cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muhteşem Devrim
William'ın bir İstilâ için İngiltere'den Destek İstemesi
Williamı Eylül 1688'de İngiltere'yi istila etmeye başlamak için aylarca planlar yaptı. Bu istila için bir gerekçe bulması gerektiğine inanmaktaydı. Nisan 1688'de ileri gelen İngiliz politikacıların Hollanda'dan yardım istemeleri için bir mektup yazmaları ve ilan etmeleri gereğini duyduğunu İngilizler duyurdu. William'ın maiyetinde olan bir İngiliz hatıralarında İngiliz Amiralı Edward Russell ile Oranjlı Wiiliam arasında bu konuda bir konuşmayı hatırladığını hatıralarına yazmıştır. Mayısta Amiral Russell İngiltere'deki krala muhalefet hareketinin hiç beklemeye niyeti olmadığını ve eğer destek gelmezse İngilizlerin kendilerin bir isyanı organize edeceklerini bildirmiştir. Haziran'da William Kont Zuysteui'nin, kralın yeni doğan erkek çocuğunu ve yeni veliahtını kutlama mesajını Londra'ya götürdüğünde esas görevi William'ın İngiliz destekçileri ile görüşmek olmuştu.
18 Haziran 1688'de bir piskopos ve 6 soyludan oluşan "Yedi Ebedi İngiliz" William'ın istediği "William'ı Davet" mektubunu Hollanda'ya gönderdiler; bu Lahey'e sivil giyinmiş Amiral Arthur Herbert, Torrington Earl'i tarafından 30 Haziran'da eriştirildi. Bu "Yedi Ebedi İngili" Shrewsbury Dükü Charles Talbot, 1. Devonshire Dükü William Cavendish, 1. Leeds Dükü Thomas Osborne (Lord Danby), Scarbourgh Kontu Richard Lumley, Henry Comptoon, Edward Russell ve Henry Sidney'den oluşmaktaydı.
William'ın sırdaşı olan Hans Willem Bentick, 1. Portland Kontu İngiltere'de bir propaganda kampanyası başlattı. Bu kampanyada Willim'in gerçek bir Stuart kralı olduğunu fakat (propaganda broşürlerine göre) genellikle Stuartların kötü alışkanlıkları olan taklitçi Katoliklik, mutlakiyet idaresi ve kadınlara düşkünlükten Allahın nimeti olarak uzak kaldığı belirtmekte idi. Willam için sonradan güya hiç tetiklenmeden ortaya çıkan destek, gerçekte William tarafından detaylı olarak planlanıp ve ajanları tarafından çok dikkatle uygulanmasında ortaya çıkmıştı.
Ağustos 'da İngiliz kara ordusu subayları tarafından Willam'a hiç beklenmedik güçlü destek geldiği öğrenildi. Bunun nedeni James'in uyguladığı politika idi. James Ocak 1688'de İngiliz olup kendine tabi olan kişilerin Hollanda ordusunda hizmet görmesini yasakladı. James Hollanda Cumhuriyeti'nden Hollanda ordusunda bulunan İskoçya ve İngiliz tebaalı paralı askerlerden kurulmuş olan askeri alayları terhis edip ortadan kaldırmasını talep etti. Bu Hollanda tarafından kabul edilmeyince, hiç olmazsa İngiltere'ye geri dönmek isteyen paralı İngiliz ve İskoç askerlerin Hollanda ordusuna verdikleri askeri yeminden serbest bırakılarak isteklerine göre hemen İngiltere'ye geri dönmelerinin sağlanmasını talep etti. William James'in bu isteğini kabul etti. Böylece Hollanda ordusunda bulunan ve Katolik İskoç sulasesini tutan taraflı bir kişi olarak bu orduda bozgunculuk yapabilmaleri olası İngiliz ve İskoç paralı askerleri ordusunu arındırabilecekti. Toplam olarak Hollanda ordusuna bağlı 104 subay ve paralı asker bu ordudan ayrılıp İngiltere'ye döndüler. Geri dönen subaylar İngiltere kara ordusuna alındılar ve bu orduda James'e yakın seçili bir klik oluşturdular. Bu subayların İngiliz ordusu içinde terfilerinin İngiliz ordusunda baştan beri bulunan subaylara tercihen daha çabuk olabilmesi korkusu İngiliz ordusuna baştan beri bağlı bulunan subayları James'ten gocundurdu. Bir ordu subayı olan John Churchill, 1. Marlborough Kontu'nun 14 Ağustor'da William'a gönderdiği bir mektupta "Ben Tanrıma ve ülkeme hizmet etmek için şerefimi Haşmetli sizin elinize ve emirlerinize koymaktayım" demektedir. Buna benzer bir tavır Kraliyet Donanması'nda görülmedi. Bazı İngiliz donanma kaptanlarının İngiliz donanmasının Hollanda donanması ile bir çatışmaya girmesini önlemelerinin bu kaptanların şahsen sırf kendi menfaatlerini korumak ve geliştirmek için yaptıkları davranış olduğu kabul edilmektedir.
Askerî ve Mâlî Destek
<!-- For William the English problem was inextricably intertwined with the situation in Germany. Only if the attention of Louis XIV was directed to the east, could William hope to intervene in England without French interference. For this it was essential that Austria continued opposing the French demands regarding Cologne and the Palatinate. In May, William sent an envoy, Johann von Görtz, privy councillor of Hesse-Cassel, to Vienna to secretly ensure the support of the Holy Roman Emperor, Leopold I. Learning that William promised not to persecute the Catholics in England, the emperor approved of the expedition, promising in turn to try making peace with the Ottoman Empire to free his forces for a campaign in the West; on 4 September 1688 he would join an alliance with the Republic against France. The Duke of Hanover, Ernest Augustus and the Elector of Saxony, John George III, assured William that they would remain neutral, though it had been feared they would take the French side.
The next concern was to assemble a powerful invasion force – contrary to the wishes of the English conspirators, who predicted that a token force would be sufficient. For this William needed funding by the city of Amsterdam, then the world's main financial centre. In earlier years Amsterdam had been strongly pro-French, often forcing William to moderate his policies, but a tariff war waged by Louis from 1687 against the Republic and French import limitations on herring, a major Dutch export, had outraged the wealthy merchants. Nevertheless, only after secret and difficult negotiations by Bentinck with the hesitant Amsterdam burgomasters during June could 260 transports be hired. Additionally, the burghers were uneasy about the prospect of denuding their homeland of its defences by sending the field army – roughly half of the total peace-time strength of the Dutch States Army of about 30,000 – overseas. Bentinck, who had already been sent in May to Brandenburg to recruit, but without much result, therefore negotiated contracts from 20 July (Gregorian calendar) for 13,616 German mercenaries from Brandenburg, Württemberg, Hesse-Cassel, and Celle to man Dutch border fortresses in order to free an equal number of Dutch elite mercenary troops for use against England. As the Dutch would typically double or triple their total army strength in wartime, the numbers were low enough to be explained as a limited precaution against French aggression. Shortly afterwards, Marshal Frederick Schomberg was instructed by William to prepare for a Western campaign. Further financial support was obtained from the most disparate sources: the Jewish banker Francisco Lopes Suasso lent two million guilders; when asked what security he desired, Suasso answered: "If you are victorious, you will surely repay me; if not, the loss is mine". Even Pope Innocent XI, an inveterate enemy of Louis XIV of France, provided a loan to William, though a relation with the invasion has been denied. Total costs were seven million guilders, four million of which would ultimately be paid for by a state loan. In the summer the Dutch navy was expanded to 9000 sailors on the pretext of fighting the Dunkirkers. The standard summer equipment of twenty warships was secretly doubled. On 13 July 1688 (Gregorian calendar) it was decided to build 21 new warships.
