cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hindistan ekonomisi
Havacılık
Hindistan dünyanın en büyük dokuzuncu sivil havacılık pazarına sahiptir ve 2020'ye kadar üçüncü büyük havacılık piyasası olma potansiyeline sahiptir. 2013'te 163 milyon yolcudan oluşan hava trafiği kaydedildi ve 2017 yılına kadar 60 milyon uluslararası yolcu olarak tahmin edilmektedir. Piyasada 2020 yılına kadar 800 uçak bulunacağı tahmin ediliyor. 2015'te Boeing, Hindistan'ın önümüzdeki 20 yıl boyunca 240 milyar dolar değerinde 1740 kadar uçağa olan talebini öngördü. Bu, küresel hacimlerin yüzde 4,3'ünü oluşturur. Airbus'a göre, Hindistan önümüzdeki 20 yıl içinde dünyanın en büyük üç havacılık pazarından biri olacaktır. Airbus, önümüzdeki on yıl boyunca Hindistan iç pazarı için yıllık yüzde 11'in üzerinde bir büyüme oranını beklerken, yurt içi ve yurt dışı güzergâhlardaki kombine büyüme oranının da yüzde 10'dan fazla olacağını tahmin etmektedir.
Hindistan'daki sivil havacılık, 18 Şubat'ta Naini için ilk ticari sivil havacılık uçuşunun Allahabad'dan yapıldığı 1911 yılına kadar gidiyor. Fransız havacı Henri Pequet, Humber çiftkanatlı uçakla 6500 postayı taşımıştı. 15 Ekim 1932'de J.R.D. Tata Karaçi'den Juhu Havaalanı'na bir posta göndermişti. Havayolu daha sonra Air India kuruluşu oldu. Mart 1953'te, Hint Meclisi, Hava Taşımacılığı Kanunu'nu kabul etti. Hindistan havayolu endüstrisi kamulaştırıldı ve Deccan Havayolları, Airways India, Bharat Havayolları, Himalaya Havacılık, Kalinga Havayolları, Hindistan Ulusal Hava Yolları, Air India ve Hindistan Hava Hizmetleri, o zamandan beri bağımsız olarak etkinlik gösteren sekiz yerli havayolu şirketi ile iki devlet kuruluşunda birleştirildi. Hint Havayolları, yurt içi güzergâhlara ve Air India International da uluslararası hizmetler konusuna yoğunlaştı. Hindistan Uluslararası Havaalanları Kurumu (IAAI) 1972'de, Ulusal Hava Meydanları İşletmesi 1986'da kurulmuştur. Sivil Havacılık Güvenliği Bürosu, Air India Uçuş 182'nin trajik kazasından sonra 1987'de kuruldu. Doğu-Batı Havayolları, hükûmetin sivil havacılık işkolunu 1991'de düzenlemesinin ardından ülkede etkinlik gösteren ilk ulusal düzeyde özel havayolu kuruluşu olmuştur. Hükûmet, özel havayollarının Hava Kurumu Yasası yürürlükten kaldırıldığı ve özel havayollarının tarifeli hizmetlerinin yürütüldüğü 1994 yılına kadar 'Hava Taksisi' Programı kapsamında ayrıcalıklı ve tarifeli olmayan hizmetleri işletmesine izin vermişti. Jet Airways, Air Sahara, Modiluft, Damania Airways ve NEPC Airlines gibi diğer özel havayolları da bu süre zarfında iç hat operasyonlarına başladı.
Havacılık işkolu, serbestleşme sonrasında hızlı bir dönüşüme uğradı. 2004-05'te Hindistan pazarına yarım düzine kadar düşük maliyetli taşıyıcı girmişti. Büyük yeni girenler Air Deccan, Air Sahara, Kingfisher Havayolları, SpiceJet, GoAir, Paramount Airways ve IndiGo'ydu. Kingfisher Havayolları, 15 Haziran 2005'te, 3 milyar ABD doları değerinde Airbus A380 uçağı sipariş eden ilk Hint havayolu şirketi oldu. Bununla birlikte, Hint havacılık endüstrisi, ekonomik yavaşlama, artan yakıt ve işletme maliyetleri nedeniyle mücadele edecekti. Bu, Hindistan havayolu endüstrisinde borçları birleştirme, satın alma ve satış sonlandırmalarına yol açtı. Air Sahara ve Air Deccan, sırasıyla Jet Airways ve Kingfisher Airlines tarafından 2007 yılında satın alındı. Paramount Airways 2010 yılında operasyonlarını durdurdu ve Kingfisher 2012'de kapandı. Etihad Airways, 2013'te Jet'in %24 hissesini satın almaya karar verdi. AirAsia India, 2014 yılında Air Asia ve Tata Sons arasında ortak girişim olarak çalışan düşük maliyetli bir taşıyıcı konumuna geldi. 2013-2014 itibarıyla yalnızca IndiGo ve GoAir kâr ediyordu.
Bankacılık ve finans
Hint para piyasası, özel, kamu ve yabancı sermayeli ticari bankalar ile kooperatif bankalarından oluşan örgütlü bir işkolu ile birlikte planlı bankalar olarak sınıflandırılmıştır ve örgütlü olmayan işkolu, bireysel veya aile sahibi yerli bankacılar veya para kredi kuruluşları ve bankacılık dışı finansal şirketlerden oluşmaktadır. Örgütsüz işkolu ve mikrokredi, kırsal ve alt kentsel alanlarda geleneksel bankalar üzerinde, özellikle törenler ve kısa vadeli krediler gibi verimli olmayan amaçlar için hala tercih edilmektedir.
Başbakan Indira Gandhi, 1969'da 14 bankayı devletleştirdi, bunu 1980'de diğer altısı izledi ve küçük ölçekli sanayi, perakende ticaret, küçük işletmeler vb. bankaların sosyal ve gelişimsel hedeflerini yerine getirmesini sağlamak için bankaların net kredi tutarının %40'ını tarım gibi öncelikli işkollarına sağlamalarını zorunlu hale getirmiştir. O tarihten bu yana banka şubelerinin sayısı 1969 yılında 8,260 iken 2007'de 72,170'e yükselmiş ve bir şube tarafından kapsanan nüfus aynı dönem içerisinde 63.800 iken 15.000'e düşmüştür. Toplam banka mevduatı 1970-71 döneminde ₹59.1 milyar crore den (880 milyon ABD doları) 2008-09 yılları arasında ₹38,309.22 milyar crore (570 milyar ABD doları) olmuştur. 1969'daki şube sayısının %1,860'ından veya %22'sinden 30,590'a veya 2007'de %42'ye yükselen kırsal şubelere rağmen, 500.000 köyün 32.270'inde planlı bir banka bulunmaktadır.
Hindistan'ın gayri safi yurt içi tasarruf oranı 2006-07 döneminde GSYİH'ya oran olarak %32.8'di. Kişisel tasarrufların yarısından fazlası arazi, ev, büyükbaş hayvan ve altın gibi fiziksel varlıklara yatırımdı. Kamu bankaları, bankacılık sektörünün aktif toplamının %75'inden fazlasını elinde bulundururken, özel ve yabancı bankalar sırasıyla %18,2 ve %6,5 oranında aktif toplamda pay sahibidir. Serbestleşme politikaları sonrasında, hükûmet önemli bankacılık reformlarını onaylamıştır. Bunlardan bazıları, birleşmeleri teşvik etme, hükûmet müdahalesini azaltma ve kârlılığı ve rekabet gücünü arttırma gibi, kamulaştırılmış bankalarla ilgili olmakla birlikte, diğer yenilikler bankacılık ve sigorta işkollarını özel ve yabancı oyunculara açmıştı.
