cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sadık Bey
Roman, kahraman bakış açısıyla yazılmış olup sadece bir bölümünde geçmişe dönmekte, orada da ikisinin arasındaki dostluğun ilk günleri anlatılmaktadır.
Sant'Eufemia d'Aspromonte
, İtalya'nın Calabria bölgesine bağlı Reggio Calabria ilinde bulunan bir komündür.
Lobochilotes
Lobochilotes Cichlidae familyasına bağlı bir cinstir.
Zelotes ngomensis
Zelotes ngomensis, Zelotes cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Benlizade Ahmet Reşit Efendi Külliyesi
Benlizade Ahmet Reşit Efendi Külliyesi İstanbul Fatih'te, Fatih Camii'ne doğru uzanan Darüşşafaka Caddesi üzerinde bulunan harabe haldeki külliye ve su sebili. Darüşşafaka binasının çaprazında kalmaktadır. Mekke Kadılığı ve Anadolu Kazaskerliği yapan Benlizade Kazasker Ahmet Reşit Efendi tarafından 1777 yılında yaptırıldı. Kendisinin, eşinin ve bir yakınlarının kabirlerini içinde barındırır. Çeşmesi ise günümüze ulaşmamıştır.
Tarihi
Türbe, sebil ve darülkurradan meydana gelen külliye, Mekke Kadısı Benlizade Kazasker Ahmet Reşit Efendi tarafından 1777'de yaptırıldı. Benlizade ailesi 1974'e kadar külliyenin vakfiyesini elinde bulundurdu. Sonrasında vakfiye Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne geçti. Günümüzde kapısı kilitli, kapı tavan kısmı dökük, duvarları yıkılmış, pencereleri tahta ile kapatılmış ve üst çatı kısmı yosun ve çimen tutmuş haldedir. Aynı zamanda içindeki sandukalar da yıkık dökük haldedir. Bu bakımsız durumu 1930'lu yıllardan kalma fotoğraflarda da görülmektedir. Bir dönem külliyenin sahipliği Darüşşafaka ile beraber Ziraat Bankası'na geçmiştir. İçerisine okul içerisinde kalan kısımdan girilmektedir.
Günümüze ulaşmayan sebil ise Miladi 1828'de yaptırılmıştır. Dört pencereli ve çokgen planlı bir yapıdadır. Kaidesi yaklaşık olarak 1 metredir. Sade bir yapıya sahiptir ve sövelerinde mermer, kemer kısmında tuğla ve ağırlıklı olarak taş kullanılmıştır. Günümüzde yol ile aynı hizadadır.
Restorasyonu
Külliye 17 Mart 2020'de, 2021 Aralık'ına kadar sürecek bir restorasyon sürecine girdi. Çalışmalar Ocak 2023 itibarıyla tamamlandı.
Anoia, Calabria
Anoia, İtalya'nın Calabria bölgesine bağlı Reggio Calabria ilinde bulunan bir komündür.
Bulgaristan Bağımsızlık Bildirgesi
Bulgaristan Bağımsızlık Bildirgesi ( Nezavisimost na Bılgariya), 5 Ekim 1908 tarihinde Bulgaristan'ın Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını ilan ettiği belge. Bağımsızlık bildirgesi Tırnova'da Prens Ferdinand tarafından duyuruldu.
Zelotes natalensis
Zelotes natalensis, Zelotes cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
2023-24 NBA sezonu
2023-24 NBA sezonu, NBA'in 78. sezonudur. 2024 NBA All-Star Maçı, 18 Şubat 2024'te Indianapolis'teki Gainbridge Fieldhouse'da oynanacaktır.
Kobaşlar, Gömeç
Kobaşlar, Balıkesir ilinin Gömeç ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Kobaşlar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Sistina Şapeli tavanı
Sistina Şapeli tavanı, 1508-1512 yılları arasında Michelangelo tarafından resimlerle süslenmiştir. Yaklaşık dört yıl süren bu çalışmalar sonucunda, Rönesans döneminin en görkemli ve önemli eserlerinden birisi ortaya çıkmıştır. İsmini IV. Sixtus'tan alan ve 1477-1480 yılları arasında yapımı tamamlanan Sistina Şapeli'nin tavanı, II. Julius'un emriyle yenileme ve görselleştirme projesi kapsamında boyanmıştır. Şapelin tavan süslemelerinde aslında bir hikâye anlatılmış; orta kısımda yer alan 9 sahne ile Tekvin'deki yaratılışın 9 mühim olayına gönderme yapılmıştır. Bu projede Michelangelo'nun yanı sıra Sandro Botticelli, Domenico Ghirlandaio, Pietro Perugino ve Raffaello Sanzio gibi dönemin birçok önde gelen sanatçısı yer almıştır. Şapelin tavanındaki birçok fresk ve Kutsal Duvardaki büyük Kıyamet Günü tasviri Michelangelo tarafından çizilmiştir. Raffaello şapelin goblenlerini işlemiş, diğer sanatçılar ise yaptıkları duvar resimleriyle bu işe katkıda bulunmuşlardır. Özellikle Michelangelo'nun yaptığı fresklerde kullandığı kendine has figürleri, giyinik ve nü insan modelleri onun yaratıcı sanat anlayışının üstünlüğünü ve gelişmişliği kanıtlamış; gelecek kuşaklar için de önemli ve öğretici örnekler haline gelmiştir. Michelangelo'nun Adem'in Yaratılışı'ndaki Tanrı ile Adem'in ellerinin kavuşması detayı, Leonardo da Vinci'nin Mona Lisa tablosundan sonra dünyada en çok taklit edilen ve reprodüksiyonu yapılan sanat eseridir.
Tarihçe
Papa II. Julius papalık dinsel gücünü zorbalıkla kullanan eline siyasi kontrol da geçirmek için ve Papalık Katolik Kilisesi idaresi altında İtalya'yı birleştirip güçlendirmek için çok saldırgan bir politika uygulayan sanki bir "savaşçı papa" idi. Dinsel olmayan dünyavı iktidar gücünü göstermek için sembolik jestler yapmaktan çok hoşlanmakta idi. Örneğin antik Romalıların atlı arabalarla askeri bir zafer kutlamak için zafer takları altında geçişlerini taklit için Roma içinde arabası içinde sanki bir askeri zafer kazınmış gibi gezmeyi adet edinmişti. Papalığın dinsel ve siyasi gücünün bir kaynağı olarak 1506'da Aziz Petrus Bazilikası'nın yeniden yapılmasına başlayan Papa II. Julius olmuştu.
