüm noktası" olabileceği ve salgın sırasında "sürdürülebilir bir sergi modeli" olduğuna inandığı için film ticareti analistleri ve sergiciler tarafından memnuniyetle karşılandı. Orta Doğu bölgelerinde (Birleşik Arap Emirlikleri, Katar, Umman, Kuveyt, Suudi Arabistan ve Bahreyn ) film için gelişmiş rezervasyonlar, gösterim programından iki hafta önce, 29 Nisan 2021'de başladı.
Yapımcılar, COVID-19 saniye dalgası nedeniyle ülkedeki tiyatroların kapanmasını gerekçe göstererek, Hindistan'da doğrudan Zee Plex ve ZEE5 aracılığıyla yayınlama ve denizaşırı ülkelerde tiyatral yayınlama planlarını eski haline getirdiler. Yakınlaştırılmış video etkileşiminde Salman Khan, sınırlı bir gösterim nedeniyle film koleksiyonunun zayıf olacağı için tiyatro sahiplerinden özür diledi. Khan, yapım şirketi Salman Khan Films'in Hindistan'da neredeyse varolmayan sinema gösterimi nedeniyle maruz kaldığı ağır kayıplar nedeniyle filmin gösterime girmesinde ısrar etti ve bir pandemi krizi dönemindeki önemini ve daha ucuza verimliliğini daha da ekledi. oranları, pek çok kişi filmi evlerinin rahatlığında izleyecek. Khan, salgın azaldığında ve insanlar filmi sinemalarda izlemek için kendilerini güvende hissettiğinde tiyatroda yeniden yayınlanma planlarını daha da güvence altına aldı.
Zee Plex, filmin başlangıç fiyatını 2021 Nisan ayı sonlarında, kullanıcıların filmi dijital yayın ve önde gelen DTH hizmetlerinde izlemelerine olanak tanıdı. Ayrıca ZEE5, kullanıcıların filmi izleme ve filmin pazarlama stratejisinin bir parçası olan bir yıl boyunca platformun içeriğine erişmesine izin veren fiyatlı bir paket olan Radhe Combo'yu duyurdu. Salman Khan ve Zee Studios ayrıca, filmin gelirlerinin COVID-19 yardım fonlarına bağışlanacağını açıkladı.
Kritik resepsiyon
Radhe, yayınlandıktan sonra, çoğu Hooda'nın performansını öven, ancak senaryoyu, hikâyeyi ve Khan'ın performansını eleştiren film eleştirmenlerinden genellikle olumsuz eleştiriler aldı. İnceleme toplayıcı web sitesi Rotten Tomatoes'da film, 11 incelemeye göre% 9 ve ortalama 1,6 / 10 puan alıyor.
Anna MM Vetticad ait firstpost Radhe 0/5 bir derecelendirme verdi ve yazdı "Bu film tek inceleyen sonra A'dan Z'ye arsa yazmak için bir meydan okuma olacağını çok geneldir." "Film o kadar sıkıcı ki, bir noktada Salman bir sohbetin ortasında uykuya daldı" dedi. Filmin baş aktrisine yeterince ekran süresi vermediği için de eleştirdi: "Film, 'kahramanına' tek görevi kahramana aşık olacağı, dans edeceği ve onunla dans edeceği birini vermek olan bir bedenden başka bir şeymiş gibi davranmıyor. koru ". Adlı Stutee Ghosh Quint Radhe 0.5 / 5, bir puan verdi. Buna "cüretkar bir festival" diyerek, " Radhe, kadınlara, polis gücüne ve genel olarak izleyicinin zekasına pek az saygı duyan, gürültülü, anlamsız ve saldırgan bir film" diye yazdı. Ayrıca, " Radhe, polis vahşetini ve ucuz bir deodorant gibi püskürtülen neredeyse boğucu toksik erkekliği nasıl teşvik ettiğine dair sinir bozucu bir şekilde sağırdır" dedi. Dan Shubhra Gupta The Indian Express Radhe 0.5 / 5 bir derece verdi ve yazdı, "Radhe akılsız, Salman o milyonlarca kere bitti her şeyi yapan bir filmin zekâlı karmaşa".
Film Companion'dan Anupama Chopra, "Salman Khan'ın başrol oyuncusu o kadar zanaattan yoksun ki canını yakıyor; Prabhudeva, Salman Khan kültüne bir başka yüksek sesli, uyuşuk, anlamsız bir paçavra daha sunuyor" diye yazdı. Ticaret Analisti Taran Adarsh, Radhe'ye 2/5 puan verdi ve bunu 'Hayal kırıklığı' olarak nitelendirdi. Senaryosunu "cansız" olarak nitelendirerek, " Radhe yüksek beklentileri karşılamıyor, filmin klişe bir konusu ve yeni ambalajlarla yeniden şekillendirilmiş öngörülebilir bir formülü var" diye yazdı. The National Herald'dan (Hindistan) Namrata Joshi, " Radhe, hiçbir şeyi ifade etmeyen çok fazla yüksek ses çıkararak içinden geçmeye çalışan boş bir film gemisi; Swachh Bharat'a selam vererek hiçbir izlenim bırakmadan geçip gidiyor. ve Jai Hind sonlara doğru sadece zamanında görünmek için. " Patani'nin karakterinin çerçevesini eleştirerek, "Kendisi ile Salman arasındaki bariz şekilde görünen yaş farkını görmezden gelse bile, karakteri Diya'nın kendisi son derece saldırgan. Sadece yapımcıların ve erkek ve kadınların neredeyse hiç eşit olmayan bir ilişki içinde olmadığı, erkeğin kadının bu kendi kendini meshetmiş "koruyucusu" olduğu Salman Khan evreninin kendisinin keskin muhafazakar zihniyetini gösterir. bir tür mülk veya mülk olarak ". Arasında Sushri Sahu Mashable Hindistan polis vahşetini, silah şiddet ve toksik erkekliği yücelten için Radhe eleştirdi. Ayrıca, " Radhe sadece diyaloglarla değil, aynı zamanda haydut bir temizlik çılgınlığı formülüyle de tekrar ediyor. En az bir tecavüz saldırı mecburiyetinden bile vazgeçmiyor. Aslında film, Khan'ın zaten popüler olan markasını satmak için bir broşür gibi görünüyor. Bu bir "bhai" pornosu.
Gişe
21 Mayıs 2021 itibarıyla, Hindistan'da 00.01 crore ve yurtdışında 18.27 ₹ brüt hasılata sahip olan filmin dünya çapında ₹18.28 crore brüt koleksiyonu var.
Rawcliffe, North Yorkshire
Rawcliffe, North Yorkshire, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
Leptocaris
Leptocaris, Darcythompsoniidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Emblingiaceae
Emblingiaceae Brassicales takımına bağlı bir bitki familyasıdır.
