cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kõpu Deniz Feneri
Orijinal kulenin inşaatı
Hansa Birliği'nin 1499'da Lübeck'teki bir toplantısında bir fener inşa etmek için piskoposa bir kez daha başvurdular. 20 Nisan 1500'de Piskopos Johannes III Orgas (John Orgies), herhangi bir odası olmayan devasa bir taş sütuna izin verdi İnşaat masraflarını karşılamak için, Tallinn belediye meclisi, meblağ tamamlanana kadar özel bir deniz feneri vergisi oluşturmak zorunda kaldı.
Fenerin inşasının 1500 yazında başlaması gerekiyordu. Ancak Livonya Yönetimi'nin ustası Wolter von Plettenberg 1503'e kadar süren bir savaşa girdiğinde bina yapımı durduruldu. 1504 baharında, inşaat malzemelerinin satın alınması ve teslimatı başladı. Ancak aynı yılın sonbaharında veba patlak verdi ve işi bir kez daha durdurdu. İnşaat işinin durmasını takiben binadan sorumlu sulh meclisi üyesi Lambert Ottingk 28 Aralık 1505'te Tallinn'de öldü.
Tallinn belediye meclisinin hesap defterleri 1507'den 1533'e kadar Kõpu Deniz Fenerine, 13 Mayıs 1514'ten 12 Ekim 1532'ye kadar Hiiumaa fenerine para harcandığını gösteren kayıtları içerir. Miktarlar, çalışmaların çoğunun 1514'ten 1519'a kadar yapıldığını gösteriyor. Daha sonra fener için sadece birkaç büyük harcama gözükmektedir. Ancak Wolmar Landtag'ın 25 Şubat 1532 tarihli kararında Hiiumaa'daki fenerin tamamlanmasından bahsedildiği için, kulenin gerçek tamamlanma ve kullanıma başlama zamanı 1531 olmalıdır. 1538'den sonra bir zamanda kulenin yüksekliği artırıldı.
Kule yüz yıldan fazla bir süredir ışıksızdı. Açık bir günde uzaktan görülebiliyordu.
Deniz fenerinde yeniden yapılanma ve yeniden inşa dönemi
Ağustos 1649'da kulenin tepesine açık bir demir ateş ızgarası ve dış duvarına ahşap bir merdiven inşa edildi. Başlangıçta deniz fenerinde kömür yakılması planlanmıştı, ancak kömürün yüksek nakliye maliyetleri nedeniyle bunun yerine odun kullanıldı.
Yakılan ateş çok fazla maliyet içermekteydi. 180 günlük süre boyunca yanacak odun o kadar büyük bir miktara ulaştı ki Kõpu yarımadasının çoğunun ormansızlaştı. Her gece altı kişilik bir ekip nöbet tutuyordu, ancak fırtınalar ateşi sık sık söndürdü. 1652'de kabul edilen bir kural, ateşin güçlü ve yüksek (~ ) olması gerektiğine karar verdi. ).
Kont Axel Julius De la Gardie, Hiiumaa adasını İsveç Kralı'ndan 38.000 thaler'e satın aldı. Sonra da 1659'da Kõpu Deniz Feneri'nin yönetimini devraldı. Yüksekliği uzatıldı ve ahşap merdivenlerin yerine demir bir merdiven kondu. Işık, artık ) uzaktan görülebiliyordu. Güneş battıktan bir saat sonra yakılıyor ve gün doğumundan bir saat önce söndürülüyordu.
Rus İmparatorluğu 1810'da deniz fenerinin yönetimini devraldı ve kulenin yeniden inşası başladı. Güneydeki payandaya altı kişilik bir ekip için bir oda ve oradan kuleye çıkan taş bir merdiven açıldı. Üst kısımda üst üste iki yan oda açıldı ve bunların üzerine yeni bir fener odası yapılmıştır. Fener odası, gümüş kaplı pirinç reflektörler kullanan yirmi üç kandil barındırıyordu. Lambalar kenevir yağı yakıyordu ve yıllık tüketimi vardı.
1845'te, deniz fenerinin üst kısmındaki bir çatlak kulenin bir kısmının yıkılıp yeniden inşa edilmesinin gerekliliğine işaret etti. Kule artık nihai yüksekliğini kazanmıştı. Fener ve optik cihazları için lamba bacalı ahşap bir yapı inşa edildi.
Deniz feneri donanmanın kontrolüne girdi ve ilk bakım kuralları belirlendi. Ateş kesinlikle gün doğumu ve gün batımına göre yakılmalı ve söndürülmeliydi. Bulutlu havalarda deniz feneri bekçileri gerekli veriler için bir takvime başvuracaktı. Böylece ateş 1 Temmuz'dan 1 Mayıs'a kadar her gece yanmaya devam etti.
Deniz reformlarının bir parçası olarak Rusya Büyük Dükü Konstantin Nikolaevich, 1859'da Kõpu Deniz Feneri'nin modernizasyonunu talep etti. Mayıs 1860'ta, (Paris'te Le Paute tarafından üretilen) yeni bir döner fener kuruldu. Saat mekanizmalı bir kasnak ağırlık sistemi kullanarak dört dakikada bir devir hızında dönüyordu. Cihaz, dört eş merkezli ışık kaynağına ve Fresnel lense sahip bir Carsel lambasına sahipti. Lamba her saat kolza yağı yakıyordu bir ve yakıt pompasına saat mekanizmasıyla eşzamanlı güç verildi. kadar uzaktan görülebildiği söyleniyordu. Yedi kişilik bir ekip deniz fenerine hizmet verdi ve birinin her zaman ışığın yakınında olması gerekiyordu.
Merdivenli payanda, 1869'da ahşap levhalar ve teneke levhalarla kaplandı. Aynı yıl fenerin yanına telgraf tesisatı ve kurtarma istasyonları kurulmuştur. İlk kurulan telgraf 1898 yılına kadar çalıştı ve sonra yerini bir telefon aldı.
Yirminci yüzyıl
1900 Paris Dünya Fuarı'nda üç milyon altın rubleye yeni bir ışık sistemi satın alındı. Yeni cihaz (ışık odası dahil) Sautter, Marlé & Co. tarafından yapıldı. Akkor kaplamalı bir gaz lambası kullandı. Ağır bir dökme demir sistem, yatak görevi gören bir cıva banyosunda yüzmekte ve dönmeyi sağlamaktaydı. Tesisat kabaca cıva içeriyordu. Deniz fenerinden çıkan zehirli cıva, çevre köylerdeki çocuklar tarafından onlarca yıl oyun oynamak için kullanıldı.
Işık sistemi, asılı duran ) ağırlığında mekanizma tarafından döndürülerek ayarlandı. Her iki saatte bir geri sarılması gerekiyordu. 1901 onarımları sırasında yeniden kurulum yapıldı.
Alman bombardıman uçakları, Ağustos 1941'de deniz fenerini hedef aldı, ancak yalnızca fener yapısı ve optik sistem yok edildi. Dünya Savaşı'ndan sonra çeşitli optik sistemler test edildi. Kohler jeneratörleri, sabit elektrikli ışık sistemi ile birlikte 1949'da kuruldu. 1963'te yeni bir döner ışık sistemi (EMV-3) kuruldu ve deniz fenerini tamamen otomatik hale getirdi. Deneysel bir EMV-930M sisteminin (Ukrayna'da üretilmiştir) kurulduğu 1982 yılına kadar sistem kullanımdaydı. Optik sistemin dönme mekanizması yeni bir çözümdü. Artık elektrik motoru yok; bunun yerine dönen bir manyetik alan kullanılıyordu. Optik sistem 1 kW kuvartz lamba ile yayılan ışığın verimliliğine altı ila sekiz yüz katlık bir artış getirdi.
