cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Türkiye'de Ermeni Kırımı'nın mirası
Yargılama
Ancak, Ermeni Kırımı'nın ölüm cezasına çarptırılmış failleri o dönemde yargılanabilecekleri uluslararası yasalar olmadığı için kaçmayı başardılar ve Almanya, İtalya ve Orta Asya'ya özgürce seyahat edebildiler. Birleşik Krallık tarafından tutuklanmış bu tutukluların serbest bırakılması, Mustafa Kemal Atatürk'ün kuvvetlerinin elinde tutulan 22 İngiliz savaş tutsağının salınması karşılığında gerçekleştirildi. Nihayetinde 31 Mart 1923'te, mahkemelerde Ermeni Kırımı ile yargılanan herkese af çıkarıldı ve ceza almadılar. Böylece, Ermenilere karşı işlenilen suçlar "unutulmuş oldu". Bu sebeple, İngilizlerin ve müttefiklerin olaylar sırasındaki tutumu ve eylemleri birçok çevre tarafından sıklıkla eleştirildi. 1949'da New Haven'daki soykırım suçunun cezalandırılması ve önlenmesine ilişkin kongre sırasında Raphael Lemkin, "I. Dünya Savaşı sırasında 1.200.000 Ermeni'nin öldürülmesinden sonra muzaffer müttefikler, bu iğrenç katliamdan sağ kurtulanlara uygun bir yasa ve bir mahkeme sözü verdiler. Ancak bu söz yerine getirilmedi." dedi. Ayrıca Lemkin, "mantıklarını sonuna kadar taşımadıkları" ve bu sebeple Ermenilere karşı işlenen suçlar cezasız kaldığı için Müttefikleri suçladı.
Kırım'ın önde gelen mimarlarından birçoğu suçları yüzünden cezalandırılmadan önce kaçmayı başardığı için, Ermeni Devrimci Federasyonu 27 Eylül'de başlayıp 1919 Ekim sonlarına kadar Erivan'da toplanan 9. Genel Kongresi'nde Kırım'dan sorumlu olarak gördükleri kişilere karşı bir suikast operasyonu yürütme kararı verdi. Grigor Merjanov ile birlikte çalışan Şahan Natali önderliğindeki bir birim, Türklerle işbirliği yapmakla suçlanan bazı Ermenilerin yanında Behbud Han Cevanşir, Said Halim Paşa, Bahattin Şakir, Cemal Azmi Bey, Cemal Paşa ve Talat Paşa'ya karşı suikastler düzenlemek ve düzenleyecek kişiler bulmak için kuruldu. Bu suikastler bütününden oluşan operasyona Nemesis Operasyonu adı verildi.
1926'da o zaman hâlâ hayatta olan en önemli Ermeni Kırımı sorumluları olan Cavid Bey, Doktor Nâzım Bey ve Yenibahçeli Nail Bey; Mustafa Kemal Atatürk'e karşı İzmir Suikastı olarak bilinen suikastı planladıkları için asıldı, ancak davalarında Kırım'dan veya kendilerinin Kırım'daki rollerinden bahsedilmedi.
Tazminat
Kırım'dan sonra, Türkiye hükûmetinden birçok kez Kırım kurbanı Ermenilere ve Ermenistan'a finansal veya toprak tazminatları vermesi talep edildi. Uluslararası hukuk akademisyenlerinin ve uzmanlarının çoğu; Türkiye'nin Osmanlı İmparatorluğu'nun halefi ve devamı olmasının yanında Ermeni mülklerine el konulması gibi Ermenilere karşı gerçekleştirilen bazı eylemlerin Türkiye Cumhuriyeti döneminde de devam etmesi nedeniyle eğer tazminat ödenecekse bunu yapması gerekenin Türkiye olduğu konusunda hemfikirdir. Çoğu Ermeni, Kırım tazminatı olarak 1920 Sevr Antlaşması'nda eski ABD Başkanı Woodrow Wilson tarafından çizilen Türkiye-Ermenistan sınırının restorasyonu ve yüklü miktarda nakit tazminat talep etmektedir.
Ermeni Kırımı'nın kurbanlarına tazminat verilmesi için bir plan, ilk olarak I. Dünya Savaşı sonrasındaki Paris Barış Konferansı sırasında ortaya atıldı. Bunun yanında, Ermeni Devrimci Federasyonu, Kırım'ın yaşanadığı günlerden beri Türkiye'den Kırım için tazminat olarak toprak taleplerinde bulunuyordu. Tazminat taleplerinin karşılanması için Ermeniler tarafından gerçekleştirilen eylemler genellikle lobicilik faaliyetleri olsa da, bu doğrultuda gerçekleştirilen eylemlerin arasında ana amacını "Türk hükümetini 1915'te 1,5 milyon Ermeni'nin ölümünden sorumlu olduğunu açıkça kabul etmeye, tazminat ödemeye ve bir Ermeni vatanına toprak vermeye zorlamak" olarak belirten ASALA'nın gerçekleştirdiği Esenboğa Havalimanı saldırısı gibi sivillere karşı bombalı ve silahlı saldırılar da vardır. Tüm bunlara rağmen; günümüze kadar Türkiye hükûmeti tarafından "Kırım ile ülkelerinin dışında kalmış Ermenileri ülkesine geri gönderme veya onlara tazminat verme yolunda hiçbir şey yapılmamıştır" ve Ermeniler "tazminatlarını hiç almamıştır".
Sansür
1993'te Türk insan hakları savunucusu Ayşe Nur Zarakolu, Yves Ternon'un Armenians, History of a Genocide isimli kitabının Türkçe çevirisini "Ermeni Tabusu" adı altında yayınladı. Kitap, Türkiye'de basılmış ve 1915 olaylarını açıkça soykırım olarak tanımlayan ilk kitaptı. Yetkililer buna kitabı yasaklayarak ve yayıncı aleyhine yıllarca süren bir dava açarak tepki gösterdiler. Bunu 1994 yılında Vahakn Dadrian'ın Genocide in International and National Law isimli kitabının yayınlanması ve kendisine açılan bir dava izledi, ancak aleyhindeki dava beraatla sonuçlandı. Bu, "Türkiye'deki soykırım tabusunun çözülmesine" ve konu hakkında Franz Werfel'in 1997 tarihli Musa Dağ'da 40 Gün kitabı gibi yeni kitapların yayınlanmasına yol açtı.
Türk hukukunda "Ermeni soykırımı" teriminin kullanılmasına karşı bir kanun bulunmamasına rağmen, zaman zaman kendi inisiyatifleriyle hareket eden savcılar Türk Ceza Kanunu'nun "Türklüğü aşağılamayı" yasaklayan 301. maddesini 1915 olaylarını bir soykırım olarak tanımlayan önde gelen Türkleri susturmak için kullandılar; ancak bu zemin üzerinde açılan davaların çoğuna takipsizlik kararı verildi. Şubat 2005'te Das Magazin ile yaptığı bir röportajda Türk yazar Orhan Pamuk, Türkiye'nin Ermenilere ve Kürtlere karşı suç işlediğini belirten açıklamalarda bulundu: "30 bin Kürt'ü ve bir milyon Ermeni'yi öldürdük, Türkiye'de hiç kimse bunu dile getirmeye cesaret edemiyor. Ben ediyorum". Bunun üzerine iki Türk aşırı milliyetçi meslek örgütünün avukatlarının oluşturduğu, Kemal Kerinçsiz liderliğindeki Büyük Hukukçular Birliği, Pamuk aleyhine suç duyurusunda bulundu. 23 Ocak 2006'da dava düştü. 2007'de öldürülmesine kadar "Türklüğe hakaretten" üç kez yargılanan Hrant Dink'in durumunda olduğu gibi, bu suç duyurularına genelde nefret kampanyaları ve tehditler eşlik etti.