Aynı yılda (yani 1506'da) II. Julius 1477-1480 döneminde Vatikan'da yapılmış olan Sistine Şapel'in tavaninin dinsel sahnelerle resimlendirme projesini ortaya çıkardı. Bu şapelin duvarları 20 yıl kadar önce yeniden dekore edilmişti. Üç katlı olarak tasarlana bu duvar dekorasyonunun en alt katı özel olarak sanki kıvırımlı perdeler asılmış gibi boyanmıştı ve şapelin kullanıldığı bazı özel ayin ve toplantı zamanlarında bu kata Rafaelo Santi tarafından tasarlanıp dokutulmuş özel dokuma duvar halıları asılmakta idi (ve hala da asılmaktadırlar). Orta katta fresk tablolar bulunmakta idi. Bu fresk tablolara sağ taraftan "İsa'nın Hayatı" konularından olmakta ve sol taraftan "Musa'nın Hayatı" konularını kapsamaktaydılar. Bu fresk tabloların çoğunluğu 15. yüzyıl sonlarının çok tanınmış yüksek rönesans stilini geliştiren Botticelli, Ghirlandaio, Perugino, Pinturicchio, Signorelli, Cosimo Rosselli gibi ressamlar tarafından hazırlanmıştı. En üst üçüncü katında ise pencereler bulunmakta ve bu pencereler aralarında bulunan duvarlar, şapelin tabanından alttan bakan gözler için illüzyon yaracak şekilde ikişer ikişer o zamana kadar papalık görevini yapmış olan ilk 32 papanın resimleri donatılmıştı. Matteo d'Amelia'nın hazırlamış olduğu bir muhtıra belgesinde bildirildiğine göre tavan aynen Scrovegni Şapeli gibi özel bir gök mavisine boyanmıştı ve bu mavilik içinde altından bakınca gökyüzünde sarı renkli yıldızlar, belki de takımyıldız'lar, hissi vermek için resmedilmişlerdi. Bu şapel "Papalik Şapel Konseyi" adlı bir elit papalık idare dairesi mensuplarının muntazam olarak toplantı yaptıkları ve Mass ayını söyledikleri bir mevki olmuştu. Bu konseyin şapelin resimsel dekrerasyonularını bilinçli olarak seyredebilecek ve bunların anlamlarını ciddi olarak yorumlayabilecek kişilerden oluştuğunu bildiği için Papa II. Julius bu şapelin tavanının çok yönlü ve çok kattan oluşan teolojik ve sivil anlamları olan resimler ile süslenmesine karar vermiştir.
O zaman kadar Michelangelo bir heykeltıraş sanatkar olarak isim yapmıştı ve bir ressam olarak bilinmemekteydi. II. Justıne tavanı resimletmek için kendisine sipariş vermek istediğini kendine belirtince bu görevi üzerine almak istemedi. Hem de o sırada II. Julius'in kendi tasarlanan mezarı için kendine verilen heykel siparişlerini tamamlamak için büyük bir uğraşı içinde bulunmakta idi. Fakat II. Julius Sistine Şapeli tavanının resimlendirilmesi için Michelangelo'nun görevi alması üzerinde gayet ısrarlı idi ve Michelangelo papanın ısrarını reddedemeyip siparişi almayı kabul etmek zorunda kaldı. Tam o sırada Fransa ile "1511 Kutsal Ligi"'ne mensup İtalya devletleri arasında savaş çıktı ve bu savaş papanın dikkatini tamamıyla çekti. Bu savaş sırasında Michelangelo bu heykelleri bitirmek üzere gayret sarfetmek için Roma'dan kaçmak zorunda kaldı. Fakat 1508'de Fransızlar Papa II. Julius'in gayretleriyle yenildiler ve II. Julius galip olarak Roma'ya geri döndü. Papa hemen Michelangelo'yu Sistine Şapeli tavanına başlamak için haber gönderdi. Hemen 10 Mayıs 1508 de bu projenin başlanıp bitirilmesi için Michelangeleo bir kontrat imzaladı.
Metot
Michelangelo tavanı resimlendirmek için kendi tasarımı olan tahtadan bir iskelet kullanmıştır. Bu iskelet şapelin zemininden yukarı doğru kurulmamış; şapelin pencerelerinin üstündeki duvarın içine yapılan özel deliklere yerleştirilmiş olan köşeli dirsekler üzerine konmuş yassı levhalardan oluşturulmuştur. Mancinelli bu şekil iskelet kullanmanın gereken tahta maliyetlerini düşük tutmak için yapıldığını iddia etmektedir. Michelangelo'nun öğrencisi ve onun biyografisini yazan Ascanio Condivi köşeli dirsekler ve merdivenleri destekleyen tahta dilmeden karkasın ve yassı kerestelerden platformların hepsinin, resimleme için çalışmaların başlamasından önce yerlerine yapılıp yerleştirildiklerini ve bunların altına (düşen toz ve kuru sıva parçacıklarını; ıslak sıva parçalarını ve dökülen sıvı boyayı tutmak için) çok hafif ağ gibi, muhtemelen ucuz bezden yapılmış örtüler bağlanıp asıldığını yazmıştır. Bu iskelenin ancak binanın tavanının yarısına yetişecek şekilde olduğu ve resimler etap etap hazırlanıp bitirilip işler ilerledikçe zamanla iskele platformunun da yeri değiştirilmiştir. Bu iskelenin duvara bağlanma bölümleri pencereler üstündeki yarım ay şekilli lunetlerin altında boyanmamış delik kısımlar olarak günümüzde bile görünmektedir. Bu kalan delikler daha sonraki restorasyonlarda kurulan iskeleler için yeniden kullanılmıştır.
Ali Saidi Seyyaf
Ali Saidi Seyyaf (Arapça: علي سعيدي سياف, 15 Mart 1978 Constantine doğumlu) bir Cezayirli Olimpiyat Orta mesafe koşucusu.
Sistina Şapeli tavanı
Metot
Kullanılan boyama tekniği fresk idi ve bu teknik için boyanın daha kurumamış olan sıvanın üzerine sürülmesi gerekmekteydi. Michelangelo Dominico Ghirlandaio'nun atölyesinde çırak olarak yetişmişti. Ghirlandaio, o zaman, Floransa'nın en çok sayıda fresk eser veren, en usta fresk hazırlayıcısı olarak kabul edilmekte idi. Ghirlandaio Santa Maria Novella kilisesindeki fresk tablolarını tamamlamakta iken ve Sistine Şapelinin alt duvarları üstünde hazırladığı birkaç fresk tabloyu yapmakta iken Michelangelo ona çıraklık yapmıştı. Michelangelo şapel tavanına fresk yapmaya ilk başladığında hazırladığı ilk tablolarının sıvasının (intonaco) küf bağladığı görüldü ve bu hazırlanan sıvanın çok ıslak kalmasına bağlandı. Michelangelo'nun asistanı olan Jacopo l'Indaco sıva hazırlamak için yeni bir formül buldu ve bu formülle hazırlanan sıvanın küf bağlamadığı görüldü. Bundan sonraki fresk resimler için Michelangelo bu yeni formül sıvayı kullandı. Ayrıca bu yeni formüllü sıva diğer İtalyan fresk ressamları için standart sıva oldu ve İtalyan bina yapımcılığında da çok kullanıldı.
