cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azerbaycan Silahlı Kuvvetleri
Tarihi
Azerbaycan ordusunun tarihinde en büyük silah anlaşması ise 2012 yılında gerçekleşti. Aynı yılın Şubat ayında İsrail'in Israeli Aerospace Industries (İAİ) adlı büyük askeri sanayi şirketi Azerbaycan'a insansız istihbarat uçaklarının en yeni versiyonlarının ve en modern hava savunma Sistemlerinin satılmasına dair 1.6 milyar dolarlık anlaşma yapıldı. İsrail askeri uzmanlarının büyük kısmı Azerbaycanlı meslektaşlarına yeni silah sistemleri ile çalışmayı öğretmek için Bakü'ye gönderildi. Yeni anlaşmaya göre İsrail'den düşman hedeflerine net füze fırlatabilen insansız istihbarat uçakları "Heron" ların alınması, ayrıca hava ve füze saldırısından güvenli koruma sağlayan HHM sistemlerinin alınması kararlaştırıldı. Bu HHM sistemleri Azerbaycan topraklarını balistik füze darbelerinden savunmaya yardımcı olacaktır.
2008-2012 yıllarında devlet bütçesinden ülkenin savunma gücünün artırılması ve silahlı kuvvetlerin maddi ve teknik yenilenmesini sağlanması amacıyla 12 milyar ABD doları ayrılmıştır. Azerbaycan savunma sektörüne devlet bütçesinden ayırdı hacme göre Güney Kafkasya ve Orta Asya ülkelerini 4 defaya yakın katlayabilir. Bu dönemde silah ve askeri tekniklerin satın alınmasına dair Ukrayna, Rusya, Belarus, Türkiye, İsrail, Güney Afrika, Sırbistan, Avusturya vb., Askeri ürünlerin üretimine dair Ukrayna, Belarus, Türkiye, Güney Afrika, Polonya, Ürdün gibi ülkelerle anlaşmalar imzalandı.
Ürdün'de LGBT hakları
Ürdün'de eşcinsellik yasaldır.
Yasal durumu
Eşcinsellik, 1951'de Ürdün Ceza Kanunu'nun reform edilmesi sonucu ile yasallaştırılmıştı. Rıza yaşı 16.
Hemcins birlikteliklerin tanınması
Ürdün'de yaşayan hemcins çiftlere ne eşcinsel evlilik ne de medeni birliktelik hakları mevcuttur. Devletin yakın bir gelecekte hemcins birlikteliklerini tanıması beklenmemektedir.
Toplumsal durumu
Ürdün'de toplumsal baskılar nedeniyle şu ana kadar herhangi bir eşcinsel topluluk oluşamamıştır, bir tek başkent Amman'da özel ortamlar mevcuttur. Ürdün'de herhangi bir LGBT sivil haklar örgütü bulunmamaktadır. Buna rağmen Ürdün'ün kendi online LGBT dergisi ve ülkeye özgü birçok LGBT blog vardır.
Aconitum cymbulatum
Aconitum cymbulatum Aconitum cinsine bağlı bir türdür.
Çerçen Nehri
Hakkında
Sincan Uygur Özerk Bölgesinin güneydoğu ve doğusunda konumlanan Altun Dağlarından doğan Çerçen, önce batıya doğru, sonra Koramlık (K'u-la-mu-le-k'o) yakınlarında yönünü değiştirerek kuzeye doğru Taklamakan Çölünde bulunan Çerçen kasabası yakınında büyük bir vaha oluşturur. Çerçen kasabasından sonra ikiye ayrılır, kuzey doğru akan kolu Taklamakan Çölü kumlarında kaybolur, diğer kolu yeterince suyu olduğunda kuzeydoğuya doğru Lop Nur tuz gölüne sularını döker.
Dimitris Avramopulos
Dimitris Avramopulos (Yunanca: Δημήτρης Αβραμόπουλος; d. 6 Haziran 1953, Atina, Yunanistan), Yunan diplomat ve siyaset adamı. 2004'ten beri, aralarında dışişleri bakanlığının da olduğu birçok kabine üyeliğinde yer aldı. 25 Haziran 2013-1 Kasım 2014 tarihleri arası Yunanistan Millî Savunma Bakanlığı görevini yürüttü. 1 Kasım 2014-30 Kasım 2019 yılları arası Juncker Komisyonunda Avrupa Birliği Göç, İçişleri ve Vatandaşlık Komiseri olarak görev yapmaktadır.
Avrupa E-yolu E88
Avrupa E-yolu E88 (kısaca E88), uluslararası E-yol ağının bir parçasıdır. Yol Türkiye'yi Ankara'nın doğusunda, Refahiye'nin kuzeyinde, Anadolu'nun kesişimi boyunca geçmektedir. Yol Türkiye'nin önerisi ile 2005 yılında ağa eklendi.
Dimitris Avramopulos
Hayatı
Atina Üniversitesi'ni ve Brüksel Hür Üniversitesi'ni bitirmiştir. Dışişleri Bakanlığı'na girerek çeşitli görevler üstlenmiş, Dışişleri Bakanlığı sözcülüğü, Cenevre Başkonsolosluğu, Başbakanlık Diplomasi Ofisi direktörlüğü görevini yürütmüştür.
Avrupa E-yolu E88
Güzergâh
E88, E89 ile E90 yollarının ayrıldığı noktadan başlar. Daha sonra D 200 ile Kırıkkale ve Yozgat'a uzanır. Daha sonra Sivas'a ve nihayetinde Refahiye'nin kuzeyindeki yol D 100'e katılır. Orada E88, E80'i karşılar.
Dimitris Avramopulos
Hayatı
1993'ten Dışişleri Bakanlığından ayrılarak Yeni Demokrasi'de siyaset yapmış, 1995-2002 yıllarında Atina Belediye Başkanı olmuştur. Yeni Demokrasi'nin iktidara gelmesiyle 2004-2009 yıllarında Turizm ve 2007-2009 yıllarında Sağlık ve Sosyal Dayanışma Bakanlığı yapmıştır. 2009 ve 2012 seçimlerinde tekrar Atina milletvekili seçilip 2010-2014 yıllarında Yeni Demokrasi Genel Başkan Yardımcısı, 2011-2012 ve 2013-2014 yıllarında Millî Savunma Bakanı ve 2012-2013 yılları arasında Dışişleri Bakanı olmuştur. 1 Kasım 2014 tarihi itibarıyla Göç, İçişleri ve Yurttaşlıktan sorumlu Avrupa Komiseri olarak görev yapmaktadır.
Avrupa E-yolu E88
Güzergâh
E88, Ankara, Kırıkkale, Yozgat, Sivas ve Erzincan illerinden geçmektedir.
Dimitris Avramopulos
Hayatı
İzmir eski belediye başkanı Ahmet Piriştina'nın aile dostu olduğunu belirtmiştir.
Bad Eggs
"Bad Eggs" (ya da Türkçe adıyla Kötü Yumurtalar), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin ikinci sezonunun on ikinci bölümü.
Özet
Öğrencilere ebeveynlik yapmaları için yumurtalar verilir, ve Buffy yumurtaların içinde bir şey olduğunun farkına varır. Bir süre sonra yumurtalar kırılır ve içlerinden çıkan yaratıklar sahiplerinin beyinlerini kontrol altına alırlar. Bu sırada şehirde bir çift kovboy-vampir ortaya çıkar.
Kırşehir'de 1954 Türkiye genel seçimleri
2 Mayıs 1954 Genel Seçimleri Kırşehir ili sonuçları;
Elmadağ, Şişli
Elmadağ, İstanbul'un Avrupa Yakası'nda bulunan Şişli ilçesinde bir semttir. Bir semt olduğundan kesin sınırları çizilememekle birlikte, idari olarak İnönü ve Harbiye mahalleleri arasına yayıldığı söylenebilir. Taksim Meydanı ile Harbiye semti arasında yer alır ve semtin ana aksını Elmadağ Caddesi oluşturur.
