cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catanzaro
Catanzaro (Catanzaro lehçesi: Catanzaru, Grekçe: Katantza'rion), güney İtalya'da Calabria bölgesinde bu bölge idaresine ait bazı idari birimlerin bulunduğu ve aynı ismi taşıyan Catanzaro ilinin merkezi olan şehir ve yerel idare bakımdan bir komündür.
Tarihçe
Catanzaro 15. yüzyılda Aragon Hanedanının devleti idaresi altında bulunduğu sıralarda ipek sanayiinin kurulması ile çok büyük önem kazanmıştır.
Şehir deprem bölgesinde olup zaman zaman depremden çok büyük hasar görmüştür. Bunlar arasında en ciddileri 1738 ve 1632 depremleridir.
Şehir II. Dünya Savaşı sırasında müttefiklerin hava hücumlarına maruz kalmış ve şehir Katedrali dahil tarihsel merkez yerle bir olmuştur. Katedral ve tarihsel merkez harpten sonra tekrar yapılmıştır.
1970'li yıllarda merkezi hükûmet kararı ile o zamana kadar Catanzaro'da bulunan Calabria bölge daireleri yeni bölge merkezi olarak kabul edilen Reggio Calabria'ya nakledilmiştir. Bu kararı kabul etmeyen Catanzaro halkı büyük protesto hareketlerine geçmişler ve şehirde büyük çatışmalar çıkmıştır. Sonunda Bölge'nin idare kurulu olan "Calabria Bölgesi Juntası" Cantanzaro'da kalıp diğer bölge dairelerinin Reggio Calabria'da bulunması kararı alınmıştır.
Coğrafi konum
Catanzaro İyon Denizi'nde bulunan "Squillance Körfezi"'ne görecek şekilde konumlanmıştır. Şehrin konumu deniz kıyısından 800m rakımı olan bir tepeye doğru yayılmakta olup şehrin tarihsel merkezi konumu 300m rakımlıdır. Şehir "üç tepe şehri" adı ile anılarak içinde bulunan üç tepedeki üç semtten oluşmaktadır: Bunlar "San Trifone" (günümüzde "San Rocco"); "Del Vesçovato" (günümüzde "Duomo") ve "Del Castello" (günümüzde "San Giovanni") tepeleri ve semtleridir. Şehrin sınırları içinde 8 km uzunuluğunda olan kumsal sahiller, plajlar ve marinalar da bulunmaktadır ve şehir Fiumarella vadisinde de büyümüştür.
Catanzaro şehri nüfusu yaklaşık 150.000 olduğu tahmin edilen şehirleşmiş bir metropoliten bölge içinde bulunmaktadır. Calabria Bölgesi ve bölge meclisi şehrin yakınlarında bulunan 10 belediyenin (özellikle Lamezia Terme şehrinin) katılması ile İyon Denizi ve Tiren Denizi kıyılarında gelişen 200.000 nüfuslu yeni bir metropoliten Catanzaro şehri gelişmesine karar vermiştir.
Şehir Akdeniz Denizi kıyısında deniz sahillerinde olduğu için genellikle mutedil bir Akdeniz iklimi sürmektedir. Fakat rakımı çok yüksek olduğu için kışın kar yağışları da görmektedir.
Şehir sınırları içinden çok hızlı akan; yılın çoğunda çok sınırlı debileri bulunan ama yağmurlu mevsimde büyük sel getiren akarsular bulunur. Bunalar arasında "Fiumarella Deresi" (Catanzaro lehçesi ile "Hjiumareddha" ve eskiden "Zaro Deresi") ve bununla birleşen "Müsofalo Deresi"; "Corax (eskiden Crotalo) Deresi" önemli sayılır.
Demografi
Catanzaro şehrinin komün sınırları içindeki nüfusu (3.9.2010 tahminlerine gore) 93.246 kişidir ve nüfus yoğunluğu 911,49 kişi/km² olur. Catanzaro komününün belediye sınırları içinde nüfusunun 19. ve 20. yüzyıllarda gelişmesi resmi nüfus sayımı sonuçlarına göre şu gösterimde özetlenmiştir:
Kişi
Komşu beldeler
Catanzaro komününün şu komünlerle ortak sınırları bulunmaktadır:: Borgia, Caraffa di Catanzaro, Gimigliano, Pentone, San Floro, Sellia, Settingiano, Simeri Crichi, Tiriolo
Resimler
Catanzaro
Çekiç ve Gül
Çekiç ve Gül, Emrah Serbes'in yazdığı, 2022 yılında yayımlanan polisiye romandır.
Yazarın 5. romanıdır. Kasım 2019-Mart 2021 tarihlerinde OT dergide yazdığı hikâyelerin derlemesidir. Romandan esinlenilerek Çekiç ve Gül: Bir Behzat Ç. Hikayesi adlı polisiye, macera, komedi ve aksiyon türünde bir internet dizisi hazırlanmıştır.
Konusu
Behzat Ç.,1985 yılında Polis Akademisi'nden mezun olmuş, Cinayet Büro'da görevli bir polistir. Ekibinde yer alan diğer polisler Harun, Hayalet (Sabri), Akbaba (İsmet) ile birlikte Ankara'da işlenen cinayetleri çözmekle uğraşmaktadırlar.
Köçekçe (Ulvi Cemal Erkin)
Köçekçe, Türk Beşleri adıyla anılan çağdaş Türk müziğinin ilk temsilcilerinden Ulvi Cemal Erkin'in, orkestra için 1942 yılında yazdığı bir orkestra süiti veya dans rapsodisi.
Portföy değerlendirmesi
Portföy değerlendirmesi, sınırlı bir zaman diliminde ya da saatte değil de, uzun zamana yayılan değerlendirmedir.
Åland'da resmi tatiller
Åland'daki resmî tatiller şunları içerir:
Köçekçe (Ulvi Cemal Erkin)
Erkin; genellikle aynı makamda yürük ve hareketli şarkı ile türkülerin uzun ara nağmelerle birbirine bağlanmasından meydana gelen, aynı zamanda tarihte çengi ve köçek takımlarının oyun oynamaları için düzenlenmiş bir geleneksel Türk müziği formu olan köçekçelerden, Dede Efendi'nin Bülbül Olsam Kona da Bilsem Dallere, Ulah Havası, Benliyi Aldım Kaçaktan, Yabandan Geldim Yabandan, Yine Yol Vermedi Acem Dağları, Hicazkar Mandıra gibi karcığar ve hicaz makamında bazı örnekleri ve köçekçelerin ara nağmelerini bir araya getirerek Dans Rapsodisi başlığıyla Köçekçe Süiti'ni oluşturmuştur.
Ulvi Cemal Erkin “Köçekçe” dans rapsodisinde Türkiye’nin bölgesel olarak farklılıklar gösteren ve Türk folklorunun müzikal açıdan zengin özelliklere sahip ritim ve melodik özelliklerini dikkat çekici renkli bir orkestrasyon ile sergilemiştir.
1942'de Cumhuriyet Halk Partisi'nin düzenlediği ulusal kompozisyon yarışmasında birinciliği kazanan ve ilk kez 1 Şubat 1943'te Ernst Praetorius yönetimindeki Riyaseticumhur Filarmoni Orkestrası, günümüzde adıyla Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası tarafından Ankara Radyosu stüdyosunda seslendirilen bu renkli eser, Erkin'in en çok sevilen ve en sık seslendirilen eseri olmuştur. Besteci "Bu sayfaların yazılması fikrini veren ve her satırında dost ve sanatkâr alakasının büyük hissesi bulunan Dr. Vedat Nedim Tör'e, 28 Ekim 1942" cümlesini Köçekçe'nin partisyonunun başına yazmıştır (Süre 9'30).