-->
Ingiltere'nin istilâsı için son kararın alınması
<!-- Despite all the preparations, William had great trouble convincing the Dutch class of city and provincial rulers, the regents, that such an expensive expedition was really necessary. Also, he personally feared that the French might attack the Republic through Flanders when its army was tied up in England. One of the "Seven", Lord Danby, suggested postponing the invasion until the following year. By early September, William was on the brink of cancelling the entire expedition when French policy played into his hand.
On 30 June, the Immortal Seven secretly requested William—then in the Netherlands with Mary—to come to England with an army to depose James.[33] At first, William was reluctant; possibly he was jealous of his wife's position as the heiress to the English Crown and feared she would become more powerful than he was. According to Gilbert Burnet, however, Mary convinced her husband that she did not care for political power, and told him "she would be no more but his wife, and that she would do all that lay in her power to make him King for life".[34] She would, she assured him, always obey her husband as she had promised to do in her marriage vows.[35]
-->
Haklar Beyannâmesi
<!-- On 13 February 1689, Parliament passed the Declaration of Right, in which it deemed that James, by attempting to flee on 11 December 1688, had abdicated the government of the realm, and that the Throne had thereby become vacant.[48][49] Parliament offered the Crown not to James's eldest son, James Francis Edward (who would have been the heir-apparent under normal circumstances), but to William and Mary as joint Sovereigns. The only precedent for a joint monarchy dated from the sixteenth century: when Queen Mary I married Philip of Spain, it was agreed that the latter would take the title of King, but only during his wife's lifetime, and restrictions were placed on his power. William, however, would be King even after his wife's death, and "the sole and full exercise of the regal power [would be] executed by the said Prince of Orange in the names of the said Prince and Princess during their joint lives."[48] The declaration was later extended to exclude not only James and his heirs (other than Anne) from the throne, but all Catholics, since "it hath been found by experience that it is inconsistent with the safety and welfare of this Protestant kingdom to be governed by a papist prince".[49]
The Bishop of London, Henry Compton, crowned William and Mary together at Westminster Abbey on 11 April 1689. Normally, the Archbishop of Canterbury performs coronations, but the incumbent Archbishop, William Sancroft, although an Anglican, refused to recognise the validity of James II's removal.[50] Neither William nor Mary enjoyed the ceremony; she thought it "all vanity" and William called it "Popish".[51] On the same day, the Convention of the Estates of Scotland—which was much more divided than the English Parliament—finally declared that James was no longer King of Scotland, that "no Papist can be King or Queen of this Realm", that William and Mary would be joint sovereigns, and that William would exercise sole and full power. On 11 May, William and Mary formally accepted the Scottish crown.[48] Even after the declaration, there was still substantial support for James in Scotland. Viscount Dundee raised an army in the Scottish Highlands that won a convincing victory at Killiecrankie on 27 July. The huge losses suffered by Dundee's troops, however, coupled with his fatal wounding at the start of the battle, served to remove the only effective resistance to William and the uprising was quickly crushed, suffering a resounding defeat the next month at the Battle of Dunkeld.[52][53]
The proposal to draw up a statement of the subjects' rights and liberties and James's invasion of them was first made on 29 January in the Commons, with members arguing that the House "can not answer it to the nation or Prince of Orange till we declare what are the rights invaded" and that William "cannot take it ill if we make conditions to secure ourselves for the future" in order to "do justice to those who sent us hither". On 2 February a committee specially convened reported to the Commons 23 Heads of Grievances, which the Commons approved and added some of their own. However on 4 February the Commons decided to instruct the committee to differentiate between "such of the general heads, as are introductory of new laws, from those that are declaratory of ancient rights". On 7 February the Commons approved this revised Declaration of Right, and on 8 February instructed the committee to put into a single text the Declaration (with the heads which were "introductory of new laws" removed), the resolution of 28 January and the Lords' proposal for a revised oath of allegiance. It passed the Commons without division.
The Declaration of Right was in December 1689 enacted in an Act of Parliament, the Bill of Rights 1689. It listed twelve of James's policies by which James designed to "endeavour to subvert and extirpate the protestant religion, and the laws and liberties of this kingdom". These were:
The Bill of Rights also vindicated and asserted the nation's "ancient rights and liberties" by declaring:
On 13 February the clerk of the House of Lords read the Declaration of Right and Halifax, in the name of all the estates of the realm, asked William and Mary to accept the throne. William replied for his wife and himself: "We thankfully accept what you have offered us". They then went in procession to the great gate at Whitehall. The Garter King at Arms proclaimed them King and Queen of England, France and Ireland, whereupon they adjourned to the Chapel Royal, with Compton preaching the sermon. They were crowned on 11 April, swearing an oath to uphold the laws made by Parliament. The Coronation Oath Act 1688 had provided a new coronation oath, whereby the monarchs were to "solemnly promise and swear to govern the people of this kingdom of England, and the dominions thereunto belonging, according to the statutes in parliament agreed on, and the laws and customs of the same". They were also to maintain the laws of God, the true profession of the Gospel, and the Protestant Reformed faith established by law.
-->
İstilâ mı yoksa Devrim mi
"Muhteşem Devrim" terimi John Hampden (1653-1696) tarafından, 1698 güzünde İngiltere Parlamentosunun Lordlar Kamerası'nın bir komitesine verdiği bir açıklama sırasında ilk defa kullanılmıştır. Bu terim, günümüzde bile Büyük Britanya Parlamentosu için kullanılmaktadır. Aynı zamanda birçok kaynakta ve tarih ders kitaplarında bu olaylar, hatalı bir kullanışla, "Kansız Devrim" olarak nitelendirilmektedir. Gerçekte "Muhteşem Devrim" sonucu zayiatlara bakılınca birçok İngiliz'in o zaman hatıralarında olan İngiliz İç Savaşı ve 1658'deki Monmouth İsyanı zayiat sonuçlarına nispetle çok daha azdır ama yine de kan dökülmüş ve insanlar ölmüştür.
