cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evcil keçilerin evrimi
Keçi evrimi, doğal seçilim yoluyla evrim yoluyla yerli keçilerin var olduğu süreçtir. Yaban keçileri, modern insanlar tarafından evcilleştirilen ilk türlerden biriydi ve evcilleştirilme tarihi genellikle MÖ 8.000 olarak kabul edildi. Yerli keçiler, Orta Doğu ve Orta Asya'da, özellikle orman ve dağlar olmak üzere, Türkiye'den Türkmenistan'a kadar bir alanı kapsayan, belirgin şekilde sert ortamlarda bulunan orta boy memelilerdir. Keçiler, bizon, inek ve koyun gibi çeşitli geviş getirenleri içeren geniş ve kalabalık bir grup olan Bovidae ailesinin bir parçasıdır. Bovidlerin hepsi, toynak ve otçul bir diyet gibi birçok özelliği paylaşır ve birçok dişiyle birlikte tüm erkeklerin boynuzları vardır. Bovidler, erken Miyosen çağında geyik ve zürafalardan ayrılmaya başladı. Keçileri, dağ keçilerini ve koyunları içeren Caprinae alt familyasının, diğer bovidlerden geç Miyosen gibi erken bir tarihte ayrıldığı ve grubun en büyük çeşitliliğine buzul çağlarında ulaştığı düşünülmektedir.
Cemil Hasanlı
Eğitim
1998'de Southern Illinois Üniversitesi'nde, 2011'de Woodrow Wilson Center'da (Washington, DC) ve 2013'te Humboldt Üniversitesi'nde araştırma programlarında yaz okuluna katıldı.
Evcil keçilerin evrimi
Caprini oymağı daha sonra Avrasya'nın dağlık bölgelerine gelen ve daha fazla coğrafi ayrılığa tepki olarak keçi ve koyun olarak ayrılan Capridlerden gelişecekti. Koyunların ataları dağ eteklerinde kalmış, keçilerin ataları daha yükseklere çıkmıştı. Bu farklılık, keçilerin atalarının dağlık bir çevreye adapte olmalarına ve türe özgü olduğu düşünülen birçok özelliğin oluşmasına neden olmuştur. Buz çağları boyunca, Capri adı verilen bir cins evrimleşti ve daha sonra birkaç dağ keçisi türüyle birlikte modern keçi türlerine ayrılacak.
Cemil Hasanlı
Siyasi kariyeri
Cemil Hasanlı siyasi kariyerine 1989 yılında Azerbaycan Halk Cephesi üyesi olarak başlamıştır. 1994-2005 yıllarında Azerbaycan Halk Cephesi Partisi Genel Başkan Yardımcısı olarak görev yaptı. Cemil Hasanlı, Nisan 1993'te Azerbaycan Cumhuriyeti 2. Cumhurbaşkanı Ebulfez Elçibey tarafından Genel Meseleler üzere Azerbaycan Cumhuriyeti Devlet Müşaviri olarak atandı. 28 Haziran 1993'te Elçibey hükûmetinin düşmesiyle Azerbaycan Cumhuriyeti Yüksek Sovyeti Başkanı, Azerbaycan Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Vekili Haydar Aliyev tarafından görevinden alındı.
5 Kasım 2000 tarihinde düzenlenen genel seçimlerde nispi temsil sistemiyle Azerbaycan Halk Cephesi Partisi listesinde 4. sırada yer almış ve partisinin %6 seçim barajını geçerek 2. parti olması üzerine milletvekili seçilmiştir. 6 Kasım 2005'te düzenlenen genel seçimlerde iste liste usulü çoğunluk sistemi ile 18 sayılı Nerimanov-Nizami Seçim Bölgesi'nden aday olmuş ve seçimi 1. bitirerek milletvekili seçilmiştir.
Evcil keçilerin evrimi
Yaygın olarak, en erken evcilleştirmenin Zagros Dağları'ndaki bezoar dağ keçisi olduğu kabul edilir. Bu en erken evcilleştirilmiş keçiler, neolitik çiftçiler için et ve süt, ayrıca konutlar ve aletler inşa etmek için gereken birçok malzemeyi sağladı. Keçilerin evcilleştirilmesinin ardından, süt üretiminin maksimize edilmesi ve et dahil olmak üzere çeşitli amaçlar için 300'den fazla ırk oluşturulmuştur. Evcilleştirme ve sonuçta ortaya çıkan seçici yetiştirme, keçilerin insanlara tutarlı yakınlıktan etkilendiği düşünülen davranış geliştirmesiyle, keçi evriminin yönü üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Seçici yetiştirme, modern keçilerin fiziksel çeşitliliğini de önemli ölçüde artırarak yaban keçilerinde görülmeyen özellikleri ortaya çıkardı.
Cemil Hasanlı
Siyasi kariyeri
Cemil Hasanlı seçimler öncesi başlayan parti içi anlaşılmazlıkların sonucu olarak 2005 yılının sonlarına doğru Azerbaycan Halk Cephesi Partisinden istifa etti.
Evcil keçilerin evrimi
Bovidae ailesinin evrimi
Bovidlerin en yakın akrabaları, grubun evrimsel soyunun başlarından ayırdığı cervidler ve zürafalardır. Sığırların yaklaşık 20 milyon yıl önce, Miyosen çağının başlarında geyik ve zürafalardan ayrıldığına inanılır. Bu erken dönem sığırların Eski Dünya'daki ormanlık ortamlarda yaşamış olmaları muhtemeldi ve küçük boyutlu ve geyik benzeriydiler.
Cemil Hasanlı
Siyasi kariyeri
Cemil Hasanlı bazı sivil toplum kuruluşlarına da liderlik etmiştir. 2005-2013 yıllarında eski bakan Farhad Aliyev'in Haklarını Koruma Komitesi'nin başkanlığını yaptı. 2009 yılında kurulan Azerbaycan Aydınları Forumu'nun kurucularından biridir.
Ayrıca Hasanov, 2013 yılında kurulmuş Demokratik Kuvvetlerin Millî Şûrası kurucu üyelerinden biri ve lideridir. Bir dizi yasal düzenlemenin hazırlanmasında yakından ilgilendi.
Evcil keçilerin evrimi
Bovidae ailesinin evrimi
Bilinen en eski Bovid, modern nilgai ve dört boynuzlu antilop ile yakından ilişkili olan ve Avrasya'nın çoğunda yaşayan küçük antilop benzeri hayvanların bir cinsi olan Eotragus'tur. Eotragus hakkında doğrudan çok az şey bilinmesine rağmen, taçlı dişler de dahil olmak üzere modern ineklerin karakteristik özelliklerinin çoğu gözlemlenmiştir. Eotragus'un ormanda maruz kalmış olabileceği daha sert bitki örtüsü ile başa çıkmak için taçlı dişlerin evrimleştiği varsayılmaktadır. Bu özellikler daha sonra ovalara taşınacak, bu da büyükbaş hayvanların çeşitli otları işlemede ustalaşmasına ve açık ortamlardaki başarılarına yol açacaktı. Boynuzlar aynı zamanda Eotragus fosillerinde de gözlenmiştir ve modern ineklerde olduğu gibi, erkeklerde baskınlık göstermek ve eşleri cezbetmek için muhtemelen kullanılmıştır. Potansiyel saldırganlara karşı caydırıcı ve yırtıcılara karşı bir silah olarak ikiye katlanmaları da mümkündür.
