cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İtalyan kültürü
İtalyaseverlik
1600 civarında "uluslararası Italofili" hareketi kesinlikle Alman topraklarını etkisi altına aldı ve bir istatistik, 17. yüzyılın başlarında Almanya'da bulunan tüm kitapların üçte birinin İtalyanca olduğunu gösteriyor. Il pastor fido'dan temalar ve stiller, Guarini'nin metnine dayanan birkaç şiir yazan Opitz ve 1611 tarihli İtalyan madrigalleri kitabında bir avuç pasajın yer aldığı Schütz'ün kendisi de dahil olmak üzere Alman sanatçılar tarafından sonsuz bir şekilde uyarlandı. İmparator III. Alman barok bestecileri veya mimarları da İtalyan meslektaşlarından çok etkilendiler. 14. yüzyılın ikinci yarısında, Floransa bir kültür merkezi olarak kaldı, ancak edebiyatı daha popüler bir karakter geliştirdi. Bu gelişmenin en iyi bilinen temsilcisi, geniş mısra üretimi yerel Floransa irfanıyla ilgili şiirlerin yanı sıra tarihi ve efsanevi mısra anlatılarını da içeren bellman ve şehir tellallığı yapan Antonio Pucci idi. Floransalı anlatı edebiyatı, Boccaccio tarafından belirlenen bir kalıptan sonra Ser Giovanni Fiorentino'nun hikâyeleri olan Pecorone (c. 1378; "Dullard") tarafından temsil edilir. Aynı şekilde, Franco Sacchetti'nin Trecentonovelle'i (c. 1390; "Üç Yüz Kısa Öykü"), insanların ve yerlerin renkli ve canlı tasvirlerini sunar.
18. yüzyılda İtalya, sanatsal, kültürel ve arkeolojik zenginliği nedeniyle, genellikle İngiliz veya Alman olmak üzere eğitimli ve varlıklı yabancı aristokratların ülkeyi ziyaret ettiği bir dönem olan Avrupa büyük turunun odak noktasındaydı. O zamandan beri, yüzyıllar boyunca birçok yazar ve şair İtalya'nın güzelliğini söyledi; Goethe'den Stendhal'a ve Byron2a, İtalya'nın doğal güzelliği ve halkının yaratıcılığı eserlerine ilham verdi. Percy Bysshe Shelley, İtalya'nın "sürgünlerin cenneti" olduğunu ünlü bir şekilde söylemiştir. Carolingian ve Arthurian döngülerinin yeniden düzenlenmesi, 13. yüzyılda kurulan hatlar boyunca devam etti. Düzyazı ve manzum derlemeler daha yaygın hale geldi ve Fransız-Venedik edebiyatı edebi değer kazandı. Destansı efsaneler, şehir meydanlarında ve diğer halka açık yerlerde okuma yazma bilmeyen izleyicilere performanslarıyla daha çok hitap eden romantik hikâyelere dönüştürüldü. Andrea da Barberino'nun romanları, yukarıda adı geçen Pucci'nin efsanevi konularına sahip cantari ve anonim cantari Pulzella gaia, Bel Gherardino, Donna del Vergiù ve Liombruno, ironi ve sağduyuyu birleştiren popüler bir tarzda yazılmıştır.
Italiophilia Amerika Birleşik Devletleri'nde nadir değildi. Thomas Jefferson, İtalya'nın ve antik Roma'nın büyük bir hayranıydı. Jefferson, Washington DC'deki Roma ve İtalyan mimari tarzlarını yansıtan neo-klasik binalardan büyük ölçüde sorumludur. Dini edebiyatın en önemli yazarı, Specchio di vera penitenza ("Gerçek Tövbenin Aynası") 1354'te vaaz edilen vaazların bir derlemesi olan Jacopo Passavanti'ydi. St. Francis ve takipçileri anonim Fioretti di San Francesco'da (Assisi'li Aziz Francis'in Küçük Çiçekleri) toplandı.
İspanya, 18. yüzyılda İtalyan kültürel hayranlığının eşit derecede etkileyici bir örneğini sağladı. Filippo Juvara başkanlığındaki bir İtalyan mimar ve sanatçı ekibinin kurulumu, Kraliçe Elisabeth Farnese'nin İspanyol sarayının görsel kültürünü İtalyan çizgisinde şekillendirmeye yönelik bilinçli politikasının bir parçası olarak yorumlandı. Molfetta'dan Corrado Giaquinto'nun ve nihayetinde İspanyol mahkemesinin yeni koltuğu için boyalı dekoratif alanın yaratıcıları olarak Venedikli Jacopo Amigoni'nin katılımı, bu estetik yönelimin açık bir göstergesiyken, daha sonra Giovanni Battista Tiepolo ve oğlu Giovanni Domenico Tiepolo, Italophile eğilimini doğruladı. Bu dönemin yerel tarihçiliği, Floransa'nın ana merkezi olduğu popüler edebiyat olarak tanımlanabilir. Floransa'nın başlıca iki tarihçisi Dino Compagni ve Giovanni Villani idi. Compagni, vakayinamesini, kasabasının siyasi mücadelelerine katıldıktan sonra 1310-1312 yılları arasında yazdı; bölümlerin dramatik anlatımı ve düzyazısının canlılığı onu ortaçağ İtalyan tarihçiliğinin en özgün eseri yaptı. 1308'den 1348'e kadar yazılan 12 kitapta Villani'nin Cronica'sı ("Chronicle") daha az kişiseldir; Babil Kulesi'nin inşasıyla başlayarak ortaçağ geleneğini takip eder ve birçok uydurma hikâye içerir. Charles II'nin İtalyan seferinden (1265) yazarın kendi zamanına kadar olan dönemi kapsayan son altı kitap tarihçiler için önemlidir. Villani'nin düzyazısı, Compagni'nin dramatik gücünden yoksun olabilir, ancak yine de eseri, Orta Çağ boyunca İtalyan yerel tarihçiliğinin en büyük başarısı olarak tanımlanabilir. Chronicle'ı, Floransalı Antonio Pucci'den tercüme edildi.
Büyük Britanya'daki Viktorya dönemi, italofilik eğilimler gördü. İngiltere, Pax Britannica adlı emperyal Pax Romana'nın kendi versiyonunu destekledi. John Ruskin, İtalya'da tutulan ahlak kavramlarına saygı duyan bir Viktorya dönemi Italofili'ydi. Ayrıca büyük yazar Henry James, birçok romanında Italophilia'yı sergiledi. Bununla birlikte, Ellen Moers, "Victoria Italophilia tarihinde Elizabeth Barrett Browning'inkinden daha belirgin bir isim yoktur.. Dehanın kadın için yer olarak İtalya [O yerleştirir]. Boccaccio'nun ölümünden 15. yüzyılın ortalarına kadar, yansıtıcı İtalyan şiiri bir düşüş yaşadı. Hayatta kalan şiir, doğası gereği popülerdir ve müziğe eşlik etmek için yazılmıştır (ancak çoğu zaman müzik günümüze ulaşmamıştır). Sonraki dönem, özgün yaratıcı çalışma yerine eleştirel ve filolojik etkinlikle karakterize edilecekti.