Bozulma nedeniyle deniz feneri sık sık onarım görmüştür. Büyük onarımlar 1957 ve 1970'te tamamlandı. 1978-81 yıllarında yapılan onarımlar sırasında fenerin 450. yıl dönümü münasebetiyle betonarme kabuk ve perklorovinil boya ile kaplanmıştır. Beyaz renk olmadığı için sarı renk kullanılmıştır. Boya, kule gövdesinden nemin kaçmasına engel oldu ve çimento harcının iç yüzeyinde biriken su, donarak ve eriyerek, zaten eskimiş ve bozulmuş kireç harcına zarar vermeye başladı. 80'lerin ortalarında, deniz fenerinin yüzeyinde çatlaklar belirdi ve çimento harcı parçaları ve daha küçük taşlar düşmeye başladı. 1987 ve 1988 yıllarında kulenin iki köşesi çöktü ve acil restorasyona başlandı. 1989-90 yıllarında temel ve duvarları payandaların tepesine kadar desteklemek ve deniz fenerinin çökmesini önlemek için kalınlığında kalın betonarme kabuk inşa edilmiştir. Kule badana ile boyanmıştır. Yapının havalandırılması için beton içerisinde hava kanalları bırakılmıştır.
Fenerin fener odası 2001 yılında yenilenmiş ve kule en son 2012 yılında badana ile boyanmıştır. 2020'de mevcut fenere yeni bir elektronik kontrol sistemi ile birlikte yeni bir güçlü LED ışık kaynağı kuruldu. 2.100.000 kandela yoğunluğu ile dünyanın en güçlü LED deniz feneri ışığıdır.
Şu anki durum
Deniz feneri hala navigasyona yardımcı olarak kullanılıyor ve Estonya Denizcilik İdaresi tarafından yönetiliyor. Geleceği, korunan bir kültür anıtı statüsüyle de güvence altına alınmıştır.
Kalıcı popülaritesi ve akılda kalıcı şekli nedeniyle, genellikle Hiiumaa'nın sembolü olarak kullanılır. Önemli bir turistik cazibe merkezi olan kule 1999'dan beri turistlere açık. Yakındaki Ristna deniz feneri ile birlikte, Kõpu Deniz Feneri 2000 yılında bir posta pulu ile anıldı.
Garance Marillier
Garance Marillier (d. 11 Şubat 1998), Fransız oyuncudur.
2016 yapımı Raw filmiyle tanındı.
Nikopolis Antik Kenti
Nikopolis (Niğbolu) Antik şehri (Yunanca 'Nikopolis', lit. "Zafer Şehri" ) veya Latince: Actia Nikopolis, Roma eyaleti olan Epir  (Epirus Vetus)'in başkentiydi. Modern Yunanistan devletinin batı kesiminde bulunuyordu. Şehir MÖ.29 yılında kuruldu. MÖ 31'de Caesar Augustus tarafından şehir yakınındaki Actium Savaşı'nda Antonius ve Kleopatra üzerindeki zaferinin anısına bu şehir kurulmuştur. Kısa süre sonra burası daha genişletilip Epirus bölgesinin en büyük şehri yapıldı. Antik kentin birçok etkileyici kalıntısı bugün ziyaret edilebilir.
Hubert de Givenchy
Count Hubert James Marcel Taffin de Givenchy (21 Şubat 1927 - 10 Mart 2018), Fransız moda tasarımcısı. 1952'de kendi adıyla "The House of Givenchy" markasını ve moda evini kurmuştur.
Nikopolis Antik Kenti
Kuruluşu
M.Ö 29 yılında, 2 yıl önceki deniz zaferi olan Aktium muharebesi, sonrası Octavian Nikopolis (Zafer Şehri) adı verilen yeni bir şehir kurdu Epirus'un en güney çıkıntısı bulunur ve liman ağzının karşısında tarihi Actium antik kenti baz alınır. Bu temel, Büyük İskender'e dayanan ve daha yakın zamanda Küçük Ermenistan'daki Nikopolis'in kurucusu Pompey (MÖ 63) tarafından resmedilen bir geleneği yansıtıyordu. Sembolik olarak, yeni şehir, Roma İmparatorluğu'nun tek bir yönetim altında başarılı bir şekilde birleştirilmesinin bir örneğini temsil ediyordu. Coğrafi olarak, Akdeniz'in doğu ve batı yarısı arasında önemli bir ulaşım ve iletişim bağlantısı oluşturdu. Ekonomik olarak, Üçüncü Makedon Savaşı'nda (MÖ 171-167) Lucius Aemilius Paullus Macedonicus tarafından yıkımından veya MÖ 87-86'da Sulla yönetimindeki daha fazla yıkımdan asla kurtulamayan bölgeyi yeniden düzenlemeye ve canlandırmaya hizmet etti. Ayrıca Akdeniz deniz yolları üzerindeki bu stratejik konumda önemli bir ticaret merkezi ve liman kurmuştur.
Nikopolis'in kuzeyinde kendi çadırının kurulduğu bir tepede ve şimdiki Smyrtoula köyünün kuzeyinde, Octavianus, zaferine katkı sağladığı için ayrıca şehrin koruyucu tanrısı olarak kabul edilen Apollon'a bir anıt ve tapınak inşa etti ve tapınakta diğer iki tanrıya, Neptün ve Mars'a katkıları için adaklar verildi. İnşa edilen anıt ise ele geçirilen kadırgaların koçlarıyla süslenmiştir. Zaferini daha da kutsamak için Apollo Actius'un onuruna dört yılda bir Actian oyunlarını başlattı.
Hubert de Givenchy
Kariyeri
Dünya'ca ünlü aktris Audrey Hepburn ile Eski Amerikan first ladysi Jacqueline Kennedy Onassis gibi tanınmış müşteriler için kıyafetler tasarlamıştır. 1970'te "Uluslararası Moda Tasarımcıları Şeref Holü" 'ne adı dahil edilmiştir.
Nikopolis Antik Kenti
Kuruluşu
M.Ö 27 yılında, Octavianus, İmparatorluk çapında bir idari reform uyguladı. Yeni polis (şehir) Nicopolis, Ambracia, Akarnania'nın çoğu ve batı Aetolia dahil olmak üzere güney Epirus topraklarının başkenti olarak kabul edildi. Kassopaia, Ambracia, Acarnania'nın bazı bölgeleri (Leukas, Palairos, Amfilohya Argos, Kalidon ve Lysimachia dahil ) ve batı Aetolia gibi çevre bölgelerde yaşayanların çoğu yeni şehre taşınmaya zorlandı. Diğer imkanların yanı sıra, şehir Amfitikyonik Konsey'e beş temsilci gönderme hakkını elde etti. Bir senatör vilayet şehri olarak, Nikopolis kendi bakır sikkelerini bile basmaya başladı. (Ms. 268 yılına kadar).
Hubert de Givenchy
Ölümü
Ünlü Fransız moda tasarımcısı Hubert de Givenchy 10 Mart 2018'de Paris yakınlarında bulunan Rönesans döneminden kalma şatosunda uykusunda 91 yaşında ölmüştür.
Nikopolis Antik Kenti
Kuruluşu
Nikopolis'in kesin yasal statüsü bazı tartışmaların konusu olsa da, Yunanistan'daki Patras, Philippi ve ayrıca Epirus, Buthrotum ve Epidamnus gibi Nikopolis ile çağdaş olan diğer Roma şehirlerinin aksine, Nikopolis sadece bir şehir ya da bir Roma kolonisi (Roma askeri gazilerinin de oraya yerleştiğini ima eder) değildir. Aynı zamanda Roma'ya anlaşma ile bağlı (foedus) bir özgür şehir (civitas libera Nicopolitana) yani özgür ve özerk, civitas libera ve civitas foederata özelliklerine sahip bir polis (Yunan şehri)dir.