Bathippus manicatus
Bathippus manicatus, Bathippus cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Hikmetilla Ubaydullaev
Hikmatilla Shukhratillaevich Ubaidullaev (узб., 22 Temmuz 1996, Taşkent ) - Özbek gazeteci, Özbekistan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Yönetimi Bilgi ve Kitle İletişim Ajansı    basın sekreteri.
Özbekistan Gazeteciler Birliği Ödülü "Yılın En İyi Gazetecisi" unvanını, özel ödül olan "Altın Kalam" ("Altın Kalem" ) ve Rus Yazarlar Birliği ulusal edebiyat ödülünün "Yılın Şair" unvanını kazandı.
Biyografi
Hikmatilla Ubaidullaev, Özbek Devlet Dünya Dilleri Üniversitesi, İngilizce Fakültesi, Gazetecilik ve Kitle İletişim Üniversitesi Yüksek Gazetecilik derslerinden mezun oldu. Özbekçe, Rusça, Türkçe ve İngilizce konuşuyor.
Kariyerine Özbekistan'daki BM Bilgi Bürosunda başladı. Sivil toplum müzik ve eğlence kanalı Milliy TV'de editör olarak çalıştı.
Nisan 2018 - Özbekistan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanının basın servisi altında Medya Merkezi Medya Kaynaklarını İzleme ve Geliştirme Grubunun Baş Uzmanı.
Temmuz 2018 - Özbekistan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı'nın basın servisi altında Medya Merkezi'nin medya ilişkileri, halkla ilişkiler ve hükûmet organları konusunda önde gelen uzmanı.
Aralık 2018 - Yayıncılık ve Matbaa Yaratıcı Evi Basın Sekreteri Chulpan.
2019'dan beri, H. Ubaydullaev     başlı pres servis bilgisi Ajansı ve İletişim     Yönetim altında Özbekistan Başkanı.
Viral çıkış
Çıkış ya da salınma (shedding) tek bir hücreden çıkış için kullanılır. Vücudun bir parçasından başka bir parçasına salınma ve vücuttan çevreye salınma ile virüsler kişiden kişiye bulaşabilmektedirler ve buna saçılma da denmektedir.
Tomurcuklanma yolu ile
Tomurcuklanma yoluyla konaktan çıkış zarflı virüslerde görülür, viral zarf konak hücrenin hücre zarından veya başka zarlarından edinilir. Bu virüslerin arasında HIV, HSV, SARS ve çiçek hastalığı virüsü vardır. Tomurcuklanma ile konaktan ayrılan virüsler, öncesinde konak hücre zarına bazı proteinler eklerler ve kendi yapılarına göre düzenlerler. Hücre zarını yavaş yavaş eksiltmek, hücreyi hemen öldürmez. Antivirallere karşı verdikleri cevaba göre virüs bulaşmış hücreler tespit edilebilmektedir.
Apoptoz yolu ile
Viral saldırı altında ya da başka bir şekilde hasar gördüğünde, hayvan hücreleri kendi kendini yok etmeye programlanmıştır. Apoptoz veya başka bir sebeple hücreyi intihara zorlayan virüsler, bu şekilde hücreden serbest kalırlar. Ancak, apoptozis sadece virüsün hücreyi patlatıp hücre dışı alana geçmesi değildir. Daha doğrusu, apoptozis genellikle kontrollü ve hücre genomunun parçalanmasının bir sonucudur, apoptoza uğramış ölü hücreler yığınlar oluşturmadan etraflarını saran makrofajlar tarafından yutulur. Bu yol, virüsün makrofajlar içerisinde vücudun başka kısımlarına ulaşabilmek için veya vücutta seyahat etmek için iyi bir yoldur.
Aconitum curvipilum
Aconitum curvipilum Aconitum cinsine bağlı bir türdür.
Viral çıkış
Apoptoz yolu ile
Bu işlem öncelikle zarfsız virüsler tarafından yapılır ancak zarflı virüsler tarafından da yapılabilmektedir. HIV makrofajları enfekte edebilmek için bu işlemi kullanan bir zarflı virüs örneğidir.
Eksositoz yolu ile
Virüsler ekzositoz yoluyla da konaktan ayrılabilirler, burada konak hücre yok edilmez. Bu yolu öncelikle zarfsız virüsler tarafından kullanılsa da bazı zarflı virüsler tarafından da kullanılır.
Türkmenkale (ilçe)
Türkmenkale ilçesi, Türkmenistan'ın Merv ilinde bulunan bir ilçedir. İlçenin merkezi Türkmenkale'dir.
Türkmenkale ilçesi, Mayıs 1937 tarihinde kuruldu. Ocak 1963 tarihinde lağvedilse de Aralık 1964 tarihinde yeniden kuruldu.
Tapınak Şövalyeleri
Tapınak Şövalyeleri, Mabet Şövalyeleri veya Tapınak Tarikatı ( Süleyman Tapınağı ve İsa'nın Fakir Askerleri), tanınmış Hristiyan askerî tarikatlarından biridir. Resmî olarak iki yüzyıl boyunca faaliyette bulunmuşlardır.
Tarikatın kuruluşu ve kimliği
Fransız soylusu Hugues de Payens tarafından 1119 civarında Kudüs'te Hristiyan hacıları korumak için 9 şövalyeden oluşan bir grup kuruldu. Bu 9 şövalye ile gerek kan gerek evlilik ile bağı vardı.Katolik Kilisesi tarafından resmî olarak 1129 yılında tanınan tarikat kısa zamanda güçlenmiştir. En güçlü zamanlarında askerî varlıkları 20.000'i bulmuştur, fakat bunların sadece %10'u tarikata bağlı şövalyelerdir. Tarikatın ömrü neredeyse Haçlı Seferleri'yle eş olmuştur. Beyaz renkteki eşyaları üzerindeki kırmızı haçlarıyla Tapınak Şövalyeleri zamanlarının en korkulan savaşçılarından olmuşlardır.
Tarikatın askerî kanadı savaşlarda ün kazanırken tarikata bağlı diğer gruplar, Avrupa genelinde ve Kutsal Topraklar'da geniş ölçekte yapılanmışlardır. Kutsal Topraklar'da ve Avrupa'da birçok mevzi inşa eden tarikat bankacılık ve para transferinin ilkel bir formunu bularak Hristiyan hacılara büyük kolaylıklar sağlamıştır.
Haçlı Savaşları'nın ardından tarikata büyük borçları olan Fransa Kralı IV. Philippe'in kafirlik ("Katolik olmayan" anlamında) ve eşcinsellik gibi suçlamalarla, Tapınak Şövalyeleri'nin ortadan kaldırılması için Papa V. Clemens'e yaptığı baskıların neticesinde 1312'de tarikat ortadan kaldırılıp tüm mal varlığına el koyulmuş ve Tapınakçılar cadı avında olduğu gibi yakılarak öldürülmüşlerdir. Son olarak 19 Mart 1314'te Jacques de Molay (ok. "jak dö mole") ve beraberindeki tarikat üyeleri kazığa bağlanarak yakılmak suretiyle idam edilmişlerdir.
