cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aten asteroitleri
Tanım
Aten asteroitleri, yarı büyük ekseni 1 AU'dan küçük olan, yani Güneş ile Dünya arasındaki mesefede bulunan asteroitlerden meydana gelmektedir. Aynı zamanda günberileri 0,983 AU'dan büyük olması koşulu aranmaktadır. Bu koşullar, yörüngeleri 0,983 ila 1,017 AU arasında değişen Dünya-kesişen asteroitler olarak tanımlanmalarına neden olmuştur.
Asteroitlerin yörüngeleri yüksek dışmerkezliğe sahiptir. Neredeyse bilinen tüm Aten asteroitlerinin enberileri 1 AU'dan daha büyüktür. Güneş sisteminin iç bölgelerinde bulunmaları nedeniyle gözlemlenmeleri güçtür. Bu durum nedeniyle eksantrikliği yüksek olan Atenler için örneklem yanlılığı gibi sorunlar doğurabilmektedir. Bilinen tüm Dünya yakını cisimlerin %7,4'ünü Aten asteroitleri oluşturmaktadır. Örnekleme yanlılığı nedeniyle, Aten sınıfı asteroitlerden daha çok sayıda Apollo sınıfı asteroit bilinmektedir.
Bilinen en küçük yarı büyük eksene sahip Aten asteroidi, 0,580 AU ile 'tür. Bilinen en küçük enberiye sahip Aten asteroidi aynı zamanda bilinen en yüksek eksantrikliğe de sahip olan 'dur. 0,895 dışmerkezliğe sahip olan yörüngesi onu, 0,092 AU'luk bir enberiden (Merkür'ün yörüngesi içinde) 1,66 AU'luk bir enöteye (Mars'ın yarı büyük ekseninden (1,53 AU) daha büyük) götürmektedir. 2004'ün sonlarına doğru kısa bir süre için, 99942 Apophis asteroidinin (o zamanlar sadece geçici adıyla biliniyordu) muhtemelen 2029 veya 2036'da Dünya'ya çarpma tehdidi oluşturduğu düşünülüyordu, ancak bu olasılıkları ortadan kaldıran daha önceki gözlemler bulundu.
Jiading
Jiading, Çin Grand Prix'inin düzenlendiği Şanghay Pisti ile Şanghay Üniversitesi'nin bir kampüsüne ev sahipliği yapmaktadır.
Sickhead Games
Sickhead Games, LLC, 2002'de kurulmuş bağımsız bir Amerikan oyun geliştirme stüdyosudur. En çok çoklu platform sıra tabanlı strateji oyunu ARMED! ile tanınır, MonoGame çerçevesiyle ve Torque oyun motorları serisi ile olan ilişkisi ve TowerFall Ascension, Stardew Valley, dahil olmak üzere çeşitli PlayStation 4, PlayStation Vita, Xbox One ve Nintendo Switch indie oyun bağlantı noktalarının geliştirilmesi Darkest Dungeon, Octodad: Dadliest Catch, ve Axiom Verge.
Jiading
Jiading idari olarak üç alt semt, bir idari komite, yedi kasaba ile bir endüstri bölgesine ayrılmaktadır.
Sandwich, Kent
Sandwich, Kent, İngiltere'nin Kent kontluğunda bulunan bir civil parish.
Staintondale
Staintondale, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
Gokaidō
Gokaidō ("beş yol"), Japonya'da Edo döneminde şogunluk merkezi olan Edo'yu diğer vilayetlere bağlayan merkezi olarak yönetilen beş yol idi. Tokugawa şogunu Tokugawa Ieyasu, 1601'de ülke üzerindeki kontrolünü artırmak için bu beş güzergahın inşasına başladı, ancak Ieyasu'nun torunu olan dördüncü şogun Tokugawa Ietsuna döneminde ana güzergahlar olarak belirlendi. Yol boyunca yolcuların dinlenmesi ve malzeme satın alması için posta istasyonları kuruldu. Yollar, daimyōların (bölgesel yöneticiler) Edo'ya giden rotalar boyunca alternatif yıllarda seyahat etmesini gerektiren sankin-kōtai politikasıyla geliştiler.