Mountain Home, Arkansas
Mountain Home, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaletinde yer alan ve Baxter ilçesinde yer alan bir şehirdir. 26 Kasım 2009 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 12.448 olduğu tespit edilmiştir.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 91.873 kişi, 5.109 ev ve 3.239 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise %79,0 Beyaz, %11,3 Afrikan Amerikan, %0,3 Yerli Amerikan, %5,2 Asyalı, %0,1 Pasifik Adalı, %1,1'i ise diğer gruplardandır.
2000 Sayımı
1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehirde 29.843 kişi, 10.450 ev ve 8.600 aile bulunmaktadır. Şehrin nüfus dağılımı ise %79,0 Beyaz, %11,3 Afrikan Amerikan, %0,3 Yerli Amerikan, %5,2 Asyalı, %0,1 Pasifik Adalı, %1,1'i ise diğer gruplardandır.
Microsomacanthus
Microsomacanthus, Hymenolepididae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Melike Cihan
Melike Cihan (Farsça: ملکه جهان; d. 1875, Tahran - ö. 1947, Sanremo), İran Şahı Muhammed Ali Şah'ın eşi, Ahmed Şah Kaçar'ın annesi.
Chris Davidson (sörfçü)
Chris Davidson (d. 1 Ocak 1978 – ö. 24 Eylül 2022), Avustralyalı profesyonel sörfçü.
Melike Cihan
Babası İran başbakanlığı da yapmış olan Kaçar Hanedanı'ndan Kamran Mirza'dır. Ayrıca niyaz ve dua notları içeren "Burhan-ul İman" adlı kitap yazmıştır. Muhammed Ali Şah'ın ölümünden sonra ailesini Avrupa'da sürgünde birlikte tutmuştur.
Chris Davidson (sörfçü)
Yaşamı ve kariyeri
Davidson, 1 Ocak 1978'de Sidney, Avustralya'da doğdu. Spor kariyerinin ilk dönemleri yaralanmalar, aile sorunları ve uyuşturucu kullanımı nedeniyle sekteye uğradı. 2000'li yılların sonunda durumunu düzelterek birkaç turnuvayı kazandı.
Ardından 2010 ve 2011 yıllarında Erkekler Sörf Şampiyonası Turvuvası'nda mücadele etti. Kariyerindeki en iyi derecesi 2010 Rip Curl Pro Portekiz'de Kelly Slater'ın ardından elde ettiği üçüncülük oldu. Ayrıca 2010 Dünya Sörf Turnuvası'nda genel sıralamada 14. oldu.
Ivychurch
Ivychurch, İngiltere'nin Kent kontluğunda bulunan bir civil parish.
Darcythompsonia
Darcythompsonia, Darcythompsoniidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Marxists Internet Archive
Marxists Internet Archive, kısaca MIA veya bilinen diğer adıyla Marxists.org, 1990 yılında kurulan, başta Marksizm'in kurucuları Karl Marx, Friedrich Engels olmak üzere, Vladimir Lenin, Lev Troçki, Rosa Luxemburg, Che Guevara, Mihail Bakunin, Pierre-Joseph Proudhon gibi çok sayıda Marksist, komünist, sosyalist ve anarşist yazarların eserlerini içeren (bu akımlar dışında Adam Smith, Sun Tzu gibi önde gelen ideologların da yazıları bulunur), bu yapısıyla çok dilli bir kütüphane olarak kabul edilen, kâr amacı gütmeyen bir internet ansiklopedisi ve dijital kütüphanedir.
Koleksiyon, gönüllüler tarafından e-posta ve haber grupları yoluyla toplanan ve 1993 yılında tek bir gopher sitesinde birleştirilmiş belgelere dayanır. 61 dilden 600'ün üzerinde yazardan 53.000'in üzerinde doküman içerir.
Arşiv yapısı
Web sitesindeki yazılımların çoğu HTML'de biçimlendirilmiştir ve belgelerin tarzı CSS ile belirlenir. Özellikle bilgisayar yazı tipleri veya OCR yazılımı bulunmayan diller için bazen PDF kullanılır. Basılı oldukları gibi sunulan, devrimi konu alan ve sosyalist yayınları ortaya koymak amacıyla birçok PDF eklenmiştir. Bu, MIA'nın büyümesinin çoğuna katkıda bulunmuştur.
Arşiv; Sovyetler Birliği tarihi, Paris Komünü gibi belirli tarihsel konulara ve felsefe gibi daha geniş konu başlıklarına ayrılmış bir bölüm içerir. Aynı zamanda Marksist terimlerin tanımlarının, kısa biyografilerin ve tarihsel materyallerin olduğu "Marksizm'in Ansiklopedisi" adlı bir referans bölümünü de içerir.
MIA çok sayıda dil bölümüne ayrılmıştır. 1 Mayıs 2014 itibarıyla 61 dilde içeriğe yer verildi. İngilizce olmayan bölümlerin her biri, İngilizce bölümün temel yapısını çoğaltmak için zamana yönelik olsa da, uygulamada bunlar büyük ölçüde boyut ve kapsam bakımından farklılık göstermektedir. Bu arşivlerin bir kısmı Marx ve Engels'in sadece birkaç belgesine sahipken, diğerleri daha kapsamlıdır. Örneğin Çince bölümde Marx, Engels ve Lenin'in eksiksiz toplanmış eserleri mevcuttur.
Rathmell
Rathmell, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
Guantánamo
Guantánamo Küba'nın Guantánamo ilinin başkenti olan şehirdir. Şehrin nüfusu 2011 yılı itibarıyla 210,407'dir.
Cellcom (İsrail)
Cellcom Israel Ltd., İsrail merkezli bir telekomünikasyon şirketidir. Şirket, 1994 yılında Dov Tadmor tarafından kurulmuş olup ağırlıklı olarak kablosuz hizmetlere odaklanmaktadır. Şirketin merkezi Netanya'da yer almaktadır.
Haziran 2016 tarihi itibarı ile Cellcom'un 2,812 milyon abonesi bulunmaktadır.
Daniel Canepa
Daniel Raoul Canepa (d. 16 Temmuz 1948, Clichy) Fransız vali.
Paris Siyasal Bilgiler Enstitüsü, Ulusal Vergi Okulu ve Ulusal İdare Okulu'nu bitirmiştir. Kamu hukuku ve siyaset bilimi yüksek öğrenim diploması vardır. Ayrıca İç Güvenlik Yüksek Çalışmaları Enstitüsü, Avrupa'da Mekanların Planlanması ve Kalkınması Yüksek Çalışmaları Enstitüsü'nde eğitimler görmüş, Ulusal Bayındırlık Okulu'nda eğitimler görmüştür.