Tarikatın Yükselişi
Birinci Haçlı Seferi'nin ardından birçok hacı Kutsal Topraklar'ı ziyaret etmek için Avrupa'dan yola çıktılar. Fakat savaşlardan sonra düzeni bozulan bu topraklarda, birçoğu haydutlar tarafından soyuldu ve katledildi. 1118 yılında Fransız Hugues de Payens ve arkadaşı Godfred Saint-Omer hacıları korumak amacı ile kuracakları tarikata destek sağlamak için Kudüs Kralı II. Baudouin'e başvurdular. Kral onlara Müslümanlarca Zeytin Dağı olarak adlandırılan Tapınak Dağı'nda bir yer verdi. Mescid-i Aksa'nın da burada bulunması ve Süleyman Tapınağı'nın kalıntılarının da burada bulunduğuna inanılması sebebiyle kurulan tarikat, "İsa'nın ve Süleyman Tapınağı'nın Takipçileri" adını aldı. Kuruluşunda dokuz şövalyenin rol oynadığı tarikat, finansal kaynaklardan yoksun olması nedeniyle tamamen bağışlara bel bağlamıştı. Tarikatın amblemi olarak kullanılan aynı ata binmekte olan iki şövalye de bu sadeliği ve fakirliği simgelemekteydi.
Tarikatın bu durumu fazla sürmedi. Clairvauxlu Bernard, kurucu şövalyelerden birinin yeğeniydi. Troyes kentinde toplanan konseyde tarikatı Papa'ya anlattı ve Papa tarafından resmî olarak onaylandılar. Bundan sonra Papa II. İnnocentius tarafından yayınlanan özel bir fermanla tarikat mensupları bütün ülke sınırlarından serbestçe geçme, vergi ödememe ve Papa dışında hiçbir otoriteye karşı hesap vermeme gibi geniş haklara sahip oldu. Papa'dan gördükleri bu destek sonrasında Avrupa genelinde soylulardan para, arazi ve askerî destek gördüler.
Tarikat bağışlar ve kendi yatırımlarıyla elde ettiği gelirlerle Avrupa'nın ve Orta Doğu'nun birçok yerinde kiliseler ve kaleler kurdu. En güçlü zamanlarında Kıbrıs Adası, tarikatın yönetimi altındaydı.
Organizasyon ve Yapılanma
Tarikat hiyerarşik bir yapılanma içerisinde olmuş; tarikatın başında her zaman Fransız asıllı bir şövalye bulunmuş ve tarikat Avrupa'nın belirli şehirlerinde ve ülkelerinde bu başkana bağlı birer temsilci ve temsilcilere bağlı daha küçük gruplar şeklinde örgütlenmiştir.
Tapınağın temelde yoksulluk, namus ve itaat yemini eden dokuz asker-keşişle başlayıp bugünkü çok uluslu şirketleri andıran bir görüntüye ulaşması gibi birliğin yapısı da haçlı devletlerin işlerindeki artan rolünü yansıtacak ve destekleyecek biçimde gelişmiştir.
Yapılanma
Büyük Üstât: Birliğin mutlak hâkimidir. 1139 tarihli Omne datum optimum genelgesinin ardından Büyük Üstât yalnızca Papaya karşı sorumlu kılınmıştır. Büyük Üstât sekiz şövalye, dört çavuş ve bir papazdan oluşan 13 kişilik kıdemli bir Tapınakçı seçmen konseyi tarafından seçilirler. Genel olarak seçmen konseyi halihazırda Doğu’da yerleşmiş birini seçmeye gayret eder. Paris Tapınağı’nın Fransız Sarayı için önemini bilen Fransız kralları 1250 yılında Reginald de Vichiers’in seçiminde olduğu gibi Büyük Üstât seçimini etkilemeye çalışırlar. Birlik genişledikçe makam ayrıcalıkları da arttı: Bertrand de Blancfort zamanında (1156-1169) bir Büyük Üstât’in dört atı ve iki şövalye, bir çavuş, bir papaz, bir kahya, bir nalbant, bir aşçı ve bir Saracenli özel yardımcıdan oluşan maiyete sahip olması beklenirdi. Birlik Batı’dan yeni bir parti at getirttiğinde ilk seçim hakkı yine Büyük Üstât'in olurdu. Büyük Üstât'in hemen altında kıdemli yetkililerden oluşan bir konsey bulunurdu. İhtiyar heyeti: Büyük Üstât’a hem vekillik hem de danışmanlık yapardı. Gerektiğinde, Hugues de Payens’in şövalyelerinden biri olan Andre de Montbard örneğinde olduğu gibi İhtiyar heyeti üyeleri Büyük Üstâtlığa “yükseltilebilirdi”. Montbard dört yıl ihtiyar heyetinde görev yaptıktan sonra 1153 yılında kısa süreliğine görevde kalan Bernard de Tremelay’ın Ascalon’da ani ve kötü sonunun ardından Büyük Üstât olmuştu. Büyük Üstâtlar gibi ihtiyar heyetinin de kendi görevlileri vardı.
Mareşal: At ve teçhizat alımı, bölgesel komutanların yönetimi gibi askeri kararların alınmasından sorumluydu.
Batı’da önemli Tapınakların olduğu her büyük krallıkta da Büyük Üstât’a hesap vermekle yükümlü bir Üstât vardı. Bu krallıkların başlıcaları şunlardı: Fransa, İngiltere, Aragon, Portekiz, Poitou, Apulia ve Macaristan.
Evler Komutanı: Doğu’daki belli evlerden sorumluydu ve daha yüksek komutanlara hesap veriyordu.
Turcopolier: Turkopollar yarı Türk asıllı olan ve belli dönemlerde yerel hafif süvari birlikleri olarak toplanan ve görevlendirilen birliklerden oluşmaktaydı. Bu birliklere başkan olarak atanan şövalye.
Revir sorumlusu: Hasta ve yaşlı kardeşlerin bakımıyla ilgileniyordu. Bunlar genellikle Outremer ve İber Yarımadası dışındaki Batı Tapmakları’nda ikamet ediyordu.
Beyaz cübbeli şövalyeler: Bunlar birliğe katılmadan önce sivil kıyafetlerini çıkarıp silah ve teçhizat kuşanmaları, savaş alanında değilken giyecekleri kıyafetleri almaları için halihazırda savaş sanatında yetenekli olmaları beklenirdi. Temelde şövalyeler herhangi bir toplumsal gruptan olabilse de (Doğu’daki insan gücü ihtiyacına bağlı olarak aforoz edilmişler de dâhil olmak üzere) İkinci Haçlı Seferi sürecinde şövalyelerin yine şövalye soyundan gelmeleri gerektiğine karar verildi. Her bir şövalyeye üç at ve ona yardımcı olacak, teçhizatını kontrol edecek ve savaşa gitmeye hazır olup olmadığına bakacak bir acemi verilirdi.
Acemiler: Turkopollar gibi acemiler de sadakat yemini etmiş Tapınakçılar değil, belirli bir süre için tutulmuş yerel kişilerdi.
Bir Banka Olarak Tapınak
Tapınakçılar tarih sahnesine çıktıkları ilk dönemlerden itibaren güvenilir bankacılar olarak tanındılar. Tapınak aslında Avrupa’nın ilk bankasıydı. Paranın bir Tapınak evine yatırılıp başka birinden çekilebildiği bir kredi mektupları sistemi geliştirdiler. Böylece yatırılan paralar Tapınakçılar’ın sağlam binalarında güvence altında oluyordu. Avrupa’da, Paris Tapınağı’nın görkemli binası finans merkezleriydi.
İkinci Haçlı Seferi sürecinde Birlik ile Fransa kralları arasında uzun soluklu bir iş birliği başladı. II. Philippe’in (1180-1223) hükümdarlığı döneminde Tapınak gerçek anlamda Fransız kraliyet hazinesine dönüştü. Onun hükümdarlığı süresince kraliyet arazilerinden sağlanan gelirler yüzde 120 arttı ve on üçüncü yüzyıl boyunca Tapınağın Paris’teki haznedarı kral tarafından seçildi ve haznedarlar II. Philippe ile onun haleflerinin güvenilir birer danışmanları oldular.