1. yüzyıl
Böylece kurucusu tarafından önemli değerlere sahiplendirilen yeni kent, Roma döneminde hızla gelişti; Augustus burayı savaş ganimetleriyle finanse edilen anıtlarla süsledi. Ama şehir aynı zamanda Büyük Hirodes'in himayesine de çok şey borçludur. İki liman üzerinden, biri Amvrakikos Körfezinde, belki Vathy ve diğeri İyon Denizinde (Şek. 4) Komaros dan hatırı sayılır boyutu ile -ayırt edici Roma ortogonal bir kafes proje üzerine 180 hektar alana inşa edilmiş- şehrin ticari gelişmesi sağlanmıştır.
Apsaravis
Apsaravis, Kretase döneminde Asya'da yaşamış bir bazal ornithuromorf cinsi. Bilinen tek türü olan Apsaravis ukhaana, yaklaşık 78 milyon yıl önce, Geç Kretase döneminin Kampaniyen çağında yaşadı. Fosilleşmiş kalıntıları Moğolistan'ın Gobi Çölü'ndeki Ukhaa Tolgod'da Djadokhta Formasyonunun Camel's Humps alt bölgesinde bulundu. Bunlar Moğol Bilimler Akademisi/Amerikan Doğa Tarihi Paleontolojik Keşif Gezileri Müzesi tarafından 1998 tarla sezonunda toplanmıştır. Norell ve Clarke (2001) tarafından tanımlanmıştır.
Nikopolis Antik Kenti
1. yüzyıl
Augustus'un yeğeni ve evlatlık oğlu Germanicus, Suriye'ye giderken şehri ziyaret etti ve MS 18'de ikinci konsüllüğünü orada kutladı. M.S 30-31'de Roma konsolosu Poppaeus Sabinus 'da Nikopolis'i ziyaret etti.
Apsaravis
Habitatı muhtemelen bugün olduğu gibi çok kurak bir açık araziydi, belki daha sıcaktı ve daha fazla (ama yine de aralıklı) yağmur vardı. Kalıcı tatlı su kıt olurdu.
Filogenetik pozisyon
Clarke ve Norell (2002), Apsaravis'in en bazal ornithurine kuşu olduğunu, ancak Enantiornithes ve Patagopteryx'ten daha gelişmiş olduğunu bulmuşlardır.
Nikopolis Antik Kenti
1. yüzyıl
MS. 65-66 kışında, Havari Pavlus kışı Nikopolis'te geçirmeye karar verdi ve Titus'a Mektubu 3:12'de meslektaşı Titus'u Girit'ten gelip kendisine katılmaya davet etti. Görünüşe göre şehirde bir Hristiyan cemaati vardı.
MS.66 yılında, Roma'daki bir terör kampanyasının ve mali kısıtlamaların ardından, İmparator Nero, doğuya planlı büyük bir yolculuk yerine Yunanistan'a daha mütevazı bir yolculuk yaptı. Actian oyunlarına katılmak için Yunanistan gezisi sırasında Nikopolis'i ziyaret etti ve onuruna Nicopolis'de basılan madeni paralarda belirtildiği gibi, araba yarışının galibi oldu.
Apsaravis
Filogenetik pozisyon
Daha sonraki kladistik analiz, onun ve daha gelişmiş Palintropus'un - uzun süredir modern bir kuş olduğuna inanılıyor - ve belki de önceki ikisinin ara sıra ilişkili olduğu Ambiortus'un ayrı bir soy oluşturduğunu gösteriyor. Bu dal "Palintropiformes" olarak adlandırılmıştır, ancak Apsaraviformes daha önce Apsaravis soyu için önerilmiştir ve bu nedenle yaşlı sinonimdir. Ve bu grup Apatornis'i de içerecek şekilde tutulursa, daha önce önerilen "Ambiortiformes" adını alacaktı.
Nikopolis Antik Kenti
1. yüzyıl
MS.94 civarında, İmparator Domitian, Nikopolis'e giden önde gelen Stoacı filozof Hierapolis'li Epictetus da dahil olmak üzere filozofları Roma'dan kovdu. Kendi okulunu kurdu ve Trajan döneminde, felsefesiyle ilgili yaptığı notlar sayesinde Arrian'ı öğrencileri arasında saydı. MS 135 civarında orada öldü.
2. yüzyıl
M.S 110 civarında, İmparator Trajan döneminde Roma hükûmeti, Epirus eyaletini Makedonya ve Achaia'nın bazı bölgelerinden ayırarak kendi başına ayrı bir eyalet haline getirdi. Merkezi Nikopolis'te bulunan bir procurator Augusti, Epirus'u yönetiyordu. Yeni Epirus eyaleti güneyde Achelous'a kadar Acarnania'yı içeriyordu, ancak sadece kuzeyde Apollonia'yı değil, ilaveten İyonya Adaları - Korfu, Leukas, Ithaca, Cephalonia ve Zacynthus'u içeriyordu. Reformun nedeni, bölgenin daha yüksek gelir elde etmek için daha katı bir hükûmete ihtiyaç duymasıydı. Yeni eyalet, diğer özel savcılarla birlikte bir İmparatorluk savcısının kontrolü altına alındı, ancak görev alanı Achaea ve Tesalya'ya kadar uzanan mor balıkçılığın bir savcısı da dahil. Bu idari yapı, İmparator Septimius Severus'un (193–211) reformları ve İmparator Diocletian'a (284–305) kadar bozulmadan kalmış gibi görünüyor.
Apsaravis
Filogenetik pozisyon
2013'ten bu yana yapılan birçok analiz, Apsaravis'i Ornithuromorpha kladında bazal bir pozisyona yerleştirdi.
Nikopolis Antik Kenti
2. yüzyıl
128 yılında İmparator Hadrian, ikinci Doğu seferi sırasında (128–134) eşi Sabina ile Niğbolu'yu ziyaret etti. İmparatorluk çifti en yüksek onurla karşılandı: şehirdeki küçük sunaklar, sırasıyla Epirus'un en önemli tanrısı Zeus Dodonaios'a (şek. 5) ve Artemis Kelkaia'ya asimile edilen Hadrian ve Sabina'ya tapınıldığını doğrular. Nikopolis dışında bilinmeyen tanrıça. Hadrian, onun kalışından yararlanarak merhum koruyucusu Antinous için bir tapınak inşa etti.
Bu sıralarda şehrin batı kapısı inşa edildi, güney kapısının birkaç yüz metre kuzeyinde, Nicopolis'in ana kapısı oldu.
180 civarında, Kilise tarihinde Nicopolis'ten bir sonraki söz, 174–189 yılları arasında hüküm süren Roma piskoposu Papa Eleutherius ile ilgilidir. Liber Pontificalis'e göre Nikopolis'te doğdu ve Roma'da diyakoz olarak görev yaptı. Roma Piskoposu olarak görev yaptığı süre boyunca, Kilise Montanist tartışmalara karıştı.