Cemil Hasanlı
Parlamentoda
Cemil Hasanlı, ikinci dönemde parlamentoda Azerbaycan Halk Cephesi Partisini temsil etti. İkinci dönem sırasında, Doğal Kaynaklar, Enerji ve Çevre Daimi Komitesi, Disiplin Komisyonu, Parlamentolar Arası İlişkiler üzerine Azerbaycan-İsrail Çalışma Grubu ve Uluslararası Daimi Komitesi üyesiydi.
Üçüncü dönemde Azerbaycan Cumhuriyeti Milli Meclisi seçimlerine Azatlık İttifakı adayı ve Azerbaycan Halk Cephesi Partisi üyesi olarak katılmış ve milletvekili seçilmiştir. 3. dönem sırasında, Bilim ve Eğitim Daimi Komitesi, Azerbaycan-Belçika, Azerbaycan-Kazakistan, Azerbaycan-Meksika, Azerbaycan-Romanya parlamentolar arası ilişkiler çalışma grupları, BDT Parlamentolar Arası Meclis'inde Azerbaycan heyeti üyesiydi.
Seçimlerde
2010 seçimlerinde Nerimanov-Nizami 18 No'lu seçim bölgesinden Azerbaycan Cumhuriyeti Milli Meclisi'ne bağımsız aday olarak katıldı, ancak seçimlerin resmi sonuçlarına göre 2.927 oy ve %17,5 oran elde ederek milletvekili seçilemedi.
Cemil Hasanlı, 8 Kasım 2010'da Nerimanov-Nizami 18 Nolu Seçim Bölgesi'ndeki bazı sandık merkezlerinde ve ilgili Seçim Komisyonu Başkanı'nın yaptığı ihlallerin bildirilmesi için 8 Kasım 2010'da Merkez Seçim Komisyonu'na başvurdu. İlgili Seçim Komisyonu Başkanı'nın hukuka aykırı hareket ettiğini de belirterek, bu konuda gerekli tedbirlerin alınmasını istedi. Cemil Hasanlı, 13 Kasım'da Merkez Seçim Komisyonu'na yeni bir başvuruda bulundu, ancak itiraz kabul edilmedi.
Cumhurbaşkanlığı Seçimleri
23 Ağustos 2013'te Cemil Hasanlı, Demokratik Güçler Ulusal Konseyi başkanlığına tek yedek aday olarak aday gösterildi. Adaylığı MSK tarafından 29 Ağustos 2013'te onaylandı. 9 Ekim 2013 tarihinde yapılan seçimlerin resmi sonuçlarına göre 204.635 oy alarak %5.53 ile ikinci sırayı aldı.
Cemil Hasanlı, seçimlerin büyük ölçüde tahrif edildiğini ve sonuçları tanımadığını söyledi.
Bilimsel Kariyeri
1992'den 1994'e kadar Avrupa ve Amerika'nın Yeni ve Modern Tarihi bölümünün dekanlığını yaptı. Halen bölümde profesördür. 1993 yılında Nisan-Eylül ayları arasında Azerbaycan Cumhurbaşkanı'na danışmanlık yaptı. 1994-2004 yılları arasında Azerbaycan Yüksek Akreditasyon Komisyonu Başkanlık Uzman Konseyi üyesiydi. Azerbaycan, Rusya, Amerika Birleşik Devletleri, Türkiye, İran ve diğer ülkelerde basılmış 28 monografi ve kitap ile 100'den fazla makalenin yazarıdır.
1975 yılında Bakü Devlet Üniversitesi'nden Tarih derecesi ile mezun oldu. 1984 yılında doktorasını tamamladı ve 1993-2011 yıllarında BSU'da profesör, 2011-2013 yıllarında Hazar Üniversitesi'nde profesör olarak görev yaptı. 2011'de Woodrow Wilson Uluslararası Merkezi'nde Tarih ve Kamu Politikası Profesörlüğü yaptı.
Evcil keçilerin evrimi
Bovidae ailesinin evrimi
Ailenin doğal tarihinin başlarında, sırasıyla Afrika ve Avrasya'dan gelen Boodontia ve Aegodontia dallarında bir farklılık vardı. Bu farklılık genellikle iki kara parçası arasındaki anlık kıtasal bölünmeye atfedilir. Coğrafi bölünme ortadan kalktıkça, kıtalar daha sonra yeniden birleştikten sonra iki kuşak bir arada var olmaya başladı. Modern keçiler, Bovinae alt ailesi dışındaki tüm sığırları kapsayan Aegodontia oymağının ilk üyelerinden gelmektedir. Genel olarak, modern sığırlar, sosyallikleri gibi davranışlarında, bazıları yalnızken, diğerleri gruplar halindeyken büyük ölçüde farklılık gösterir. Bu nedenle, bu erken dönem sığırlarının davranışları hakkında çok az araştırma yapılabilir. Bu da onları nispeten incelenmemiş halde bırakır.
Miyosen dönemi, Caprinae alt ailesinin ayrılması
Yaklaşık 15 milyon yıl önce, geç Miyosen döneminde, Bovidae ailesi, ağırlıklı olarak Asya'da yaklaşık 15 farklı cinse yayıldı. Bunu takiben, ailenin çeşitliliği çarpıcı biçimde artar ve Miyosen'in sonunda toplam 70 cinsin var olduğu söylenir. Bovidae'nin başarısı, genellikle ovalar arasında hızla hareket etme ve taçlı dişleri nedeniyle içlerinde bulunan sert otlarla başa çıkma yeteneklerine bağlanır. Birçok türün Afrika'da da iyi performans göstermesine rağmen, Asya'da antik sığırlardan önemli ölçüde yararlanan otlakların bolluğu, genellikle ailenin Asya'daki daha büyük başarısının nedeni olarak kabul edilir. Geç Miyosen'in ortasındaki bu hızlı çeşitlenme döneminde, Caprinae diğer Bovidae'den ayrıldı. Bu erken dönem Kapridlerin genellikle orta boy keçi benzeri memelilerin bir cinsi olan Serow'a benzediği düşünülür. Kapridler, Cervidae'nin (Geyik) yoğun olarak yaşadığı ovalardan uzakta nişlerini bulmak zorunda kaldılar ve böylece zorlu ortamlarda hayatta kalmak için gereken karakteristik çevikliği geliştirdiler. Farklı kaprid türleri tarafından işgal edilen habitatlar gözle görülür şekilde farklılaşacaktı ve grubun üyeleri o zamandan beri çöller, tundra ve alpin ortamları arasında değişen alanlarda bulundu. Bununla birlikte, daha sert ortamlara evrensel bağımlılıkları, alt familyanın Asya'da, diğer birçok canlı grup gibi, Afrika'dan çok daha başarılı olduğu anlamına geliyordu..
Caprinae alt familyasının ayrışmasını izleyen doğa tarihi
Caprinae alt ailesi de keçi ve koyunları içeren grup olan Caprini oymağına bölünmüştür. Seçici baskı genellikle Caprini ve diğer Caprinae arasındaki bölünmenin nedeni olarak kabul edilir, grubun ilk üyeleri dağlık bölgelere taşınır, avcılara uyum sağlamak ve onlardan kaçmak için belirli özellikler geliştirir. Daha sonra keçiler ve koyunlar arasındaki bölünme, coğrafyadaki daha fazla ayrılma nedeniyle meydana geldi, ikincisi dağ eteklerini işgal etti ve ilki daha yüksek irtifalara taşındı. Bu ayrılma ve sonraki evrimleşme, daha yüksek irtifalara uyum, avcılardan daha kolay kaçınmaya izin verdiği için, avcılardan kaçma ihtiyacına da atfedilir. Buna karşılık koyunlar, yırtıcı hayvanların oluşturduğu tehditle mücadele etmek için sürü davranışı geliştirdi. Dağlarda kalanlar daha sonra, en son buzul çağında, modern keçileri ve çeşitli dağ keçilerini kapsayan Capra cinsini oluşturacaktı. Bu zamana kadar, daha geniş olan Caprinae alt ailesi, bir düşüş yaşamadan önce en büyük çeşitlilik düzeyine ulaşmıştı.