Tapınakçılar’ın kendilerini başarılı birer banker olarak kanıtlamalarında tuttukları titiz kayıtların ve müşterileriyle girdikleri tarafsız ilişkilerin büyük rolü vardı.
Kayıtlar Paris Tapınağı’nın bir banka olarak ne kadar meşgul olduğunun açık bir kanıtıdır. Kayıtlarda -sekiz sayfalık parşömen- tarih, görevdeki Tapınakçı’nın ismi, yatırılan miktarın yanı sıra, kim tarafından, hangi hesaba yatırıldığı ve paranın nereden geldiği belirtilmiştir. Her günün sonunda, toplanan paralar saklanmak üzere sağlam odalara götürülürler. Bu süreçte Paris Tapınağı’nda aktif 60 hesap vardı ve hesap sahipleri arasında saraylılar, din adamları, önemli soylular ve Tapınak çalışanları bulunuyordu. Noel yortusunda, Paskalya yortusunda, Ascension’da ve ayrıca Birlik için özel önemi olan Vaftizci Yahya gibi aziz yortu günlerinde çalışılmazdı. Bu tarihlerin dışında, Tapınak temelde müşterilerin ihtiyacına bağlı olarak iş yapardı.
Papalık da finansal ihtiyaçları için Tapınakçılar’a güvenir hale gelmişti. Tapınakçılar 1163 gibi erken bir tarihte bile Papa III. Alexander’in (1159-1181) bankacılığını yapıyorlardı. Aynı zamanda II. Philippe'in başında olduğu Capet hanedanının finansal işleriyle de ilgileniyorlardı. Birlik öte yandan Papa III. İnnocentius Dördüncü Haçlı Seferi (1202-1204) sırasında sefer harcamalarını yeniden düzenlemek istediğinde de kullanıldı
Tapınağın finansal hizmetleri kredi sağlamakla ve saraylılar ya da soylularla sınırlı değildi. Haçlılar ve hacılar birkaç yıl boyunca Avrupa’dan uzaklaştıklarında Tapınakçılar onların değerli belgelerini ve vasiyetleri ile mallarını da kabul ederlerdi.
Batıdaki Tapınakçılar
Hugues de Payen’in 1127-1129 arasındaki ziyaretinden bu yana onlara bağışlanan topraklar Birliğin zenginliğinin temelini oluşturdu. Malcolm Barber’in belirttiği gibi, “Batıdaki yaygın destek ağı olmasaydı Tapınakçılar ilk ciddi yenilgilerinde yok olurlardı.” Başlangıçta Hugues de Payen’in gezisi sırasında ve sonrasında beliren ayrıntılı bağış programıyla elde edilen bu geniş ağ sonradan tapınağın Avrupa şubelerine dönüştü.
Daha fazla destek bulmak amacıyla Tapınakçılar bir çeşit üyelik sistemi geliştirdiler. Buna göre üye olan bir kişi yaptığı bağışla birlikte bir Tapınak kilisesindeki ayinlere katılabiliyor ya da bir Tapınak mezarlığına gömülme hakkını elde ediyordu. Bazen, bu kişilerin bakacak kimseleri yoksa onlara bir emekli aylığı dahi bağlıyordu.
Tapınağın Batı’daki 9.000 malikanesinin çoğunluğu Fransa’daydı. Fransa’nın ardından İtalya geliyordu. Birliğin Almanya’da da mülkleri olsa da bu ülke daha çok Töton Şövalyeleri’nin egemenliği altındaydı. Aynı şekilde, İber Yarımadası’nda Tapınakçılar Calatrava, Santiago ve Alcântara gibi İspanyol ve Portekiz tarikatlarının yanında daha sönük kalıyordu. İngiltere’de Birliğin merkezi Londra Tapınağı’ydı. Penzance ve Bristol Kanalı’ndaki Lundy Adası’ndan Yorkshire ve Lincolnshire’a dek ülkenin dört bir yanına da şubeler yayılmıştı. Daha net ifade etmek gerekirse, bugünkü İngiliz yer adlarından “Tapınak” önekini taşıyan tüm yerlerin bir zamanlar Tapınak’la bir ilişkisi olmuştur.
On Üçüncü Yüzyılın Eşiğinde Tapınakçılar
Üçüncü Haçlı Seferinin ardından Doğulu Latinler’in pek çoğunun yaptığı gibi Tapınakçılar da 1180’lerin sonundaki felaketlerin ardından elde kalanları yeniden inşa etmeye giriştiler. Her ne kadar Hristiyan hacıların Kudüs’e girmesine izin verilmiş olsa da onlar kendileri gitmediler ve Akka’de yeni bir merkez kurdular. Akka, sonraki 100 yıl boyunca Latin Doğunun en önemli şehri ve Tapınakçılar’ın üssü haline geldi. Tarikat kentteki varlığını on yıllar boyunca sürdürdü ve Alman keşiş Theoderich 1170’lerde bu duruma tanıklık etti. "Surlu Tapınakçı" olarak tanınan tarihçi on üçüncü yüzyılın ortalarında durumu şöyle tarif ediyordu:
“Kentin büyük oranda deniz kıyısına kurulmuş olan en güçlü kısmı bir kale gibiydi. Girişinde 28 feet genişliğinde bir duvardan oluşan yüksek ve sağlam bir kule vardı. Kulenin her iki yanında daha küçük birer kule ve bu kulelerin her birinin üstünde en az bir boğa boyunda altından yürüyen aslanlar vardı. bu dört aslan üzerlerindeki altın ve işçilikleriyle birlikte 1500 Saracen sikkesi değerindeydi ve bakılmaya doyulamaz güzellikteydi. Diğer tarafta Pisans Caddesi’nin yanında başka bir kule vardı ve bu kulenin yanında St. Anne Caddesi’nde Büyük Ustat’ın büyük ve soylu sarayı vardı. St. Anne rahiplerinin evinin önünde kemerleri olan başka bir yüksekçe kule ve çok soylu ve heybetli bir kilise vardı. Deniz kıyısında Selahaddin’in 100 yıl önce inşa ettiği antik bir kule bulunuyordu. Tapınak hâzinesini burada saklıyordu. Kule denize o kadar yakındı ki dalgalar duvarlarına kadar ulaşıyordu. Tapınak bölgesinde şimdi burada tasvir edemeyeceğim başka güzel ve soylu evler de mevcuttu.”
Tarikat’ın uzun zamandır aşina olduğu Akka her ne kadar yeni operasyon üssü olarak doğru bir seçim gibi görünse de, Tapınakçılar asıl amacı kendilerinin Doğu’daki ilk tahkimatları arasında olan Amanos’u yeniden kurmaktı. Burası Selahaddinin saldırıları sonucu tanınmaz haldeydi.
Tarikat’ın ve Hristiyan aleminin Üçüncü Haçlı Seferi’nin ardından kendini yeniden yapılandırma yönündeki tutumu Papa III. Innocentius’ın (1198-1216) aldığı kararlardan da anlaşılmaktaydı. 1199’da Outremer’deki önderlere hiç kimsenin yeni bir haçlı seferi için yeterince cesarete sahip olmadığından yakınan bir mektup yazdı (Kendisi ise öyle bir sefer için hayli istekliydi). Öte yandan Tapınakçılar’ın özel statülerini pekiştiren bir dizi genelge yayınladı ve din adamlarının Tapınağın haklarına ve ayrıcalıklarına saygı göstermesini istedi. Oldukça net tabirlerle din adamlarına Tapınakçılar’ın kendi mezarlık alanları üzerinde hakları olduğunu ve kendi topraklarında kiliseler yapmakta özgür olduklarını hatırlattı ve onları herhangi bir Tapınakçı’ya ya da Tapınak malına zarar vermemeleri konusunda uyardı. Dahası, din adamlarından, Tapınakçılar’ın vergilerden muaf olduklarını, kendi topraklarından kaynaklanan vergileri toplayabileceklerini ve bu kazançlara asla el konamayacağını unutmamaları istendi. Din adamları Tapınak kiliselerini aforoz edemeyecek ve Tapınak evlerine zarar vermek yasaklanacaktı. Din adamları Tarikat’a belli süreler için hizmet eden kişilerin görevlerinden erken ayrılmalarına izin vermeyecekti. Tapınakçılar’ı başka Hristiyanlar'la savaşmaya zorlayan (İber Yarımadası ve Doğu Avrupa’da olduğu gibi) piskoposlar kınanacak, din adamları Tapınakçılar’ın mallarını ve ayrıcalıklarını gaspçılara karşı koruyacaklar ve bu kurallara uymayanlar aforoz edilecekti. Kararları tanımayan din adamlarına karşı, III. Innocentius Tapınakçılar’ın ayrıcalıklarını öncelikli kılan Omne datum optimum adlı bir genelge daha yayınladı.