Bu yollardan Tōkaidō, Edo ve başkent Kyoto'yu birbirine bağladığından en önemlisi olarak kabul edilmekteydi.
Beş yol
All five routes started at Nihonbashi in Edo. From that point, each road linked the capital with other parts of the country.
Javacarus
Javacarus, Lohmanniidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Friederike Becht
Friederike Becht (d. 14 Ekim 1986 ), Alman aktris.
Örnekköy, Pütürge
Örnekköy, Malatya ilinin Pütürge ilçesine bağlı bir mahalledir.
Friederike Becht
Yaşamı ve kariyeri
Becht, 14 Ekim 1986'da Bad Bergzabern, Almanya'da doğdu. 2004 yılında oyunculuğa başladı. Yer aldığı yapımlar arasında; The Reader (2008), Westwind (2011), Hannah Arendt (2012), ve Labyrinth of Lies (2014) sayılabilir.
Örnekköy, Pütürge
Tarihçe
Örnekköy; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Gök Boğası
Boğa, Taurus takımyıldızıyla özdeşleşmiştir ve öldürme efsanesi antik Mezopotamyalılar için astronomik öneme sahip olabilir. Hikâyenin özellikleri; Ugarit efsaneleri, Yaratılış Kitabı'ndaki Yusuf'un öyküsü ve antik Yunan destanları İlyada ve Odysseia'nın parçaları da dahil olmak üzere eski Yakın Doğu hikâyeleriyle benzerlikler taşımaktadır.
Gılgamış Destanı
Standart Akadca yazılmış olan Gılgamış Destanı'nın VI. tabletinde İştar, Gılgamış'ın cinsellik içeren teklifini reddedikten sonra cennete giderek annesi Antu ile babası Anu'ya yakınır. Anu'dan kendisine Gök Boğası'nı vermesini talep eder ve eğer babası bu talebi geri çevirirse Ölüler Diyarı'nın kapılarını kırıp yaşayanları yemesi için ölüleri ayaklandıracağını belirtir. Anu, İştar'ın talebini reddederek Gök Boğası'nın serbest bırakılmasının yedi yıllık bir kıtlığın oluşmasına neden olacak kadar yıkıcı olduğu konusunda ısrar eder. Bunun üzerine İştar, tüm insanlar ve tüm hayvanlar için yedi yıl boyunca yetecek kadar tahıl depoladığını açıklar. Sonuç olarak Anu, boğayı gönülsüzce İştar'a verir. İştar boğayı dünyada serbest bırakınca büyük bir yıkıma neden olur.
İştar "fahişeleri, odalıkları ve orospuları" bir araya çağırarak Gök Boğası için yas tutmalarını emreder. Bu arada Gılgamış, Gök Boğası'nı alt etmeleri şerefine bir kutlama düzenler. VII. tablet Enkidu'nun Anu, Ea ve Şamaş'ı gördüğü bir rüyayı anlatmasıyla başlar; bu üç tanrı, Gök Boğası'nı öldürdükleri için ceza olarak Gılgamış ya da Enkidu'dan birinin ölmesi gerektiğini belirtir. Enkidu'yu seçerler ve kısa bir süre sonra Enkidu hastalanır, Ölüler Diyarı'yla ilgili bir rüya görür ve ardından ölür. VIII. tablet, arkadaşının ölümü üzerine Gılgamış'ın avutulamaz üzüntüsünü tarif eder ve Enkidu'nun cenazesinin detaylarını açıklar. Enkidu'nun ölümü Gılgamış'ta ölüm korkusunun ortaya çıkmasına yol açar ve destanın geri kalan kısmını şekillendirir.