193–198 civarında, Suriye merkezli İmparator Severus, Achaea ve Epirus için dolaylı sonuçları olan Mezopotamya'da askeri sefer yürüttü: bu seferlerdeki ödemelere yardımcı olmak için, İmparator Severus görünüşe göre Nicopolis, Patrae, Epidaurus, Apollonia Thuria, Plautilla ve Thessalian koinonu .dahil olmak üzere birkaç şehrin özel madeni paralar basmasını istedi.,
Geç Roma ve Bizans dönemi
Üçüncü yüzyılın sonları, tüm İmparatorluk için bir sıkıntı zamanıydı: şehir Gotlar ve Heruliler tarafından saldırıya uğradı, ancak derme çatma tahkimatlar sayesinde yağmalardan kaçınmayı başardı.
268'de Gotlar, Heruli denizcileri ve diğer kabile üyeleri tarafından desteklenen Roma İmparatorluğu'na karşı birleşik bir kara-deniz istilası başlattı. Deniz kuvvetleri Bizans ve Chrysopolis'i harap etti, ancak imparatorluk filosu Propontis'e başarılı bir şekilde karşı saldırıya geçti. Bu arada, kara kuvvetleri Trakya'yı ele geçirdi ve Achaea'ya kadar güneyde Sparta'ya kadar devam etti; istilacı Gotlar ve Heruliler Atina'yı yağmaladılar, kıstağı geçtiler, Korint'in aşağı kısmını yağmalayıp yaktılar ve yol boyunca kırsal bölgeyi yakıp yıkarak ve iki şehri yakarak Argos ve Sparta'ya ilerlediler. Burada emperyal kara ve deniz kuvvetleri karşı saldırıya geçti ve işgalciler Moesia'ya geri dönerken Boiotia, Acarnania, Epirus, Makedonya ve Trakya'dan geçtiler.
Epir'de, Nikopolis sakinleri surları aceleyle onarıp tehlikeyi önlemeyi başarırken, Korfu liderleri kendi ordularını örgütlediler, Epir'e geçtiler ve karada Gotları yendiler.
Roma ordusu Gotları ve müttefiklerini takip etti ve onları Naissus'ta yendi. Görünen o ki, şehir daha sonra sadece bir taşra merkezi haline gelerek önemini ve değerini büyük ölçüde kaybetmiştir. 293'te, Diocletian'ın reformlarının bir parçası olarak, Epirus eyaleti Epirus Vetus (en kuzeydeki büyük şehirler olarak Adrianopolis, Phoenice, Ogchismos ve Buthrotum ve Acarnania ve Korfu, Ithaca ve muhtemelen güneyde Leucas dahil olmak üzere) olarak tanındı. Başkent Nicopolis idi.
Bu arada, kuzey Epirus bölgesi (güney sınırlarındaki Apollonia, Byllis ve Amantia dahil), başkenti Dyrrachium'da olan Epirus Nova olarak tanındı. Her iki il, Makedonya, Teselya ve Achaea ile birlikte, kuzeybatı Balkanlar'daki dört ili de içeren Moesia piskoposluğuna dahil edildi. Cephalonia, Zacynthus ve Cythera adaları Achaea eyaletine dahil edildi.
Hem Epirus Vetus hem de Epirus Nova bir övgü ile yönetiliyordu.
300 civarında yazan Numidyalı bir Arnobius, Achaea, Makedonya ve Epirus'ta Hristiyan topluluklarının varlığından bahsetti.
327'de İmparator Konstantin Moesia piskoposluğunu Daçya ve Makedonya olarak ikiye böldü. Epirus'un iki eyaleti, Makedonya, Teselya ve Achaia illeriyle birlikte Makedonya piskoposluğunun (başkent Selanik) bir parçası oldu.
343'te, Sardica Konseyi'nin Elçileri'nde, Nikopolis'in bir piskoposu olan İsidoros'tan ilk kez bahsedilir.
361'de yeni atanan Konsolos ve retorikçi Claudius Mamertinus, genç İmparator Julian'a (360-363) Dalmaçya ve Epir'deki ağır vergilerden bahseden bir övgüde bulundu. İmparatoru restorasyon çalışmaları için tebrik ederken, en önemli anıtlardan bazılarının yok edildiğini vurguladı.
Hristiyan Nicopolis
Julian'ın Libanius ve Themistius tarafından yönetilen İmparatorluk çapındaki kültürel çevreye dahil olan Epir'den bazı önde gelen erkeklerle yakın bağlarının kayıtlarına dayanarak, Hristiyanlığın 4. yüzyılın ortalarında Epirus'ta (ve onun pagan dininin bir parçası olarak) yaygın olmadığı anlaşılıyor Julian, Actian oyunlarının desteğini yeniden etkinleştirdi), ancak ölümünden sonra, Valentinianus tarafından 371 ve 372'de çıkarılan mevzuata bakılırsa, hızla yayılmasının bazı olumsuz etkilerini dengelemeye çalışarak bölgede çok geniş bir alana yayıldı. 343'teki Niğbolu piskoposu dışında, 5. yüzyıla kadar Epir şehirlerinin piskoposlarına ait yazılı bir kayıt yoktur.
381'deki Konstantinopolis Konsili'nin ve Üçüncü (431) ve Dördüncü (451) Ekümenik Konsil'in İşleri, Selanik'in Kilise idari hiyerarşisinde beş patrikten sonra altıncı sırada olduğunu kabul etti. Illyricum'un gördüğü yerler arasında Selanik hiyerarşide ilk sırada yer alırken, onu Korint ve Nikopolis izledi.
431'de, Efes'teki Üçüncü Ekümenik Konseyin Elçileri, Nicopolis metropolitan Piskoposu Donatus (c. 425-432) dahil olmak üzere Epir piskoposlarını listeler.
Nikopolis Piskoposu Atticus Kalkedon Konsili'nde bir katılımcıydı.
Epirus ve Illyricum'dan piskoposların çoğunluğu ve diğer temsilciler, Roma Piskoposu I. Celestine (422-432) ve İskenderiye Piskoposu Cyril'in Konstantinopolis Patriği Nestorius'a karşı Ortodoks teolojik pozisyonunu onayladılar. Bu süre zarfında, Niğbolu Piskoposu Donatus, İskenderiye Piskoposu Cyril ile Nasturilik hakkında bir yazışma sürdürdü.
457-458'de Epir piskoposları, Dördüncü Ekümenik Konseyin geçerliliğini onaylamak için bir eyalet meclisi düzenlediler. Elimizde Niğbolu Piskoposu Eugenius'un Roma Papa I. Leo'ya yazdığı bir mektubu imzalayan dokuz piskoposun bir listesi vardır.
Bu aynı zamanda bir aziz ve Kilise'nin babası olan Photiki Piskoposu Diadochos'un (c. 450-458) da zamanıydı. O sadece Sesprotya adlı daha geniş bir bölgenin başkenti olan yerin piskoposu değildi, aynı zamanda üçü günümüze ulaşan önemli teolojik incelemelerin de yazarıydı.
Nikopolis (Niğbolu) piskoposu ile daha önce bahsedilen İskenderiye piskoposu arasındaki yazışmaların bildirimi ile birlikte, Diadochos'un yazılarından öğrenilen metinlerin, amforalarla birlikte 5. yüzyılda Doğu Akdeniz ve Epir arasında seyahat ettiğini çıkarabiliriz.
Diadochos'un metinleri de bize, teoloji ve manastır yaşamının organizasyonu hakkında hem teorik hem de pratik fikirlerin Doğu Akdeniz'den Epir'e yayıldığını da gösteriyor. Aslında, Diadochos'un kendi yazılarından birinde yapılan bir referans, onun aynı zamanda Photiki'deki bir manastırın hakimi olduğunu ve 450'lerde Epirus'un en azından hem çapa hem de koenobit manastır topluluklarına sahip olduğunu göstermektedir.
