cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Türk Mukavemet Teşkilatı
Türk Mukavemet Teşkilatı ya da Türk Direniş Örgütü (kısaca TMT), Kıbrıs Türk toplumunun taksim hedefini gerçekleştirmek için faaliyet gösteren silahlı örgüttür. Kıbrıslı Rumların EOKA örgütüne karşı faaliyet göstermek üzere 1957'de kurulan TMT, 1958'de fiilî olarak faaliyet göstermeye başladı. Daha sonraları Millî Muhafız Ordusu, Akritas örgütü ve EOKA-B ile mücadele etti. 1 Ağustos 1976 tarihinde Kıbrıs Türk Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı'na dönüştürüldü. Üyelerine "mücahit" denmekteydi. Kıbrıs Harekâtı'nın başladığı 20 Temmuz 1974 tarihinde TMT üyesi 17.151 mücahit bulunuyordu.
Kuruluş
Rum EOKA örgütü, aslen Britanya sömürge yönetimine karşı mücadele etmek ve adanın Yunanistan'la birleşmesini sağlamak (enosis) için 1955 yılında kurulmuştu. EOKA İngilizlere karşı mücadeleye başlayınca İngiliz yönetimi polis gücüne çok sayıda Kıbrıslı Türk aldı ve böylece EOKA'nın saldırılarında Türk polislerle Rum EOKA'cılar karşı karşıya geldi.
EOKA'nın Enosis hedefleyen saldırılarından huzursuz olan Kıbrıslı Türkler ve Türkiye, buna karşılık olarak Taksim ideolojisini geliştirdi. EOKA'nın Kıbrıslı Türklere yönelik saldırılarına karşılık vermek amacıyla 1956 yılında Volkan örgütü kuruldu. Bu dönemde Fazıl Küçük tarafından kurulmuş olan Kıbrıs Türk Mukavemet Birliği ve Kara Çete gibi diğer örgütler başarısızlığa uğrayarak Volkan'a katıldı.
Türk Mukavemet Teşkilatı, 23 Kasım 1957 akşamı, Lefkoşa varoşlarındaki Eylence'de, Türkiye Kıbrıs Büyükelçiliği görevlisi Mustafa Kemal Tanrısevdi'nin evinde, Rauf Denktaş, Burhan Nalbantoğlu ve Mustafa Kemal Tanrısevdi tarafından kuruldu. Lefkoşa Türk Lisesi tarafından basılıp 26 Kasım 1957 günü örgüt, tüm Kıbrıslı Türk direnişçilerini TMT çatısı altında toplanmaya çağıran ilk bildirisini yayınladı. Ancak Türkiye tarafından desteklenmeyen bir mücadelenin başarıya ulaşmayacağı düşünülmesi nedeniyle, bu dönemde herhangi bir yapılanmaya gidilmediği gibi herhangi bir lider de belirlenmedi. Örgüt, ikinci bildirisini 13 Aralık 1957 günü yayımladı. İlk bildirilerde, henüz örgüte Türkiye'nin desteği olmaması ve Kıbrıslı Türkler arasında silahlanmanın az olmasının da etkisiyle silahlı direnişten ziyade ada sathına yayılan pasif bir direniş öngörülmekteydi. Bununla birlikte, ikinci bildiride her köyde teşkilat temsilcilerinin olduğu, bu temsilcilere dair bilgi verenlerin cezasının ölüm olacağı ifade edildi. Bu dönemde adanın her bölgesindeki köylerde örgütlenme çalışmaları başladı. Bununla birlikte, Britanya koloni yönetimi, TMT'nin Volkan'ın devamcısı olduğu ve Volkan gibi kapasitesi sınırlı, dikkate alınmaması gereken bir örgüt olduğu düşüncesindeydi.
Denktaş, 2 Ocak 1958 günü Fazıl Küçük'le gittiği Ankara'da Türkiye Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu'yla görüştü ve konudan bahsetti. Zorlu Denktaş'a gönderirlerse silah alıp alamayacaklarını sorunca Denktaş alabileceklerini söyledi. Zorlu konuyu Genelkurmay Başkanlığı'na bildirdi. Konuyla ilgili olarak birkaç ay süren değerlendirmeler sonrasında örgütün kurulması için izin çıktı ve bu iş için Daniş Karabelen görevlendirildi. İzinde hükûmetin Türk Silahlı Kuvvetleri'nin adının bu olaya karıştırılmaması da kesin bir dille emrediliyordu.
Bu gelişmeler üzerine örgütün kuruluşu için çalışmalara başlandı. Konuyla ilgili olarak "Kıbrıs'ı İstirdat Projesi" (KİP) adlı bir proje hazırlandı. Daha sonra TMT'nin Kuruluş ve Çalışma Planı hazırlandı ve üst düzey yetkililerin onayı alındı. Bu plana göre TMT lideri doğrudan Özel Harp Dairesi'ne bağlı ve sorumlu olacak; ama arada herhangi bir resmî bağlantı olmayacak, tüm bağlantılar sözlü olarak yürütülecekti. Örgütün liderliği Türkiye'den gönderilecek ve "süresiz izinli" sayılacak subaylarla yapılacak, TMT'nin varlığının açığa çıkarılacağı gün EOKA saldırılarına göre belirlenecekti. Bu güne kadar örgüt toplantı veya gösteri yapmayacak, bildiri dağıtmayacaktı. Örgüt 18 yaşını geçmiş erkek veya kız gençlerle oluşturulacak, örgüte alınanların Türkiye'de veya Kıbrıs'ta eğitimden geçirilmesi zorunlu olacaktı. Planda örgüt mevcudu kısa vadede 5000, uzun vadede 10,000 olarak planlanmıştı. Kıbrıs'a TMT lideri başkanlığında ilk etapta beş subay gönderilecek, örgütün gelişmesine paralel olarak bu sayı ilk önce ona, daha sonra yirmiye çıkarılacaktı. Bunların yanı sıra en az on beş yedek subay da adaya gönderilecekti.
Nisan 1958'de Fazıl Küçük ve Rauf Denktaş TMT'nin yapılanmasını konuşmak üzere Ankara'ya çağrıldı. Yapılan toplantıda 1958-60 döneminde TMT'de görev alacak Türk askerlerine ilişkin 23 kişiden oluşan bir liste hazırlandı. Toplantıda ilk TMT lideri olarak Rıza Vuruşkan'ın (kod adıyla "Ali Conan") atanması kararlaştırıldı. 5000 gençten oluşan silahlı gücün eğitiminin ise 1959 yılı sonu itibarıyla tamamlanmış olması hedeflendi.
Vuruşkan ve dört diğer subay 31 Temmuz/1 Ağustos 1958 gecesi Kıbrıs'a vardı. TMT'nin fiili olarak kuruluşu bu tarihte gerçekleşmiştir ve bu nedenle bu tarih kuruluş yıldönümü olarak kutlanır. Bundan kısa bir süre sonra adaya altı subay daha gönderildi. Örgütün kurulmasının ardından kişiliği, yaşı ve sağlığı itibarıyla uygun görülenler yemin ederek örgüte üye oldular. Böylece ağustos ayı başlarında TMT'nin ilk hücresi oluşmuş olur ve Türkiye'de faaliyete geçen eğitim kamplarına gençler gönderilmeye başlanır.