Sembolizm ve temsili
Antik Mezopotamya sanatının günümüze gelen eserlerinde Gök Boğası'nın öldürülmesine dair birkaç betimleme mevcuttur. Temsiller, özellikle Akad İmparatorluğu'nun silindir mühürlerinde yaygındır. Bu temsillerde boğa, anormal büyüklükte ve vahşi bir boğa olarak tasvir edilmiştir. Bununla birlikte Gök Boğası'nın neyi temsil ettiği tam olarak belli değildir. Michael Rice, eski kültürlerde genellikle depremlerle ilişkilendirilmesinden dolayı boğanın bir depremi temsil edebileceğini düşünmektedir. Ayrıca, boğanın antik Mezopotamya'daki insanlar için kuraklık ve kısırlık dönemi olan yaz mevsimini temsil edebileceğini belirtmiştir. Asurologlar Jeremy Black ve Anthony Green, Gök Boğası'nın Taurus takımyıldızı ile özdeşleştirildiğini gözlemleyerek Gılgamış Destanı'nda boğa yenildikten sonra Enkidu'nun boğanın uyluğunu İştar'a savurmasının takımyıldızının eksik görünen budunu açıklamaya yönelik bir girişim olduğunu savunmuştur.
Rice ayrıca, Canis Major takımyıldızının antik Mısır metinlerinde boğanın uyluğu olarak bazen ikonografik bir biçimde temsil edildiğini fakat Sümerlerde bu bilgiye dair herhangi bir kanıtın olmadığını belirterek boğanın öldürülmesine dair astronomik bir yorum yapmıştır. Ayrıca, uyluk bölgesinin sıklıkla eski Yakın Doğu metinlerinde cinsel organların yerine kullanıldığını da gözlemlemiştir. Gordon ve Rendsburg, antik Yakın Doğu'nun çoğu bölgesinde bir boğanın bacağını birine atma fikrinin "korkunç bir hakaret olduğunu" ve antik Yunan epik şiiri olan Odysseia'de tekrar ettiğini belirtmiştir. Bazı araştırmacılar, Gök Boğası'nın İnanna'nın Ölüler Diyarı'na İnişi'nde İnanna tarafından bahsedilen Ereşkigal'ın kocası Gugalanna ile aynı figür olduğunu düşünmektedir.
Daha sonraki hikâyelere etkisi
Cyrus H. Gordon ve Gary A. Rendsburg, bir Yakın Doğu motifi olarak bir kahramanın ölümünü izleyen yedi yıllık kıtlık döneminin ilerleyen dönemlerde ortaya çıkan anlatılara kaynak olduğunu tespit etmiştir. Örneğin Aqhat'ın ölümünün Ugaritik mitinde doğrulandığını, yedi yıllık kıtlığı öngörerek erzak depolayan biri temasının ayrıca Tekvin'deki Yusuf'un hikâyesinde de yer aldığını belirtmişlerdir. Walter Burkert'e göre İştar'ın Gılgamış tarafından reddedildikten sonra Anu'ya gelip Gök Boğası'nı talep etmesi, İlyada'nın V. kitabındaki bir sahneyle paralellik göstermektedir. Gılgamış Destanı'nda İştar, annesi Antu'ya yakınır fakat Anu tarafından incitici olmayan bir dille azarlanır. İlyada'daki sahnede İştar'ın Yunan uyarlaması olan Afrodit, oğlu Aeneas'i kurtarmaya çalışırken kahraman Diomidis tarafından yaralanır. Annesi Dioni'ye ağladığı, kız kardeşi Athena tarafından alay edildiği ve babası Zeus tarafından azarlandığı Olimpos Dağı'na kaçar. Ayrıca Antu'nun adı Anu'nun dişileştirme biçimiyken Dioni'nin adı da Zeus'un dişileştirme biçimidir. Dioni, İlyada'nın geri kalan kısmında görünmez yerine Zeus'un eşi olarak tanrıça Hera yer alır. Burkert bu nedenle Dioni'nin Antu'nun bir öyküntüsü olduğu sonucuna varmıştır.