Bilişim teknolojisi
Hindistan'daki bilişim teknolojisi endüstrisi iki ana bileşenden oluşmaktadır: BT hizmetleri ve iş süreçleri dış kaynak kullanımı (BPO - Business process outsourcing). İşkolunun, 1998'de Hindistan'ın GSYİH'sına olan katkısı %1.2 iken 2012'de %7.5'e yükselmiştir. NASSCOM'a (National Association for Software and Services - Ulusal Yazılım ve Hizmetler Birliği) göre, sektör, 2015'te 147 milyar ABD doları gelir elde etmiş; burada ihracat geliri 99 milyar ABD doları ve iç gayrimenkul değeri 48 milyar ABD doları olarak gerçekleşerek %13'lük bir artış göstermiştir.
Bilişim işkolundaki büyüme, artan uzmanlık ve arz tarafında, yabancı tüketicilerin artan talebi ile talep tarafında eşleşen, düşük maliyetli, yüksek vasıflı, eğitimli ve akıcı İngilizce konuşan işçilerden oluşan geniş bir havuzun varlığına bağlanmakta ve Hindistan'ın hizmet ihracatıyla ilgilenen veya operasyonlarının dış kaynak kullanımı için çalışanlarla gerçekleşmektedir. Hint BT endüstrisinin ülkenin GSYİH içindeki payı 2005-06 döneminde %4.8 iken 2008'de %7'ye yükselmiştir. 2009'da yedi Hint şirketi dünyadaki ilk 15 teknoloji dış kaynak şirketi arasına girdi.
Hindistan'daki dış kaynak kullanımı endüstrisindeki iş süreçleri dış kaynak kullanımı hizmetleri, çoğunlukla çok uluslu şirketlerin Batı operasyonlarına hitap etmektedir. 2012 yılı itibarıyla 2,8 milyon kişi dış kaynak sektöründe çalışmaktadır. Yıllık gelirler yaklaşık 11 milyar dolar, GSYİH'nın yaklaşık %1'idir. Hindistan'da her yıl 2.5 milyon kişi mezun olmaktadır. Beceri yetersizliği sonucunda ücretler yüzde 10-15 oranında artmaktadır.
Sigortacılık
Hindistan 2013'te dünyanın en büyük 10. sigorta pazarı oldu ve 2011'de 15. sıraya yükseldi. 2013'te toplam 66,4 milyar ABD doları piyasa büyüklüğü ile dünyanın büyük ekonomilerine kıyasla küçük kalmaya devam etmektedir ve Hint sigorta piyasası, yıllık sigorta işkolunun %2'sini oluşturmaktadır. Hindistan'ın hayat ve hayat dışı sigorta işkoluü %20'lik oranda çift haneli olarak büyüme oranlarında büyümekte ve bu büyümenin 2021 yılına kadar devam etmesi beklenmektedir. Hint ekonomisi, dünyadaki en büyük 360 milyon etkin hayat sigortası poliçesini elinde tutmaktadır. Hindistan'daki 52 sigorta şirketinin 24'ü hayat sigortası işkolunda etkinlik göstermektedir. Ülkedeki hayat sigortası endüstrisinin 2019 yılına kadar çift haneli bileşik yıllık büyüme oranları ile 2021 yılına kadar yıllık 1 trilyon ABD doları değerine ulaşması beklenmektedir.
1996-97 döneminden 2000-2001 dönemine kadar yüzde 10'luk bir büyüme oranı bildirilen işkolu, 2000-01 döneminden 2010-11 dönemine kadar yıllık ortalama %15,85 büyüme kaydetti. Buna ek olarak, uzmanlaşmış sigortacılar olan İhracat Kredi Garanti Kurumu ve Tarım Sigorta Şirketi (AIC - Agriculture Insurance Company) sırasıyla kredi garantisi ve ekin sigortası sunmaktadır. Başlangıçta Ulusal Tarım Sigorta Şirketi (NAIS - National Agriculture Insurance Company) kapsamında AIC, ticari hat üzerinde de ürün teminatı vermeye başlamıştır. Hava durumu sigortası ve özel durumlarla ilişkili ürünler gibi yenilikçi ürünleri tanıtmıştır. 2010-11 döneminde hayat dışı sigortacılar tarafından verilen prim, 42.576 crore ve 2009-10 döneminde 34.620 crore dir. Büyüme, özellikle tarife fiyatlarındaki geniş kesimlerin karşısında tatmin ediciydi. Özel sigorta şirketleri, 2009-10 döneminde 13.977 crore karşılığında 17.424 crore prim ödemiştir. Kamu sigortacıları, 2010-11 döneminde 25.151.8 crore tutarında prim ödemiş; 2009-10 döneminde 20.643.5 crore yani 2009-10 döneminde %14.8'e karşılık %21.8'lik bir artış kaydedilmiştir.
Hint sigorta işi, geçmişte düşük seviyeli sigorta nüfuz etkisi ile gelişmiş seviyelerde kalmıştır. Serbestleşme sonrası işkolu, 2000 yılında sigortanın nüfuz etki düzeyini 2.3 (hayat için 1.8 ve hayat dışı 0.7) seviyesinden 2010 yılında 5.1'e (hayat için 4.4 ve hayat dışı 0.7) yükseltmeyi başardı.
Elektrik işklolu
Hindistan'da birincil enerji tüketimi 2015 yılında %5.3'lük küresel payla, Çin ve ABD'den sonra üçüncü büyük ülke konumundadır. Kömür ve ham petrol birlikte Hindistan'ın birincil enerji tüketiminin %85'ini oluşturmaktadır. Hindistan'ın petrol rezervleri, ülke içi petrol talebinin %25'ini karşılamaktadır. Nisan 2015 itibarıyla, Hindistan'ın kanıtlanmış ham petrol rezervleri 763.476 milyon metrik ton iken, gaz rezervleri 1.490 milyar metreküptü (53 trilyon kübik feet). Petrol ve doğalgaz sahaları, Yüksek Bombay, Krishna Godavari Havzasında ve Cauvery Deltasında denizde ve kıyıda başta Assam, Gucerat ve Rajasthan eyaletlerinde bulunur. Hindistan dünyadaki dördüncü en büyük petrol tüketicisidir ve net petrol ithalatı 2014-15 yılları arasında yaklaşık ₹820.000 crore (120 milyar dolar) seviyesine ulaşmıştır, ve bu cari işlemler açığını olumsuz yönde etkilemektedir. Hindistan'daki petrol endüstrisi, çoğunlukla Petrol ve Doğalgaz Kurumu (ONGC), Hindustan Petroleum Corporation Limited (HPCL), Bharat Petroleum Corporation Limited (BPCL) ve Indian Oil Corporation Limited (IOCL) gibi kamu sektörü şirketlerinden oluşmaktadır. Dünyanın en büyük petrol rafine kompleksini işleten Reliance Industries Limited (RIL) gibi petrol işkolunda bazı büyük özel Hint şirketleri vardır.
Hindistan, elektrik üretiminde Japonya ve Rusya'yı geride bırakarak %4.8 küresel pay ile 2013 yılında dünyanın üçüncü en büyük elektrik üreticisi konumuna gelmiştir. 2015 takvim yılı sonunda Hindistan, elektrik talebinde birçok elektrik santrali ile elektrik enerjisinde fazlalık vermeye başladı. Elektrik enerjisi işkolu 31 Mayıs 2016 itibarıyla termik güçte %69.8, hidroelektrikte %15.2, diğer yenilenebilir enerji kaynaklarında %13.0 ve nükleer enerjide %2.1 katkıda bulunarak 303 GW kurulu güce sahipti. Hindistan, 106 milyar ton kanıtlanmış kömür rezervi ile yurt içi elektrik talebinin çoğunu termik güçten karşılayabilmektedir. Hindistan, güneş, rüzgâr ve biyoyakıtlar (jatrofa, şekerkamışı) gibi önemli potansiyelli bazı değişik enerji kaynakları bakımından zengindir. Hindistan'ın azalan uranyum rezervleri ülkedeki nükleer enerjinin yıllarca büyümesini durdurdu. Dünya rezervlerinin en iyi 20'sinden biri olma durumu arz eden Tummalapalle kemerinde bulunan yeni uranyum bulguları,  ve tahmini 846.477 mt (933.081 eksik ton) toryum rezervinin, –dünya rezervlerinin yaklaşık %25'i– uzun vadede ülkenin iddialı nükleer enerji programını tetiklemesi bekleniyor. Hint-ABD nükleer antlaşması Hindistan'ın diğer ülkelerden uranyum ithal etmesini de kolaylaştırmıştır.