Cemil Hasanlı
Bilimsel Kariyeri
Diğer kitaplarından Sovyet Döneminde Azerbaycan Dış Politikası, 1920-1939 (Bakü, 2012 ve Moskova, 2013) ve Ali Mardan bey Topçibaşov: Hayat için İdea, 1863-1934 (Bakü, 2013 ve Moskova, 2014) yeni açılan arşivlerden gelen bilgilere dayanmaktadır.
Evcil keçilerin evrimi
Caprinae alt familyasının ayrışmasını izleyen doğa tarihi
Daha yüksek irtifalara uyum sağlama ihtiyacı, keçilerde merakın gelişimine ve aksi takdirde zehirli olabilecek bitkileri sindirme yeteneklerine muhtemelen katkıda bulunan bir faktör olan, alçak ve kolay erişilebilir çim eksikliği nedeniyle tarama davranışının gelişmesine neden oldu. Aynı zamanda, ağaçlara ve kayalara tırmanma yeteneğinin gelişmesiyle sonuçlanmıştır; bu, bu tür davranışları düzenli olarak uygulayan tek bovidler oldukları için keçilere özgü bir yetenektir. Keçilerin her türlü malzemeyi yiyebilen ve çitle zaptedilmesi zor canlılar olduğu şeklindeki popüler anlayış, sıra dışı bir ortama uyum sağlama ihtiyacının bir sonucu olarak ortaya çıkan yukarıda bahsedilen özelliklerden kaynaklanmaktadır. Keçileri çitlerle sınırlamanın zorluğu, zorlu, dağlık bir araziye tepki olarak gelişen doğal olarak yüksek zekalarından da kaynaklanmaktadır. Sosyal olmalarına ve gruplar halinde yaşamalarına rağmen, bağları nispeten zayıftır ve genellikle, özellikle yemek yerken, yırtıcılardan nispeten güvenli bir ortamda yaşamanın bir sonucu olarak, birbirine yakın durmazlar. Bu aynı zamanda, yavrularının birbirine yakın kalmasını sağlayan Koyunların tam tersine, çocuklarının birbirinden biraz yayılmış şekilde uzanmasına izin veren keçi annelerinin alışılmadık davranışlarına da yansır.
Evcilleştirme
Tahminler farklılık gösterse de, genellikle keçilerin ilk kez yaklaşık 9.500-9.900 yıl önce evcilleştirildiği kabul edilir. Bu, yaklaşık 6.500 yıl önce İran'da ve 2.500 yıl önce Türkiye'nin doğusunda ayrı evcilleştirme örnekleri olmasına rağmen, Güneydoğu Anadolu'da meydana geldi. Bugün evcilleştirilmiş keçilerin çoğu, ilkinden değil, son iki vakadan gelmektedir. Batı Asya'da yaklaşık 8.000 yıl öncesine ait evcilleştirmeye ilişkin başka kanıtlar da mevcuttur. Erken keçi evcilleştirmesi, neolitik çiftçiler için et, süt, giysi ve yakıt sağlayabiliyordu ve kalıntıları barınak ve silah yapımında da kullanılmış olabilirdi. Evcilleştirme süreci, keçi popülasyonunun hem evrimsel gelişim hızını hem de genetik çeşitliliğini hızla artırdı ve şu anda çeşitli amaçlara hizmet eden 300 ırk kaydedildi.
Diğer hayvanlarda görülenlerle tutarlı olarak, keçilerin davranışları, evcilleştirmeden bu yana, insanlarla binlerce yıllık etkileşimden ve seçici üremeden kaynaklanan hızlandırılmış evrime yanıt olarak değişmiştir. Queen Mary Üniversitesi tarafından yapılan araştırmalar, keçilerin insan varlığına uyum sağlamalarının çeşitli yollarını belirledi. Özellikle keçilerin, yeni bir yapbozla veya eski bir yapbozla karşılaşıldığında, gözlerini insan arkadaşlarına çevireceklerine karar verdiler. Araştırmacılar, keçilere içinde gıda bulunan ve açılmayan bir kutu verdi. Daha önce keçilere aynı, ancak açılabilen bir kutu verilmişti. Yukarıda bahsedildiği gibi, dönmeden önce açılamayan kutu ile karşılaştıklarında keçiler insan arkadaşına bakardı. Bu, köpeklerde ve diğer evcil hayvanlarda da görülen bir davranış olan yardım için insan aradıklarını gösterir. Araştırma ayrıca, keçilerin bu insanlara sormaya daha istekli olmasının da gösterdiği gibi, yüzü öne bakan bir insanın daha dikkatli ve yardımsever olarak görüldüğü sonucuna varmıştır. Çalışma, bunun, özellikle görsel yardım olmak üzere, sorunları çözerken insan yardımına bağımlılığın kanıtı olduğu sonucuna varmıştır. Seçici baskı, türlerin fiziksel çeşitliliğini de genişletti ve vahşi doğada normal kabul edilenden daha fazla belirli bir ürün (süt veya et) üreten popülasyonlarla sonuçlandı.
Risch-Rotkreuz
Risch-Rotkreuz, Zug kantonunda bir belediyedir.
Tilia tuan
23 m boyunda bir ağaçtır. Kabuk soluk kahverengimsi gri, olgunlukta dikey sırtlar geliştir. Dallar ince (1,4–2,5 mm kalınlığında), yeşil, genellikle tüysüzdür. Tomurcuklar 6–7 mm uzunluğunda, 3 pul görünür, en alttaki şişkin ve tomurcuk uzunluğunun yarısından fazlasıdır; genellikle yeşil ve parlaktır. Yapraklar 8–13 × 5–9 cm, geniş ilâ dar yumurta şeklinde, tabanda çok eğik ve genellikle büyük tarafta lobda bir çıkıntılı; kenarlar tam veya uzak çubuk benzeri dişli veya çok sığ dişlidir; üst yüzey koyu yeşil ve genellikle belirgin şekilde mat, alt yüzey yeşilden beyaza değişen bir yıldız şeklinde keçemsi tüylü (çoğu 8 kollu). Çiçek brakteleri genellikle büyük (9-16 × 1.4-2.5 cm), soluk yeşil, alt tarafta değişken yoğun beyaz yıldız keçemsi tüylüdür. Çiçek salkımı sarkık, genellikle 3 kez dallanmış, sıkı bir talkım içinde 10-15 çiçek vardır; çiçekler küçük (6–9 mm çapında), beher şeklindedir. Körelmiş, kısır veya verimsiz erkek organ mevcuttur. Meyveler 10 mm, küremsi, damarsız, tek biçimli memecikli, yoğun, uçuk kahverengi yıldız keçemsi tüylerle kaplıdır; meyve kabuğu 0,8–1,3 mm kalınlığında, odunsu ve kırılması zordur.