1958'de eylemler
4 Nisan 1958'de yayımladığı ve Britanya arşivlerinden erişilmiş olan bildirisinde TMT, "Komünizmin başı görüldüğü yerde ezilmelidir." ilkesine bağlılığını ifade etti ve "Rum sendikalarına [...] ihmalkârlık sonucunda hâlâ üye olan [Türkler] varsa, bir an önce istifa etmelidirler." ifadesini kullandı. Bu dönemde sol görüşlü bazı Kıbrıslı Türkler, PEO sendikası çatısı altında Kıbrıslı Rumlarla birlikte faaliyetlerini sürdürmekteydiler; bu kesim Türk Eğitim Kulübü (TEK) çatısı altında teşkilatlanmıştı. Niyazi Kızılyürek'e göre özellikle 1 Mayıs yürüyüşünde Türk ve Rum sendikacıların beraber yürümesi sonrası TMT'nin Türk sendikacılara karşı faaliyetleri şiddetlendi. Bu dönem gerçekleşen ve TMT'yle ilişkilendirilen şiddet olayları arasında 22 Mayıs'ta PEO Türk Şubesi Sorumlusu Ahmet Sadi Erkurt'un eşiyle birlikte evinin önünde kurşunlanarak yaralanması, 24 Mayıs'ta İnkılâpçı gazetesi sahibi Fazıl Önder'in öldürülmesi, 29 Mayıs'ta TEK Yönetim Kurulu Üyesi Ahmet Yahya'nın öldürülmesi yer almaktadır. Rauf Denktaş, ifadelerinde ve hatıratında bu dönemde solculara karşı gerçekleşen şiddet olaylarından TMT'nin sorumlu olduğunu kabul etmemiştir. Hatıratında "Bu cinayetler hep 'faili meçhul cinayetler' listesine geçti. Bunları TMT'ye mal etmek isteyenler vardır. Bu büyük bir hatadır. [...] O günlerde şahsi hesapların da 'millî perde' arkasında görülmesi çok oluyordu. Bu cinayetlerin sorumluluğunu üstlenen olmadı." ifadesini kullandı. 26 Mayıs 1958 tarihinde TMT tarafından yayımlanan ve Britanya arşivlerinden erişilen bildirideyse, "Türk Mukavemet Teşkilatı harekete geçmiş ve [...] kızıllara hizmet etmekten mutluluk duyan alçak hainlere hak ettikleri ölüm cezasını vermeye başlamıştır. [...] Vatan haini ve komünist maşası ilan edilen Sadi Erkurt ve Fazıl Önder hak ettikleri cezayı almışlardır." ifadeleri kullanıldı.
Örgütlenme
1958 yılında kurulanlar:
Kanlı Noel'den sonra kurulanlar:
Bunların yanı sıra, 1963'ten sonra mücahit olarak adlandırılan teşkilat üyesi erlere de kuruluşta "kurt", 1961-63 yılları arasındaysa "arı" denilmiştir.
Bayraktarlar
TMT "bayraktar" adı verilen Türk subayları tarafından yönetilmiştir. Bu subayların listesi aşağıdaki gibidir:
Eğitimler
1958 yılından itibaren TMT mensuplarına ya Türkiye'de ya da Kıbrıs'ta eğitimler verilmeye başlandı. Bu eğitimlerde teorik ve pratik olarak silah kullanımıyla ilgili bilgiler, örneğin silahların kurulumu ve bozulumu, tesir mesafeleri, atış biçimleri gibi konular işlendi. Kıbrıs'taki eğitimler her sancakta gerçekleşti. Türkiye'deki eğitimler ise Ankara'da ve Antalya'da düzenlendi. Ankara'daki ilk eğitim Zir Vadisi'nde 6 Ağustos 1958'den itibaren düzenlendi, bunun sonrasında 17 Ocak 1964'e dek Zir Vadisi'ndeki eğitimler devam etti. Son grubun eğitimi sırasında Kanlı Noel olaylarının patlak vermesi ve TMT'nin açığa çıkması nedeniyle Türkiye'deki eğitimler sonlandırıldı ve eğitime Kıbrıs'ta devam edildi. Antalya'da ise eğitimler Kemer yakınlarında bir kampta Eylül 1959'dan itibaren gerçekleştirildi.
Desejosa
Desejosa Portekiz'de Tabuaço belediyesine bağlı olan, 7,70 km² yüzölçümüne sahip, 189 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Akyol, Silvan
Akyol, Diyarbakır ilinin Silvan ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Diyarbakır iline 74 km, Silvan ilçesine ise 8 km uzaklıktadır.
Stafilokok
Stafilokoklar (Staphylococcus) (Staphyle, "üzüm salkımı"; coccus, "tanecik") Bacillales takımı içindeki Staphylococcaceae familyasına ait Gram-pozitif bakteri cinsidir. Mikroskop altında yuvarlak üzüm taneleri gibi görünürler. Staphylococcus türleri fakültatif anaerobik organizmalardır (hem aerobik hem de anaerobik ortamda üreyebilirler). Bu cins, çoğu insanlarda bulunabilen 40 tür ve 24 alt tür içermektedir. Çoğu zararsızdır ve normalde insanların ve diğer organizmaların cilt ve mukozalarında bulunur. Bazı türler spesifik olarak bazı ortamlarda bulunabilmektedirler. Örneğin Staphylococcus aureus insanda burun deliklerinde, Staphylococcus capitis yağ bezlerinin bulunduğu yerlerde, Staphylococcus haemolyticus ve Staphylococcus hominis apokrin bezlerin olduğu yerlerde (örn: koltuk altları) bulunurlar. Ayrıca tüm dünyada rastlanan ve toprakta bulunan mikroorganizma florasının ufak bir kısmını oluştururlar.
Hastalıklardaki rolü
Stafilokoklar insanlar ve diğer hayvanlarda toksin üretmek veya işgal etme yoluyla geniş bir çeşitlilikte hastalıklara yol açabilirler. Stafilokok toksinleri gıda zehirlenmesi durumlarında ana etkendir. Bakteri uygun olmayan şartlarda saklanan yiyeceklerde ürer. Pişirme süreci onları öldürse de, enterotoksinler ısıya dayanıklıdır ve dakikalarca kaynamaya bile dayanabilirler. Stafilokoklar daha çok su içeriği az olan peynir ve salam, sucuk gibi gıdalarda ürerler.
Patojenik türlerinden birisi de yaralarda enfeksiyona yol açabilen Staphylococcus aureusdur. Bu bakteri kuru yüzeylerde yaşar ve geçirgenliği arttırır. Bu türden olan Metisiline-Dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) hastaneden kazanılan enfeksiyonlarda ana etken olmuştur ve de toplumdan kazanılan enfeksiyonlarda ortaya çıkışı ve sıklığındaki artışı sonucu bu özelliği anlaşılmıştır. S. aureus ayrıca toksik şok sendromuna da neden olabilmektedir. 1980'ler boyunca bazı tamponlar S. aureus'un hızla üremesine yol açmış ve bu şekilde kana karışan toksinler salınmıştır. Herhangi bir S. aureus enfeksiyonu stafilokokal haşlanmış cilt sendromuna yol açabilir. Bu durum ise derinin kana karışan ekzotoksine verdiği reaksiyon ile oluşur. Ayrıca Piyemi diye adlandırılan bir çeşit septisemiye de yol açabilir.
Evcil köpek ve kedilerin cildine yerleşip zaman zaman onları enfekte eden ve koagülazpozitif olan stafilokok türü bakteri ise Staphylococcus intermedius'dur. Bu organizma da çoklu bakteri direnci oluşturabilen genetik materyali taşır. Nadiren insanlarda zoonoz denilen deri hastalığına yol açar.
S. epidermidis, bir koagülaz-negatif stafilokok türüdür ve cilt üzerinde doğal olarak bulunması yanında santral venöz kateter takılı hastalarda ciddi hastalıklara yol açabilir.
Geçmiş yıllarda S. lugdunensis, S. schleiferi ve S. caprae gibi bazı diğer Stafilokok türlerinin de insanlarda enfeksiyona yol açtığı saptanmıştır.
Stafilokoklar parmak uçlarında da bulunabilirler. Genellikle işaret ve başparmakta felon adlı hastalığa yol açarlar ve bu durum diğer birçok stafilokok enfeksiyonu gibi çok acı vericidir. Çoğu S. aureus penisiline karşı dirençli olup, ancak fusidik asit,vancomisin ve nafsilin türü antibiyotikler çoğunda etkili olabilmektedir.