Papa Innocentius aynı zamanda Tarikat’ın sıkça kibir günahı işlemekle suçlandığını bildiği için onları ayrıcalıklarını suiistimal etmemeleri konusunda uyardı. Onların, aforoz edilmiş olup olmadıklarına ya da herhangi bir sebeple huzur içinde uyumalarına izin verilip verilmeyeceğine bakmaksızın, parası olan herkesi eksiksiz Hristiyan cenaze töreni ile gömdüklerinden yakmıyordu. Kehanete benzer sözlerle, III. Innocentius Tarikat’ı, uygulamalarını değiştirmedikleri takdirde Şeytanın elçilerine dönüşecekleri konusunda uyarmıştı.
Askeri Taktikler
Tapınakçılar’ın savaş alanındaki ünü eşsizdi. Frenkler Hıttin’de bozguna uğradıklarında, Selahaddin tüm esir Tapınakçılar’ın ve Hospitalier Şövalyeleri'nin idam edilmesi emrini vermişti, çünkü askeri tarikatların Frenkler’in İslam’a karşı en temel silahı olduğunu biliyordu.
Tapınakçılar -diğer Haçlılar’da olduğu gibi- süvarilere ve piyadelere sahiplerdi. Süvariler arasında atlı şövalyeler ve çavuşlar, piyadeler arasında ise okçular ve balta ve mızrak taşıyan birlikler vardı. Şövalyeler Orta Çağın tankları idi. Dev savaş atları ortalama 1,5 metre boyundaydı. Atlara -ki onlara savaş atı denmekteydi- tekme atma, toslama ve ısırma eğitimi verilirdi. Çavuşlar da ata binerdi ancak daha hafif silahlar taşır ve arkadan gelirlerdi.
Taktikler basitti, ancak iyi zamanlama ile oldukça etkili olabilirlerdi. Öncelikle piyadeler koruma sağlar, ardından atlılar asıl dörtnala saldırıyı gerçekleştirirlerdi. İyi zamanlanmış bir saldırı yoluna çıkan her şeyi yok ederdi. Yanlış zamanlanmış saldırılar ise Cresson Kaynakları’nda olduğu gibi felaketlere yol açardı. Arbede sırasında Tapınakçılar Tarikat’ın beauseant adıyla bilinen siyah beyaz flaması havada kaldığı sürece savaş alanında kalmak zorundaydılar. Flama gözden kaybolduğu anda Tapınakçılar Hospitalier Şövalyeleri’ne katılırlar, ya da onların flaması da gözden kaybolmuşsa herhangi başka bir Hristiyan flamasına eşlik ederlerdi. Ettikleri yemine göre savaş alanına daima en önde çıkacaklar ve alanı en son terk edeceklerdi.
Latin Doğu’nun ilk yıllarında Tapınakçılar Haçlıların en iyi eğitilmiş askerleri olarak neredeyse intihar boyutlarında cesaret örnekleri sergileyerek üne kavuşmuşlardı. Bu durum Akka’daki amansız bir saldırıda ölen Gérard de Ridefort’un Büyük Ustatlığı esnasında doruk noktaya ulaştı. Ne var ki, on ikinci yüzyıldan on üçüncü yüzyıla geçilirken, Tapınakçılar eski cesaretlerini yitirmeye başladılar ve savaşta daha temkinli davranışlar sergilediler.
Tarikatın Zayıflayışı
Haçlı Savaşları'nın başlamasından yaklaşık bir yüzyıl sonra savaşın gidişatı Hristiyanlar için değişmeye başladı. Müslümanlar Selahattin Eyyubi gibi komutanların kumandasında Haçlılar karşısında zaferler kazanmaya başladılar. Selahaddin Kudüs'ü, 1187 yılında, özellikle Hittin Savaşı'ndan sonra güçleri kırılan Hristiyanlardan geri aldı. Kudüs'ün kaybıyla tarikat karargâhını kuzeydeki Akka'ya taşımak zorunda kaldı. Hristiyanlar 1229 yılında Kudüs'ü geri aldılarsa da 1244 yılında şehri bu kez Memlükler aldı. Akka'ya taşıdıkları karargâhlarını da 1291 yılında kaybeden tarikat, merkezini Kıbrıs'taki Limasol'a taşımak zorunda kaldı. Bundan sonra askerî açıdan zayıflayan tarikata gelen yardımlar da azaldı. Her ne kadar güçlerini kaybetmiş olsalar da iki yüz yıllık bir yapılanma sonunda tarikat Avrupa'da gündelik yaşamın bir parçası olmuştu ve Papalık fermanı sayesinde monarşiler karşısındaki özerklik de tansiyonu yükseltiyordu. Bir ölçüde zayıflamış olmakla beraber hâlâ ordularının bulunması ve Töton Şövalyelerinin Prusya'da, Hospitalier Şövalyelerinin Rodos'ta yaptığı gibi kendilerine ait bir yönetim oluşturma amaçları sonlarını hazırladı.
1291 Sonrası Tapınakçılar
Outremer’nin sözde geçici kaybının ardından büyük askeri tarikatların birleşmek zorunda olduğu söylentileri ayyuka çıkmıştı. Zira Tapınak ile Hospitalier Şövalyeleri arasındaki sonu gelmez didişme Kutsal Topraklar’ı kaybetmenin sebeplerinden biri olarak görülüyordu. Ancak her iki tarikat da bu konuda hevesli değildi. 1291 yılının ardından Tapınakçılar, Hospitalier Şövalyeleri ve Töton Şövalyeleri kendilerine yeni bölgeler keşfetmeye koyuldular. Hatta son iki grup hedeflerini dahi yeniden belirlemeye yöneldi. Hospitalierler Akdeniz’i temel operasyon bölgeleri olarak seçip denizci bir kimliğe büründüler. Önceleri Kıbrıs’ta konuşlanan tarikat 1306 yılında Rodos Adasını işgal ettiler ve üç yıl içinde orayı kendi üssü haline getirdiler. Bu hamle sayesinde kendilerine Roma’nın ve Avrupalı kralların müdahalesinden uzak görece fazla bir özerklik sağlamış oldular. Bu arada Töton Şövalyeler önce Venedik’e ardından da Prusya’da Marienburg’a yerleştiler. Burada kendilerini tamamen Baltık bölgesindeki paganlarla savaşmaya adadılar. Bu sayede Roma’da uzak durmakla kalmıyor aynı zamanda Ordensland adıyla Prusya’nın yaratılmasıyla birlikte konumlarını sağlamlaştırmış oluyorlardı. Burası gerçek anlamda yaratılmış bir ülkeydi ve askeri bir tarikat tarafından yönetiliyordu. Bu, Tapınakçılar’ın uzun zamandır yapmak istedikleri şeydi.