Ülkü Ocakları başta olmak üzere bazı milliyetçi kuruluşlar, hem Türkiye içinde hem de dışında Ermeni Kırımı'nın reddi ve zaten var olan reddinin devamı için agresif bir şekilde lobicilik yaptı. Ülkü Ocakları tarafından bu amaç doğrultusunda gerçekleştirilen eylemlere Ocak 2004'te Ermeni Kırımı hakkındaki Ararat filminin Türkiye'de gösterilmesinin engellenmesi ve 24 Nisan 2012'de diğer milliyetçi kuruluşlarla beraber Taksim Meydanı'nda Ermeni Kırımı'nın anılmasına karşı gerçekleştirilen protestolar örnek verilebilir.
Serbestleşme
30 Nisan 2008'de Hrant Dink suikastının ardından Türk Ceza Kanunu'nun 301. maddesinde çeşitli değişiklikler yapılması ve aynı yıl Türkiye-Ermenistan ilişkilerinde yaşanan yakınlaşma, Türkiye'de Ermeni Kırımı üzerindeki tabunun daha da çözülmesine yol açtı. Bunun da etkisiyle, Aralık 2008'de öğretim üyeleri ve gazetecilerden oluşan bir grup tarafından Ermenilerin başına gelenlerin yıllardır konuşulmamış olunmasından dolayı kişisel olarak özür dilendiği bir imza kampanyası olan Özür Diliyorum kampanyası başlatıldı. Kampanya, imzaya açıldığı ilk 24 saat içinde 5000 kişi tarafından imzalandı. 2012 yılında Ragıp Zarakolu, Yves Ternon'un kitabını bu sefer daha "cesur" bir Türkçe başlık olan "Bir Soykırım Tarihi: 20 Yıl Sonra Ermeni Tabusu Davası" ve kitabın yayın sürecini, Türkiye'de Ermeni Kırımı hakkındaki tartışmanın 20 yılını ve 8 yıl süren Ternon ile Ayşenur Zarakolu davalarının belgelerini içeren ekler ile yeniden yayınladı. Aynı yıl, önde gelen bir Türk gazeteci ve 1915 olaylarının en büyük sorumlularından Cemal Paşa'nın torunu olan Hasan Cemal, Ermeni Soykırımı anıtını da ziyaret ettiği Ermenistan ziyaretinden sonra "1915: Ermeni Soykırımı" adında bir kitap yazdı ve kitabı Türkiye'nin çok satanları arasında girdi. Ermenice haftalık gazete Agos'un eski köşe yazarı ve 2015 yılında Recep Tayyip Erdoğan liderliğindeki iktidar Adalet ve Kalkınma Partisi'nden milletvekili seçilen Markar Esayan, Türkiye'de çeşitli günlük gazetelerde yazdığı farklı makalelerde 1915 olaylarını soykırım olarak nitelendirdi. Özellikle 2015 yılında Ermeni Kırımı'nın 100. yılı anısına, Ermeni Kırımı hakkında arasında Raymond Kévorkian'ın "Ermeni Soykırımı" eserinin de bulunduğu çok sayıda kitap yayınlandı.
Dış politika
Türkiye, dış politikasında Ermeni Kırımı'nın üçüncü partiler tarafından bir soykırım olarak tanınmasına aktif olarak karşı çıktı.
1982'de, Türk Araştırmaları Enstitüsü (Institute of Turkish Studies, ITS) Türk hükûmetinden yapılan 3 milyon $ değerindeki bir bağış ile Washington, DC'de kuruldu. İsrailli soykırım araştırmacısı Israel Charny; ITS ile Stanford Shaw, Heath W. Lowry ve Justin McCarthy gibi 1915 olaylarını bir soykırım olarak tanımayı reddeden kişiler ve kuruluşları ABD'de Türkiye ve Osmanlı İmparatorluğu üzerine çalışmaları ancak aynı zamanda Ermeni Kırımı'ın reddini teşvik eden Türk hükûmetinin ABD'deki ana ajansı olarak tanımlar. Türk hükûmeti ayrıca senede 1 milyon $ civarı para harcayarak tarihi olayların kendi versiyonunu ABD'de tanıtmaları için halkla ilişkiler ekipleri tuttu.
1989'da ABD Senatosu'na sunulan Ermeni Kırımı'nı soykırım olarak tanıma önerisi Türkiye'nin konu hakkındaki eylemlerinin artmasını tetikledi. Öneri, Amerikan diplomat ve 1914 ile 1917 yılları arasında Harput konsolosluğu yapan ve Osmanlı İmparatorluğu'nun son günlerinde "çoğu masum ve çaresiz kadın ve çocuklar olmak üzere binlerce ve binlerce Ermeninin katledildiğini" rapor eden Leslie Davis'in "Mezbaha İli" isimli görgü tanığı raporunun yayınlanması bağlamında sunuldu. Türkiye, öneriye ABD Donanması'nın Türkiye ziyaretlerini engelleyerek ve Türk topraklarındaki bazı ABD askerî eğitim tesislerini askıya alarak tepki gösterdi. Öneriyi tetikleyen "Mezbaha İli" raporunun da arasında bulunduğu birçok ABD arşiv belgesini yayınlamak üzere bir araya getiren Amerikan akademisyen Susan K. Blair, arşivleri yayınlamasının ardından kendisine yönelik bir dizi anonim tehdidin ardından kamuoyundan gizlenmeye başladı. 2007'de, benzer bir karar Meclis Dışişleri Komitesi tarafından 27'ye 21 oyla kabul edildi, ancak Türk lobiciliği kararın en üst makamlara ulaşmasını engelledi.
24 Nisan 2019'da düzenlenen bir seminerde, Türkiye cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Ermeni Kırımı'nı resmen andığı için Fransa'yı kınadı ve Ermenilerin 20. yüzyılın başlarında Osmanlı hükûmeti tarafından gerçekleştirilen tehcirinin o zamanın koşulları için uygun olduğunu belirtti.
Fiat Argo
Fiat Argo (Tip 358, kod adı X6H), Fiat tarafından üretilen bir küçük sınıf otomobil modelidir. Araç, Güney Amerika pazarı için geliştirilmiş olup Mayıs 2017'de Brezilya'da ilk lansmanı yapıldı ve Haziran ayından itibaren satışa sunuldu. Bu beş kapılı hatchback, Fiat Punto ve Fiat Palio modellerinin yerini almıştır. 2018 yılında Fiat Cronos adlı Arjantin'de üretilen bir sedan versiyonu da piyasaya sunuldu. Argo, planlananın aksine bir senelik gecikmeyle satışa sunuldu.
Meksika'daki lansmanı, 2017'deki Brezilya lansmanından 3 yıl sonra, 2020'nin ilk aylarında Meksika FCA tarafından duyuruldu, ancak Meksika pazarına gelişiyle ilgili hiçbir detay açıklanmadı. Makyaj işlemine tabi tutulan Argo, 15 Eylül 2020'de Meksika pazarına geldi. Beş donanım seviyesinde sunulmaktadır; Drive, Drive Plus, Trekking, Precision ve HGT.