Stafilokokların genel özellikleri
Örneğin S. lungdunensis endokardit ve S. saphrophyticus genç kadınlarda sistit etkenidir.
Taksonomi
Taksonomi 16s rRNA dizilerine dayanmaktadır ve stafilokok türlerinin çoğu 11 ana grupta incelenir. Onikinci grup olan S. caseolyticus ise şimdi yeni bir cins olan Macrococcus olarak tanımlanmışlardır.
Konakçılar
Bazı türlerin konakçıları şu şekildedir ;
Guernsey sterlini
Guernsey Poundu Guernsey'in para birimidir. Alt birimi Penny'dir. 1 G. Poundu 100 Penny'ye eşittir. ISO 4217 kodu verilmemiştir ancak gayriresmî olarak GGP kullanılmaktadır.
Yuvacık, Reşadiye
Yuvacık, Tokat ilinin Reşadiye ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Köy, Tokat il merkezine 120 km, Reşadiye ilçe merkezine 23 km uzaklıktadır.
Vladimir Horowitz
Vladimir Samoylovich Horowitz (, - 5 Kasım 1989) Rus asıllı bir Amerikan klasik müzik piyanisti ve bestecisiydi. Onun tekniği ve ses renginin kullanımı ve onun icra etme heyecanı efsanevi kabul edilirdi. Horowitz 20. yüzyılın en büyük piyanistlerinden biri olarak kabul edilir.
Hayatı ve erken iş hayatı
Vladimir Horowitz Rus İmparatorluğu'nda Kiev'de (şimdi Ukrayna'nın başkenti) doğdu. Horowitz'in Berdychiv'de doğduğunu ileri süren asılsız iddialar vardır; ancak Kiev doğum belgesinde açık bir şekilde doğum yeri olarak belirtilmiştir.
Horowitz, Yahudilerle benzeşen dört çocuklu Samuil Horowitz ve Sophia Bodik ailesinin en genç çocuğuydu. Samuil zengin bir elektrik mühendisi ve Alman üreticiler için elektrik motor dağıtıcısıydı. Horowitz'in büyükbabası Joachim, birinci esnaf cemiyetine ait bir seyyardı (ve sanat destekçisiydi). Bu durum Horowitz'e Sınır Yerleşimi'nde kalma zorunluluğunu kaldırdı. Horowitz 1903'te doğdu ama askerlik görevinde ellerine zarar verme riskini engellemek için babası oğlunun 1904'te doğduğunu iddia ederek, doğum yaşından bir yıl genç gösterdi. 1904 yılı piyanist'in hayat süresi boyunca birçok referans çalışmasında yer almıştır.
Horowitz erken yaşlarda ilk piyano eğitimini piyanist olan annesinden almıştır. 1912'de Kiev Konservatuvarı'na girmiştir ve burada Vladimir Puçalski, Sergey Tarnovski, ve Feliks Blumenfeld tarafından eğitilmiştir. İlk tek kişilik resitali 1920'de Harkiv'de gerçekleşmiştir.
Horowitz'in ünü büyümüş ve devamında ülke İç Savaş'taki maddi sıkıntılardan dolayı ücreti para yerine genellikle ekmek, tereyağ ve çikolata ile ödenen Rusya'da tura başlamıştır. Horowitz 1922-1923 sezonunda, tek başına Petrograd'da 11 farklı programda 23 tane konser vermiştir. Piyanist olarak erken başarısına rağmen, Horowitz besteci olmak istediğini belirtmiş ve bu kariyeri sadece Rus Devrimi'nde tüm mülkünü kaybetmiş ailesine yardım etmek için üstlenmiştir.
1925 Aralık'ında, Horowitz görünürde Artur Schnabel ile çalışmak için Batı sınırını geçmiştir. Dönmemeye şahsi bir şekilde niyetli olan piyanist, başlangıç konserlerini finanse etmek için ayakkabılarına Amerikan Dolarlarını ve İngiliz Sterlinlerini yerleştirmiştir.
Batı'daki iş hayatı
Horowitz ülkesi dışında ilk 18 Aralık 1925'te Berlin'de sahneye çıkmıştır. Sonrasında Paris'te, Londra'da ve New York'ta icra etmiştir. Horowitz, 1927 Uluslararası Chopin Piyano Yarışması'nda Ukrayna'yı açılışta temsil etmek için Sovyet yetkilileri tarafından seçilmiş; ancak, piyanist Batı'da kalmaya karar verdiği için yarışmaya katılmamıştır.
Millî anıt (Amerika Birleşik Devletleri)
Ulusal Anıt, Amerika Birleşik Devletleri'nde ulusal parka benzeyen ancak federal hükûmete ait herhangi bir arazide kurulabilen korumalı bir alandır.
Vladimir Horowitz
Batı'daki iş hayatı
Horowitz Birleşik Eyaletler'de ilk sahne gösterimini Carneige Salonu'nda 12 Ocak 1928'de yapmıştır. Kendisi gibi Amerika'da ilk sahne çıkışını yapan Sir Thomas Beecham'ın yönetiminde Çaykovski'nin 1 No'lu Piyano Konçertosu'nu çalmıştır. Horowitz sonradan Beecham ile kendisinin tempolarla ilgili farklı düşüncelere sahip olduğunu, Beecham'ın parçayı akıldan çaldığını ve onun parçayı bilmediğini söyleyerek onu eleştirmiştir. Horowitz'ın seyircilerde bıraktığı izlenim olağanüstüydü. The New York Times yazarı Olin Downes, solist ve koro şefi arasındaki halat çekme savaşına eleştirel bakıyordu, ama Downes ikinci hareketteki Horowitz'in çalış tonunu ve finaldeki muazzam tekniğini övmüş, Horowitz'in çalışını "bozkırlardan çıkan kasırga" olarak ifade etmiştir. İlk sahne gösterisinde, Horowitz seyirciyi heyecanlandıracak belirgin bir yetenek sergilemiştir ve bunu tüm iş hayatı boyunca sürdürmüştür. Downes, "bir piyanistin bu şehirdeki seyircide coşku uyandıralı yıllar olmuştu" diye açıklamıştır. Horowitz'in solo resitalinde, Downes Horowitz'in icrasını "tümü olmasa bile büyük bir yorumlayıcının özelliklerine sahip" diyerek nitelendirmiştir. 1933'te, bir gösteride ilk defa koro şefi Arturo Toscanini Beethoven'ın "İmparator" isimli 5 No'lu Piyano Konçertosu'nu çalmıştır. Horowitz ve Toscanini, kayıtlarda ve sahnede birçok kez birlikte konser vermiştir. Horowitz 1939'de Amerika'ya yerleşmiş, 1944'te Amerikan vatandaşı olmuştur.
Resitallerdeki coşkulu tepkiye rağmen, Horowitz giderek piyanist olarak kendi yeteneklerinden şüphe duymaya başlamıştır. Birkaç durumda, piyanist sahneyi zorla itilmiştir. Birkaç kere, halka açık konserlerde çalarken çalmayı bırakıp gitmiştir (1936'dan 1938'e, 1953'ten 1965'e 1969'dan 1974'e, ve 1983'ten 1985'e kadar). Horowitz, 1 Şubat 1968'de Carnegie Salon'unda kaydedilen ilk televizyon gösterisini sahnelemiştir, daha sonra gösterisi 22 Eylül'de CBS kanalında ülkenin tamamında gösterilecek şekilde televizyonda yayınlanmıştır.