1940'ta Walt Disney Productions, Carlo Collodi'nin İtalyan çocuk romanı Pinokyo'nun Maceraları'na dayanan Pinokyo'yu üretti, dünyanın en çok çevrilen dini olmayan kitabı ve şimdiye kadar yayınlanmış en çok satan kitaplardan biri ve aynı zamanda kanonik bir çocuk kitabı. Edebiyat. Film Disney tarafından üretilen ikinci uzun metrajlı animasyon filmdi. Genel olarak, 15. yüzyılın yeni kültürü, insanın yeniden değerlendirilmesiydi. Hümanizm, insanı nispeten daha az değerli bir varlık olarak gören ortaçağ görüşüne karşı çıktı ve onu evrenin merkezi olarak, ruhunun gücünü zamansal ve ruhsal olanı birbirine bağlayan bir güç olarak ve dünyevi yaşamı ruhun güçlerini uyguladığı bir alan olarak övdü. Esas olarak Platon'a olan yeni ilgiden kaynaklanan bu kavramlar, en önemlileri Giannozzo Manetti'nin De dignitate et perfectia hominis (1452'de tamamlandı; İnsanın Onuru Üzerine) ve Giovanni Pico della Mirandola'nın Oratio'su olan birçok incelemeye konu oldu. de hominis dignitate (1486'da yazılmıştır; İnsanın Onuru Üzerine Söylev)
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Ferrari ve Alfa Romeo gibi markalar, yarış ve spor arabalarıyla tanınır hale geldi. O zamandan beri İtalya, özellikle 1950'lerde ve 1960'larda, ülkeyi dünyanın en sanayileşmiş ülkelerinden biri konumuna yükselten güçlü bir ekonomik büyüme yaşadı. İtalyan ürün tasarımı, modası, filmi ve mutfağı ve Alman turizmi için la dolce vita'nın somutlaşmışı olarak İtalya kavramı - hepsi çağdaş Italophilia üzerinde bir iz bıraktı. Bu dönemde gelişen hümanist vizyon, Orta Çağ'ın hâlâ yaygın olan birçok dini görüşünü kınadı: örneğin, dünya işlerine karışmama ve izolasyon gibi manastır idealleri, Leonardo Bruni, Lorenzo Valla ve Gian Francesco Poggio Bracciolini tarafından saldırıya uğradı. Bu saldırılar açık sözlü olsa da, hümanizm özünde Hristiyanlık karşıtı değildi, çünkü genellikle Hristiyan inançlarına sadık kaldı ve papalık mahkemesinin kendisi hümanizmi yenilmek yerine asimile edilmesi gereken bir güç olarak gördü.
İtalyan halkı
İtalyan yarımadası, en azından Roma döneminden beri Batı kültürel gelişiminin merkezinde yer almıştır. Roma Cumhuriyetinin ve imparatorluğunun önemli şairleri Lucretius, Catullus, Vergilius, Horatius ve Ovidius idi. Latin edebiyatında da öne çıkanlar arasında hatip-retorisyen Cicero; hicivci Iuvenalis; nesir yazarları Yaşlı Pliny, yeğeni Genç Pliny; ve tarihçiler Sallust, Livius ve Suetonius. Tarihçi ve düzyazı stilisti olarak Jül Sezar, askeri ve siyasi bir lider olarak daha da ünlüdür. Roma imparatorlarının ilki, Augustus tarafından daha iyi bilinen Octavianus'tur. Daha sonraki imparatorlar arasında dikkate değer olanlar, tiranlar Caligula ve Nero, filozof-devlet adamı Marcus Aurelius ve Hristiyanlığı ilk kabul eden I. Konstantin'dir. Ortaçağ döneminde Hristiyan Kilisesi'nin hiçbir tarihi, Nursia'lı Aziz Benedict, Papa I. Gregory, Assisi'li Aziz Francis ve filozof-teologlar Aziz Anselm ve Canterbury'li Aziz Anselm gibi İtalyan asıllı adamlardan bahsetmeden tamamlanmış sayılmaz.. Thomas Aquinas. Yüzyılın ilk yarısında, Latin ve Yunan edebiyatına duydukları coşkuyla hümanistler, İtalyan dilini küçümsediler. Çoğunlukla Latin nesirinde yazdılar. Klasik modellerden esinlenen ve çoğunlukla Latince ve daha sonra Yunanca yazılmış şiirsel üretimleri boldu, ancak ilk başta çok az değeri vardı. Ölü bir dilde yazan ve kendilerini köleleştirdikleri bir kültürü yakından takip eden şairler, nadiren özgünlük göstermişlerdir. 15. yüzyılın sonlarına doğru Giovanni Pontano, Michele Marullo Tarcaniota, Politian (Angelo Ambrogini Poliziano) ve Jacopo Sannazzaro'da dikkate değer istisnalar vardı. Bu şairler, geleneksel ve daha az geleneksel temaların yeni, orijinal bir samimiyet ve coşkuyla ifade edildiği samimi şiirler yaratmayı başardılar.
Hiçbir ülke görsel sanatlara bundan daha büyük katkı sağlamamıştır. 13. ve 14. yüzyıllarda heykeltıraşlar Nicola Pisano ve oğlu Giovanni vardı; ressamlar Cimabue, Duccio ve Giotto; ve daha sonra dönemin heykeltıraş Andrea Pisano. Floransa ve Venedik'in altın çağı olan 15. yüzyılın birçok büyük sanatçısı arasında mimarlar Filippo Brunelleschi, Lorenzo Ghiberti ve Leon Battista Alberti vardı; heykeltıraşlar Donatello, Luca della Robbia, Desiderio da Settignano ve Andrea del Verrocchio; ve ressamlar Fra Angelico, Stefano di Giovanni, Paolo Uccello, Masaccio, Fra Filippo Lippi, Piero della Francesca, Giovanni Bellini, Andrea Mantegna, Antonello da Messina, Antonio del Pollaiolo, Luca Signorelli, Pietro Perugino, Sandro Botticelli, Domenico Ghirlandaio ve Vittore Carpaccio'nun fotoğrafı. 15. yüzyılın ortalarına doğru İtalyanca, edebi dil olarak Latince ile rekabet etmeye başladı. 1441'de Floransa'da, konuşulan İtalyancanın Latince'den hiçbir şekilde aşağı olmadığını kanıtlamak amacıyla düzenlenen halka açık bir şiir yarışması olan Certame Coronario, kesin bir değişime işaret ediyordu. Yüzyılın ikinci yarısında, ya Orta Çağ'ın şövalye efsanelerinden ya da yeni hümanist kültürden ilham alan İtalyanca yazılmış çok sayıda değerli eser vardı.
16. yüzyılda, Yüksek Rönesans, Roma, Floransa ile sanat dünyasında lider konumu paylaştı. Başlıca ustalar arasında mimarlar Donato Bramante ve Andrea Palladio; heykeltıraş Benvenuto Cellini; ressam-tasarımcı-mucit Leonardo da Vinci; ressam-heykeltıraş-mimar Michelangelo Buonarroti; ve ressamlar Titian, Giorgione, Raffaello, Andrea del Sarto ve Antonio da Correggio. Geç Rönesans'ın büyük ressamları arasında Tintoretto ve Paolo Veronese vardı. Giorgio Vasari ressam, mimar, sanat tarihçisi ve eleştirmendi. Klişelere dönüşen "Fransa meselesi" ve "Brittany meselesi", çok farklı mizaç ve eğitime sahip iki şair tarafından yeni bir hayat kiraladı: Matteo Maria Boiardo, Orlando innamorato (1483; Orlando in Orlando). Aşk"), geçmişteki şövalyelik ideallerinin yanı sıra çağdaş davranış standartlarını ve popüler tutkuları yansıtıyordu; ve 1480'den önce yayımlanmış, genel olarak komik Morgante'si olan Luigi Pulci, yeni bir burjuva ve popüler ahlak tarafından ele geçirildi.