Firefly motorunun 3 silindirli 1.0L versiyonu Brezilya yerel pazarına özeldir. Mevcut 1.3 litrelik motoru ise satışa sunulduğu bütün ülkelerde bulunmaktadır. 2019'da piyasaya sürülen Trekking versiyonu için 1.3 ve 1.8'lik motor seçenekleri sadece otomatik şanzıman ile satışa sunuldu.
5x2
5x2 (Fransızca: Cinq fois deux) François Ozon tarafından yazılan ve yönetilen 2004 Fransız yapımı dram filmidir. Başrollerini Valeria Bruni Tedeschi ve Stéphane Freiss'ın paylaşmaktadır.
Konu
Film, genç evli bir çift Gilles ve Marion'un, bir avukatın ofisinde avukatın boşanma şartlarını okumasıyla başlar. Daha sonra son bir birliktelik için rezervasyon yaptıkları otele geçerler. Bu şekilde 5 bölümden oluşan film, ters kurguyla son bölümdeki çiftin tanışmalarına doğru ilerler.
Sovyetler Birliği'nde 1956-1962 ücret reformu
Sovyetler Birliği'nde 1956-1962 ücret reformu, Nikita Kruşçev'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi genel sekreteri olduğu döneme tekabül eden 1956-1962 yılları arasında Sovyetler Birliği'nde gerçekleşen ücret sistemindeki reformdur. Ana amaç, Josef Stalin döneminde Sovyetler Birliği ekonomisinde uygulanan üretim kotalarında belirtilen miktarı aşan üretim yapmaya yönelik ekonomi politikası yerine daha verimli bir mali teşvik sistemi oluşturulmasıydı.
Ücret reformu ile eski ücret uygulamalarının kaldırılması ve ücretlerin standart hâle getirilip ek mesai ödemeleri veya primlere olan bağımlılığın azaltılması suretiyle işçilere etkili mali teşvik sağlanması amaçlandı. Buna karşın fabrikalardaki yöneticiler çoğu zaman işçilerin gelirlerini azaltacak direktifleri göz ardı ettiler ve yüksek ek mesai ücretleri ödemeye devam ettiler. Bununla birlikte üretimin mümkün olduğunca çabuk yapılması planlansa da, reform sonrası gerekli endüstriyel üretim malzemeleri sıklıkla yetersiz duruma düştü ve üretim yavaşladı. Hızlı üretim ve üretimle paralel olarak ek mesai ücreti ödeme Sovyet endüstrisinde yaygındı ve gündelik üretim için önem taşımaktaydı. Bunun sonucu olarak reformlar daha verimli bir sistem yaratmada başarısız oldu.
Eski sistem
Josef Stalin döneminde Sovyetler Birliği, ekonomik yönden büyümeyi endüstriyel üretimi artırmak yoluyla sağlamaya çalıştı. 1927-1928 yılları arasında sermaye mallarının üretimi toplamı 6 milyar ruble değerinde iken, 1932 yılında yıllık üretim 23,1 milyar rubleye yükseldi. Sovyetler Birliği hükûmeti, fabrika ve sanayi kuruluşlarına, bedeli ne olursa olsun başarılı olmalarını ve mümkün olduğunca fazla üretim yapmak için belirtilen hedeflerin üzerine çıkılması gerektiğini vurguladı. Örneğin Birinci Beş Yıllık Plan'ın sloganı olan "Dört Yılda Beş Yıllık Plan!", Sovyet işçi sınıfını devletin hedeflerini planlanandan bir yıl önce yerine getirmek için kullanılmıştı.
Sturmovşçina adı verilen hızlı ve acele yolla yapılan üretim Sovyet endüstrisinde yaygındı ve bu yöntem fabrikaların aylık üretim kotalarını kısa bir sürede aşmaya dayalı rekabet programlarını içeriyordu. Fakat bu durum genellikle ay sonuna kadar üretimi tamamlamak için gereken kaynaklara sahip olmayan fabrikaların endüstriyel malzemeleri üretememesi ile sonuçlanıyordu. Buna karşın ham madde eksikliği işçilerin daha az çalışacağı anlamına gelmiyordu, bu durumla ilişkili olarak işçiler aylık kotaları zamanında karşılamak için mümkün olduğu kadar daha çok çalıştı ve fazla emek gücü harcadı. Bu yoğun mesai sonucunda bir sonraki dönemin ilk zamanlarında çalışamıyorlardı.
İşçileri daha yoğun çalışmaya ve mümkün olduğunca fazla üretmeye teşvik etmek için Sovyet endüstrisi alanında çalışan çoğu işçi, kişisel olarak ne kadar fazla iş yaptıklarına bağlı olarak ücret aldığı parça işi sistemine tabi tutuldu. Bu durumun alt yapısı Karl Marx'ın Gotha Programı'nın Eleştirisi eserinde yer alan "herkesin katkısına göre" terimiyle birebir ilişkiliydi. Sovyet işçilerine bireysel olarak sunmaları gereken iş miktarları için kotalar verilmekte ve işçiler, kotalarının %100'ünü yerine getirerek temel bir ücret kazanmaktaydılar. İşin ücret oranı üretim arttıkça artmaktaydı. Bir işçi kendi kişisel kotasının %120'sini bir ayda ürettiğinde ilk %100 için aldığı temel ücretin üzerine, sarf ettiği emek fazlası karşılığında %10 oranında ek ücret almakta, sonraki %10 için ise daha da yüksek bir oran kazanmaktaydı. Sovyet yetkilileri, Stahanovizm adı verilen bu politikanın Sovyet iş gücündeki kotaların gereğinden fazla doldurulmasını teşvik edeceğini planladılar. 1956'da Sovyet işçilerin ücretleri yaklaşık %75'i bu ücretlendirme sistemi ile ödendi, böylece Sovyet işçilerinin çoğunluğu üretimlerini arttırarak kazançlarını artırdılar.
Sorunlar
Ücretlere tek oran standardını belirleyen yaklaşım 1928'deki Birinci Beş Yıllık Plan'da ortaya atılmış ve o zamandan beri fazla değişime uğramamıştı. Parça işi ücret sistemi uygulaması, Sovyet endüstrisinde birtakım verimsizliklere neden oldu. Başlıca sorunlardan biri ücret ödemelerinin idaresinde yer alan bürokrasiydi. Her Sovyet bakanlığı veya hükûmet dairesi, Sovyet tipi ekonomik planlama olarak adlandırılan merkezî planlama çerçevesinde kendi oranlarını Devlet Planlama Komitesine iletmek üzere belirledi ve sorumlu oldukları fabrikalarda veya işletmelerde iş ölçeklerini ve üretimleri hesapladı. Bir bakanlık benzer sorumlulukları ve becerileri gerektiren benzer fabrikalardaki ücretlerin belirlenmesinde, o fabrikanın nerede olduğuna veya bakanlığın başka önemli gördüğü durumlara göre ücret farklılığı yaratabilirdi. Bu merkezî direktiflerle ödemelerin yapılması çoğu zaman ücretlerin hesaplanmasında uzun ve maliyetli süreçlere yol açtı. Tarihçi Donald Filtzer, 1930'lu yıllarda bir ayda 1.424 bireysel iş parçasını tamamlayan bir makinisti örnek verdi. İş parçalarının arasında 484 değişik görevi vardı, hepsine 3 ila 50 kopeks (1 ruble=100 kopeks) arasında temel bir bireysel ödeme oranı verildi. Bu işçinin ücretini hesaplamak için, yöneticinin 8 kilogram kâğıtta yaklaşık 8.500 imzaya ihtiyacı olan 2.885 belgeyi işleme koymak zorunda kaldı. Bu değer fabrikaya 309 rubleye mâl olmuştu. İşçinin toplam kazancı 1.389 ruble idi ve fabrika gideri maliyetin yaklaşık beşte birine denk gelmekteydi.