Orkestrasyon
3 Flüt (3. picc.), 2 Obua ve İngiliz kornosu, 3 si-bemol klarnet, 3 Fagot, 4 Korno, 3 Trompet, 3 Trombon ve Tuba, Timpani, Zil, Darbuka, Çift Zil, Büyük Davul, Arp, Çelesta ve Yaylılar
Güçlü bir orkestrasyona sahip olan eser birçok melodinin kısa ara bağlantılar ile birbirine eklenmesinden oluşan özgür bir forma sahiptir. Orkestra renkleri ustaca kullanılmıştır ve çalgı teknikleri yazımı konusunda da oldukça başarılı bir eserdir. Her yeni melodide farklı bir enstrüman grubu ön plana çıkar. Müzik neredeyse baştan sona kadar parmak zilleri ve darbuka gibi geleneksel vurma çalgıların ritimleri ile sürekliliğini sağlarken ağır kısımlarda solo çalgılar bu görevi uzun soluklu melodileri ile sürdürür. Eser her ne kadar eğlenceli ve yüzeysel gibi görünse de bir bütün olarak düşünüldüğünde Türkiye'nin 20. yüzyıl müziğini simgeleyen ulusalcı akımın en iyi örneklerinden birisi olarak kabul edilir.
Cevher hazırlama
Cevher hazırlama, temel olarak, kıymetli mineralleri cevherden ayırma işlemidir. Endüstriyel ölçekli cevher hazırlama işlemleri birçok aşamadan oluşur. Cevher temelde fiziksel, kimyasal ve fizikokimyasal özelliklerinden oluşan farklara göre ayrılmaktadır.
Boyut küçültme
Boyut küçültme işlemi, malzemenin ileri prosesler için hazırlanması için yapılır. Kırıcılarda yapılan işleme kırma denir. Kırma işlemi genelde tüvenan cevhere uygulanır. Değirmenlerde yapılan boyut küçültme işlemi ise mineral taneciklerinin serbestleşmesi için yapılır. Bu işleme de öğütme adı verilir. Boyut küçültme işlemi susuz yapılabileceği gibi malzemeyi suyla karıştırarak pulp şeklinde de yapılabilir.
Sınıflandırma
Sınıflandırma temel olarak malzemeyi boyutlarına göre ayırma işlemidir.
En temel sınıflandırma eleklerle yapılır. Bu işlem için bir veya daha çok elek kullanılabilir. Bu elekler titreşimli veya sabit olabilir. Sabit elekler genelde çok iri malzemeler için tercih edilir. Sınıflandırmada taneciklerin genelde fiziksel özellikleri veya taneciklere uygulanan yerçekimi, merkezkaç gibi kuvvetlerden yararlanılır. Sınıflandırma için kullanılan aygıtlardan bazıları spiral klasifikatör, hidrosiklon, tromel elek'dir.
Yoğunluk farkına göre ayırma
Gravite ayırmaları, kazanılacak mineral ve gang mineralleri arasındaki yoğunluk farkından yararlanarak yapılan ayırmalardır.
Ağır ortam ile zenginleştirme
İri boyutlu mineral tanelerinin aralarındaki yoğunluk farklılığına dayanılarak, ağır bir akışkan ortam içerisinde yüzme-batma yoluyla birbirinden ayrılması işlemidir. Ağır ortam olarak tuzların sudaki çözeltileri, organik sıvılar ve katıların su içindeki süspansiyonları kullanılmaktadır. Kömürün zenginleştirilmesinde yaygın olarak kullanılan bir yöntemdir.
Jig ile zenginleştirme
Jiglerde akışkan bir ortam içinde ve elek üzerinde bulanan iri boyutlu mineral taneleri, akışkan ortama verilen basma ve emme  kuvvetlerinin etkisi ile farklı ağırlıkta tabakalar oluştururlar. En ağır olanlar en alt tabakada, en hafif olan minerallerde en üst tabakada yer alırlar. Bu şekilde oluşan farklı özellikteki tabakaların ayrı ayrı jigden dışarı alınması sonucunda jig ile zenginleştirme işlemi sağlanır.
Tabaka halinde akan akışkan ortam ile zenginleştirme
Küçük boyutlu mineral tanelerinin yataya yakın eğimdeki bir yüzey üzerinde ince bir tabaka halince akan akışkan ortam içinde, yoğunluk farklarına göre ayrılmaları yoluyla yapılan zenginleştirmedir. Oluklar, spiral oluklar, sallantılı masalar, vannerler gibi ayırıcı cihazlar kullanılır.
Elektrostatik ayrıma
Elektriği iletebilen mineraller ve gang mineralleri arasındaki elektrik geçirgenliği farkından yararlanılarak yapılan ayırma işlemleridir.
Kimyasal özelliklerinden yararlanılarak yapılanlar
Kalsinasyon, kavurma ve liç gibi işlemlerle yapılan zenginleştirmedir.
Flotasyon
Çeşitli kimyasal maddeler kullanılarak, minerallerin suya veya havaya karşı seçimli yaklaşmalarından yararlanılarak yapılan bir fizikokimyasal zenginleştirme yöntemidir. Bakır, krom gibi metalik madenlerin zenginleştirilmesinde yaygın olarak kullanılmaktadır.
I. Honorius
Papa I. Honorius (d.??, Campania, Bizans İmparatorluğu (günümüzde İtalya)- ö. 12 Ekim 638 Roma, Bizans İmparatorluğu (günümüzde İtalya)), 27 Ekim 625 - 12 Ekim 638 doneminde papalık yapmıştır.
Liber Pontificalis olarak adlandırılan Aziz Peter'den 15. yüzyıla kadar Papaların biyografilerinin bulunduğu kitaba göre, konsül Petronius'un oğludur. Selefinin ölümünden iki gün sonra 27 Ekim 625 tarihinde Papa olmuştur.
Jeet Kune Do
Jeet Kune Do (JKD) (Türkçe: Durduran Yumruğun Yolu) ve (İngilizce: The Way of the Intercepting Fist) Bruce Lee tarafından geliştirilen dövüş felsefesi.
Bruce Lee, felsefesini tanımlaması bakımından bu ismi eksik bulmuş ama zamanla kulağına hoş geldiği için değiştirmekten vazgeçmiş ve bu felsefeyi anlamayanlar için "o sadece bir isim" demiştir. Bruce Lee bu ismin sistemi tam olarak ifade edemediğini düşünerek bundan hep sıkıntı duyduğunu belirtmiştir. Bedeni daha ziyade eş zamanlı saldırarak müdafaa etme felsefesidir.
1967 yılında ilk defa Bruce Lee tarafından bu ifade kullanılmıştır ve aynı zamanda felsefi tasarımı kamuoyu bilgisine sunulmuştur. Dünyadaki en yeni ve en etkili dövüş sanatıdır. Bruce Lee, "Jeet Kune Do"yu tanımlamak için şu ifadeyi kullanmıştır:
Jeet Kune Do, Bruce Lee'nin kendi konseptidir. Bu yüzden orijinal öğrencileri bile bu sanatın hakkını onun gibi veremeyeceği endişesiyle ve her uygulayıcı kendi özgünlüğünü sergilesin ve taklitçi olmasın diye "Jeet Kune Do" dememişlerdir. Örneğin, Profesör Joseph Cowles "Wu Wei Gung Fu", James Demile "Wing Chun Do" , Jesse Raymond Glover "Non Classical Gung Fu" , Dan İnosanto "Jun Fan Jeet Kune Do" demiştir. Bunlar Bruce Lee'nin değil kendilerinin konseptleridir.