Languedoc Akka’nin düşmesinden önce çok uzun zaman boyunca Tapınakçılar’ın en fazla tuttukları bölge olmuştu. Ancak kendilerini kısa vadede Kıbrıs’ta buldular. Her ne kadar adayı 1192 yılında Aslan Yürekli Richard’a satmış olsalar da buradaki topraklarını geri aldılar ve Limasol’u ana karargahları haline getirdiler. Ne var ki, 1190'lı yılların hayaletleri hâlâ tam anlamıyla istirahate çekilmemişlerdi. Bu nedenle Tarikat kendisini yerel politikaların içinde buluverdi. Kıbrıs Kralı Henry dönemin en güçlü ve korkulan askeri aygıtının hemen yanı başına gelmesinden çok da hoşnut değildi. 1298 yılında Tapınakçılar’ın davranışları hakkında, her zamanki kibir ve hırs suçlamalarını yönelten resmi bir şikayette bulundu. 1306’da Henry’nin Tapınakçılar tarafından desteklenen kardeşi Amaury lehine tahttan indirilmesi için bir darbe gerçekleştirildi. Jacques de Molay’ın Büyük Ustat olarak ilk icraatlarından biri 1294-1295 yıllarında Tarikat’a verilen desteği artırmak amacıyla Batıyı ziyaret etmek oldu. Aralık 1294’te Roma’ya vardığında yeni papa VIII. Bonifacius seçiliyordu. Papa Bonifacius, Tapınakçılar’a Outremer’de sahip oldukları ayrıcalıkları Kıbrıs için de tanıdı. Bu durum Kral Henry’yi değilse de Jacques de Molay’ı çok memnun etti. İtalyan yarımadasından daha fazla yardım eli de uzanıyordu. Napoli Kralı II. Charles Tarikat’ı gıda ihracatından alınan vergilerden muaf tuttu. Bu tür yardım tekliflerinin gelmesinin ardından Jacques Avrupa’daki diğer saraylara da yazmakta gecikmedi. Paris ve Londra’ya gitti. I. Edward daha önce Fransızlar ve İskoçlarla anlaştığı bir haçlı ordusu sağlayacağına söz verdi, ayrıca Tapınağı Londra Tapınağından Kıbrıs’a gönderilen paraların vergilerinden muaf tuttu. Daha önceki haçlı seferlerinde olduğu gibi Tapınakçılar 1300’den itibaren Doğu’da askeri bir varlığın oluşturulması konusunda merkezi bir rol üstlendiler. Moğollar’ın Kutsal Topraklar’a döneceklerine ve Kudüs’ü Memlük kontrolünden çıkararak Frenkler’e vereceklerine inanılıyordu. Tapınakçılar, 1300 yazı boyunca Mısır ve Suriye’nin kıyı şehirlerine bir dizi akın düzenleyerek olası bir saldırının önünü açmaya çalıştılar. Kasım ayında anakarayı işgal için hazırlıklara başladılar. Altı yüz şövalye, Gazan Mahmud Han komutasındaki Moğollar ve Kral Hetoum komutasındaki Ermeniler’den oluşan birleşik bir gücün gelmesini beklemek üzere Ruad’a gönderildi. Moğollar ve Ermeniler nihayet Şubat 1301’de Tortosa’ya vardıklarında orada kendilerini hiç kimse karşılamadı; herhangi bir takviye güç belirtisi yoktu, Tapınakçılar vazgeçip Kıbrıs’a geri dönmüşlerdi. Daha kötüsü, bu başarısız girişim için Ruad’ın kullanılması Mısır’daki Memluklar’ı harekete geçirdi ve 1302’de garnizon bir Memluk saldırısı sonucu yerle bir edildi. Bu, Outremer’deki son Tapınak mevzisinin yitirilişiydi.
Tutuklamalar ve Tarikatın Dağılışı
1307 yılında tarikatın başındaki isim olan Jacques de Molay, tarikatı Hospitalierlerle birleştirmek istedi fakat bir anlaşmaya varamadılar. Her iki tarikat da konuyu Papa'ya taşıdı. Fakat bu sırada Papa, özellikle son yıllarda tarikat hakkında yapılan suçlamalardan rahatsız olduğu için Fransa Kralı IV. Philippe'in baskısıyla tarikatı aforoz etti ve tarikat üyeleri tutuklanarak işkence altında kabule zorlandıkları suçlamalardan dolayı idam edildiler. 1312 yılında Papa Tarikatı resmî olarak dağıttı ve mülklerinin birçoğunu Hospitalier Şövalyeleri Tarikatı'na geçirdi. Rivayete göre, Molay yakılırken Papa'yı ve Kral'ı lanetleyerek sene sonuna kadar onların da öleceğini söyledi. Hem Kral hem de Papa aynı sene içinde öldüler (1314). Tapınakçılar tarikatının hayatta kalan üyeleri başta İskoçya olmak üzere Papa'nın elinin uzanamayacağı yerlere dağıldılar. Tarikat'ta otuzuncu derece olarak kurulan "Siyah ve Beyaz Kartal Şövalyesi" mertebesinin (İng. Knight of the Black and White Eagle) öğretisinin ve hedefinin, Jacques de Molay'nin (ok. "jak de mole") intikamını almak için IV. Philippe öldürmek olduğu -daha geniş anlamda Katolik Fransız monarşisini ve bütün Katolik monarşileri yok etmek olduğu- ve IV. Philippe'i onların öldürdüğü söylenir.
Tutuklamalar
Tapınak ile Hospitalier Şövalyeleri'nın birleştirilmesi söylentisi Kasım 1305’le V. Clemens’in papa seçilmesiyle yeniden alevlendi. Papa, Jacques de Molay ile Hospitalier Şövalyeleri'ın Büyük Ustadı Fulk de Villaret’i bu konu üzerindeki düşüncelerini yazmaları ve anlatmaları için davet etti. Jacques de Molay’a göre bu fikir savunulabilir değildi. 1306 yılında Papa’ya gönderdiği mektupta birleşme ya da birleşmeme sonucunda olacakları tarttı ve aynı hedeflere sahip olsalar da her iki tarikatın bağımsız iken daha iyi işleyebileceği sonucuna vardı. Papa Clemens de yeni bir haçlı seferi konusunda de Molay’ın düşüncelerini sordu. Büyük Ustat ikinci bir mektupla yanıt verdi, geçmişteki seferler ya Birinci Haçlı Seferi’nde olduğu gibi "passagium generale "yani herkesin katılabileceği şekilde ya da daha sonraki seferlerde olduğu gibi "passagium particulare" yani sınırlı sayıdaki profesyonel askerin belli bir hedefe odaklanacağı şekilde gerçekleşmişti. De Molay dönemin yaygın görüşüne karşı çıktı ve Ruad’ın kaybedilmesi örneğini vererek passagium generale’nin tek çözüm yolu olduğunu savundu. Papa Clemens ikna olmadı ve de Molay ile de Villaret’i sorunu daha fazla tartışmak amacıyla Fransa’da buluşmaya çağırdı. Toplantı -1306 yılı Azizler Günü’ne denk getirilmişti- Papa’nın mide iltihabına yakalanması sebebiyle mecburen ertelendi. De Molay 1306’nın sonlarında ya da 1307 başlarında Batı'ya ulaştı. Hospitalier'lerin Rodos’taki işleriyle meşgul olan Fulk de Villaret ise ertesi yaza kadar gelemedi. De Molay ile Papa Clemens Haospitalier’lerin Büyük Üstadı'nın Fransa’ya gelmesini beklerken üçüncü bir sorun ele alındı. İki yıl önce tarikattan ihraç edilen birkaç şövalye tarafından Tapınakçılar’a ağır biçimde ahlaksızlık suçlamaları yöneltilmişti. De Molay Papa’dan Tarikat’ın saygınlığının kurtarılmasını istedi. 24 Ağustos’ta Papa Fransa Kralı IV. Philippe’e Tarikat’a yönelik suçlamalara inanmakta zorlandığını ancak Tapınakçılar’la ilgili çok fazla tuhaf şey duyduğu için ‘büyük bir keder, endişe ve kalp kırıklığı’ içinde bir soruşturma yapılmasına karar verdiğini yazdı. IV. Philippe’ten bundan daha fazlasını yapmamasını istedi. Ama Fransız kralı onu dinlemedi. 13 Ekim günü şafak vaktinde görevliler içlerinde Paris Tapınağı’ndan alınan Jacques de Molay’ın da olduğu Fransa’daki tüm Tapınakçılar’ı sapkınlık, homoseksüellik, küfür ve İsa’yı inkâr etme suçlarından tutukladılar.