İngiliz klasikçi Graham Anderson, Odysseiade Odisseas'nin adamlarının, Helios'un kutsal sığırlarını öldürdüğü ve bu nedenle Gılgamış Destanındaki Enkidu gibi tanrılar tarafından ölümüne mahkûm edildiklerini belirtmiştir. Martin Litchfield West, iki hikâye arasındaki benzerliklerin yaratıkların eceliyle ölmemelerinden daha derine gittiğini söylemiştir. Her iki hikâyede de ölüme mahkûm olan kişi veya kişiler kahramanın yoldaşlarıdır; onların ölümü ya da ölümleri, kahramanı tek başına yolculuk yapmaya mecbur eder. West ayrıca, her iki hikâyede de tanrılar arasında suçlunun ölmesi gerekip gerekmediği üzerine geçen bir tartışmanın anlatıldığını ve Odysseia'de Helios'un, sığırlarının katledilmesinin intikamını almazsa Zeus'a yönelik tehdidi ile Gılgamış Destanı'nda İştar'ın Gök Boğası'nı isterken Anu'yu tehdit etmesi arasında benzerlik olduğunu ifade etmiştir. Bruce Louden, boğayı öldürdükten hemen sonra Enkidu'nun İştar'la alay edişini Odysseia'nin IX. kitabında Odisseas'nin dev Polifimos ile alay edişiyle kıyaslamıştır. Her iki hikâyede de belli bir zaferden sonra kahramanların kapıldığı kibir, bir tanrı tarafından lanetlenmelerine yol açar.
Anne Tyler
Anne Tyler (25 Ekim 1941) Amerikalı bir roman yazarı, kısa öykü yazarı ve edebiyat eleştirmeni. Dinner at the Homesick Restaurani (1982), The Accidental Tourist (1985) ve Breathing Lessons (1988) dahil olmak üzere yirmi üç roman yayınladı. Üç roman da Pulitzer Kurgu Ödülü finalistiydi ve Breathing Lessons 1989'da Pulitzer Ödülü kazandı. Ayrıca Janet Heidinger Kafka Ödülü, Ambassador Kitap Ödülü ve Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü kazandı. 2012'de Sunday Times Edebiyatta Mükemmellik Ödülü'ne layık görüldü. Tyler'ın yirminci romanı A Spool of Blue Thread, 2015 yılında Man Booker Ödülü için nihai listeye ve Redhead By the Side of the Road 2020'de aynı ödül için ön listeye alındı. Tamamen gelişmiş karakterleri, "zekice tasarlanmış ve kesinlikle doğru detayları", "titiz ve sanatsal tarzı" ve "zeki ve açık dili" ile tanındı.
Tyler, John Updike, Jane Austen ve Eudora Welty ve diğer birçok yazar ile karşılaştırıldı.
Erken çocukluğu
Dört çocuğun en büyüğü olarak Minneapolis, Minnesota'da doğdu. Babası Lloyd Parry Tyler endüstriyel bir kimyager, annesi Phyllis Mahon Tyler, bir sosyal hizmet görevlisiydi. Her iki ebeveyni de Ortabatı ve Güney'de sosyal nedenlerle çok aktif olan Quakerlardandı. Ailesi, 1948'de Burnsville yakınlarındaki Kuzey Karolina tepelerindeki Celo'da bir Quaker komününe yerleşene kadar Güney'de birbirini izleyen Quaker topluluklarında yaşadı. Celo Komünü yerleşimi, büyük ölçüde vicdani retçiler ve Dostlar Derneği'nin liberal Hicksite şubesi üyelerinden oluşuyordu. Tyler, yedi yaşından on bir yaşına kadar orada yaşadı ve ebeveynlerinin ve diğer komşularının hayvancılık ve organik tarımla ilgilenmesine yardımcı oldu. Celo'daki resmi devlet okuluna gitmediği halde, küçük bir okul evinde evlerde ve diğer konularda sanat, marangozluk ve aşçılık dersleri aldı. Erken gayri resmi eğitimi, tekabül okulu tarafından desteklendi.