İngiliz tarihçilerin genellikle "Muhteşem Devrim" adını verdikler bu olaylar İngilizce akademik tarihlerinde ve tarih okutulan Britanya ve koloni okullarında yetişen nesillere okutulmuştur, ancak özellikle bu olayın 300. yıldönümü olan 1989'da birçok İngiliz tarihçisi, okul tedrisatında bu çeşit art-hedefli tarihin yerini tartışan eğitimciler bu isme ve bu ismin altında o zamana kadar kabul edilmiş görünen içeriğe itiraz etmeye başladılar. Bu tip itirazda bulunanlar olayların bir "devrim" niteliğinde olmadığını; devrim kriterlerini taşımadığını ve sadece zamanındaki politikacıların anayasa kurallarını değiştirerek bir istibdat rejiminden hukuksal kurallara uyan bir monarşi getirdiklerini ve çok büyük sayıda yabancı ülkeden gelen bir askerî güçle bu değişikliklerin ortaya çıkartıldığını açığa koymuşlardır. Bundan dolayı olayların "devrim" değil bir "yabancı istilâsı" olduğunu ileri sürmüşlerdir.
Bu nedenlerle bu tartışmaya katılanların vardıkları bir "tarafsız" sonuç: Britanyalıların ülkelerine dıştan hiç kimsenin karışamayacağı yönünde mağrur tutumları ile çok başarılı Hollanda propagandasının birleşip, bu olayların istilâ olma niteliklerini zayıflatma ve hatta unutturma emeliyle bu olaylara "Muhteşem Devrim" adı verilmiş ve olayların içsel İngiliz politikası icabı ortaya çıktığı empoze edilmiştir.
So Ha Yoj Yu - Nohçiyçö
Ben senin kızınım - Çeçenistan (Çeçence: So Ha Yoj Yu - Nohçiyçö/Со Хьан ЙоI Ю - Нохчийчоь), Makka Sagaipova'nın 2004'te çıkardığı albümdür.
Diğer Kafkas müziklerinden daha farklı biçimde aşk sözlerine yer veriyor, aynı zamanda söylediği yöresel şarkılar pop tarzında, alışılmışın biraz dışında bir sesle insanları büyülüyor.
Satış ve liste başarıları
Albüm piyasaya çıkar çıkmaz Haza Kjant (Хаза КIант) birçok Slav ve Kafkas ülkesinde ilk 10'a girdi, hatta bu müzik birçok televizyon kanalında reklamlarda kullanıldı.
Kaynakça
http://www.muzkavkaz.ru/goods.php?gid=3200
Malta (Vila do Conde)
Malta Portekiz'de Vila do Conde belediyesine bağlı olan, 1,85 km² yüzölçümüne sahip, 1.206 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Joan Hickson
Joan Hickson (d. 5 Ağustos 1906, Kingsthorpe – ö.17 Ekim 1998) ,Ünlü İngiliz kadın tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu. Tiyatro kökenlidir. Tv polisiye dizisi BBC yapımı Miss Marple 'da canlandırdığı ana karakterle özdeşleşmiştir.
European Carnage Tour
European Carnage Tour, Amerikan thrash metal grupları Slayer ve Megadeth'in headliner oldukları bir Avrupa turuydu. Bu tur, Testament ve Suicidal Tendencies ile birlikte 1990'da çıkılan Clash of the Titans'tan bu yana her iki grubun da Avrupa'da birlikte çıktığı ilk turneydi. Slayer ve Megadeth, daha önce 2010 yılında Kuzey Amerika'da American Carnage Tour'da birliktelerdi, Testament ve Anthrax da destekleyici gruplardı.
Grubun 30 Mart tarihli bir konser posteri, turda özel bir açılış konuğunun olacağını duyurdu. Ancak, turun açılış etkinliği olmadı.
13 Mart'ta, 4 Nisan'daki konser için Slayer'da Jeff Hanneman'in yerini Exodus'tan Gary Holt'un geçici olarak dolduracağı açıklandı.
Başlangıçta Arenan, Stockholm'da bir konser olacağı duyuruldu ancak konser iptal edildi. 20 Mart 2011'de Oslo, Sentrum Scene'de bir konser olacağı duyuruldu. Daha önceden de, 13 Nisan 2011'de Basel'deki St.Jakobshalle'de planlanan İsviçre konseri, Zürih'teki Volkshaus'a taşındı.
16 Mart 2011'de Saint Petersburg'daki Megadeth konseri Dave Mustaine'in hastalığı nedeniyle kısa kesildi.
En İyi Film National Society of Film Critics Ödülü
Ulusal Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Film Ödülü, ABD’deki Ulusal Film Eleştirmenleri Derneği tarafından yılın en iyi filmini onurlandırmak üzere her yıl verilen bir ödüldür.
European Carnage Tour
Cannibal Corpse gitaristi Pat O'Brien, kendi grubuyla Şili'de konser vermek için Slayer'dan ayrılan Gary Holt'un yerini doldurdu. Holt'un Slayer ile son konseri 4 Nisan 2011'de İtalya'nın Padova kentinde gerçekleşti, O'Brien 6 Nisan 2011'de Hırvatistan'da gruba katıldı ve 14 Nisan 2011'de Hollanda'da verilen son konsere kadar gruba eşlik etti.
En İyi Film National Society of Film Critics Ödülü
Son 55 yılda bu ödül En İyi Film Akademi Ödülü ile yalnızca dokuz kez aynı filme verildi: Annie Hall (1977), Unforgiven (1992), Schindler'in Listesi (1993), Milyon Dolarlık Bebek (2004), The Hurt Locker (2009), Spotlight (2015), Moonlight (2016), Parasite (2019) ve Nomadland (2020) bu filmlerdir.
European Carnage Tour
Setlist
== Açılış konserleri ==
Personel
Slayer:
Megadeth:
2011 Tōhoku depremi ve tsunamisi
Deprem
9,0 büyüklüğündeki bir denizaltı ters fay depremi olan deprem, 11 Mart 2011 tarihinde Japonya saati ile (JSİ) saat 14.46'da (05.46 UTC) batı Pasifik Okyanusu'nda ve nispeten sığ olan 32 km'lik bir derinlikte meydana geldi. Merkezi Japonya'nın Tōhoku bölgesindeki Oshika Yarımadası'nın 72 km doğusunda olan deprem, yaklaşık altı dakika sürdü. Depreme en yakın büyük şehir, Honshū adasındaki 130 km uzaklıkta bulunan Sendai'ydi. Deprem Tokyo'dan 373 km uzaklıkta meydana geldi. Depremden önce büyük sayıda öncü deprem ve depremden sonra yüzlerce artçı deprem meydana geldi. İlk öncü deprem 9 Mart günü 7,2 büyüklüğünde, ana depremin meydana geldiği yerden 40 km uzakta meydana geldi. 6,0 büyüklüğünü geçen üç öncü deprem daha 11 Mart günü oldu. Depremden sonra; JSİ saati ile 15.06'da 7,0, JSİ 15:15'te 7,4 ve JSİ 15.26'da 7,2 büyüklüğünde artçı şoklar meydana geldi. Ana depremden beridir büyüklüğü 4,5'in üzerinde olan 800'den fazla artçı şok meydana geldi. Amerika Birleşik Devletleri Jeoloji Araştırmaları Kurumu (USGS) müdürü Marcia McNutt, artçı şokların Omori kanununu izlediğini ve yıllarca devam edip zaman içinde durulacaklarını belirtti. Depremden bir dakika önce Japonya çapında binden fazla sismometre içeren Deprem Erken Uyarı Sistemi milyonlarca kişiyi şiddetli bir deprem olacağı yönünde uyardı. Japonya Meteoroloji Ajansı, bu erken uyarının pek çok hayat kurtardığına inandığını açıkladı.