Michelangelo "fresk" resimlendirme tekniğini kullandığı için, her bir gün o gün boyayabileceği kadar tavan alanı (giornata (günlük) adı verilen alan) üzerine yeni ıslak sıva çalınmakta idi. Her yeni çalışma günü bir önceki çalışma alanının kenarları kazılıp atılmakta ve o günlük alan için yeni ıslak sıva atılmakta idi. Günlük çalışma alanları (giornate) arasındaki kenarlar çok soluk olarak görünebilmekte olduğu için çalışmanın nasıl günbegün gelişip ilerlediği hakkında bilgi sağlanmaktaydı. Alışılan göreneklere uyan fresk ressamları freske başlamadan önce, yapılacak freskin tam aynı ebadında bir büyük kağıdın üzerine istedikleri resmi çok detaylı olarak karakalemle çizerlerdi ve buna "cartoon" denilmekte idi. Bu "cartoon" ıslak sıva üzerine yayılıp karakalem resim ıslak sıva üzerine geçirilirdi. Günümüzde birçok "fresk" eserinde figürlerin kenarlarında "cartoon"'dan geçirilmesini sağlayan bir küçük hançer ucu ile yapılmış ufak delikler görülmektedir. Tavanın hazırlanmasında Michelangelo bu alışılan teknikten ayrıldı. Islak sıvanın (intonaco) istenilen günlük alan için iyice duvara atıldığına emin olur olmaz, hemen tablonun çizgi ve boyalarını bu ıslak sıva üzerine geçirmeye başladı. Bu resim çizgilerini çok enerjik bir tavırla çizdiği zaman bazı sürçmeler olunca bunları hemen boyanın ıslak sıvaya çekilmeden kazıması gerekmekteydi ve tavan tablolarının çok azında bu kazıntılar görülmektedir. Tavandaki bazı tablolarda ise grid çizgileri görülmektedir. Üzerinde grid bulunan müsvedde çizgi resimler günümüzde elimizde bulunmamakla beraber, Michelangelo'nun bu gridleri daha küçük boyutlu müsvedde resimden bu resmi daha büyük boyutta tavana geçirmek için kullandığı sanılmaktadır.
Ali Saidi Seyyaf
Esas branşı 1500 m olmasına rağmen 2000 Yaz Olimpiyatları 5000 m dalında gümüş madalya aldı, altın madalyayı Etiyopyalı atlet Million Wolde'ye kaybetti. Saidi-SIEF 2001 yılında Kanada Edmonton'da gerçekleşen Dünya Şampiyonasına katılmak için sağlık testine girdi ancak test sonuçları pozitif çıktığı için 2 yıl müsabakalardan men cezası aldı.
Sistina Şapeli tavanı
Metot
Michelangelo genellikle ıslak sıvanın üzerine, içinde çok az boya ve çok solvent bulunan büyük fırça darbeleri ile hiç fırça izi bırakmayan ("wash") tekniğini kullanarak, tablonun genişçe alanlarını renklendirme tekniğini ("wash") kullanmıştır. Bundan sonra sıva biraz kurumaya başlayınca önceden boyanmış olduğu geniş alanlara geri giderek kullandığı daha küçük doğrusal fırça darbeleri ile belirli fırça izleri bırakan ve gölgeleri ve detayları iyice belirten bir şekilde boyalamayı tamamlamıştır. Resimde özel dokulu karakterli yüzeyler için (örneğin sakallı yüzler veya damarlı tahtalar için) daha genişçe, kılları nispeten çok az sayıda olan ve çokça aralıklı olan (hatta bir tarak gibi aralıklı olan) fırçalar kullanmıştır. Michelangelo bir resim ustası olarak o zaman en iyi resim atölyelerinde kullanılan en iyi en uygun metotları ve o zamanda geliştirilen en yeni metotları kullanmıştır. Bunun için ustası olan Ghirlandaio'nun çok titiz ve dikkatli boyama yapan bir ressam olma ününü aşar bir şekilde çok değişik şekilli fırça darbelerini çok derin ustalık yeteneklerini kullanarak ustasının ününü çoktan geçtiği ifade edilmiştir.
Tavan resimlendirme için çalışma binada bulunan ana sunaktan en uzak mevkide başlamıştır. Böylece tavandaki hikâyen tarihine göre çalışma en geç olanından başlayıp ana sunak üstüne doğru geçmiş ve en son Yaratılış Efsanesi sahneleri resmedilip boyanmıştır. Çalışmada boyanan ilk üç sahne, peygamber Nuh konulu hikâyeler, daha sonra bitirilen panolardan daha çok sayıda küçük mikyaşlı figürleri ihtiva etmektedir. Buna bir neden ele alınan konunun içeriği olmakla beraber perspektif sağlamak için tavanın kenarında bulunan bütün figürlerin (peygamberler ve "İgnudi"'lerde dahil olmak üzere) tavanın ortasında bulan figürlere kıyasla küçük çizilmesidir. Çalışma ilerleyip tavan ortasına yaklaştıkça figürlerin mikyası büyümüştür ve Michelangelo'nun daha cesaretlenip, resimetme stili gittikçe daha geniş alanları boyamaya doğru gelişmiş ve son hikâye sahnesi olan Yaratılış Efsanesi sahnesi tek bir günde resimlenip boyanmıştır.
Ama gerçekte, bazı alanlar yaldızlanmıştı. Bunlar "İgnudi" figürleri ile Peygamber ve Sibylla figürleri arasında bulunan sütunlar üzerindeki şiltlerdi. Bu şiltlerin yaldızlanmasına neden Michelangelo'nun orijinal planında bulunan bu şiltlerin benzetildiği gerçek gösteri için yapılan şiltlerde yaldızlama gerçekten bulunmakta idi. Bu tip gerçek şiltler günümüze kadar kalmışlardır ve bu şiltler aynı Michelangleo'nun resmettiği yerlerde gerçek yaldızlama bulunduğu görülmektedir.
Bu seksiyon referensları.
İçerik
Tavan resimlerinin gizli ve kapalı konusu Hristiyan doktrininin esası olan insanlığa tanrı tarafından sunulmuş olan ama sadece İsa vasıtasıyla gerçekleştirebilecek "cehennemden kurtarma" konusudur. Bunun görülebilen mecazi olarak ifadesi insanlığın Hristiyan tanrısı ile bir "antlaşması" olduğudur. İsrailoğulları'nın Peygamber Musa aracılığı ile "Eski Antlaşma" ve İsa aracılığı ile yaptıkları "Yeni Antlaşma" Şapel'deki duvarlarda yapılan tablolarda zaten resimlendirilmişlerdi.