Vergi müfettişliği kariyerinden sonra memur olarak görev yapmış ve İçişleri Bakanlığı'nda kariyerine devam etmiş, kaymakamlık, valilik genel sekreterliği gibi görevlerde bulunmuş, 1993-1996 yıllarında İçişleri Bakanlığı Sivil Güvenlik Müdürü, 1996-1999 yıllarında Indre-et-Loire valisi, 1999-2002 yıllarında Var valisi, 2002-2003 yıllarında İçişleri Bakanı Nicolas Sarkozy'nin kabine direktör yardımcısı, 2003-2004 yıllarında İçişleri Bakanlığı İdare Müdürü, 2004-2006 yıllarında İçişleri Bakanlığı genel sekreteri, 2006-2008 yılları arasında Nord valisi ve Nord-Pas-de-Calais bölge valisi, 2008-2012 yılları arasında ise Paris valisi ve Île-de-France bölge valisi olarak görev yapmıştır.
Sen no Rikyū
Sen no Rikyū (1522 – 21 Nisan 1591) veya kısaca Rikyū, Japon çay seremonisinin gelişmesinde büyük bir etkisi olmuş bir Japon çay ustasıydı. Aynı zamanda törenin, sadeliği, yaklaşımı yönetme ve benliğin dürüstlüğü gibi çeşitli önemli yönlerini vurgulayan ilk kişiydi. Sengoku döneminden ve Azuchi-Momoyama döneminden başlayan çay töreninin bu yönleri devam etmektedir.
Rikyū birçok isimle bilinmekte olup çocuklu adı Yoshino idi. Japon çay seremonisinde üç iemoto (sōke) bulunmaktadır ve bunlar doğrudan Rikyū'den gelir. Omotesenke, Urasenke ve Mushakōjisenke, bunların üçü karşılıklı olarak Rikyū'nun öğretilerini iletmeye adanmıştır.
İtalyan Rönesansı'nda resim
Rönesans sanatı genellikle uzman olmayanlar için en tanıdık olanıdır ve bunun iyi bir nedeni vardır. Bu, Leonardo da Vinci'nin Mona Lisa ve Son Akşam Yemeği ve Michelangelo'nun Sistine tavanı, Pietà ve David dahil olmak üzere medeniyetin bazı simgelerini üreten dönemdi. Tarihin en büyük dönemlerinden biri olarak işaretlenen çağın yaratıcılığının patlaması, şimdiye kadar gerçekleşmiş en etkili sanatsal devrimle sonuçlandı. Dönem, aralarında Donatello, Filippo Brunelleschi, Masaccio, Sandro Botticelli, Raffaello, Titian ve Tintoretto'nun da bulunduğu, yaratıcılığı ve sanat üretimini teşvik eden bir ortamda çalışma şansına sahip olan ve finansal desteğin keyfini çıkaran önemli sayıda önemli usta yetiştirdi. sanatın gücüne sosyal, politik, dini ve entelektüel tutumların tezahürü olarak inanan hevesli patronlar. Sonuç, aralarında Masaccio'nun Holy Trinity'si, Donatello'nun Judith ve Holofernes'i, Leon Battista Alberti'nin Tempio Malatestiano (en)'su, Botticelli'nin Primavera 'sı, Giovanni Bellini'nin San Giobbe Altarpiece'i, Raffaello'in Atina Okulu ve Titian'ın Urbino Venüsü. Hareket İtalya'da başlatıldı ve Robert Campin, Jan van Eyck, Rogier van der Weyden, Albrecht Dürer ve Albrecht gibi isimlerle yavaş yavaş Hollanda, Almanya, İspanya, Fransa ve Avrupa'nın diğer bölgelerine ve Yeni Dünya'ya yayıldı. Altdorfer, Kuzey sanatsal cephesinde lider olarak ortaya çıkıyor. Rönesans'ın kronolojisi üzerinde anlaşmazlıklar olsa da, çoğu disiplin dönemi 1250 ile 1648 yılları arasına yerleştirir. Bu iki tarihten ilki, Hohenstaufen yönetimine son veren ve Habsburg imparatorluğunun ortaya çıkmasına neden olan Kutsal Roma İmparatoru II. Frederick'in ölümüne işaret eder. ikincisi, Otuz Yıl Savaşları'na son veren Vestfalya Barışı'nın yapıldığı yıldır.
Yeniden doğuş anlamına gelen Rönesans terimi, ilk olarak tarihçiler Jules Michelet ve Jacob Burckhardt tarafından, o dönemde var olan klasik dünyanın tüm yönlerine yenilenen ilgiyi ve Greko-Romen öğrenme ve metodolojilerinin uygulanmasını belirtmek için kullanılan Fransızca bir kelimedir. kültür ve politikadan felsefeye, dine ve bilimlere kadar her şeye. Michelet ve Burckhardt, terimi yalnızca, ilk olarak 1550'de, Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, ed architettori [En Mükemmel Ressamların, Heykeltıraşların ve Mimarların Yaşamları]'nda Vasari tarafından basılı olarak bahsedilen İtalyan Rinascita'dan tercüme ediyorlardı. ancak Petrarca ve Dante döneminden beri kullanılmaktadır. Petrarca, aslında, Greko-Romen döneminde insan başarısının doruklarına ulaşıldığı sonucuna varmıştı ve klasik geçmişin ideallerine ve hümanist öğrenme yöntemine geri dönüş çağrısında bulundu. Orta Çağ dönemini Karanlık Çağlar olarak etiketleyen ve onu tarihte durgun bir dönem olarak sınıflandıran da Petrarca'tı.
Antik çağa olan ilginin yeniden canlanmasında önemli bir faktör, Bizans İmparatorluğu'nun Haçlılar tarafından 1204'te fethedilmesiydi; bu, eskilerin yazılarının birkaç yüzyıl boyunca Batı'da kaybedilen ancak Doğu'da korunan yeniden keşfedilmesiyle sonuçlandı. Bu fetih, Yunan hümanistlerinin İtalyan yarımadasına göç etmesine de yol açtı; klasik geçmişe aşinalıkları, yeni edinilen bilgilerin yayılmasını kolaylaştırdı. İtalyan edebiyatçılar, sonunda, eski elyazmalarını Grekçedan Latince'ye çevirerek ve böylece onları Batılı bir okuyucunun kullanımına sunarak ve aynı zamanda Yunan geçmişi kadar karanlıkta kalan antik Roma mirasını geri kazanarak bu yayılmaya katkıda bulundular. Bu adamlar arasındaRönesans ahlakının gelişiminde kilit rol oynayan Poggio Bracciolini (en), Lorenzo Valla (en), Marsilio Ficino ve Daniele Barbaro (en) vardı. 1450'lerde matbaanın kullanılmaya başlanması, Greko-Romen metinlerin ve çevirilerinin elle yazılmış, ışıklı nüshalardan daha ekonomik bir şekilde üretilmesini sağladı ve böylece onları çok daha geniş bir kitleye ulaştırdı. Kurtarılan metinlerden bazıları özellikle sanatla ilgiliydi; örneğin, Vitruvius'un mimarlık üzerine incelemesinin orijinal antik versiyonu (De Architectura), bina tasarımının eski ilkeleri hakkında doğrudan bilgi sağladı ve kısa süre sonra Rönesans mimarlarına kendi incelemelerini yazmaları için ilham verdi.