Kayıtları
1926'da Freiburg, Almanya'da Welte-Mignon stüdyolarında oyuncu piyano için birkaç kayıt yapmıştır. Onun ilk gramofon kayıtları Amerika'da 1928'da Victor plak şirketi için yapılmıştır. Büyük Bunalım'ın ekonomik etkisinden dolayı, RCA Victor, Avrupa'da üretilen kayıtlarının His Master's Voice şirketi tarafından basılmasına izin vermiştir ve RCA Victor'un London merkezli anlaşmalı şirketi olmuştur. Horowitz'in 1930'da, Avrupa'daki ilk kaydı olan, Albert Coates ve London Senfoni Orkestrası ile birlikte icra ettiği Rachmaninoff'un 3 No'lu Piano Konçertosu'nun dünya prömiyeri kaydını yapmıştır. 1936 yılı boyunca, Horowitz HMV için, içinde 1932 hesabıyla ünlü olduğu Liszt'in Si minör Sonat'ı bulunduğu solo piyano repertuvarı kayıtları yapmaya devam etmiştir. 1940'ın başlarında, Horowitz'in kayıt etkinliği Amerika'dayken yine yoğunlaşmıştır. O yıl, Brahms'ın 2 No'lu Piyano Konçertosu'nu kaydetmiş ve 1941'de Toscanini'nin yönetmenliği altında NBC Senfoni Orkestrası eşliğinde Çaykovski'nin 1 No'lu Piyano Konçertosu'nu kaydetmiştir. 1959'da, RCA Victor Horowitz'in ve Toscanini'nin bulunduğu Çaykovski konçertosunun 1943 yılı canlı performansını yayınlamıştır; bu kayıt çoğunlukla ticari kayda göre daha üstün kabul edilir, ve Grammy Onur Listesi için seçilmiştir. Horowitz'in ikinci emekliliği sırasında, ki 1953'te başlamıştır, New York'taki evinde Scriabin'in ve Clementi'in LP'leri dahil bir dizi kayıt yapmıştır. Horowitz'in ilk stereo kaydı, 1959'da, Beethoven'ın piyano sonatlarına adanmıştır.
1962'de Horowitz ünlü kayıtlarını Columbia Records için sırayla kaydetmeye başlamıştır. En ünlü kayıtları, 1965 dönüşünde Carnegie Salon'unda ve 1968'de CBS tarafından yayınlanan "Vladimir Horowitz: Carneige Salon'da bir konser" adlı televizyon özeli için kaydedilmiş kayıtlarıdır. Horowitz 1969'da kayıt edilmiş ve Prix Mondial du Disque ödülünü almış Schumann'ın Kresileriana bestesi dahil, stüdyo kayıtları yapmaya devam etmiştir.
Sergey Korolyov
Sergey Pavloviç Korolyov (Ukraynaca: Сергій Павлович Корольов, Rusça: Серге́й Па́влович Королёв) (12 Ocak 1907, Jitomir, Ukrayna – 14 Ocak 1966, Moskova, Rusya), Sovyet roket mühendisi, ABD ile SSCB arasında 1950 ve 1960'larda yaşanan Uzay Yarışı sırasında Sovyet uzay araçlarının baş tasarımcısı.
Vladimir Horowitz
Kayıtları
1975'te Horowitz Amerika Radyo Kurumu'na geri dönmüş ve 1982'ye kadar canlı kayıt yapmaya devam etmiştir. Deutsche Grammophon ile 1985'te anlaşmış, ve 1989'a kadar, kendisinin bu parçaya ait tek kaydı olan Mozart'ın 23 No'lu Piyano Konçertosu'nun kaydı dahil, stüdyo kayıtları ve canlı kayıtlar yapmıştır. 20 Nisan 1986 tarihinde Moskova'da yapılan televizyon yayını dahil, dört belgesel bu zamanda çekilmiştir. Sony Classical plak şirketi yaptığı için son kayıt, ölümünden dört gün önce tamamlanmış ve daha önceden hiç kaydedilmemiş repertuvarını içermiştir.
Sergey Korolyov
Gençliği
Korolyov, Sovyet uzay programının kilit adamı olmakla birlikte, güvenlik nedenleriyle hayatı boyunca ismi kamuoyundan gizli tutuldu.
Vladimir Horowitz
Kayıtları
Horowitz'in bütün kayıtları, bazıları birden çok kez, CD'ye basılmıştır. Horowitz'in ölümüne doğru, CD'ler önceden yayınlanmamış materyalleri içeren şekilde basılmıştır. Bu yayınlanmamış parçalar, 1945-1951 arasında Carneige Salon'unda Horowitz için özel olarak kayıt edilmiştir.
Öğrencileri
Horowitz 1937 ve 1962 arasında 7 öğrenci yetiştirmiştir: Nico Kaufmann (1937), Byron Janis (1944-1948), Gary Graffman (1953-1955), Coleman Blumfield (1956-1958), Ronald Turini (1957-1963), Alexander Fiorillo (1960-1962) ve Ivan Davis (1961-1962). Janis Horowitz'in öğrencisi olduğu sırada kendisini Horowitz'in vekil oğlu olarak tanıtmıştır, ve kendisi konser turneleri sırasında Horowitz ve eşiyle birlikte yolculuk etmiştir. Davis, Franz Liszt Yarışması'nı kazandıktan bir gün sonra Horowitz'in onu araması ile onun öğrencisi olmak için davet edilmiştir. Bu sırada Davis'in Columbia Records ile sözleşmesi vardı ve planlanmış bir ulusal turu vardı. Horowitz bu zaman süresince sadece üç öğrenciyi eğittiğini iddia etmiştir. Horowitz "birçok genç, geçmişte benim öğrencim olduğunu söyler ama benim ders verdiğim sadece üç kişi vardı. Eğer birisi aksini iddia ediyorsa, doğru değildir. Bana dört ay boyunca icra eden öğrenciler geldi. Haftada bir. Onlarla çalışmayı bıraktım çünkü gelişme göstermediler." Biyografi yazarı Glenn Plaskin'e göre, "Horowitz'in çoğu öğrencisini inkar etmesi ve öğrencilerin çalışma süreleri ile ilgili gerçekleri bulunıklaştırması onun o dönemdeki kişiliğindeki değişken doğası hakkında bir şeyler söylemektedir" Horowitz ders vermeye 1980'lerde tekrar geri dönmüştür, çoktan iş sahibi olmuş Murray Perahia ve Eduardus Halim ile çalışmıştır.
Sergey Korolyov
Kariyeri
Serbest bırakıldıktan sonra Sovyet kıtalararası balistik füze programına katıldı, ardından başmühendis olduğu OKB-1 tasarım bürosunda Sputnik ve Vostok uzay araçlarını tasarladı.
Vladimir Horowitz
Kişisel hayatı
1933'te bir sivil törende Horowitz, Toscanini'nin kızı Wanda ile evlenmiştir. Horowitz Yahudi ve Wanda Katolik olmasına rağmen, bu onlar için bir sorun olmamıştır ve bunu önemsememişlerdir. Wanda'nın hiç Rusça bilmediği ve Horowitz'in çok az İtalyanca bildiği gibi, asıl kullandıkları dil Fransızca olmuştur. Çiftin Sonia Toscanini Horowitz adlı bir çocukları olmuştur. Sonia'nın ölümünün aşırı uyuşturucudan, kazara veya intihardan dolayı olduğu asla belirlenmemiştir.
Millî anıt (Amerika Birleşik Devletleri)
Ulusal anıtlar, Milli Park Servisi, Amerika Birleşik Devletleri Orman Servisi, Amerika Birleşik Devletleri Balık ve Vahşi Yaşam Servisi veya Arazi Yönetimi Bürosu olmak üzere birkaç federal ajanstan biri tarafından yönetilebilmektedir. Tarihsel olarak, bazı ulusal anıtlar Savaş Bakanlığı tarafından idare edildiler.
Vladimir Horowitz
Kişisel hayatı
1940'larda, Horowitz psikiyatriste gitmeye başlamıştı. Kaynaklara göre, bu cinsel eğilimini değiştirmek içindi. 1960'larda ve 1970'lerde piyanist depresyondan dolayı elektroşok tedavisi görmüştür.
