cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Letraset
Letraset, çeşitli yüzeylere harf ve daha başka tipografik öğeler aktarabilen yazı tipi levhaları üreten ve 1960larda tasarım stüdyoları, grafikerler, mimarlar, teknik ressamlar ve sanatçılar tarafından ürünleri yaygın olarak kullanılan bir şirketti. 1959 yılında Londra'da kurulan şirketin dört yıl sonra 1963 yılında 70 ülkede temsilciliği açılmıştı. Firma 1980'lerden başlayarak masaüstün yayıncılığın ve dijital baskı teknolojilerinin gelişmesiyle önemini yavaş yavaş yitirdi. 1981'de Letraset İsveçli kağıt firması Esselte tarafından satın alındı. Üç yıl sonra 1984'de ITC (International Typeface Corporating) da aynı şirketin bünyesine girdi. Daha sonra Letraset, Colart Grubu tarafından satın alındı ve yan kuruluşu Winsor & Newton'un bir parçası oldu.
Kurumsal tarih
Letraset 1959'da Londra'da kuruldu ve sanatçılar, zanaatkarlar ve tasarımcılar için yenilikçi bir medya türü tanıttı. Analog ve diital baskı teknolojileri arasında bir geçiş evresini temsil eden Letraset baskı yöntemi, kısa ömründe sessiz bir devrim gerçekleştirmişti.
En önemli ürünleri Letraset Tipi Yazı Sistemi'ydi. En başta ıslak yüzeyler üzerinde harfleri bir levhadan başka bir yüzeye aktarabilen sistem 1961'e kuru Instant Lettering yöntemine dönüştü ve uzun yıllar boyunca ana ürünleri olarak piyasada yer aldı.
1964'ten itibaren Letraset, kuru aktarım sistemini Action Transfers adlı bir çocuk oyununa uyarladı. Bu oyun (daha sonra Gilette firması tarafından pazarlanan) Kalkitos'a evrildi.
1990'ların başında malzemelerinin satışlarında bir düşüş gören Letraset, Macintosh için ImageStudio ve ColorStudio gibi yazılım paketlerini piyasaya sürerek masaüstü yayıncılık endüstrisine geçti. Ne var ki bu ürünler hiçbir zaman yaygın bir kullanım oranına ulaşamadı. Ancak, Letraset kuru transfer kağıtlarında popüler olan yazı tiplerinin birçoğunun telif haklarını (örn. Charlotte Sans) elinde tutuyordu, dolayısıyla dijital yazı tipi pazarına girmek firma için mantıklı bir karardı. Letraset böylece birçok yazı tipini PostScript gibi formatlarda yayınlamaya başladı.
Alan Meeks, Martin Wait, Tim Donaldson ve David Quay gibi tasarımcıların yazı tipleri piyasaya sürüldü ve birçoğu günümüzde de Fontshop gibi çevrimiçi perakendecilerde bulunabilir. Bazı yazı tipleri başlıklarında 'Letraset'i korurken, diğerleri ITC gibi yeni satıcıları tarafından yeniden adlandırılmıştır.
Kendi web sitelerinden belli fontlar hâlâ satılmaktadır. Geliştirdikleri yazılımlar içinde Adobe Illustrator'ın bir eklentisi olan Manga Studio EX bulunmaktadır.
Letraset, Haziran 2012'de Colart grubu tarafından satın alınana ve yan kuruluşu Winsor & Newton'un bir parçası olana kadar Fransa'nın Le Mans şehrinde bulunuyordu. Bu tarihte İngiltere'de Ashford, Kent şehrine taşındı.
Kültürel tarih
Kuru transfer teknikleri, manipülasyon kolaylığı, düşük fiyatı ve oluşturulan nihai ürünün kalitesi nedeniyle punk hareketi tarafından yaygın olarak kullanıldı. Punk hareketinin yerleşik matbaalar ve yayıncılar tarafından fazla kabul görmemesi sebebiyle Letraset'un bu niteliği, harekatın Kendin Yap felsefesine uyumluydu. Letraset aynı zamanda döneminde model uçaklar, okul dergileri, vb. birçok alanda kendine yer buldu. Profesyonel ve amatör kullanıcılar tarafından farklı sebeplerle kullanılıyordu.
Ürün
Letraset yöntem olarak ıslak üretim yöntemiyle oluşturulan harflerin bir yüzeyden başka bir yüzeye, üzerine basınç uygulayarak aktarılmasına dayanıyordu. En başlarda üç basamaklı bir aktarım söz konusuydu ve arada ipeksi bir aktarım yüzeyi bulunuyordu ve harflerin bir yüzeyden diğerine geçmesi için arap zamkı yapıştırıcı ve fırça kullanılması gerekiyordu.
Daha sonra 1961 yılında süreç basilteştirildi ve kuru aktarılabilir harfler geliştirildi. Letraset'in bütün dünyada yaygın olarak kullanılmasını sağlayan bu gelişme oldu.
Mevcut yazı tipleri yelpazesi, dönemin hem klasik hem de çağdaş yazı tiplerini de kapsayacak şekilde genişletildi. Zamanla yazı tipleri farklı ağırlıklar ve boyutlarla zenginleştirildi. Letraset levhalar 1960'lar, 1970'ler ve 1980'lerde profesyonel ve amatör grafik tasarımcılar, mimarlar ve sanatçılar tarafından yoğun bir şekilde kullanılıyordu. Bu yöntem sayesinde ilk kez amatörler, profesyonel görünüme sahip uygun fiyatlı ve çekici ürünler ortaya koyabiliyordu. Sonuç olarak ve kullanım kolaylığı nedeniyle matbaacılar, tasarım stüdyoları ve reklam ajansları tarafından da kullanılmaya başlandı. 1980'lerin sonlarında Letraset'in yerini masaüstü yayıncılık almaya başladı. Bugün Letraset levhaları eBay'de ve başka yerlerde alınıp satılmaktadır ve tasarımcılar ürünlerinde dijital bir görünümden kaçmak için özel olarak kullanılmaktadır.
Lorem Ipsum
Lorem Ipsum mıcır metni onlarca yıldır Letraset reklamlarında yer almaktaydı. Kullanımının Letraset'ten önce başladığına dair bazı işaretler var, ancak Letraset'in onu popülerleştirmesinden büyük katkı sağladığı kuşku götürmez.
Fugazi
Fugazi, Amerikalı rock grubu. Grup, 1986'da eski Minor Threat vokalisti Ian MacKaye tarafından Washington, DC'de kuruldu. Grubun diğer üyeleri arasında vokalist ve gitarist Guy Picciotto, bas gitarist Joe Lally ve davulcu Brendan Canty bulunmaktadır. AllMusic eleştirmeni Andy Kellman tarafından "düşünen adamın hardcore grubu" olarak tanımlanan grup, post-punk and dub reggae'den ilham alan deneysel müzik tarzı ve DIY etiğine bağlılığı ile tanınmaktadır.
Son konserini 2003'te veren grup, bu süreden beri faaliyetlerinde "süresiz bir duraklamaya" girdiğini belirtmiştir.
Kalkhas
Yunan mitolojisinde, Kalkhas (Calchas) Argoslu bir kahindir. Kalkhas'tan, İlyada'nın başlangıcında bahsedilir.
Truva'dan önce ordunun hizmetinde olan Kalkhas, yetenekli bir kahindir. Yunanca, ionópolos ("kuş bilgini"): "Bir kahin olarak, Kalkhas'ın kampta rakibi yoktu."