Bruce Lee şöyle der: "...Jeet kune do şekilsizliği tercih eder, böylece tüm şekilleri alabilir ve jeet kune do’nun stili olmadığından bütün stillere uyabilir. Sonuç olarak jeet kune do tüm yolları kullanır ve hiçbirine bağlı değildir ve bunun gibi sonuca yardım eden bütün teknik ve imkanları kullanır."
Bruce Lee'nin Jesse Glover, Ed Hart, Joe Cowles, James DeMile, Dan Inosanto ve Steve Golden gibi orijinal öğrencilerinden Jeet Kune Do dersleri alan ve Bruce Lee'nin Wing Chun Hocası Yip Man'in öğrencisi Leung Ting'in öğrencisi Jeff Webb'den ve Yip Man'in başka bir öğrencisi Wong Shun Leung'un öğrencisi David Peterson'dan Wing Chun dersleri alan Avustralya'da yaşayan aslen Amerikalı Tom Keplar ve Dan Inosanto'nun öğrencilerinden aslen Mısırlı olan Ahmed Abdelatif'in öncülüğünde "Next Generation" isimli bir akım oluşmuştur. Bu akım tüm dövüş sporlarının geçmişinde olduğu gibi JKD'ye sonradan sportif bir boyut kazandırarak ve Olimpiyatlara katarak JKD'nin daha çok tanıtılıp yayılmasını amaçlamaktadır. Merkezi New York'ta olan Dünya Jeet Kune Do Federasyonu (World Jeet Kune Do Federation) çatısı altında Uluslararası Jeet Kune Do Federasyonu (International Jeet Kune Do Federation) Bruce Lee'nin sparring'lerini kriter alarak uluslararası yarışmalar düzenlemektedir. Organizasyonlarda sadece yarışma değil JKD felsefesi üzerine seminerler, yarışma kurallarıyla ilgili kurslar ve kültür gezileri de düzenlenmektedir. Türkiyeli dövüş sanatı kurucusu (sijo) Yüksel Yılmaz bu federasyonlarda Başkan Yardımcısı ve Teknik Kurul Başkanı olarak görevlendirilmiştir.
Atina demokrasisi
Atina demokrasisi veya Klasik demokrasi, Antik Yunan şehir devletlerinde uygulanmış olan demokrasi çeşididir. Atina devlet yönetimi, antik çağın bilinen ilk demokrasisi ve belki de en önemlisidir. Diğer Yunan şehirleri de demokrasi yönetimi kurmalarına rağmen ya Atina modelini seçmemişler ya da istikrarı sağlayamamışlardır. Bilinen ilk doğrudan demokrasi denemesidir. Doğrudan demokrasi, Atina’da yaşayan herkesin devlet yönetimine katılma hakkı olduğu anlamına gelmez. Fakat, karar alıcı sistemin içinde yer alanlar için ekonomik düzey gibi herhangi bir ölçüt de yoktur. Atinalı vatandaşlar temsilci seçmezler, onun yerine yasaları ve vergi icralarını oylayarak karar verirlerdi.
Demokrasi, Yunanca bir sözcüktür. Sözcüğün son kısmı "kratos"; iktidar, yönetme, güç anlamına gelmektedir. "Demos" sözcüğü ise; halk, yurttaş topluluğu, sıradan halk gibi pek çok anlamı olan bir sözcüktür.
Demokrasiyi de siyaseti de yani kamusal tartışma sonucu karar alma ve uyma sanatını keşfedenler de Yunanlardı. Sözde kabile demokrasileri ya da erken dönem Mezopotamya’sında bulunduğu düşünülen demokrasileri de reddedemeyiz ancak bunlar tarihe ve de kendilerinden sonraki toplumlar üzerine önemli etki bırakmamışlardır. Yunanlar siyaset hakkında sistematik olarak düşünmede, gözlemlemede, yorumlamada ve siyaset teorileri oluşturmada bir ilkti.
MÖ 5. ve 4. yüzyıl Atina’sı iyi ve yeterli sebepler yüzünden aynı zamanda düşünsel olarak da yeni ufuklar açan bir örnekti.
Solon (MÖ 594), Kleisthenes (MÖ 508) ve Atinalı Efialtes (MÖ 462) Atina demokrasisinin gelişmesinde büyük katkı sağlamışlardır. Tarihçiler hangisinin daha demokratik hareketler ve reformlar yaptığı konusunda farklı yorumlarda bulunur. Atina demokrasisinin genel olarak Klistenis'in reformlarıyla kurulduğu kabul edilir. Diğer taraftan, 7. yüzyılda Pisistratus'un yönetimi ele geçirmesiyle tiranlık rejimi ortaya çıkmış, Solon'un reform çalışmalarına rağmen Atina'da da tiranlık dönemi yaşanmıştır. Bu dönemin sonunda ise Efialtis, diğerlerine nazaran daha barışçıl şekilde, Klistenis reformlarını yenilemeye çalışmıştır.
Atina'nın nüfusu
Atina'nın nüfusu ve bu nüfusun ne kadarının demokrasiye katıldığı hakkındaki bilgiler sadece yakın tahminlerden oluşur. Atina nüfusu içindeki köle ve Atina dışından gelen nüfus sürekli olarak değişmiştir. MÖ 4. yüzyılda Atina nüfusunun 250.000-300.000 arasında olduğu tahmin edilir. Bu nüfusun 100.000'i Atina vatandaşı ve Atina vatandaşları arasında da sadece 40.000'i oy verme hakkına sahip yetişkin erkek nüfusu bulunduğu tahmin edilir. MÖ 5. yüzyılın ortalarında oy verme hakkına sahip erkek vatandaşların sayısı 60.000'i geçmişse de Pelopennes Savaşları yüzünden hızlı bir düşüş göstermiştir. Modern bakış açısına göre demokrasiye katılım oldukça küçük olarak gözükse de antik çağlar için oldukça büyük bir katılım olduğu söylenebilir. Diğer şehir devletlerinde en fazla 1.000-1.500 kişilik katılımlar olmuş, o zamanın en büyük şehirlerinden biri olan Korint'te bile en fazla 15.000 kişilik erkek nüfusu demokrasiye katılımı sağlanabilmiştir.
Vatandaş olmayan nüfus iki şekilde tanımlanır. Bunlar Atina dışından gelip yerleşmiş olanlar ve köleler. Muhtemelen köleler daha çoktu. Hatip Hiperides, MÖ 338 yılarında Atina'da 150.000'den fazla kölenin olduğunu söyler. Kölelerin sayısı Atina vatandaşlarının sayısından fazla olması Atinalıların üzerinde pek bir iş yükünün olmadığını gösterir.
"Polis"
Polis birçok araştırmacı ve bilim adamı tarafından ‘kent devleti’ olarak adlandırılır. Yunan yarım adasını, Anadolu’nun batı kıyılarını, Ege adalarını ve Güney İtalya ve Sicilya’yı kapsayan Eski Yunan dünyasının en parlak döneminin toplumsal ve siyasal örgütleniş biçimi olmuştur. Polis tarihte görülen diğer kent devletlerinden sosyoekonomik ve siyasal yapısı ve buna bağımlı olarak bağrında oluşan düşünce sistemleriyle de ayrılır.
Bir ya da birkaç kent ile bunların çevresindeki kırsal bölgeyi kapsayan, kent anlamında polis çeşitli tapınakları, devlet binaları, agorası, spor alanı (gymnasion), açık hava tiyatrosu vb. ile düzenli ve kompleks bir yapılanma görünümü veriyordu. Devletten daha kapsamlı bir kuruluştu; yalnızca toplumsal ve siyasal bir örgütleniş biçimi değil, aynı zamanda, dinsel, askerî ve ekonomik bir bütündü.
Aynı zamanda polis yüzyıllar sonra modern devletlerde görülecek olan demokrasiye de beşiklik yapmıştır.