Zamana dayalı çalışan işçiler, yani bireysel olarak ne kadar ürettikleri değil çalıştıkları zaman için ücret alan işçiler, performansa dayalı ikramiyeler de aldılar. Fabrika yöneticileri bu işçilere verilen parça işi ücretten kısmayı tercih etmeyip çoğunlukla verileri kâğıt üzerinde manipüle ederek hedeflerini gereğinden fazla doldurdular ve ikramiye almalarını sağladılar. Genelde Sovyet fabrika yöneticileri, çalışanlarının ücretlerinin düşmemesi için kontenjanları kasıtlı olarak düşük tutuyorlar ya da işçilerin daha yüksek bir ek ücret elde etmesi için çalışanlara kendi iş yollarını değiştirmelerini öneriyorlardı. Çoğu zaman işçilerin kişisel refahı ve sorunsuz çalışabilmelerini sağlamak amacıyla endişe duymadan bu yöntemleri uyguladılar. Üretim kotalarını gereğinden fazla doldurmaya dayalı bu düzensiz ve görece keyfî yollar, çeşitli iş kollarında tamamlanması daha yüksek seviyelerde üretim kotalarına yol açtılar. Bu nedenle yöneticiler fabrika hedeflerine ulaşabilmeyi sağlamak ve işçileri fabrikalara çekmek için kontenjanları kasıtlı olarak düşük tutmaya çalıştılar.
Yöneticilerin manipülasyonları olmadan bile kotalar genellikle düşüktü ve hedefe ulaşması kolaydı. II. Dünya Savaşı ve özellikle Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında kotalar azaltılarak yeni işçilerin beklentileri karşılandı, mühendislik gibi endüstrilerde işçilerin temel ücretlerini ikramiye ile ikiye katlaması ve hedeflenenden daha fazla üretim yapması yaygın bir durumdu.
Reform
Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Josef Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra destalinizasyon süreci başladı ve Stalin politikalarının etkinliğinin azalmasına yönelik propaganda sürecine girildi. Bu süreç boyunca ekonomi politikalarında da değişiklikler gerçekleştirildi. 1950'lerde Sovyet ekonomisi; kömür, demir ve çimento dahil olmak üzere birtakım malzemelerin üretimi için belirlenen hedeflerin gerisinde kalmaya başladı ve işçi üretkenliği beklenen oranda artmadı. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi resmî gazetesi Pravda, Mayıs 1955'te ücret değişikliklerini ve merkezî bir ücret ayarlama sistemi araştırmak için Çalışma ve Ücretler Üzerine Devlet Komitesi oluşturulduğunu duyurdu. Temmuz 1955'te Halk Komiserleri Konseyi Başkanı Nikolay Bulganin, Sovyet endüstrisinin eski kotaları kaldırması ve ücretlerin reforma tabi tutması gerekliliğinden bahsetti. 1956-1960 yılları arasındaki Altıncı Beş Yıllık Plan ücret reformları çağrısında bulundu. Bu reformların hedefleri arasında, işçiler için daha tutarlı bir teşvik sistemi yaratmak da vardı. Ayrıca bu reformların Sovyet endüstrisindeki israfın ve emeğin yanlış tahsisinin azaltılmasına yardımcı olacağı umuluyordu.
İçerik
Diğer bir değişiklik kota konusunda yapıldı. İşçilerin hedefleri gereğinden fazla doldurma kapasitesini sınırlandırmak için kotalar kaldırıldı. Zamana dayalı çalışan işçilerde bu değişiklik bazen kotaları aynı tutmakla, fakat saatlerde azalmaya gidilerek yapıldı. Örneğin, kömür madencilerinin çalışma günlerinde altı saat azalmaya gidildi. Buna karşın bazı yükselmeler oldukça fazlaydı; mühendislik işletmeleri söz konusu olduğunda kotalar %65 oranında artırıldı.
Ücret oranları ve ölçekleri azaltıldı. Bu değişim hem bürokrasinin etkisini azalttı hem de işçilerin daha daha fazla görev yapmaları konusunda daha istekli olmalarını sağladı. Örneğin zamana dayalı çalışan işçilerin ücretleri, vardiya süresince hangi görevleri yerine getirdiğine bakılmaksızın aynı şekilde ödendiler. Bu durum, işçiler tarafından alınan iş gücü ne olursa olsun benzer bir ücret oranına sahip olacağından yöneticilerin daha iyi emek dağıtmasına ve üretimde oluşan tıkanıklıkların sıklığını azaltmasına yol açtı. Bu nedenle işçileri başka görevler arasında nakletmek daha kolay hale geldi.
Kotaları aşırı aşmanın ödüllendirilmesi konusunda gerçekleştirildi. Üretim arttıkça ücret oranlarının da arttığı ücretlendirme sona erdi ve işçilere bir kontenjanı geçtikten sonra bir defalık fazladan ücret verildi. Eski sistemdeki gibi aşırı doldurmanın her bir yüzdesi için fazladan ücret oranlarının korunduğu sektörlerde ise fazladan ücret oranları sınırlandırıldı. Örneğin mühendislik alanında çalışanlarda ikramiye normal kazancının %20'sini geçemezdi.
Reformla birlikte görevleri veya üretimleri temel ücretle ödenecek kadar önemli sayılmayan işçiler zamana dayalı çalışmaya aktarıldı. Bu geçişler genel olarak güvenlik ve asayiş ihtiyaçları göz önünde bulundurularak yapıldı veya bu kişiler ekipman bakımı, onarımı ve güvenliğin sağlanması için değerlendirildi.
Başarıları
Reformun en belirgin etkisi, Sovyet sanayisindeki işgücü oranını azaltmak oldu. 1956'da parça işi ile ödenen ücret, Sovyet işçilerinin %75'ini kapsarken bu oran, Ağustos 1962'de %60,5'e düştü. Parça işi ücrete devam edenlerin yaklaşık yarısı bir miktar fazladan ücret ödemesi almaya devam edecekti ancak daha ileri parça ücreti ekstraları büyük oranda kaldırıldı. 1962'de işçilerin %0,5'i bu ileri parça ücreti almaya devam ettiler. Parça ücreti ödemelerinden çıkarılan işçiler, maaş veya saatlik ücret aldılar.
1961'e gelindiğinde genel anlamda işçilerin temel ücretleri toplam kazançlarının ortalama %73'üne yükseldi. Bu oran parça işi ücretle çalışanlarda ortalama %71, zamana dayalı çalışan işçilerde %76 idi. Bununla birlikte kotaların aşırı doldurulmasında genel bir azalma meydana geldi, kotalar yükseltildi ve bu nedenle birçok işçi kişisel kotalarını aşamadı. Kotalarının %100'üne veya daha azına ulaşan işçi oranı, demir-çelik endüstrisinde %5,1; kömür madenciliğinde %31,4 oranında idi. Sovyet endüstrisinde kotanın yerine getirilmesinin ortalama düzeyi reform öncesi %169 iken Ekim 1963'te %120'ye düştü.