En başta USGS tarafından 7,9 olarak duyurulan depremin büyüklüğü, kısa bir süre sonra 8,8'e, daha sonra 8,9'a ve en sonunda 9,0'a yükseltildi. Pasifik Tsunami Uyarı Merkezi'nden Gerard Fryer depremden hemen sonra büyüklüğü 9,1 olarak tahmin etse de, bu görüş geniş bir katılım bulmamış, özellikle USGS tarafından kabul edilmemiştir.
Jeoloji
Deprem Pasifik levhasının Honşu'nun altındaki tartışma konusu olan bir levhanın altına battığı yerde meydana geldi. Yılda 8-9 santimetrelik bir hızla hareket eden Pasifik levhası, Honşu'nun altındaki levhanın altına inmekte ve büyük miktarda enerji üretmektedir. Bu hareket bir sismik olaya yol açacak kadar bir gerginlik birikene kadar üstteki levhayı da aşağıya doğru iter. Deprem deniz tabanının birkaç metre yükselmesine neden oldu. Bu büyüklükteki bir deprem genelde 480 km'den büyük bir kırık uzunluğuna sahiptir, bu da uzun ve nispeten düz bir fay yüzeyi gerektirir. Bu bölgedeki levha sınırı ve batma bölgesi pek düz olmadığından depremin büyüklüğünün 8,5'ten büyük olması alışılmışın dışındadır, bu nedenle depremin büyüklüğü bazı sismologları şaşırtmıştır. Depremin merkezi Iwate ili açıklarından Ibaraki ili açıklarına kadar uzanıyordu. Japonya Meteoroloji Ajansı depremin Iwate'den Ibaraki'ye kadar 500 km uzunluğunda ve 200 km genişliğinde bir fay bölgesini kırmış olabileceğini belirtti. Yapılan analizler depremin üç olaydan oluştuğunu gösterdi. Depremin büyük bir tsunami yaratan bir başka deprem olan ve 8,6 büyüklüğünde yüzey dalgası magnitüdü olan 896 Sanriku depremi ve tsunamisi ile aynı işleyiş biçimine sahip olabileceği belirtiliyor.
Enerji
Deprem 1.9±0.5×1017 julluk yüzey enerjisi açığa çıkardı, bu enerji sallantı ve tsunami şeklinde harcandı; açığa çıkan enerji miktarının 9,1 büyüklüğündeki 2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunamisinin neredeyse iki katı olduğu belirtildi. McNutt, bir röportajda, "Eğer bu depremden ortaya çıkan yüzey enerjisini kontrol edebilseydik, Los Angeles büyüklüğündeki bir şehre bir yıl boyunca enerji sağlayabilirdik" dedi. Depremde açığa çıkan toplam enerji miktarı yüzey enerjisinin 200 bin katıydı ve USGS tarafından 3.9×1022 olarak hesaplandı, bu da 2004'tekinden biraz daha azdır. Bu 9320 gigaton TNT'ye ve Hiroşima'ya atılan atom bombasından açığa çıkan enerjinin yaklaşık 600 milyon katına eşdeğerdir.
Jeofiziksel etkileri
Tōhoku depremi ile Dünya’nın ekseninin 15 santim kaydığı, eksendeki bu kayma sonucu 24 saatlik bir günün 1,8 mikrosaniye (bir saniyenin milyonda biri) azaldığı jeofizik uzmanları tarafından belirtildi. Keza 2004 yılı Sumatra depremi ve 2010 yılı Şili depremleri için de, Dünya eksenini kaydırdığı bilim insanlarınca söylenmişti.
Ayrıca Japonya adasının, kuzeydoğu yönüne, Tōhoku depreminin merkezine doğru 2,4 metre kaydığı açıklandı.
Tokyo civarındaki, özellikle Chiba'daki deniz doldurularak elde edilen bölgelerde toprak sıvılaşması belirgin bir biçimde gözlemlendi. Bu nedenle yaklaşık 30 bina yıkıldı, 1046 bina çeşitli derecelerde hasar gördü.
Kyushu'daki Shinmoedake yanardağı depremden iki gün sonra patladı. Yanardağ daha önce Ocak 2011'de patlamıştı, martta meydana gelen patlamanın depremle ilişkili olup olmadığı bilinmiyor. Antarktika'da sismik dalgaların Whillans Buz Akıntısı'nın 0,5 metre kadar kaymasına yol açtığı da bildirildi.
NASA'da çalışan bir araştırma ekibinin başkanı olan Dr. Richard Gross, ekibi için 1,8 mikrosaniyelik bir kaymanın bile önemli olduğunu, bunun Mars'a giden bir uzay aracının yönlendirilme biçimini etkilediğini belirtti. Gross, değişiklikleri hesaba katmamanın görevin başarısızlıkla sonuçlanması anlamına gelebileceğini söyledi.
Tsunami
Deprem, Japonya'nın tüm Pasifik kıyısı boyunca çok büyük bir zarara yol açmış olan büyük bir tsunamiyi tetikledi. Dalgaların yüksekliği Tarō'da ise 37,9 m, Ōfunato'da ise 23 metre olarak kaydedildi. Tsunami tüm Pasifik'e yayıldı, Güney ve Kuzey Amerika'da, Alaska'dan Şili'ye kadar olan bölgede tsunami uyarıları verildi, bu bölgelerde tsunami görülmesine karşın etkileri küçüktü. Şili'nin Pasifik kıyısı 17.000 kilometrelik uzaklıkla en uzak yerlerden biriydi, buna rağmen ülkede yüksekliği iki metreye varan dalgalar görüldü.
Japonya
Japonya Meteoroloji Ajansı tarafından verilen tsunami uyarısı en yüksek seviyeydi, en az 3 m yüksekliğindeki bir "büyük tsunami" olarak nitelendirilmişti. Gerçek yüksekliğine ilişkin tahminler değişmekteydi, en yüksek tahmin 10 m ile Miyagi'deydi. Tsunami ülkede yaklaşık 470 kilometrekarelik bir alanı sular altında bıraktı.