Tanrı Apollon'dan geçmiş, şimdi ve geleceği öğrenmiştir. Başka kehanete dair becerileri de vardı: savaşın gelgiti sırasında düşmanın bağırsaklarını yorumlamak. Kahin olması, İlyada'da anlatıldığı gibi, ailesinin mesleğidir ve adının en güvenilir etimolojisine dair açıklamalar: "melankolik düşünme" anlamında "karanlık olan"dır. İlyada'nın efsanevi zamanlarında, falcılar ve kehanet zaten uzun süredir vardır.
Aile
Kalkhas, Polymele ve Thestor'un oğluydu ; ve kahin Idmon'un torunudur; Leucippe, Theonoe ve Theoclymenus'un kardeşidir.
Hikayesi
Kalkhas, Yunan Gemileri Truva'ya gitmek üzere Aulis'te toplandıklarında ve elverişli rüzgarlar çıkmadığında, Artemis'i alındırmış Agamemnon'a kızı İphigenia'yı kurban etmesi gerektiği kehanetinde bulunmuştu. Bu bölüm, kayıp Epik Döngü'de yer alan kayıp Cypria'da anlatılmaktadır. Kalkhas, ayrıca, Truva'nın ancak on yıl sonra yağma edilebileceğini de belirtmiştir.
Sofokles, Aias isimli oyununda, Kalkhas, eğer Teukros gün doğmadan çadırından ayrılırsa, Aias'ın öleceği kehanetini söyler.
İlyada
İlyada'da Kalkhas, ilahi gerçeğin kahini olarak rol alır. Ondan en fazla şüphe eden kişi, Kalkhas'ın kehaneti nedeniyle kızı İphigenia'yı kurban etmek zorunda kalan Agamemnon'un kendisidir. Kalkhas'ı "kötülüğün kahini" olarak adlandırır.
Kalkhas, esir alınan Khryseis'in babası Chryses'e iade edilmesi gerektiğini, böylece Apollon'un ceza olarak gönderdiği vebayı durdurabileceklerdir: bu kehanet de Akhilleus ile Agamemnon'un kavga etmesine yol açacak ve İlyada'nın ana teması olacaktır. Krallar istedikleri gibi yapabildiği için, Kalkhas, Agamemnon'a mecliste karşı çıkan kahraman Akhilleus'u desteğine güvenmeyi gerekli bulur. Agamemnon, Apollon'un ödülünden vazgeçmesi gerektiğini söyleyen kehanetini kabul etmeyi reddeder, ancak Akhilleus'un ödülünü alarak kızı bırakacaktır. Bunu, "Akhilleus'un gazabı" izler. Akhilleus, tanrıların yardımıyla doğruluğu yeniden tesis etmek için mücadele eder.
Hikayenin ilerleyen bölümlerinde Poseidon, Zeus savaşı gözlemlemezken Yunan kuvvetlerini uyandırmak ve güçlendirmek için Kalkhas şeklini alır.
Posthomerica
Kalkhas, ayrıca Smyrna'lı Quintus'un Posthomerica'sında da yer alır. Kalkhas, kısaca konuşsalardı, Akhilleus'u savaşmaya ikna edebileceklerini söyler. Truva'nın, ancak Argoslular Filoktetes'i geri getirirse düşeceğini tahmin eden kişi, Helenus'tan çok (Sofokles'in Filoktetes oyununda önerdiği gibi) Kalkhas'tır. Neoptolemos Truvalıları katletse de, onun tavsiyesi üzerine savaşı durdurmaları gerekir. Ayrıca Argoslulara şehrin zorla değil stratejiyle daha kolay alınacağını söyleyen de odur. Odysseus'un Truva Atı'nın önerisini onaylar. Aeneas'ın savaştan sağ çıkacağını ve kendi şehrini kuracağını öngörür ve Argoslulara onu öldüremeyeceklerini söyler. Kapherean Kayaları yüzünden yaklaşmakta olan sonunu öngördüğü için; Argoslular Truvayı terk etmek için gemilere bindiklerinde onlara katılmaz.
Ölüm
Kalhas, Truva Savaşı'ndan kısa bir süre sonra Anadolu'daki Kolofon'da utanç içinde öldü (Nostoi ve Melampodia'da anlatıldığı gibi): Kahin Mopsos, onu bir kehanet yarışmasında yendi.
Ayrıca Kalkhas'ın, başka bir kahin; Kalkhas'ın ölümünü yanlış tahmin ettiğini düşündüğü için, Kalkhas'ın gülmekten öldüğü söylenir. Bu kahin, Kalkhas'ın kendi diktiği asmalardan ürettiği şaraptan asla içmeyeceğini önceden bildirmişti; Kalkhas şarabı yapar, ama bardağı tutarken önceki gece şaraptan içtiklerini onlara söyleyemeden gülmekten ölür.
Mitin ortaçağ ve sonraki versiyonlarında, Kalkhas, bir Truvalı sığınmacı ve Cressida olarak adlandırılan Khryseis'in babası olarak tasvir edilir.
Kalkhas, William Shakespeare'in Troilus ve Cressida oyunundaki bir karakterdir.
Çöteli, Elazığ
Çöteli, Elazığ ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1902 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Elazığ il merkezine 25 km uzaklıktadır.
1984 Şampiyon Kulüpler Kupası Finali
1984 Şampiyon Kulüpler Kupası Finali, UEFA'nın en büyük kulüp turnuvası olan Şampiyon Kulüpler Kupası'nın 1983-84 sezonunun şampiyonunu belirleyen maç. İngiltere'nin Liverpool ile İtalya'nın Roma takımları arasında oynanmıştır. 1955'ten beri düzenlenen turnuvanın yirmi dokuzuncu finali olan maçı İsveçli hakem Nicolae Rainea yönetmiştir. İtalya'nın başkenti Roma'daki Olimpiyat Stadı'nda oynanan maçı 69,693 kişi izlemiştir.
Normal süresi 1-1 biten maçın uzatma dakikalarında gol olmayıca penaltı atışlarına geçildi. Penaltılar sonucu Roma'yı 4-2 yenen Liverpool kupayı kazandı. Liverpool katıldığı dördüncü finalde de kaybetmeyerek şampiyon oldu. Altı şampiyonluğu bulunan Real Madrid'den sonra dördüncü şampiyonluğa ulaşan ikinci takımdır. Roma ise katıldığı ilk finalde sahadan mağlup ayrıldı. Roma kendi evinde final oynayıp kaybeden ilk takım oldu. Ayrıca bu final şampiyonun penaltılarla belirlendiği ilk finaldir.
Prestige Brands
Prestige Brands Holdings, Inc. tezgah üstü sağlık ve ev temizlik ürünlerini pazarlayan ve dağıtan bir Amerikan şirketidir. 1996 yılında Medtech Products, Inc., Prestige Brands International ve Spic and Span şirketinin birleşmesiyle kurulmuştur. Şirket merkezi Tarrytown, New York'ta bulunmaktadır.
Prestige Brands'ın sahip olduğu markalar arasında Kloraseptik boğaz ağrısı ürünleri, Clear Eyes, Compound W siğil tedavisi, Dramamine hareket hastalığı tedavisi, Efferdent protez bakımı, Luden's boğazı damlaları, BC Tozu ve Goody'nin Baş Ağrısı Tozu, Pediacare & Little Remedies çocuk OTC ürünleri, Beano, Comet ve Spic and Span ev temizlik ürünleri bulunmaktadır.