Kendi yaratıcı hikâye anlatımına dair ilk anısı, üç yaşında yatak örtülerinin altına girip "geceleri uyumak için kendine hikayeler anlatmaktı". İlk kitabı, yedi yaşında yazdığı "batıya kapalı vagonlarla gitmesi gereken şanslı kızlar" hakkında çizimler ve hikâyeler koleksiyonuydu. Çocukken en sevdiği kitap Virginia Lee Burton'ın The Little House kitabı idi. Tyler, kitaplara erişimin kısıtlı olduğu bu dönemde defalarca okuduğu bu kitabın kendisi üzerinde derin bir etkisi olduğunu söyler, ona göre kitap "yılların nasıl geçtiğini, insanların nasıl değiştiğini ve hiçbir şeyin aynı kalamayacağını" gösterir. Zaman içindeki değişimlerin bu erken algısı, tıpkı The Little House'un Dinner at the Homesick Restaurant adlı romanında göründüğü gibi, on yıllar sonra romanlarının çoğunda yeniden ortaya çıkan bir temadır. Tyler ayrıca Küçük Kadınlar'ı çocukken yirmi iki kez okuduğunu anlatır. Tyler ailesi dört yıl sonra Raleigh, NC'ye taşınmak için Celo'dan ayrıldığında, on bir yaşındaki Tyler devlet okuluna hiç gitmemiş ve telefon kullanmamıştı. Bu alışılmışın dışında yetiştirme, onun "normal dünyaya belli bir mesafeden ve şaşkınlıkla" bakmasına neden oldu.
Raleigh, Kuzey Carolina
Tyler, Raleigh'de gittiği devlet okullarında kendini bir yabancı gibi hissetti, bu hayatının büyük bir bölümünü takip eden bir duyguydu. Bu yabancı olma duygusunun yazar olmasına katkıda bulunduğuna inanır ve şunları ifade eder: "Her türden ayrı bir durumun [yazar olmak için] işe yarayacağına inanıyorum. Benim durumumda, komünden çıkıyor ... ve dış dünyaya sığmaya çalışıyordu." Anne, on bir yaşından önce devlet okulunda okumamasına rağmen, akademik olarak Raleigh'deki sınıf arkadaşlarının çoğunun çok ilerisinde olarak okula girdi. O dönemde kütüphanelere erişim sağladığında, Eudora Welty, Gabriel García Márquez, F. Scott Fitzgerald ve diğerlerini keşfetti. Eudora Welty en sevdiği yazarlardan ve The Wide Net and Other Stories en sevdiği kitaplardan biri oldu; Welty'yi "en büyük etkim" olarak adlandırdı. Welty'ye kitapların sadece büyük olaylar hakkında değil, hayatın günlük ayrıntıları hakkında da olabileceğini gösterdiği için atıfta bulunduğunu ifade etti. Raleigh'deki Needham B. Broughton Lisesi'nde geçirdiği yıllar boyunca, olağanüstü bir İngilizce öğretmeni olan Phyllis Peacock'tan ilham aldı ve öğretmeni kendisini cesaretlendirdi. "Bayan. Peacock" daha önce, Tyler'ın daha sonra Duke Üniversitesi'nde okuyacağı yazar Reynolds Price'ı anlatmıştı. Peacock daha sonra yazara Armistead Maupin'i de öğretecekti. Liseden yedi yıl sonra Tyler, yayınlanan ilk romanını "Mrs. Peacock, yaptığınız her şey için." olarak imzaladı.
Duke ve Columbia Üniversiteleri
Tyler, liseden on altı yaşında mezun olduğunda, Dostlar Derneği'nin Hicksite şubesi tarafından 1860'ta kurulan Swarthmore Koleji'ne gitmek istedi. Ancak, Duke Üniversitesi'ne tam bir AB Duke bursu kazanmıştı ve ailesinin, üç küçük erkek kardeşinin eğitimi için para biriktirmeleri gerektiğinden, Duke'a gitmesi için ona baskı yaptı. Tyler, Duke'ta Reynolds Price'ın geleceğin şairi Fred Chappell'i de içeren ilk yaratıcı yazma sınıfına kaydoldu. Price, onu "16 yaşında korkutucu derecede olgun", "gözü açık" ve "yabancı" olarak tanımlayan on altı yaşındaki Tyler'dan en çok etkilenmişti. Yıllar sonra Price, Tyler'ı "dünyada yaşayan en iyi roman yazarlardan biri, ... 16 yaşında da öyleydi, şimdi de öyle." olarak tanımlıyordu. Tyler, Price ile ek bir yaratıcı yazma kursu aldı ve aynı zamanda Duke'ta William Styron, Josephine Humphreys ve James Applewhite'ın yanı sıra Price ve Chappell de öğretmenlik yapmış olan William Blackburn ile çalıştı.