Tavanın resimlerini tasarımının ana öğeleri Yaratılış kitabı içeriğinden 9 sahne olmakta ve bu sahneler daha küçük her biri dört çıplak genç ("ignudi") tarafından desteklenen ve çerçevelenen 5 diğer küçük sahne ile desteklenmektedir. Bu sahnelerin her iki tarafında İsa'nın doğacağının kehanetini yapmış olduğu kabul edilen 12 erkek ve kadın figürleri bulunmaktadır. Şapel'in pencerelerinin üstünde bulunan yarım ay şeklindeki ("lunetler") içinde İsa'nın cedlerinin listesini veren tabletler ve bu tabletleri destekleyen çeşitli figür vardır. Bu pencerelerin yarım ay şeklideki "lunet"lerinin üstünde bulunan üçgenimsi ("spandrel") alanlarında ise diğer 8 figür grubu vardır; ama günümüzde bile bu gruplarda bulunan figürlerin belirlenmiş Kitâb-ı Mukaddes kişileri olup olmadıkları bilinmemektedir, Bu plan binanın köşesinde bulunan ve üzerlerinde bir dramatik bir Kitâb-ı Mukaddes hikâyesi resmedilmiş dört büyük pandantif bulunmakla tamamlanmaktadır.
Tavandaki resimlerin anlatım elemanları Hristiyan tanrısını dünyayı bir mükemmel yaratılış olarak yapıp insanlığı bu mükemmel yere koyduğunu; insanlığın ilk günahı işleyip yüz karası olup tanrının gözünden düştüğünü ve ölümlülükle cezalandırılıp tanrıdan ayrıldığıdır. Bundan sonra bile İnsanlık günahlara kapılıp tanrıya karşı olan yüz karalığını artırıp onun gözünden düşmesi çoğalmış ve tanrı onları Büyük Sel ile cezalandırmıştır. Peygamber İbrahim'den Peygamber Yusuf'a kadar gelen İsa'nın cedleri yoluyla, tanrı, insanlığın "cehennemden kurtuluşunu sağlayacak" Mesih İsa'yı insanlığa göndermiştir. Bu "Kurtarıcı"nın geleceği İsrailoğullarının peygamberleri ve klasik Yunan ve Romalıların Sibyllaları tarafından önceden kahin olunmuştur. Tavan resimlerinin çeşitli ögeleri Hristiyan doktrinin hikâyesinin bazı elemanları ile bağlanamamıştır. Geleneksel olarak, Kitâb-ı Mukaddes'in Eski Ahit kısmında geçen ve Tanrı'nın Sina dağında İsrail ile yapmış olduğu antlaşmanın yerini Yeni Ahit almıştır. Ama Eski Ahit içinde bulunan olaylar ve karakterlerin çoğu sembolik olarak İsa'nın hayatındaki olaylara; Hristiyan doktrini içinde bulunan önemli öğelere veya Hristiyanlar için gerekli olduğu kabul edilen çeşitli ayinlere (örneğin "Vaftiz" veya Efkaristiya ayinleri) bağlıdır. Örneğin Eski Ahit'te denizde atılıp bir büyük balık tarafından yutulup hayatı kurtarılan peygamber Yunus bir büyük balıkla ilgisi için tanındığından Hristiyanlar tarafından İsa'nın ölümü ve tekrar dirilmesi inancına bağlanmıştır.
Tavandaki resimlerdeki sembolizminin çoğunluğu Katolik kilisesinin 15. yüzyıldaki resmi doktrinlerini yansıtmakla beraber, tavan resimlerinin bazılarının içerikleri özellikle Rönesans çağındaki alimlerin çok ilgilendikleri Hristiyan teolojisi ile Rönesans Hümanizması felsefesinin birbiriyle bağdaştırılması uğraşlarına da atıf yapmaktadır. İtalya'da 15. yüzyılda ve özellikle Floransa'da Antik Klasik çağlarda yazılmış edebiyat ve felsefe eserlerine, özellikle Platon, Sokrates ve diğer antik klasik yazarların eserlerine karşı büyük bir heves ve ilgi bulunmaktaydı. Michelangelo gençliğinde Floransa'da Medici ailesinin kurmuş olduğu Hümanist akademide epeyce zamanını sarfetmişti. Donatello'nın Hümanist düşüncenin ilhamı ile hazırlamış olduğu Davud bronz heykeli ile çok ilgilenmiş ve bu heykelden büyük şahsi ilham alarak kendisi mermerden büyük bir Davud heykeli yontmuş ve bu heykeli Floransa şehir devletinin idare konseyi binası olan Palazzo Vechio sarayı önündeki alana dikilmişti. O zamanki Hümanizm felsefe görüşüne göre insanlar diğer insanlarla görüştükçe diğer insanlara, sosyal yetkiliklere ve tanrıya doğrudan doğruya şahsen karşılık ve tepki göstermektedirler ve bunun için araya aracıların, özellikle Kilise yetkililerinin, girmesi gerekmemektedir. Bu fikirler Katolik Kilisesi yetkilerinin ve ilerigelenlerinin kabul edebileceği fikirler değildi. Katolik Kilisenin düşüncelerine göre insanlık esastan günahkârdır ve bu nedenle hatalı olup bu hatalarından ayrılıp kendini ve ruhunu kurtarabilmesi için mutlaka Katolik kilisesinin yol göstermesi gerekmektedir. Buna karşılık Hümanizm insanlığın devamlı iyilik bilme ve yapma potansiyeli olduğunu ve bu nedenle asil bir yaratık olarak kabul etmekte idi. Bu iki görüşün birbirine yaklaşımı Katolik Kilisesi için birleştiremez şekilde birbirine zıt düşünceler olamadığı kabul edilerek imkân dahilinde olduğu kabul edilmişti. Ama Katolik Kilisesi bu fikirleri birleştirmek için bunu yapabilecek yegane tek kurumun Katolik Kilisesi olduğunu kabul etmenin gerektiğini iddia etmekte ve insanlığın "ruhunun, düşünenlerini, ve hayatının" daha yüksek bir düzey getirilmesinin ancak ve ancak tanrının bu dünyada temsilcisi ve onun tek aleti olan Katolik Kilisesi aracılığı ile mümkün olacağını kayıtsız şartsız inanmakta idi. Katolik Kilisesi dışındaki insanlığın, tümüyle Hristiyan olmadan "kurtuluş bulma" imkânı ihtimali yoktu. Sistine Şapelin tavanını resimlendirmesinde Michelangelo bu iki zıt düşünce tarzını görsel olarak hiç tezatlar ortaya çıkartmadan birleştirip eserini hazırlamayı başardığı kabul edilmektedir. Bu resimlemede "Kitâb-ı Mukaddes dışı" olan "Sibylla" ve "İgnudi" resimlerini tavandaki resimlere ekleme ile hem Hristiyan hem de Hümanist düşünceleri birlikte kullanmıştır. Ama 16 yüzyılda Protestanlık Reformasyon fikirleri ortaya çıkıp yayılması ile Katolik Kilisesi'nde daha koyu "kontr-refermasyon" ve ultra koyu Katoliklik düşünceleri üstün geldi. Michelangelo'nun kilise ile Hümanizm fikirlerini birleştirmesi "kontr-reformcu" katolikler tarafından hücumlara hedef olmaya başladı.