Altyapı
Hindistan'ın altyapı ve ulaştırma işkolu GSYİH'nın yaklaşık %5'ine katkıda bulunmaktadır. Hindistan'ın 31 Mart 2015 itibarıyla 5,472,144 kilometrelik (3,400,233 mil) bir yol şebekesi vardır ve bu Dünyanın ikinci büyük karayolu ağıdır. Karayolu kilometrekare başına 1.66 km'lik yol ile, Hindistan'ın karayolu ağının niceliksel yoğunluğu, Japonya'nın (0.91), Birleşik Devletler'in (0.67), Çin'in (0.46), Brezilya'nın (0.18) veya Rusya'nınkinden (0.08) daha yüksektir. Bununla birlikte, niteliksel olarak Hindistan'ın yolları, modern karayollarının ve dar asfalt yolların bir karışımıdır ve geliştirilmektedir. 31 Mart 2015itibarıyla Hindistan yollarının %61,05'i asfaltlanmıştır. G-27 ülkeleri arasında Hindistan, —trafik tıkanıklığına yol açan— 100.000 kişi başına en düşük kilometre şerit yol yoğunluğuna sahiptir. Altyapısını yenilemektedir. Mayıs 2014'ten itibaren Hindistan, büyük üretim, ticaret ve kültür merkezlerinin çoğunu birleştiren 22,600 kilometrelik 4 veya 6 şeritli otoyolu yakın zamanlarda tamamlamış ve kullanıma sokmuştur. Hindistan'ın karayolu altyapısı yükün %60'ını, yolcu trafiğinin ise %87'sini taşımaktadır.
Hindistan Demiryolları, 114.500 kilometre uzunluğunda ve 7.172 istasyonla dünyanın en büyük dördüncü demiryolu ağıdır. Devletin sahibi olduğu ve işlettiği bu demiryolu ağı, günde ortalama 23 milyon yolcu ve yılda 1 milyar tondan fazla yük taşımaktadır. Hindistan'ın, ülkenin dış ticaret hacminin hacimce %95'ini, değer bakımından %70'ini elinde bulunduran (havayoluyla idare edilen dinlenme işi), 13 büyük liman ve 60 operasyonel büyük olmayan liman ile 7.500 kilometre kıyı şeridi bulunmaktadır. Nhava Sheva, Mumbai'nin en büyük kamu limanı, Mundra ise en büyük özel deniz limanıdır. Hindistan havaalanı altyapısı 125 havaalanından oluşmakta, 66 havalimanı hem yolcu hem de lojistik için lisansa sahip bulunmaktadır.
Perakende
Perakende işkolu, Hindistan'ın GSYİH'sının %14-15'i ile %20'sine katkıda bulunmaktadır. Hindistan perakende pazarının 600 milyar dolar ekonomik değer ile dünyanın ilk beş perakende pazarından biri olduğu tahmin edilmektedir. Hindistan dünyanın en hızlı büyüyen perakende pazarından biridir ve 2020 yılına kadar 1.3 trilyon dolara ulaşması beklenmektedir.
Hindistan'ın perakende işkolu çoğunlukla yerel ana ve pop mağazaları, sahibi olan insanlı mağazalardan ve sokak satıcılarından oluşmaktadır. Örgütlü perakende süpermarketler 2008 yılı itibarıyla %4'lük bir pazar payıyla büyümektedir ancak bu hala küçük bir pay teşkil etmektedir. 2012'de hükûmetçe çok markalı perakendede %51 oranında doğrudan yabancı yatırıma izin verilmiş ve tek markalı perakendede %100 oranında DYY'ye izin verilmiştir. Ancak, arka uç depo perakende altyapısının yanı sıra eyalet düzeyinde izinler, kırtasiyecilik ve örgütlü perakende satışlarının Hindistan ekonomisindeki büyümesini sınırlamaya devam etmektedir. Bir mağazanın kapı açabilmesi için "tabela lisansları" ve "istifleme karşıtı önlemleri" gibi otuzdan fazla düzenlemeye uyması gerekmektedir. Malları eyaletten eyalete, hatta eyaletler içinde taşımak için vergiler vardır. The Wall Street Journal'a göre, altyapı eksikliği ve verimli perakende ağı, Hindistan'ın tarım ürünlerinin üçte birinin bozulmaya uğramasına neden olmaktadır.
Turizm
Dünya Seyahat ve Turizm Konseyi, 2015 yılında turizmin ₹8.31 lakh crore (130 milyar ABD doları) veya ülkenin GSYİH'sının %6.3'ünü oluşturduğunu ve 37.315 milyon işi, toplam istihdamın ise %8.7'sini desteklediğini hesapladı. İşkolunun 2025 yılına kadar (GSYİH'nın %7,2'si) yıllık ortalama %7,5 ila ₹18,36 lakh crore (280 milyar ABD doları) büyümesi öngörülüyor. Hindistan, 2015'te 8.027 milyon uluslararası arenada turist çekmiş, 2014 yılında bu 7.679 milyon olarak gerçekleşirken, %4.5'lik bir büyüme kaydedilmiştir. Hindistan, 2015 yılında turizm gelirlerinden 21.07 milyar dolar kazanç elde etmiştir. Hindistan'a yapılan uluslararası gezim, 1997'de 2.37 milyon kişiden 2015'te 8.03 milyon kişiye, istikrarlı bir büyüme kaydetmiştir. Birleşik Devletler, Hindistan'a gelen uluslararası turistlerin en büyük kaynağıyken, Avrupa Birliği ülkeleri ve Japonya diğer önemli uluslararası turist kaynağıdır. Uluslararası turistlerin %10'dan azı Tac Mahal'i ziyaret ederken çoğunluk diğer kültürel, tematik ve tatil yerlerini ziyaret etmektedir. Her yıl 12 milyondan fazla Hint turizm için uluslararası gezilere katılmakta; Hindistan'daki iç turizm ise yaklaşık 740 milyon Hint gezgininden oluşmaktadır.
Hindistan, düşük maliyetli sağlık ve uzun vadeli bakım sunan sağlık ekonomisinin hızla büyüyen bir medikal gezim (turizm) işkoluna sahiptir. Ekim 2015'te Hindistan'ın medikal turizm işkolunun 3 milyar ABD doları değerinde olduğu tahmin edilmekte ve bunun 2020 yılında 7-8 milyar dolara çıkması öngörülmektedir. 2014'te, 184.298 yabancı hasta tıbbi tedavi almak için Hindistan'a gitmiştir.
Telekomünikasyon
Telekomünikasyon işkolu, 2014-15 yılları arasında ₹2.20 lakh crore (34 milyar ABD doları) gelir elde etmiş ve toplam GSYİH'nın %1.94'ünü oluşturmuştur. 31 Ağustos 2016 itibarıyla 1.053 milyar abone ile telefon kullanıcılarının (hem sabit hem de cep telefonu) sayısı ile Hindistan dünyanın ikinci büyük pazarı olmuştur. Büyük telekom işleticileri tarafından sağlanan dünyanın en düşük tarifelerinden birine ve aralarında hiper rekabete sahiptir. Hindistan, dünyanın üçüncü büyük internet kullanıcı tabanına sahiptir. 31 Mart 2016 itibarıyla ülkede 342.65 milyon internet abonesi mevcuttu.