Deprem, Japonya saati ile (JSİ) 14.46'da, Japonya'nın en yakın kıyısının 67 kilometre açığında meydana geldi ve dalgaların ilk ulaşacağı bölgeye 10 ile 30 dakika içinde ulaşacağı, sonra da daha kuzeyde ve güneydeki bölgeleri etkileyeceği bildirildi. Depremin üzerinden bir saat geçmesinden hemen sonra, Japonya saati ile saat 15.55'te, Miyagi ilinin kıyısına yakın olan Sendai Havalimanı'nı dalgaların vurduğu gözlemlendi. Dalgalar uçak ve arabaları sürükledi, ilerlerken pek çok binayı bastı ve yıktı. Tsunaminin Sendai Havalimanı'nın içinde ve çevresinde yol açtığı zarar bir NHK Haber helikopteri tarafından görüntülendi, görüntülerde yaklaşan dalgalardan kaçmaya çalışan ve dalgaların içine alınan araçlar görülebilmektedir. 4 metrelik bir tsunami Iwate ilini vurdu. Sendai'deki Wakabayashi-ku da ciddi bir şekilde dalgalar tarafından vuruldu.
2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunamisinde olduğu gibi, Japonya'da da 2004 tsunamisinden çok daha yerel olsa bile tsunami, depremden çok daha fazla zarara yol açtı. Tsunaminin "bütün olarak kasabaları süpürdüğü"ne ilişkin haberler vardı, bunlardan biri 9.500 kişinin kaybolduğu Minamisanriku'ydu. 14 Mart tarihine kadar kasabada toplam bin ceset bulunmuştu.
Tsunamiden ölenlerin sayısının bu denli fazla olmasınının bir sebebi de, dalgaların beklenmedik derecede yüksek olan boyutlarıydı. Tsunaminin vurduğu pek çok şehirdeki tsunami setleri dalgaların yüksekliğinden daha küçüktü. Ayrıca dalgalara yakalanan pek çok kişi dalgalardan kaçabilmek için yeterince yüksekte olduklarını düşünümüştü.
Kuji ve Ōfunato "tamamen yıkılmış ve orada bir kasaba olduğunu dair hiçbir işaret kalmamıştı". Gelen haberlere göre dalgaların üç katlı bir bina yüksekliğinde olduğu Rikuzentakata kasabası da yıkılmıştı. Gelen haberlere göre tsunamide zarar gören kasabaların arasında Kamaishi, Miyako, Ōtsuchi, ve Yamada (Iwate ilinde), Namie, Sōma ve Minamisōma (Fukuşima ilinde) ve Higashimatsushima, Onagawa, Natori, Ishinomaki, and Kesennuma (Miyagi ilinde) vardır. Tsunaminin en ciddi etkileri kuzeyde Erimo'dan güneyde Ōarai'ye kadar olan 670 kilometrelik bir kıyı şeridinde hissedildi ve bölgedeki zararın çoğu depremi izleyen saat içerisinde meydana geldi. Ōarai yakınlarında tsunamiden kaynaklanan dev bir anafor görüntülendi. Tsunami Miyagi'ye bağlı Miyatojima adasına olan köprüyü tamamen önüne katarak götürdü ve 900 ada sakini mahsur kaldı. İki metre yüksekliğindeki bir tsunami depremden iki saat sonra Chiba ilini vurdu ve Asahi gibi şehirlerde hasara yol açtı.
13 Mart 2011'de, Japonya Meteoroloji Ajansı (JMA) Japonya kıyılarındaki tsunami gözlemlerini yayımladı. Tsunami dalgaları, aşağıdaki yerlerde 3 metrenin üzerine ulaşmıştı: Bu veriler, JMA'nın Japonya kıyısı boyunca bulunan kayıt istasyonlarından elde edildi. Pek çok bölge ayrıca 1 ila 3 metre uzunluğunda olan tsunami dalgalarından etkilendi ve JMA raporu "Bazı yerlerde dalgaların yüksekliği bu verilerden daha yüksek olabilir" diye bir not içermekteydi. İlk kaydedilen tsunami dalgası verilerinin zamanları 15.12 ila 15.21 arasında değişmekteydi, bu da depremden 26 ila 35 dakika sonraydı. Rapor ayrıca tsunami gözlem detaylarını ve dalgalardan etkilenen kıyıların ayrıntılı haritalarını içermekteydi.
23 Mart 2011'de, Liman ve Havalimanları Araştırma Enstitüsü, telemetri ile aşağıdaki verileri elde etti:
Yokohama Ulusal Üniversitesi ve Tokyo Üniversitesi'nden ortaklaşa bir araştırma ekibi, Ōfunato'daki Ryōri Körfezi'ndeki tsunaminin 29,6 m yüksekliğinde olduğunu bildirdi. Ekip, körfezin üzerindeki yüksek kayalıklarda dağılmış balıkçılık ekipmanları buldu. Tarō, Iwate'deki ölçümlerde, Tokyo Üniversitesi'nden bir araştırmacı kıyıdan 200 m uzaktaki bir tepede 37,9 metre yüksekliğindeki dalgalar tespit etti. Bu, Japonya tarihinde 1896 Meiji-Sanriku depremindeki 38,2 metrelik tsunamiden sonra en yüksek ikinci tsunami olmuştur.
Pasifik'teki diğer bölgeler
Filipinler'de 0,5 metreye kadar ulaşan dalgalar ülkenin doğusunu vurdu. Endonezya'daki Jayapura'da bazı evler hasar gördü. Papua Yeni Gine'nin Doğu Sepik ilindeki Wewak kasabasındaki Boram Hastanesi tsunamiden zarar gördü, 4 milyon dolarlık zarara uğrayan hastanedeki yüz hasta dalgalar ulaşmadan önce tahliye edildi. Hawaii'de sadece altyapı 3 milyon dolarlık zarar gördü, oteller gibi özel mülklere gelen zararlarla birlikte toplam zararın on milyonlarca dolara ulaştığı tahmin edildi. Midway Atolü'ndeki bazı adacıkları tamamen sular altına gömen 1,5 metre yüksekliğindeki bir tsunami adacıklarda kuluçkaya yatmış olan 110 bin su kuşunu öldürdü. Güney Pasifik'teki Tonga, Yeni Zelanda gibi ülkeler ve Amerikan Samoası ile Guam gibi bazı adalarda beklenenden büyük dalgalar gözlemlendi; fakat bunlar büyük bir zarara yol açmadı. Buna rağmen Guam'da bazı yollar kapatıldı ve düşük rakımlı bölgeler tahliye edildi.
Zarar ve etkiler
Çoğunluğu tsunamiden dolayı meydana gelen zarar çok büyük boyutlardaydı. En kötü biçimde etkilenen kasabaların görüntülerinde neredeyse sadece enkaz yığınları görülebilmekteydi. İlk günlerdeki tahminler sadece depremden kaynaklanan zararın 14,5 ila 34,6 milyar Amerikan doları olduğunu ortaya koydu. İlerleyen günlerde zararın 300 milyar doları bulabileceği ve bunun felaketi dünya tarihindeki en fazla mali zarara yol açan felaket yapacağı tahmin edildi.