Tavan resimlerinde bulunan "ikona"ların neyi nasıl ifade ettiği geçmişte çeşitli değişik yorumlar ortaya çıkartılmıştır. Bunlardan bazıları modern sanat tarihi düşünürleri tarafından kabul edilmemektedir. Diğer taraftan tavanda resimlerde bulunan bazı elemanların neler oldukları hakkında hiç inanılır bilgi bulunmamakta ve bunların nasıl yorumlaması gerektiği hakkında sonuç ortaya çıkaramayacak olan tartışmalar olmaktadır. Örneğin pencerelerle ilgili olarak pencere üstlerinin yarım ay şekilli "lunet"lerinde ve bunların da üstlerindeki üçgensel "spandrel"lerde bulunan figürlerin kime ait olduğu hala bilinmemektedir ve pek çok aramaya rağmen bulunamamıştır. Modern düşünürler bunların hüviyetlerini bulmak için tavanın planlanıp içeriği üzerinde bir anlaşma sağlanabilmesi için hazırlanan yazılı belgeler olacağı düşünmüşler ve bu belgeyi bulmaya büyük gayret sarf etmişlerdir. Ama hala da bunda başarılı olmamışlardır. Bu başarısızlık, acaba tavan resminin içeriğinin çok dikkat ve hevesle Kitâb-ı Mukaddes'i okumayı ve incelemeyi adet edinen ressam ve yüksek bir deha olduğu kabul edilen Michelangelo'nun şahsi düşüncelerine ve şahsi kararlarına göre tayin edildiği sorusunu ortaya çıkartmaktadır. Bundan da Michelangelo'nun bu resmi tamamlamakta iken dinsel, ruhsal ve psikolojik durumunun ne kadar hangi "ikonaları nasıl eserine koyacağını ve bunların artistik ifadesine ne kadar tesirli olduğu" sorularını incelemeye geçmelerine de neden olmuştur.
Gerçek
Sistine Şapeli 40,5 metre uzunlukta ve 14 metre genişliktedir. Tavanın, şapelin esas zemininde yüksekliği 20 metredir. Tavan örtüsü olarak işlev gören tönöz çok komplike bir tasarıma göre yapılmıştır. Tavan tönözünün bu kadar komplike bir dizayn göstermesi bu binanın ilk yapımı için tasarlanmış olmadığı sanılmaktadır. Tönözün daha basit olduğu elimizde bulunan Pier Matteo d'Amelia'nın hazırlamış olduğu bir plan belgesinde açıkça gösterdiği tavanın mimarı elemanlarda ve tavanın, aynen Gioto'nun Padova'da dekore ettiği Scrovegni Şapeli gibi, noktasal sarı yıldızlarla kaplı olarak maviye boyalı olduğundan görülmektedir.
Şapelin duvarlarında üç yatay olan yan yana 6 pencere bulunmakta ve en üst sırada da her kenarda 6 pencere bulunmaktadır. Duvarların en ucunda eskiden 2 pencere daha bulunmakta iken bunlar ana sunağın üstünde olduğu için sunak resmi olarak yapılan Michelangelo Son Yargı tablosunun yapmak için bu iki pencere battal edilip kapatılmış ve bu pencerelere ait "lunetler" (yani yarım ay şeklinde pencere kirişleri) de kapatılmışlardır. Pencereler arasından tonozu destekleyip tutan pandantif bulunmaktadır. Pandantiflerin daha üzerinde ise tavan yataydan çok az değişik olarak gayet hafif kavislidir.
Bu Şiştine Şapelinin gerçek mimarisidir. Fakat Michelangelo şapel mimarisini kendi hayal gücünü kullanarak değişik bir şekilde ifade etmiştir.
Görümsel hayali mimarı
Tavanın resimlendirilmiş mimarisinin birinci öğesi "gerçek" mimarı elemanlarının kavisli tönöz ile pandaftıfler ve pencere köşelerindeki üçgensel kısımlar ("spanderel") ile birleşmesinde ortaya çıkan çizgilerini öneminin artırılmasıdır. Michelangelo birleşme çizgilerini dekoratif yontulmuş taştan yapılmış "moldings" olarak resimlendirdi. Burada tekrar edilen iki motif "klasik mimarı"'de çok popüler olarak kullanılan formüllere göredir Bir motif de "meşe palamudu" olup bu hem Şapeli inşa ettiren Papa IV. Sixtus hem de tavan resimlendirmesi siparişini veren IV. Juluis'un ailelerinin armasında bulunmaktaydı. Bu il=ki papa da " Diğer kullanılan bir motif ise "midye kabuğu" idi ve Hristiyan doktrinine göre Meryem'in şenbolu idi. Pencerelerin yarım ay şekilli tepeleri ("lunet!") bunların yanında pencere dikdörtgeninin tamamlayan iki üçgensel ("spanderel") üzerinde bulunan yan duvar tepelerinde tavanın kenarının pirdolayı etrafında çok bariz ve renkli boyanmış bombeli bir kornis bulunmaktadır. Bu kornis Kitâb-ı Mukaddes'ten sahneleri gösteren resimsel kısımları ile bu resimsel hikâyelere resimsel ve hikâye anlatısina destek sağlayan "peygamberler", "sibyllalar ve "İsa'nın cedleri" figürlerini ayırmaktadır. Bir duvardan diğer duvara geçen ve tavanı tutan on tane genişçe ve üzeri boyanmış traverten'den yapılmış destekleme elemanı tavan kırışı tavanı biri genişçe diğer daha darca olan resim alanlarına bölerler ve bunlar tüm figürlere tanımlanmış yer ayrılan bir ızgara gibi tavanda bulunurlar,
Tavanın resimlendirilmiş hikâye mimarisi içine maksadı sırf sus için olan çok sayıda küçük figürler de resmedilip konulmuştur. Bunlar arasında mermerden yapılmışçasına boyanmış iki hiç dinsel anlamı olmayan iki küçük çıplak biri erkek biri kız bebek ("putti") resmi; her pencere üstünde bulunan üçgensel alanda ("spanderel") resmedilmiş olan koç kafaları; bu üçgensel alan ile karşıdan karşıs tavanı geçen traverten kırış arasında gölgeler arasında saklanan çeşitli pozlar almış olan ve sanki kitapları ortalarında tutan raf kenarları gibi olan bakır renkli tenleri olan çıplak figürler ve Peygamberlerin ve Sibyllalarının altında bulunan açıklayıcı yaftaları tutan çeşitli pozalarda giyinik veya çıplak "putti"ler bulunmaktadır.