Genel ücretler planlananlardan daha yavaş arttı. 1959-1965 yılları arasında tüm iş alanlarındaki ücretlerde (sadece sanayi alanı değil) %26'lık bir büyüme beklenirken büyüme %22,9 oranında oldu. Reform süresince ücret artışı sanayi verimliliğindeki artışlarla telafi edildi. Örneğin, Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nde ücretler, 1959-1962 yılları arasında %7 artarken verimlilik %20 arttı.
Ücret reformu, Sovyetler Birliği'ndeki genel çalışma haftasının süresini kısaltan bir programla bağlantılıydı ve 1958'de çalışma haftası 48 saatten 41'e indirildi. Bu durum, tüm Sovyet işçilerine uygulandı ve 1961 yılında 40 milyon Sovyet işçisi (toplam iş gücünün yaklaşık üçte ikisi) haftada 41 saat çalışıyordu. 1962'de toplam çalışma saatinin 40 saate düşürülmesi planlandı ancak bu gerçekleşemedi. Nikita Kruşçev, Sovyet işçilerine dünyadaki en kısa çalışma saatlerini vermeye yönelik uzun vadeli bir hedef belirtti ve 1968'de haftada 30 ile 35 saat arası çalışmayı hedeflediklerini ifade etti. Kruşçev daha önce de bir komünist hareketin temel hedefinin çalışma saatlerinin azaltılması olması gerektiğinden söz etmişti ve komünizmin nihai olarak 3-4 saatlik bir çalışma gününü yakalamasını umduğunu dile getirdi.
Yan (An-Şi)
Büyük Yan (Çince: 大燕; pinyin: Dà Yān) olarak da bilinen Yan (Çince: 燕; pinyin: Yān), 756 yılında Tang Hanedanı generali An Luşan tarafından, 755 yılında Tang İmparatoru Xuanzong'un saltanatına isyan ettikten sonra kurulmuş bir devletti. Devlet, 763 yılında, Yan imparatoru unvanını talep eden son kişi olan An Luşan'ın eski astı Shi Siming'in oğlu Shi Chaoyi'nin ölümüyle yıkıldı.
Sovyetler Birliği'nde 1956-1962 ücret reformu
Başarısızlıkları
Reform, Stalin döneminde baş gösteren bazı sorunları ortadan kaldırırken programın genel etkisi Sovyet işçisi için ek sorunlar yarattı. Birçok alanda ücretlerde farklılıklar olmaya devam etti. Fabrika yöneticileri, temel ücretin verilmesinden sonra işçileri başka işlere teşvik etmeye çalışmak için belirlenen reform direktiflerini göz ardı ettiler. Bununla bağlantılı olarak yöneticiler, yeni işe başlayanlara ve stajyerlere daha yüksek ücretler teklif ettiler. Bu durum bazı işçilerin yüksek ücretli bir eğitim görevi alması için teşvik edilmesine, daha sonra ise vasıf üzerine yeni bir eğitim görevine bırakılmasına neden oldu. Kömür madenciliği alanındaki yöneticiler bir süredir yerel faktörlere dayalı olarak ücretleri değiştirme yetkisine sahiptiler. Jeolojik etmenler ya da tehlike seviyeleri farklılıkları nedeniyle reform sonrasında işçi ücretlerini yüksek tutmak için kotaları veya oranları manipüle etiler ve ücretleri değiştirmeye devam ettiler.
Merkezî olarak yönetilen ek ücret sistemi ile ilgili bir diğer sorun fabrikaları bilindik ürünler üretmeye teşvik etmesiydi çünkü eski ürünler üzerindeki hedef kotalarını doldurmak, yeni olmasından kaynaklı çalışma payı da içerdiği için yeni ürünlere göre daha kolaydı. Bazen yeni ücretlerin uygulandığı bölgelerdeki fabrika yöneticileri, reformla birlikte daha düşük seviyede beceri gerektiren bir göreve düşük ücret verilmesi kararlaştırıldığından, işçileri daha reform sonrası önemli görülen görevlere almak için mücadele ettiler. Örneğin düşük ücret verilmesi kararlaştırılan bir makine işletimi için Leningrad'daki Kotlyakov Fabrikası'nda, yöneticiler işçileri işe alabilmek için 30 adet makineyi hiç kullanılmamış gibi gösterdiler.
Sonuçları
Reform, genel olarak istikrarlı ve öngörülebilir bir maddi teşvik sistemi yaratamadı. Filtzer, Sovyet endüstrisindeki yöneticiler ile işçiler arasındaki ilişkilerin başarısızlığı anlamada önemli olduğunu aktardı. Bununla birlikte Sovyet üretimindeki başarısızlıkların nedenleri arasında sıklıkla değişen nitelikte olan malzemelerin düzensiz olarak bulunması, mantıksız bir iş bölümlerinin varlığı ve hızlı üretime bağlı geleneksel ödemelerin işçileri motive etmemesi gibi çok sayıda faktörün etkili olduğunu vurguladı.
Sovyet işçileri reform sürecinden etkilenmelerine rağmen, amirlerine karşı birinci dünya ülkelerindeki meslektaşlarının yaptığı gibi davranamamaları (örneğin bağımsız bir sendika kurma veya Sovyetler Birliği Komünist Partisi dışı muhalif bir siyasi partiye girme gibi) ve egemen algıdan farklı olarak örgütlenememeleri nedeniyle bu duruma karşı bir şey yapamadılar. Yöneticilerin kendi takdirlerine bağlı olarak ödüller ve ikramiyeler verebilmesi ile merkezî olarak yönetilen ücret sisteminin birbirine paralel gitmesi oldukça zordu.
Sovyetler Birliği'ndeki ortalama ücret oranları resmî olarak nispeten nadir yayımlandı. Birinci dünya ülkelerindeki bazı akademisyenler, Sovyet hükûmetinin ortalama kazançlarını düşük gösterdiğini düşündüğünden bu bildirimleri önemli buldular. Aleksander Nove, II. Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez ücret istatistikleri yayınlandığı 1966'da ortalama ücreti kapsayan bilgilerin rutin bir şekilde açıklanmamasının, Sovyet işçilerinin Sovyetler Birliği ekonomisinin farklı sektörlerde verilen ücretler arasındaki farklılıkları keşfetmesinin önlenmesine bağlı olduğunu yazdı.
Ücretlendirme politikalarında, endüstriyel iş yerlerinde yönetim kontrolü, işçi yeteneği ve ücret arasındaki ilişkiyi anlatan emek süreci teorisine zıt olarak Sovyet işçilerinin kendi emek süreçleri üzerinde kontrolü bulunmuyordu. Sovyet seçkinleri (nomenklaturalar), emek sürecini demokratikleştirerek ve toplumdaki herkes için eşit ücretler üreterek radikal bir biçimde değiştirme politikası izlemiyorlardı. Buna karşın komünist ideolojiye bağlı oldukları için batı ülkelerindeki gibi ücret ve beceri yapısını açıklamak için kullanılan tüketim toplumu kültürünü de savunamazlardı. İki uygulama arasında yapılmaya çalışılan politikalar uygulamada çok sayıda zorluklarla karşılaştı. Dolayısıyla üretim kotalarını, ücretleri ve beklenen işçi emeği düzeylerini koordine etme girişimleri başarısız oldu ve 1980'lere kadar bu başarısızlıklar devam etti. Ayrıca 1956-1962 arası ücret reformu, Sovyet işçileri ve seçkinleri arasındaki ekonomik çatışmayı düzeltip geliştiremediği için de bir başarısızlıktı. İşçiler merkezî yönetimden uzak olarak kendi iş yerlerinde yerel olarak yöneticileriyle ücret ve görevler üzerine doğrudan pazarlık yapmaya devam ettiler. İşçiler, reform sonrası resmî üretim planlarında veya kotalarda daha fazla beceri sergilemek zorunda kaldılar çünkü Sovyet işçileri sıklıkla emeklerini zorlaştıran sorunlar etrafında çalışma biçimlerini yeniden keşfetmeleri gerekliydi. Örneğin sağlanan üretim araçları ile gerçekleştirilemeyen görevleri yerine getirmek için kendi araçlarını oluşturmak veya mevcut süreçler uygun olmadığında kendi üretim süreçlerini kendi başlarına tasarlamak üretim açısından zorluklar yaratırdı. Bu durum genellikle batı tipi serbest piyasa ekonomisinde ve onun üretim tarzında görülmekteydi. Bu durum Sovyet endüstrisinde de yaygınlaştığından, işçiler ve yöneticiler reform sonrasında bile ücretler, kotalar ve görev beklentileri konusunda merkezî müdahaleden bağımsız olarak birlikte çalışmak için birçok nedene sahipti. Mihail Gorbaçov 1986'da perestroyka kapsamında 1956-62 reformuna benzer bir dizi ücret reformu girişiminde bulunsa da bu süreç, 1991'de ekonominin merkezî olmayan bir sistemle değiştirilmesi ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasına kadar gitti.
