Karadağ_Prensliği
1905 Anayasası
20. yüzyılın başında, siyasi farklılıklar doruğa çıkmaya başladı. Ülke bölgesel olarak genişledi ve neredeyse elli yıl boyunca barış içinde yaşadı, Osmanlı ellerine düştüğünden beri neredeyse her zaman savaşta olan ülke için olağandışıydı. Yönetici Prens I. Nikola, tüm Balkan hanedanlarının en uzun hükümdarlığıydı ve çoğu kişi tarafından en deneyimli diplomat ve politikacı olarak algılandı. Öte yandan, egemenliğini mutlakçı ve otokratik olarak gören, çoğunlukla yurtdışında eğitim görmüş, tatmin edici olmayan genç nüfusun artıyordu. Belli siyasi partilerden destek aldıkları için Belgrad'da toplandılar. Hükûmet idaresinin yeniden düzenlenmesi, anayasa ve parlamentonun başlatılmasını talep ediyorlardı. Muhalefet talepleri belirli sayıda eski askeri lider ve çeşitli klan temsilcileri tarafından desteklendikçe büyüdü. Bu ilkel asalet biçimleri esasen eski ve muhafazakârdı, ancak prense karşı kendi kişisel düşmanlıkları ya da kendi siyasi hırsları nedeniyle, ülkenin modernleşmesini talep eden kalabalığın yanında yer aldı. Uzun zamandır prens ve etrafındaki insanlar çemberi, zamanın doğru olmadığı ve Karadağ toplumunun hala anayasal monarşinin önemini anlayacak kadar evrim geçirmediği yönündeki açıklamalarını savundu. Dahası, parlamentarizmin ve siyasi partilerin tanıtılmasının, klanlar arasındaki eski kan davasını açıp, zorlu birliği istikrarsızlaştıracağını savundu. Bu zamana kadar komşu Sırbistan, zaten beş anayasa değiştirmişti ve çeşitli siyasi partiler ve fraksiyonlar arasında elli yıl süren siyasi mücadeleyi gördü ve 1903'te Sırbistan'da "Mayıs Darbesi'ne" yol açtı. Son olarak, Karadağ’ın uluslararası politikadaki egemenliğinin büyük koruyucusu ve iç örgütlenmesini Karadağ tarafından kopyalanan model olan İmparatorluk Rusya’sı hala bir anayasaya sahip değildi. Bununla birlikte, 1905 devriminden sonra Rusya bile bazı değişikliklerden geçmek zorunda kaldı, böylece Karadağ'ı, ilk anayasası kısa süren Osmanlı İmparatorluğu ile birlikte anayasaya sahip olmayan tek ülke olacaktı. Sonunda, kendisine karşı yapılan büyük bir medya kampanyası ve hem yerel hem de uluslararası kamuoyu baskısının ardından, prens nihayet geri adım atmaya karar verdi, bu yüzden 31 Ekim 1905'te anayasayı ilan edeceğini söyleyen bir kamu ilanı verdi. Bildiri ayrıca, özgür iradesinin anayasasını verdiğini ve getireceği değişikliklerin ilk başta radikal olmayacağını, çünkü mevcut kurumların ani değişikliklerden korunması gerektiğini hissettiğini belirtti. Bu, Belgrad'daki öğrencilerden, yeni anayasanın sadece biçimsel olacağını ve prens'i geri tutan fren olarak etiketlediğini söyleyerek, niyetlerini eleştirdikleri "Karadağ Üniversitesi Gençliğinin Sözü" başlıklı bir metin şeklinde cevap verdi. Karadağ modernleşme ve refahtan, doğal olarak, herhangi bir şekilde güç vermek ya da kendi elleriyle herhangi bir şekilde kendi bağlarını bağlamak istemediği için, anayasayı yazma görevini Sırbistan'dan muhafazakâr bir gazeteci olan çok güvendiği arkadaşı Stevan Djurčić'e verdi. Sonuçta, temelde 1869’dan bu yana Sırp anayasasının bir kopyası olan anayasa (yani The Regency Anayasası), prensin kendisi tarafından yapılan ufak değişikliklerle oldu. Değişiklikler küçüktü ama iç koşullar için gerekli uyarlamalar yapıldı. Karadağ Prensliği Anayasası, 1905'te I. Nikola tarafından 19 Aralık (Jülyen Takvimiyle 6 Aralık) 1905'te parlamentodaki tahttan yaptığı konuşmada empoze edildi. Parlamento yeni anayasaya alışamadı ve resmen kabul ettikten hemen sonra dağıldı, bu yüzden meclis tarafından getirilmesine rağmen fiilen uygulandı. Aziz Nicholas günü anayasası olarak hatırlandı. Toplam 222 makale ile 15 bölümden oluşmaktadır. 1905 Anayasası, devlet teşkilatı, hükûmet tipi, devlet sembolleri (kısmen), devlet idaresinin yeterliliği, devlet adamının seçimi, askerlik hizmeti, mali kaynaklar ve insan ve vatandaşların haklarını sağlamıştır.