Sanayi tahminleri 2012 yılı itibarıyla Hindistan'da 554 milyondan fazla televizyon tüketicisinin bulunduğunu göstermektedir. Hindistan, abone sayısına göre dünyanın en büyük Doğrudan yayınlı (DTH - Direct-to-Home) televizyon pazarını temsil etmektedir. Mayıs 2016'dan itibaren, ülkede 84.80 milyon DTH abonesi vardı.
Dış ticaret
1991 yılındaki serbestleşme politikalarına kadar Hindistan, büyük ölçüde ve kasıtlı olarak, ekonomisini korumak ve kendine güvenini sağlamak için dünya pazarlarından kendini soyutlamıştır. Dış ticarette ithalat tarifeleri, ihracat vergileri ve nicel kısıtlamalar söz konusuyken, doğrudan yabancı yatırım (DYY) üst limit sermaye katılımı, teknoloji transferi kısıtlamaları, ihracat yükümlülükleri ve hükûmet onayları ile sınırlandırılmıştır; bu onaylar sanayi işkolundaki yeni doğrudan yabancı yatırımın yaklaşık %60'ı için gerekliydi. Bu kısıtlamalar, DYY'nin 1985-1991 yılları arasında yılda ortalama 200 milyon ABD doları civarında olmasını sağlamıştır; sermaye akımlarının büyük bir yüzdesi, dış yardım, ticari borçlanma ve yerleşik olmayan Hintlerin mevduatlarını içermektedir. Hindistan'ın o dönemdeki hükûmetinin genel ticaret politikasının ihlali nedeniyle bağımsızlıktan sonraki ilk 15 yıl boyunca ihracat durdu. Aynı dönemdeki sanayileşme nedeniyle ithalat, ağırlıklı olarak makine, hammadde ve tüketim mallarından oluşmaktaydı.
Ekonomik serbestleşmeden bu yana, Hindistan'ın uluslararası ticaretinin değeri, 1990-91'deki %16'dan 2008-10'da %47'ye yükselen mal ve hizmet ticaretinin katkısıyla GSYİH'ya keskin bir şekilde etki etti. Dış ticaret, 2015 yılında Hindistan'ın GSYİH'sının %48,8'ini oluşturuyordu. Hindistan'ın, mal ticareti, ihracatın %1.44 ve ithalatın % 2.12'sini oluşturmakta ve dünya genelinde ticari hizmetler ticareti için ihracatın %3,34'ü ve ithalatın %3,31'ini oluşturmaktaydı. Hindistan'ın başlıca ticaret ortakları Avrupa Birliği, Çin, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Arap Emirlikleri'dir. 2006-07 döneminde, başlıca ihraç malları mühendislik ürünleri, petrol ürünleri, kimyasallar ve ilaçlar, kuyumculuk ve mücevherat, tekstil ve konfeksiyon, tarımsal ürünler, demir cevheri ve diğer mineralleri içeriyordu. Başlıca ithalat malları arasında ham petrol ve ilgili ürünler, makine, elektronik eşyalar, altın ve gümüş yer alıyordu. Kasım 2010'da ihracat, yıllık %22.3 artışla ₹850.63 milyar (13 milyar ABD doları) olurken, ithalat %7.5 artışla ₹1.251.33 milyar (19 milyar ABD doları) oldu. Aynı ayın ticaret açığı, 2009'da ₹468.65 milyardan (7,3 milyar ABD doları) aşağıya çekildi ve 2010'da ₹400.7 milyara (6.2 milyar ABD doları) düştü.
Hindistan, 1947'den bu yana Gümrük Tarifeleri ve Ticaret Genel Anlaşması'nın (GATT) tarafı ve onun halefi olan DTÖ'nün kurucu üyelerinden biridir. Genel kurul toplantılarına etkin olarak katılırken, Hindistan gelişmekte olan ülkelerin endişelerini dile getirmekte çok önemli bir rol oynamıştır. Örneğin, Hindistan, iş ve çevre konularında ve DTÖ politikalarına ticarette diğer tarife dışı engeller gibi konuların dahil edilmesine karşı muhalefetini sürdürmüştür.
Ödemeler dengesi
Bağımsızlıktan bu yana, Hindistan'ın cari işlemlerinde ödemeler dengesi olumsuz olmuştu. 1990'lı yıllarda, ödemeler dengesi krizi nedeniyle ortaya çıkan ekonomik liberalizasyondan sonra, Hindistan'ın ihracatı, 2002-03 döneminde ithalatının% 80.3'ünü, 1990-91 yılları arasında% 66.2'den itibaren sürekli olarak yükseldi. Bununla birlikte, küresel ekonomik durgunluk ve ardından dünya ticaretinde genel bir yavaşlama ile 2008-09'da ithalatın bir yüzdesi olarak %61.4'lük bir ihracat düşüşü izledi. Hindistan'ın artmakta olan petrol ithalatı, geniş cari hesap açığının arkasındaki ana itici güç olarak görülmekte; 2008-09 döneminde 118,7 milyar dolara veya GSYİH'nın %11,11'ine yükselmiştir. Ocak ve Ekim 2010 arasında Hindistan, 82,1 milyar dolar ham petrol ithal etti. Hindistan ekonomisi, 2011-2012 döneminde 189 milyar dolar ticaret açığı ile 2002-2012 döneminde her yıl bir ticaret açığı vermiştir. Çin ile yaptığı ticaret, 2013 yılında yaklaşık 31 milyar dolarlık değer ile en büyük açık olmuştur.
Hindistan'ın dış yardım ve imtiyazlı krediye olan bağımlılığı ekonominin serbestleşmesinden sonra azalmış ve 1990-91'de %35.3 olan borç servisi oranı 2008-09'da %4.4'e düşmüştür. Hindistan'da, Dış Ticari Borçlar (ECBs - External Commercial Borrowings) veya yerleşik olmayan borç verenlerden gelen ticari kredilere Hükûmet tarafından Hint şirketlere ek bir fon kaynağı sağlama izni verilmektedir. Maliye Bakanlığı, 1999 Yılı Döviz Değişim Yönetimi Yasası uyarınca Hindistan Merkez Bankası tarafından yayınlanan DTB politika kılavuzları aracılığıyla bunları izler ve düzenler. Hindistan'ın döviz rezervleri Mart 1991'de 5.8 milyar dolardan Aralık 2009'da 318.6 milyar dolara yükselmiştir. 2012'de İngiltere, Hindistan ekonomisinin büyümesini ve sağlamlığını gerekçe göstererek Hindistan'a yapılan tüm mali yardımların sona erdiğini açıklamıştır.
Hindistan'ın cari işlemler açığı 2013'te tüm zamanların en yükseğine ulaştı. Hindistan tarihsel olarak, cari hesap açığını yurt dışı piyasalardaki şirketlerin borçlanmaları veya yerleşik olmayan Hintler ve portföy girdileri yoluyla para yatırmaları yoluyla finanse etmiştir. Nisan 2016'dan Ocak 2017'ye kadar olan dönemde RBI verileri, 1991'den bu yana ilk defa doğrudan dış yatırım girişi yoluyla açığın finanse edildiğini gösteriyor. Economic Times, bu gelişmenin "Başbakan Narendra Modi'nin ülkenin sürdürülebilir büyüme için ekonomik temelini güçlendirebilme kabiliyetinde uzun vadeli yatırımcılar arasında artan bir güven işareti" olduğunu kaydetti.