Yaratılış'ın dokuz sahnesi
Michelangelo; Sistina Şapeli'nin tavanına çizdiği resimleri, Kitâb-ı Mukaddes'in Tekvin bölümünde anlatılan, 'yaratılışın dokuz sahnesi'ne göre oluşturmuştur. Resimler, küçüklü büyüklü üç panel üzerine yapılmıştır.
İlk grupta, Tanrının cenneti ve dünyayı yaratması sahnelenmiştir. İkinci grupta ise Tanrı tarafından yaratılmış ilk insanlar olan Âdem ve Havva betimlenmiştir. Ayrıca onların yaratıcıya itaatsizlikleri sonucu Aden bahçesinden kovulmaları da konu edinilmiştir. Tavan resimlerinin son grubunda da insanlığın ve özellikle de Nuh'un ailesinin durumu anlatılmıştır.
Tavandaki resimler tam olarak kronolojik sıralamaya uygun olarak yapılmamışlarsa da hepsi birbiriyle bağlantılıdır ve bir bütünü oluşturmaktadırlar. 'Yaratılış', 'Düşüş' ve 'İnsanlığın Kaderi' olarak üç gruba ayrılabilecek resimler, binaya girildiğinde sıralama olarak sondan başlar. Yani önce Nuh'un Sarhoşluğu görülür, en son Aydınlıkla Karanlığın Ayrılması yer alır. Her bir sahne, sunağa doğru bakarken izlenecek şekilde boyanmıştır. Şapelin tam orta noktasından bakılmadığı sürece tavandaki bütün ayrıntıları tek seferde görmek neredeyse imkânsızdır. Sıralamanın tersten olmasının sebebiyse, Tanrı'ya karşı bir saygı gösterisinde bulunmaktır. Tavandaki resimler sırasıyla;
Adem ve Havva
<!-- For the central section of the ceiling, Michelangelo has taken four episodes from the story of Adam and Eve as told in the first, second and third chapters of Genesis. In this sequence of three, two of the panels are large and one small.
In the first of the pictures, and one of the most widely recognised images in the history of painting, Michelangelo shows God reaching out to touch Adam, who, in the words of Vasari, is "a figure whose beauty, pose and contours are such that it seems to have been fashioned that very moment by the first and supreme creator rather than by the drawing and brush of a mortal man." From beneath the sheltering arm of God, Eve looks out, a little apprehensively.
The central scene, of God creating Eve from the side of the sleeping Adam has been taken in its composition directly from another Creation sequence, the relief panels that surround the door of the Basilica of San Petronio, Bologna by Jacopo della Quercia whose work Michelangelo had studied in his youth.
In the final panel of this sequence Michelangelo combines two contrasting scenes into one panel, that of Adam and Eve taking fruit from the forbidden tree, Eve trustingly taking it from the hand of the Serpent and Adam eagerly picking it for himself; and their banishment from the Garden of Eden, where they have lived in the company of God, to the world outside where they have to fend for themselves and experience death. -->
Nuh'un Hikâyesi
<!-- As with the first sequence of pictures, the three panels concerning Noah, taken from the sixth to ninth chapters of Genesis are thematic rather than chronological. In the first scene is shown the sacrifice of a sheep. Vasari, in writing about this scene mistakes it for the sacrifices by Cain and Abel, in which Abel's sacrifice was acceptable to God and Cain's was not. What this image almost certainly depicts is the sacrifice made by the family of Noah, after their safe deliverance from the Great Flood which destroyed the rest of Humankind.
The central, larger, scene shows the Great Flood. The Ark in which Noah's family escaped floats at the rear of the picture while the rest of humanity tries frantically to scramble to some point of safety. This picture, which has a large number of figures, conforms the most closely to the format of the paintings that had been done around the walls.
Lancaster dükü
Lancaster Düklüğü soyu tükenmiş bir İngiliz asilzade unvanıdır. Orta Çağ boyunca üç kez oluşturulmuş ama sonunda V. Henry ile 1413 yılında taht ile birleşmiştir. Düklük neslinin tükenmesine rağmen Birleşik Krallık hükümdarlarının, Lancashire ve Lancaster Dükalığı, ile olan bağını simgelemek için hükümdarlar tarafından kullanılmaya devam etmiştir. Dükalık ise hükümdara Crown Estate’den bağımsız gelir sağlar.
Tarih
On dördüncü ve on beşinci yüzyıllarda Lancaster Düklüğü'nün üç kreasyonu vardı. İlk yaratılış 6 Mart 1351'de III. Henry’nin büyük torunu olan Grosmont'lu Henry, içindir. Kendisi Lancaster'ın 4. Kontu ve ayrıca 4. Leicester Kontu, 1. Derby Kontu, 1. Lincoln Kontu ve Bowland Lordu idi. 1361'de öldüğünde, soyunun nesli tükendi.
Sistina Şapeli tavanı
Nuh'un Hikâyesi
The final scene is the story of Noah's drunkenness. After the Flood, Noah tills the soil and grows vines. He is shown doing so, in the background of the picture. He becomes drunk and inadvertently exposes himself. His youngest son, Ham, brings his two brothers Shem and Japheth to see the sight but they discreetly cover their father with a cloak. Ham is later cursed by Noah and told that the descendants of Ham's son Canaan will serve Shem and Japheth's descendants forever. Taken together, these three pictures serve to show that Humankind had moved a long way from God's perfect creation. However, it is through Shem and his descendants, the Israelites, that Salvation will come to the world.
Since Michelangelo executed the nine Biblical scenes in reverse chronological order, some analyses of the frescoes of the vault commence with the Drunkennes of Noah. Tolnay's Neoplatonic interpretation sees the story of Noah at the beginning and the act of Creation by God as the conclusion of the process of deificatio and the return from physical to spiritual being. -->
Lancaster dükü
Tarih
İkinci yaratılış 13 Kasım 1362'de Gaunt John, Richmond'un 1. Kontu ve Kral Edward III'ün hayatta kalan üçüncü oğlu için yapıldı. Henry'nin ikinci kızı ve nihai varisi Blanche of Lancaster ile olan evliliği sayesinde Grosmontlu Henry'nin damadı oldu. Gaunt 4 Şubat 1399'da öldüğünde düklük oğlu Henry of Bolingbroke, Hereford 1. Dükü'ne geçti. Aynı yılın ilerleyen günlerinde Bolingbroke, II . Richard'dan İngiltere tahtını gasp ederek IV. Henry oldu ve bu noktada Düklük Taç'ta birleşti.