Muhammed Sultan (anlam ayrımı)
Muhammed Sultan şu anlamlara gelebilir:
Khomas Bölgesi
Khomas, Afrika ülkesi Namibya'nın toplamda var olan on dört bölgesinden bir tanesidir.
Coğrafya
Khomas bölgesi yüzölçümü açısından ülkenin orta büyüklükte bir bölgesi konumunda olmasına rağmen, nüfus bakımından ülkenin en kalabalık bölgesi konumundadır. Ülke nüfusunun %15'e yakın bir bölümü bu bölgede yaşamaktadır. Khomas, ülkenin başkenti olan Windhoek şehrini de içerisinde barındırmaktadır. Bölge batıda Erongo, kuzeyde Otjozondjupa, güneyde Hardap, doğuda ise Omaheke ile komşu konumundadır.
İdarî yapılanma
Bölgenin idarî başkenti aynı zamanda ülkenin de başkenti olan Windhoek'tur. Bölge kendi içerisinde ayrıca on seçim bölgesine ayrılmış konumda olup, bu bölgeler şu şekilde sıralanmaktadır:
Nüfus
Bölge genelinde 2011 verilerine göre 340.900 kişi yaşamaktadır. Bölge 36.964 km² yüzölçümü ile ülkenin orta büyüklüğe sahip bölgesidir.
Mungrisdale
Mungrisdale, İngiltere'nin Cumbria kontluğunda bulunan bir civil parish.
Alan araştırması
Alan araştırması veya saha araştırması, laboratuvar, kütüphane veya işyeri ortamının dışında ham verilerin toplanmasıdır. Alan araştırmasında kullanılan yaklaşımlar ve yöntemler disiplinler arasında farklılık gösterir. Örneğin, saha araştırması yapan biyologlar basitçe çevreleriyle etkileşime giren hayvanları gözlemlerken, saha araştırması yapan sosyal bilimciler doğal ortamlarındaki insanların dilini, folklorünü ve sosyal yapısını öğrenmek için onlarla görüşebilir veya onları gözlemleyebilirler.
Trifosforik asit
H5P3O10 formülüne sahip trifosforik asit (ayrıca tripolifosforik asit), yoğunlaştırılmış bir fosforik asit formudur. Fosforik asitler ailesinde, pirofosforik asitten sonra da difosforik asit olarak da adlandırılan H4P2O7'den sonraki bir sonraki polifosforik asittir.
ATP (adenozin trifosfat) gibi bileşikler, trifosforik asit esterleridir.
Trifosforik asit, kristal formunda elde edilmemiştir. H5P3O10'a karşılık gelen genel bir bileşime sahip denge karışımı, yaklaşık %20 trifosforik asit içerir. Saf türlerin bir çözeltisi, 0 °C'de sodyum tuzu, sodyum trifosfatın iyon değişimi ile elde edilebilir.
Trifosforik asit bir pentaprotik asittir, yani yeterince temel koşullarda beş proton salgılayabilir. Çeşitli pKa değerleri, 1.0; 2.2; 2.3; 5.7; 8.5, 1.0; 2.2; 2.3; 3.7; 8.5
The Bostonians (film)
Bostonlılar, James Ivory'nin yönettiği 1984 yapımı romantik drama dönem filmidir. Ruth Prawer Jhabvala'nın senaryosu, Henry James'in 1886 tarihli Amerikan romanı The Bostonians'a dayanır. Filmde Vanessa Redgrave, Christopher Reeve, Madeleine Potter ve Jessica Tandy rol alır.
The Bostonians, 2 Ağustos 1984'te Amerika Birleşik Devletleri'nde gösterime girdi. Film, olumlu eleştiriler aldı ve Altın Küre Ödülleri, Akademi Ödülleri ve İngiliz Akademi Film Ödüllerine aday gösterildi.
Laach Gölü
Laach Gölü ortabatı Almanya'da, Rheinland-Pfalz eyaletinde bulunan bir kaldera gölüdür. Neredeyse 2 kilometre çapındaki göl, Rheinland-Pfalz'ın en büyük gölüdür ve ayrıca Orta Avrupa'daki en büyük kalderadır ve suyla dolu tek kalderadır. Kaldera, yaklaşık MÖ 11.000'de çok şiddetli bir volkanik patlamayla oluştu.
Laach Gölü, volkanik Eifel sıradağlarının kuzeydoğusunda bulunmaktadır ve Koblenz'in 24 kilometre kuzeybatısında, Bonn'un 37 kilometre güneyinde ve Ren Nehri üzerindeki Andernach kasabasının 8 kilometre batısında yer almaktadır.
Laach Gölü, deniz seviyesinden 275 metre yükseklikte bulunur ve yüzölçümü 3.31 km²'dir. Gölün uzunluğu 1.964 metre ve genişliği 1.186 metre olup, toplam kıyı uzunluğu 7,3 kilometredir. Gölün ortalama derinliği 31 metredir ve en derin yeri ise 51 metredir. Laach Gölü'nün yüzeysel drenaj alanı 12,2 km²'dir. Laach Gölü, kapalı havza olduğundan, gölden sızan akarsu ya da göle su taşıyan herhangi bir su kaynağı bulunmamaktadır, ancak gölün suyu, Orta Çağ'da inşa edilen Fulbert-Stollen drenaj tünelinden boşaltılmaktadır.
Laach Gölü, MÖ 11.000 civarında, ilkbaharın sonlarında veya yazın başlarında patladı. Faaliyet tahminen birkaç gün sürdü ve freatomagmatik patlamalarla başlayan ve sona eren bir ana plinian patlamasından oluşuyordu. Ana patlamanın oluşturduğu şok dalgası, ağaçları 4 kilometre uzağa kadar düzleştirdi.
Kül örtüsü, orta Fransa'dan Polonya'ya ve kuzey İtalya'dan güney İsveç'e uzanan 300.000 kilometrekarelik bir alanı kapladı. Laach Gölü patlaması, Erken Dryas Devri buzullaşmanın geri dönmesine neden olan kısa süreli iklim soğumasının tetikleyicisi olarak da görülüyor.