Doğrudan yabancı yatırım
SAGP cinsinden dünyadaki üçüncü büyük ekonomi olan Hindistan, doğrudan yabancı yatırım çekmiştir. 2011 yılı boyunca, Hindistan'a yapılan doğrudan yabancı yatırım girişi 36.5 milyar dolara yükselirken bu 2010'da 24.15 milyar dolardan yani %51.1 daha yüksektir. Hindistan'ın, telekomünikasyon, bilgi teknolojisi ve otomobil parçaları, kimyasallar, giyim eşyaları, ilaçlar ve mücevherler gibi diğer önemli alanlarda güçlü yönleri vardır. Yabancı yatırımlarda bir artışa rağmen, katı DYY politikaları önemli bir engel oluşturdu. Zamanla, Hindistan bir dizi DYY reformunu kabul etmiştir. Hindistan, nitelikli yönetim ve teknik uzmanlığa sahip büyük bir havuza sahiptir. Orta sınıf nüfusun büyüklüğü 300 milyon düzeylerinde ve büyümekte olan bir tüketici pazarını temsil etmektedir.
Hindistan, girişimlerde %100'e kadar doğrudan yatırım yapılmasına izin veren 2005 yılında DYY politikasını serbestleştirdi. Sanayi politikası yenilikleri, endüstriyel lisanslama gereksinimlerini büyük ölüde azaltmış, genişleme kısıtlamalarını kaldırmış ve yabancı teknolojiye kolay erişim ve doğrudan yabancı yatırımları kolaylaştırmıştır. Gayrimenkul işkolunun yukarı doğru hareket eden büyüme eğrisi patlayan bir ekonomiyle gerçekleşmekte ve doğrudan serbest dolaşım düzenini serbest bırakmaktadır. Mart 2005'te hükûmet, konut, ticari binalar, hastaneler, eğitim tesisleri, dinlenme tesisleri ve şehir ve bölge düzeyinde altyapı içeren konut altyapısı ve inşaat geliştirme projeleri dâhil inşaat işkolunda %100 doğrudan yatırım yapılmasına izin verme kurallarını değiştirmiştir. 2012-14 yılı boyunca Hindistan, bu yenilikleri, savunma, telekomünikasyon, petrol, perakende, havacılık ve bir dizi başka işkoluna genişletti.
2000-10 yılları arasında ülke 178 milyar dolar tutarında doğrudan yabancı yatırım çekmiştir. Mauritius'tan gelen gereğinden fazla yüksek yatırım, önemli vergi faydaları nedeniyle uluslararası fonların ülkeye yönlendirilmesinden kaynaklanmakta; Hindistan ve Mauritius arasındaki bir vergi anlaşması nedeniyle çifte vergilendirmeden kaçınılmakta ve Mauritius, bir sıfır vergilendirme DYY kanalı yaratarak etkili bir şekilde bir sermaye kazançlarında vergi cenneti konumu kazanmaktadır. 2015 yılında Hindistan'ın GSYİH'sının %2,1'ini doğrudan yabancı yatırımlar oluşturuyordu.
Havaleler
2015 yılında diğer ülkelerden Hindistan'a yapılan gönderilerde toplam 68.91 milyar dolarlık kaynak üretilmiş ve Hindistan'daki yabancı işçilerin ülkelerine yaptıkları harçlar için toplam 8.476 milyar dolar havale yapılmıştır. BAE, ABD ve Suudi Arabistan, Hindistan'a akan en çok nakit para kaynağıydı; Bangladeş, Pakistan ve Nepal, Hindistan'dan gelen havale alıcılarıydı. Hindistan'a yapılan havaleler 2015 yılında ülkenin GSYİH'sının %3.32'sini oluşturuyordu.
Para birimi
Hint rupisi (₹), Hindistan'daki tek yasal para, komşu olan Nepal ve Butan'da da yasal ödeme araçlarında biri olarak kabul edilmiş ve ikisi de para birimini Hindistan rupisi parasına bağlamıştır. Rupi 100 paisasa bölünmüştür. En yüksek değeri alan banknot, 2.000 pound tutarındaki banknottur; dolaşımda en düşük madeni para 50 paise madeni paradır; 30 Haziran 2011'den itibaren, 50 paise'nin altındaki tüm değerli birimler yasal para birimi olmaktan çıkmıştır. Hindistan'ın para sistemi, ülkenin merkez bankası olan Hindistan Merkez Bankası (RBI) tarafından yönetilmektedir. 1 Nisan 1935'te kurulan ve 1949'da kamulaştırılan RBI, ülkenin para otoritesi, parasal sistemin düzenleyici ve denetçisi, hükûmet bankası, döviz rezervinin saklama yeri ve para birimi düzenleyicisi olarak görev yapmaktadır. Bu, Hindistan Hükûmeti tarafından atanan bir yöneticinin başkanlığında, merkezi bir yönetim kurulu tarafından yönetilmektedir.
Rupi, 1927'den 1946'ya kadar İngiliz sterlini ile ve daha sonra sabit bir döviz kuru ile 1975'e kadar ABD doları ile bağlantılıydı. Eylül 1975'te devalüe edildi ve sabit parite sistemi ile dört büyük uluslararası para birimi olan İngiliz poundu, Amerikan doları, Japon yeni ve Alman markı ile değiştirilebilir hale getirildi. 1991'de en büyük ticaret ortağı Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Hindistan büyük bir döviz kriziyle yüzleşti ve 1 ve 2 Temmuz'da rupi yaklaşık %19 oranında iki aşamalı olarak devalüe edildi. 1992'de serbest döviz kuru işleyişi - LERMS - tanıtıldı. LERMS uyarınca ihracatçılar döviz kazançlarının yüzde 40'ını Hindistan Merkez Bankası tarafından belirlenen döviz kuru ile Hindistan Merkez Bankası'na teslim etmek zorundaydı. Bakiye %60'ın piyasa tarafından belirlenen döviz kuru ile dönüştürülmesine izin verildi. 1994'te rupi bazı sermaye denetimleri ile cari hesapta dönüştürülebilirdi.
1991'deki keskin devalüasyon ve 1994'teki cari işlemler konvertibilitesine geçişten sonra, rupinin değeri büyük ölçüde piyasa güçleri tarafından belirlendi. Rupi, 2000 yılından 2010 yılına kadar geçe on yıl boyunca oldukça istikrarlı bir hâl aldı. Eylül 2013'te rupi ABD doları karşısında en düşük seviyesi olan 68.27 seviyesine geriledi.
Gelir ve tüketim
Hindistan'ın kişi başına gayri safi millî geliri 2002'den bu yana yüksek oranda büyümüştür. Hindistan'ın Kişi Başına Geliri Rs cinsinden üç kat artmıştır. 2002-03'teki 19.040 Rs'den 2010-11 döneminde 53.331'e ulaşarak bu sekiz yılda ortalama %13.7 artış göstermiş ve 2010-11'de %15.6 oranında artmıştır. Bununla birlikte, enflasyona göre düzeltilmiş kişi başına düşen millî gelir artışı, 2010-11 döneminde %5.6'ya gerileyerek bir önceki yıldaki %6.4 seviyesinden aşağıya inmiştir. Bu tüketim seviyeleri kişisel ve hane halkı ile ilgili değildir. Hanehalkı temelinde, 2011 yılında hane başına ortalama gelir 6,671 ABD doları idi.