Sistina Şapeli tavanı
Şiltler
<!-- Adjacent to the smaller Biblical scenes and supported by the Ignudi are ten circular parade shields, sometimes described as being painted to resemble bronze. Known examples are actually of lacquered ve gilt wood. Each is decorated with a picture drawn from the Old Testament or the Book of Maccabees from the Apocrypha.
Lancaster dükü
Tarih
Henry, 10 Kasım 1399'da en büyük oğlu Galler Prensi Monmouth'lu Henry için düklüğü yeniden yarattı. 1413'te Monmouth, Kral V. Henry olarak tahta çıktı ve düklük, o zamanda.
Sistina Şapeli tavanı
Şiltler
The subjects are the more gruesome or shameful of Biblical episodes, the only exception seeming to be that of Elijah being swept up to Heaven in a Chariot of Fire, leaving his mantel to fall on Elisha. However, Elijah's role as a prophet was one marked by accusation and warnings to repent, and the purpose of his translation into Heaven was traditionally seen as so that he might stand before God to condemn Israel for its sins. In four of the five most highly finished "medallions" the space is crowded with figures in violent action, similar to Michelangelo's cartoon for the Battle of Cascina.
Lancaster dükü
Tarih
Bununla birlikte, unvan, eski düklükle ilişkili mülk olan Lancashire ve Lancaster Dükalığı ile ilgili olarak hükümdara atıfta bulunmak için kullanılmaya devam ediyor. Lancashire'ın tarihi ilçe sınırlarındaki resmi akşam yemeklerinde ve silahlı kuvvetlerin Lancastrian alaylarında Leyal Toast’ın "Kraliçe, Lancaster Dükü" olarak ilan edilmesi gelenekseldir. Buna ek olarak, Lancaster'da yirminci yüzyılın ikinci yarısına kadar "Tanrı zarif Kraliçemizi korusun, çok yaşa asil Dükümüz " olarak söylenen milli marşın duyulması oldukça yaygındı. Bununla birlikte, hükümdarın unvanı kullanmasının yasal dayanağı, tapu hakkının, dükalığın toprakları üzerindeki hakkının farklı mirasçılarına sahip olabileceğinden tartışmalıdır. Özellikle George V'e, Lancaster Dükü olmasının "son derece düşük ihtimal" olduğu konusunda yasal tavsiye verildi.
Sistina Şapeli tavanı
Şiltler
The application of gold on the shields, in contrast to its absence on the rest of the ceiling, serves to link the ceiling to some extent with the frescoes around the walls. In the latter, gold leaf has been applied lavishly to many details and in some of the frescoes, notably those by Perugino, has been most expertly used not just to detail the robes but to highlight the folds by subtle graduation in the density of golden flecks. It is this technique that Michelangelo has picked up on and carried a step further, inspired also perhaps by the medallions that appear on a Roman triumphal arch in Botticelli's episode from the Life of Moses, showing the Punishment of the Sons of Korah.
-->
Yuvamdaki Düşman
Yuvamdaki Düşman, Düş Gezginleri Film imzalı, 2018 yılında Show TV'de yayımlanan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. Başrollerini Nebahat Çehre, Aslı Tandoğan, Pamit Pekin ve Ece Çeşmioğlu paylaşmıştır. Dizi, 1 Mart 2018 tarihinde yayımlanan 6. bölümü ile final yaparak sona ermiştir.
Sistina Şapeli tavanı
Şiltler
Madalyonlar şunları temsil eder:
Bölüm kaynakçaları:
Peygamber ve Sibyllalar
Michelangelo; resmettiği dokuz sahnenin etrafına, peygamberlik yapan veya İsa'nın gelişini müjdeleyen kahinlerin portrelerini çizmiştir. Tavandaki 12 resimden 7'si erkektir ve İsrailoğulları'na gönderilmiş olan peygamberler tasvir edilmiştir. Kalan 5 çizimde ise Antik Çağ metinlerinde sıkça bahsi geçen kadın sibyllalar betimlenmiştir. Sunağın altında Yunus, onun tam karşısında ise Zekeriya peygamberin portresi bulunmaktadır.
Pandantifler
Sapelin her bir kosesinde duvarlar ile tonoz'un kemerinin arasını dolduran dört tane üçgensel pandantif bulunmaktadır. Bu pandantifler köşelere en yakın pencereler userinde ucgensel alanlar ("spandrel") ortaya çıkartmaktadırlar. Bu kavis gösteren pandantifler üzerinde Michelangelo İsrailoğulları'nin kurtarılmasında Yahudiler'ce önemli sayılan erkek ve kadın kahraman olarak kabul edilen dört kişi (yani Musa, Davut, {Ester ve Judit) hakkındaki Eski Ahit kısmından dört sahneyi resimlendirmiştir: ref>Paoletti ve Radke, say. 407
<!-- The first two stories were both seen in Medieval- ve Renaissance theology as prefiguring the Crucifixion of Jesus. In the story of the Brazen Serpent, the people of Israel become dissatisfied and grumble at God. As punishment they receive a plague of poisonous snakes. God offers the people relief by instructing Moses to make a snake of brass, set up on a pole, the sight of which gives miraculous healing. Michelangelo chooses a crowded composition, depicting a dramatic mass of suffering men, women and writhing snakes, separated from redeemed worshipers by the snake before an epiphanic light. In the book of Esther it is related that Haman, a public servant, plots to get Esther's husband, the King of Persia, to slay all the Jewish people in his land. The King, who is going over his books during a sleepless night, realises something is amiss. Esther, discovering the plot, denounces Haman and her husband orders his execution on a scaffold he has built. The King's eunuchs promptly carry this out. Michelangelo shows Haman crucified with Esther looking at him from a doorway, the King giving orders in the background.
The other two stories, those of David and Judith, were often linked in Renaissance art, particularly by Florentine artists as they demonstrated the overthrow of tyrants, a popular subject in the Republic. In this image, the shepherd boy, David, has brought down the towering Goliath with his sling, but the giant is alive and is trying to rise as David forces his head down to chop it off.
The depiction of Judith and Holofernes has an equally gruesome detail. As Judith loads the enemy's head onto a basket carried by her maid and covers it with a cloth, she looks towards the tent, apparently distracted by the limbs of the decapitated corpse threshing about.