Tarihi
Prestige Brands Holdings, Inc., önde gelen, çoğunlukla ihmal edilen ancak sağlıklı tüketici markalarını elde etmek, yeniden canlandırmak ve sınırlamak için kuruldu. 2004 yılında MidOcean Partners, GTCH Golder Rauner'a Prestige Markalarını sattı.
Şirket, 2010 yılında Blacksmith Brands'ın beş marka portföyünü satın aldı.
Prestige Brands Holdings, Inc., 2013 yılında, çocuklar ve yetişkinler için sağlık markalarının özel bir pazarlamacısı ve distribütörü olan Bondi Junction'ın Care Pharmaceuticals'ı (New South Wales, Avustralya) satın aldı.
2014 yılının Nisan ayında, Prestige Brands Holdings, Inc., kadın bakımı ve diğer reçetesiz sağlık ürünleri pazarlamacısı ve dağıtıcısı olan Insight Pharmaceuticals Corporation'ı 750 milyon dolara satın almak için kesin bir anlaşma imzaladığını açıkladı.
Kasım 2015'te Prestige Brands Holdings, Inc., özel bir pazarlamacı ve ağız bakım ürünleri dağıtıcısı olan DenTek Oral Care Inc. (DenTek) 'i 225 milyon dolara nakit olarak satın almak için kesin bir anlaşma imzaladığını açıkladı.
Aralık 2016'da Monistat, Dramamine ve Luden's markalarına ev sahipliği yapan Prestige Brands Holdings Inc., C.B. Fleet Co. şirketini özel sermaye şirketi Gryphon Investors'tan yaklaşık 825 milyon dolara satın almayı kabul etti.
Prestige, 2009 yılında Denorex ve Prell marka şampuanlarını sattı. O zamandan beri Phazyme (2012); Fiber Choice, PediaCare, New-Skin ve Dermoplast (2016) çıkarıldı.
Arahova Muharebesi
Arahova Muharebesi ( Mahi tis Arahovas), 18-24 Kasım 1826 tarihleri arasında Arahova'da Yunan isyancılar ile Osmanlı ordusu arasında meydana gelen bir muharebedir. Yunan isyancılarının lideri Yeoryos Karaiskakis, Osmanlı ordusunun manevralarından istihbarat aldıktan sonra Orta Yunanistan'ın Arachova köyü yakınlarında sürpriz bir saldırı düzenledi. 18 Kasım'da Mustafa Bey komutasındaki 2.000 Osmanlı askeri Arahova'da ablukaya alındı. Üç gün sonra Osmanlı ordusunu kuşatan çalışan 800 kişilik bir kuvvet başarısız oldu.
22 Kasım'da Mustafa Bey ölümcül bir şekilde yaralandı ve soğuk hava ve şiddetli yağışlar açlıktan sonucu Osmanlı ordusu zayıfladı. 24 Kasım öğlen saatlerinde Osmanlı ordusu geri çekilme girişiminde bulundu. Çoğu savaşta öldürüldü veya soğuktan hayatlarını kaybettiler. Arahova'daki Yunan zaferi, Büyük Güçler bir yıl sonra yardımlarına gelmeden önce isyancılara değerli zaman kazandırdı.
Türkoloji
Türkoloji (Osmanlı Türkçesi: Türkiyat [تركيات], İngilizce: Turcology, Fransızca: Turcologie) veya Türklük bilimi ; Türk halklarının filolojisi, antropolojisi, edebiyatı ve tarihi başta olmak üzere genel bir somut ve somut olmayan kültürel miraslarını sistematik bir şekilde derleyen, araştıran ve inceleyen bilim dalıdır.
Türkolojinin ana konusunu, geçmişte yaşamış ve günümüzde yaşayan Türk toplumları ve ilgili olduğu diğer toplumlar oluşturur. Bu bilimde uzmanlaşan kişilere Türkolog denir.
Şarkiyatçılık çatısında Türkolojiye yönelim
Oryantalizm veya Şarkiyatçılık,Yakın Doğu ve Uzak Doğu toplumlarını, kültürlerini, dillerini ve halklarının incelendiği Batı kökenli araştırma alanlarının tümüne verilen isimdir.
Türkoloji Batı'nın "Doğu"yu öğrenme/değerlendirme çabası olan oryantalizm/şarkiyatçılık bağlamında bir sistematik kazanmıştır. İlk Türkoloji Kürsüsü 1795’te Paris’te "Ecole des Languages Orientales Vivantes"da kurulmuştur. Bunu Şarkiyat ve Türkoloji ile ilgili enstitüler takip etmiştir. Moskova’da (1814) Paris’te (1821) ve Londra’da (1906) kurulan bu tür kuruluşların yayımladığı çok sayıda bilimsel eser, dergi, makale ve bültenler mevcuttur.
Osmanlı Döneminde Türkoloji çalışmaları
Osmanlı İmparatorluğu içinde Türkoloji çalışmaları, XIX. yüzyılda başlamıştır. Avrupa'da cereyan eden milliyetçilik ve pozitivizm gibi görüşler, Tanzimat ve Islahat fermanlarının da getirdiği hürriyet ruhuyla ilk Türk özel gazetesi Tercümân-ı Ahvâl'de halk için bir lisan yaratılmasından bahsedilmesine yol açmıştır. Bu bahsedilen halk, Türk milletidir. Artık Osmanlı aydını; Şinasi, Namık Kemal, Ahmet Vefik Paşa ve Şemseddin Sâmi gibi öncülerle Türk kimliğini benimsemiş ve yüzyılın sonunda Türk dilinde modern sözlükler yazmaya başlamıştır.
Wilhelm Radloff ve Vilhelm Thomsen gibi Avrupalı âlimler, 1890'lı yıllarda runik harfli metinlerin Türkçe olduğunu keşfedip Orhun Abideleri'nin ilk bilimsel yayınlarını yapmışlardır. Bu yayınlardan birkaç yıl sonra Necip Âsım, En Eski Türk Yazısı adıyla yayımladığı eserinde runik Türk alfabesini tanıtmıştır. Ayrıca Orhun yazıtlarının metnini ve tercümesini neşretmiştir. En Eski Türk Yazısı adlı eser Osmanlı sınırları içini düşünüldüğünde, Köktürk metinleri doğrultusunda Türkoloji alanında yapılmış ilk yerli çalışma olarak kabul edilmektedir.
Cumhuriyet Döneminde Türkoloji çalışmaları
Osmanlının yüzyıllarca ihmal ettiği, önemini fark ettiğinde ise çok geç kaldığı için batı merkezli çalışmaları, kaynak aldığı bu bilim dalı ve Osmanlı medrese yapısı bağımsız Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasıyla tasfiye edilmiştir. Bunun yerine üretken ve ulusal bilimsel çalışmalar başlatılmıştır. Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu bizzat Atatürk’ün isteği ve katkılarıyla kurulmuş, İstanbul Üniversitesi’ne bağlı olarak Türkiyat Enstitüsü oluşturulmuştur.
Türkçenin ve Türk kültürünün envanterini kaydetmek için, dönemin çok kısıtlı kaynaklarına rağmen, özverili araştırmacıların çabalarıyla, Derleme Sözlüğü, Tarama Sözlüğü, Türkçe Sözlük, Yazım Kılavuzu ve benzeri eserler bilimsel alana kazandırılmıştır.
2000 sonrası Türkoloji
Türkiye'de 100'e yakın Türk dili ve edebiyatı bölümünde "Türk dilbilimcisi" unvanıyla Türkolog yetiştirilmektedir. Dünya'da ve Türkiye'nin birçok farklı yerinde Türkoloji adında bölümler ve enstitüler mevcuttur.