Laach Gölü'nün birkaç kilometre altındaki yüksek sıcaklıklar ve tahmin edilen magma odası, göl yüzeyine yükselen karbondioksit kabarcıkları ve bazen küçük çaptaki volkanik depremler, Laach Gölü yanardağın sönmemiş olduğunun işaretleridir ve gelecekte tekrar patlamayacağı anlamına gelmeyebilir. Ne zaman patlayacağını ve bölgeye ne kadar büyük risk oluşturacağını hesap etmek mümkün değil, ancak jeolojik kayıtlara göre, Eifel bölgesinde son 450.000 yılda, ortalama olarak her beş ila on bin yılda bir yanardağlar faaliyete geçmiştir ve bu Laach Gölü'nün son patlamasından bu yana açıkça geçen bir süredir.
Yönetim (dilbilim)
Dilbilgisi ve teorik dilbilimde, yönetim veya reksiyon bir kelime ve ona bağımlı olan diğer kelimeler arasındaki ilişkiyi ifade eder. En az üç farklı yönetim kavramı bulunur: geleneksel dilbilgisindeki durum yönetimi kavramı, bazı üretici sözdizimi modellerinde oldukça gelistirilmis yönetim kavramı ve bağımsal dilbilgisinde kapsamı çok daha geniş olan yönetim kavramı.
Geleneksel durum yönetimi
Geleneksel dilbilgisi açıklamalarında yönetim, bir sözcüğe fiiller ve edatlar tarafından durum eki atanması olayıdır. Daha yaygın olarak, bir fiil veya edat, tamamlayıcısına bir durum eki atıyorsa o fiil ve edatın durum atadığı sözcüğü "yönettiği" varsayılır. (bakınız: durum yönetimi). Örneğin, Türkçede geçişli fiillerin çoğunda, dolaysız nesneler -i ekini alırken, dolaylı nesneler -e ekini alır:
Mangala Narlikar
Mangala Narlikar (d. 17 Mayıs 1943 -ö. 17 Temmuz 2023), Matematiğin kökeni üzerine araştırmalar yapan ve diğer meslekler üzerine yazılar hazırlayan Hintli kadın matematikçi, akademisyen ve yazar. Matematik eğitiminin ardından ilk olarak Mumbai'deki Tata Temel Araştırmalar Enstitüsü 'nde (TIFR) çalışmış, daha sonra Bombay ve Pune Üniversiteleri'nde öğretim görevlisi olarak görev yapmıştır.
Hayatı
Narlikar, 17 Mayıs 1943'te Bombay, Bombay Yönetimi, Britanya Hindistanı'nda doğdu. Eğitimini Bombay Üniversitesi'nde üstün dereceyle tamamladı. 1966'da kozmolog ve fizikçi Jayant Narlikar ile evlenmiş sonradan hepsi bilim alanında yüksek öğrenim görmüş iyi bir kariyer yapmış Geeta, Girija ve Leelavati adlarında üç kız çocukları olmuştur. Narlikar, 1964'ten 1966 yılına kadar Mumbai'deki Tata Temel Araştırmalar Enstitüsü Matematik Okulu'nda 1967'den 1969 yılına kadar Cambridge Üniversitesi'nde ve 1974'ten 1980 yılına kadar yine TIFR Matematik Okulu'nda görev almıştır. Evlendikten 16 yıl sonra 1981'de Bombay Üniversitesi'nden matematik doktorasını analitik sayı teorisi üzerine vermiştir. Doktora derecesini aldıktan sonra 1982-1985 yılları arasında Matematik Okulu'nda Havuz Görevlisi olarak TIFR ile çalışmaya devam etti. 1982-1985 yılları arasında Bombay Üniversitesi Matematik Bölümü'nde M Phil sınıfında ders vermiştir. Ayrıca 1989-2002 yılları arasında Pune Üniversitesi Matematik Bölümü'nde aralıklarla ve 2006-2010 yılları arasında Bhaskaracharya Pratishthan'daki merkezde yüksek lisans öğrencilerine dersler vermiştir.
Narlikar'ın temel ilgi alanları reel ve karmaşık analiz, analitik geometri, sayılar teorisi, cebir ile topolojidir.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
1) Aslan zebrayı kovaladı. (etken cümle)
Amiral battı (oyun)
Amiral battı, (Battleship) 2 kişilik düşünce ve strateji tabanlı bir kutu (masa) oyunudur. Her oyuncu kendi gemi filosunu diğer oyuncudan gizlediği, önceden yatay ve dikey koordinatların belli olduğu bir alanda (kâğıt veya plastik tabla üzerinde) oynanır. Oyuncular sırayla koordinat belirtip "atış" yaparak diğer oyuncunun gemilerinin yerlerini bulup batırmaya çalışırlar.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Yukarıdaki cümlede -i ekini alan nesne, kovala- eylemi tarafından atanmıştır ve bu nesne, edilgen bir cümlede özne konumunda olduğu zaman yalın hal ekini alır:
Mangala Narlikar
Ölümü
Narlikar, 17 Temmuz 2023'te Pune, Maharaştra, Hindistan'da kanser nedeniyle 80 yaşında ölmüştür.
Çalışmaları
Narlikar'ın yayınladığı çok sayıda bilimsel makale ve kitap arasında şunlar yer almaktadır:
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
2) ZebraØ kovalandı. (edilgen cümle)
Athanasios Papulis
Atanasios Papoulis (1921 - 25 Nisan 2002; Athanasios Papoulis) Brooklyn Polytechnic Institute Matematik ve Elektrik Mühendisliği profesörü.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Zebra sözcüğünün yalın hal eki(sözcükte hiçbir ekin olmaması durumu) almasının sebebi, yine bulunduğu konumdan dolayıdır(Spec-TP). Kısaca, konumuna göre bir sözcüğün durum ekinin değismesine yapısal durum denir ve bu değisim yalnızca Nominatif-Akuzatif durumları için geçerlidir.
Amiral battı (oyun)
Tarihçe
Amiral battı oyununun, I. Dünya Savaşı'ndan beri kalem ve kâğıt ile oynandığı bilinmektedir. Oyununun kökeninin I.Dünya Savaşı sırasında oynanan Fransız L'Attaque (Gizli Hedef) oyununa dayandığı düşünülüyor, ancak 1890 yılında George Howard Monks tarafından çıkarılan Basilinda oyunuyla da benzerlik göstermektedir. Oyunun ilk ticari versiyonu 1931'de ABD’de Starex şirketi tarafından Salvo adı ile piyasaya sürüldü. 1967 yılına kadar birçok farklı isimde basılı kağıt-kalem oyunu olarak satıldı. 1967'de Milton Bradley firması tarafından ilk kez minyatür plastik gemiler ve delikli plastik tablalar kullanılarak bir kutu oyunu olarak piyasaya sürüldü. 1977'de aynı şirket bu kez bilgisayarlı bir "Elektronik Amiral Battı" çıkardı, bunu 1989'da "Elektronik Konuşan Amiral Battı" izledi.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Nominatif(yalın hal)-Akuzatif(-i hali) durumları dışındaki diğer tüm durumlara ise içsel durum denir. Bunlar -e, -de, -den ekleridir ve bu eki almış sözcükler hem nesne hem özne konumunda aynı ek ile belirir, bu yüzden yapısal durum olarak adlandırılmazlar çünkü bu durumların amacı anlamsal olarak bilgi vermektir. Örneğin -den eki ayrılma anlamı taşır, -de eki ise bulunma anlamı taşır:
Amiral battı (oyun)
Oyun Malzemeleri
1) Delikli plastik kare tablalardan biri kırmızı biri mavi 2 adet
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
1) Annem örümceklerden korkar. (etken cümle)
Amiral battı (oyun)
Oyun Malzemeleri
2) Beyaz ve sarı plastik füzeler
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
1) Örümceklerden korkulur. (edilgen cümle)
Amiral battı (oyun)
Oyun Malzemeleri
3) Kırmızı torpillerden 3 adet (yalnız ikinci oyunda kullanılır)
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Yukarıdaki örneklerden de görüleceği üzere, örümceklerden sözcüğü her iki yapıda da aynı eki almıştır, fakat aynı durum yapısal durumlar için geçerli değildir.