Rönesans orta İtalya'da ve özellikle Floransa'da başladı. İtalya o zamanlar tek bir ulus değildi; daha ziyade, esas olarak bir prens veya tüccar ailesi tarafından yönetilen bir dizi özerk şehir devletinden oluşuyordu. Toskana bölgesinde bulunan Floransa, o zamanlar Avrupa'nın en büyük şehirlerinden biriydi ve 13. yüzyılda Londra ve Paris'in her birinin yalnızca yaklaşık 20.000 sakini varken 100.000'den fazla nüfusuyla övünüyordu. Kumaş üretimine ve bankacılığa dayanan gelişen ekonomisi, büyük sanatsal çabaları finanse etmek için gerekli sermayeye izin verdi. Ciompi İsyanı (1378)
Kumaş sanayiinde gündelikçiler tarafından yürütülen, Albizzi ailesinin oligarşik bir siyasi sistemin hükümdarları olarak ortaya çıkmasının önünü açtı. 1434'te bu sistem, Floransa'nın önde gelen bankacılık ailelerinden birinden Cosimo de' Medici tarafından devralındı. Medici yönetimi, birkaç kesintiyle 1737'ye kadar sürecekti ve ailenin öğrenmeye ve sanata olan ilgisi Rönesans'ın gelişimine ivme kazandıracaktı. Yakında, Rönesans idealleri komşu Toskana şehirleri Pisa ve Siena'ya ve daha da uzaklara Padova, Venedik, Urbino, Mantova ve Roma gibi yerlere yayılacaktı.
İtalyan Rönesans resmi genellikle dört döneme ayrılır: Proto-Rönesans (1300-1425), Erken Rönesans (1425-1495), Yüksek Rönesans (1495-1520) ve Üslupçuluk (1520-1600). Bu dönemlerin tarihleri, İtalyan resmindeki genel eğilimi temsil eder ve bireysel sanatçıların yaşamları ve kişisel stilleri bu dönemlerle örtüştüğü için tüm ressamları kapsamaz. Michelangelo'nun Laurentian Kütüphanesi'nin (1524-1534) ve Medici Şapeli'nin (Yeni Sacristy of San Lorenzo, Floransa, 1519-1534) girişinde tanıttığı benzeri görülmemiş mimari formlardan esinlenerek kabaca 1520'lerde ortaya çıkan bir sanat hareketi. abartılı kas yapıları ve dengesiz pozları ile bu son komisyondaki heykelsi figürler olarak. Maniyeristler, katı klasisizmi ve Yüksek Rönesans'ın hoş estetiğine yapılan vurguyu bilerek reddettiler ve bunun yerine mantıksız unsurların, sarsıcı renklerin ve aydınlatmanın, çarpık figürlerin ve belirsiz ikonografik programların kullanımını gerektiren klasik karşıtı bir temsil tarzını benimsediler. Bu hareketin ilk temsilcileri Pontormo (en) ve Rosso Fiorentino idi. Bu sanatçılar, ortasında boşluk olan dairesel kompozisyonları tercih ettiler; mantıksal olarak uzaya çekilmek yerine yukarı doğru hareket eden sahneler; ani renk kombinasyonları; ve ışıktan orta ve karanlığa ince Rönesans geçişlerini yok sayan sert aydınlatma. Bu ustalar ilham almak için doğaya bakmak yerine Michelangelo'ya baktılar, sonuç bilinçli olarak yapay, son derece sofistike ve beyinsel olarak kategorize edilebilecek bir sanat oldu. Maniyerist mimarinin öncüsü, pilastrların asimetrik yerleşimi, masif kilit taşları tarafından kesintiye uğratılan tel dizileri ve dış yüzeylerde belirgin paslanmalar olan Mantova Palazzo del Tè (en) (1527-1534) Dükü Federigo Gonzaga (en) için tasarlayan Giulio Romano (en) idi. Üslupçuluk yakında İtalya ve Avrupa'nın diğer bölgelerine yayıldı. Perino del Vaga (en), kelime dağarcığını Romave Cenova'ya getirdi; Domenico Beccafumi (en)'den Siena'ya; Parma'ya Correggio; ve Parmigianino (en)'dan Parma, Romave Bologna'ya. 16. yüzyılın ortalarına doğru Agnolo Bronzino, Giorgio Vasari ve Federico Barocci (en) de dahil olmak üzere ikinci bir Maniyerist sanatçı dalgası ortaya çıktı. Benvenuto Cellini (en), Bartolomeo Ammannati (en) ve Giambologna, Maniyerist deyimi heykele çevirdi ve Ammannati ve Vasari de bunu mimariye uyguladı. Rosso Fiorentino ve Francesco Primaticcio (en), Kral I. François'in sarayında çalışmak için Fransa'ya gittiler. Fontainebleau Sarayı'nda, alçı, metal ve ahşap işçiliği resim ve heykelle birleştiren yeni bir dekorasyon türü icat ettiler ve bugün bilinen şeyi kurdular. Fontainebleau Okulu (en), Üslupçuluk'in Fransız versiyonu. Çukur Ülkelerde, Üslupçuluk, aralarında Jan Gossart (en), Joos van Cleve (en), Bernard van Orley (en) ve Jan van Scorel (en)'in de bulunduğu Romanistler olarak bilinen bir grup usta tarafından benimsendi.
Sanat tarihçileri, İtalyan Rönesans dönemini, her dönemde meydana gelen üslup değişiklikleri ve teknik gelişmelere göre çeşitli alt kategorilere ayırmışlardır: 13. yüzyılın ikinci yarısı ve 14. yüzyılın çoğunu kapsayan Proto-Rönesans; 15. yüzyıl sanatına verilen ad olan Erken Rönesans; Leonardo, Michelangelo ve Raffaello'in önceki yüzyılın gelişmelerini en yüksek saflığına getirdiği Yüksek Rönesans; Üslupçuluk, Yüksek Rönesans'ın rasyonalitesinden ve klasisizminden ayrılan bir hareket; ve Protestanlığın yayılmasını engellemeye çalışan Karşı-Reformasyon Kilisesi'nin gereksinimlerine yanıt olarak kabaca 1580'lerde yükselen Barok. Bununla birlikte, bu etiketler, üst üste binmeler nadir olmadığı için, olması gerektiği kadar net değildir. Örneğin, Botticelli, Floransa'nın Medici hükümdarları için lirik şaheserlerini yaratırken, normalde Erken Rönesans olarak nitelendirilen şaheserler, Leonardo, piramidal kompozisyonlar ve natüralist formlar ve gerçekçi mizaç ile hacimli figürler sunarak Yüksek Rönesans'ı başlatıyordu. Michelangelo, dışavurumcu biçimlerini şekillendirip onlara yaşam aşılarken, Maniyeristler figürlerinin anatomik ayrıntılarını çarpıtıyor ve onları tuhaf, çarpık şekillerde poz veriyorlardı. Ve Maniyeristler Roma'nın her yerinde papalık komisyonları alırken, Caravaggio şehre Üslupçulukin çarpıklıklarını ve belirsizliklerini reddeden, bunun yerine natüralist formları ve izleyicilerde dindarlığı uyandıran açık sahneleri kucaklayan yeni, teatral bir resim tarzı getiriyordu.