1982'de Horowitz anti-depresan ilaç tedavisine başladı; bu sırada ayrıca alkol aldığına dair raporlarda mevcuttur. Bunun sonucunda bu dönemde oynayışı fark edilir ölçüde gerilemiştir. Piyanist'in 1983 yılında Japonya'da ve Amerika'da verdiği konserler sırasında icrası hafıza duraklamalarından ve fiziksel hakimiyetini kaybettiğinden dolayı bozulmuştur. (Sonrasında bir Japon eleştirmen Horowitz'i "kıymetli antik çatlamış vazo"ya benzetmiştir) İlerideki iki yıl boyunca halka açık yerlerde icra etmeyi bırakmıştır.
Son yılları
Horowitz 1986'da 1925'ten beri ilk kez Sovyetler Birliği'ne Moskova'da ve Leningrad'da resital vermek için gideceğini açıklamıştır. SSCB ve Amerika arasındaki iletişim ve anlaşmanın yeni atmosferi içinde, bu konserlerin müziksel değere olduğu gibi, politik değere sahip olaylar şeklinde görülmüştür. Moskova konseri için çoğu bilet Sovyet seçkinlerine ayrılmış ve biletlerin azı halka satılmıştır. Bu durum konservatuvar öğrencilerinin konseri basmalarına neden olmuştur ki televizyonda uluslararası olarak yayınlanan yayının izleyicileri tarafın duyulmuştur. Moskova konseri "Horowitz Moskova'da" adlı bir CD'de yayınlanmıştır, ki Billboard'un Klasik müzik listelerinde bir yılı aşkın süre boyunca üst sıralarda kalmıştır. Konser, VHS'de ve en sonunda DVD'de yayınlanmıştır. Konser ayrıca CBS Haberleri'nin Pazar Sabahları programının özel bir bölümünde Moskova'dan bildiren Charles Kuralt'ın sunuculuğunda yaygın olarak görülmüştür.
Rus konserlerinden sonra, Horowitz Berlin, Amsterdam ve London dahil birkaç Avrupa şehrinde konser vermiştir. Haziran'da Horowitz kendini Japonlara affettirmek için Tokyo'da olumlu tepkiler almış trio konserleri vermiştir. Bundan sonraki yıl, kendisine Cumhurbaşkanı Ronald Reagan tarafından Amerika'daki en yüksek sivil onur olan Cumhurbaşkanlığı Özgürlük Madalya'sı verilerek ödüllendirilmiştir.
Horowitz son turunu 1987 yılının Bahar döneminde Avrupa'da yapmıştır. Horowitz Viyana'dayken son halka açık resitallerinden birinin bir video kaydı, 1991'de yayınlanmıştır. Son resitali, Hamburg'da, Almanya'da 21 Haziran 1987'de gerçekleşmiştir. Hayatının kalanında kayıt yapmaya devam etmiştir.
Vladimir Horowitz 86 yaşında New York'ta 5 Kasım 1989 tarihinde kalp krizinden dolayı hayatını kaybetmiştir. İtalya, Milano'da, Cimitero Monumentale'de Toscanini aile mezarlığında gömülmüştür.
Repertuvar, teknik ve icraat tarzı
II. Dünya Savaşı sırasında, Horowitz modern Rus müziğinin galibi olmuş ve Prokofiev'in 6, 7 ve 8 No'lu Piyano Sonatlarını (sözde "Savaş Sonatları") ve Kabalevsky'nin 2 ve 3 No'lu Sonatlarının Amerika'da ilk gösterimini yapmıştır. Horowitz ayrıca Samuel Barber'ın Excursions ve Piyano Sonat'ının prömiyerini yapmıştır.
Horowitz, Liszt'in birkaç Macar Rapsodisi′ne yaptığı uyarlamalarla bilinir. İkinci Rapsodi Horowitz'in Carnegie Salon'unda 25. yıl dönümü konseri sırasında, 1953'te kaydedilmiştir ve İkinci Rapsodi'nin, yaptığı en zor aranjman olduğunu belirtmiştir. Horowitz'in nota transkriptleri, kendi bestesi olan Carmen'den bir Tema üzerine Varyasyonlar ve John Philip Sousa'nın Sonsuza Kadar Yıldızlar ve Çizgiler′i içerir. İkinci parça, tekrar dinleme umuduyla dinleyiciler arasında favori olmuştur. Transriptlerin yanında, Horowitz bestelerdeki "apiyanomsu" (piyano ile alakası olmayan) yazı biçimini ve yapısal sakarlığı geliştirmek için bestelerdeki yazıların değiştirilmesine karşı değildi. 1940'ta bestecinin rızası ile, Horowitz Rachmaninoff'un İkinci Piyano Sonat'ının orijinal 1913 ve gözden geçirilmiş 1931 uyarlamalarından kendi performans uyarlamasını yapmıştır, bu uyarlamayı piyanist Ruth Laredo sonrasında Hélène Grimaud kullanmıştır. Horowitz Musorgski'nin Bir Sergideki Resimler parçasını Mussorgsky'nin bir piyanist olmayışına ve enstrümanın olanaklarını anlamadığına dayanarak eseri daha etkili hale getirmek için büyük ölçüde tekrar yazmıştır. Horowitz belli eserlerdeki kısa pasajları değiştirmiştir, örneğin Chopin'in Si Minör Skerzo eserinde kromatik dizi için birbirine kenetlenen oktavları çıkarmıştır. Bu, bestekâr'ın yazısını kutsal kabul eden 19. yüzyıl çağı sonrasına ait çoğu piyaniste dikkat çekici zıtlıktaydı. Horowitz'in onların eserlerini icra ettiği yaşayan besteciler (bunların arasında Rachmaninoff, Prokofiev, ve Poulenc vardı) sürekli Horowitz'in kendi eserlerindeki performanslarını överlerdi. – kendi cesaret edip çalışmaları kendi isteğince kullanırken bile.
Horowitz'in yorumlamaları birkaç eleştirmen hariç dinleyiciler tarafından çok iyi şekilde karşılanırdı. Virgil Thomson, New York Herald Tribünü'ndeki söyleşilerinde Horowitz'i "bozma ve abartmada bir usta" olarak kabul ettiği istikrarlı eleştirisi ile ünlüydü. Horowitz, Thomson'un düşüncesini bir iltifat olarak aldığını iddia etti, Michelangelo ve El Greco'un da "bozumun ustaları" olduğunu belirtti. Grove'un Müzik ve Müzisyenler Sözlüğü'nde 1980 yılı basımında Michael Steinberg Horowitz'e "müthiş enstrümantal yetenek müziğe ait anlayışta hiçbir güven taşımıyor" diye yazmıştır. New York Times müzik eleştirmeni Harold C. Schonberg, Thomson ve Steinberg gibilerinin Horowitz'in müziğe olan yaklaşımını benimseyen 19. yüzyıl performans uygulamaları ile aşikâr olmadığını söyleyerek karşı çıkmıştır. Ek olarak, aralarında Shura Cherkassky, Earl Wild, Lazar Berman, John Browning, Van Cliburn, Maurizio Pollini, Murray Perahia, Yefim Bronfman, ve Horacio Gutiérrez'in de bulunduğu çoğu piyanist Horowitz'e çok saygı duymuş ve ona karşı takdirlerini dile getirmişlerdir.
Millî anıt (Amerika Birleşik Devletleri)
Ulusal anıtlar, 1906 Eserler Yasası'nın yetkisi ile belirlenmektedir. İlk ulusal anıt Wyoming eyaletindeki Devils Tower olup 24 Eylül 1906 tarihinde Başkan Theodore Roosevelt tarafından onaylanmıştır.