Bir üniversite öğrencisi olan Tyler, yazar olmak isteyip istemediğine henüz karar vermemişti. Resim yapmayı ve görsel sanatları severdi. Ayrıca lise ve Duke'da drama topluluğunda yer aldı ve burada da bir dizi oyunda rol aldı, The Glass Menagerie'de Laura ve Our Town'daki mrs. Gibbs rollerini üstlendi. Duke'da İngiliz değil, Rus Edebiyatı okudu ve 1961'de Phi Beta Kappa'ya girerek on dokuz yaşında mezun oldu. Rus Edebiyatı geçmişi ile Columbia Üniversitesi Slav Çalışmaları bölümünden mezun oldu.
New York'ta yaşamak onun için oldukça uygundu. Orada bir şekilde tren ve metroya binmeye bağımlı hale geldi: "Yoldayken sık sık kendimi… bir şeyleri içeri alan, çeviren ve ayıran muazzam bir göz gibi hissettim… yazmak [gözlemlerini ifade etmenin] tek yoluydu". Tyler, bir yıl sonra Columbia lisansüstü okulundan ayrıldı, ancak yüksek lisans tezini tamamlamadı. Kütüphanede Rus bibliyografı olarak iş bulduğu Duke'a döndü. Duke Tıp Fakültesi'nde çocuk psikiyatrisi uzmanı olan ve kendisi de bir yazar olan Taghi Modarressi ile orada tanıştı ve bir yıl sonra (1963) evlendiler.
Erken yazıları ve ilk yayınları
Tyler, Duke'ta bir lisans öğrencisiyken, kısa öyküsü "Laura"yı Duke edebiyat dergisi Archive'de yayınladı ve bununla yeni oluşturulan Anne Flexner ödülünü yaratıcı yazarlık dalında kazandı. Üniversitedeyken ve evlenmeden önce birçok kısa öykü yazdı, bunlardan biri Reynolds Price'ı etkiledi ve Price, daha sonra bunun "otuz yıllık öğretmenlik hayatımda bir lisede aldığım en bitmiş, en başarılı kısa öykü olduğunu" söyledi. "The Saints in Caesar's Household" da Archive'de yayınlandı ve ona ikinci Anne Flexner ödülünü kazandırdı. Bu kısa hikâye, Price'ın onun tebriklerle gönderildiği Diarmuid Russell ile tanışmasına yol açtı. Hem Reynolds Price hem de Tyler'ın "taçlandıran etkisi" Eudora Welty için temsilci olan Russell, daha sonra Tyler'ın temsilcisi oldu.
Hıçkırık (film, 1953)
Hıçkırık, yapımcılığını Erman Film'in üstlendiği, senaristliğini ve yönetmeliğini Atıf Yılmaz'ın yaptığı 1953 yapımı sinema filmidir. Kerime Nadir'in 1936 tarihli başlıklı romanından yapılan ilk uyarlamadır.
Anne Tyler
Erken yazıları ve ilk yayınları
Duke kütüphanesinde çalışırken - Modarressi ile evlenmeden önce ve sonra - Tyler kısa öyküler yazmaya devam etti ve ilk romanı If Morning Ever Comes üzerinde çalışmaya başladı. Bu dönemde kısa öyküleri The New Yorker, The Saturday Evening Post ve Harpers yayınlandı. Çift Montreal'e taşındıktan sonra - Modarressi'nin ABD vizesi sona ermişti ve ikametgâhını bitirmek için oraya taşındılar - Tyler iş ararken yazmaya devam etti. İlk romanı 1964'te, The Tin Can Tree sonraki yıl yayınlandı. Yıllar sonra bu iki romanı ve bu dönemde yazdığı kısa öykülerin çoğunu reddetti. Hatta "onları yakmak istediğini" bile yazdı. Bu erken dönem çalışmalarının çoğunun tam karakter gelişimi eksikliğinden ve aynı konuları tekrar tekrar yeniden işleyememesinden dolayı eksik olduğunu düşündü.