Yargılanma
IV. Philippe’in adamları tutuklu Tapınakçılar’a Büyük Ustat’inin kendilerini savunamadığı haberini ulaştırdılar. Bunun onların moralini bozmasını bekliyorlardı. Plan bir süreliğine işe yarar gibi göründü. Ne var ki, Şubat 1310’da duruşmalar tekrar başladığında Bolognalı Peter ile Provinsli Reginald adlı iki Tapınakçı 1307 yılına dek yasal çalışmalar yapmış olmanın getirdiği avantajla, öne çıktılar ve Tarikatlarını yöneltilen tüm suçlamalara karşı savunmak istediklerini dile getirdiler. IV. Philippe’in Tapınakçılar’a kendilerini savunmalarına izin vermekten başka çaresi yoktu. 1 Nisan günü Tarikat’ın masumiyetine dair ikna edici bir konuşma yaptılar. Özellikle Bolognalı Peter Tapınakçılar’ın tamamen masum olmakla kalmayıp zalim bir tuzağa düşürüldüklerini de dile getirdiği güçlü bir savunma yaptı. Engizisyoncular’ın yalnızca duymak istediklerini almalarını sağlayan işkence kullanımına saldırdı (bir Tapınakçı işkenceyi durdurmak için Tanrıyı öldürdüğünü dahi itiraf etmişti). Halbuki kendilerine IV. Philippe tarafından işkence yapılmayacağına dair söz verilmişti.
Haziran 1308’de Poitiers’de Papa Clemens’i sıkıştırmasına benzer biçimde IV. Philippe bir kez daha üste çıktı. 11 Mayıs’ta tutuklu kardeşler arasında savunmalarına dair güven duygusu güçlenmekteyken itiraflarını inkâr eden 54 Tapınakçının sapkınlıkta ısrar suçundan kazığa bağlanarak yakılacağı duyuruldu. Ertesi gün Tarikat’ın 54 üyesi etraflarını saran alevlerin içinden masum olduklarını haykırıyorlardı. Provenceli Reginald hapisten kaçtı, ama tuhaf şekilde geri geldi. Bolognalı Peter ise kayboldu ve bir daha hiç görülmedi. Tarikat’ın kendini savunacak kimsesi kalmamıştı ve Tapınakçılar’ın savunması tamamen çökmüştü.
1314 Sonrasında Tapınakçılar
On dokuzuncu yüzyılın tanınmış Katolik teologlarından ve tarihçilerinden biri olan Ignaz Dollinger’e bir defasında tarihin en kötü gününün hangisi olduğu sorulmuştu. Cevap vermekte gecikmedi: O gün, Tapınakçılar’ın Fransa’da tutuklandıkları 13 Ekim 1307 Cuma günü idi. O dönemde, tutuklamalar emsalsiz boyutlardaki bir suç olarak görülmüştü. Dante IV. Philippe’i Pontius Pilate ile kıyaslamış ve Purgatoria’da onu açgözlülükle suçlamıştı. Ardından Tapınakçılar’ı çevreleyen söylenceler hızla gerçekleşmeye başlamıştı: Papa Clemens, Jacques de Molay’ın onu bir yıl içinde Tanrı huzurunda buluşmaya çağırmasından bir ay sonra öldü, IV. Philippe 29 Kasım 1314’te bir av kazasında öldü. Tüm bu ölümler Jacques de Molay’ın lâneti olarak görüldü. Her ne kadar yargılamalar ve baskılar Tapınak Tarikatı’nın yok olmasına yol açtıysa da, başka konularda işlevsiz kaldı. IV. Philippe Tapınakçılar’ın hazinesine ulaşamadı ve Tarikat’ın topraklarının büyük kısmı Hospitalier Şövalyeleri’ne geçti. Ayrıca kaç tane Tapınakçının gerçekte tutuklandığı belirsiz kaldı (rakamlar 2000 ila 15000 arasında değişmektedir) ve aynı şekilde kaçının kaçtığı da bilinmedi. Tarikat’ın bir çeşit tüyo aldığı açıktı: 13 Ekim olaylarından kısa bir süre önce Jacques de Molay Tarikat’ın kural kitaplarını ve hesap defterlerini istedi ve tamamını yaktı. 1307 yılında Tarikat’tan ayrılan bir kardeşin “akıllıca” davrandığı söylendi, zira belirsiz bir tehlike yaklaşmaktaydı. Tüm Fransız karargahlarına uyarılar gönderildi. Tarikat’ın ayinleri ve işleyişi hakkında bilgi vermek yasaklandı.
Tarikat’ın IV. Philippe’in planlarının uygulamaya konduğunu biliyor olması Fransız kralının Tarikat’ın hazinesine niçin ulaşamadığını açıklayabilir. Hazinenin tutuklamalardan kısa süre önce Paris Tapınağı’ndan kaçırılarak nehir yoluyla Tapınakçılar’ın ana deniz üssü La Rochelle’e ulaştırıldığı söylenmektedir. 1307 sonbaharında kaç adet Tapınakçı gemisinin La Rochelle’den ayrıldığı bilinmemektedir -elbette ne taşıdıkları da- ancak bilinen bir şey vardır: Tapınak donanması birdenbire ortadan kaybolmuştur.
Propan
Özellikler
Propanın formülü C3H8 dir. Erime noktası -187,1 °C ve kaynama noktası -42,2 °C'dir. Doğalgaz, hafif ham petrol ve petrol rafineri gazlarından elde edilir. Sıvılaştırılmış petrol gazlarında bol miktarda bulunur. Etan, diğer hidrokarbonlar ve propan petro-kimya endüstrisinde etilen elde etmek için önemli bileşiklerdir. Propan sıcakta bozunarak etilen ve yine önemli bir madde olan propilene dönüşür. Propilen önemli bir bileşik olup, aseton ve propilen glikol gibi birçok maddenin elde edilmesinde kullanılır. Oksidasyon ile, propil alkole, propionaldehide ve propiyonik aside yükseltgenebilir.
Diğer taraftan basınç altında kolayca sıvı hale geçmesinden dolayı bütan gazı ile karıştırılarak tüpler içine doldurulmuş hâlde yakıt olarak kullanılır.
Last to Know
"Last to Know", Amerikalı şarkıcı Pink'in Try This albümünden çıkardığı dördüncü ve son teklidir. Şarkı, Arista Records tarafından Mayıs 2004 tarihinde satışa sunuldu.
Şarkı hakkında
Tim Armstrong tarafından yazılıp bestelenen şarkı, Try This albümünün dördüncü teklisi olarak satışa sunuldu. Şarkı başta Avrupa'da yayımlandı ve bir yıl sonra ABD'de satışa sunuldu. İrlanda ve Avustralya'da ilk ona giren şarkı, İngiltere ve Hollanda listelerinde ise ilk yirmiyi birkaç basamakla kaçırdı. Şarkı için çekilen video klip, Pink'in Try This Tour ayağındaki konserlerinde çekilen görüntülerden oluşmaktadır.