Toplumsal yapı ve sınıflar
Bu sınıflar arasında gerçekleşen çatışmalar, polislerdeki siyasal yaşamı etkileyip çeşitli rejim değişikliklerinin temel nedenlerini oluşturmaktan başka, demokratik gelişmelerle Yunan siyasal düşünüşünün gelişmesinde ve büyük düşünce okullarının ortaya çıkışında doğrudan etkili oldular. Çatışmalar sonucu siyasal ayrıcalıklar zamanla ortadan kaldırılıp bütün yurttaşların siyasal haklardan yararlanmaları sağlandı. Önceden siyasi kararlar siyasi liderlerce alınıyordu. Atina demos’u büyük bir köle nüfusunun dışlandığı azınlık bir elitti.
Meclis
Meclis savaş ve barış, antlaşmalar, finans, yasama, kamu işleri, kısaca yönetsel aktivitelerin tüm derecelerinde son karar yetkisine sahipti. Oturumlara herhangi bir gün katılabilecek olan on sekiz yaşın üzerinde binlerce yurttaştan oluşan kitlesel bir açık hava toplantısıydı. Meclis en az kırk kez olmak üzere yıl boyu sıklıkla toplanıyordu. Normalde gün içinde tartışılan konuyla ilgili kararlar günün sonunda verilir ve bu tartışmalara o sırada orada bulunan herkes kürsüye çıkıp söz alarak katılabilirdi. İsegoria (mecliste herkesin sahip olduğu söz alma hakkı) Yunan yazarlarca kimi zaman 'demokrasi' ile eş anlamda kullanılmıştır. Meclis kararlarını oy çoğunluğu ile alırdı, konuşmaların dinlenmesinin ardından el kaldırılarak oylama yapılırdı.
İnsanlar yalnız seçme ve seçilme değil, aynı zamanda kamu düzeni hakkındaki bütün konularda karar verme ve kamusal ve özel, sivil ve tüm önemli durumlarda mahkeme üyeleri olarak yargılama hakkına sahiptiler. Otoritenin Meclis de toplanması, idari görevlerin dağılımı ve devri, kurayla seçilme, ücretli bir bürokrasinin yokluğu, halk jürisinden oluşan mahkemeler, bir parti mekanizmasının ve dolayısıyla da kamusallaşmış bir siyasi grubun oluşmasını engellemeye yarıyordu. Kurayla seçim ve memuriyet için ödeme, sistemin anahtar unsurlarındandır. Atina’nın erkek yurttaşlarının büyük bir bölümü yönetimde deneyim sahibiydi. Meclis başkanlığı tek günlük bir görevdi ve kura çekilerek yapılıyordu. Liderlik doğrudan ve kişiseldi; Perde arkasındaki 'asıl' liderlerin yönettiği vasat kuklalara yer yoktu. Üyelik kamusal alanda gösterilen performansla elde ediliyordu. Atina demokrasisi iki anlamda temsili değil doğrudandı;egemen meclise katılım her yurttaşa açıktı ve birkaç kâtip ile kaçınılmaz olarak kimi kayıtları antlaşma ve yasaların kopyalarını, borcunu zamanında ödemeyenlerin, mükelleflerin listeleri, vs. tutan devletin köleleri dışında, memuriyet ya da bürokrasi yoktu. Bu nedenle yönetim tam anlamıyla halk tarafındandı. Giriş en başta meclise açıktı ve sürekli üyelik sürekli performansı gerektiriyordu. Meclisteki araçlardan biri olan graphe paranomonla bir kişi mecliste yasadışı bir öneride bulunmakla suçlanıp yargılanabiliyordu. Bu yargılama yöntemini herhangi bildik bir anayasal kategoriye sokmak mümkün değildir. Meclisin egemenliği sınırsızdı. Graphe paranomonun isegoriayı disiplinle yumuşatmak ve halka, yani demos'a kendi aldıkları kararı yeniden gözden geçirme fırsatı vermek şeklinde bir işlevi vardır. Bu graphe paranomon daki başarılı bir davanın, kurayla seçilmiş geniş bir halk jürisinin kararı aracılığıyla bozma etkisi vardı. Atina paradoksu temsilcilerinin dokunulmazlıklarını reddederek hem bir bütün olarak meclisin hem de ayrı ayrı üyelerinin özgürlüklerini korumaktaydı. Yurttaş kitlesinin yeterli bir kısmı kendi aralarındaki davranışları sınırlar halinde tutacak kadar kendine hakim olmasaydı, ne sınırsız katılım hakkıyla egemen meclis, ne halk jürisinden oluşan mahkemelerine devlet memurlarının kurayla seçilmesi, ne de sürgün etme bir yandan kaosu diğer yandan tiranlığı önleyebilirdi. Kendine hakim olma, hissizlik ve aldırışsızlık gibi hakiki bir cemaatin izin vermeyeceği niteliklerle aynı anlamda kullanılan kayıtsızlıktan çok farklıdır. Öyle bir gelenek vardı ki Solon'un MÖ 6. yüzyılın başlarında yürürlükte olan yasaları arasında, özellikle kayıtsızlığa karşı şu yasa yer almaktaydı: 'kentte bir iç savaş çıktığında iki taraftan birinde yer alıp silahlanmayanlar sivil ve yönetsel haklarından mahrum bırakılacaktır.'
Kurul (bule)
Meclis toplantıları arasında geçen sürede hükûmetin devamlılığı sağlanabilsin diye yönetimin idari kısmı çok sayıda yıllık makam ve on generalden oluşan bir kurul ile sadece yabancı devletlerdeki elçiler olarak görev yapan bazı küçük komiteler hariç kurayla seçilmiş beş yüz kişilik bir Kurula (bule) bölünmüştü. MÖ 5. yüzyıl ortalarında devlet memurları, Kurul ve jüri üyelerine günlük yevmiye olarak bir marangozdan duvarcıdan daha az ödeniyordu. 4. yüzyıl boyunca meclis oturumlarına katılım aynı temel de ücretlendiriliyordu, ancak ücretin düzenlediği ya da tamam olup olmadığı konusunda şüpheler vardır. Bule’ye on kabilenin her biri gönüllüler belirler ve bunların arasından ellişerden toplam beş yüz kişi kurayla seçilirdi. Hizmet süresi 1 yıldı ve arka arkaya olmamak üzere her üye en fazla iki kez seçilebiliyordu. Bule’nin görevi özellikle meclisin işlerini düzenlenmesi ve meclis kararlarının uygulanmasını sağlamasıyla devletin işleyişine nezaret etmekti. Önce bule de tartışılan konular meclise getirilmezdi.
Siyasi ve ekonomik sistem
Vergi sisteminde bir denge vardı. Doğrudan vergiler göz önünde tutuluyordu. Yunan devletleri savaştaki olağanüstü durumlar dışında, en azından Atina da, mülkiyeti hoplit statüsünün altında olanların muaf tutulduğu ara sıra toplanan zorunlu vergilere başvurulduğunda bundan da kaçınılıyordu. Devlet geliri devlet mülklerinden, çiftliklerden, madenlerden ve kiraya verilmiş evlerden, dava ücretleri ve cezalarından ve de liman borçları gibi dolaylı vergilerden sağlanıyordu. Bunlar esas olarak Yunanların liturya dediği vergi olarak değil de, belirli kamusal yükümlülüklerin doğrudan ifa edilmesiyle yapılan mecburi ödemelerle tamamlanıyordu. Toplam miktarı hesaplayamasak da Atina'da lituryanın ağır bir mali yük oluşturduğunu biliyoruz. Nüfusun yoksul kısmı lituryadan muaftı. Sonuçta zenginlerin, halk mezheplerinin ciddi miktardaki masraflarının da dahil olduğu devlet masraflarını yüklenmeleri ve savaşta da işin çoğunu yapmaları (sırf Atina da değil) Yunanistan'da kuraldı. İmparatorluğun kurulması ve devamı, yoksul sınıfın çıkarınaydı. Binlercesi için filoda kürek çekmek, mütevazı ama ortalama bir zanaatkar ya da esnafın kazancından az olmayan ve muhtemelen genç köy delikanlıları gibi donanma maaşlarıyla aile gelirine katkıda bulunacaklar için değerli bir geçim kaynağıydı. Denizlerin kontrolü, yeterli miktarda mısır stokunu ve temel besin maddelerini makul fiyatlarla sağlamayı garantilemeye yardımcı oluyordu ve bu yerel üretimi gerekenin ancak bir kısmını karşılayabilen bir toplum için kritik bir meseleydi. Şaşırtıcı bir şekilde bu sistem içinde yer alan daha varlıklı yurttaşların sistemden daha az faydalandığı görülmektedir.