Yetmiş dört (gemi)
Yetmiş dört, nominal olarak 74 silah taşıyan iki katlı bir hat gemisiydi. 1740'larda Fransız donanması tarafından geliştirildi ve daha sonra üçüncü sınıf olarak sınıflandırılarak Kraliyet Donanması'nın envanterine girdi. İngilizlerden sonra İspanyol, Hollanda, Danimarka ve Rus donanmaların envanterine girdi. Gemi; tasarım, ateş gücü ve yelken nitelikleri açısından iyi bir dengeye sahipti, ancak daha da önemlisi, gemi 1820'lerden itibaren geliştirilen daha fazla silah taşıyan ve daha büyük gemilere ve 19. yüzyılın sonlarında geliştirilen demir zırhlı savaş gemisine kadar gemi yapımında bir ideal form olarak kabul edildi.
Farklı donanmalarda bulunan Yetmiş dörtler arasında büyük farklılıklar vardı. 1750–1790 döneminde, gemiler 2.000 ila 3.000 ton arasında farklılık gösterebiliyordu. Silah taşıma kapasitesi ve topların menzilleri de değişebiliyordu.
Yetmiş dördün ilk tasarımları
İlk 74 silahlı gemiler, Fransızlar tarafından, XV. Louis'in hükümdarlığının ilk yıllarında Fransız donanmasını yeniden inşa ederken inşa edildi. Yeni gemi tipi, alt top güvertesinde en büyük silah türünü taşıyacak kadar büyük, iki katlı çok büyük bir gemiydi, daha önce sadece üç katlıların yaptığı bir şeydi. Bu harika ateş gücü, hem daha uzun üç katlı hem de daha kısa olan eski stil 70 top iki katlılara kıyasla çok iyi yelken nitelikleriyle birleştirildi ve 74'ü ikisinin mükemmel kombinasyonu haline getirdi. 74'ün bir dezavantajı, eski tip iki katlı arabaya kıyasla inşa etmenin nispeten pahalı olmasıydı.
Yetmiş dördün güvertesinde 28, üst güvertesinde 28-30 ve en üstte ise 14-18 arasında top bulunuyordu. Mürettebat büyüklüğü tasarıma, koşullara ve milliyete bağlı olarak yaklaşık 500 ila 750 askerdi. İngiliz gemileri diğer donanmalardan daha küçük mürettebata sahipti. Fransızların "grand modèle" ve "petite modèle" olarak adlandırdıkları irili ufaklı yetmiş dörtleri vardı, bir "grand modèle" 182 fit'e kadar çıkabilirdi.
Günün yapım teknikleri göz önüne alındığında, yetmiş dört yapılabileceklerin sınırıydı. Tahtadan yapılan bu kadar uzun gövdelerin zamanla esneme ve sarkma durumu vardı. Artırılmış bakım, bunu bir dereceye kadar ortadan kaldırabilir, ancak bu elbette maliyetliydi. Yetmiş dört tanıtıldıktan sonra az sayıda inşa edilen farklı tipteki gemi yetmiş dört kadar etkili olabildi.
Kraliyet Donanmasında yetmiş dörtler
Kraliyet Donanması, Avusturya Veraset Savaşı sırasında ve Yedi Yıl Savaşları sırasında bir dizi Fransız yetmiş dört gemisini ele geçirdi ve 70 topluk küçük gemileriyle karşılaştırıldığında onlardan çok etkilendi. Sonuç olarak, diğer donanmaların çoğunda olduğu gibi, yaklaşık 1760'tan itibaren çok sayıda yetmiş dört gemisini inşa etmeye başladı. Hollanda ve İskandinav deniz kuvvetleri gibi sığ sular için gemi inşa eden deniz kuvvetleri, en azından erken dönemde boyutu ve su çekimi nedeniyle 74 silahlı gemiden belirli bir dereceye kadar kaçınma eğilimindeydiler, bunun yerine daha küçük iki katlı gemileri tercih ettiler. Öyle bile olsa, yetmiş dört, 1800 civarında tüm Avrupa donanmalarında standart bir özellikti. Birleşik Devletler Donanması'na yalnızca bir avuç 74 silahlı gemi görevlendirildi.
Tip, Napolyon Savaşları'ndan sonra, geliştirilmiş yapım teknikleri, gövde sertliğinden ödün vermeden 84 ve hatta 90 silahtan daha büyük iki katlı inşa etmeyi mümkün kıldığında, kullanılmaz hale geldi.
Son yetmiş dört, Fransız Trafalgar gazisi Duguay-Trouin, 1949'da batırıldı. Geminin kıç kısmı Greenwich Ulusal Denizcilik Müzesi'nde sergileniyor.
Güvercin (dergi)
Güvercin, Demokratik Sol Parti'nin yayın organı olarak faaliyet gösteren dergi.
DSP Genel Merkezi tarafından 15 günde bir çıkarılan dergi 14 Kasım 1985 tarihinde yayın hayatına başlamıştır. Sahibi DSP adına DSP Kurucu Genel Başkanı olan Rahşan Ecevit'tir.
Dergi, DSP'nin programında öngördüğü ilkeler çerçevesinde, Genel Merkez ve Genel Başkanlarının, yaşanan siyasi olayları değerlendirerek üyelerini ve halkı bilgilendirmek işlevinin yanında, Türkiye'de ve dünyada yaşanan sosyo-politik sosyo-ekonomik konuları ağırlıklı olarak işleyen, Türk siyaset hayatında rol oynayan kişilerinde yararlanabileceği nitelikte makaleler yayınlayarak Türk siyasetine hizmet vermektedir.
1990 sonlarına kadar dergi yayın hayatının bazı dönemlerinde maddi olanaksızlıklar yüzünden yayınına kısa süreli olarak ara vermiş veya sayfa sayıları azaltılarak yayınına devam ettirilmiştir ancak 2000'lerden başlayarak düzenli olarak çıkmaya devam etmektedir.
Askerî mühendislik aracı
Askeri mühendislik aracı, askeri tesis, istihkâm, askerî bölge'lerde inşaat işleri veya askerî mühendislerin savaş alanında taşınması için yapılmış bir araçtır. Bu araçlar, modifiye edilmiş sivil teçhizat (zırhlı buldozerler gibi), askerî araç (AVRE), buldozerler, vinçler, greyderler, ekskavatörler, damperli kamyonlar, saldırı araçları, köprüleme araçları, askeri feribotlar, amfibi geçiş araçları ve Bölüm Taşıyıcıları olabilir.
Veteriner fakültesi
Veteriner fakültesi: Veteriner hekimlerin mezun olduğu ve veteriner hekimlik eğitimi veren fakültedir. Farklı ülkelere göre farklı isimleri vardır ve ülkelere göre mezunlarının unvanları ve eğitim dereceleri de farklılık gösterebilmektedir. Eğitim süresi 5 veya 6 yıl olabilmektedir.
Veteriner hekimlik eğitimi
Türkiye'de Veteriner Fakülteleri 5 yıl eğitim verir. Bir yaz dönemi staj alınması zorunludur. Son dönem intörnlük eğitim alan öğrenciler yüksek lisans derecesiyle mezun olurlar. Eğitimi süresince gördüğü bölümler 5'e ayrılır.
Metin Oktay
Metin Oktay (2 Şubat 1936; Karşıyaka, İzmir - 13 Eylül 1991, İstanbul), Türk futbolcu ve teknik direktör. Golcülüğü ve yaşadığı gol krallıkları sayesinde "Taçsız Kral" lakabıyla da anılmaktadır.