Yaklaşık 460'tan itibaren, beş koridorlu metropol bazilikası B ile başlayan bir dizi altı adet bazilika inşa edildi. Zanaatkarlar, bazilikaların çoğunu yüksek kaliteli mozaiklerle süslediler, kendi atölyelerini geliştirdiler ve 550'lere kadar faaliyet gösterdiler. Etkileri Epir'in geri kalanına ve belki de doğu Illyricum'a kadar uzandı.
Bazilika B, Nikopolis bazilikalarının en büyüğüydü ve muhtemelen büyükşehir piskoposunun ana kilisesi olarak hizmet etti. Bir yazıt bize Piskopos Alcison'un (491-516) B Bazilikası'nın güney ekine muhtemelen 500 civarında bazı eklemelere sponsor olduğunu bildirmektedir.
474'te İmparator Zeno, Vandallarla barış görüşmeleri başlattı. Ancak müzakereler sırasında, konumlarını güçlendirmek için Vandallar, Nikopolis'i ve ele geçirdikleri Yunanistan kıyılarını tekrar harap ettiler. Doğu Roma açısından fidye verilerek serbest bırakılmalarının sağlanması gereken önemli kişileri esir aldılar.
Bu baskın ve esir alma olayı, muhtemelen Nikopolis'in altyapısını ve vatandaşlarının zihniyetini, şehrin sosyal ve ekonomik hayatını etkileyen yıkıcı bir etkiye sahipti. Muhtemelen, kentin nüfusunun eskisinin altıda birine düşmesi, onu kuzeydoğu kesiminde, kalenin bulunduğu alanla sınırlandırması ve daha iyi savunma sağlamak için kalın duvarlarla tahkim etmesiyle doğrudan ilgilidir. 500 civarında, bahsedildiği gibi, İmparator Anastasius'un Monofizit politikasının bir rakibi olan Piskopos Alcison (491-516); adını alan beş koridorlu metropolitan bazilika B'ye eklerin eklenmesini denetledi.
515 civarında, taban mozaik parçalarıyla üç nefli bazilika Δ inşa edildi.
516'da Vetus Epirus'un sekiz piskoposunun tamamı bir sinod düzenledi ve Ioannes'i şehit Piskopos Alcison'un halefi olarak seçti. Piskopos Ioannes, Papa Hormisdas'a bir diyakoz olan Rufinus'u Ortodoks inancına olan bağlılıklarını yeniden teyit eden bir mektup gönderdi. Sinod, Epirus Vetus için yedinci yerel piskoposluk meclisi gibi görünüyor.
Procopius'a göre, 555 civarında, İmparator Justinian, şehir surlarının yenilenmesini ve yeni savunmaların dikilmesini içeren devasa programının bir parçası olarak Nikopolis surlarını yeniledi.
Üç nefli Bazilika'nın inşaatı Α, geniş bir dizi mevcut zemin mozaiği ile dekore edili olarak başladı. Piskopos Dumetius, B Bazilikası'na bazı eklemeler (pastophoria) yaptım ve güney limanı Magaronas'ın yakınında üç nefli bazilika Ε, inşa edildi.
625'te Papa Honorius, Nicopolis Metropoliti Hypatius'a piskoposun Roma'ya ulaşmasını engelleyen zorlu seyahat koşullarına atıfta bulunan bir mektup gönderdi.
Orta Çağ'dan Günümüze Durumu
Niğbolu'nun başkenti olduğu Epirus Vetus eyaleti, I. Justinianus tarafından düzenlenen batı patrikhanesinin bir parçasıydı ve doğrudan papanın yargı yetkisine tabiydi; ancak, 732 dolaylarında, İsauryalı Leo, papanın imparatorun put kırıcı politikasına karşı direnişi nedeniyle burayı Konstantinopolis patriğinin emrine verdi.
Nikopolis'in bilinen son piskoposu, 787 Ekümenik Konsili'ne katılan Anastasius'tur. Kısa bir süre sonra, Nikopolis'in içine düştüğü çöküş nedeniyle, büyükşehir bölgesi Naupactus'a devredildi. daha sonra Notitiae episcopatuum'da olduğu gibi anlaşıldı.
Orta Çağ boyunca Nicopolis'in yerini Preveze kasabası aldı.
1798'de Napolyon tarafından Preveze'de konuşlandırılan Fransız Devrimci birlikleri, antik Nikopolis'in mezarlarını ve harabelerini kazdılar ve çeşitli hazineleri yağmaladılar. Bunlar daha sonra Fransızları ve Yunan müttefiklerini yenen Ali Paşa'nın birlikleri tarafından alındı.
Bu alanda yapılan çeşitli muharebeler gerçekleşmiştir. En son 1912 yılında Birinci Balkan Savaşı sırasında Yunan ordusu tarafından ele geçirildiğinde, "Preveze Muharebesi" yerine "Nicopolis Muharebesi" olarak adlandırılmıştır.
Arkeoloji
Şimdi Palaea Preveza ("Eski Preveze") olarak bilinen Nikopolis kalıntıları Kasabanın km kuzeyinde, körfezi İyonya Denizi'nden ayıran yarımadanın kıstağının en dar yerinde, Arta Körfezi'nin (Sinus Ambracius) küçük bir koyunda. Akropolis'in yanı sıra en göze çarpan özellikler şunlardır:
Yakındaki Nikopolis Arkeoloji Müzesi'nde birçok sergi bulunmaktadır.
İkiçeşme, Seyitgazi
İkiçeşme, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.
Zeigarnik etkisi
Zeigarnik etkisi; kişilerin tamamlanmamış veya bölünmüş-yarıda kesilmiş etkinlikleri, tamamlananlara göre daha kolay hatırladığını ifade eden psikolojik bir kavram. Sovyet psikolog ve psikiyatr Bluma Zeigarnik tarafından bir restoranda yapılan gözlem sonucu bulunmuştur. Zeigarnik, garsonların siparişleri sadece servis sırasında hatırladıklarını, servis tamamlandıktan sonra siparişi hafızalarından sildiklerini fark eder. Konuyla ilgili çalışmalar ve deneyler yapar. Yaptığı çalışmalarla; bitirilmemiş, sonlandırılmamış işlerin, zihni meşgul ettiği ve iş bitince, zihnin bu meşguliyetten kendini kurtardığı sonucuna ulaşır.
Bizim Hikaye (dizi)
Bizim Hikaye, Medyapım imzalı, Fatih Aksoy'un yapımcılığını, Serdar Gözelekli'nin yönetmenliğini yaptığı, Hatice Meryem ve Banu Kiremitçi Bozkurt'un ise senaryosunu üstlendiği komedi ve drama türündeki Türk yapımı televizyon dizisidir. İstanbul'da çekilen dizi, 14 Eylül 2017 tarihinde FOX'ta yayımlanmaya başladı. Bir ABD dizisi olan Shameless'in Türkiye uyarlaması olan dizide anneleri tarafından terk edilen Filiz ve kardeşlerinin hayat hikâyesi anlatılmaktadır. Dizinin başlangıç ve bitiş müziği ise Çağatay Akman'a aittir. Toplam 2 sezondan oluşan dizi, 23 Mayıs 2019 tarihinde yayımlanan 70. bölümü ile final yaparak sona erdi.