Herhangi başka bir Yunan kentinde devlet memurluğu için ödenen ücretin açıkça gösterilmemesi dikkate değer bir gerçekti. Bunun açıklaması yine diğer hiçbir şehir devletinin emrinde geniş emperyalist kaynaklar olmamasıydı. Bu yüzden demokrasiyi açıkça Atina modelini örnek alarak yeniden biçimlendiren şehirler bile yoksulları sahip oldukları aktif katılım hakkı sayesinde ücretlendirecek kadar ileri gidememişlerdi. Sonuç olarak gerçek katılım miktarı Atina'dakinden çok düşüktü;Bu önermenin doğal sonucu başka yerlerdeki demokrasinin klasik teoride vurgulanan eğitimsel yönünün olmamasıydı.
Atina İmparatorluğundan Demokrasiye
Yunan dünyasının önemli bir polisi olan Atina’da krallık 8.yüzyılın sonlarında yıkıldı. Son Kral (basileus) Kodros devrilip aristokratik bir yönetim kuruldu. Böylece bir zamanlar kralın danışmanlık görevini yürüten areopagus adındaki soylular kurulu, hem yasama hem de yargı yetkilerini kendine topladı. Yürütme işleri ise soylular arasından bir yıllığına seçilen üç arkhon’a (yani devlet görevlisine) verildi. Arkhonların sayısı daha sonra 9’a yükseltildi. Birçok poliste küçük bir sayı (oligoi) yönetimi ele geçirip iktidarı sürdürecek kurumlar oluşturdu. Bu nedenle Yunanlar bu tür rejimleri aristokrasi olarak değil oligarşi (küçük sayının yönetimi-oligarkhia) olarak adlandırırlar. Ekonomik gelişmelerle oligarşiler plutokrasi’lere (zenginliğin ya da zenginlerin yönetimine) dönüşme eğilimi gösterdiler. Siyasal iktidarı ellerinde bulunduran soylular zenginleştikçe servet ayrımları derinleşerek toplumsal-siyasal çatışmalar daha keskin biçimler aldı. 632’de yoksul halkın desteğiyle iktidarı ele geçirmeye çalışan Kylon’un girişimi soylular tarafından güçlükle önlenebildi. Bunun sonucunda da eupatrid’ler yasal önlemlere başvurdular. Yunanlar için yasa, özgürlüğü vurgulamaktaydı. Ayrıca çeşitli düzeydeki insan ilişkileri yasalar tarafından belirleniyordu. İlk zamanlarda yasalar sözlü idi. Değişen koşullarla sözlü yasaların karmaşık bir biçim alması ve bu yasaların yalnızca soylular tarafından yorumlanıp uygulanması halkın hoşnutsuzluğuna yol açtı. Bunun üzerine yargı kararlarında tutarlılık sağlamak amacıyla yaslar thesmothet’lerce düzenlenip yazılı hale getirildi. Yasaların herkesçe bilinebilir olması keyfi yorumlamalara son verdi. Fakat bu önlem yoksul kitlelerin düzene karşı olan tepkilerini yatıştırmadı. Böylece 624’te Atina da soylularının isteği üzerine Drakon çok ağır bir ceza yasası hazırladı. İnsan yapısı yazılı yasalar yargıya ilişkin kararların yayımlanması ilkesi getirildi ve kuralların herkes için geçerli olduğu açıkça belirtilerek toplumdaki özgür kişiler arasında hukuksal anlamda bir eşitliğe doğru ilk adım atıldı.Bu şekilde birey hukuksal bir kişilik kazandı.
Yetenekli bir komutan olan Peisistratos halkın desteğini alıp 560’ta bir darbe ile Atina’da iktidarı ele geçirdi. Düzene karşı daha büyük bir tepki göstermesi sınıf çatışmalarının keskin boyutlara ulaştığı böyle bir ortamda zenginlere ve soylulara karşı halkın savunucusu rolünü üstlenen ihtiraslı kimselerin kişisel iktidarlarını kurmaları kolaylaşıyordu.
Aristokrasiden demokrasiye geçişi kolaylaştıran halk tarafından benimsenip halkçı bir politika güden Peisistratos gibi yöneticiler tarihe tiran olarak geçmişlerdir. Pesisitratos Solon anayasasına dokunmayıp yönetimi hukuksal bir çerçeve içine oturttu. Dışarıda barışı kollayan, içeride ekonomik gelişmeyi hızlandıran ve alt sınıfların yaşam düzeylerini yükselen bir siyaset izledi. Pesistratos öldüğü zaman onun ardından dynasteia (iktidar ailesi) oluşturmaya çalışan oğulları geniş bir muhalefetle karşılaştılar Hipparkhos öldürüldü. Hippias ise Atina’dan kovuldu.
Tiranlık rejiminin yıkılmasıyla birlikte Atina’da iktidar çatışması yeniden alevlendi. Kleisthenes 507'de halkın desteğiyle iktidarı ele geçirdi ve demokratik reformları yürürlüğe koydu. Kleistehenes’in getirdiği en önemli yenilik polisin toplumsal yaşamda soylularla etkili bir yer sağlayan eski kabile örgütlenmesinin ortadan kaldırılmasıydı. Klesisthenes yurttaşları soy üzerine kurulu 4 kabile yerine coğrafi nitelikte örgütler olan 10 kabileye ayırdı. Demokrasi rejimi yavaş yavaş işlerlik kazanmaya başladığı ilk yıllarında dışarıdan gelen büyük bir tehlikeyle karşılaştı. İonya polislerinin ayaklanmasını bastıran Pers imparatorluğu 490’da Yunan yarımadasına saldırdı. Askerî bir dayanışma içine giren Yunan polisleri bu ilk saldırıyı bastırdı. Ancak 10 yıl sonra Kserkses komutasındaki Pers ordusu ikinci kez Yunan yarımadasına ayak bastı. Persler ilk seferde üstün gelse de Yunanlar daha sonra toparlanıp Persleri bozguna uğrattılar. Pers savaşları Atina demokrasisini etkiledi; bu savaşlar bir yanda küçük azınlığın yönetimde erkli olmasına öte yanda da aşağı sınıfların siyasal yaşama daha etkin olarak katılmalarına yol açtı. İlk Pers saldırısından üç yıl sonra anayasada bir değişiklik yapılarak arkhon’ların eklesia tarafından seçilmesi yerine demelerce seçilen 500 kişi arasında kura ile saptanması yoluna gidildi. Bu düzenleme ile hippeis sınıfına da açılan arkhon’luk büyük ölçüde önemini yitirip yürütme kurulu olmaktan çıktı.