PROTO-Rönesans
Bazen Geç Gotik veya Geç Orta Çağ olarak da adlandırılan Proto-Rönesans sanatı, farklı bir Bizans tadına sahiptir. Bunun nedeni, Haçlıların 1204 yılında Bizans'ın fethinden sonra klasik yazılı mirası Batı'ya yeniden tanıtmanın yanı sıra, ele geçirdikleri Bizans ikonaları, tezhipli el yazmaları, oymalar ve benzeri sanat eserlerini de geri getirmeleridir. İtalya sanatını derinden etkiledi. Bizans'ta Haçlı seferlerinin yol açtığı tahribat, sadece bilginlerin İtalya'ya göç etmesine değil, yeni himaye arayışı içinde olan sanatçıların da göç etmesine neden oldu. İtalyan patronlara hizmet vermeye başladıklarında, bu ustalar sanatı, eğitildikleri tarzda yarattılar. Genellikle Bizans tarzı olarak adlandırılan maniera greca (en), parlak renkler, ağır yaldızlar, kumaş kıvrımlarını belirtmek için çizgiler ve figürlerin anatomik detayları için bölümler ile karakterize edilen, İtalyan ressamlar ile tercih edilen stil haline geldi. Berlinghiero ve Bonaventura Berlinghieri, Coppo di Marcovaldo (en), Guido da Siena (en) ve Cimabue (en) gibi, onu kendileri olarak benimsiyor ve en büyük temsilcileri haline geliyorlar. Kuzey Avrupa'nın ve özellikle Fransa'nın Gotik tarzı bu ortamda daha yaygın bir etki olsa da, Bizans unsurları da heykel alanına girdi. Örneğin, Nicola Pisano'nun Pisa Vaftizhanesi (1255-1260) kürsüsündeki Doğuş sahnesinin kompozisyonu, özellikle Bakire Meryem'in uzanmış pozunda Bizans tasvirlerine dayanır. Üç loblu kemerleri ve aslanlara dayanan sütunları ile minberin genel görünümü, bununla birlikte, Fransız Gotik'idir. Pisano 'nun tasarımının üçüncü bir bileşeni var: Magi'nin Tapınmasında Bakire panelinin Pisa Campo Santo (en)'daki lahdin içinde oturan ve Hippolitus efsanesini içeren Phaedra'yı hatırlattığı için antik heykellerin farkındalığı. Ayrıca, Pisano 'nun sütun başlıklarından birinin üzerindeki alegorik Fortitude figürü, daha az şematik ve daha gerçekçi bir anatomi sunumu sunan klasikleştirilmiş bir erkek Herkül çıplaktır.
Proto-Rönesans, ressam Gitto'nun profesyonel hayatıyla başlar ve Taddeo Gaddi (en), Orcagna ve Altichiero'yu içerir. Erken Rönesans stili Masaccio tarafından başlatıldı ve ardından Fra Angelico, Paolo Uccello, Piero della Francesca, Sandro Botticelli, Verrocchio, Domenico Ghirlandaio ve Giovanni Bellini tarafından daha da geliştirildi. Yüksek Rönesans dönemi Leonardo da Vinci, Michelangelo, Raffaello Sanzio, Andrea del Sarto, Coreggio, Giorgione,Giovanni Bellini ve Titian'ın son eserleriydi. Ayrı bir makalede ele alınan Maniyerist dönem, Michelangelo'nun sonraki eserlerinin yanı sıra Pontormo (en)]], Parmigianino (en), Agnolo Bronzino|Bronzino]] ve Tintoretto'yu içeriyordu. Bu sanatçılar arasında Donatello, Filippo Brunelleschi, Sandro Botticelli, Michelangelo, Giorgio Vasari, Giambologna ve Agnolo Bronzino; hümanist Poggio Bracciolini; filozof Marsilio Ficino; hicivci Pietro Aretino; şair Angelo Poliziano; ve astronom Galileo Galilei. Medici, antik metinlerin Rönesans'ta yeniden canlandırılmasında da önemli bir rol oynadı. Cosimo'nun himayesi altında Ficino, Grekçe'den bir dizi eski el yazmasını tercüme ederek Batı'da ilk kez kullanılabilir hale getirdi. 1439'da Cosimo, Ficino'nun öğrettiği Platonik Akademi'yi kurdu. Floransa'ya yerleşen tarikatlar da şehrin kültürel dokusuna ve büyümesine katkıda bulunmuştur. Kiliseler, manastırlar ve manastırlar inşa ettiler ve bu mekanları süslemek için sanatçılar görevlendirdiler. Örneğin Arnolfo di Cambio (en), Santa Croce'u inşa etti ve Fra Angelico, San Marco Manastırı'nda bir dizi fresk boyadı. Yeni inşa edilen kiliselerdeki şapeller, önemli ailelere tahsis edildi ve daha sonra onları süslemeleri için sanatçılar görevlendirildi. Yalnızca Santa Croce, sırasıyla Giotto, Maso di Banco (en) ve Taddeo Gaddi (en) tarafından fresklenen Bardi ve Peruzzi, Giovanni de' Bardi (en) ve Baroncelli şapellerine sahiptir. Floransa, Roma'nın liderliği aldığı Barok döneminde kültür ve entelektüel yaşamın merkezi olarak üstünlüğünü kaybetti.