Azerbaycan'da Türkoloji
Çarlık Rusyası döneminden itibaren Azerbaycan'da Türkoloji araştırmaları başladı. Aleksandır Kasimoviç Kazembek, Azerbaycan'da bu bilimin temellerini atmıştır. Daha sonra Azerbaycan'da, Hüseyinzade Ali Turan, Mehmed Emin Resulzade, Ahmet Ağaoğlu, Bekir Çobanzade, Ebulfez Elçibey, Halil Rıza Ulutürk, Naila Valikhanlı, Ziya Bünyadov gibi önde gelen Türkologlar yetişmiştir.
Stalin'in Azerbaycan'da Türkologlara yönelik baskıları
SSCB İlimler Akademisi'nin Azerbaycan şubesindeki ve üniversitedeki baskılar Ruhullah Ahundov'un Aralık 1936'da hapse atılması ile başladı. Daha Ocak 1937'de, Azerbaycanlı bilim insanları Hanefi Zeynallı, Veli Huluflu ve Bekir Çobanzade tutuklanmıştır. . Hatta Bekir Çobanzade Kislovodsk'ta bir sanatoryumda tutuklanmış ve özel bir konvoy tarafından Bakü'ye getirilmiştir. 18 Mart gecesi, tarihçi Aziz Gubaydullin de tutuklanmıştır. Tutuklanmasının hemen ardından Mircafer Bağırov "Bakinskiy Raboçiy" gazetesi ve Kommunist adlı gazetede ona karşı makale yayınladı. 19-20 Mart tarihlerinde Azerbaycan SSC Komünist Partisi Merkez Komitesinin genel toplantısında konuşan Mircafer Bağırov, Ruhullah Ahundov 'un kültür cephesinde yürüttüğü milliyetçi çalışmalardan bahsederken profesörler Bekir Çobanzade ve Aziz Gubaydullin'in pan-Türkizmin Azerbaycan'daki en parlak temsilcileri olduğunu belirtmiştir. 4 Haziran gecesi ise Halid Said Hocayev tutuklanmıştır.
Edebiyat eleştirmeni Hanefi Zeynallı Ruhullah Ahundov'un yakın arkadaşıydı. O, tutuklanmadan önce SSCB İlimler Akademisi Azerbaycan Şubesi Dil ve Edebiyat Enstitüsü'nde bilim insanı ve sekreter olarak çalışmaktaydı. Türkolog Veli Huluflu ise Ruhullah Ahundov'un yardımcısı ve SSCB İlimler Akademisi'nin Azerbaycan şubesinde tarih bölümü başkanıydı. Oryantalist Bekir Çobanzade aslen bir Kırım Tatarları idi. 1920'lerde Kırım Merkez Yürütme Komitesi üyesiydi ve bir Kırım Tatar partisi olan ["Ulusal Parti" liderlerinden biriydi. Daha sonra 1925 yılında Bakü'ye taşındı. 1937 başlangıcına kadar Bakü Devlet Üniversitesi'nin profesörü ve SSCB İlimler Akademisi Azerbaycan şubesinin bir çalışanıydı. Profesör Aziz Gubaydullin, Türk halkları tarihi üzerine temel araştırmalar yazan ilk Tatar tarihçisidir. Yetenekli Özbek Türkolog Halid Said Hocayev ise SSCB İlimler Akademisi Azerbaycan şubesinin tarih bölümünde araştırmacı olarak çalışmaktaydı.
Ninjutsu
Daha modern tanımıyla ninpō (忍法) olarak da kullanılan Ninjutsu (忍術), ninjalar tarafından kullanıldığı söylenilen strateji ve gayrinizami harp, gerilla savaşı ve casusluk taktiğidir. Ninjutsu; shurikenjutsu, kenjutsu, sōjutsu, bōjutsu ve diğer daha itibari dövüş sanatlarına (taijutsu) odaklanan bazı geleneksel Japon okullarında ayrı bir disiplindir.
Her ne kadar birkaç modern ninjutsu okulunu temsil eden bir uluslararası dövüş sanatları organizasyonu olsa da, bu stillerin tarihî soyu tartışmalıdır. Bazı okullar sanatın tek gerçek varisi olduğunu iddia etmekte fakat ninjutsu, modernleştirilmiş dövüş sanatları judo ya da karate gibi merkezileşmiş değildir. "Togakure-ryū"nun 16. yüzyıldan beri en eski ninjutsu kaydı olduğu tahmin edilmektedir.
Sophie Simnett
Sophie Simnett (d. 5 Aralık 1997) İngiliz oyuncu, Daha çok Disney Channel da yayınlanan müzikal dizi The Lodge ve Samaira Dean olarak rol aldığı Netflix dizisi Daybreak'den bilinir.
Gençliği
Simnett Chiswick, Batı Londra da doğdu. yedi yaşında birçok film ve dizide yer almaya başladı.Eğitimine Putney lisesinde devam etmektedir.
Zui Quan
Zui Quan (Türkçe: Sarhoş Yumruk), sarhoş bir kişinin hareketlerini taklit eden tüm Çin dövüş sanatlarının genel adıdır. Eski bir tarzdır ve kökenleri çoğunlukla Budist ve Taoist mezheplerine kadar uzanır. Budist tarzı Şaolin tapınağı ile ilgilidir, Taoist tarzı ise sarhoş Sekiz Ölümsüzlerin Taoist hikâyesine dayanır. Zui quan, Çin dövüş sanatlarının tüm stilleri arasında en sıra dışı vücut hareketlerine sahiptir. Vurma, boğuşma, kilitleme, kaçma, yanıltma, yer ve hava savaşı ve diğer tüm karmaşık savaş yöntemleri dahil edilmiştir.
Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılması
Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılması, Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri Josef Stalin dönemi politikaları ile Nazi Almanyası lideri Adolf Hitler'in politikaları arasındaki karşılaştırmalardır. Çok sayıda yazar Nazizm ile Stalinizm karşılaştırılmasını yapmış ve iki ideolojinin benzer olup olmadığı, 20. yüzyıl tarihini anlamak için bu ideolojilerin karşılaştırılmasının etkilerini, iki rejim arasında var olan ilişkileri ve neden her iki ideolojinin de aynı zaman dilimi içinde baskınlaştığını incelemiştir. 20. yüzyılda Stalinizm ile Nazizm karşılaştırması totalitarizm, ideoloji ve liderlerin kişiliği üzerine yapılmıştır. Her iki rejim de Batı'da süregelen liberal rejim ile kıyaslanmış ve ikisi arasındaki benzerlikler ön plana çıkarılırken aralarındaki ayrılıklar minimize edilmiştir. Hannah Arendt, Carl Friedrich gibi siyasi kuramcılar ve Amerikalı Zbigniew Brzezinski, bu ideolojileri "totaliter" olarak yorumlayan önde gelen isimlerdir.
Totaliter modelin 1970'lerde Sovyetler Birliği'ni modernizasyon ışığı altında anlamaya ve değerlendirmeye çalışan siyaset bilimcileri tarafından geçerli olmadığı öne sürülmüş ve Martin Broszat ile Hans Mommsen gibi tarihçiler Nazi rejiminin totaliter olamayacak kadar darmadağınık olduğunu savunmuşlardır. Soğuk Savaş sırasında siyasal bilimciler tarafından Stalinizm ve Nazizm'in karşılaştırılması teorik platformda yapılmakta iken artık daha fazla bilgiye ulaşılması olası olduğu için ampirik araştırmalar üzerinden yapılmaktadır. Yine de bu alan üzerine çok fazla düşülmeyen bir akademik araştırma olarak kalmıştır.