2011 yılı nüfus sayımı sonucuna göre Hindistan 330 milyon eve ve 247 milyon haneye sahiptir. Hindistan'da hanehalkı büyüklüğü, son yıllarda düşüş göstermiş; 2011 yılı nüfus sayımı sonucuna göre hane halkının %50'sinde 4 veya daha az üye bulunmaktaydı. 2011 yılı başına nüfus sayımı ortalaması, hanehalkı başına 4.8 üye idi ve yaşayan büyükanne ve büyükbabalar buna dahildi. Bu haneler yaklaşık 1,7 trilyon GSYİH üretti. 2011 nüfus sayımı başına hanehalkı tüketim örüntüsü: hane halklarının yaklaşık %67'si ısınma amacıyla odun, ürün kalıntısı veya inek gübresi kullanmakta; ve % 53'ü yaşam ortamlarında sıhhi tesisat veya drenaj sistemlerine sahip değillerdi; % 83'ünün kendi bünyelerinde su temini, kentsel alanlarda evlerinden 100 metre ve kırsal alanlardaki evlerinden 500 metre uzakta olmakta; hane halkının %67'si elektriğe erişmekte; hanelerin %63'ünde sabit hat veya cep telefonu bağlantısı bulunmakta; %43'ün bir televizyonu bulunmakta; %26'sında iki tekerlekli (motosiklet) veya dört tekerlekli (araç) küçük bir aracı vardı. 2001 yılına kıyasla, bu gelir ve tüketim eğilimleri, orta ve önemli gelişmeleri temsil etmektedir. 2010 yılında yayınlanan bir raporda, yüksek gelirli hane halklarının sayısının düşük gelirli aileleri geçtiği iddia edilmiştir.
Dünya Bankası, Mayıs 2014'teki verileri gözden geçirmiş ve 2005 yılının eski yoksulluk hesaplama metodolojisine ve Hindistan da dahil olmak üzere dünya çapında yoksulluğun ölçülmesi için satın alma gücü paritesi tabanına getirilmesini önermiştir. Bu gözden geçirilmiş metodolojiye göre, dünya yoksulluk sınırının 872.3 milyon altındaydı ve bunların 179.6 milyonu Hindistan'da yaşıyordu. Başka bir deyişle, toplam dünya nüfusunun %17,5'ini barındıran Hindistan, 2013 yılında dünyanın en fakir kesiminin %20,6'sına sahipti. According to a 2005-2006 survey, 2005-2006 araştırmasına göre Hindistan, kronik olarak yetersiz beslenen 5 yaşın altındaki yaklaşık 61 milyon çocuğa sahipti. 2011 UNICEF raporunda, 1990 ve 2010 yılları arasında Hindistan, 5 yaş altı ölüm oranında yüzde 45'lik bir azalma sağladı ve şu anda bu metrikte 188 ülke arasında 46. sırada bulunmaktadır.
1960'lı yılların başından beri, art arda iş başına gelen hükûmetler, merkezi planlamada kısmî başarıyla yoksulluğu hafifletmek için çeşitli planlar uyguladılar. 2005 yılında Hindistan hükûmeti, Mahatma Gandhi Ulusal Köy İstihdam Garanti Yasası'nı çıkarıp, Hindistan'ın tüm bölgelerindeki her kırsal hane halkına asgari ücretli istihdamın 100 gününü garanti altına aldı. 2011'de bu Kırsal İstihdam Garanti programı, Hindistan'daki diğer yoksulluğu azaltma programlarından daha etkili olmadığı için oldukça eleştirildi. MGNREGA, en iyi niyetlerine rağmen, yolsuzluk görevlileri, fon kaynakları olarak açığın finansmanı, bu program kapsamında inşa edilen altyapı kalitesinin yetersizliği ve yoksulluğa karşı istenmeyen yıkıcı etkilerle uğraşıyor. Diğer çalışmalar, Kırsal İstihdam Garantisi refah programının bazı durumlarda kırsal yoksulluğun azaltılmasına yardımcı olduğunu ortaya koymaktadır. Yine de diğer çalışmalar Hindistan'ın ekonomik büyümesinin sürdürülebilir istihdam ve yoksulluğun azaltılmasının sürücüsü olduğuna dikkat çekmekte ancak önemli bir nüfus hala yoksul durumda bulunmaktadır.
İstihdam
2009-10 döneminde tarım ve bağlaşık işkolları toplam işgücünün yaklaşık %52,1'ini oluşturuyordu. Tarım istihdamı istihdam edilenlerin yüzdesinde zamanla azalırken, inşaat ve altyapı hizmetlerini içeren hizmetler 2012-13 döneminde istihdamın %20,3'ünü oluşturuyordu. Toplam işgücünün %7'si örgütlü bir işkolundadır ve bunların üçte ikisi hükûmet tarafından denetimlenen kamu işkolundadır. Hindistan'daki emeğin yaklaşık %51,2'si kendi hesabına çalışmaktadır. Bir 2005-06 dönemi araştırmasına göre, istihdam ve maaşlarda cinsiyet ayrımı vardır. Kırsal alanlarda, hem kadınlar hem de erkekler öncelikle serbest çalışmaktadır ve çoğunlukla tarım işkolunda etkinlik göstermektedir. Kentsel alanlarda, maaşlı çalışma, 2006 yılında hem erkek hem de kadınlar için en büyük istihdam kaynağı olmuştur.
Hindistan'da işsizlik, kronik (örtülü) işsizlik ile tanımlanır. Yoksulluk ve işsizliğin yok edilmesini (son yıllarda geçim kaynakları aramak için kentsel alanlara itti) hedefleyen hükûmet programları, işletmeler kurma, beceri bileme, kamu işkolu işletmelerinin kurulması, hükûmetlerdeki çekinceler gibi konularda finansal yardımlar sağlanması ve benzerini içerir. Serbestleştirme sonrasında kamu kesiminin rolünün azalması nedeniyle örgütlü istihdamdaki düşüş, daha iyi eğitim odaklı olma ihtiyacının altını çizmiş ve reformların daha da fazla ısınmasına yönelik siyasi baskı uygulamıştır. Hindistan'ın emek yönetmelikleri gelişmekte olan ülke ölçütlerine göre bile ağırdı ve analistler, hükûmeti istihdam yaratma ortamını daha elverişli hale getirmek için hükûmetin etkisini kaldırmaya veya değiştirmeye çağırmıştı. 11. Beş Yıllık Plan ayrıca, izin sayısını ve diğer bürokratik açıklıkların azaltılması yoluyla istihdam yaratma için uygun bir çevrenin yaratılması gereğini tespit etti. Ayrıca, eğitim sistemindeki eşitsizlikler ve yetersizlikler, artan istihdam olanaklarının toplumdaki tüm kesimlere ulaşmasını engelleyen bir etmen olarak tanımlanmıştır.
Hindistan'da çocuk işçiliği temelde yoksulluğa dayanan karmaşık bir sorundur. Hint hükûmeti 1990'lı yıllardan beri çocuk emeğini ortadan kaldırmak için çeşitli programlar uyguladı. Bunlar arasında okulların kurulması, ücretsiz okul öğle programının başlatılması, özel inceleme hücreleri ve diğerlerinin kurulması yer alıyordu. Desai ve ark. Hindistan'da çocuk işçiliğiyle ilgili son zamanlarda yapılan çalışmaların, çocukların istihdam edildiği bazı sanayi alanları bulduklarını, ancak genel olarak nispeten az sayıda Hint çocuğun istihdam edildiğini belirtti. Artık 10 yaşın altındaki çocuk emeği nadir karşılaşılan bir durumdur. 10-14 grubundaki son anketler, ücretli çalışan çocukların sadece %2'sini bulurken, %9'u evlerinde veya kırsal çiftliklerde, ekim ve hasat gibi yüksek iş talebinde ebeveynlerine yardımcı olarak çalışmaktadır.