Kısaca, yapısal durum:
Amiral battı (oyun)
Oyun Malzemeleri
4) Oyuncuların birbirlerinin tablalarını görmemeleri için aralarına koyacakları bir ayırıcı pano
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Nominatif(Yalın hal): Ø
New Journal of Chemistry
New Journal of Chemistry, kimyanın tüm yönleriyle ilgili araştırma ve inceleme makaleleri yayınlayan, aylık hakemli bilimsel bir dergidir. Royal Society of Chemistry (RSC) tarafından Fransız Ulusal Bilimsel Araştırma Merkezi (CNRS) adına yayınlanmaktadır. 1977'de Nouveau Journal de Chimie adıyla kurulmuş, 1999'da bugünkü adını almıştır. Baş editörler Denise Parent (CNRS) ve Sarah Ruthven'dir (RSC). Journal Citation Reports'a göre derginin 2019 etki faktörü 3.288'dir.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Akuzatif(ismin -i hali): -i
İçsel durum:
Amiral battı (oyun)
Oyun Malzemeleri
5) Her oyuncuya 1 Amiral (Uçak) gemisi (5 delik), 1 Kruvazör (Savaş) gemisi (4 delik), 2 Muhrip gemisi (3 delik), 1 Hücumbot (2 delik). Yalnız ikinci oyunda kullanılmak üzere 1 denizaltı (2 delik) verilir (Resim 2)
Oyuna Hazırlık
Oyuncular gerekli malzemeleri kendi aralarında bölüşürler. Ayırıcı pano iki oyuncu arasına yerleştirilir. Her oyuncu denizi temsil eden mavi plastik delikli tablaya kendi gemilerini yerleştirir. Mavi plastik tablanın sol tarafında dikey sütunda harfler ve üst tarafında yatay satırda rakamlar vardır. Sayılarla harflerin iç kısımları gemilerin dış kısımları ise yalnız ikinci oyunda kullanılan denizaltının yerleştirileceği alandır. Oyuncunu savaş planına göre gemiler yan yana ya da aralıklı olarak yerleştirilir. Gemiler istenirse bitişik ya da uç uca da konabilir ama çapraz konamaz ve denizaltı alanına giremez. Denizaltı (Yalnız ikinci oyunda) mavi kare tablada harf ve sayıların dışında kalan iki deliğe dik ya da yatay konuşlanır. Diğer oyuncuya saldırının yapılacağı savaş haritasını temsil eden kırmızı plastik delikli tabla füze ve torpilleri işaretlemek için kullanılır.
Oynanış
===Birinci Oyun ===
İkinci Oyun
Bu oyunda oyuncular ek olarak denizaltı saldırısı ve hava saldırısı seçeneklerini kullanabilir.
Oyun Sonu
Rakibinin tüm gemilerini ilk batıran oyunu kazanır. Herhangi bir sebepten denizaltısı ve torpili kalan oyuncu eğer diğer gemileri batırılmış ise oyunu kaybetmiş sayılır.
Yönetim (dilbilim)
Geleneksel durum yönetimi
Datif(yönelme hali): -e
Lokatif(bulunma hali): -de
Ablatif(ayrılma hali): - den
Edatlar (önedatlar veya artedatlar) da tıpkı fiiller gibi tamamlayıcılarına durum atayabilir. Örneğin göre edatı tamamlayıcısına -e ekini yükler: bana göre, onlara göre; dolayı edatı tamamlayıcısına -den ekini yükler: benden dolayı, onlardan dolayı.
Yönetim ve bağlama kuramında
Yönetim ve Bağlama Kuramındaki bu yönetim kavramının soyut sözdizimsel iliskisi, geleneksel yönetim kavramının bilimsel açıklamasıdır. Fiiller nesnelerini yönetir ve daha genel olarak, başlar bağımlılarını yönetir. A, ancak ve ancak aşağıdaki durumlarda B'yi yönetir:
Bu tanım daha ayrıntılı olarak yönetim ve bağlama kuramında açıklanmıstır.
Hayvansal yağ
Hayvansal yağlar, hayvanlardan türetilen lipid malzemelerdir. Fiziksel olarak, yağlar oda sıcaklığında sıvıdır ve katı yağlardır. Kimyasal olarak, hem yağlar hem de yağlar trigliseritlerden oluşur. Her ne kadar birçok hayvan kısmı ve salgısı yağ verebilse de, ticari uygulamada, yağ, öncelikle koyunlar, domuzlar, tavuklar ve inekler gibi canlı hayvanlardan elde edilen işlenmiş doku yağlarından çıkarılır. Süt ürünleri ayrıca peynir, tereyağı ve süt gibi hayvansal ve hayvansal yağ ürünleri de sağlar.
Kaz yağı gibi bazı maddeler, diğer hayvansal yağlardan daha yüksek bir duman noktası üretir, ancak yine de zeytin veya avokado gibi birçok bitkisel yağdan daha düşüktür.
ABD'deki tüketici et ürünlerinde, hayvan kalıntılarının kemik katılarının partikül büyüklüğü yüzde 3'ten fazla olduğunda, protein içeriği yüzde 14'ten az olduğunda ve ürün yüzde 30'dan fazla saf yağ içeriği içerdiğinde hayvansal yağlar olarak sınıflandırılmaktadır.
Hayvansal yağlar genellikle batı katı diyetinin bir parçası olarak yarı katı formda tüketilir; bunlar ya süt, tereyağı, eritilmiş iç yağ, schmaltz ya da daha yaygın olarak fabrikada üretilen et, evcil hayvan maması ve fast-food ürünlerinde dolgu maddesi olarak kullanılır. Süt ürünleri, kan ve meme bezi gibi dolaşım ve lenfatik sistemlerden farklı seviyelerde su, yağ, yağ ve hayvan hücreleri içeren hayvan salgılarıdır.
Hayvanların vücudunda, yağın çoğu, derinin altında (deri altı yağı) ve organlar arasında yumuşak elastik pedler oluşturduğu omentumda bulunan yağ dokusunun bir parçasıdır. Yağlar, hayvanların iç organlarını mekanik hasarlardan korur ve zayıf ısı iletkenleri olduğundan, ortam sıcaklığındaki değişikliklerden bağımsız olarak sabit bir vücut sıcaklığının korunmasına yardımcı olur, bu nedenle soğuk iklimlerde, deri altı yağ tabakası önemli bir kalınlığa ulaşır. Hayvansal vücut için yağlar önemli bir enerji deposu olarak görev yapar.
İvar Ragnarsson
Ivar the Boneless Ragnarsson (Ragnar oğlu Kemiksiz İvar) yarı efsanevi Dublin kralı ve ünlü Viking savaşçısı Ragnar Lodbrok'un oğlu. 9. yüzyılda yaşamış ünlü bir Berserker ve yöneticidir.