Barok dönemin önde gelen sanatçıları arasında heykeltıraş-mimarlar Gian Lorenzo Bernini ve Francesco Borromini ya da mimarlar Bartolomeo Rastrelli, Filippo Juvarra ve Luigi Vanvitelli; ressamlar Caravaggio, Guido Reni, Annibale Carracci, Pietro da Cortona, Luca Giordano, Andrea Pozzo, Guercino, Domenichino, Giovanni Battista Tiepolo, Canaletto, Pietro Longhi ve Francesco Guardi. Modern resmin önde gelen isimleri Umberto Boccioni, Amedeo Modigliani, Giorgio de Chirico, Lucio Fontana, Alberto Burri ve Giorgio Morandi idi. Ünlü bir çağdaş mimar Pier Luigi Nervi, Gio Ponti, Aldo Rossi, Renzo Piano, idi. Hümanistlerin yeni idealleri en eksiksiz olanı Politian, Jacopo Sannazzaro ve Leon Battista Alberti, klasik antikitenin geniş bilgisini kişisel ve çoğu zaman derin bir ilhamla birleştiren üç seçkin şahsiyetti. Politian'ın en önemli İtalyan eseri tamamlanmamış Stanze cominciate per la giostra del Magnifico Giuliano de' Medici'dir (1475–78; "Stanzalar Muhteşem Giuliano de' Medici'nin At Yarışı için Başladı")—Lorenzo'nun öldürülen kardeşi Giuliano de' Medici'ye adanmıştır. 1478'de klasik kökenli kavramların yeni bir şekilde yeniden yaşandığı efsanevi bir dünya yaratan Pazzi komplosunda. Aynı şey, 18. yüzyıla kadar geniş ölçüde etkili olan, büyük ölçüde otobiyografik bir şiir ve düzyazı çalışması olan Sannazzaro'nun Arcadia'sı (1504) için de söylenebilir. Alberti'nin, insanın kötülüğünün ve talihin kaprislerinin egemen olduğu insan yaşamının kasvetli bir resmini sunan edebi eserlerinde, çağdaş gerçekliğe daha dengeli bir bakış verildi. Devlet adamı ve pek çok edebiyatçının hamisi olan Lorenzo de' Medici'ye gelince, kendisinin de oldukça geniş ve çeşitli bir şiirsel çıktısı vardı. genellikle Batı dünyasının en etkili mimarı olarak tanımlanır. ]]
İtalyan yaşamının ayrılmaz bir parçası olan müzik, dilinin yanı sıra birçok biçimini de İtalya'ya borçludur. Gregoryen ilahinin mucidi Romalı I. Gregorius'dir. Müzik kadrosu ya Arezzo'lu Guido tarafından icat edildi ya da kuruldu. 14. yüzyılın önde gelen bestecilerinden biri kör Floransalı orgcu Francesco Landini idi. Yüksek Rönesans ve erken Barok dönemlerinin önde gelen bestecileri Giovanni Pierluigi da Palestrina; madrigalistler Luca Marenzio ve Venosa prensi Carlo Gesualdo; Venedikli orgcular Andrea Gabrieli ve Giovanni Gabrieli; operanın kurucularından Claudio Monteverdi; org-besteci Girolamo Frescobaldi; ve Giacomo Carissimi. Fransız operasının babalarından biri ve Fransız barok üslubunun ustalarından biri, Fransız vatandaşlığına geçen Jean-Baptiste Lully'den sonra İtalyan besteciydi. Daha sonraki Barok döneminin önemli isimleri Arcangelo Corelli, Antonio Vivaldi, Luigi Boccherini, Alessandro Scarlatti ve oğlu Domenico Scarlatti idi. İtalyan asıllı Luigi Cherubini, Napolyon döneminde Fransız müziğinin merkezi figürüyken, Antonio Salieri ve Gaspare Spontini sırasıyla Viyana ve Berlin'in müzik hayatında önemli roller oynadı. Kendi dönemlerini İtalyan operasının büyük çağı yapan 19. yüzyılın bestecileri Gioacchino Rossini, Gaetano Donizetti, Vincenzo Bellini ve hepsinden öte Giuseppe Verdi idi. Niccolò Paganini, zamanının en büyük kemancısıydı. Daha yeni opera bestecileri arasında Ruggero Leoncavallo, Giacomo Puccini ve Pietro Mascagni bulunmaktadır. Ünlü opera şarkıcıları arasında Enrico Caruso, Luisa Tetrazzini, Titta Ruffo, Amelita Galli-Curci, Beniamino Gigli, Ezio Pinza ve Luciano Pavarotti bulunmaktadır. Ferruccio Busoni, Ottorino Respighi, Luigi Dallapiccola, Luigi Nono ve Luciano Berio 20. yüzyılın önemli bestecileridir. Arturo Toscanini genellikle zamanının en büyük opera ve orkestra şeflerinden biri olarak kabul edilir; iki tanınmış çağdaş şef Claudio Abbado ve Riccardo Muti'dir. Sinema müziği alanında, büyük İtalyan besteciler Ennio Morricone, Nino Rota ve Armando Trovaioli idi. Yaylı çalgıların önde gelen yapımcıları Brescia'dan Gasparo da Salò, Nicolò Amati, Antonio Stradivari ve Cremona'dan Giuseppe Guarneri idi. Bartolomeo Cristofori piyanoyu icat etti. Venedikli Pietro Bembo, Prose della volgar lingua'yı ("Kaba Dil Üzerine Yazılar") 1525'te yayınladı. İlk tarihi İtalyan gramerlerinden biri olan bu eserinde Bembo, 14. yüzyıl Toskana modellerine dayanan bir İtalyan edebi dili talep etti, özellikle Petrarca ve Boccaccio. Dante'nin çalışmalarını üslup açısından düzensiz ve yeterince abartılı buldu. Edebi bir dilin çağdaş kullanıma dayanması gerektiğini düşünenler, özellikle Dante'nin edebiyat dili olarak İtalyanca üzerine teorilerini geliştiren Gian Giorgio Trissino tarafından karşı çıktı. Uygulamada sorun hem dilsel hem de üslupsaldı ve 16. yüzyılın ilk yarısında, yüzyılın ikinci yarısında nihayet zafer kazanan Bembo'nun teorileri olmasına rağmen, soruya katkıda bulunan çok sayıda başka kişi vardı. Bu büyük ölçüde Florentine Accademia della Crusca'nın faaliyetlerinden kaynaklanıyordu ve dil sorununa bu daha bilimsel yaklaşım, akademinin 1612'de bir İtalyanca sözlüğün ilk baskısı ile sonuçlandı.
İtalyan edebiyatı ve edebi dili İlahi Komedya'nın yazarı Dante Alighieri ile başladı. Petrarca, Torquato Tasso ve Ludovico Ariosto'nun şiirleri ve Giovanni Boccaccio, Niccolò Machiavelli ve Baldassare Castiglione'nin düzyazısı gibi edebi başarılar, Batı kültürünün sonraki gelişimi üzerinde muazzam ve kalıcı bir etki yarattı. Olağanüstü film yönetmenleri, İtalyan doğumlu Frank Capra, Vittorio De Sica, Luchino Visconti, Roberto Rossellini, Michelangelo Antonioni, Federico Fellini, Sergio Leone, Pier Paolo Pasolini, Franco Zeffirelli, Lina Wertmüller, Paolo Sorrentino ve Bernardo Bertolucci'dur. Ünlü film yıldızları arasında İtalyan doğumlu Rudolph Valentino, Marcello Mastroianni ve Sophia Loren yer alıyor. 16. yüzyılın ilk on yıllarında, şiir üzerine incelemeler hâlâ hümanist fikirlere ve Romalı Augustan şair Horace'ın öğretilerine göre besteleniyordu. Aristoteles'in tamamlanmamış Poetika'sının orijinal klasik Yunanca metninin ilk yayınlandığı 1536'dan sonra, estetik teoride kademeli bir gelişme belirgin hale geldi. Geleneksel taklit ilkesi, klasik yazarların taklidi ve doğanınki olmak üzere iki yönlü anlamda şimdi daha iyi analiz edildi. Üç teatral birlik (zaman, mekan, eylem) daha sonra yeniden kurulan yapısal kurallar arasındaydı ve epik şiire çok fazla spekülasyon yapıldı. Akılla desteklenen bir hayal ürünü olarak klasik şiir anlayışı, 16. yüzyıl retoriğinin temelindeydi ve sonraki yüzyılda Fransa, İspanya ve İngiltere'de zafer kazanan, İtalya'da yeniden canlanan bu şiir anlayışıydı.