Hindistan, dünyadaki en büyük diasporaya sahiptir ve tahminen 16 milyon insan, çoğu yurt dışında çalışmakta ve sermayelerini ailelerine geri götürmektedir. Orta Doğu bölgesi, göçmen Hintlerin en büyük istihdam yeridir. Suudi Arabistan'ın ham petrol üretimi ve altyapı endüstrisi, 2 milyondan fazla gurbetçi Hint istihdam etmektedir. Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki Dubai ve Abu Dabi gibi şehirler son on yılda inşaat patlaması sırasında yalnızca 2 milyon Hint inşaat işçisi istihdam etti. 2009-10 döneminde, yurt dışındaki Hint göçmenlerden yapılan gönderiler, dünyanın en yüksek rakamı olan 2,500 milyar ₹ (39 milyar ABD doları) seviyesinde gerçekleşirken, DYYdeki payları %1 civarı gibi düşük seviyelerde kalmıştır.
Tarım
Tarım, Hindistan ekonomisinin önemli bir parçasıdır. Yaklaşık 1.53 milyon kilometre karelik bir alanda, Hindistan, ABD'den sonra herhangi bir ülkenin tarım arazilerinin en büyük ikinci alanına sahiptir ve toplam toprak alanına oranla ekili arazinin oranı yüzde 52'ye yakındır, büyük emek yoğun tarım ekonomileri arasında Bangladeş'ten sonra (%68 üzeri) ikinci sırayı almaktadır. Ülkenin toplam arazi alanı Çin ya da ABD'nin sadece üçte birinden biraz fazla olmasına rağmen, Hindistan'ın ekilebilir arazisi Birleşik Devletler'inkinden marjinal olarak daha küçük ve Çin'den marjinal olarak daha büyüktür. New York Times gazetesi, 2008 yılında doğru teknoloji ve politikalarla Hindistan'ın sadece kendisinin değil dünyanın da beslenmesine katkıda bulunabileceğini iddia etti. Bununla birlikte, Hindistan'ın tarımsal üretimi, olası gücünün çok gerisinde kalmaktadır. Hindistan'daki düşük verimlilik çeşitli etmenlerin bir sonucudur. Dünya Bankası'na göre, Hindistan'ın geniş tarımsal sübvansiyonları çiftçilerin gelişmesini bozmakta ve üretkenliği artıran yatırımları engellemektedir. Tarımın aşırı düzenlenmesi maliyetleri, fiyat risklerini ve belirsizliği artırırken, emek, arazi ve kredi piyasalarındaki devlet müdahalesi piyasayı incitmektedir. Kırsal yollar, elektrik, limanlar, gıda depolaması, perakende pazarlar ve hizmetler gibi alanlarda altyapı yetersizdir. Ayrıca, arazilerin ortalama büyüklüğü çok küçüktür ve işletmelerin %70'i bir hektardan daha küçük araziye sahiptir. Tarım yapılan arazilerin sadece %46'sının 2016 yılı itibarıyla sulandığı gerçeğinden anlaşılacağı üzere sulama tesisleri yetersizdir, çiftçiler hala yağışa, özellikle de muson mevsimine bağımlı kalmaktadırlar, bu da ülkeye çoğunlukla tutarsız ve eşit olmayan bir şekilde dağılmış durumdadır. Sulama altındaki ek 2 crore hektarlık bir araziyi, sendikal bütçede 80.000 crore rupi değerinde bir meblağın onaylandığı Hızlandırılmış Sulama Fayda Programı (AIBP) da dâhil olmak üzere çeşitli tarım planları yoluyla geliştirmek için bir hüküm uygulanmaktadır. Üretici gelirleri, kısmen de gıda depolama ve dağıtım altyapısının olmaması nedeniyle düşüktür. Hindistan'ın tarım ürünlerinin üçte biri bozulmadan kaybolmuştur.
Yolsuzluk
Yolsuzluk, Hindistan'ı etkileyen yaygın sorunlardan biridir. Uluslararası Şeffaflık Örgütü (TI - Transparency International) tarafından 2005 yılında yapılan bir araştırmada, ankete katılanların yarısından fazlasının, bir önceki yıldaki bir kamu görevinde bir iş bulma konusunda rüşvet ya da takas etkisi üzerinde doğrudan tecrübe sahibi olduğu belirlendi. Bunun sonucu 2008 UŞÖ çalışması ile bu oran yüzde 40 olarak tespit edildi. 2011'de Şeffaflık Örgütü, 183 ülke arasında Hindistan'ı kamu işkolundaki yolsuzluk seviyelerinde 95. sırada gösterdi ve 2014 yılında Hindistan'da yolsuzluklarda azalma görerek sıralamayı 85. sıraya çekti.
1996'da Kırmızı bant ve Raj İzni, bürokraside kurumsallaşmış yolsuzluk ve verimsizlik için bir neden olarak önerildi. Daha yeni raporlar, aşırı düzenlemeler ve onay gereklilikleri, zorunlu harcama programları, hükûmet tarafından kontrol edilen kurumlar tarafından belirli mal ve hizmet sağlayıcılarının tekeli, takdir yetkileri bulunan bürokrasi ve şeffaf yasaların olmaması gibi yolsuzluğun nedenlerini ve süreçlerini ortaya koymaktadır.
Devlet görevlilerinin vatandaşlar tarafından talep edilen bilgileri vermelerini veya cezalandırıcı eylem yapmalarını, hizmetlerin bilgisayar ortamında verilmesini ve uyanıklık komisyonu oluşturan çeşitli merkezi ve eyalet hükûmetinin eylemlerini gerektiren Bilgi Edinme Hakkı Yasası (2005), yolsuzlukları önemli ölçüde azalttı ve şikayetlerin giderilmesi için yeni yollar açmıştı.
2011 yılında Hint hükûmeti, harcamalarının çoğunun hedeflenen alıcılara ulaşamayacağı sonucuna vardı. Büyük, hantal ve tümöre benzeyen bir bürokrasi harcama bütçelerini süpürür ya da sifonlar. Hindistan'ın yokluk oranları dünyadaki en kötü durumlardan biridir; bir çalışmada, kamuya açık öğretmenlerin %25'inin ve devlete ait kamu işkolundaki sağlık çalışanlarının %40'ının işyerlerinde bulunamadığı tespit edildi. Benzer şekilde, şeffaflık, meritokratik bir sistem ve bilim ve teknolojiyi denetleyen bürokratik teşkilatların gözden geçirilmesi ile ilgili olarak Hint bilim insanlarının yüz yüze birçok sorunu vardır.
Hindistan ekonomisinin bir yeraltı ekonomisi vardır, 2006 raporunda İsviçre Bankacılar Birliği tarafından, İsviçre bankalarının neredeyse 1.456 milyar ABD doları tutarındaki kara paranın dünya listesine girmesini önerdiğini iddia eden bir rapor bulunmaktadır. Bu, ülkenin toplam dış borcunun 13 katı kadardır. Bu iddialar İsviçre Bankacılar Birliği tarafından reddedildi. İsviçre Bankacılar Birliği Uluslararası İletişim Merkezi Başkanı James Nason'a göre, "Hint medyasında ve Hindistan muhalefet çevrelerinde (kara para) rakamlar hızla toplanıyor ve İncil gerçeği olarak dolaşıyordu. Bununla birlikte, bu hikâye tam bir kurguydu. İsviçre Bankacılar Birliği böyle bir rapor yayınlamamıştı. Bu rakamlara sahip olduğunu iddia eden herkes (Hindistan için) kaynaklarını belirlemeye ve bunları üretmek için kullanılan metodolojiyi açıklamaya zorlanmalıydı." 8 Kasım 2016'da Hindistan Başbakanı Narendra Modi tarafından atılan yeni bir adım, ekonomiye kara paralar getirmek için 500 ve 1000 rupi banknotların hepsinin tedavülden kaldırılmasını içeriyordu. Yeni 500 ve 2000 rupi banknotlar 500 ve 1000 rupi banknotların yerini aldı.