There are obvious connections in the design of the Slaying of Holofernes and the Slaying of Haman at the opposite end of the chapel. Although in the Holofernes picture the figures are smaller and the space less filled, both have the triangular space divided into two zones by a vertical wall, allowing us to see what is happening on both sides of it. There are actually three scenes in the Haman picture because as well as seeing Haman punished, we see him at the table with Esther and the King and get a view of the King on his bed. Mordechai sits on the steps, making a link between the scenes.
While the Slaying of Goliath is a relatively simple composition with the two protagonists centrally placed, the only other figures being dimly seen observers, the Brazen Serpent picture is crowded with figures and separate incidents as the various individuals who have been attacked by snakes struggle and die or turn towards the icon that will save them. This is the most Mannerist of Michelangelo's earlier compositions at the Sistine Chapel, picking up the theme of human distress begun in the Great Flood scene and carrying it forward into the torment of lost souls in the Last Judgement which was later painted below. -->
Konu
<!-- Between the large pendentives that support the vault are windows, six on each side of the chapel. There were two more windows in each end of the chapel, now closed, and those above the High Altar covered by the Last Judgement. Above each window is an arched shape, referred to as a lunette and above eight of the lunettes at the sides of the chapel are triangular spandrels filling the spaces between the side pendentives and the vault, the other eight lunettes each being below one of the corner pendentives.
Michelangelo was commissioned to paint these areas, as part of the work on the ceiling. The structures form visual bridges between the walls and the ceiling, and the figures which are painted on them are midway in size (approximately 2 metres high) between the very large prophets and the much smaller figures of Popes which had been painted to either side of each window in the 15th century. Michelangelo chose the Ancestors of Christ as the subject of these images, thus portraying Jesus' physical lineage, while the papal portraits are his spiritual successors according to Church doctrine. (see gallery)
Centrally placed above each window is a faux marble tablet with a decorative frame. On each is painted the names of the male line by which Jesus, through his Earthly father, Joseph, is descended from Abraham, according to the Gospel of Matthew. However the genealogy is now incomplete, since the two lunettes of the windows in the Altar wall were destroyed by Michelangelo when he returned to the Sistine Chapel in 1537 to paint The Last Judgment. Only engravings, based on a drawing that has since been lost, remain of them. The sequence of tablets seems a little erratic as one plaque has four names, most have three or two, and two plaques have only one. Moreover, the progression moves from one side of the building to the other, but not consistently, and the figures the lunettes contain do not coincide closely with the listed names. These figures vaguely suggest various family relationships; most lunettes contain one or more infants and many depict a man and a woman, often sitting on opposing sides of the painted plaque that separates them. O'Malley describes them as "simply representative figures, almost ciphers".
and Joseph, the Earthly father of Jesus. The suspicious old man may represent Joseph. ]]
There is also an indeterminate relationship between the figures in the spandrels, and the lunettes beneath them. Because of the constraints of the triangular shape, in each spandrel the figures are seated on the ground. In six of the eight spandrels the compositions resemble traditional depictions of the Flight into Egypt. Of the two remaining, one shows a woman with shears trimming the neck of a garment she is making while her toddler looks on. The Biblical woman who is recorded as making a new garment for her child is Hannah, the mother of Samuel, whose child went to live in the temple, and indeed, the male figure in the background is wearing a distinctive hat that might suggest that of a priest. The other figure who differs from the rest is a young woman who sits staring out of the picture with prophetic intensity. Her open eyes have been closed in the restoration. -->
Bölüm kaynakçaları:
İşlenmeleri
<!-- Michelangelo's depiction of the Genealogy of Jesus departs from an artistic tradition for this topic that was common in medieval times, especially in stained-glass windows. This so-called Jesse Tree shows Jesse lying prone and a tree growing from his side with the ancestors on each branch, in a visual treatment of a biblical verse.
The figures in the lunettes appear to be families, but in every case they are families that are divided. The figures in them are physically divided by the name tablet but they are also divided by a range of human emotions that turn them outward or in on themselves and sometimes towards their partner with jealousy, suspicion, rage or simply boredom. In them Michelangelo has portrayed the anger and unhappiness of the human condition, painting "the daily round of merely domestic life as if it were a curse". In their constraining niches, the ancestors "sit, squat and wait". Of the fourteen lunettes, the two that were probably painted first, the families of Eleazar and Mathan and of Jacob
and Joseph are the most detailed. They become progressively broader towards the altar end, one of the last being painted in only two days.
The Eleazar and Mathan picture contains two figures with a wealth of costume detail that is not present in any other lunette. The female to the left has had as much care taken with her clothing as any of the Sibyls. Her skirt is turned back showing her linen petticoat and the garter that holds up her mauve stockings and cuts into the flesh. She has a reticule and her dress is laced up under the arms. On the other side of the tablet sits the only male figure among those on the lunettes who is intrinsically beautiful. This blonde young man, elegantly dressed in white shirt and pale green hose, with no jerkin but a red cloak, postures with an insipid and vain gesture, in contrast to the Ignudi which he closely resembles.
Prior to restoration, of all the paintings in the Sistine Chapel, the lunettes and spandrels were the dirtiest. Added to this, there has always been a problem of poor daytime visibility of the panels nearest the windows because of halination. Consequently, they were the least well known of all Michelangelo's publicly accessible works. The recent restoration has made these masterly studies of human nature and inventive depiction of the human form known once more. -->
Bölüm kaynakçaları:
İgnudi
(İgundi imgeleri için, bknz, Resimler galerisi)
<!-- Ignudi 20 adet atlatik ciplak erkek resmidir. Michelangelo bu tip resimleri tavanin ortasinda siralanmis 5 nispeten kucuk ebadli hikâye sahnelerini her bir kosesinde destek figurleri olarak resimlendirmistir. Bu figurler cesitli objeleri (bu arada pember kurdelalar, yesil yuvarlak kesitli yastiklar ve çok büyük mese palamudu bukeleri) tasimakta; veya bu objeler bunlar etraflarina asilmis durmakta veya bunlarin bazilarina yaslanmaktadirler.
The meaning of these figures has never been clear. They are certainly in keeping with the Humanist acceptance of the classical Greek view that "the man is the measure of all things". But Michelangelo knew the Bible well. He would have been well aware of the fact that although seraphim and cherubim are described as being winged creatures, angels are not. They are described as looking like men. When Michelangelo later painted the altar wall of the chapel, he included a great number of angels, particularly in the lunettes which are decorated with scenes of angels carrying the symbols of the Passion. Other angels are employed sounding the trumpets which call forth the dead, displaying books in which the names of the saved and the damned are written and casting sinners down to Hell. In all, the Last Judgement contains more than forty angels, all closely resembling the Ignudi. It is reasonable to conclude that the Ignudi represent angels. If the Ignudi are indeed angels, they are the ever-present attendants and messengers of God, impassively watching and waiting on the fate of Humankind.