Tilia tuan, orta ve güney Çin ve kuzey Vietnam'a kadar uzanan yaygın bir büyük ağaç türüdür. Tilia tuan, güney ve orta Çin'in çok büyük bir bölümünde yerlidir. Cins içindeki en yaygın Çin türüdür ve en değişkendir. Daha güneyde karışık mezofitik geniş yapraklı ormanların ve yaprak dökmeyen ormanlık alanların kalıntılarında büyüyen dağınık dağlık bölgelere sahiptir. Karışık ormanlarda genellikle iyi bir T. tuan rejenerasyonu vardır. Bu ıhlamur ağacı türünün büyüdüğü en geniş ve en az hasarlı habitatlardan bazıları, Budist tapınaklarının korunan ormanlarındadır. Tilia tuan çok geniş bir oluşum alanına sahiptir ve türlerin önemli ölçüde azalmasına neden olan büyük tehditlerle karşı karşıya olduğu düşünülmemektedir. En Az Endişe olarak değerlendirilir. Dağınık alt popülasyonlara sahip bu yaygın tür için büyüklük veya eğilimlerle ilgili genel bir popülasyon verisi bulunmamaktadır.<ref name="IUCN"
Tilia tuan, daha güneyde karışık mezofitik geniş yapraklı ormanların ve yaprak dökmeyen ormanlık alanların kalıntılarında büyüyen, dağınık dağ yerleşimleri olan yaygın bir türdür. Genellikle nispeten küçük alt popülasyonlarda, akarsu ve nehirlerin üzerindeki alçak yamaçlarda ve yüksek vadilerin düz tabanlarında meydana gelir. Ormanlar genellikle gölgelik baskınlığını paylaşan birçok türle zengin türlerdir. T. tuan'ın genellikle iyi bir rejenerasyonu vardır<ref name="Pigott"
Pigott 2012 tarafından eş ada indirgenen bu türün bir varyetesi, Çin bitki Kırmızı Listesinde VU olarak kabul edilir. Diğer iki varyete, En Az Endişe olarak kabul edilir. Tilia tuan 33 ex situ koleksiyonda kayıtlıdır (BGCI 2012).
Devrimci Komünist Parti (Amerika Birleşik Devletleri)
Devrimci Komünist Parti (Revolutionary Communist Party) kısaca RCP ya da Revcoms olarak bilinen, Amerika Birleşik Devletleri'nde 1975'te kurulan ve Bob Avakian tarafından yönetilen bir komünist partidir. Partinin nihai hedefi dünya komünizmidir; bu amaçla kapitalist sistemi devirmek ve yerine sosyalist bir devlet kuracak bir devrim için örgütlenmektedir.
Tilia tuan
Pigott (2012) bu türü iki alt türe ayırır: subsp. tristis Pigott ve subsp. oblongifolia (Rehd.) Pigott. Çin Florasında (Tang et al. 2007), bu türü üç varyete olarak ele alınır; bunlar var. tuan, var. chinensis (Szyszyłowicz) Rehder & E. H. Wilson, var. chenmoui (W.C. Cheng) Y. Tang.
Devrimci Komünist Parti (Amerika Birleşik Devletleri)
1960'lar ve 1970'ler
1968'in başlarında, Bob Avakian, Leibel Bergman, H. Bruce Franklin, Stephen Charles Hamilton gibi kıdemli ABD Komünist Partisi üyeleriyle; Palo Alto, Berkeley ve San Francisco merkezli "Körfez Bölgesi Radikalleri"nden oluşan yaklaşık yirmi kişi tarafından Körfez Bölgesi Devrimci Birliği (Bay Area Revolutionary Union - BARU) isimli bir örgütlenme kuruldu. BARU'nun ilk görevleri arasında Maoist İlerici İşçi Partisi (Maoist Progressive Labor Party-PLP) ve Kara Panter Partisi'nin, Çin Kültür Devrimi ve Maoizm yaklaşımmı konusundaki tutumları konusunda meydan okumak vardı. BARU, 1969'da Chicago'daki ulusal kongresinde Demokratik Toplum için Öğrenciler (Students for a Democratic Society - SDS) içindeki Devrimci Gençlik Hareketi fraksiyonuna destek verdi.
Tilia tuan
Polonyalı botanikçi Ignaz von Szyszylowicz, 1890'da Augustine Henry tarafından Sichuan'da toplanan örneklerden Tilia tuan'ı tanımladı. Spesifik sıfat, ıhlamur ağacının Çince adına, Pinyin'de duàn haline getirilmiş bir karaktere ve eski Wade-Giles sistemini kullanan tuan'a atıfta bulunur (Chinese-Tools 2020; Indiana University 2020). 20. yüzyılın başlarında, bunun çok daha yaygın ve çok değişken bir tür olduğu açıktı (Rehder & Wilson, Sargent 1916). Sonraki yıllarda, tipik olarak tek bir bölgeden ve bazen de tek bir herbaryum örneğinden en az 15 ilişkili, şüpheli şekilde farklı tür tanımlanmıştır. Bunlar Donald Pigott ve diğerleri tarafından süreçteki meseleler olarak yeniden yorumlanmıştır.
Devrimci Komünist Parti (Amerika Birleşik Devletleri)
1960'lar ve 1970'ler
1971'de H. Bruce Franklin, BARU'nun, daha militan bir örgütlenme olan "Venceremos"a katılması için SDS'den çıkmasına öncülük etti. Ülke genelindeki kolektifleri birleştirerek ve uzun vadeli yeni bir komünist parti kurma hedefiyle ulusal bir örgüt haline gelerek genişlemeye devam eden BARU, adını basitçe Devrimci Birlik (Revolutionary Union - RU) olarak değiştirdi. Kısa bir süre sonra RU'nun merkez komitesine seçilen Avakian ile birlikte, SDS'den ayrılan çeşitli gruplar arasında, kendini teorik düzeyde ciddi şekilde geliştirmeye çalışan ilk grup Devrimci Birlik (RU) oldu. Bir yandan Kızıl Notlar - 1 (Red Papers-1) isimli metni kaleme aldılar, diğer yandan 1974'te Revolution (Devrim) gazetesinin ismini Revolutionary Worker (Devrimci İşçi) olarak değiştirerek yeniden yayınlanmaya başladılar. Gazrte 1979'da haftalık bir formatı benimsedi.
1973'te, Vietnam Savaşı'nın sona ermesinden sonra, açıkça Anti-emperyalist bir duruş ve üyeliğini sivillere açma dahil olmak üzere reformlara girişen savaş karşıtı grup Savaşa Karşı Vietnam Gazileri (Vietnam Veterans Against the War - VVAW) örgütlenmesinin içinde yer alan Devrimci Birlik (RU), VVAW içinde popüler bir hizip haline geldi ve hareket, kendisini Devrimci Komünist Parti (Revolutionary Communist Party - RCP) olarak yeniden yapılandırdı.
1976'da Mao Zedong'nun ölümünden sonra, Devrimci Komünist Parti, yeni Çin liderliğiyle ilgili olarak hangi pozisyonun alınacağı konusunda bir bölünme yaşadı ve Parti üyelerinin yaklaşık %40'ı ayrıldı. Kültür Devrimini, Mao'nun karşı-devrimci darbesi olarak analiz eden tezleri reddeden parti merkezinin liderliğini Avakian üstlendi. Bölünmenin ardından Avakian, Maoizm'deki gelişmeleri özetleyen Mao Zedung'un Ölümsüz Katkıları kitabını yazdı ve yayınladı.
Ocak 1979'da Avakian ve 78 Parti üyesi ve destekçisi, Deng Şiaoping'in ABD'yi ziyaretine karşı düzenlenen bir protesto gösterisiyle bağlantılı olarak tutuklandı ve çeşitli suçlarla itham edildiler. Avakian da dahil olmak üzere on yedi gösterici hakkında toplam 241 yıla kadar hapis cezası gerektiren çok sayıda suçlamayla dava açıldı. Sanıklara siyasi, hukuki ve diğer konularda destek için kitlesel bir kampanya yürüyten Devrimci Komünist Parti ve destekçilerinin mücadelesi sonrasında, suçlamalar 1982'de düştü. Bu sırada Parti liderliği, Avakian'ın uzun yıllar kaldığı Fransa'ya siyasi sığınma başvurusunda bulunmasıyla, sürgüne gitmeye karar verdi.