İtalyan bilim ve notun matematikçiler dahil Fibonacci'yi, Gerolamo Cardano, Galileo Galilei, Bonaventura Cavalieri, Evangelista Torricelli, Francesco Maria Grimaldi, Marcello Malpighi, Giuseppe Luigi Lagrangia, Luigi Galvani, Alessandro Volta, Amedeo Avogadro, Stanislao Cannizzaro, Giuseppe Peano, Angelo Secchi, Camillo Golgi, Guglielmo Marconi, Antonio Meucci, İtalyan-Amerikan Enrico Fermi, Ettore Majorana, Emilio Segre, Tullio Levi-Civita, Gregorio Ricci-Curbastro, Daniel Bovet, Giulio Natta, Rita Levi-Montalcini, İtalyan-Amerikan Riccardo Giacconi ve Giorgio Parisi. Machiavelli'den daha gerçekçi (veya kötümser) olmasına rağmen, Francesco Guicciardini, inşa ettiği siyaset teorileri çerçevesine yerleştirilebilecek tek 16. yüzyıl tarihçisiydi. Siyasi eyleme katılanların kişisel çıkarlarına dikkat çekti ve Machiavelli'nin teorilerini aksine idealist gösterdi. Guicciardini'nin ana eserlerinden biri olan Ricordi (1512–30; "Things to Remember"; Eng. trans. Maxims and Reflections of a Renaissance Statesman) yüzyılın en özgün siyasi yazıları arasında yer alır. Guicciardini aynı zamanda Storia d'Italia'sında (1537–40), gerçek anlamda ulusal bir İtalya tarihi yazan, onu Avrupa bağlamına oturtan ve tarafsız bir neden-sonuç analizi yapmaya çalışan ilk kişiydi.
Dil
Romantik İngiliz şair Lord Byron, İtalyanca'yı "saten üzerine yazılmış gibi" görünen bir dil olarak tanımladı. Byron'ın tanımı, şiirsel fantezinin münferit bir ifadesi değil, aslında, dünya çapında, genellikle "aşk", "şiir" ve "şarkı" olarak adlandırılan İtalyan dilinin popüler bir görüşüdür. Giorgio Vasari'nin Vite de' più eccellenti architetti, pittori et scultori italiani da Cimabue insino a' tempi nostri (1568; Ressamların, Heykeltıraşların ve Mimarların Yaşamları) 200'den fazla biyografi içeriyordu ve İtalyan sanatının ilk eleştirel ve tarihsel değerlendirmesiydi.
İtalyanca, İngilizce gibi, Hint-Avrupa dil ailesine aittir. Fransızca ve İspanyolca gibi, Latince'den gelişen modern dillerden biri olan bir Roman dilidir. Özellikle başlıca Roman dilleri arasında İtalyanca, kelime hazinesi açısından Latinceye en yakın dil olarak kabul edilir. İtalya'da yaklaşık 60 milyon, San Marino Cumhuriyeti'nde 23.000, İsviçre'de 400.000, diğer Avrupa ülkelerinde 1,3 milyon ve Amerika'da yaklaşık 6 milyon kişi tarafından konuşulmaktadır. Heykeltıraş ve kuyumcu Benvenuto Cellini'nin (1558-66'da yazılmış, 1728'de basılmıştır) otobiyografisi, güçlü kendiliğindenliği ve popüler Floransalı dili kullanımıyla dikkat çekiciydi.
Standart İtalyanca, Dante, Petrarca ve Boccaccio gibi yazarların doğum yeri olan Toskana'da konuşulan bir lehçeden evrimleşmiştir. Kültürel prestiji sayesinde, bu lehçe İtalyan devletleri tarafından ve daha sonra 1861'de birleşmeleri üzerine İtalya Krallığı tarafından kademeli olarak benimsendi. Dilbilimsel ve coğrafi olarak Orta-Güney'deki İtalyan-Dalmaçyalı dilleri ile Kuzey'deki Gallo-İtalik dilleri arasında bir lehçe sürekliliğinin merkezi haline gelen orta düzeyde kabul edilebilir. Gelişimi, diğer İtalyan dillerinden ve Roma sonrası işgalcilerin Cermen dilinden de etkilenmiştir. Rönesans'ın en yüksek ahlaki özlemleri, Baldassare Castiglione'nin mükemmel saray mensubu, asil hanımefendi ve saray mensubu ile prens arasındaki ilişkiyi konu alan Cortegiano'da (yayın 1528; The Courtier) ifade edilir. Yüzyılın en etkili kitaplarından biri haline geldi. Giovanni della Casa, bir başka ünlü incelemenin yazarıydı, Galateo (c. 1551–54; Galateo, baş konuşmacının adıdır; Müh. çevir. Galateo), yazarın nükteli zihninin ve inceliklerinin incelikli olduğu nezaket üzerine bir kitas. çağdaş İtalyan toplumu tam ifadesini buldu. Dönemin aşırılıkları, Ludovico Ariosto tarafından "prenslerin belası" olarak adlandırılan, yaygın olarak korkulan bir yalan makinesi olan Pietro Aretino'nun çalışmalarına da canlı bir şekilde yansıdı. Deneyimli bir fahişe ile acemi arasında geçen bir diyalog olan Ragionamenti (1534–36; "Tartışmalar") kendiliğinden yazılmış bir üslupla yazılmıştı ve duyusal ve vicdansız bir yapı sergiliyordu.
İtalya'da İtalyanca'nın ilk dil olarak konuşulmadığı sadece birkaç topluluk vardır, ancak birçok konuşmacı hem İtalyanca hem de İtalya'nın bölgesel dillerinin anadili iki dillidir ve tarihsel olarak bugünün ulusal dilinden önce gelir. Bunlar, güney İtalya'da Arnavutça, Hırvatça ve Yunanca gibi Romantik olmayan ve Hint-Avrupa dillerinin yerel topluluklarını, Kuzey İtalya'daki Slovence ve Almanca çeşitlerini ve ayrıca Arpitan, Katalanca, Friulan, Ladin gibi düzinelerce çeşitli Roman dillerini içerir. Lombard, Napoliten, Oksitanya, Sardunya, Sicilya ve diğerleri. 16. yüzyıldaki lirik şiir, esas olarak Rönesans taklit teorisinin kabul edilmesi ve Bembo'nun öğretilmesi nedeniyle Petrarca modelinin egemenliğindeydi. Yüzyılın neredeyse tüm önde gelen yazarları Petrarca tarzında lirik şiirler yazdılar. Della Casa'nın şiirlerinde şaşırtıcı bir özgünlük mevcuttu ve Galeazzo di Tarsia, çağdaş şairlerden güçlü bir üslupla sıyrıldı. Ayrıca Paduan kadın şair Gaspara Stampa'nın ve Michelangelo'nun tutkulu soneleri de dikkate değerdir.
Bazı bölgesel farklılıklara rağmen, günümüzde İtalyan nüfusunun yaklaşık yüzde 93'ü ana dili olarak İtalyanca konuşmaktadır. İtalyancanın yayılmasına birçok faktör katkıda bulunmuştur: askerlik hizmeti, eğitim ve gazeteler, kitaplar, radyo ve televizyon aracılığıyla ülke çapında iletişimi içerir. Mizah ve hiciv şiiri geleneği de 16. yüzyılda yaşatılmıştır. Uygulayıcıları arasında öne çıkan, çoğunlukla uygunsuz veya önemsiz konularla ilgilenen burlesk şiirleri, zekâsını ve üslup becerisini gösteren Francesco Berni idi. Halihazırda hümanist yazarlar tarafından geliştirilmiş olan didaktik şiir de bu dönemde, özellikle Romalı şair Virgil'in Georgics'inin dördüncü kitabı Le api'de (1539; Arılar) yeniden biçimlendiren Giovanni Rucellai ve Luigi Alamanni tarafından da devam ettirildi. La coltivazione (1546) adlı tarım ve kırsal yaşam üzerine altı kitas.