Futbol kariyerine 1952 yılında, İzmir'in yerel takımlarından Damlacıkspor'da başladı. 1953-1954 yılları arasında Yün Mensucat'ın altyapısında oynamasının ardından 1954-55 sezonu öncesinde İzmirspor'a transfer olarak profesyonel kariyerine başladı. Buradaki tek sezonunda İzmir Profesyonel Ligi şampiyonluğu ve gol krallığı yaşadı. 1955'te Galatasaray ile anlaştı. 1956-56 ve 1957-58 sezonlarında İstanbul Profesyonel Ligi şampiyonlukları yaşarken; ligde attığı gollerle üç sezon üst üste gol kralı oldu. 1959'da kurulan Millî Lig'de de gol krallıkları yaşamaya devam etti ve ligin ilk üç sezonunda gol kralı unvanını korudu. 1961 yılında Serie A'da mücadele eden Palermo ile sözleşme imzaladı. Burada bir sezona yakın top koşturduktan sonra ertesi yıl Galatasaray'a döndü. Sarı-kırmızılı takımdaki ikinci döneminde üç lig, dört Türkiye Kupası ve iki Cumhurbaşkanlığı Kupası şampiyonluğu yaşadı. Öte yandan 1962-63, 1964-65 ve 1968-69 sezonlarında üç gol krallığı daha elde etti. 1962-63 sezonunda attığı 38 gol, onu Süper Lig tarihinin bir sezonda en çok gol atan oyuncusu yapsa da bu rekor 1987-88 sezonunda 39 gol atan Tanju Çolak tarafından kırıldı, 1996-97 sezonunda ise Hakan Şükür tarafından egale edildi. Ancak o sezon ligde tutturduğu maç başına 1,46 gol ortalamasıyla lig tarihinin bir sezondaki en verimli golcüsü oldu. Galatasaray formasıyla toplamda 324 lig maçına çıkan Oktay, attığı 294 golle hem Galatasaray'ın hem de Türk futbolunun en çok gol atan oyuncuları arasına girdi.
İlk kez 1955 yılında giydiği Türkiye millî futbol takımı forması altında 36 maça çıktı ve 19 gol atmayı başardı. Oktay; Hakan Şükür (51), Tuncay Şanlı (22) ve Lefter Küçükandonyadis (21)'in ardından, Cemil Turan, Nihat Kahveci ve Burak Yılmaz ile birlikte millî takım tarihindeki en golcü dördüncü oyuncu konumundadır.
Futbolculuk kariyerini sonlandırdıktan hemen sonra, 1969-70 sezonunda Galatasaray teknik direktörü Tomislav Kaloperović'in yardımcılığına getirildi; fakat sezon sonunda takımın teknik direktöründe değişikliğe gidilince görevinden ayrıldı. 1972-73 sezonu başında, bu kez Bursaspor'un teknik direktörlüğünü yapan Kaloperović'in yardımcısı oldu. Sezon ortasında Kaloperović'in görevden ayrılmasıyla Bursaspor'un teknik direktörlüğüne getirildi ve 1973 yılının sonuna kadar görevini sürdürdü. Sonrasında ise Galatasaray'da yöneticilik ve çeşitli gazetelerde spor yazarlığı yaptı. 13 Eylül 1991'de, Boğaziçi Köprüsü çıkışında geçirdiği trafik kazası sonucu 55 yaşında öldü.
İlk yılları
2 Şubat 1936 tarihinde, İzmir'in Karşıyaka ilçesinin Çiftefırınlar mahallesinde, daha önce sekiz kız çocuğu olan; ancak beşi yaşamını yitiren üç kız çocuklu ailenin dokuzuncu çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası fabrikada makine işçisi olarak çalışan Hasan Oktay, annesi ev hanımı Fatma Oktay'dı. Kardeşlerinin adları ise Adviye, Nermin ve Münevver idi.
Metin Oktay, öğrenim hayatına ancak Karşıyaka Soğukkuyu İlkokulu'nda başladı. Ailesiyle birlikte Alsancak'a taşınmasının ardından, ilkokul ikinci sınıftan itibaren Gazi İlkokulu'nda okudu. Sonrasında ise İzmir İnönü Lisesi ve Mithatpaşa Erkek Sanat Enstitüsü Mobilya Bölümünde öğrenim gördü. Oktay, Mithatpaşa'nın okul futbol takımının kadrosunda da yer aldı.
Altyapı kariyeri
Oktay futbol kariyerine 1952 yılında, doğduğu il olan İzmir'in amatör takımlarından Damlacıkspor'un altyapısında başladı. Futbolcu Sait Altınordu'ya olan hayranlığından ötürü burada 8 numaralı formayla mücadele etti. Çeşme'nin Alaçatı beldesinde oynanan ve 4-1 kazanılan hazırlık maçında 2 gol atan Oktay'a teknik direktör Arif Hantal tarafından verilen 2,5 lira, kendisinin futboldan kazandığı ilk paraydı. 1952'de, Adnan Süvari'nin futbolcu-teknik direktör olarak görev yaptığı Yün Mensucat ile aylık 300 lira maaşla anlaştı. Bu dönemde genç millî takımda yer aldı ve büyük kulüplerin dikkatini çekti. Beşiktaş ve Adalet ile yapılan transfer görüşmeleri olumsuz sonuçlandı. 1954'te, 5.000 lira transfer bedeli ve aylık 500 liralık maaş karşılığında İzmir Profesyonel Ligi'nde mücadele eden İzmirspor ile profesyonel sözleşme imzaladı.
İzmirspor
İzmirspor formasıyla İzmir Profesyonel Ligi'nin 1954-55 sezonunda çıktığı 18 maçta 17 gol atarak gol krallığı yaşadı. Takım ise ligi şampiyonlukla tamamlamıştı. 7 Mayıs 1955'te Beşiktaş ile oynanan ve 1-0 kaybedilen Atatürk Kupası maçında ilk kez, denenme amaçlı Galatasaray forması giydi. 1 Temmuz 1955'te ise, Gündüz Kılıç'ın teknik direktörlüğünü yaptığı Galatasaray ile 5 yıllık sözleşme imzaladı. Oktay'a, imzaladığı sözleşme karşılığında taksi plakalı Chevrolet marka bir otomobil verildi.