1980'ler ve 2000'ler
Devrimci Komünist Parti'nin adının ülke çapında duyurulmasına neden olan olaylardan biri de 1980 yılı 1 Mayıs İşçi Bayramı gösterileri oldu. Parti, Los Angeles, New York, Portland, Seattle ve Washington D.C. dahil olmak üzere, ABD genelinde 16 şehirde, 1 Mayıs mitingleri düzenledi. Mitingden haftalar önce, Parti üyesi Damian Garcia ve iki arkadaşı Amerikan tarihinin önemli sembollerinden biri olan San Antonio, Teksas'daki Alamo Kalesi'ne tırmandı. Burada bulunan ABD bayrağını direğinden indirdi ve yerine Kızıl bayrak dikti.
Kısa bir süre sonra, 22 Nisan 1980'de Garcia da dahil olmak üzere Devrimci Komünist Parti üyeleri, amaçları için destek toplamaya çalışan Los Angeles'da Pico-Aliso konut projesinde saldırıya uğradı. Mahalleden birkaç kişi, Parti üyelerine şişe fırlattı ve hortumlarla su sıktı. Yaşanan fiziksel çatışmada, Garcia bıçaklanarak öldürüldü ve başka bir parti üyesi, Hayden Fisher yaralandı. Mahalle sakinlerin katili teşhis etmekten korktukları ve Parti üyelerinin soruşturmada polis ile işbirliği yapmayı reddetmesindne ötürü polis bir süre sonra soruşturmayı durdurdu. Ancak buna rağmen katilin George Arellano isimli bir çete üyesi olduğu tespit edilmişti. Arellano birkaç gün sonra dahil olduğu çetenin bir başka üyesi tarafından öldürüldüğü. , Devrimci Komünist Partisi, Damian Garcia'nın öldürülmesinin Alamo Kalesi'ndeki eylemine misilleme olarak devlet tarafından gerçekleştirildiğini ileri sürdüler. Avakian, anılarında Garcia cinayetinin "polis ajanlarıyla çok açık bir şekilde bağlantılı olduğunu" yazdı ve "bu, Partimize yönelik bir saldırıydı" yorumunu yaptı.
1984'te Avakian ve Partinin diğer üyeleri, Marksizm-Leninizm-Maoizm'i destekleyen bir kuruluş bildirgesiyle, Maoist partilerin uluslararası bir gruplaşması olan Devrimci Enternasyonalist Hareket'i (Revolutionary Internationalist Movement - RIM) isimli çatı örgütünü kurdular. RIM'deki diğer katılımcı partiler arasında, Peru Komünist Partisi (Aydınlık Yol), İran Komünistleri Birliği (Sarbedaran) ve Kolombiya Devrimci Komünist Grubu da yer aldı. 1981'den 2006'ya kadar bir haber hizmeti olarak A World to Win isimli bir dergi yayınlayıp dağıtan RIM'in 2000'lerde dağılmasından bu yana, yayın yalnızca web sitesinde güncelleniyor. 2017'de A World to Win dergisi "Bob Avakian'ın yeni komünizm sentezine dayanan daha kapsamlı bir devrim aracı" olarak yeniden yapılandırıldı.
Walchwil
Walchwil, Zug kantonunda bir belediyedir.
Devrimci Komünist Parti (Amerika Birleşik Devletleri)
1980'ler ve 2000'ler
Devrimci Komünist Parti üyeleri tarafından 1984 yılında bir gösteri sırasında ABD Bayrağı yakılması, bu eylemi anayasal olarak korunan bir hak olarak ilan eden Texas - Johnson davasına yol açtı.
Temmuz 2016'da, Devrimci Komünist Parti üyeleri tarafından Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) Ulusal Kongresi'nin düzenlendiği binanın önünde bayrak yakılması üzerine kitlesel protestolar ve tutuklamalar yapandı. Sonraki hafta Parti üyeleri Demokrat Parti (Amerika Birleşik Devletleri) Ulusal Kongre'sinin düzenlendiği binanın önünde başka bir bayrak yakma eylemi gerçekleştirdiler. Başkan adayı Donald Trump'ın bayrak yakmanın suç sayılması çağrısında bulunan tweet'ine yanıt olarak, Parti destekçileri New York kentindeki Trump International Hotel'in önünde ABD bayrağı yakan bir gösteri gerçekleştirdiler.
Siyasi ideoloji
Devrimci Komünist Parti, kökleri 1970'lerin Yeni sol'una dayanan Maocu bir siyasi örgüt olarak ortaya çıktı. 1990'larda siyasi ideolojisini Marksizm-Leninizm-Maoizm olarak ilan etti. Günümüzde siyasi ideolojisinin çerçevesi, Avakian'ın devrimci teorinin bir ilerlemesi olarak nitelendirdiği "Yeni Sentez" (veya "Yeni Komünizm") olarak çizilmiştir. Avakian'ın tezleri uluslararası alanda Maoistler arasında da tartışılmaktadır.
Ateizmden yana olduğunu ve bilimsel yöntemi vurguladığını iddia eden Devrimci Komünist Parti liderliği, "kapitalist sistemin reformlar ile düzenlenemeyeceğini ve yıkılması gerektiğini" ileri sürmektedir. Tüm dünyada kapitalist sistemi, komünizmi hedefleyen sosyalist bir sistemle değiştirmek için çalışan Parti, hayır işlerine veya seçimlere katılmaz, bunun yerine topyekun bir devrim için örgütlenir. Partinin amacı "Amerika'yı sosyalist yapmak" değil, "Amerika'nın ve onun temsil ettiği her şeyin olmadığı bir dünya"yı oluşturmaktır.
Kişi Kültü
Devrimci Komünist Parti, 1979'de Deng Şiaoping protesto davasının harekete geçirdiği bir dizi eylemin ardından parti başkanı Avakian etrafında bir Kişi kültü geliştirmeye başladı. Burada amaç hem dava sürecinde Avakian'a verilen desteği artırmak hem de Partiyi, Josef Stalin'in yönetimindeki Sovyetler Birliği Komünist Partisi ve Mao Zedong kültünden ilham alan, daha devrimci bir örgüt haline getirmekti. Avakian ve arkadaşlarının katıldığı kampanya. Georgi Plehanov'un teorisine dayanan ve örgütsel gelişimi, bilimsel temelli bir strateji olarak çerçeveleyen bu kampanya ile, Partiyi canlandırmak ve yeniden harekete geçirmek için Avakian gerçeküstü bir figür olarak ileri sürüldü. Hem sol hareket içinde hem de genel kamuoyuda Devrimci Komünist Partisi, Avakian çevresinde "küçük bir tarikat" olarak görülmektedir.
LGBT Sorunu
1970'lerde ve 1980'lerde Devrimci Komünist Parti, eşcinselliği "küçük burjuva yaklaşımı" olarak nitelendirdi ve LGBT kişilerin partiye üye olmasını yasakladı. Bu bakış açısı, özellikle dindar bağnazlar ve köktendincilerin eşcinsellere yönelik saldırılarına karşı tepki göstermeye dayalı yaklaşımla bir arada partinin çelişkili tavırlarından biri haline geldi. Ancak dönemin sol ve komünist hareketlerin pek çoğunda da benzer bir tutum vardı. Devrimci Komünist Partinin eşcinselliğe karşı sürdürdüğü politika, 2001'de sona erdi. Parti günümüzde sosyalizmi kurmanın temel bir unsuru olarak LGBT haklarının tam olarak tanınmasını talep etmektedir.