Kütüphaneler ve müzeler
İtalya, dünyanın en büyük mimarlık, sanat ve kitap merkezlerinden biridir. Birçok kütüphanesi arasında en önemlileri, Floransa'da (5,3 milyon cilt) ve Roma'da (5 milyon) iki merkezi kütüphane ve Napoli'de (1,8 milyon cilt), Milano'da dört bölgesel kütüphaneyi içeren ulusal kütüphane sistemindedir. (1 milyon), Torino (973.000) ve Venedik (917.000). Çoğu ulusun bir tane olmasına rağmen, iki ulusal merkez kütüphanenin varlığı, Roma'nın bir zamanlar Papalık Devletlerinin bir parçası olması ve Floransa'nın birleşik İtalya Krallığı'nın ilk başkentlerinden biri olması nedeniyle, ülkenin tarihi boyunca ortaya çıktı. Her iki kütüphane de telif hakkı kütüphanesi olarak belirlenmiş olsa da, Floransa şimdi İtalyan yayınlarının korunması ve kataloglanması için belirlenmiş site olarak hizmet vermektedir ve Roma'daki site, devlet kütüphaneleri tarafından edinilen yabancı yayınları kataloglamaktadır. Tüm büyük İtalyan şehirlerinin halk kütüphaneleri vardır. Rönesans'ın klasik beğenisinin en rafine ifadesi, Ludovico Ariosto'nun popüler ortaçağ ve erken Rönesans destanlarından türetilen birçok bölümü içeren Orlando furioso'da (1516; "Orlando Mad"; Müh. trans. Orlando Furioso) bulunacaktı. Şiir aslında Boiardo'nun Orlando innamorato'sunun bir devamıdır ve Boiardo'nun kaldığı yerden iç içe geçmiş tüm hikâyelerini ele alır, ancak benzersiz nitelikleri Ariosto'nun sürekli ilhamından ve usta anlatım tekniğinden ve karakterlerine karşı kopuk, ironik tutumundan kaynaklanır. Orlando furioso, o dönemde İtalyan Rönesansının edebi eğilimlerinin en mükemmel ifadesiydi ve daha sonraki Avrupa Rönesans edebiyatı üzerinde muazzam bir etki yaptı. Ariosto ayrıca, Latin komedisinin taklidini getirerek, yerel dilde Rönesans dramasının başlangıcını işaret eden komediler de besteledi.
Bir dünya kültür, tarih ve sanat merkezi olan İtalya, 3.000'den fazla müzeye sahiptir. Belki de eski uygarlıkların en önemli koleksiyonlarını içerirler. Örneğin Taranto'nun müzesi, bilim adamlarının Magna Graecia tarihini derinlemesine araştırmalarına olanak tanıyan materyaller sunuyor. Roma'daki Roma Ulusal Müzesi'ndeki]] ve Napoli'deki Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki arkeolojik koleksiyonlar muhtemelen dünyanın en iyileri arasındadır. Benzer şekilde, Perugia'daki Umbria Ulusal Arkeoloji Müzesi'ndeki Etrüsk koleksiyonu, Roma'daki Capitoline Müzeleri'ndeki klasik heykeller ve Torino'daki Museo Egizio'daki Mısır koleksiyonu, belki de dünyadaki en iyi koleksiyonlardır. Aristoteles'in kompozisyon "kuralları" uygulanarak destanı yenileme girişimleri de olmuştur. Bir dil teorisyeni olan Gian Giorgio Trissino, Italia liberata dai Goti'sini ("İtalya Gotlardan Kurtarıldı") en katı Aristoteles kurallarına göre yazarken, Alamanni anlatıyı Girone il cortese'de tek bir karaktere odaklamaya çalıştı (1548; " Nazik Girone") ve Aarchide (1570), Homeros'un İlyada'sının bir taklidi. Giambattista Giraldi, daha çok hikâye anlatıcısı ve trajik bir oyun yazarı olmakla birlikte, Ercole (1557; Herkül) adlı şiirinde kendi pragmatik kuramlarını uygulamaya çalışan bir edebiyat kuramcısıydı.
Klasik çağ, İtalya'nın müzelerinde temsil edilen tek çağ değildir. İtalyan Rönesansı bir dizi müzede iyi temsil edilmektedir: Uffizi Galerisi, Bargello Müzesi ve Pitti Sarayı'nın tümü Floransa'da bulunmaktadır. Bu müzelerin çoğu, eski kralların sarayları veya kraliyet ailelerinin evleridir. Yüzyılda iki burlesque karışık şiir biçimi icat edildi. Fidenziana şiiri adını, Petrarca parodilerini Latince kelimeler ve İtalyanca form ve sözdiziminin bir kombinasyonunda yazan bir şair olan Camillo Scroffa'nın bir çalışmasından alır.
Gazeteler ve süreli yayınlar
Bildirilerin çoğu kuzey ve orta İtalya'da yayınlanmaktadır ve tiraj bu bölgelerde en yüksektir. Roma ve Milano en önemli yayın merkezleridir. Önemli sayıda gazete siyasi partilere, Roma Katolik Kilisesi'ne ve çeşitli ekonomik gruplara aittir. Genel olarak, İtalyan gazetelerinin gazetecilik seviyesi yüksektir ve iki günlük gazete, Milan'ın Corriere della Sera ve Torino'nun La Stampa'sı uluslararası saygınlığa sahiptir. Şair Bernardo Tasso'nun oğlu Torquato Tasso, İtalyan Rönesansının son büyük şairi ve İtalyan edebiyatının en büyüklerinden biriydi. Destanı Gerusalemme liberata'da (1581; Teslim Edilen Kudüs) Rönesans'a özgü bir edebi geleneği özetledi: kendi zamanının manevi çıkarlarına göre yenilenen klasik destan. Şiirin konusu Kudüs'ü geri almak için yapılan Birinci Haçlı Seferidir.
Yasa, ifade ve basın özgürlüğü sağlıyor ve hükûmetin uygulamada bu haklara saygı gösterdiği söyleniyor. Yapısı, şehvetli ve duygusal hoşgörüye yönelik merkezkaç dürtülere hükmederek ve kontrol altında tutarak merkezi bir amacı koruma mücadelesini dramatize eder.
Radyo
"Radyo'nun Babası" unvanını talep edenlerin tümü arasında, onunla en çok ilişkilendirilen İtalyan mucit Guglielmo Marconi'dir. 1895'te radyo iletişim sinyallerini gönderen ilk kişiydi. 1899'da İngiliz Kanalı boyunca ilk kablosuz sinyali gönderdi ve iki yıl sonra İngiltere'den Newfoundland'a telgrafla gönderilen "S" harfini aldı. Bu, 1902'de ilk başarılı transatlantik radyotelgraf mesajıydı. Onun dokunaklılığı, kendi kendini kontrol etmenin muazzam maliyetinde yatmaktadır. Keyifli ve sınırsız bir drama olan L'Aminta (1573), Tasso'nun gençlik şiirinin en iyi örneğiydi ve pastoralin (idealleştirilmiş kırsal yaşamla ilgilenen) yeni edebi türüne aitti.
Bugün binlerce istasyondan yayınlanan radyo dalgaları, diğer kaynaklardan gelen dalgalarla birlikte sürekli olarak etrafımızdaki havayı dolduruyor. İtalya'da hem AM hem de FM'de gündüz ve akşam saatlerinde yayın yapan devlet kontrollü üç radyo ağı vardır. Program içeriği, popüler müzikten derslere, panel tartışmalarına, klasik müzik ve operaya, ayrıca sık sık yapılan haber yayınlarına ve uzun metrajlı haberlere kadar çeşitlilik gösterir. Ayrıca, birçok özel radyo istasyonu popüler ve klasik müziği karıştırıyor. Kısa dalgalı bir radyo, gereksiz olmakla birlikte, VOA, BBC, İngilizce Vatikan Radyosu ve Almanya'daki ve diğer Avrupa istasyonlarındaki Silahlı Kuvvetler Ağı'nın alınmasına yardımcı olur. Ancak Gerusalemme liberata, şairin çatışan özlemlerindeki bir dengenin sonucuydu: klasik bir şekilde ele alınan bir Hristiyan konusu. Daha sonraki Gerusalemme conquistata'da (1593; "Kudüs Yenildi") Tasso, Homeros'u taklit etti ve şiirini daha katı Aristotelesçi kurallara ve Roma Katolik kilisesinin Karşı-Reformasyon olarak bilinen Protestan Reformuna karşı tepkisinin ideallerine göre yeniden şekillendirdi.