Arkhon polemarkhos’un askerlik işleriyle ilgilenen sıradan bir memur statüsüne indirgenmesi üzerine kabilelerce seçilen 10 strategos’a büyük yetkiler verilmesi ve ordunun tek elden yönetilmesi gereği strategos’lar dan birinin başkomutan olarak görev yapması sonucunu doğurdu. Zamanla eklesia tarafından başkomutan (strategos autokrator) yurttaşlar arasından seçilmeye başlandı.
Ephialtes’in öldürülmesin den sonra iktidar genç yaşta politikada başarılı olarak demokratik partinin önderi durumuna gelen Perikles’in eline geçti.
Tam demokratik sistem Atina imparatorluğu olmasaydı MÖ 5. yüzyılın ikinci yarısında ilan edilemezdi; Zenginlerin üstlendikleri mali ve askerî yük göz önüne alındığında bir çeşit oligarşik anayasa yoluyla tek başlarına yönetme hakkını talep etmeleri çok da şaşırtıcı bir durum değildir. Bununla birlikte MÖ altıncı yüzyılın ortalarından itibaren Yunan topluluklarında birbiri ardına demokrasiler görülmeye başlamış, uzlaşmacı sistemler yoksullara, özellikle devlet görevlilerini seçmek gibi belli oranda katılım hakkı tanırken, karar alma sürecinde ağırlığı zenginlere tanınmıştır. Atina'da neticede bu ağırlığı kaydırmıştı ve de Atina'daki biricik değişken imparatorluk idi. Bu imparatorluk için donanma vazgeçilmezdi ve donanmaya insan gücünü alt sınıfların sağladığı anlamına geliyordu. İmparatorluğu Atina tipi demokrasi için gerekli bir şart olarak görmemizin sebebi de budur.
Sonrasında imparatorluk MÖ 5. yüzyılın sonunda zorla dağıtıldığında sistem öylesine derin bir şekilde yerleşmişti ki kimse değiştirmeye kalkışmaya cesaret edemedi, ki 4. yüzyılda da bunun için gerekli mali temelin sağlanması zordu.
Tüm büyük iktidar mücadelelerinde olduğu gibi Ege bölgesi çevresindeki daha küçük devletler aktif ya da pasif olarak taraf tutmaya zorlanmış, ki bu da kendi iç yapıları ve siyasi gerilimleri üzerinde yankısını bulmuştur. Çoğunlukla küçük olan bu toplulukların her zaman kendi yerel oligarşilerini yıkacak kadar güçlü olmayan alt sınıflarının, Atina imparatorluğunun tabi bir üyesi olma yoluyla Atina'nın siyasi bağımsızlığa verdiği demokrasi desteği ve bunun sonucu olarak da demokrasinin kurulmayışını tercih edebileceklerini öğrenmişlerdi. Durum buyken Atina’ya bağlılığın yükünü zengin yurttaşlar üstlenmişlerdi ve de tabi olmanın 'bedeli' maddi açıdan demos için oldukça düşüktü. Hemen hemen Peloponez Savaşı’nın sonuna kadar tabi devletlerin çoğundan, askerî yardım da dahil olmak üzere destek sağlanabilmiş olduğuna göre bu genelde başarılı bir Atina politikasıydı.
Toplum ve demokrasi
Yunan siyasi toplumunun çıkar gruplarına dayalı yapısı nispeten basitti. Aralarında etnik ya da dini ayrışımlar yoktu; Kurumsal olarak kazanılmış haklara sahip siyasi partiler yoktu. Kentsel ve kırsal bölgesel çıkarlar vardı ve hepsinden önemlisi, zengin ile yoksul arasındaki ayrılıktı. Bu çoğunluğun üç-dört dönüm büyüklüğünde geçimlik bir toprağa sahip köylülerle önemli miktarda nakit gelir sahibi olanlar ve büyük miktarda araziye sahip olanlar arasında değişen toprak sahiplerinden oluşan bir toplumdu. Bu toplumda ticaret ve imalatın çoğu yine geçinecek kadar, ailevi düzeyde idare ediyordu; Köle emeği kullanan daha büyük kuruluşlar ya da ticari teşebbüsler azınlıktaydı. Ve yine bu toplumda sermaye, yatırım politikası ve kredi gibi modern kavramlar yoktu.
Atina'da iki kesimde (zengin-yoksul) imparatorluğu farklı ve hatta çatışan çıkarlar yoluyla da olsa destekliyorlardı. Antik Atina döneminden beri önemli ahlaki ilerlemeler kaydedildi; Kölelik kurumu kaldırıldı; Demokrasinin halk yönetimi prensibine nadiren karşı çıkanlar olmakta; Hiçbir demokratik lider Perikles'in dilinden kamusal alanda imparatorluk hakkında konuşmaz; Maddi ilerleme; Tabi devletler pahasına maddi ve siyasi çıkarı korumayı hipotetik olarak gereksiz kılmıştır. Ancak ilkin belirlenmesi ikinci olarak da pratikte gerçekleştirilmesi şeklindeki ulusal çıkara dair ikili zorluk, etkili biçimde çözüme kavuşmuş gibi görünmemektedir. Bu çekişme bir şekilde, siyasi liderlerin düzenli olarak kendi politikalarının ulusal çıkara uygun, alternatiflerinde buna karşıt olduğunu ileri sürdükleri gerçeğiyle yok olmamıştır.
Antik çağdaki bir Atinalı için sıradan halk yani 'biz' ve yönetici elit yani 'onlar' arasındaki kesin ayrımı yapmak kolay olmamalıydı. Yaklaşımdaki bu farklılık yalnızca doğrudan katılımcı bir demokrasi ve temsil ile katılımcı bir demokrasi arasındaki temel farklılıktan değil, aynı zamanda da iki dünyanın çıkar grubu yapılarındaki ve çeşitli çıkar gruplarının karar alma otoritelerine müdahale etme fırsatını yakalama şanslarındaki farklılıklardan da kaynaklanmaktadır.
Atinalı yöneticilerin herhangi bir çıkar grubunun amaçlarını demokratik olarak gerçekleştirmeyeceğine inandıklarından demokratik prosedürleri terk edebilme ihtimalleri vardı. Ve onların inancı da sağlam biçimde temellendirilmişti; Atina yönetim süreci göz önüne alındığında, mecliste terör, cinayet ya da hile yardımı olmadan üstün gelebilmeleri mümkün değildi.
Toplumda Din
Yunan dini, aile ve devletle tam anlamıyla iç içe geçmişti; Yönetimin yaptığı işlerin ve masrafların büyük kısmı, tapınakların inşasından, büyük ya da küçük tüm festivallerin düzenlenmesinde dini takvim geleneklerinin yerine getirilmesi ve kurban törenlerinin hazırlanmasına ve askerî ya da sivil nitelikli tüm kamusal eylemlere eşlik eden diğer ayinlere kadar dine ayrılmıştı. Din çok Tanrılıydı ve M.Ö. 5. yüzyıl itibarıyla de oldukça karmaşıktı; Kimileri başka kültürlerden ithal edilmiş, çaprazlama kesişen birçok rol ve işlevleri olan çok sayıda tanrı ve kahraman vardı.Din,dogma olarak nitelendirebileceğimiz pek az şeye sahipti ama çoğunlukla da ritüeller ve mitlerden oluşuyordu. Sonuç olarak eğer din çok Tanrılılığın genel bir özelliği olan hoşgörüye, yani bireye dini tercihlerinde serbestçe hareket edebilme imkânı tanıyan bir uyum sağlama yeteneğine sahip idiyse bile, aynı zamanda da örneğin kutsal değerlere yapılan saygısızlığa ciddi biçimde kamu suçu, Tanrıların sorumlu tutabilecekleri halka karşı işlenmiş bir suç gözüyle bakıyordu. Bu nedenle ceza Tanrılara bırakılmıyor, devlet eliyle gerçekleştiriliyordu.