Yayınlar
Devrimci Komünist Parti, çevrimiçi olarak günlük güncellemeleri ve haftalık gazetesi Revolution 'un İngilizce ve İspanyolca olarak periyodik bir versiyonunu yayınlamaktadır.
Parti şubeleri, ABD'nin büyük şehirlerinde Revolution Books isimli mağazalar açmıştır.
Parti ayrıca "devrimci bir mesajı yaymak için" kendi gazetesini ve yayınevinden çıkan çeşitli siyasi çalışmaları, ülke çapındaki hapisanelerde bulunan yüzlerce tutuklu ve mahkuma gönderen Tutukluların Devrimci Yazışma Fonunu (Prisoners Revolutionary Literature Fund) yönetiyor. Fon, "mahkumlara, pozitif bir sosyalist aydınlanma aracı olarak, merkezli ahlak, din, bilim ve sanat tartışmaları da dahil olmak üzere, benzersiz bir komünist perspektiften dünya olayları ve önemli siyasi, kültürel ve felsefi sorularla ilgilenmeleri için bir eğitim fırsatı sağlamayı" amaç ediniyor. Ancak Partinin bu faaliyeti, mahkumların devrimci literatüre erişimini engellemeye çalışan hapishane yetkilileri tarafından giderek artan şekilde sansür ve engellemeyle karşı karşıya kalmaktadır.
Steinhausen, İsviçre
Steinhausen, Zug kantonunda bir belediyedir.
Xiaohe Mezar Kompleksi
Xiaohe Mezarlığı, kelime anlamıyla Küçük Nehir Mezarlığı, Ördek Nekropolü olarak da bilinir, Batı Çin'deki Sincan'da Lop Nur yakınlarında bulunan bir Tunç Çağı bölgesidir. Arkeolojik araştırmalar yapılmadan önce mezar soyguncuları tarafından yağmalanan 330 mezara ev sahipliği yapmaktadır.
Mezarlık dikdörtgen bir kumulu andırmaktadır. Mezar alanında en erkeni 4.000 yıl önce yaşayan 30'dan fazla kişinin kalıntıları ortaya çıkarıldı. Hava geçirmez öküz derisi torbalara sarılarak defnedilen cesetler o kadar iyi korunmuştu ki, çoğu zaman mumya olarak anıldılar.
Mumyalar çoğunlukla Kafkas ırkına ait gibi görünse de, genetik yapılarının analizi, hem Batı Avrasya hem de Doğu Avrasya atalarını birleştiren karışık bir popülasyonu temsil ettiklerini ortaya çıkardı. Baba soylarının kökeni neredeyse tamamen Batı Avrasya'ya ait iken anne soyları doğu ve batı Avrasya'ya ait bir karışım sergilemekteydi.
Keşif ve erken kazılar
Ördek adlı yerel bir avcı, bölgeyi 1910 civarında keşfetti. Daha sonra, 1934'te Ördek'in yardımıyla, İsveçli kaşif ve arkeolog Folke Bergman, Kaydu Nehri'nin yakındaki bir kolundan dolayı Xiaohe, "küçük nehir" adını verdiği yeri keşfetti. Mezar kompleksi küçük oval bir höyük olarak ortaya çıktı ve mezar höyüğünün tepesi, tepeleri kuvvetli rüzgarlar tarafından parçalanan dik ahşap direklerden oluşan bir ormanla kaplıydı. Alanda kürek şeklinde ahşap anıtlar ve ahşap insan figürleri bulundu. Tabutlar mumyalanmış cesetlerin üzerine monte edilmişti. Bergman 12 mezar kazdı ve Stockholm'e götürülecek olan yaklaşık 200 eseri kurtardı. Bergman, giysilerdeki, özellikle de saçaklı peştemallerdeki şaşırtıcı benzerliğe Danimarka'daki Tunç Çağı mezar buluntularına dikkat çekti, ancak herhangi bir doğrudan bağlantı kurabilmek mümkün olmadı.
Daha sonraki kazılar
Ekim 2003'te, bölgede Sincan Kültürel Kalıntıları ve Arkeoloji Enstitüsü tarafından düzenlenen bir kazı projesi başladı. 2002 yılının sonundan bu yana toplam 167 mezar ortaya çıkarıldı ve kazılarda, katmanlar halinde inşa edilmiş yüzlerce küçük mezar ortaya çıkarıldı. 2006 yılında öküz derisine sarılmış tekne şeklinde bir tabut bulundu. İçinde Xiaohe'nin Güzelliği (veya Loulan'ın Güzelliği) olarak adlandırılan genç bir kadının oldukça sağlam bir mumyası vardı.
Mezarların açıklaması
Her mezar, tabutun üst ucuna yakın dikey bir kavak direği ile işaretlenmiştir. Kimi durumda bir öküzün kafatası veya boynuzu direğe asılmıştır. Kimi durumda direklerin uçları, sırasıyla fallus ve vulvayı temsil eden torpido şeklinde veya kürek şeklinde olabilirdi. Erkek mezarları kürek şeklindeki direklerle, kadın mezarları ise fallik direklerle işaretlenmiştir. Erkek mezarlarının yanında yay ve oklar bulunmuştur. Direkler ve tabutlar kimi durumda kırmızıya boyanmıştı. Her tabut, gövde üzerine monte edilmiş, devrilmiş bir tekneye benzeyen ve daha sonra sığır derisi ile kaplanmış iki büyük tahta parçasından yapılmıştır. Kadınların bulunduğu birkaç özel mezarın üstlerinde çamur tabakaları ile kaplı ekstra dikdörtgen bir tabut vardır. Kimi durumda mezarlara insan yüzlerinden oluşan küçük maskeler ve ahşap insan figürleri eşlik etmekteydi. Cesedin yanına efedranın dalları ve yaprakları yerleştirilmişti.
Genetik çalışmalar
2009 ve 2015 yılları arasında Xiaohe Mezar Kompleksi'nde bulunan 92 kişinin kalıntıları Y-DNA ve mtDNA belirteçleri için analiz edildi.
Mumyaların genetik analizleri, Xiaohe halkının anne soyunun hem Doğu Asya'dan hem de Batı Avrasya'dan geldiğini, ancak baba soyunun tümünün Batı Avrasya'nın modern popülasyonlarıyla bağlantılı olduğunu gösterdi.
Anne soyunu ortaya çıkaran mitokondriyal DNA analizi, Xiaohe halkı tarafından taşınan anne soylarının Batı Avrasya haplogrupları H, K, U5, U7, U2e, T ve R*'yi içerdiğini gösterdi; Doğu Asya haplogrupları B5, D ve G2a ; büyük olasılıkla Orta Asya veya Sibirya kökenli C4 ve C5 haplogrupları; yanı sıra tipik Güney Asya haplogrupları M5 ve M* içermekteydi. Öte yandan, incelenen baba soylarının neredeyse tamamı (12'den 11'i veya yaklaşık %92'si) Batı Avrasya haplogrup R1a1'dendir ve biri istisnai olarak nadir bazal paragrup K*' dandır. Güney Sibirya muhtemel olmasına rağmen, bu karışmanın coğrafi konumu bilinmemektedir.
Çalışmanın ortak yazarlarından biri olan Hui Zhou tarafından 18 Temmuz 2014'te yayınlanan bir yoruma göre, Xiaohe R1a1 soyları, daha yaygın Orta Asya R-Z93'ten ziyade belirli bir Avrupa dalına aitti.