Vladimir Horowitz
Repertuvar, teknik ve icraat tarzı
Horowitz'in icra tarzı sıklıkla büyük ölçüde yoğun çift-fortissimoları ardından gelen ani narin pianissimolar ile dinamik zıtlıkları içeriyordu. Horowitz'in kaba bir ses üretmeden piyanodan olağanüstü bir şiddette ses üretebiliyordu. Horowitz piyanodan son derece geniş aralıktaki ses renklerini elde edebiliyordu, ve onun gergin, keskin dokunuşları Chopin'in Mazurkaları gibi teknik yönden gösterişsiz parçalarda bile fark edilebiliyordu. Horowitz oktav tekniği ile biliniyordu; oktav içeren dakik bölümleri olağanüstü bir biçimde hızlı çalabiliyordu. Piyanist Tedd Joselson ona oktavları nasıl çalıştığını sorunca, Horowitz bir gösteri yaptı ve Joselson rapor etti, "Onları sanki hepimize öğretilmiş gibi tamı tamına çalıştı." Müzik eleştirmeni ve biyografi yazarı Harvey Sachs sonuç olarak Horowitz'in "olağanüstü bir merkezi sinir sistemine sahip ve eşit derecede ses rengine duyarlılığının müstefiti —ve belki de kurbanı—" olmuş olabileceğini söylemiştir. Oscar Levant, Hafızasını Kaybetmişin Anıları (The Memoirs of an Amnesiac) adlı kitabında, Horowitz'in oktavlarının "dahice, dakik ve bir kurşun gibi iz bıraktığını" yazmıştı. O Horowitz'e notaları "önceden yollayıp mı yoksa konserdeymiş gibi onları birlikte taşıdığını" sormuştur.
Horowitz'in elinin konumu alışılmışın dışındaydı, avcu tuş yüzeyinin seviyesinden biraz aşağısındaydı. O sıklıkla akorları düz parmakla çalardı, ve sağ elindeki serçe parmağı nota çalacağı zaman sıklıkla bükülürdü; Harold C. Schonberg'e göre "bir kobranın saldırısı gibiydi." İcrasındaki işitsel coşku için Horowitz ellerini piyanonun kapağından yükseğe nadiren kaldırmıştır. Vücudu hareketsiz, ve yüzü yoğun dikkat dışında başka bir şeyi nadiren yansıtmıştır.
Horowitz Pazar günü öğleden sonraları icra etmeyi tercih etmiştir, ki o dinleyicilerinin daha iyi bir şekilde dinlenmiş ve daha ilgili olacaklarını düşünmüştür.
Ödülleri
En İyi Klasik Müzik Performansı için Grammy Ödülü – Enstrümental Soloist veya Soloistler (orkestra olsun veya olmaksızın)
En İyi Enstrümental Soloist(ler) Performansı için Grammy Ödülü (orkestra olsun veya olmaksızın)
En İyi Enstrümental Soloist Performansı için Grammy Ödülü (orkestrasız)
En İyi Klasik Müzik Albümü için Grammy Ödülü
Sergey Korolyov
Kariyeri
Korolyov'un büyük hayali, Ay'a bir Sovyet uzayadamı göndermekti. Bunun için Soyuz uzay aracını ve N1 roketini geliştirmeye başladı. Bu projeleri yürütürken ABD'nin yanı sıra kendi ülkesindeki diğer tasarımcılarla da rekabet etmek zorundaydı. Korolyov'un 1966'daki erken ölümü, Sovyetler'in Ay projesine büyük darbe vurmuştur.
Sovyetler, ölümünden sonra Korolyov'un kimliğini ve rolünü kamuoyuna açıklarken, diğer Sovyet tasarımcıların isimlerini gizli tutmaya devam etti. Bu nedenle, Korolyov, uzun süre Sovyet uzay programının arkasındaki tek isim olarak tanındı.
Vladimir Horowitz
Ödülleri
Çeşitli ödüller
Sergey Korolyov
Kariyeri
Korolyov'un tasarım bürosu tarafından 1960'larda geliştirilen Soyuz uzay aracı, 21. yüzyıl'da hâlâ kullanılmaktadır.
Ölümü
Sergey Korolyov, 3 Aralık 1960 tarihinde, ilk kalp krizini geçirdi. İyileşmesi sırasında, aynı zamanda bir böbrek bozukluğu saptandı. Geçmişte, Sovyet esir kamplarındaki tutukluluğunun getirdiği bir durumdan muzdarip olduğu keşfedildi. Yoğun olarak çalışmaya devam ederse uzun süre yaşayamayacağı doktorlar tarafından uyarılmıştı.
1962'de Sergey Korolyov'un sağlık sorunları birikmeye başlamıştı ve çok sayıda hastalıklara muzdarip oldu. Kendisi ambulansla hastaneye götürülürken bağırsak kanaması vardı. 1964 yılında, doktorlar tarafından kardiyak aritmi tanısı konuldu. Safra kesesi iltihabı geçirdikten kısa bir süre sonra, Şubat ayında bir kalp sorunu sonrası hastanede on gün geçirdi. Doktorlar rahat nefes alabilmesi için entübasyon sağlamaya çalıştılar ama solunum borusuna yüklemesini engelledi. Korolev bilincini kazanamadan öldü. Harford'a göre, Korolev ailesi kanser hikâyesini doğruladı. Korolyov'un zayıf kalbi ameliyatı sırasında ölümüne katkıda bulunmuştur.
Stalin tarafından başlatılan ve halefleri tarafından devam edilen politika altında, Korolyov'un kimliği ölümünden sonrasına kadar ortaya çıkarılmadı. Sözde nedeni, Amerika Birleşik Devletleri'nin yabancı ajanlarından kendisini korumaktı. Sonuç olarak, Sovyet insanları onun ölümünden sonra başarılarının farkında olamadı. 16 Ocak 1966 tarihinde Pravda gazetesinde, ölümü, bütün madalyaları ile Korolyov'un bir fotoğrafı gösterilerek yayımlandı. Korolyov'un külleri Kremlin Duvarı Mezarlığına, devlet töreniyle defnedildi.
Değerlendirme
Korolyov, sık sık Uzay Yarışı'nın baş mimarı olarak Wernher von Braun ile karşılaştırılır. Von Braun'un aksine, Korolyov'un Ay uçuşları için kendi planları vardı. Böyle Vladimir Chelomey gibi rakipleri ile sürekli rekabeti vardı. O da pek çok açıdan, özellikle elektronik ve bilgisayar kapsamında Amerika Birleşik Devletleri'ne nazaran daha az gelişmiş teknoloji ile çalışmak zorunda kalmıştır.
Sovyet uzay programında Korolyov'un halefi Vasili Mişin oldu. Mishin, Korolyov'un yardımcısı ve sağ kolu olarak görev yapmış, oldukça yetkin mühendisti. Korolyov öldükten sonra, Mişin Baş Tasarımcısı oldu ve kusurlu N1 roketi programı ortaya çıktı. Dört kez N1 testi başlattı ve hepsi başarısız olduktan sonra, Mişin 1972 yılında kovuldu ve sonraki rakibi Valentin Gluşko onun yerini aldı. O zamana kadar, rakip Amerikalılar zaten Ay'a ayak basmıştı ve böylece program, SBKP Genel Sekreteri Leonid Brejnev tarafından iptal edildi.
Mobellaspor
Mobellaspor, Konya'daki Selçuk Üniversitesi'nde 1987'de kurulmuş bir spor kulübüdür. Sahibi olan Endüstri Holding'in yaşadığı mali krizden ötürü desteğini çekmesiyle 2003'te kapanmıştır.