etkiler
İtalya'da Rönesans resminin gelişimi üzerindeki etkiler, aşağıda özetlenmiştir:
Felsefe
Yüzyıllardır Batı Avrupalı bilim adamlarının elinde olmayan bir dizi Klasik metin mevcut hale geldi. Bunlar arasında Felsefe, Şiir, Drama, Bilim, Sanat ve Erken Hristiyan Teolojisi üzerine bir tez vardı. Hümanist felsefeye duyulan ilgi, insanın insanlık, evren ve Tanrı ile ilişkisinin artık Kilise'nin münhasır bölgesi olmadığı anlamına geliyordu. Klasikler'e olan ilginin yeniden canlanması, mimar Brunelleschi ve heykeltıraş Donatello taraafından Antik Roma kalıntılarının ilk arkeolojik çalışmasını getirdi. Klasik emsallere dayanan bir mimari tarzının yeniden canlanması, resimde buna karşılık gelen bir klasisizmden ilham aldı; bu, 1420'lerde Masaccio ve Paolo Uccello'nun resimlerinde kendini gösterdi. İtalyan hümanist ve eğitimci. Venedik topraklarında bir Capodistria yerlisi olarak Bologna'da okudu (1388-1390) ve orada aynı zamanda diyalektiği öğretirken, onu mantıkçıların çekişmeli tartışmalarına karşı ve klasik yazarlar Seneca'nın ahlak felsefesine ve retorik belagatına ilgi duymaya yönelten bir deneyimdi. ve Cicero. Pier Paolo Vergerio (en) ayrıca Romalı oyun yazarı Terentius'den esinlenerek bir Latin komedisi yazdı. Daha sonra tıp ve hukuk okumak için Padova'ya taşındı (1390-1397). Öncü hümanist Petrarca'ın eserleriyle ilgilenmeye başlayan Pier Paolo Vergerio (en), Floransa'ya gitti ve şehrin başbakanı ve önde gelen hümanist Coluccio Salutati'nin işbirliğiyle Petrarca'ın bitmemiş Vergilian epik şiiri Africa'nın bir baskısını tamamladı. Venedik'te veya Padova sarayında patronlar kazanma çabaları başarısız oldu. 1398'de Floransa'ya taşındı ve Bizanslı bilgin Manuel Chrysoloras'tan Yunanca öğrenen yetenekli genç hümanistlerden biri oldu. 1399'un sonlarında Pier Paolo Vergerio (en), hükümdarın sarayında bir yer edinme çabalarını yenilemek için Padova'ya döndü ve aynı zamanda medeni hukuk doktorasını tamamladı. Daha sonra fıkıh üzerine ikinci bir doktora ekledi. Padovan hükümdarının oğluna öğretmen olarak atanmak için kampanya yürütürken Pier Paolo Vergerio (en), hümanist konuların (tarih, ahlak felsefesi ve belagat) incelenmesini tavsiye eden en önemli kitabı De ingenuis moribus et liberalibus studiis / Onurlu Karakter ve Liberal Araştırmalar Üzerine (1403) yazdı. ya da retorik) genç bir adamı etik davranış ve politik sorumlulukla dolu bir hayata hazırlamanın en iyi yolu olarak. Bu kitap, 15. yüzyıl İtalya'sında hem teori hem de eğitim pratiği üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Venedikliler 1404'te Padova'yı ilhak ettikten sonra, Pier Paolo Vergerio (en) Roma'ya taşındı ve burada klasik öğrenme ile Hristiyan bağlılığı arasındaki uygun dengenin başlıca örneği olarak övdüğü St. Jerome üzerine yaptığı söylevlerle dikkat çekti. Papa XII. Batı Şizmine bir son vermek için İspanya ve Portekiz. Hayatının geri kalanını Buda ve Prag'da imparatorun hizmetinde geçirdi ve 1421'de Bohemya'daki Hussites ve Katolikler arasındaki dini bölünmeyi sona erdirmek isteyen bir konuşmada Sigismund'u temsil etti. 1437'de Sigismund'un ölümünden sonra emekli olarak Buda'da yaşadı ve burada öldü.
Antik gerçekçiliği yeniden canlandırmaya yönelik bu ilginin, doğanın ve fenomenlerinin ampirik gözlemini savunan Aristoteles'in eserlerinin Bizans'tan kurtarılmasıyla çok ilgisi vardı. Sanatçılar doğayı dikkatle incelemeye ve ayrıntılarını resimsel ve heykelsi yüzeylerde taklit etmeye başlayınca, onun görüşü dönemin sanatını derinden etkiledi. Geçmişten gelen ustalar da temsilleri için doğaya güvendikleri için, eskilerin eserlerini dikkatle incelediler. Pisano, Toskana bölgesindeki antik kalıntılara baktı. Roma'da, antik miras, Roma ve Erken Hristiyanlık olarak daha da aşikardı.
Her fırsatta incelemek için bir kalıntı vardı. Bu nedenle, ProtoRönesans döneminde Roma sanatı, maniera greca (en) 'dan etkilenmesine rağmen, en çok antik prototiplere ve özellikle Aristoteles'in teşvik ettiği aynı natüralizmi uyandıran pagan teknikleri ve görsel dile bakan Erken Hristiyan mozaiklerine dayanıyordu. Bu, Toskana bölgesine göre daha gerçekçi ve anıtsal bir sanatla sonuçlandı. Jacopo Torriti (en)'nin Santa Maria Maggiore (en)'deki (yak. 1294) apsis mozaikleri ve Pietro Cavallini (en)'nin Trastevere (en)'deki Santa Cecilia (en)'daki (c. 1290) Son Yargı freski bu yaklaşımın temsilcileridir.
Proto-Rönesans döneminde sanatın gelişmesinde büyük bir güç olduğu kanıtlanan bir diğer önemli olay, dine karşı tutumdaki bir değişiklikti. 1209'da St. Francis, Fransisken Tarikatı'nı kurdu ve keşişlerin kendilerini dünyanın geri kalanından manastırlarda tecrit etme geleneğinin aksine, o ve takipçileri sokaklara çıktılar ve Tanrı'nın sözünü vaaz ederken, kiliseye hizmet ettiler. fakir ve hasta. İnsanlığa karşı sevgi ve nezaket, doğaya ve yaratıklara Tanrı'nın yarattıkları olarak değer verilmesi hakkında vaazlar verdiler. Orta Çağ'ın kitleleri korkutup, Kilise'nin öğretilerine titizlikle uyulmaması halinde meydana gelecek laneti hatırlatarak inanmaya teşvik eden bu görüşle çelişen bu görüş, dinin yumuşamasına ve dolayısıyla dini imgelerin temalarının yumuşamasına neden oldu. da yumuşadı. Cezalandırmaya ve doğaüstü olana yapılan önceki vurgu, şimdi kurtuluş hikâyesindeki ilahi kahramanların insani yönü ile değiştirildi. Ayrıca, bu vaizler tarafından savunulan doğaya değer verilmesi, sanatta doğal dünyayı taklit etmeye yönelik yenilenen Aristotelesçi ilgiye daha fazla ivme kazandırdı.