Galata Kulesi tarihi
Bizans İmparatorluğu ile ittifak hâlinde olan Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurmuş, bu koloninin hâkimiyet alanını da zaman içinde Bizans tarafından verilen izinlerle genişletmişti. Günümüzde Galata Kulesi olarak bilinen kule, bu izinlere aykırı bir şekilde kuzeydoğu yönündeki tepeye doğru hâkimiyet alanı artırılarak 1335-1349 yılları arasında bölgede yapılan tahkimatın bir parçası olarak 1348'de inşa edildi. Tepesindeki haçtan ötürü o dönem "Kutsal Haç Kulesi" (Turris Sancte Crucis) olarak anılıyordu. İki devlet arasında o yıl patlak veren savaş, ertesi yıl imzalanan antlaşmayla sona ererken kulenin bulunduğu tepe Ceneviz kontrolüne bırakıldı. Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu'na katılması sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı'ya devretti. Kulenin de dâhil olduğu Galata'daki tahkimat tahrip edilse de, Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in fermanıyla tahribatlar durduruldu ve tahrip edilen kısım yeniden inşa edildi. 1509'daki depremde hasar gören kule, 1510 itibarıyla onarıldı. 16. ve 17. yüzyıllarda, savaş esirlerini tutma yeri ve levazım ambarı, 18. yüzyıl itibarıyla Mehterhâne Ocağı ile yangın gözleyiciler tarafından bir yangın kulesi olarak kullanıldı.
1794'teki yangın sonrasında yapılan onarım çalışmalarında kulenin tasarımı değiştirilirken üst kısım bir kahvehaneye dönüştürüldü. 1831'deki yangın sonrasında tasarımı bir kez daha değiştirildi. 1875'teki bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından en üst katın üzerine kâgir iki ahşap kat çıkılarak bu kısım, şehirde çıkan yangınları gözleme ve haber verme amacıyla kullanılmaya başlandı. 1965-1967 yılları arasındaki restorasyon çalışmasıyla, katları farklı amaçlara hizmet eden turistik bir yapı olarak düzenlenirken kulenin çatısı da 1832-1876 yılları arasındaki tasarıma benzer şekilde yenilendi. Bu dönemde, Ünal Kardeşler ile sonrasındaki dönemde vârislerine ait şirket tarafından İstanbul Belediyesinden kiralanarak işletilmeye başlandı. 1999-2000 yıllarında dış cephesinde bir restorasyon yapıldı. 2013'te, İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı BELTUR işletmeyi devraldı. Bu dönemde kulenin en üst iki katında birer kafe ile restoran yer alıyordu. Aynı yıl, UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dâhil edildi. 2019'da mülkiyeti ve işletmesi Vakıflar Genel Müdürlüğüne geçti. 2020'de yapılan çalışmalar sonrasında kule, müze ve sergi mekânı olarak düzenlendi.
Arka plan, inşası ve Cenevizliler dönemi
Ceneviz Cumhuriyeti ile İznik İmparatorluğu, Mart 1261'de imzaladıkları antlaşmayla, Dördüncü Haçlı Seferi sonrasında Konstantinopolis merkezli olarak kurulan Latin İmparatorluğu'na karşı bir ittifak oluşturdu. 1261'de, Konstantinopolis'in İznik İmparatorluğu tarafından alınmasıyla Latin İmparatorluğu'na son verildi ve Bizans İmparatorluğu canlandırıldı. İki devlet arasındaki ittifak kapsamında Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurdu. Haliç kıyısında uzanan ve herhangi bir savunması bulunmayan bu koloninin doğusunda, erken Bizans döneminden kalma Kastellion adlı bir kale bulunuyordu. Yeoryos Pahimeris, Bizans İmparatoru VIII. Mihail tarafından Cenevizlilere verilen bölgeye bu kalenin dâhil edilmediğini ve Galata'daki mevcut surların ise güvenlik nedeniyle önceden yıktırıldığını ifade eder. Pera'nın kesin sınırları, Mayıs 1303 tarihli bir Bizans fermanıyla belirlenirken Mart 1304 tarihli bir fermanla bu sınırlar genişletildi. Ancak Cenevizliler, kuzeydoğusundaki tepeye doğru uygunsuz bir şekilde ilerleyerek hâkimiyet alanını artırdı ve 1335-1349 yılları arasında bu tepenin yamaçlarında, hendeklerle çevrili sur ve kuleler inşa etti.
Günümüzde Galata Kulesi olarak bilinen ve tepenin zirvesinde bulunan surların baş kulesi; bir gözetleme kulesi olmasının yanı sıra, karadan yapılabilecek bir kuşatmada, koloninin düzlükte bulunan kıyı kısmının korunması amacını güdüyordu. Kulenin önünde, yapıya iki yanından bitişik bir biçimde, düz sur hattından yarım daire şeklinde çıkıntı yapan bir barbakan vardı. Dört sur hattının kesiştiği bu yerde Pera'nın ana girişi bulunuyordu. Girişte yer alan levhaya göre 1 Nisan 1452'de tamamlanan bu kısım, Pera'nın Osmanlı İmparatorluğu kontrolüne girmesinden önce inşa edilmiş son tahkimattı.
Cenevizliler, IV. İoannis'in, tahkim ettikleri alanı terk etmeleri ve inşa ettikleri surları yıkmaları yönündeki talimatını yerine getirmedi. 1349'da savaşın sona erip barışın sağlanmasının ardından Cenevizliler de işgal ettikleri bu bölgeden çekildi. İmparator İoannis, bu antlaşmayla Cenevizlilerin çekildiklerini ancak bu mücadeleyi "Cenevizlilerin, kendi rızası olmaksızın Bizans'ın çıkarlarına ters bir davranışta bulunamayacaklarını gösterme" amacıyla verdiğini ifade ederek bölgedeki Bizans kuvvetlerini çektiğini belirtir. 1349'da ise İoannis tarafından yayımlanan bir fermanla bu tepenin kontrolü Cenevizlilere verildi.
Boğazlar Savaşı'nın bir parçası olarak Şubat 1352'de Galata açıklarında, Bizans-Venedik ittifakı ile Cenevizliler arasında gerçekleşen muharebeden Cenevizliler zaferle ayrıldı. Taraflar arasında 6 Mayıs 1352'de imzalanan ve savaşı sona erdiren antlaşma gereğince Cenevizlilerin hâkimiyet alanı, "Kutsal Haç Kalesi"ne (Castrum Sancte Crucis) kadar genişledi.
Hatalı anlatımlar
Bazı kaynaklarda; Karaköy kıyısında yer alan, geriye kalan kısımları günümüzde Yeraltı Camii olarak varlığını sürdüren ve Dördüncü Haçlı Seferi sırasında, "Galata Kulesi" (Tor de Galathas) olarak tanımlayan Latinlerin ele geçirdiği Kastellion adlı Bizans kalesi, isim benzerliğinden dolayı günümüzdeki Galata Kulesi ile karıştırılır. Mayıs 1303 ve Mart 1304 tarihli Bizans fermanlarında "Galata Kalesi" (Castrum Galathe) olarak adlandırılan bu kale, Cenevizlilere verilen Galata'daki bölgenin doğu sınırı için bir referans noktası olarak anılır. 1391 yılında Cenevizlilerin, kontrol altına aldıkları kalenin kıyıya bakan tarafına inşa ettikleri ve "Kutsal Haç Kulesi" (Turris Sancte Crucis) olarak adlandırdıkları silindirik kule, 1766'daki depremde yıkılmıştı.