Benzerlikler
Her ne kadar Nazi Partisi ideolojik bağlamda komünizmin tam zıddında yer almakta olsa da Adolf Hitler ve diğer Nazi liderleri kendilerinin "devrimci" ve "ideolojik" karşılıklarının yalnızca Sovyet Rusya'da bulunduğunu sıklıkla belirtmişlerdir. Yazar François Furet'in Passing of an Illusion: The Idea of Communism in the Twentieth Century adlı eserinde anlattığına göre Hitler, Sovyet lideri Joseph Stalin'e ve Stalinizme karşı hayranlık duymaktaydı. Bu durumu Lev Troçki, Grigori Zinoviyev, Lev Kamenev ve Karl Radek gibi Yahudi komünistlerin tasfiyesine atıfta bulunarak Stalin'in Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ni Yahudi nüfuzundan arındırma çabalarını takdir ettiğini söylemesini gerekçe göstererek açıklamıştır. Yazar Robert Service de Stalin: A Biograph adlı eserinde, Joseph Stalin'in de Adolf Hitler'e karşı hayranlık duyduğunu ifade etmiş ve buna gerekçe olarak da Hitler'in 1934 yılında "Uzun Bıçaklar Gecesi" tasfiyesini takdir ettiğini gerekçe göstermiştir.
Biyo-politika
Stalinizm ve Nazizm, özellikle üremeye ilişkin olmak üzere ütopyacı biyo-politikanın önemini vurgulamışlardır. Bu vurgu yalnızca bu iki ideolojiye ait değildir, aynı dönemde diğer Avrupa devletleri ve ABD de öjeni uygulamaktaydı. Stalinist ve Nazist idealler birbirlerinden tamamen farklıydı. Sovyetlerdeki öjeni anlayışı ırksal bir arka plan barındırmıyordu, Nazist öjeni anlayışında ise, ABD'deki ve diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, ırklar arasında bir hiyerarşi çizilerek öjeni politikaları oluşturuluyordu. Stalinizm ve Nazizm arasında çizilen benzerlik, üreme politikaları ile devletin ideolojik amaçları arasında bulunan bağlantıdır. Her iki rejimin uygulamaları arasında önemli farklılıklar vardır. Stalin dönemi Sovyetler Birliği öjeniyi Nazilerin yaptığı gibi resmî olarak desteklemedi ancak aslında Sovyet öjenistler bulunmaktaydı.
Nazi Almanyası, Sovyetler Birliği ve Faşist İtalya düşük doğum oranlarından muzdariptiler. Sovyetler Birliği ve Nazi Almanyası sağlık sistemlerini kullanarak üreme politikalarını yönetiyordu. Her iki rejim de sağlık sistemlerini yeni bir topluluk tasarlamak için ana taşlardan biri olarak görüyordu. Sovyetler Birliği kamu sağlık sistemini sıfırdan yaratmak zorunda kaldıysa da Nazi Almanyası 1883'te Otto von Bismarck'ın yönetiminde dünyanın ilk kamu sağlık programı olarak geliştirilen Alman sağlık sistemi üzerinde çalışıyordu. Naziler kendi ideolojilerini kabul ettirmek için Alman sağlık sistemini merkezileştirdiler ve gönüllü ya da kamu sağlık kurumlarını ırksal hijyene ve Nazi ideolojisinin diğer parçalarına bağlı yeni kurumlarla değiştirdiler.
Siyasi şiddet ve şiddet toplumları
Hem Stalinist politikalar hem de Nazist politikalar kitlesel şiddet yoluyla toplumu inşa etmeye çalışmıştır. Hem Stalinci Sovyetler Birliği hem de Nazi Almanyası devlet ajanları tarafından yönetilen toplama kampları kullanmıştır: Sovyetler Birliği'nde NKVD ve Nazi Almanyası'nda SS. Her iki rejimde zenofobi temelli olarak azınlıklara karşı şiddet uygulamıştır: Nazilerin yabancı düşmanlığı açıkça belirtilmekte ancak toplumun "asosyal" ögelerine karşı yapılıyor diye rasyonalize edilmekteydi; Stalincilerin yabancı karşıtı şiddet davranışları ise aslında diaspora ulusları hedefleyen ancak "sosyal olarak zararlı" ögelere karşı diye belirtilen davranışlardı.
Gerek Stalin dönemi Sovyetler Birliği gerekse Hitler liderliğindeki Nazi Almanyası'nın, devlet tarafından kitlesel şiddetin kabul edildiği şiddet toplumları olduğu ifade edilmiştir. Buna; Sovyetler birliği'nde 1937 ila 1938 yılları arasından yaşanan Büyük Temizlik ve Nazi Almanyası tarafından II. Dünya Savaşı sırasında işgal edilen tüm topraklarda uygulanan Holokost örnek olarak verilmektedir. Stalin dönenemi Sovyetler Birliği aralarında eski hükümlüler, suçlular, evsizler, vatandaşlık hakları elinden alınmışlar ve "sınıfsızlaştırılmış ögeler"in de olduğu "sosyal olarak zararlı"ların ya da "sosyal açıdan tehlikeli"lerin sürgün edildiği "özel yerleşim"ler kurulmuştur. Bu "özel yerleşimler" çoğunlukla Sibirya, en kuzey bölgeler ve Ural Dağları gibi yaşamaya elverişsiz yerlerde kurulmuştu. Temmuz 1933'te yalnızca etnik kökenleri gerekçesiyle 5000 çingene Sovyetler Birliği'nde topluca tutuklanmış ve aynı ay içinde Batı Sibirya'da "özel yerleşim"lere zorla gönderilmiştir. 1935'te Sovyetler Birliği'nde 160.000 evsiz ve hafif suçlu genç tutuklanarak çok sayıda NKVD çalışma kamplarına zorla gönderilmiş ve çalıştırılmıştır.
Nazizm'e benzer olarak Stalinizm etkisindeki Sovyetler Birliği'nde 1930'larda başlayan etnik tehcirler 1950'lerin başına kadar devam etmiş olup bu dönem içinde 3 milyon Sovyet vatandaşı etnik kökenlerine göre tehcir edilmiştir. İlk büyük etnik tehcir hareketi Aralık 1932 ila Ocak 1933 arasında toplu olarak sosyalist politikalara karşı çıkan protesto gösterileri ve Ukrayna milliyetçiliği ile bağları nedeniyle suçlanıp mahkûm edilen 60.000 kadar Kuban Kazağı için uygulanmıştır. 1935 ila 1936 yılları arasında Ukrayna'nın batı illerinde yaşayan Leh ve Alman asıllı Sovyet vatandaşları ile Finlandiya-SSCB sınırında yaşayan Fin asıllı Sovyet vatandaşları tehcir edildi. Bu tehcirler onbinlerin üzerinde aileyi etkiledi. Eylül-Ekim 1937 arasında Sovyet yetkililer Japon kontrolü altındaki Kore ile olan sınırlarında yaşayan Koreli azınlığı tehcire maruz tuttu. Sovyet otoriteler "toprağın Japonların sürmesi için zengin" olduğunu söyleyerek burada yaşayan Kore kökenlilerin Japon birlikleri ile birleşme ve toprakları Kore'ye katma potansiyelleri olduğundan şüphelendiklerini ima etmişlerdir. Bu dönem içinde 170.000'den fazla Koreli Sovyet Orta Asya'sının uzak köşelerinde tehcir ettirilmiştir. Bu etnik kökenli tehcir hareketleri Stalinci politikada bu insanların yabancı kapitalist güçlerin etkisi altına girmesinin muhtemel olduğundan şüphelenen ve yeniden alevlenen Rus milliyetçiliğinde temellenen yeni bir "Sovyet zenofobisi" akımı başlatmıştır.