Eğitim
Hindistan, ilköğretime devam etme oranının artması ve okur yazarlıkın nüfusun yaklaşık dörtte üçüne yayılması konusunda büyük ilerleme kaydetmiştir. Hindistan'ın okur yazar oranı 1991'de %52.2 iken 2011'de %74.04'e yükseldi. İlköğretim düzeyindeki eğitim hakkı, 2002 yılındaki Seksen altıncı Değişiklik uyarınca temel haklardan biri haline getirilmiş ve tüm çocuklara ücretsiz eğitim verilmesi hedefini daha da ileri götürme amacıyla yasal düzenleme yapılmıştır. Bununla birlikte, %74'lük okur yazarlık oranı hala dünya ortalamasından daha düşüktür ve ülkede yüksek seviyede okul terk oranı vardır. Ayrıca okuma yazma oranları ve eğitim olanakları, bölgelere, toplumsal cinsiyete, kentsel ve kırsal alanlara ve farklı sosyal gruplara göre değişiklik göstermektedir.
Ekonomik eşitsizlikler
Hindistan ekonomisinde yer edinen ciddi bir sorun, yoksulluk, altyapı edinimi ve sosyo-ekonomik kalkınma bakımından Hindistan'ın farklı eyaletleri ve bölgeleri arasındaki keskin ve büyümekte olan bölgesel farklılıklardır. Altı düşük gelirli eyalet –Assam, Chhattisgarh, Nagaland, Madhya Pradesh, Odisha ve Uttar Pradesh– Hindistan nüfusunun üçte birinden fazlasına ev sahipliği yapmaktadır. Eyaletler arasında gelir, okur yazar oranı, yaşam beklentisi ve yaşam koşulları açısından ciddi farklılıklar bulunmaktadır.
Beş yıllık planlar, özellikle de öncesi serbestleşme döneminde, iç bölgelerdeki endüstriyel kalkınmayı teşvik ederek ve devletler arasında sanayileri dağıtarak bölgesel farklılıkları azaltmaya çalıştı ancak bu önlemlerin aslında verimsizliği arttırdığı ve sonuçları engellediği için etkili endüstriyel büyüme konusunda sonuçlar çok cesaret verici olmadı. Serbestleşmeden sonra, daha gelişmiş bölgeler, gelişmiş altyapıya ve imalat ve hizmet işkollarını cezbeden eğitimli ve yetenekli bir işgücüne sahip olmak suretiyle, onlardan fayda sağlamak için daha iyi konumlandırılmışlardır. Geri kalmış bölge yönetimleri, vergi tatilleri ve ucuz araziler sunarak farklılıkları azaltmaya ve coğrafi ve tarihsel olarak belirlenmiş olmakla birlikte bir büyüme kaynağı haline gelmekte ve diğer işkollarından daha hızlı gelişen turizm gibi alanlara odaklanmaya çalışmaktadırlar. Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'na (UNDP) göre Hindistan'ın gelir Gini katsayısı 33,9 iken, gelir dağılımının Doğu Asya, Latin Amerika ve Afrika'dan daha yüksek bir Gini katsayısına sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Hindistan'ın ekonomik genişlemesinin yoksul yanlısı veya fakir karşıtı olup olmadığı konusunda devam eden bir tartışma vardır. Araştırmalar, ekonomik büyümenin yoksul yanlısı olduğunu ve Hindistan'da yoksulluğun azaldığını göstermektedir.
Güvenlik piyasaları
Hint güvenlik piyasalarının gelişimi, Bombay Menkul Kıymetler Borsası'nın (BSE), Mumbai'de Temmuz 1875'te ve Ahmedabad Borsası'nın 1894 yılında açılmasıyla başladı ve yıllar boyu çeşitli şehirlerde 22 değişim gerçekleştirildi. 2014 yılında Hindistan'ın borsalarının piyasa değeri, Güney Kore ve Avustralya'nın hemen üstünde piyasa değeri ile dünyanın 10. sırasında yer aldı. Dünya Borsalar Federasyonu'na göre Hindistan'ın iki büyük borsası Bombay Menkul Kıymetler Borsası (BSE) ve Hindistan Ulusal Menkul Kıymetler Borsası, Şubat 2015'te sırasıyla 1,71 trilyon ABD doları ve 1,68 trilyon ABD doları piyasa değeri elde etti.
Hindistan'da Halka Açılma Oranı (IPO - Initial Public Offering) NYSE ve NASDAQ ile kıyaslandığında küçüktür ve 2013'te 300 milyon ABD doları, 2012'de ise 1,4 milyar ABD doları yükselmiştir. Ernst & Young, düşük halka arza dayalı eylemlerin piyasa koşullarını, hükûmetin onay sürecinin yavaşlamasını ve karmaşık düzenlemeleri yansıttığını belirtmiştir. 2013 öncesinde, Hint şirketlerin, menkul kıymetlerini, Hindistan'da bir halka arz işlemine tabi tutmadan uluslararası olarak listeleme izni yoktu. 2013'te bu güvenlik yasaları reforma tabi tutuldu ve Hint şirketler şimdi, ilk önce, yurt içinde veya eş zamanlı olarak listelemek istedikleri yerleri seçebilmektedirler. Ayrıca, güvenlik yasaları, önceden listelenen şirketlerin yurt dışında listelemelerini kolaylaştırmak, Hint şirketlerin özel sermayesi ve uluslararası yatırımcıların likiditesini (akıcılığını) artırmak üzere gözden geçirilmiştir.
Ayrıca bakınız
Olaylar:
Listeler:
Başvurular
Kitaplar
Bildiri ve raporlar
Konuyla ilgili yayınlar
Kitaplar
Makaleler
Haberler
Leş Birliği
Kastriotiler, Arianitiler, Zaharialar, Muzakalar, Spaniler, Thopialar, Balşalar, Crnojeviçler ve Kastriotiler ile evlilik yolu bağlanmış muhtelif aileler Leş Birliği'ne katılım gösterdi. Birliğe üye olan aileler kendi mülklerindeki iç işlerden sorumlu olurken birliğe asker ve para yollamak konusunda da yükümlülerdi. Birliğin kurulmasından bir süre sonra Balşalar ve Crnojeviçler birlikten ayrıldı ve bu olay 1447-48 arasında süregelen Arnavut-Venedik Savaşı'na sebebiyet verdi. Savaşı bitirmek üzere 4 Ekim 1448'te imzalanan antlaşma prensliklerin dış işlerinde birlik göstererek Leş Birliği olarak imzaladıkları ilk antlaşmadır. Zamanın önemli tarihçilerinden Marin Barleti, birlikten generalis concilium veya universum concilium ("genel konsey" veya "tüm konsey") olarak behsetmiş olsa da daha sonraları tarihçiler birliğe "Leş Birliği" ismini vermiştir.
Arka plan
Sırp İmparatoru Stefan Duşan'ın ölümünün ardından imparatorluk dağıldı ve Arnavutlar da kendi bölgelerinde kendi yönetimlerini tesis ettiler. Her soylunun kendi topraklarında bağımsız hareket ettiği ve sürekli aralarında savaştığı bir yapı haline gelen Arnavutluk toprakları, Osmanlıları için kolay bir hedef haline geldi. Türkler ile Arnavutlar arasındaki ilk savaş ise Zeta Lordu II. Balşa ve Türklerden yardım isteyen Karl Thopia arasında gerçekleşti. Taraflar arasında 18 Eylül 1385'te gerçekleşen Savra Muharebesi'nde Arnavutlar bozguna uğrarken II. Balşa'da öldürüldü.