Televizyon
İtalya'da ilk televizyon medyası, ilk deneysel yayının başladığı 1939'da tanıtıldı. Ancak bu çok kısa sürdü: Faşist İtalya 1940'ta II. Tasso'nun çatışması ahlakçı ilkenin zaferiyle sona ermişti: şiirsel olarak yeni şiir bir başarısızlıktı. Tasso ayrıca hayatı boyunca dini şiirler de dahil olmak üzere daha kısa lirik şiirler yazarken, düzyazı diyalogları artık yalnızca klasik modellerin egemen olmadığı bir stil sergiliyor. Narin madrigalleri, çağın en ünlü bestecileri tarafından müziğe ayarlandı.
Siyaset
İtalya'da başkan yardımcısı yok. İtalya cumhurbaşkanı hastalanırsa, görevi İtalyan Senatosu başkanı devralır. Başkan görevde ölürse, cumhurbaşkanlığı seçimi yapılır. Aynı yüzyılın bir başka lehçe oyun yazarı, şimdi daha yaygın olarak takdir görüyor, karmaşık aşk entrikalarından oluşan komedilerinde karakterizasyon için güzel bir hediye sergileyen Venedikli Andrea Calmo.
Başbakan ulusal politikayı belirler ve İtalyan hükümetindeki en önemli kişidir. Başbakan, genellikle Parlamento üyeleri arasından cumhurbaşkanı tarafından seçilir ve Parlamento tarafından onaylanması gerekir. Başbakanın belirli bir görev süresi yoktur ve herhangi bir zamanda Parlamento tarafından görevden alınabilir. Şu anki İtalya Başbakanı Mario Draghi'dir. Pietro Bembo tarafından kurulan klasisist eğilim, açık modelin Boccaccio'nun Decameron'u olduğu anlatı edebiyatını da etkiledi.
Kabine üyeleri başbakan tarafından seçilir ve genellikle Parlamento üyeleri arasından seçilir. Daha sonra cumhurbaşkanı tarafından atanırlar ve Parlamento tarafından onaylanmaları gerekir. İtalya başbakanı ve kabine resmen hükûmet olarak adlandırılıyor. İfadenin özgünlüğü ve canlılığı, Floransalı eczacı Anton Francesco Grazzini'nin Le cene (1549'dan sonra yazılmış; "Akşam Yemeği" adlı 22 öyküsünde bulunurdu. Dünyevi keşiş Agnolo Firenzuola, Apuleius'un Altın Eşek'inin ücretsiz bir uyarlaması olan masal Asino d'oro (1550) dahil olmak üzere birçok hikâye üretti.
Din
Roma Katolikliği, ülkedeki açık ara en büyük dindir. Her ne kadar Roma Katolik Kilisesi devletten ayrılmış oldu, hala kısmen nedeniyle ülkenin siyasi işlerine rol oynar Vatikan Roma kendisi içinde Vatikan 'ın konumu,. İtalyanların yaklaşık %83'ü Roma Katoliğidir ve bunların üçte biri aktif üyedir. Çoğu vaftiz, düğün ve cenaze töreni kilisede yapılır. 17. yüzyıl İtalyan edebiyatında geleneksel olarak duygudan yoksun yazarların abartıya başvurdukları ve konularının yoksulluğunu bir biçim taşkınlığı altına gizlemeye çalıştıkları bir "çöküş" dönemi olarak tanımlanırdı. (Bu dönemde, düşünce ve ifade özgürlüğünün Karşı Reform, İspanya'nın siyasi üstünlüğü ve amacı Floransa'nın hegemonyasını sağlamak olan Accademia della Crusca'nın muhafazakarlığı tarafından engellendiği söylenir. Toskana dilinin "saflığını" teşvik etmek.Ancak, "barok" yazı stili sadece bir İtalyan fenomeni değildi. Gongorizm (şair Luis de Góngora'nın ustaca metaforik tarzı) İspanya'da bu sıralarda gelişti ve Metafizik şairlerin nükteli "kibirleri" İngiltere'de popülerdi.Gerçekten de bu, tükenmek şöyle dursun, son derece hayati bir dönemdi, o kadar ki, 20. yüzyılın son on yıllarında metafizik edebiyatının yeni ve daha kapsamlı bir anlayışı vardı. İtalyan Barok'u, Almanya, Fransa ve İngiltere'de uygarlığın bu aşamasına yönelik değişen tutumla ilgili bilginler tarafından formüle edilmiştir.
"Concordat" adı verilen bir anlaşma, 1929'dan beri İtalya ile Roma Katolik Kilisesi arasındaki ilişkiyi yönetiyor. Örneğin anlaşma, rahipleri ve diğer tarikat üyelerini askerlik hizmetinden muaf tutuyor ve Katolik kuruluşlara vergi muafiyeti sağlıyor. Hicivin popülaritesi, hakim koşullara karşı bir tepkiydi. Bu türde öne çıkan, yedi hicivde çağın kusurlarına ve eksikliklerine saldıran Napoliten Kurtarıcı Rosa idi. Modenese Alessandro Tassoni, hem destansı hem de kişisel bir hiciv olan sahte kahramanca bir şiir olan La secchia rapita (1622; Kovanın Tecavüzü) ile büyük ün kazandı. Dönemin en ciddi şairi, yetişkin yaşamının çoğunu bir yıkıcı olarak hapishanede geçiren Dominikli bir rahip olan Tommaso Campanella'ydı. Campanella, belki de kaba yontulmuş felsefi dizeleriyle, insanlığın doğal dine dayalı bir teokrasi altında birleştirilmesini savunduğu bir siyasi ütopya vizyonu olan Città del sole (1602; Campanella'nın Güneş Şehri) için daha az tanınır.
İtalya'daki ana Hristiyan mezhebi Roma Katolikliği olsa da, Protestan, Waldensian, Doğu Ortodoks ve diğer Hristiyan kiliselerinin bazı azınlıkları vardır. Son yirmi yılda, İtalya birkaç göçmen dalgası aldı ve sonuç olarak İtalya'da yaklaşık 825.000 Müslüman (% 1,4), ve 75.000 Hindu, 50.000 Budist ve 30.000 Yahudi üyeden oluşan tarihi topluluk. Bu dönemin en başarılı ve temsili şairi, geniş bir lirik şiir koleksiyonunun (La lira [1608–14; "Lir"] ve La sampogna [1620; "Sirinks") ve uzun bir mitolojik şiir koleksiyonunun yazarı Giambattista Marino'ydu. Shakespeare'in 200 kıtada anlattığı Venüs ve Adonis'in aşkına dair Ovidian mitinin Marino tarafından 8000'den fazla şişirildiği Adone (1623) şiiri. Marino, 16. yüzyılın sonlarında şiirden ilham aldı, ancak amacı - çağın tipik özelliği - yenilikle merak uyandırmaktı. Çalışmaları, fantastik yaratıcılığın, aşırı zorlama metaforun, şehvetin, aşırı kolaylığın ve mükemmel bir teknik becerinin "kibirleri" ile karakterizedir. Taklitçileri sayısızdı ve 17. yüzyıl İtalyan şairlerinin çoğu onun çalışmalarından etkilenmişti.