Nazi Almanyası 1941 yılında Sovyetler Birliği'ne savaş ilân ettikten sonra Sovyetler Birliği'nde yine büyük bir etnik kökenli tehcir hareketi başlamıştır. İlk etkilenen grup Alman kökenli Sovyet vatandaşları olmuştur ve Eylül 1941 ila Şubat 1942 arasında tüm Alman kökenli Sovyet vatandaşlarının %70'ini oluşturan 900.000 kişi toplu olarak Kazakistan ve Sibirya'ya zorla gönderilmiştir. İkinci kitlesel tehcir dalgası Kasım 1943 ila Mayıs 1944 arasında Sovyet otoritelerin sayıları 900.000'e yaklaşan Balkarlar, Çeçenler, Kırım Tatarları, İnguşlar, Karaçaylar ve Kalmukları zorla sürmeleriyle yaşanmıştır. II. Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında sayıları onbinleri aşan Kırım Bulgarları, Rumlar, İranlılar, Hemşinliler, Kürtler ve Ahıska Türkleri gibi azınlıkların Karadeniz ve Transkafkasya sınırından zorla gönderildikleri daha küçük çaplı tehcir hareketleri de olmuştur.
Stalin'in yönetimindeki Sovyetler Birliği tarafından özellikle hedeflenen iki etnik grup Çeçenler ve İnguşlardır. Etnik kökenleri nedeniyle yabancı devletlerle ilişkilendirilebilecek etnik grupların aksine Çeçenler ve İnguşlar Sovyetler Birliği'nin yerli halklarındadı. Bu nedenle Sovyetler Birliği bu halkların kültürlerinin tamamıyla Sovyetler Birliği ile uyumsuz olduğunu ileri sürmüş; Çeçenleri eşkıyalıkla suçlayarak Sovyetler Birliği'nin müdahale ederek Çeçen kültürünü "yeniden yapılandırma" ve "reform etme" gerekliliğini belirtmiştir. Pratikte bunun anlamı zorla asimile edilememiş olan Çeçen "eşkıya"lara karşı ağır silahlı müdahale ile cezalandırıcı operasyonlar düzenlenmesi olmuş ve sonucunda 500.000'den fazla Çeçen ve İnguşun 1944 yılında tutuklanarak Kafkaslardan Orta Asya ve Kazakistan'a sürülmesi ile Çeçen-Inguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin nüfusunun %30'unu oluşturan Rus azınlığın "rahatlatılması" gerçekleştirilmiştir. Çeçen ve İnguşların tehciri sırasında binlerce insan katledilmiş; tehcir edilenler zor koşullara maruz bırakılmış, açık vagonlara konulan ve yiyecek verilmeyen muhacirlerin çoğu dört haftalık yolculuk sırasında açlık ve yorgunluktan ölmüştür.
Nazi ve Stalinci tehcirler arasındaki ana farklılık amaçlarıdır: Nazi Almanyası etnik temizlik yaparak bu yerlere Almanların yerleşmesini amaçlarken Stalin dönemi Sovyetler Birliği stratejik açıdan önemli bölgelerden azınlıkların kaldırılması amacıyla etnik temizlik politikası izlemiştir.
Toplama kampları
Ernst Nolte, Andreas Hillgruber ve diğer tarihçilerin 1980'lerdeki çalışmaları Adolf Hitler ile Josef Stalin'in politikalarını karşılaştırmış ve Sovyetler Birliği ile Nazi Almanyası'nda kurulmuş olan toplama kampları sistemleri arasında bulunan benzerlikleri göstermiştir.
1937 ila 1940 yılları arasında komünist toplama kamplarında, 1940 ila 1945 yılları arasında da Nazi toplama kamplarında kalmış olan Margarete Buber-Neumann anılarında iki rejimin toplama kamplarında uyguladıkları yöntemlerin çok benzer olduklarını belirtmiştir. Ravensbrück Toplama Kampı'ndan salındıktan sonra gözlemlerini şöyle özetlemiştir:
"Yeni İnsan"ın yaratılışı
Hem Stalinizm hem de Nazizm ideal bir "yeni insan" yaratmaya dair ideolojik bir vizyonu paylaşmaktadır. Her iki rejim de "burjuva" dünyayı artık miadını doldurmuş eski dünya olarak tanımlamakta ve her ikisi de kişisel hak ve özgürlükler ile liberalizmi toptan redderek yeni, liberal olmayan modern bir toplum yaratma ülküsünü taşımaktadır. Yeni İnsan vizyonu konusunda görüşleri farklıdır. Stalin taraftarları Yeni İnsan'ı küresel ve etnik kökenli olmayan bir hedef olarak tüm insanlığın kurtuluşu olarak görmekteyken Naziler Yeni İnsan'ı Avrupa'da yeni ırksal hiyerarşik düzeni sağlayacak üstün ırk olarak görmekteydi. Stalinizm yeni "Sovyet İnsanı"nı şekillendirmeye çalıştı, Sovyet insanı "Homo Sovieticus" olarak da tasvir edilmiştir. Her iki sistemde de yeni insan anlayışının yayılmasında propagandadan faydalanılmıştır.
Militarizm
Stalin yönetimindeki Sovyetler Birliği de Nazi Almanyası da militarizm yaklaşımını benimsemiştir. Her ikisi de parti tarafından kontrol edilen düzenli silahlı kuvvetler ile "parti ordusu" yaratma üzerine büyük vurgu yapmışlardır. Sovyetler Birliği Ordusu'nda "politruk" adı verilen siyasi komiserler ile 1943 yılında bunlara benzer "Nasyonal Sosyalist Rehber Subayları" örnek gösterilebilir.
Sosyalizm
Tarihçi Conan Fischer, Nazilerin sosyalist sıfatını samimi olarak kullandıklarını iddia etmektedir. Nazilere göre sosyalizm, nasyonal sıfatından ayrılmaz bir kavramdı ve "adalet ve eşit haklar arayan yoksul ve bastırılmışlar"ın sosyalizminden çok "üstün ırk"ın sosyalizmi anlamına gelmekteydi. Ancak her iki ideoloji de "yoksul, proleter ulus" teorisini benimsemiştir. Bu görüşler, Lenin'in bu teoriyi İtalya'da ortaya çıkmasından sonra benimsediğini hatırlatır.
Hitler "taktik" nedenlerle sosyalist basmakalıplarla dolu 1920 parti platformunu "sarsılmaz" olarak belirtmişse de William L. Shirer'a göre "parti programının birçok paragrafının zor zamanlar geçiren ve radikal hatta sosyalist sloganlara sempatik olarak yaklaşan alt sınıflara yönelik demagojik bir çağrıydı....Madde 11, örneğin...Madde 12...millileştirme...Madde 16...kamulaştırma.... Nasyonal Sosyalizm'in sosyalizm kısmına görünüşe göre inanmış olan Drexler ve Feder'in ısrarı üzerine konmuştur." Gerçek uygulamada ise bu maddeler yalnızca slogan olarak kullanılmış, parti iktidarı ele geçirdiğinde çoğu unutulmuş ve Nazi liderine bunlar hatırlatıldığında bir kısmından rahatsız olmuştur. Buna karşın Stalin ülkesinde toptan millileştirme ve kamulaştırma konusunda tutarlı davranmıştır.