Tamamen natüralist bir temsil biçimini sürdürmek için Bizans geleneğinden tamamen kopan sanatçı Giotto'ydu. Rönesans'ın babası olarak kabul edilen Giotto, yaşarken tarihin en büyük sanatçılarından biri olarak tanınan ve uluslararası üne kavuşan ilk kişi oldu. Araf'ta Dante'den ve Decameron 'da Boccaccio'dan Vite'de Vasari'ye ve Il libro dell'arte'sinde Cennino Cennini'den övgüler, tabiri caizse, büyük ölçüde hayran olunan ve haklı bir nedenle bir sanatçının resmini çizer. Cennini'nin dediği gibi, "Giotto resim sanatını Grekçedan Latince'ye çevirdi."Eserlerine olan yüksek talep onu Kuzey, Güney ve Orta İtalya'ya götürdü, Padova 'daki Arena Şapeli en iyi korunmuş ve en büyük başarılarından biri olarak kaldı. Burada Giotto, maniera greca (en)'nın yaldızlı arka planlarını kayalık manzaralar ve ultramarin mavi gökyüzü ile değiştirdi ve sahneleri ilahi bir seviyeden dünyevi bir seviyeye indirdi. Figürler ve perdeler, hacim yanılsaması yaratmak için belirli stratejik yerlerde gölgelerle modellenmiştir ve her bir freskteki sahne seti, binalar birer açıyla yerleştirilmiş, böylece aynı anda iki tarafı görülebilecek şekilde dikkatlice detaylandırılmıştır ve onlara üçlü bir görünüm kazandırılmıştır. boyutlu görünüm. Ancak Giotto'nun eserleri her şeyden çok insani ve duygusaldır. Vurgulu yüz buruşturma ve jestler, İsa'nın, annesinin ve büyükanne ve büyükbabasının hikayesini sanatta daha önce hiç görülmemiş bir şekilde zorlayıcı bir şekilde anlatıyor. Orta Çağ döneminin soyutlanmış sembolik temsilleri burada yerini gerçekçi anlatılara bırakmıştır.
Toplum
Medici Bankası'nın kurulması ve müteakip ticaret, tek bir İtalyan şehri olan Floransa'ya eşi görülmemiş bir zenginlik getirdi. Cosimo de' Medici, sanatın himayesi için kilise veya monarşi ile ilişkili olmayan yeni bir standart belirledi. Floransa'da özellikle Giotto di Bondone, Masaccio, Brunelleschi, Piero della Francesca, Leonardo da Vinci ve Michelangelo gibi sanatsal dehaya sahip bazı kişilerin tesadüfen varlığı, daha az sayıda sanatçıyı olağanüstü kalitede eserler elde etmek için destekleyen ve teşvik eden bir ahlak oluşturdu. Giovanni di Bicci de' Medici (en)'nin oğlu. Cosimo, şehrin oligarşik rejimine başkanlık eden Albizzi tarafından, karşıt bir siyasi hizip lideri olduğu için Floransa'dan sürgün edildi. Bu hizip, Cosimo'nun 1434'te geri çağrılmasını ve Albizzi'nin iktidardan uzaklaştırılmasını sağlayacak kadar güçlüydü. Cosimo, perde arkasından sessizce yönettiği bir cumhuriyetçi sistemin lideri oldu. Hegemonyasını sağlamak için muhaliflerini sürgüne gönderdi ve destekçileri arasından yargıçlar atadı. Ayrıca Milano, Napoli, Roma ve Venedik ile ittifaklar kurdu. Cosimo'nun sarayı, Floransa'da Platonik Akademi'yi kendi desteğiyle açan Argiropulos ve Marsilio Ficino gibi bilim adamlarını desteklediği için Rönesans'ın gelişiminde anahtar olarak kabul edilir. Ayrıca, Palazzo Medici'yi tasarlayan Donatello ve Michelozzo (en)'nun hamisiydi (d. 1436). Cosimo, Dominiklilerin büyük bir destekçisi olduğu için Floransalı dini dokuyu da etkiledi. Binayı işgal eden ve yıkılmasına izin veren Sylvestrin rahiplerini kovduktan sonra onlara Floransa'daki San Marco Manastırı'nı verdi. Cosimo, Michelozzo (en)'ya yapıyı yenilemesini ve Rönesans'ta inşa edilen ilk kütüphane olan bir kütüphane eklemesini sağladı. Tamamlandığında, koleksiyonunun çekirdeği olarak 400 Latin ve Yunanca el yazması bağışladı ve San Marco'yu Avrupa'nın en önemli halk kütüphanelerinden biri haline getirdi. 1438-1445 yılları arasında Fra Angelico'nun manastırın hücrelerinde yaptığı freskleri de finanse etti.
Temalar
Rönesans dönemine ait resimlerin çoğu Katolik Kilisesi tarafından veya onun adına yaptırılmıştır. Bu eserler genellikle büyük ölçekliydi ve sık sık İsa'nın Hayatı, Bakire'nin Hayatı veya bir azizin hayatı, özellikle Assisi'li Aziz Francis'in fresklerinde boyanmış döngülerdi. Ayrıca Kurtuluş teması ve buna ulaşmada Kilisenin rolü üzerine birçok alegorik resim vardı. Ayrıca yaptırılan Kiliseler altarpieces boyanmıştı, tempera üzerinde panelde ve daha sonra yağ üzerinde tuval. Büyük sunakların yanı sıra, hem kiliseler hem de özel kişiler için çok sayıda küçük adanmışlık resimleri üretildi, en yaygın tema Madonna ve Çocuk oldu. Anthony van Dyck'in tablosu. Tesbih Madonna'sı, Van Dyck'in Sicilya'daki Palermo'nun koruyucu azizi olan St. Rosalie'nin hayatını anlatan bir serinin parçasıdır. Sanatçının İtalya'da kaldığı süre boyunca yarattığı en büyük eser ve en iyi sunaklarından biridir. 1624'te azizin kalıntılarının kurtarılmasını kutlamak için görevlendirilen eser, aynı zamanda Palermo halkı adına şehirlerini harap eden vebadan kurtulma çağrısı anlamına geliyordu. Tesbih Madonna'sı, Meryem Ana ve Mesih Çocuğunun Rosalie ve arkadaşlarına göksel bir bulut ve melek patlaması içinde göründüğünü gösterir. Aşağıda, ölüm ve çürümeye geleneksel bir gönderme olan burnunu tutan çıplak bir çocuk ve hasta olanları işaret ediyor. Kompozisyonun tamamı, Peter Paul Rubens'in St. Gregory Surrounded by Saints (c. 1608; Grenoble, Musée) adlı eserinden büyük ölçüde ödünç alınmıştır. Gür fırça işçiliği ve canlı renkçilik sadece Rubens'ten değil, aynı zamanda van Dyck'in Venediklilerin, özellikle de Titian'ın eserlerini doğrudan incelemesinden geliyor. Van Dyck bu eseri yaptığında, St. Rosalie'nin tasvirine ilişkin hiçbir emsal yoktu; bu nedenle, yeni bir görsel temsil standardı formüle etme konusundaki yaratıcılığını gösterir.