Konusu
Annesi tarafından terk edilen Filiz Elibol, 5 kardeşine hem annelik hem de babalık yapmaktadır. Filiz'in babası Fikri ise bir işe girip çalışmak, çocuklarıyla ilgilenmek yerine kendini biraya verir. Filiz birkaç işte birden çalışmaktadır. Filiz'in kardeşi Rahmet, öğrencilere özel ders vererek; Hikmet ise bir markette çıraklık yaparak eve katkı yapmaktadır. Filiz ve komşusu Tülay, bir akşam vakti komşularının kına gecesine giderken bir genç arabayla onlara çarpmak üzereyken fren yapar. Arabadan çıkan Savaş, Tülay ve Filiz'den özür dilerken Filiz kapkaça uğrar. Kapkaççının peşinden giden Savaş, Filiz'in çantasını almıştır ancak hırsız Savaş'ın elini yaralamıştır. Filiz ve Tülay Savaş'ı eve götürüp yarasına pansuman yaparlar. Pansumandan sonra Savaş evden ayrılır. O günden sonra Savaş, Filiz'i akşam yemeğine çıkarmaya çalışır. Filiz başta teklifi reddetse de daha sonra kabul eder. Başta Savaş'ın sevgisine karşılık vermeyen Filiz, Savaş'ın sevgisine karşılık vermeye başlar. Filiz Savaş'ı Barış olarak biliyordur. Ayrıca onun bir restoranda vale olarak çalıştığına, anne ve babasının öldüğüne inanmaktadır. Filiz, Savaş'ın gerçek adının aslında Savaş olduğunu, anne ve babasının ölmediğini ve onun bir araba hırsızı olduğunu öğrenir. Rahmet ve Hikmet, Savaş'ın çalıntı arabasıyla giderken trafikte Cemil'e yakalanırlar. Cemil, Savaş ile mahalleyi terk edip geri dönmemesi şartıyla Rahmet ve Hikmet'i serbest bırakacağını söyler. Daha sonra Savaş kimseye haber vermeden ortadan kaybolur. Fikri, Çocuk Esirgeme Kurumunu arayarak kendi çocuklarının başında bir ebeveyn bulunmaksızın yaşadığı yönünde ihbarda bulunur. Eve gelen Çocuk Esirgeme Kurumundaki görevliler Hikmet, Fikret, Kiraz ve İsmet'i yurda yerleştirir. Filiz kardeşlerini geri alabilmek için Cemil ile formalite evliliği yapma konusunda anlaşır. Ancak Fikri vasiliği Filiz'e vermek istememektedir. Mahalleye geri dönen Savaş, Fikri'yi vasiliği Filiz'e vermesi koşuluyla kendi evini ona vereceğini söyler ve Fikri vasiliği Filiz'e verir. Cemil ile Filiz'in düğünü sırasında Savaş Filiz'i bayıltarak gizlice düğünden kaçırır ve bir eve kilitler. Savaş'ın annesinin verdiği adrese giden Cemil, Filiz'i Savaş'ın yanından alıp Filiz'in evine götürür. Filiz, Savaş'ın evinde tutulduğu sırada Filiz'in annesi gelmiş ve çocukları yurttan almıştır. Bunun üzerine Filiz Cemil ile daha fazla evli kalmamaya karar verir. Boşanma duruşması sırasında Kiraz Filiz'e telefon eder ve annesinin gittiğini söyler. Telefon görüşmesinden sonra Filiz, hâkime boşanmak istemediğini söyler. Cemil de boşanmamayı kabul eder ve hâkim onları boşamaz.
Bir gün Fikri'ye siroz teşhisi konur ve Fikri hastaneye kaldırılır. Karaciğer ameliyatı olmazsa ölecektir. Fikri'nin çocukları donör olmaya karar verir ve test yaptırırlar. Ancak dokuları Fikri'ninki ile uyuşmaz. Fikri, çocuklarına başka bir kadından bir kız kardeşleri daha olduğunu söyler, kızın adı (Yeliz)miş, Filiz ve kardeşleri Yeliz'i bulmaya çalışırlar ama Fikri onlara bir iz vermiyor ama bir gün kendisi gidiyor Yeliz'i evinden alıp kendi evine ve çocuklarının yanına götürmeye Yeliz ise bir adamdan kaçabilmek için kardeşim diye tanıttığı kızını (Zaynep)i de alır yanına ve onlara gitmeyi kabul eder.
Gelişimi
Aslında 2015'te ortaya atılan proje ilk defa sosyal medyada Utanmazlar ismiyle duyuruldu ve Shameless isimli Amerika Birleşik Devletleri dizisinin bir uyarlaması olacağı da açıklandı. Milliyet yazarı Sina Koloğlu, 16 Ocak 2017 tarihli bir yazısında, dizinin yapım şirketi olan Medyapım'dan yetkili bir kişiye "Bizim ‘Utanmazlar’ nasıl olacak?" sorusunu sorduğunu ve karşılık olarak da uyarlama yapılırken "Amerikalılar öyle yapıyor, peki bizde nasıl olur?" sorusunun sorulduğunu aldı. Daha sonra dizinin adının Bizim Hikaye olacağı açıklandı. Dizinin yönetmeni Serdar Gözelekli senaryonun Türkçeleştirilmediğini, hikâyenin Türkiyelileştirildiğini söyledi. Bizim Hikaye'nin senaryosu Hatice Meryem ve Banu Kiremitçi Bozkurt tarafından yazıldı.
Yönetmen Serdar Gözelekli'nin yeni sezonda yönetmen koltuğunu Koray Kerimoğlu'na devrettiği açıklandı. Senarist Banu Kiremitçi Bozkurt ise senaristliği Seray Şahiner'e bıraktı.
Çekimler
Dizinin çekimlerine 24 Temmuz 2017'de İstanbul'un Sarıyer semtinde başlandı.
Oyuncu seçimi
Ocak 2017'de dizinin oyuncu kadrosunda olacağı belirli olan tek oyuncunun Filiz Elibol rolünde Hazal Kaya olduğu açıklandı. 16 Haziran 2017'de ise Filiz'in erkek arkadaşı olan Savaş rolünde Burak Deniz'in de dizide yer alacağı belli oldu. 24 Temmuz 2017'de dizinin bütün oyuncu kadrosu açıklandı. Ailenin babası olan Fikri Elibol'u Reha Özcan, ailenin annesi olan Şükran'ı Esra Bezen Bilgin canlandırmaktadır. Fikri ve Şükran'ın çocukları olan Rahmet; Yağız Can Konyalı tarafından, Hikmet; Nejat Uygur tarafından, Kiraz; Zeynep Selimoğlu tarafından, Fikret; Alp Akar tarafından, İsmet; Ömer Sevgi tarafından canlandırılmaktadır. Dizinin 21. bölümünde Nilay Duru "Yeliz" karakteriyle oyuncu kadrosuna dâhil oldu. 26. bölümde Ömer karakteriyle Cemal Toktaş oyuncu kadrosuna dâhil oldu. 2018'in nisan ayında Beren Gökyıldız'ın 29. bölüm itibarıyla Ayşe karakteriyle dizinin oyuncu kadrosuna dâhil olacağı açıklandı. Ayşen Gruda'nın 32. bölümden itibaren Yedi Bela Aysel karakteriyle dizide rol alacağı açıklandı.
İkinci sezonla birlikte Çiçek rolüyle Sahra Şaş, Zeynep rolüyle Miray Akay, Selim rolüyle Murat Danacı, Deniz rolüyle Melisa Döngel ve Derin rolüyle Hazal Adıyaman oyuncu kadrosuna dâhil oldu.
Yayımlanma
5 Ağustos 2017'de dizinin ilk fragmanı yayımlandı. 22 Ağustos 2017'de 2. fragman yayımlandı. Dizi, 14 Eylül 2017'de FOX'ta yayımlanmaya başladı. Dizi, 7 Haziran 2018'de yayımlanan 37. bölümüyle sezon finali yaptı. Dizinin 2. sezonu 13 Eylül 2018'de yayımlanan 38. bölüm ile başladı ve 23 Mayıs 2019 tarihinde yayımlanan 70. bölümü ile final yaparak sona erdi.