Bathippus madang
Bathippus madang, Bathippus cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Aconitum crassifolium
Aconitum crassifolium Aconitum cinsine bağlı bir türdür.
Tokyo Filmex
Tokyo Filmex, ilk kez 2000 yılında gösterime girmiş olup, o tarihten bu yana her yıl yapılan bir film festivalidir. Takeshi Kitano'nun sahibi olduğu Office Kitano şirketi tarafından yönetilmektedir.
Şimdilerde Office Kitano, Tokyo Filmex'in ana ortaklarından biri olarak bilinmektedir.
Demokratik Devrim Partisi
Tarih
Cuauhtémoc Cárdenas, Heberto Castillo, Marco Rascón Córdova, Gilberto Rincón Gallardo, Porfirio Muñoz Ledo, diğer önemli PRI üyeleri ve sol görüşlü politikacılar tarafından 5 Mayıs 1989'da Meksiko'da kuruldu. Parti aslında, Partido Comunista Mexicano (PCM, Meksika Komünist Partisi), Partido Socialista Unificado de México (PCUM, Meksika Birleşik Sosyalist Partisi), Partido Mexicano Socialista (PMS, Sosyalist Meksika Partisi), ve Partido Mexicano de los Trabajadores (PMT, Meksika İşçi Partisi) gibi küçük sol partilerin birleşimiyle kurulmuştur.
Aşkkolik
Aşkkolik, Hadise'nin 2008 yılında çıkan ve kendi adını taşıyan 5 teklisi ve Türkiye'de çıkan ikinci teklisidir.
Bathippus macroprotopus
Bathippus macroprotopus, Bathippus cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Ted
"Ted" (ya da Türkçe adıyla Ted), The WB kanalında yayınlanan, Joss Whedon tarafından oluşturulan bir fantastik dizi olan Buffy the Vampire Slayer televizyon dizisinin ikinci sezonunun on birinci bölümü.
Özet
Buffy, Willow ve Xander, Joyce'u Ted adlı bir adamla öpüşürken görürler. Sonra, Ted anîden insan öldürme arzusuna sahip bir robota dönüşür. Daha önce dört kadınla evlenip hepsini öldüren bu robot, Joyce'u kaçırır. Ama Buffy çok geçmeden Ted'i yener.
Aconitum crassiflorum
Aconitum crassiflorum Aconitum cinsine bağlı bir türdür.
İlhami Erdil
İlhami Erdil (16 Temmuz 1938 - 5 Temmuz 2023) Türk asker. 18. Türk Deniz Kuvvetleri Komutanı.
Eğitim ve askerlik kariyeri
İlk ve orta öğrenimini Heybeliada'da bitirdikten sonra 1953 yılında Deniz Lisesi'ne girdi. 1958 yılında Deniz Harp Okulu'ndan mezun oldu. Donanmanın çeşitli tip gemilerinde santral, yara savunma, muhabere, seyir ve harekât subaylığı görevlerinde bulundu. 1968-1971 yılları arasında Deniz Harp Akademisi ve Silahlı Kuvvetler Akademisi öğrenimi gördü. Kurmay Subay olarak TCG Gemlik II. Komutanlığı, Harp Filosu Harekât Şube Müdürlüğü, TCG İstanbul Komutanlığı çalıştı. 1975-1977 yılları arasında Deniz Kuvvetleri Komutanlığı Harekât Başkanlığı NATO Plan Subaylığı ve Plan Teşkilat Daire Başkanlığı görevlerini yaptıktan sonra, 1977-1978 yılları arasında ABD Newport'taki Naval War College'de eğitimini tamamladı. 1978 yılında Deniz Harp Akademisi öğretim üyeliğinin ardından 1979 yılından itibaren iki yıl boyunca Washington Deniz Ataşeliği yaptı. Türkiye'ye dönüşünün ardından II. Hücumbot Filotillası Komodorluğu ve I. Muhrip Filotillası Komodorluğu görevlerinde bulundu.
1983 yılında Tuğamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede sonra Genelkurmay İstihbarat Daire Başkanı ve Karadeniz Bölge Komutanı olarak görev yaptı.
1987 yılında Tümamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede 1987-1988 yılları arasında İstanbul Boğaz Komutanlığı, 1988-1990 yılları arasında Mayın Filosu Komutanlığı, 1990-1992 yılları arasında Deniz Kuvvetleri Harekât Başkanlığı görevlerinde bulundu.
30 Ağustos 1992 tarihinde Koramiral rütbesine terfi etti. Bu rütbede 1992-1993 yılları arasında Deniz Eğitim Komutanlığı, 1993-1995 yılları arasında Deniz Kuvvetleri Kurmay Başkanlığı, 1995-1997 yılları arasında Kuzey Deniz Saha Komutanlığı görevlerini yürüttü.
Arjantin Merkez Bankası
Arjantin Cumhuriyeti Merkez Bankası (İspanyolca: Banco Central de la República Argentina, BCRA) Arjantin'in merkez bankası olup otokratik bir kurumdur. Organik Tüzüğün 3. Maddesi bu Kurumun amaçlarını sıralamaktadır: "Banka, yetkileri ölçüsünde ve ulusal hükümet tarafından belirlenen politikalar çerçevesinde, parasal istikrarı, finansal istikrarı, istihdamı ve sosyal eşitlik içinde ekonomik kalkınmayı teşvik etmeyi amaçlar."
İlhami Erdil
Eğitim ve askerlik kariyeri
30 Ağustos 1997 tarihinde Oramiral rütbesine terfi eti. 26 Ağustos 1999 tarihinde Deniz Kuvvetleri Komutanlığı görevine atandı. 24 Ağustos 2001 tarihinde emekliye ayrıldı.
Arjantin Merkez Bankası
Arjantin Merkez Bankası (BCRA), 1935 yılındaki para ve bankacılık reformunun bir sonucu olarak özel-kamu karma bir kurum olarak kurulmuştur. BCRA, görevleri arasında, münhasır ihraççı niteliğiyle banknot ve madeni para basmak, borç verme ve para miktarını düzenlemek, uluslararası rezervleri biriktirmek, bankacılık sistemini kontrol etmek ve hükümetin mali ajanı olmak yer alıyordu. Böylece para otoritesi "son çare mercii" olarak hareket etme ve ekonomik dalgalanmaları hafifletmek için konjonktür karşıtı politikalar benimseme yetkilerine sahip olmuştur.
İlhami Erdil
Eğitim ve askerlik kariyeri
Evli ve bir çocuk babasıdır.
Haksız mal edinme
Emekli olduktan birkaç yıl sonra hakkında Deniz Kuvvetleri Komutanı olduğu sırada haksız mal edindiği ve yolsuzluk yaptığı gerekçesiyle dava açıldı. Yargılandığı davada mahkûm oldu ve cezaevine konuldu. Ayrıca Oramiral rütbesinden Er rütbesine indirildi. 1 yıl cezaevinde kaldıktan sonra 3 Temmuz 2008 tarihinde serbest kaldı. Askeri Mahkeme tarafından mahkum edilen İlhami Erdil, adil yargılanma hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle 2007 yılında Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne(AİHM) başvurdu. Davalı taraf olan Türkiye Cumhuriyeti Devleti, askeri mahkemelerin bağımsız olmadığını kabul ederek, 1350 Euroyu faizi ile birlikte davacıya ödemeyi teklif etti. Davacı Erdil, bu rakamı kabul etmese de mahkeme, 2019 yılında davanın bu şekilde kayıttan düşürülmesine karar verdi.
Aconitum coreanum
Aconitum coreanum Aconitum cinsine bağlı bir türdür.
Bathippus macrognathus
Bathippus macrognathus, Bathippus cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Bathippus latericius
Bathippus latericius, Bathippus cinsine bağlı bir örümcek türüdür.