İtalyan Rönesansı nedeniyle, Leonardo da Vinci, Michelangelo, Fra Carnevale, Gian Lorenzo Bernini, Sandro Botticelli, Tintoretto, Titian, Raphael ve Giotto'nun eserleri de dahil olmak üzere İtalya'daki kilise sanatının olağanüstü olduğunu belirtmek dikkat çekicidir. İtalyan kilise mimarisi, özellikle Roma'daki Aziz Petrus Bazilikası, Venedik'teki]] San Marco Bazilikası ve Vaftizhane'deki "Cennet Kapıları" kapılarını içeren Filippo Brunelleschi'nin Floransa Katedrali olmak üzere, Batı kültürü için eşit derecede muhteşem ve tarihsel olarak önemlidir. Lorenzo Ghiberti'nin fotoğrafı. Tarzında Marino'dan daha ayık olan Gabriello Chiabrera, klasik şiirin (özellikle Yunan Pindar'ının) ölçülerini taklit etmede başarılıydı ve müzikal canzonette (Fransız Pléiade'nin Yunan şiir biçimini uyarlaması üzerine modellenmiş kısa dizelerle kafiyeli şiirler) kompozisyonunda mükemmeldi. anakreontik olarak bilinir). Yüzyılın sonuna doğru, vatansever bir soneci olan Vincenzo da Filicaia ve yüce gazeller yazan Alessandro Guidi, Barok'un aşırılıklarının büyük şairleri ve reformcuları olarak selamlandı. Daha önceki gösterişli sözlerin çoğunu muhafaza etseler de, rasyonel reform ihtiyacının bilinci, Accademia dell'Arcadia'nın kurulmasına yol açtı.
Spor Dalları
Futbol popüler bir seyirci ve katılım sporudur. İtalyan milli takımı dünyanın en iyileri arasında yer alıyor ve 1934, 1938, 1982 ve 2006 olmak üzere dört farklı durumda Dünya Kupası'nı kazandı. Sadece Brezilya daha iyi bir rekora sahis. Büyük İtalyan kulüpleri sıklıkla yüksek düzeyde Avrupa müsabakalarında rekabet eder. FIFA Dünya Kupası'nı kazanan oyuncular arasında Giuseppe Meazza, Silvio Piola (bugüne kadar İtalya birinci lig tarihinin en golcü oyuncusu), Dino Zoff, Paolo Rossi, Marco Tardelli, Bruno Conti, Gianluigi Buffon, Fabio Cannavaro, Alessandro Del Piero var., Andrea Pirlo ve Francesco Totti. Diğer şampiyonlar arasında Gianni Rivera, Luigi Riva (bugüne kadar İtalya'nın tüm zamanların en skorer oyuncusu), Sandro Salvadore, Giacomo Bulgarelli, Pietro Anastasi, Giacinto Facchetti, Giampiero Boniperti, Romeo Benetti, Roberto Boninsegna, Roberto Bettega, Roberto Baniggio ve Paolo Maldini yer alıyor. Dönemin nesir yazarları arasında hicivci Traiano Boccalini, İspanyol egemenliğine karşı verilen mücadelede Ragguagli di Parnasso (1612–13; Parnassus Reklamları) ile öne çıkmıştır. Katolik doktrinlerini Reformasyon'a tepki olarak tanımlayan Trent Konseyi'nin tarihi, Venedik devletinin papalık müdahalesine karşı özgürlüğünün savunucusu Paolo Sarpi tarafından yazılmıştır. Guido Bentivoglio tarafından yazılmıştır. Girolamo Brusoni'nin Venedik romanları, Pietro della Valle'nin seyahatleri ve Napoliten Giambattista Basile'nin hikâyeleri gibi hâlâ ilgi çekicidir. Bu dönemin tüm huzursuz enerjisi, matematik felsefesinin temellerini atan ve düzyazısının canlılığı ve netliği ile İtalyan edebiyatı tarihinde önemli bir yer kazanan bir bilim adamı olan Galileo'nun çalışmasında doruğa ulaştı.
İtalya ayrıca tüm Kış Olimpiyat Oyunlarına katılmış, 114 madalya ve Yaz Olimpiyat Oyunlarında 577 madalya kazanmıştır. İtalya toplam 246 altın madalya kazandı ve bu da onları ABD, Sovyetler Birliği, Almanya, İngiltere ve Fransa'dan sonra Olimpiyat tarihinin en başarılı 6. ülkesi yapıyor. İtalya, 701 ile tüm zamanların en yüksek altıncı madalya toplamına sahis. Müzikli drama ve operanın yükselişiyle birlikte İtalyan yazarlar artan ölçüde lirik sahne ile çalıştılar. Ottavio Rinuccini gibi şairler tarafından yazılan librettolar, dramatik ve müzikal sanatla planlanmıştır. 17. yüzyıl boyunca opera evlerine popüler bir ruh girdi: perdeler arasında intermezzi (kısa dramatik veya müzikli hafif eğlenceler) gerekliydi, bu bir bütün olarak performansın dramatik birliğini baltalayan bir uygulamaydı ve yüzyılın sonuna doğru her iz teatral mülkiyet terk edildi.
Basketbol, sıklıkla İtalya'daki en popüler sporlardan biri ve futboldan sonra en popüler ikinci takım sporu olarak kabul edildi. Milli basketbol takımı, 1983 ve 1999'da iki EuroBasket altın madalyası ve 1980 ve 2004'te iki Olimpiyat gümüş madalyası kazanan Avrupa'nın en iyi takımları arasında kabul edildi. Ayrıca, FIBA Europe ve Euroleague Basketball'un ulusal lig katsayılarına göre, İtalya'nın profesyonel basketbol ligi Lega Basket Serie A (LBA), 1958'den 2007'ye kadar Avrupa'nın tarihsel olarak en üst sıradaki ulusal yerel ligiydi. Bugün LBA, Avrupa'nın en iyi ulusal basketbol liglerinden biri olarak kabul ediliyor. Kulüpleri en fazla EuroLeague şampiyonluğunu (13), en çok FIBA Saporta Kupası'nı (15) ve en çok FIBA Koraç Kupası'nı (10) kazandı. Marino'nun etkisinin yayılması birçok kişi tarafından bir suistimal olarak algılandı. 1690'da Accademia dell'Arcadia, "kötü zevki" ortadan kaldırmak amacıyla Roma'da kuruldu. Akademinin amacı, gerçekten hissedilen bir ihtiyaçla uyumluydu. Üyelerinin çoğu, şiddetli klasik sempatileri olan René Descartes'ın rasyonalist takipçileriydi, ancak tepkileri esas olarak Altın Çağ'da yaşadığı varsayılan perilerin ve çobanların basitliğini taklit etmekten ibaretti ve böylece eski bir hilenin yerini yeni bir hile aldı. Arcadian lirikinin tipik bir temsilcisi, opera librettosunun 18. yüzyıl reformcusu Pietro Metastasio'ydu.
Rugby birliği İtalya'da da tanınmaktadır; kulüpler, Super 10'da ve Avrupa Heineken Kupası turnuvasında yurtiçinde yarışıyor. Milli takım on yıllar boyunca önemli ölçüde ilerleme kaydetti ve tarihi takımları yenmeyi başardığı 1990'ların ikinci yarısında iyi sonuçlar elde etti. Milli takım Altı Ulus Şampiyonası'nda yarışıyor ve Rugby Dünya Kupası'nda düzenli olarak yer alıyor. 1713'te Veroneli bir asilzade olan ve daha sonra arkeolojik ve antikacı rehberi Verona illustrata'nın (1731-32) yazarı olan Scipione Maffei, Merope'yi üretti; bu, büyük bir başarıyla karşılanan ve İtalyan trajik tiyatrosunun reformuna giden yolu işaret eden bir trajediydi. (Merope daha sonra Voltaire tarafından Fransızcaya uyarlandı.) 1726 ve 1747 yılları arasında William Shakespeare'in bir hayranı olan Antonio Conti, boş dizelerle dört Roma trajedisi yazdı.