Tarihçe
1994-1995 sezonunda tarihinde ilk kez 3. Lig'de mücadele etmeye başlayan Selçuk Üniversitesi Spor Kulübü, 1998-1999 sezonu başında Endüstri Holding tarafından satın alınınca adını Konya SÜ Endüstrispor (kısaca KSÜ Endüstrispor) olarak değiştirdi. Aldığı sponsor desteğiyle yükselişe geçen takım, aynı sezonun sonunda, 3. Lig 5. Grup'ta ikinci olarak tarihinde ilk kez 2. Lig'e yükseldi. 2. Lig'deki ilk sezonu olan 1999-2000 sezonunda 3. Grup'u lider olarak tamamlayıp Yükselme Grubu'nda mücadele etmeye hak kazanan kulüp, play-off'lara kalamadı. 2000-2001 sezonu öncesinde holding, bünyesinde barındırdığı Mobilya Teknolojileri A.Ş.'ye kulübü bağlayıp Konya SÜ Endüstrispor adını değiştirerek Mobellaspor AŞ yaptı. O sezon gösterdiği performansla 2001-2002 sezonunda 2. Futbol Ligi B Kategorisi'nde mücadelesine devam eden kulüp, sezon sonunda 3. Lig'e düştü. 2002 yılının sonlarına doğru holdingin mali krize girmesiyle desteğini çektiği kulüp, 3. Lig'deki 2002-2003 sezonu başında ligden çekildi ve kulüp tüm maçlarında hükmen yenik sayılarak amatör kümeye düştü.
Trabzonspor'un 12. başkanı Özkan Sümer, başkanlığı öncesi son teknik direktörlük deneyimini 2000-2001 sezonunda Mobellaspor'la yaşamıştır.
Ofset (bilgisayar bilimleri)
Bilgisayar mühendisliğinde ve çevirme dili gibi alt seviye programlamada ofset, belirli bellek adresleme almak için taban adrese eklenen adres konumlarının sayısını gösterir. Burada özgün ofsetin anlamı sadece, genellikle 8-bit bayt olan temel adres birimi, ofsetin boyutunu belirtmek için kullanılır. Bu içerikte ofset bazen göreceli adresleme olarak adlandırılır.
Kaynakça
İngilizce Vikipedi'deki maddesi
Jamanak
Jamanak (Ermenice: ժամանակը, zhamanaky), İstanbul'da yayımlanmakta olan Ermenice günlük siyasi gazete. Jamanak hala basılan, en eski azınlık gazetesidir. Jamanak, Ermenice "zaman" demektir.
28 Ekim 1908 tarihinde Sarkis ve Misak Koçunyan kardeşler tarafından kurulmuş, ilk dönemde tirajı 15.000'lere kadar ulaşmıştır. 1930'lu yıllarda tirajı 3.600’e kadar inen gazete, günümüzde 2.000 civarında satılmaktadır.
Bir aile şirketi görünümündeki gazetenin sahibi, dedesiyle aynı ismi taşıyan Sarkis Koçunyan, Yazı İşleri Müdürü eşi Nadya Koçunyan, Başyazarı ise oğlu Ara Koçunyan'dır.
Uzun yıllar Karaköy'de, ardından Tünel'deki Narmanlı Han'da ve Beyoğlu İstiklal Caddesi Postacılar Sokak'taki Santa-Maria Hanı'nda hazırlanan gazetenin merkezi, günümüzde Kurtuluş'tadır. Dört sayfa olarak Pazar günleri hariç her gün hazırlanıp basılan gazete, İstanbul'un değişik yerlerindeki bayilere dağıtılmaktadır.
Gazetede özellikle Türkiye Ermenilerine ait cemaat haberleri, yurt dışında çıkmakta olan Ermenice gazetelerden aktarılan haberler ve Türkiye'deki günlük siyasal gelişmeler yer almaktadır.
Maulbronn Manastırı
Maulbronn Manastırı (Almanca: Kloster Maulbronn), Almanya'nın Baden-Württemberg eyaletindeki Maulbronn'da bulunan eski bir Roma Katolik Sistersiyen manastırı ve Protestan din okuludur. 850 yaşındaki, çoğunlukla Romanesk manastır kompleksi, Avrupa'da türünün en iyi korunmuş örneklerinden biridir ve Almanya'da Gotik tarz kullanılarak yapılan ilk binalardan biridir. 1993 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edildi.
Klein Barkau
Klein Barkau Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı belediye. 4,19 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla yaklaşık 263 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına yaklaşık 63 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Uwe Hallmann tarafından yürütülmektedir.
Parıltılı Gözler
Parıltılı Gözler 1967 ABD yapımı dramatik filmdir. Özgün adı Reflections in a Golden Eye olan film Türkiye'de 15 Nisan 1969 tarihinde sinemalarda gösterime girmişti.
Amerikalı yazar Carson McCullers'ın 1941 yılında yazdığı aynı adlı romanından senaryosunu Gladys Hill'in yazdığı filmi John Huston yönetmiş, önemli rollerinde Elizabeth Taylor, Marlon Brando, Brian Keith ve Julie Harris oynamışlardır. Görüntü yönetmenliğini Aldo Tonti'nin yaptığı filmin müzikleri Toshirô Mayuzumi'ye aittir. Film bir askeri üste geçen cinsellik, ihanetin tuhaf ve kasvetli öyküsünü anlatır.
Carson McCullers'ın 1941'de kitap olarak yayımladığı kısa romanı, üç kez de Türkçeye çevrildi. Her üçünün de adı Altın Gözde Yansımalar'dı. Roman Türkiye'de ilk kez 1991 yılında Telos Yayınları'ndan Nur Nirven ve İsmail Hakkı Yılmaz'ın Türkçe çevirisiyle çıktı. Aynı yıl romanı bir kez de Cem Yayınları, Nihal Yeğinobalı'nın Türkçesiyle yayımladı. Roman 1993 yılında Mehmet H. Doğan'in Türkçe çevirisiyle Can Yayınları tarafından bir kez daha yayımlandı. (ISBN 975-545-002-5) (ISBN 975-510-517-4)
Özet
Öykü 1948 yılında ABD'de bir askeri üste 6 ana karakter etrafında gelişir. İktidarsız ve gizli eşcinsel olan Binbaşı Weldon Penderton (Marlon Brando) güzel, dişilik dolu ama henüz olgunlaşmamış karısı Leonora (Elizabeth Taylor)'yı tatmin edememektedir. Şımarık ve seks düşkünü (nemfoman) bir kadın olan Leonora, masasının çekmecesinde çıplak erkek resimleri saklayan, gizli eşcinselliğini bastırmak için pek de beceremediği erkeksi sporlara aşırı düşkünlük gösteren kocasını her fırsatta aşağılamaya ve küçük düşürmeye bayılır. Bu arada kocasını yakın dostları ve lojman komşuları olan Yarbay Morris Langdon (Brian Keith)'la aldatır. Yarbayın karısı Alison Langdon (Julie Harris) ise bebekleri öldükten sonra bunalıma girerek meme uçlarını bahçe makası ile budamış sinir hastası bir kadındır ve evlerinde kalan kadınsı tavırları olan (efemine) uzak doğulu bir erkek hizmetkarla kendini avutur. Altıncı karakter ise binbaşının hayranlık duyduğu esmer yakışıklı bir er olan L.G. Williams (Robert Forster)'tır, Williams, kadın iç çamaşırlarına düşkün bir fetişist ve röntgencidir. Geceleri gizlice Leonora'yı gözetler, bazen de çırılçıplak at biner. Er Williams'ın kendisini değil de karısı Leonora'yı seçmesi binbaşıyı çılgına çevirir. Filmde ruhsal açıdan acı çeken bu insanların takıntıları, karanlık arzuları ve bastırılmış duyguları iç karartıcı, kasvetli bir atmosfer içinde anlatılır.
Altınkum, Silvan
Altınkum, Diyarbakır ilinin Silvan ilçesine bağlı bir mahalledir.
Diyarbakır iline 124 km, Silvan ilçesine 38 km uzaklıktadır.
Isla Mayor
Isla Mayor, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılındaki sayıma göre nüfusu, 6,008'dir.