Toplumda özgürlük
Yunan 'özgürlük' kavramı toplumun kendi sınırlarının ötesine geçmemiştir; Kendi üyeleri için olan özgürlük ne toplum içinde yaşayan herkes için yasal (sivil) hakları ne de kendi egemenlikleri altındaki diğer toplumların üyeleri için siyasi özgürlükleri içerir. Atinalılar kendilerine tabi olan diğer devletlerde demokratik rejimleri tercih etmişler, hatta zorla dayatmışlardır.
İfade özgürlüğüne gelince Atinalılar ona çok değer verdikleri ve uyguladıkları kadar meclisin hiçbir müdahale hakkı olmamasına da izin vermemişlerdi. Devletin gücüne karşı konabilecek herhangi bir teorik sınır yoktu; Kararın Meclis tarafından geçerli sayılan herhangi bir sebeple düzgün bir içimde alınması şartıyla, devletin yasal olarak müdahale edemeyeceği herhangi bir eylem, herhangi bir davranış biçimi mevcut değildi. Özgürlük,hukuk devleti ve karar alma sürecine katılım anlamına geliyordu,geri alınmaz haklara sahip olmak değil. Atina devleti zaman zaman ifade özgürlüğünü kısıtlayan yasalar çıkarıyordu. Atinalılar özgür ifadenin sınırlarını basitçe sözcüklerin yasadışı eylemlere yol açacağı noktanın önemli ölçüde ötesine geçirmişlerdir.
Yargı sistemi-mahkemeler
Yönetimi bağımsız bir konu olarak değil de insanların yasamaya ilişkin faaliyetlerinden farklı olarak, alışıldık ana hatalı bir biçimde 'jüriler' diyebileceğimiz daha değişik ama kıyaslanabilir organlar yoluyla hareket etmeleri tasarlanan Atina yargı sistemi de göz önünde bulundurulmalıdır. Yargı usulleri esasen profesyonel değildi; Yani, sabit yasaların yanı sıra prosedür kurallarının da olmasına rağmen, başkanlık eden resmî görevli yıllık kent görevlileri arasından kurayla belirlenen biriydi. Davalarına hazırlanırken tecrübeli avukatlardan yardım alabilmelerine rağmen tarafların kendi sunumlarını yapmaları bekleniyordu, belgeler okundukları sırada kanıt olarak gösterilseler de sunumun her zaman sözlü olarak yapılması gerekiyordu. Bundan sonra jüri genellikle tek oturumda herkesin görebileceği bir biçimde yapılan gizli oylamada çoğunluk oyuyla, herhangi bir tartışma olmadan bir karara varıyordu. Temelde kamu davalarında ve özel davalarda prosedür aynıydı. Bazı büyük kamu davalarında meclisin kendisi mahkeme görevi yapıyordu, ama normalde altı bin gönüllüden oluşan sürekli bir jüri listesinden kurayla seçilen büyük jüriler çağırılıyordu. Atina’da bağımsız yargıçlar yoktu ve hukukun uygulanmasında vatabdal (yurttaş, vatandaş) sınıfı hem yargıç hem de jüri olarak sorumluluk üstlenirdi. Kararlar yasalar aracılığıyla oy birliğiyle veriliyordu.
Toplumda eğitim
Atinalıların birçoğu yarı eğitilmiş durumdaydı. Atina bu yönetim sistemi altında yaklaşık iki yüz yıl boyunca tüm Yunan dünyası içindeki en varlıklı en güçlü en sağlam, içişlerinde en barışçıl ve kültürel olarak en zengin şehir devletleri olarak kalmayı başardı. Bu herhangi bir yönetim biçimi için iyi bir yargı olmayı sürdürdüğü sürece sistem yürüdü. Atina da genç bir adam meclis oturumlarına devam ederek eğitim alıyordu.
Ardından kabaca MÖ 5. yüzyılın ortalarında merkezinde Atina olmak üzere Yunan eğitim sisteminde bir devrim yaşandı. Sofistler adı verilen profesyonel öğretmenler ortaya çıktı. Öğrenmek için boş zamanı ve hatırı sayılır ücretlerini ödeyebilecek serveti olan genç adamlara retorik, felsefe ve siyaset öğretmeyi teklif ediyorlardı -bu sofistlerin hepsi demokrasi karşıtı değildi- onlara göre, tüm inanç ve kurumlar rasyonel bir biçimde incelenmeli ve gerektiğinde değiştirilmeli ya da reddedilmeliydiler. Kutsallık tek başına yetersizdi ahlaki değerle,gelenekler, inançlar ve mitler artık kuşaktan kuşağa otomatik olarak değişmeden aktarılmayacaktı, kendilerini aklın potasında ispat etmek zorundaydılar.
Grazielia
Grazielia Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Edim
Edim veya eylem, bireyin herhangi bir alandaki gözlemlenebilen davranışıdır. Eğitim bağlamında edim, öğrencinin derslerde yaptıklarıdır. Öğrencinin herhangi bir soruya verdiği yanıt, ürettiği herhangi bir şey, arkadaşlarıyla ya da öğretmenle olan etkileşimi onun edimidir. Hukuk alanında ise edim borçlu kişinin yerine getirmekle yükümlü olduğu davranış biçimidir.
Mücahit Şura Meclisi
Mücahit Şura Meclisi ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:
2010 İsmail Cem Televizyon Ödülleri
2010 İsmail Cem Televizyon Ödülleri, 25 Nisan 2010 tarihinde gerçekleştirildi. Antalya, Mardan Palace'da düzenlenen tören, Kanaltürk'te yayınlandı. Düzenlenen törende Ezel dizisi 9, Hanımın Çiftliği 4, Aşk-ı Memnu 4 ödül aldı. Tören, 23 Nisan Cuma akşamı turistik tesisteki kokteyl ile başladı. Elçin Cem'in, eşi İsmail Cem'in fotoğraflarından hazırladığı kısa bir tanıtım filmi gösterildi.
Hackebornlu Mechtilde
Hackeborn’lu Mechtilde (1241 Eisleben - 18 Kasım 1293, Helfta Manastırı), Alman Sisteriyen rahibe, mistik ve azize. Katolik Kilisesi tarafından 19 Kasım’da anılır.
Erken yaşamı
Mechtilde en soylu ve en güçlü ailelerden biri olan Thüringen ailesinin bir üyesiydi. Ablası Hackeborn’lu Gertrude, Helfta’daki Sistersiyen manastırının kurucusu ve rahibesiydi. Mechtilde çok erken yaşlarda manastır yaşamına çekildi. 17 yaşında Helfta manastırına girdi. Manastırda kütüphaneden sorumlu kişiydi. Aynı zamanda rahibeler tarafından yönetilen kız okulunda da görevliydi. Öğrencileri arasında mistik ve azize olarak ünlenecek bir genç kız vardı: Helftalı Gertrude ya da Büyük Gertrude. Mechtilde de müzikal yetenekleri de ünlüydü, Helfta’nın Bülbülü olarak çağrılıyordu.
Mistik Mechtilde
Mechtilde yaşamı boyunca Mesih’in birkaç mistik görünümüne sahipti. O, Mesih’in insaniyetine büyük bir bağlılık gösterdi. Etrafındaki tüm yaratılışı düşünerek, Mesih’i dünyevi olarak vücut bulan Mesih olarak görebiliyordu. Ayin onun yaşamında ve mistizminde çok önemli bir roldu. Efkaristiya’da Mesih’i almak, büyük bir mutluluk kaynağı ve coşku vesilesiydi.