Sabuncubeli Tüneli
Sabuncubeli Tüneli, Türkiye'nin İzmir ve Manisa illeri arasında D 565 kara yolu üzerinde bulunan tüneldir. Sabuncubeli Geçidi'nin 21. kilometresinde yer almaktadır. Tünel, İzmir ve Manisa arasındaki ulaşım süresini 45 dakikadan 15 dakikaya indirmiştir.
2022 Dünya Güreş Şampiyonası - Erkekler grekoromen 130 kg
Erkekler grekoromen 130 kg, 2022 Dünya Güreş Şampiyonası'nda yer alan ve 12-13 Eylül 2022 tarihleri arasında Sırbistan'ın Belgrad kentinde düzenlenen bir güreş yarışmadır.
Bu grekoromen stil güreş müsabakası, iki bronz madalyanın sahibini belirlemek için kullanılan bir repesaj ile tek elemeli bir turnuvadan oluşmaktadır. İki finalist altın ve gümüş madalya için karşı karşıya gelir. İki finalistten birine yenilen her güreşçi repesaja kalır ve yarı finalde kaybedenlerin her birinin kendi yarı finalinde kalan repesaj rakibiyle karşılaştığı bir çift bronz madalya maçıyla sonuçlanır.
Yarışma en son Dünya Güreş Birliği (UWW) ve Organizasyon Kurallarına, UWW Hakemlik Kurallarına ve UWW Dopingle Mücadele Kurallarına uygun olarak gerçekleştirimiştir.
Müsabakalar, ideal sayıda güreşçi, yani 4, 8, 16, 32, 64 vb. ile doğrudan eleme sistemi ile gerçekleşir. Bir kategoride ideal sayıda güreşçi yoksa seçme karşılaşmaları yapılır. Eşleştirme UWW tarafından yapılan kurada belirlenen numara sırasına göre yapılır.
2 Her iki finaliste karşı kaybeden tüm güreşçilerin repesaj maçları olacaktır. İki ayrı repesaj grubu vardır: birinci finaliste karşı kaybeden bir grup güreşçi ve ikinci finaliste karşı kaybeden bir grup güreşçi. İki finalistten biri için ideal sayı elde etmek üzere repesaj maçları ilk turda kaybeden güreşçilerle başlar ve yarı finallerdeki kaybedenlere kadar doğrudan eleme ile devam eder.
Bir siklette 8’den az sporcu olduğu zaman ‘Nordic Sistem’ uygulanacaktır ve sadece 1 bronz madalya verilecektir.
Müsabaka aşağıdaki şekilde gerçekleşir:
Ossi
Ossi (Sarduca: Ossi) Sardinya'nın Sassari ilinde bir komün ve küçük kasabadır. Yüzölçümü 30,09 km²'dir. Komünün nüfusu 5.817 kişidir ve nüfus yoğunluğu kilometrekare başına 193 kişidir.
Komşu komünler
Ossi komünü şu komünlerle sınır komşusudur: Cargeghe, Florinas, Ittiri, Muros, Sassari, Tissi ve Usini.
Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars
Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars ( Sūpā Mario Āru Pī Jī), 1996 yılında Square tarafından geliştirilen ve Nintendo tarafından yayınlanan bir rol yapma video oyunudur. Oyun, Mario serisindeki ilk rol yapma oyunu olup 9 Mart 1996 tarihinde Japonya ve 13 Mayıs 1996 tarihinde Kuzey Amerika'da Super Nintendo Entertainment System için piyasaya sürüldü.
Oyun, Star Star'ın yedi yıldızını çalmış olan Smithy'yi durdurmay çalışan Mario ve grubuna odaklanmaktadır. Oyun beş oynanabilir karakter içermektedir.
Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars, eleştirmenler tarafından mizahı ve 3D grafikleri övgüyle karşılandı ve tüm zamanların en iyi video oyunları listelerinde görünür. Ardından, bazı oyun öğelerini yeniden kullanan spiritüel devam oyunları Paper Mario ve Mario & Luigi serileri takip etti. Nintendo, oyunu 2008'de Wii ve 2016'da Wii U Virtual Console servisine yayımladı. 2017'de Super NES Classic Edition kapsamında yeniden piyasaya sürüldü.
Le Blanc-Mesnil
Le Blanc-Mesnil Fransa'nın Île-de-France bölgesine bağlı Seine-Saint-Denis ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 2010 yılı itibarıyla 51,438'dir.
Meksika-Amerika Birleşik Devletleri sınırı
Meksika-Amerika Birleşik Devletleri sınırı (İspanyolca:frontera México–Estados Unidos) Meksika ve Amerika Birleşik Devletleri'ni ayıran, batıda Pasifik Okyanusu'ndan doğuda Meksika Körfezi'ne kadar uzanan uluslararası bir sınırdır. Sınır, kentsel alanlardan çöllere kadar çeşitli arazilerden geçmektedir. Meksika-Amerika Birleşik Devletleri sınırı, yılda yaklaşık 350 milyon belgelenmiş geçişle dünyanın en sık geçilen sınırıdır. Dünyada iki ülke arasındaki en uzun onuncu sınırdır.
Kıta sınırının toplam uzunluğu 3.145 kilometredir (1954 mil). Meksika Körfezi'nden, Rio Grande'nin (Río Bravo del Norte) rotasını izleyerek Ciudad Juárez, Chihuahua ve Teksas'taki El Paso sınır kapısına kadar uzanır. El Paso-Juárez'den batıya doğru, Pasifik Okyanusu'na ulaşmadan önce, Chihuahuan ve Sonoran çöllerinin geniş arazilerini geçerek Colorado Nehri Deltası ve San Diego-Tijuana'ya ulaşır.
Meksika-Amerika Savaşı Öncesi
16. yüzyılın ortalarında, gümüşün keşfinden sonra bölgeye çeşitli ülkelerden ve kökenlerden yerleşimciler gelmeye başladı. Bu seyrek yerleşim dönemi, farklı geçmişlerden gelen sömürgecileri içeriyordu. Bölge Yeni İspanya'nın bir parçasıydı. 19. yüzyılın başlarında, Amerika Birleşik Devletleri Louisiana'nın satın alımı olarak bilinen toprakları Fransa'dan satın aldı ve Manifest kaderini takip ederek batıya doğru istikrarlı bir şekilde (askeri olarak) genişlemeye başladı.
1803 Louisiana Satın Alma işleminden sonra, Amerika Birleşik Devletleri ile Yeni İspanya arasındaki sınır açıkça tanımlanmadı. Sınır, Amerika Birleşik Devletleri ve İspanya arasındaki 1819 Adams-Onís Antlaşması'nda kuruldu ve bu, Mississippi Nehri havzasının batı kenarı civarında bir sınır belirledi. Meksika, İspanya'dan bağımsızlığını kazandı ve sınır 1828 Limitler Antlaşması'nda yeniden onaylandı.
Meksika, sınırda kuzeyden olası işgali önleyecek bir tampon bölge oluşturmaya çalıştı. Meksika hükûmeti, binlerce vatandaşını günümüzde Teksas olarak bilinen bölgeye yerleşmeye teşvik etti ve hatta bölgeyi doldurmaları karşılığında Amerika Birleşik Devletleri'nden gelen yerleşimcilere ucuz arazi teklif etti. İnsan akını, Meksika'nın umduğu savunmayı sağlayamadı ve bunun yerine Teksas Cumhuriyeti, 1836'da bağımsızlığını ilan etti ve bu, ABD'nin ilhak ettiği 1845'e kadar sürdü.