İki yönlü karşılaştırmalar
İki rejimin bazı özellikleri ise hem farklılık hem de benzerlik olarak değerlendirilmiştir.
Mezalim
Komünizmin Kara Kitabı adlı eserinde komünizm araştırmacısı Stéphane Courtois Nazi rejiminin özellikle Gulag sistemi olmak üzere Sovyetler Birliği'nin baskı sistemini benimsediğini ve Sovyet dönemindeki baskıların Nazi politikaları ile benzerlik gösterdiğini iddia eder. Courtois, komünizm ile Nazizm'in çok az farklı totaliter sistemler olduğunu öne sürer. "Son zamanlarda Holokost'u kendine özgü bir zulüm olarak tanımlama amacıyla yalnızca Yahudi soykırımı üzerine odaklanılması buna benzer büyüklükte Komünist dünyada gerçekleştirilmiş diğer olayların değerlendirilmesini engelledi." diye belirtmiştir. Courtois "sınıf" soykırımının "ırk" soykırımına denk olduğunu ve SSCB'de kıtlıktan ölen bir çocuğun ölümünün Varşova Gettosu'nda ölen Yahudi çocuğun ölümüne eşit olduğunu iddia etmiştir.
Courtois'nın yaklaşımı Annette Wievriorka tarafından reddedilmiştir. Wievriorka, Courtois'nın Nazi mezalimi ve vahşeti hatıralarının yerine komünizm hatıralarını geçirmeye çalıştığını iddia etmiştir. Tarihçi Amir Weiner da Courtois'nın savlarına karşı çıkmaktadır. Weiner "Yalnızca askerî yenilgi ile durdurulabilen Üçüncü Reich'ın ölüm makinasının yalnızca kurban sayısı bile gözönüne alındığında diğer tüm vahşet hareketlerini gölgede bırakacağını" belirtir. Rusya köylülerinin "Nazi dünyasındaki Yahudiler ve diğer ırksal-biyolojik kategoriler gibi toptan yok edilmek için hedeflenmedikleri"ni söyler. Weiner Naziler ile Sovyetlerin karşılaştırılmasının hatalı olduğunu iddia eder ve "Stalin'in halefleri Gulagların kapısını açtığında 3 milyon mahkûmun evlerine dönmelerine izin verdiler. Müttefikler Nazi ölüm kamplarını ele geçirdiklerinde hayata pamuk ipliğiyle bağlanmış ve kaçınılmaz ölümü bekleyen yaşayan insan iskeletler buldular" der.
Ekonomi ve komünizm araştırmacısı Steven Rosefielde ise Komünist rejim ile yönetilen ülkelerdeki baskılar için "Kızıl Holokost" terimini kullanır.
Karşılaştırmaların tarihçesi
Faşizm ile komünizmin, özellikle de Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılması uzun süredir yapılmaktadır. 1920'lerde Şansölye Hermann Müller önderliğinde Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD) "kırmızı eşittir kahverengi" yani Komünistler ile Nazilerin liberal demokrasi için aynı derecede tehlikeli olduğu görüşünü benimsemiştir. 1930'da Kurt Schumacher iki hareketin birbirlerinin varolmasını olanaklı kıldığını söylemiştir. Oldukça keskin Stalinci olan Almanya Komünist Partisi'nin "kızıla boyalı Naziler" olduğunu iddia etmiştir. Bu karşılaştırma Sovyet hükûmeti ve Komintern tarafından sosyal faşizm teorisinin geliştirilmesiyle karşılığını bulmuştur. Sosyal faşizm teorisine göre sosyal demokrasi, Nazizm ve diğer ideolojilerle birlikte Faşizmin birçok şeklinden biridir.
The Origins of Totalitarianism
Hannah Arendt'in akademide büyük ilgi gören eseri The Origins of Totalitarianism (1951) yirminci yüzyılın iki totaliter hareketi olarak Nazizmi ve komünizmi tanımlar ve bunları analiz eder. Nazizm ve komünizmin ikisinin de totaliter rejimler olduğunu ve Devlet gücü üzerindeki tüm sınırların kaldırılmasını amaçladıklarını belirtir.
Günümüz siyasetinde
Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılması uzun süren siyasi tartışmalara yol açmış ve 1980'lerde Almanya'da tarihçilerin tartışmasına neden olmuştur. Tartışma Sovyetler Birliği'nin dağılmasından ve Avrupa Birliği'nin Sovyetler Birliği'nin eski topraklarına genişlemesinden sonra da devam etmiş ve sonucunda Prag Deklarasyonu açıklanmıştır.
1989 Devrimleri'nden sonra Avrupa Birliği ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı Nazizm ve Stalinizm'i (ya da daha geniş anlamıyla faşizm ve komünizmi) totalitarizmin kıyaslanabilir şekilleri olarak değerlendirmektedir. Müzelerde, anıtlarda ve anma günleri ile anma toplantılarında bu iki ideoloji arasında bağlantı kurulması yönünde yoğun bir çaba sarf edilmiştir.
Çek hükûmeti tarafından başlatılan ve Václav Havel gibi kişiler tarafından imzalanan 2008 yılı Prag Deklarasyonu, "aralarında Komünist rejimlerinde bulunduğu totaliter rejimlerin işlediği suçlara karşı ortak bir yaklaşım" önererek "Nazi ve Komünist totaliter rejimlerin sistematik olarak aşırı terör uygulamaları, tüm insan özgürlüklerini baskılamaları, saldırgan savaşlar başlatmaları ve ideolojilerinin ayrılmaz parçası olarak ulusların tamamını, popülasyonların bir kısmını yok etmeleri ve tehcir etmeleri gibi kendilerine özgü korkunç eylemleri ile yargılanmaları ve bu nedenlerle de 20. yüzyılı felâkete sürükleyen ana âfetler olduğu yönünde tüm Avrupa'da ortak bir anlayışa ulaşmayı" ister.
Yunanistan Komünist Partisi Prag Deklarasyonu'na karşı çıkarak bu girişimi AB Konseyi, Avrupa Komisyonu ve Avrupa Parlamentosu'nun burjuva sınıfı siyasi kadroları tarafından yönlendirilen antikomünist isterinin yeni bir kalkışması olarak eleştirmiştir. Britanya Komünist Partisi Prag Deklarasyonu'nun "reaksiyoner tarihçiler tarafından Sovyet Komünizmi ile Hitlerci Faşizm'in eşitlenmeye çalışmasına yönelik ısrarcı çabalarının yeniden alevlenmesi ve George Orwell ile Robert Conquest gibi Britanyalı yazarların eski iftiralarının yankısı olduğu" açıklamasını yapmıştır.
Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın (AGİT) Vilnius Deklarasyonu, "Holokost'un emsalsizliğini kabul ederken" ayrıca "yirminci yüzyılda Avrupa ülkelerinin soykırımı, insan hakları ihlâllerini, savaç suçlarını ve insanlığa karşı işlenmiş suçları getiren Nazi ve Stalinist iki totaliter rejime maruz kaldığını" belirtmiştir. The Economist dergisi "Rusya'nın protestolarına rağmen, Stalin'in Hitler'den daha az zalim olmadığını" iddia etmiş ama "Tartışma dünyayı değiştirmeyecek: Parlamento topluluğu 56 üyeli AGİT'in asıl uğraşı dışında yalnızca bir sohbet ortamı. Kararlarının yasal bir bağlılığı yok" diye belirtmiştir.