Mechtilde’nin görümlerini ve vahiylerini yazıya döken diğer iki rahibe ile birlikte Helftalı Gertrude’dur. Liber specialis gratiae (Ruhsal Lütuf Kitabı), bu görünümlerin derlemesine verilen isimdir. Orta çağlardaki en çok çevirilen kitaplardan biri olan Ruhsal Lütuf Kitabı, çok değerli bir kitap olarak kabul edilirdi.
1927 Dünya Kayak Şampiyonası
1927 Dünya Kayak Şampiyonası 2-5 Şubat 1927'de Cortina d'Ampezzo İtalya'da Trampolino Olimpico pistinde gerçekleşmiştir. Finlandiya ve Norveç bu şampiyonada yer almamıştır.
18 km
3 Şubat 1927
18 km yarışı 1926 Dünya Kayak Şampiyonası'ndan sonra tekrar yapılmaya başlandı.
50 km
5 Şubat 1927
Lindgren'nin 18 dakika farkla kazanması, Dünya Kayak Şampiyonası tarihindeki en önemli başarıdır.
Kişisel
2 Şubat 1927
Zhengde
İmparator Zhengde veya asıl adıyla Zhu Houzhao (朱厚照) (26 Ekim 1491-20 Nisan 1521), Çin'in Ming Hanedanı'nın 10. imparatorudur. Saltanatı 1505'ten 1521 yılında ölümüne kadar sürmüştür.
Zhengde, İmparator Hongzhi'nin kalan tek çocuğu olmasından dolayı prensler arasında herhangi bir rekabet olmadan tahta çıktı.
Zhengde, yabancılardan etkilenmiş ve birçok Müslümanı sarayında danışman, hadım ve elçilik yapmaya davet etmiştir. Sarayında porselen gibi sanat eserleri Arapça veya Farsça İslami yazılar içermekteydi. Yine döneminde Çin'in Avrupa ile doğrudan teması gerçekleşti. Portekiz Malakka'nın Afonso de Albuquerque tarafından yaptırılan ilk görevlerde Portekizli korsanlar Jorge Álvares ve Rafael Perestrello güney Çin'e indi ve Tuen Mun ve Guangzhou'daki Çinli tüccarlar ile ticaret yaptı. 1511'de Çin Malakka Sultanlığı ile Portekizlilere karşı ittifak kurdu.
Greenmaniella
Greenmaniella Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Olmeneta
Olmeneta, İtalya'nın Lombardiya bölgesine bağlı Cremona ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 28 Şubat 2017 tarihi itibarıyla 947'dir.
Annei
Annei, (Japonca: 安寧天皇 Annei Tennō / İmparator Annei) halkın benimsediği geleneksel listeye göre, Japonya'nın üçüncü imparatorudur. Bu imparator hakkında da bilinen tüm tarihler tahminler üzerinedir ve her zaman tartışmalıdır, bu nedenle tarihçilere göre efsanevî bir kişi olmaktan öteye gitmez. Bu konuda yapılmış tüm çalışmalara rağmen hâlâ varlığı kanıtlanamamasına rağmen, Japonların kendisine ait olduğuna inandığı bir anıt vardır. Ölümünden sonra ona verilen isim "İstikrarlı sükûnet" anlamına gelir.
Åland Özerklik Günü
Åland'ın Özerklik Günü (veya Åland'ın Özyönetim Günü; İsveççe: Ålands självstyrelsedagen), Åland İl Meclisi'nin 1922'deki ilk toplantısının anısına her yıl 9 Haziran'da kutlanır.
Åland'ın Özerklik Günü ile ilgili hükümler, Åland'ın Özerklik Günü ile ilgili Eyalet Yasası'nda (1976: 26) bulunabilir. Åland bayrağına ilişkin İl Yasasına (1992: 41) göre, Özerklik Günü Åland'daki resmi bayrak günüdür. Resmi bayrak günlerinde, bayrak bir binaya veya ilçe ofislerinin ve okullarının yanı sıra belediye kurumlarının bulunduğu bir binanın yanındaki baskın bir yere çekilmelidir.
9 Haziran 2021'de Özerklik gününün yüzüncü yılı kutlanmıştır.
Altınemek
Altınemek, Ardahan ilinin Hanak ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Altınemek köyünün eski adı Kondureli'dir. Gürcüce Kondureli (კონდურელი), "Konduri'den olan", "Kondurili" anlamına gelir. Nitekim Gürcistan'ın Samtshe-Cavaheti bölgesinde Ninotsminda Belediyesi'nde Didi Konduri (დიდი კონდური) adını taşıyan bir köy bulunmaktadır. Kondureli köyü, Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı ve 1595 tarihli Osmanlı tahrir defterinde Kondurel (كوندورل) olarak geçer. Bu ad sonradan Kondraul'a dönüşmüştür. Nitekim Rus idaresi 1886 nüfusu tespiti sırasında köyü Kondraul (Кондраул) adıyla kaydetmiştir. 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde ise köyün adı Kondraul / Kondiraul (قوندرائول) biçiminde geçer.
Kondureli, tarihsel Gürcistan'ın güneybatı kesimini oluşturan bölgelerden biri olan Eruşeti'de yer alır. Köydeki megalit kalıntılar, buranın çok eski bir yerleşme olduğunu göstermektedir. Osmanlılar bu bölgeyi, 16. yüzyılda Gürcülerden ele geçirdi. 1595 tarihli Osmanlı tahririne göre Kondureli, Gürcistan Vilayeti içinde Ardahan-i Büzürg livasının Meşe nahiyesine bağlı bir köydü. Ne var ki bu sırada köy tamamen boşalmıştı. 1878 yılında Kondureli yeniden meskun hale gelmişti ve köyde 3 hane yaşıyordu.
Eruşeti ile bu bölgede yer alan Kondureli köyünü 93 Harbi'nde Ruslar ele geçirdi. Rus idaresinde Kondureli, Ardahan sancağının (okrug) Ardahan kazasına (uçastok) bağlıydı. Bu kazada Sors nahiyesinin (маркяз: merkez) köylerinden biriydi. 1886 yılındaki nüfusu, tamamı "Türk" olarak kaydedilmiş olan 30 kişiden oluluyordu. Nüfus açısından nahiyenin ikinci küçük köyüydü. Rus idaresi sırasında köyün nüfusu artmış, 1896'da 39, 1906'da 54 kişiye ulaşmıştır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Ardahan bölgesini gezen Gürcü araştırmacı Konstantine Martvileli, Kondrauli'de 12 hanede 95 Müslüman Gürcünün yaşadığını yazmıştır.
Kondureli, Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarında Rusya'nın bölgeden çekilmesinden bir süre sonra, Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin sınırları içinde kaldı. Kızıl Ordu'nun Gürcistan'ı işgali sırasında Ankara Hükümeti'nin Tiflis hükûmetine verdiği ültimatom üzerine Gürcü idaresinin çekilmesinin ardından köy fiilen Türkiye'ye katıldı. Gürcistan Demokratik Cumhuriyeti'nin topraklarının işgal edilmesinin ardından Sovyet Rusya ile Ankara Hükümeti'nin 16 Mart 1921'de imzaladığı Moskova Antlaşması'yla Ardahan ve Artvin bölgeleri Türkiye'ye bırakıldı.
Kondureli / Kondraul köyü, 1928 yılında Kars vilayetinin Ardahan kazasının Hanak nayihesine bağlıydı. 1935 genel nüfus sayımında "Kondıraül" adıyla kaydedilmiş olan köy, aynı idari konuma sahipti. Bu sırada köyde 115 kişi yaşıyordu. Köyün adı sonraki dönemde "Konduravul" biçiminde yazılmıştır. Kondureli / Kondraul "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Altınemek olarak değiştirilmiştir.