Dönem boyunca, sivil komisyonlar da önemliydi. Yerel yönetim binaları fresklerle ve hem Ambrogio Lorenzetti'nin İyi ve Kötü Hükümet Alegorisi gibi laik, hem de Simone Martini'nin Palazzo Pubblico, Siena'daki Maestà freski gibi dini eserlerle süslendi. Siena Okulu (en)'nun önde gelen ressamı Duccio tarafından düzenlendi. Maestà, Siena Katedrali'nin ana sunağı için tasarlandı. Her iki tarafı da boyanmış bağımsız bir poliptik olan sunak, 1506'da orijinal yerinden kaldırıldı ve yeni bir dekoratif programa yer açmak için söküldü. Predella ve doruklardan sahneler dağınıktı ve şu anda dünyanın çeşitli müzelerinde; ne yazık ki bazıları kesildi ve ikisi kayıp. Bu, sahnelerin orijinal yerleşim düzeni ve kayıp panellerde temsil edilen konular hakkında çok fazla tartışmayı ateşledi. Orta panelde, hamisi Bakire olan bir şehrin katedraline uygun meleklerle çevrili, heybetli bir Bakire ve Çocuk (dolayısıyla Maestà unvanı) vardır. St. Aynı zamanda Siena'nın patronları olan Ansanus, Savinus, Crescentius ve Victor, Mary'nin ayaklarına diz çökerken, tahtının dibindeki bir yazıtta, "Tanrı'nın Kutsal Annesi, Siena'nın nedeni ol, Duccio'nun çizdiği gibi hayatın nedeni ol. sen bu şekilde." Figürlerin arkasında, ellerinde parşömen tutan peygamberlerin dörtte üç uzunluğunda tasvirleri vardır. Ana panelin arkası Mesih'in Tutkusu'nu içerirken, predella sahneleri Mesih'in bebekliğinden ve Bakire'nin hayatının doruklarına aittir. Figürlerin badem şeklindeki yüzleri, gölgeleri belirtmek için siyah kullanımı ve ağır yaldızlar, Coppo di Marcovaldo (en) ve Guido da Siena (en) tarafından bölgede kurulan Maniera Greca geleneğine bağımlılığı ele veriyor. 1311'de, sunak tamamlandığında, Sienese vatandaşları onu piskopos ve diğer din adamlarının önderlik ettiği büyük bir geçit töreninde Duccio'nun atölyesinden katedrale taşıdı. Etrafında mumlar yakılır, çanlar çalınır, gayda ve trompet çalınır, önünde dualar edilirdi. Siena artık düşman Floransa Cumhuriyeti'nde faaliyet gösteren Giotto kadar büyük bir sanatçıyla övünebilirdi.
Portre böyle tarafından Guidoriccio da Fogliano (en) atlı portreler olarak çoğunlukla sivil hatıra resimleri ile sınırlı 14. ve erken 15. yüzyıla nadir olan Simone Martini, Siena, 1327 ve erken 15. yüzyılın, John Hawkwood tarafından Uccello içinde Floransa Katedrali ve onun arkadaşı Andrea del Castagno tarafından Niccolò da Tolentino (en)'yu canlandırıyor. Paolo Uccello, Floransa Vaftizhanesi'nin (1403-1424) doğu kapılarının infazında yardım ettiği Lorenzo Ghiberti'nin çırağıydı. Uzun bir yaşam sürmesine rağmen eserleri azdır. 1425'ten 1431'e kadar Venedik'te faaliyet gösterdiği ve burada şimdi kayıp olan San Marco Bazilikası'nın cephesinde mozaikler yaptığı bilinmektedir. Prato Katedrali (en)'ndeki (c. 1435) Varsayım Şapeli'ndeki freskler ona atfedilir ve Aziz Stephen ve Bakire'nin yaşamlarından ve Erdemlerden sahneleri tasvir eder. Bu sahneler, sert, tekrarlayan perdelik kıvrımlar, dramatik hareketler ve çeşitli yüz ifadeleri ile işleme hassasiyetini gösterir. Sir John Hawkwood'u at sırtında (1436) tasvir eden Floransa Katedrali'ndeki fresk, Andrea del Castagno'nun Niccolò da Tolentino (en)'suna (1456), yine katedralde ve Donatello'nun Binicilik Gattamelata Anıtı'na (c. 1445–1453) ilham veren bir sahnedir. Piazza del Santo, Padova. Fresk, bronz bir anıt gibi görünmek için yapılmıştır, tıpkı İngiltere'nin vücudunu talep ettiği gibi, Floransa'nın Hawkwood'un onuruna hazırladığı mermer anıtın yerine geçmiştir. Giorgio Vasari'nin bildirdiği gibi, Uccello, Santa Maria Novella'daki Chiostro Verde'deki fresklerine (c. 1450) ve San Romano Savaşı'nı (c. 1430'lar; Londra) tasvir eden panellere uyguladığı perspektifteki en son gelişmelerden tamamen alındı., Ulusal Galeri, Paris, Louvre ve Floransa, Uffizi). Ne yazık ki, savaş sahnelerinde teknikleri aşırıya kaçarak kan dökülmesinin ve ölümün dramatik olmaktan çok dekoratif tasvirlerine yol açtı. A Young Lady of Fashion (1460'ların başı; Boston, Isabella Stewart Gardner Müzesi) portresi de Uccello'ya atfedilir. Bir soylu kadının zamanında geleneksel tasviri olan kostüm ve mücevherler aracılığıyla zenginliği vurgulayan bir profil görünümü gösterir.
15. yüzyılda portre yaygınlaştı, başlangıçta genellikle resmileştirilmiş profil portreleri, ancak giderek dörtte üçü yüz, büst uzunlukta portreler. Altarpieces ve fresk döngüleri gibi sanat eserlerinin patronları genellikle sahnelere dahil edildi; kayda değer bir örnek, Sassetti ve Medici ailelerinin Domenico Ghirlandaio'nun Sassetti Şapeli'ndeki döngüsüne dahil edilmesidir. Portre, Raffaello ve Titian gibi Yüksek Rönesans ressamları için önemli bir konu haline gelecek ve Bronzino gibi sanatçıların eserlerinde Maniyerist döneme kadar devam edecekti. Floransalı ressam, kariyerinin sonlarında Santa Maria Novella kilisesinde yaptığı fresk resimleri döngüsüyle tanınır. Bu freskler, çağdaşlarını betimlemeleri ve sıradan Floransalı yaşamından ayrıntıları betimlemeleriyle dikkate değerdir. Aralarında en ünlüsü Michelangelo olan birkaç çırakla birlikte büyük bir atölyeye başkanlık etti. Ghirlandaio, 15. yüzyılın son çeyreğinin en popüler ressamlarından biriydi ve birçok zengin Floransalı aileden komisyon aldı.
Mantegna'nın Mantova'daki Gonzaga ailesi için çizdiği Camera degli Sposi 'ndekine benzer şekilde kaydedilebilir. Giderek, natürmortlar ve hayattan dekoratif sahneler, örneğin Lorenzo Costa'nın yaklaşık 1490 tarihli Konseri gibi boyandı.