Bisiklet, İtalya'da da iyi temsil edilen bir spordur. İtalyanlar, en çok Dünya Bisiklet Şampiyonasını kazanan Belçika'dan sonra ikinci sırada yer alıyor. Giro d'Italia, her Mayıs ayında düzenlenen dünyaca ünlü bir uzun mesafe bisiklet yarışıdır ve her biri yaklaşık üç hafta süren Tour de France ve Vuelta a España ile birlikte üç Büyük Turdan birini oluşturur. Tenis kortların yakınında ve televizyonda önemli bir takipçi kitlesine sahiptir. İtalyan profesyonel tenisçiler neredeyse her zaman erkek ve kadın oyuncular arasında ilk 100 dünya sıralamasında yer alır. Raketli plaj tenisi İtalyanlar tarafından icat edildi ve ülke genelinde birçok kişi tarafından uygulanıyor. Voleybol birçok amatör oyuncu tarafından oynanmakta ve profesyonel oyuncular dünyanın en iyi ve en zor voleybol ligi olarak kabul edilen İtalyan Voleybol Ligi'nde mücadele etmektedir. Erkek ve kadın milli takımları genellikle dünyadaki takımların ilk 4 sıralamasında yer alır. Ancak 1775 yılına kadar Vittorio Alfieri'nin Kleopatra'sının başarısıyla önemli bir İtalyan trajedisi nihayet ortaya çıktı. Pietro Metastasio ve libretto yazarı Paolo Rolli'nin melodramları veya müzikal dramalarıyla güçlü bir tezat oluşturan Alfieri'nin trajedileri sert, acı ve melodisizdir. Klasik ve İncil temalarını seçti ve tiranlığa olan nefreti ve özgürlük sevgisi aracılığıyla, izleyicilerini yüce duygular ve vatanseverlik coşkusuyla harekete geçirmeyi arzuladı. Saul (1782) ve Mirra'da (1786) en derin noktasındadır. Alfieri'nin Romantik dönem ve Risorgimento'daki etkisi muazzamdı ve Carlo Goldoni gibi, İtalya'ya diğer Avrupa uluslarınınkiyle karşılaştırılabilir bir drama külliyatı sağlamak için verdiği mücadelelerin açıklayıcı bir hesabını veren önemli bir otobiyografi yazdı.
İtalya'nın motor sporlarında uzun bir geleneği var: İlk iki Formula 1 şampiyonasına Alfa Romeo için yarışan pilotlar hakim oldu ve kazandı. Scuderia Ferrari, 1948'den beri yarışan Grand Prix yarışlarında hayatta kalan en eski takım ve 15 Sürücü Şampiyonası ve 16 Üretici Şampiyonası kaydıyla istatistiksel olarak tarihin en başarılı Formula 1 takımı. Diğer önemli otomobil yarışları etkinlikleri arasında Targa Florio ve Mille Miglia (ve tarihi canlanması) sayılabilir. Metastasio'nun opera libretto reformu, 18. yüzyılın ortalarında Goldoni'nin komedi reformu ile paraleldi. 17. yüzyıl boyunca commedia dell'arte - genellikle büyük ustalıktaki aktörler tarafından icra edilen renkli bir doğaçlama, şarkı söyleme, mim ve akrobasi pandomimi - yavaş yavaş sıradan komedinin yerini aldı, ancak 18. yüzyılın başlarında yozlaşmış ve gülünç duruma düşmüştü.
Ayrıca, Giacomo Agostini ve Valentino Rossi gibi motosiklet yarışçıları, tüm zamanların en büyük spor yıldızlarından bazıları olarak kabul edilmektedir. Diyalog çoğunlukla doğaçlamaydı ve olay örgüsü -senaryo olarak bilinen karmaşık bir sahne yönergeleri dizisi- esas olarak zorla evlilikler, talihsiz aşıklar ve hizmetçilerin ve efendilerin entrikalarıyla ilgiliydi. Goldoni, bu geleneksel tiyatro türünü, Venedik sahnesi yerel lehçenin rafine bir biçiminde tasvir edildiğinde, özellikle zekâ ve canlılığın belirgin olduğu yazılı eserlerle değiştirmeyi başardı. Belki de üretken çıktısı nedeniyle, çalışmalarının bazen derinlikten yoksun olduğu düşünülmüştür.
Birden fazla yarışmada dünya rekoru kıran az sayıdaki kadın yüzücüden biri olan Federica Pellegrini, dünyanın en başarılı yüzücülerinden biri olmuştur. İtalyan sporcular Yaz Olimpiyat Oyunlarında 549 madalya ve Kış Olimpiyat Oyunlarında 114 madalya daha kazandı. Jessica Rossi, yeterlilikte 75'lik bir Atıcılık sporu dünya rekoru ve 99'luk bir dünya rekoru kırdı. Eskrim çok başarılı bir spordur ve İtalya en başarılı eskrim ülkelerinden biridir; Edoardo Mangiarotti, kazandığı 39 Olimpiyat ve Dünya şampiyonluğu ile dünyanın en başarılı eskrimcidir. Güreşte en dikkat çekici güreşçilerden biri, WWWF (Dünya) Ağır Siklet Şampiyonası'nın rekorunu iki saltanat boyunca 11 yılı aşkın bir süredir elinde tutan Bruno Sammartino'dur. İtalya'daki diğer çok popüler sporlar voleybol, atletizm ve bokstur. Bununla birlikte, sosyal gözlemi keskindir ve karakterleri güzel bir şekilde çizilmiştir. Bir protofeminist olan kahramanı Mirandolina ile La locandiera (1753; "The Innkeeper"; Müh. Goldoni'nin rakibi ve sert tartışmacı, Venedikli meslektaşı Carlo Gozzi (daha liberal gazeteci Gasparo'nun gerici kardeşi) ayrıca komediler, hiciv dizeleri ve önemli bir otobiyografi yazdı. Fiabe teatrali'si (1772; "Tiyatro Masalları") fanteziye dayanır ve genellikle hicivlidir. Bunlar arasında, daha sonra Sergey Prokofiev tarafından opera haline getirilen L'amore delle tre melarance (Üç Portakal İçin Aşk) ve daha sonra Giacomo Puccini tarafından bestelenen orijinal Turandot bulunmaktadır.
Malle
Malle, Belçika'nın Anvers eyaletinde bulunan bir belediyedir. Belediye Oostmalle ve Westmalle köylerinden oluşuyor. 1 Ocak 2013'te Malle'nin toplam nüfusu 14.950 idi. Toplam alan 51.99 km² olup, km² başına 288 nüfus yoğunluğu vermektedir.
Haseki (İstanbul tramvayı)
Haseki Tramvay İstasyonu, İstanbul tramvayı'nın T1 (Kabataş - Bağcılar) Tramvay Hattı'nda yer alan ve 29 Aralık 1992'de hizmete giren hemzemin tramvay istasyonudur. Fatih'in Mollagürani Mahallesi ile Haseki Sultan Mahallesi arasında Turgut Özal Bulvarı (Millet Caddesi) üzerinde, İstanbul Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesi Fatih Haseki Merkez Yerleşkesi'nin karşısında yer almaktadır.
Akasya Durağı bölümleri listesi
Bu maddede, 2008-2012 yılları arasında  Kanal D ve Star TV'de yayımlanan Akasya Durağı adlı komedi ve aile türündeki Türk televizyon dizisinin bölümleri listesi yer almaktadır. Dizi, 5 sezondan ve toplam 174 bölümden oluşmaktadır.
Ravioli
Ravioli, ince makarna hamuruyla kaplanmış, dolgudan oluşan bir makarna türüdür. Genellikle et suyu içinde veya sos ile servis edilir ve İtalyan mutfağı'nın geleneksel yemeğidir. Mantı genellikle karedir, ancak dairesel ve yarı dairesel (mezzelune) dahil olmak üzere başka biçimleri de vardır.
'Ravioli' kelimesi İtalyan lehçesinde Latince "küçük şalgamlar" anlamına gelir ve İtalyanca rava şalgam demektir.
Mişel Avn
Michel Naim Avn (, (d. 30 Eylül 1933), Lübnanlı asker ve siyasetçi. Lübnan'ın 13. Cumhurbaşkanıdır. Lübnan parlamentosunun 46. seçim oturumunda 31 Ekim 2016 tarihinde cumhurbaşkanı seçildi. 30 Ekim 2022'de görev süresi sona erdi.