İstanbul Rum Ortodoks Patriği I. Konstantios'un 1846 çıkışlı eserinde, kaynak gösterilmeksizin Galata Kulesi'nden "Tour du Christ" (İsa Kulesi) olarak bahsedilir ve I. Anastasius döneminde inşa edilen kulenin 1446'da Cenevizliler tarafından yükseltildiği belirtilir. 1862 tarihli eserinde Skarlatos Bizantios da bu argümanı tekrar eder ve levhadaki ilgili kısmı "Christeam turrim Anastasio" ("Anastasius'un İsa Kulesi)" olarak aktarmakla birlikte, 541-542 yıllarında baş gösteren veba salgınında kulenin bir mezarlık olarak kullanıldığını söyler. Ancak Bizantios'un veba salgını kısmı için kaynak aldığı Prokopius, surlardaki hangi kulelerin bu amaçla kullanıldığından bahsetmez. Kulenin 528'de I. Justinianus tarafından inşa edildiğine dair iddiaların kaynağı olan İoannis Malalas ise anlatısında, bölgedeki surların 528'deki tamirinden bahsederken herhangi bir kule inşasına değinmez.
Surların yıkılması sürecinde görevlendirilen Victor-Marie de Launay 1875'te, kulenin Anastasius döneminde yapıldığını belirtse de bu iddianın levhadaki anavistatio ibaresinden kaynaklandığının farkında olmadan bu ifadeyi, "yukarıdan gözetlemek" anlamına gelen ana vistatio şeklinde aktararak "İsa Kulesi"nin Galata Kulesi'nin eski adı olduğunu öne sürer. 1891'deki makalesinde ise bu ifadenin "limana kadar" anlamına gelen a navistatio olabileceğini belirtse de hem levha hem de Galata Kulesi ile ilgili görüşlerini tekrarlar. Kendisinin yayımlanmamış bir çalışmasını kaynak alan Luigi Tommaso Belgrano'nun 1877 tarihli bir planında Galata Kulesi, "Torre del Cristo" ("İsa Kulesi") olarak işaretlenmiş ve kulenin bu adla gösterildiği ilk kartografik çalışma olmuştur.
Maruffo'nun Pera'da gerçekleştirdiği inşaatın tanıklarından Anconalı Ciriaco'nun yazdığı mektup, İsa Kulesi'nden bahseden tek birincil kaynaktır. 21 Ağustos 1446 sonrası bir tarihte Maruffo'ya yazdığı mektupta Ciriaco, surların limandan İsa Kulesi'ne kadar, eski yüksekliğinin iki katına ulaşacak biçimde yükseltildiğini ve bu çalışmaların kıyı kesiminde yapıldığını belirtir. Surlar üzerindeki 20 Eylül 1446 tarihli levhanın yerleştirilmesi önerisi ile levhada yer alan kitâbe de bu mektupta geçer ancak bu metindeki "kenar mahallenin bu kıyı kısmındaki surları" ifadesindeki "kıyı" (maritima), levhaya işlenmemiştir. Farklı kaynaklarda farklı şekilde okunan levhadaki ifadenin doğru biçemi anavistatio da mektupta bu şekilde yer alır. İsa Kulesi ile kastedilen kule ise Kastellion'un, tepesinde haçlı bir küre bulunan ve Kutsal Haç Kalesi olarak da bilinen kulesidir. Akademisyen Hasan Sercan Sağlam, o dönem Pera'da aynı isimleri taşıyan ya da aynı ithafa sahip farklı kuleler olduğundan yola çıkarak aynı şekilde adlandırılan iki farklı kule olmasının "bir çelişki doğurmadığını" ifade eder.
Cornelio Desimoni, Michel Balard ve Paolo Stringa, 1352'de Bizans-Venedik ittifakı ile Cenevizliler arasında imzalanan anlaşmada adı geçen kalenin "Galata Kulesi" olduğunu belirtirken Sağlam da bu üçünün "muhtemelen yalnızca Grigoras'ın [1349'da imzalanan ve Cenevizlilerin, Galata'nın yukarısında bulunan ve uygunsuz bir şekilde işgal ettikleri bölgeden ayrılarak eski sınırlarına dönmeyi kabul ettiklerini belirten barış antlaşmasındaki] ifadelerini baz alarak" bu çıkarımı yaptıklarını ve bu antlaşmayı, "daha önceden işgal edilmiş tepedeki ve dolayısıyla Galata Kulesi'ndeki Ceneviz hâkimiyetini artık resmen tanıyan bir Bizans tasdiki" olarak yorumladıklarını ifade eder.
15. yüzyıl, 1509 depremi ve sonrası
Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından alınması sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı kontrolüne bıraktı. Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in 1 Haziran 1453 tarihli fermanının Türkçe kopyasında, teslim alındıktan sonra şehrin tahkimatın yıkılmayacağı veya tahrip edilmeyeceği belirtilirken Yunanca kopyasında ise bu bölümdeki olumsuzluk eki sonradan eklenmişti. Mahmut Şakiroğlu bu durumun, ilk hazırlanan Yunanca kopyada tahkimatın yıkılması emredilse de Türkçe kopya hazırlandığı sırada yıkımların durdurulduğunu ve Yunanca kopyanın da buna uygun olarak düzeltilmesinden kaynaklandığını ifade eder. Bu dönemde kulenin üst kısımları tahrip edilirken Pera'ya yönelik fermanın ardından bu tahribat durdurularak Zağanos Paşa'nın başında bulunduğu çalışmalarla kule tekrar yükseltildi ve tepesindeki haç, Osmanlı bayrağıyla değiştirildi. II. Mehmed vakfiyesinde "Kulle-i Cedide" ("Yeni Kule") şeklinde bahsedilen kuleyi Evliya Çelebi Seyahatnâme'sinde "Baş Hisar" olarak tanımlar ve kulenin II. Mehmed'in inşası olduğunu belirtir.
1509 yılındaki depremde, Galata Kulesi de dâhil olmak üzere Galata'daki tahkimatta birtakım hasarlar meydana geldi. Mimar Hayreddin önderliğinde yapılan ve 1510 yılı ortalarında tamamlanan onarım çalışmaları sonucunda kule tekrar yükseltildi. Kulenin gövdesinin dış kısmında, 13,20 m (ikinci katın başlangıcı) ve 17,17 m (üçüncü katın başlangıcı) kotlarında yer alan iki tuğla kuşak, bu deprem sonrasında yapılan tadilatların izleri olarak değerlendirilir. Köksal Anadol ile Ersin Arıoğlu, ilk kuşağa ve pencere sistemlerine dayanarak kulenin bu hizadan itibaren yeniden inşa edildiğini ifade ederler. Semavi Eyice ise, ikinci kuşakta tuğlayla oluşturulan motiflerin "tipik bir Osmanlı süsleme karakteri taşıdığı"nı belirterek görece "yalın" birinci kuşağın, kulenin dış kısmında gerçekleştirilen yüzeysel bir onarımı işaret ettiğini, ikinci kuşaktan itibaren üst kısmının ise tümüyle Osmanlı döneminde inşa edildiğini söyler.
Kule ile Galata Surları üzerindeki diğer burçlar 16. yüzyılda, Kasımpaşa'daki tersanelerde çalışan Hristiyan savaş esirlerinin barınağı olarak kullanıldı. 1552'de Osmanlılar tarafından esir alınan adı bilinmeyen bir İspanyol, yaşadıklarını ve ölenlerin buradaki hendeklere gömüldüğünü anlatır. 1574'te şehri ziyaret eden Pierre Lescalopier ile 1582-1588 yılları arasında şehirde esaret altında kalan Michael Heberer de kulenin zindan olarak kullanıldığından bahseder. Kule, Jérôme Maurand'ın 1544 tarihli eserinde "La Torre di Pera" ("Pera Kulesi"), Pîrî Reis'in 1520'lere tarihlenen bir haritasında ise Galata Kulesi olarak anılır.