Albert Maignan
Albert Pierre René Maignan (Beaumont-sur-Sarthe, 14 Ekim 1845 - Saint-Prix, 29 Eylül 1908) Fransız ressam. Çalışmalarının çoğu tarihi konuları işlese de portreler de çizmiştir.
1864 yılında, 19 yaşında Paris'te hukuk okumak için evden ayrıldı. 1866 yılında mezun olacağı okulda okurken boyamaya başladı.
1867 yılında çalışmaları Paris Salonu tarafından kabul edildi ve yaşamı boyunca düzenli olarak burada sergilendi. 1869'da Évariste Vital Luminais stüdyosuna katıldı.
1895'te Légion d'honneur ve Exposition Universelle (1889)'de altın bir madalya almaya layık görüldü.
Başka sanatçılarla birlikte 1898 yılında Opera-Comique'in dekorasyonuna katkıda bulundu.
Bitikçi
Bitikçi, İslamiyet'ten önceki dönemlerde Türkler'de Hakan'ın baş yazmanıdır. Bu kişiye başka devletler ve topluluklarla ilişkilerin düzenlenmesi görevi de verilmiştir.
Bitikçi, İslâmiyet sonrası da vardır. Hatta Osmanlı Devleti'nde Cumhuriyet'e kadar Bitikçi, vali yardımcısı anlamına geliyordu. Bitikçi, mektupçu, kitapçı anlamlarına da sahiptir ama yaygın olanı vali yardımcısı, kaymakamdır.
Steatoda bipunctata
Steatoda bipunctata, Steatoda cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Fender Bass V
Fender Bass V, 1965 ve 1970 yılları arasında, Fender tarafından üretilen, ilginç ve sıra dışı elektrik bas gitar. Gitar, Leo Fender şirketi Fender'i 1965 yılında CBS'e sattıktan kısa bir süre üretilmiştir. Sıra dışılığı sebebiyle çok tutmadı ve 1970 yılında sadece 200 adet satıldıktan sonra üretimi durduruldu.
Üretilen ilk beş telli bas gitardır. Bu gitarın diğer bir özelliği ise sadece 15 perdeye sahip olmasıdır. Gitar ayrıca 5. teli için zamanına göre alışılagelmiş B notası yerine yüksek C notası kullanmaktadır.
Motown Legend grubundan James Jamerson, Led Zeppelin grubundan John Paul Jones, Bachman-Turner Overdrive grubundan C.F. Turner gibi sanatçılar bu modeli kullanmaktadırlar.
Dış bağlantılar
Bassplayer magazine
Robert Mapplethorpe
Robert Mapplethorpe (4 Kasım 1946 - 9 Mart 1989), Amerikalı fotoğraf sanatçısı. 1980'lerin sonu ve 1990'ların başında Amerikan sanat camiasında tanınmıştır. Dönemin tartışmalı fotoğrafçılarından biridir. Bu dönemlerde yaşanan politik ve ekonomik sorunlar, Vietnam savaşı ve AIDS'in dünya çapındaki etkisi, Amerikalı sanatçılarını ve işlerini derinden etkilemiştir, ki Mapplethorpe da bu etkileşimi yaşayan sanatçılardan biridir. Eserlerinde cinsiyetçilik, homofobi ve ırkçılık ile savaşmaya çalışmış, bu tür yaklaşımların yanlışlığını gözler önüne sermiştir. Günümüzde dahi tartışılan sanatçının işlediği konular ve duruşu, Amerikan halkı ve entelektüel kesimi üzerinde büyük etki yaratmıştır.
Biyografi
Mapplethorpe, Katolik bir ailenin bir İngiliz-İrlanda melezi oğlu olarak, New York'ta doğmuştur. Pek çok görsel yöntemle sanatını icra ettiği Brooklyn'deki Pratt Enstitüsü'nden Güzel Sanatlar Bakeloryası almıştır. Akabinde, Polaroid makine kullanarak ilk fotoğraflarını çekmeye başlamıştır. 70'lerin ortasında geniş formatlı bir kamera almış ve sanatçılardan, müzisyenlerden, porno film yıldızlarından ve sex clubların müşterilerinden oluşan geniş bir arkadaş topluluğunu fotoğraflamaya başlamıştır. 80'ler boyunca fotoğrafları estetik ve güzellik üstüne yoğunlaşmıştır. Eski Yunan figürlerindeki gibi heybetli erkek ve kadın nülerine, çiçek fotoğraflarına ve sanatçı portrelerine ağırlık vermiştir.
İşleri
Pek çok fotoğrafını kendi stüdyosunda çekmiştir. İşlerindeki genel konu ve nesneler, çiçekler -özellikle orkideler; Andy Warhol, Deborah Harry, Richard Gere, Peter Gabriel, Grace Jones ve Patti Smith gibi ünlü insanların portreleri ve sadist ve mazoşist  eylemlerden klasik nülere çeşitlilik gösteren homoerotizmdir. Sanatçı, teşhirci içeriği ve NEA'dan (National Endowment for the Arts) aldığı destekle halkın büyük ilgisini çeken, sanatçının da anüsünde bir kırbaçla poz verdiği bir fotoğrafı içeren, Portfolio X adlı serisiyle ünlenmiştir. Ayrıca, Afrikalı-Amerikalı, siyahi erkekleri, toplum tarafından ırkçı ve arzu uyandırıcı gibi ithamlar yaratılacak şekilde fotoğraflamıştır.
La Algaba
La Algaba, İspanya'nın güneybatı köşesinde bulunan özerk bölge Endülüs'ün, Sevil eyaletine bağlı bulunan belediyesi. 2014 yılındaki sayıma göre nüfusu, 16.105'tir.
Robert Mapplethorpe
İşleri
Hakkında bu tartışmaların yaşanması tesadüfi değildir. Mapplethorpe, kesinliği su götürmez bir ustalıkla, bir fotoğraf sanatçısı olarak eşcinsel seksüalizmini güzellikle özdeşleştirmiş ve aktivist bir tutum sergilemiştir. Mapplethorpe'un işleri pek çok açıdan postmodern bir rol oynamış ve erkek çıplaklığının seksüellikle bağlantısı, cinsiyet ve seksüelliğin toplumdaki rolü ve/veya yapısı, formun ve içeriğin geleneksel ve modern sanattaki yeri, görselliğin iletişimdeki işlevi ve müzeler, vergiler ve görsellik bağlamında, sansür hakkında akıllarda pek çok soru yaratmıştır.
Ölümü ve sonrası
Mapplethorpe, 1989 yılının 9 Mart sabahı, Boston, Massachusetts hastanesinde, AIDS'in ilerlemesi sonucu 42 yaşında hayata gözlerini yumdu.
2003'te, Arena Editions, Mapplethorpe'un 1971 -1973 arasında çektiği kendi siyah beyaz polaroid fotoğraflarından oluşan Autoportrait'i yayınladı. Böylece bu erken dönem işleri ilk kez geniş kitleye sunulmuş oldu.
Steatoda grossa
Steatoda grossa, Steatoda cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Granja do Tedo
Granja do Tedo Portekiz'de Tabuaço belediyesine bağlı olan, 4,67 km² yüzölçümüne sahip, 227 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Ölüm yürüyüşü
Ölüm yürüyüşü etnik grupları veya savaş mahkûmlarını uzun bir zaman zarfında kilometrelerce yürüterek imha etme tekniğidir. Yürüyenlere çok az yemek ve su verilebilir ya da hiç verilmeyebilir. Bu şekilde açlıktan, susuzluktan veya genellikle yorgunluktan zayıf düşerek ölmeleri sağlanır. Daha fazla yürümeyi reddedenler, dinlenmek için duranlar ve bayılanlar idam edilir veya işkence görür.
Nazilerin Sovyet savaş esirlerine karşı işledikleri suçlar kapsamında bu yolla çok sayıda kişi öldürülmüştür.