Mevcut sınırın kurulması
19. yüzyılın ortalarında Teksas bölgesindeki sürekli çatışmalar sonunda 1846'da başlayan ve 1848'de Guadalupe Hidalgo Antlaşması ile sona eren Meksika-Amerika Savaşı'na yol açtı. Barış anlaşmasına göre, Meksika 2.500.000 kilometrekareden (970.000 sq mi) fazla araziyi, bugün ki Kaliforniya, Arizona, New Mexico, Utah, Nevada ve Colorado, Wyoming, Kansas, ve de Oklahoma'nın bazı kısımları dahil olmak üzere topraklarının % 55'ini kaybetti. Buna ek olarak, Teksas ve Rio Grande ile Rio Nueces arasındaki tartışmalı bölge üzerindeki tüm anlaşmazlıklar sona erdi.
Beş yıl sonra, Gadsden'in satın alımı, şimdi ki ABD-Meksika sınırının oluşturulmasını tamamladı. Satın alma, başlangıçta planlı bir demiryolu geçiş hakkını barındırmak içindi. Bu satın almalar, bir zamanlar tartışmalı olan topraklarda, çoğu Meksika vatandaşı olan yaklaşık 300.000 kişiyi bıraktı. Mevcut sınırın kurulmasının ardından, bu sınır boyunca birkaç kasaba ortaya çıktı ve Meksika vatandaşlarının çoğuna, bölgeyi geri döndürme ve yeniden yerleşme karşılığında Meksika'nın kuzey bölgelerinde bedava arazi verildi.
Arka plan
Birleşik Devletler Sınır Devriye Teşkilatı'nın 2010 yıllık raporundan elde edilen veriler, çeşitli ülkelerden Amerika Birleşik Devletleri'ne kaçak olarak yapılan sınır geçişlerinin toplam sayısı arasında, % 90'ının yalnızca Meksika'dan olduğunu göstermektedir. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri'nde ikamet eden 6 milyondan fazla kaçak Meksika vatandaşı bulunmaktadır. Sınır, her yıl çok yüksek oranda belgelenmiş ve kaçak göçmen geçişine sahiptir. Her yıl Amerika Birleşik Devletleri'ne geçiş yapan bu kadar yüksek bir insan oranıyla, ülke birkaç farklı güvenlik önlemine yatırım yaptı.
2010 yılında, Başkan Barack Obama, Gümrük ve Sınır Korumasına, özellikle Sınır Devriyesine güvenliği uygulamak ve geliştirmek için 600 milyon dolar veren bir ödenek tasarısını imzaladı. ABD hükûmeti, sınır güvenliğine milyonlarca dolar yatırım yaptı, ancak bu ABD'de kaçak göçü durdurmadı. Haziran 2018'de ABD hükûmeti, göçmen faaliyetlerini izlemek için yüz tanıma sisteminin kurulduğunu duyurdu.
Sınır yaptırımı
Sınır güvenliğinin yıllar içinde artması, Amerika Birleşik Devletleri-Meksika sınırındaki geçişleri giderek daha tehlikeli hale getirdi ve bu da sınırda bir insan hakları krizi geliştirdi. Amerika Birleşik Devletleri-Meksika sınırı boyunca meydana gelen göçmen ölümlerinin sayısı, huni etkisinin uygulanmasından bu yana çarpıcı biçimde arttı. Arizona-Meksika sınırı boyunca, 1996'da yalnızca yedi göçmen ölümü kaydedildi; bununla birlikte, 2001'den 2012'ye kadar 2.000'den fazla göçmenin cesedi bulundu. Ölümlerin çoğu, aşırı sıcaklıkların yaygın olduğu kırsal alanlarda meydana geldiğinden, kaydedilen ölümlerin sayısı muhtemelen toplamın çok altındadır. Sert ve erişilemeyen arazi nedeniyle, insan cesetleri yıllarca veya hiç bulunmayabilmektedir.
Sınır akınları
ABD Sınır Devriyesi'ne göre, 2007'den 2011'e kadar Orta Amerikalıların sınırda yakalanması 70.000'den 55.000'e düştü. Daha sonra, tutuklananların sayısı çarpıcı bir şekilde 2012'de 95.000'e, 2013'te 150.000'e ve 2014'te 220.000'e yükseldi. Artan endişeler, gelişmiş sınır güvenliğinin veya geçiş teşebbüslerinde çarpıcı bir artışın veya her ikisinin sonucu olabilir.
Aygün, Kıbrıs
Aygün veya Ayyorgi, hukuken Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Mağusa kazasının, fiilen Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin İskele ilçesine bağlı İskele belediyesine bağlı bir köydür. Köy, İskele'nin güneybatısında yer almaktadır. Köyün nüfusu 2011 yılı itibarı ile 414'tür.
Aygün, 1974 Kıbrıs Harekâtı'na kadar Kıbrıslı Rum çoğunluklu olup bu tarihten sonra güneye göç ettiler. Yerlerine güneyden Kıbrıslı Türkler ile Türkiye'den göçmenler yerleştirildi.
Yuan Tarihi
Yuan Tarihi, Çin'in Yuan Hanedanı'nın resmî tarih kitabıdır. Siyasi geleneğe uygun olarak Ming Hanedanı sarayı tarafından görevlendirilen metin, 1370 yılında Song Lian (1310-1381) yönetiminde Ming Hanedanı'nın resmi Tarih Bürosu tarafından yazılmış olup İmparatorluk Çin'in resmi Yirmi Dört Tarih'inin arasında yer almaktadır.
Derleme, önceki Yuan Hanedanı'nın resmi tarihini resmileştirdi. Song Lian'ın rehberliğinde, resmi hanedan tarihi, eski Konfüçyüs tarihçiliği geleneğinden koparak, tarihin etkisinin, insan ilişkilerinin gidişatını belirlemede büyük Konfüçyüs klasiklerinin etkisine eşit olduğunu iddia eden yeni bir tarihsel çerçeve oluşturdu.
Suçatı 1 Köprüsü
Suçatı 1 Köprüsü (Lazca: Apso Köprüsü), Rize'nin Pazar ilçesinin Sucatı köyünde bulunan bir kemer köprüdür. Köprünün ilçe merkezine uzaklığı 11 kilometredir. 9 metre yüksekliğindeki köprü, 28.6 metre uzunluğunda ve 2.3 metre genişliğindedir. Hemşin Deresi'nin üzerine inşa edilen köprü, tarihi Pazar-Hemşin yolunu gözetleyen Ciha Kalesi'nin yanında konumlanmıştır. 1946 yılındaki selle beraber yıkılan eski köprünün yerine, günümüzdeki yapı 1955 yılında inşa edilmiştir. Doğu-Batı doğrultusunda uzanan tek gözlü kemer köprünün mimarı yerel kaynaklara göre Ali Yavuz'dur.
KB Tennis
Kjøbenhavns Boldklub 26 Nisan 1876'da kuruldu, ancak tenisin derneğin bir parçası olması 1883'e kadar sürdü. Bugün, kulübün dokuz kapalı kortu ve 28 açık kortu ve yaklaşık 2.000 üyesi var. Kulüp, ülkenin en büyük tenis kulübü olarak kabul edildiği gibi, Danimarka tenisinin gidişatını da belirledi.
Yunus, Seyitgazi
Yunus, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.
Leopold Forstner
Leopold Forstner (2 Kasım 1878, Bad Leonfelden, Yukarı Avusturya - 5 Kasım 1936, Stockerau ), Jugendstil tarzında çalışan Viyana Secession hareketinin bir parçası olan bir sanatçıydı.