2009'dan beri, Avrupa Birliği resmî olarak Stalinizm ve Nazizm Kurbanlarını Anma Günü'nü kabul etmiştir. Anma günü Avrupa Parlamentosu tarafından 2008'de açıklanmış ve Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı tarafından da 2009'da desteklenmiştir. Aralarında Kanada'nın da olduğu bazı ülkelerde resmî olarak "Kara Kurdele Günü" olarak tanınır.
Avrupa Parlamentosu başkanı Hans-Gert Pöttering "her iki totaliter rejimin (Stalinizm ve Nazizm) karşılaştırılabilir ve korkunç" olduğunu iddia etmiştir.
Bazı Doğu Avrupa ülkelerinde faşist ve komünist suçlarının reddedilmesi açıkça kanunsuz olarak görülmektedir. Çek dışişleri bakanı Karel Schwarzenberg "totaliter sistemlerin aynı standart ile ölçülmesi yönünde temel bir sorun var" diye iddia etmiştir. Ancak Avrupa Komisyonu üye devletler arasında görüşbirliği olmaması nedeniyle bu konuyu AB öapında yasalaştırmak üzere olan istekleri reddetmiştir.
Rusya yasama organları, Nazizm ile Stalinizm'in karşılaştırılmasının "anti-faşist harekete katılmış olanların tamamı, Holokost kurbanları, toplama kampı esirleri ve Nazilerin insanlık dışı teorilerine karşı savaşırken hayatını kaybeden on milyonlarca insanın anısına hürmetsizlik olarak" nitelemiştir.
Samsung Galaxy A5 (2016)
Samsung Galaxy A5 (2016); Samsung Electronics tarafından Samsung Galaxy A serisinin bir parçası olarak geliştirilmiş, Android işletim sistemini kullanan bir akıllı telefondur. İkinci nesil Samsung Galaxy A5 modelidir ve Samsung Galaxy A5 (2015)'in ardılıdır. 2017 yılında Samsung Galaxy A5 (2017) modeli sunuldu. Cihaz, 1.6 Ghz hızında sekiz çekirdekli işlemcisi bulunan Exynos 7580 yongada sisteminden güç alır. Cihazda 2 GB RAM ve 128 GB'a kadar arttırılabilen 16 GB dahili depolama bulunur. Cihazda ivmeölçer, manyetometre sensörü, hall sensörü, yakınlık sensörü ve RGB ışık sensörü bulunur. Cihazın dikkat çeken özellikleri arasında Samsung Pay (MST) ve S Voice bulunur.
Donanım
Samsung Galaxy A5 (2016), 1.6 Ghz hızında 8 çekirdekli 64 bit işlemci ve ARM Mali T720-MP2 grafik işlemci bulunan Exynos 7580 yongada sisteminden güç alır. Cihazda 2 GB RAM ve çıkarılabilir microSD kart ile 128 GB'a kadar arttırılabilen 16 GB eMMC dahili depolama bulunur. Cihazdaki microSD kart yuvasına SIM kart da takılabilir, cihaz bu sayede çift SIM kartlı olarak da kullanılabilir.
Ekran
Ekran Teknolojisi: Super AMOLED
Ekran Boyutu: 5.2 inç (132 mm)
Ekran Çözünürlüğü: 1080x1920 (Full HD)
Renk Derinliği: 16 Milyon
Piksel Yoğunluğu: 424 ppi
S-Pen (Stylus) Desteği: Yok
Yongada Sistem
İşlemci Hızı: 1.6 Ghz
İşlemci Çekirdek Sayısı: 8 Çekirdekli
Hafıza
RAM: 2 GB
Dahili Depolama (ROM): 16 GB
Harici Depolama Desteği (microSD kart yuvası): 128 GB'a kadar
Ses ve Video
Video Kayıt Çözünürlüğü: Full HD (1080x1920) çözünürlükte 30 fps
Video Oynatma Uzantıları: MP4, M4V, 3GP, 3G2, WMV, ASF, AVI, FLV, MKV, WEBM
Ses Oynatma Uzantıları: MP3, M4A, 3GA, AAC, OGG, OGA, WAV, WMA, AMR, AWB, FLAC, MID, MIDI, XMF, MXMF, IMY, RTTTL, RTX, OTA
Arka (ana) kamera
13 MP CMOS, f/1.9 diyafram açıklığı, flaş, otomatik odaklama
Ön kamera
5 MP CMOS, f/1.9 diyafram açıklığı, sabit odaklama
Bağlantı
ANT+: Var
USB Versiyonu: 2.0
Konum Teknolojileri: GPS, GLONASS
Ses Girişi: 3.5 mm ses girişi
MHL: Yok
Wi-Fi: 802.11 b/g/n, 2.4 Ghz ağ desteği
Wi-Fi Direct: Var
DLNA Desteği: Yok
NFC: Yok
Bluetooth Sürümü: 4.1
Bluetooth Profilleri: A2DP, AVRCP, DI, HFP, HID, HOGP, HSP, MAP, OPP, PAN, PBSP, SAP
Bilgisayarla Eşleşme: Samsung Smart Switch
Batarya
Standart Batarya Kapasitesi: 2900 mAh, batarya sökülemez
Hızlı Şarj: Var
Belirtilen İnternet Kullanım Süresi (3G): 14 saate kadar
Belirtilen İnternet Kullanım Süresi (LTE): 14 saate kadar
Belirtilen İnternet Kullanım Süresi (Wi-Fi): 16 saate kadar
Belirtilen Video Oynatma Süresi: 14 saate kadar
Belirtilen Konuşma Süresi: 16 saate kadar (3G W-CDMA)
Tasarım
Samsung Galaxy A5 (2016)'da cam ve alüminyumdan yapılmış kasa bulunur; Samsung Galaxy A5 (2015)'te selefi Samsung Galaxy A5 (2015)'in 5 inç ekranına kıyasla daha büyük olan 5.2 inç ekran bulunur. Galaxy A5 (2016)'nın hem ekranı hem de arka paneli Corning Gorilla Glass 4 ile korunmaktadır.
Cihazın satışa çıkarıldığı bölgeler
Samsung Galaxy A5 (2016), 15 Aralık 2015'te Çin'de satışa çıkarılmıştır. Samsung Galaxy A5 (2016), Nisan 2016 itibarıyla artık Avrupa, Afrika, Latin Amerika ve Asya'da satışa çıkarılmıştır. Cihaz, 18 Mayıs 2016 itibarıyla Kuzey Amerika'da satışa çıkarılmıştır.
Cihazın halefi Samsung Galaxy A5 (2017), Aralık 2016'da duyurulmuştur.
Hakan Ali Toker
Hakan Ali Toker (d. 1976, Adana), Türk klasik batı müziği piyanisti ve besteci.
Eğitimi
1976 yılında Adana'da dünyaya geldi. Çocukluğu Mersin'de geçti. Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi'nde kısmen eğitim gördü. Eğitimini ABD'de Indiana University School of Music'te piyano ve kompozisyon çift ana dalıyla (BM 2000) tamamladı. Orada da caz ve elektronik müzik dersleri aldı. Aldığı örgün eğitimin yanı sıra doğaçlama yapmayı ve Türk müziği çalmayı kendi kendine öğrendi; piyanodan sonra kanun ve akordeon çalmayı öğrendi.