Galatasaray (1. dönem)
26 Ağustos 1956'da, deplasmanda Dinamo București ile oynanan ve Galatasaray'ın 3-1 kaybettiği Şampiyon Kulüpler Kupası ön eleme maçı, Türk takımlarının Avrupa kupalarındaki ilk maçı olarak tarihe geçti. Bu maçta takımının tek golünü kaydeden Metin Oktay ise Avrupa kupalarında gol atan ilk Türk oyuncu oldu. 16 Eylül'de, kulübün kuruluşunun 50. yılı kutlamaları için yapılan etkinlikler kapsamında Dinamo Sofya ile oynanan ve 2-1 kaybedilen hazırlık maçında sakatlanması sebebiyle, 19 Eylül günü Emniyet ile oynanacak olan İstanbul Profesyonel Ligi'nin 1956-57 sezonunun açılış maçında forma giyemedi. Galatasaray, 30 Eylül'de Dinamo București ile yapılan Şampiyon Kulüpler Kupası rövanş maçından 2-1'lik galibiyetle ayrılsa da kupadan elenmekten kurtulamadı. Bu maçta takımın ilk golü Kadri Aytaç'tan gelirken, galibiyeti getiren golü Metin Oktay atmıştı. 13 Ekim'deki Galatasaray'ın 5-2'lik üstünlüğüyle sona eren kendi açısından ligin ilk maçı olan Beyoğluspor mücadelesinde penaltıdan bir gol atarak lige de golle başladı. 23 Mart 1957'deki 6-1 kazanılan Kasımpaşa maçında attığı dört golle gol atarak takımdaki ilk kez hat trick yaptı. Bu sezonda attığı 17 golle ligde ikinci kez gol kralı olurken; Fenerbahçe ile aynı puana sahip olan Galatasaray, averaj hesabı sonucunda şampiyonluğu rakibi Fenerbahçe'ye kaptırdı. O sezon lige ek olarak, Şampiyon Kulüpler Kupası'na gidecek takımı belirlemek amacıyla Federasyon Kupası da düzenlenmişti. Oktay'ın toplamda dört gol attığı turnuvanın final grubunu lider tamamlayan Beşiktaş, sonraki sezonda Şampiyon Kulüpler Kupası'nda mücadele etme şansını elde eden taraf oldu.
Millî Lig dönemi
1959 yılında, Millî Lig adı altında ulusal bir lig kuruldu. Ligdeki ilk maçına 21 Şubat 1959'da, Demirspor karşısında çıktı ve 2-0 sonuçlanan maçtaki iki gol de kendisinden geldi. 22 Mart'taki 5-0 sonuçlanan Göztepe maçında ise üç gol atan Oktay, 13 maç oynadığı ligin ilk aşamasını 10 golle tamamladı. İki grup hâlinde düzenlenen ligin ilk aşamasında kendi grubunu birinci sırada tamamlayan Galatasaray ile diğer grubun birincisi Fenerbahçe arasında iki ayaklı bir final düzenlendi. İlk maç 10 Haziran 1959'da, Mithatpaşa Stadyumu'nda oynandı. Maçın 13. dakikasında yaşanan olayların ardından Yugoslav hakem Marković, Metin Oktay'a kırmızı kart göstererek onu oyundan attı. Bu kararın ardından saha karıştı, sonrasında ise hakem kararını geri alarak Oktay'ın tekrar oyuna girmesini sağladı. 37. dakikada sol kanattan ilerleyen Oktay'ın çektiği şut golle sonuçlanırken, kalenin ağlarını da deldi. Önce aut kararı verilse de sonrasında karar, gol olarak değiştirildi. Bu golle Galatasaray, maçı 1-0 kazandı. 19 Haziran'da oynanan ikinci maçı ise 4-0'lık skorla kazanan Fenerbahçe, 1959 sezonunun şampiyonu oldu. Toplamda 11 gol atmayı başaran Metin Oktay ise Millî Lig'in ilk sezonunu gol kralı olarak tamamladı.
1959-60 sezonunda, 1959 sezonundaki sistemden farklı olarak 20 takımın yer aldığı lig, tek aşamalı olarak düzenlendi. 26 Ağustos 1959'da, Beykoz karşında çıktığı ilk maçta gol atmayı başaran Oktay, 30 Eylül'deki Karagümrük maçının birinci dakikasında sağ ayak bileğinden yaşadığı sakatlık sebebiyle bir süre takımdan ayrı kaldı. 24 Ekim 1959'daki 8-0'lık Altınordu maçıyla sakatlık sonrası ilk kez forma giyen Oktay, bu maçta attığı beş golle kariyerinde ikinci kez bir maçta beş gol atma başarısını gösterdi. 3 Şubat 1960'taki 5-1'lik Vefa ve hemen ardından 6 Şubat'taki 4-0'lık Kasımpaşa maçlarında üçer gol kaydetti. Sezonu, ligde oynadığı 33 maçta attığı 33 golle tamamlayan Oktay, maç başına 1 gol ortalaması yakalayarak tekrar ligde gol kralı oldu. Galatasaray ise, Beşiktaş'ın şampiyon olduğu sezonu üçüncü sırada tamamlamıştı.
1960-61 sezonuna, Vefa ve Feriköy ile art arda oynadığı ilk iki lig maçında attığı birer gollerle başlangıç yaptı. 15 Eylül günü, askerliğini sekiz gün eksik yaptığı gerekçesiyle tutuklandı. 45 günlük hapis cezasının ardından, 28 Ekim günü serbest bırakıldı. Hapisten çıktığı günün hemen sonrasında, 29 Ekim 1960'ta oynanan ve 3-0 kazanılan Karagümrük maçında iki gol kaydetti. 3 Aralık'taki PTT deplasmanında yaptığı hat-trick ile takımına 3-1'lik galibiyeti getiren isim oldu. Hemen ertesi gün oynanan Şekerhilâl maçında hat-trick yapma başarısını göstererek alınan 6-0'lık galibiyetin önemli isimlerinden oldu. Ertesi hafta oynanan ve maçın tek golünü attığı 1-0'lık Göztepe deplasmanında sakatlanmasına rağmen, 18 Aralık günü oynanan ve 5-0 kazanılan Fenerbahçe derbisinde forma giydi ve maçta dört gol kaydetti. Bu sayede Galatasaraylı Celal İbrahim ve Fenerbahçeli Zeki Rıza Sporel'in ardından iki takım arasında oynanan maçlar içinde bir maçta dört gol birden atan üçüncü oyuncu oldu. 15 Nisan 1961'deki 5-0'lık Beykoz ve 23 Nisan'daki 4-0'lık Altay maçlarında da üçer gol atan Oktay, 30 lig maçında attığı 36 golle üçüncü kez düzenlenen Millî Lig'de üçüncü gol krallığını yaşadı. Takımı Galatasaray ise, Fenerbahçe'nin ardından ligde ikinci sırayı elde etti.
10 Temmuz 1961'de, 300.000'i Galatasaray'a ödenen 675.000 Türk lirası karşılığında, 1959 ile 1961 yılları arasında Galatasaray'ı çalıştıran Leandro Remondini'nin teknik direktörlüğünü yaptığı ve o sezon Serie A'ya yükselen İtalya'nın Palermo takımıyla 2 yıllık sözleşme imzaladı. Aylık maaşı ise 250.000 İtalyan lirası (3.750 Türk lirası) olarak belirlendi. Böylece Metin Oktay; Şükrü Gülesin, Bülent Esel, Bülent Eken ve Lefter Küçükandonyadis'ten sonra İtalya'da top koşturan beşinci Türk futbolcu oldu.