Yazmaya ara verişi: bebek sahibi oluşu, çocuğunu büyütmesi - 1965'ten 1970'e
1965'te (24 yaşında), Tyler'ın adı Tezh olan ilk çocuğu oldu. İki yıl sonra ikinci kızı Mitra doğdu. Bu sıralarda çift, Taghi ikametini bitirdiği ve Maryland Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde bir pozisyon elde ettiği için Baltimore, MD'ye taşındı. Taşınmalar, iş değişiklikleri ve iki küçük çocuğun yetiştirilmesi sürecinden dolayı, Tyler'ın yazmak için çok az zamanı veya enerjisi kalmıştı, bu nedenle 1965 ile 1970 arasında hiçbir şey yayınlamadı. Kaldığı ve sonraki romanlarının çoğunu kurguladığı Baltimore şehrine rahatça yerleşti. Baltimore, genellikle Güney ve Kuzey kültürünün gerçek bir karışımına sahip olarak kabul edilir. Ayrıca, Quaker'ın önemli bir mevcudiyetinin olduğu bir bölgededir. Tyler sonunda iki kızını da yerel bir Friends okuluna kaydettirdi. Bu dönemde ailesine ek gelir sağlamak için dergiler, gazeteler vb. için edebi incelemeler yazmaya başladı; bu işe 1980'lerin sonuna kadar devam edecek ve toplamda yaklaşık 250 inceleme yazacaktı. Bu dönem, yazarlık kariyeri için verimli olmasa da, Tyler bu dönemin ruhunu ve deneyimini zenginleştirdiğini ve "kendisinden daha çok konuşabileceği bir benliğe" sahip olduğu için sonraki eserlerine daha büyük bir derinlik kazandırdığını düşündü.
Bir roman yazarı olarak artan tanınırlık - 1970 - 1980
Tyler 1970'te yeniden yazmaya başladı ve 1974'e kadar üç roman daha yayınladı: A Slipping-Down Life, The Clock Winder, and Celestial Navigation. Kendi görüşüne göre, yazımı bu dönemde önemli ölçüde gelişti; çocukları okula başladığında, Duke'tan mezun olduğundan bu yana mümkün olandan çok daha fazla odaklanmayı başardı. Celestial Navigation ile Tyler ülke çapında tanınmaya başladı: Gail Godwin, New York Times Review of Books 'ta çok olumlu bir inceleme yaptı. İlk dört romanıyla gurur duymasa da, Tyler bu beşinci romanı en sevdiği romanlardan biri olarak ifade etti. Notlarına göre, yazması zor bir kitaptı, çünkü karakter anlayışını gerçekten geliştirmek için taslaktan sonra taslağı yeniden yazmayı gerektiriyordu. John Updike, bir sonraki romanı Searching for Caleb için olumlu bir eleştiri yaptı: "Komik, lirik ve gerçek, ayrıntılarında zarif ve tasarımında hırslı... Bu yazar sadece iyi değil, fena derecede iyi." Daha sonra çalışmalarına ilgi duymaya başladı ve sonraki dört romanını da inceledi. Morgan's Passing (1980), Janet Heidinger Kafka Kurgu Ödülü'nü kazandı ve hem American Book Awards hem de National Book Critics Circle Ödülü'ne aday gösterildi. Joyce Carol Oates, Mademoiselle 'de iyi bir eleştiri yaptı: "Büyüleyici... O kadar alışılmadık bir aşk hikayesi ki, kahramanlarını şaşırtmış gibi görünüyor."
Ulusal tanınma dönemi
Tyler Breathing Lessons ile Pulitzer Ödülü aldıktan sonra, tümü olumlu eleştiriler alan sekiz roman daha yazdı; çoğu Ayın Kitabı Kulübü Ana Seçimi olarak ödüllendirildi ve New York Times En Çok Satanlar listesine giriş yaptı. Ladder of Years, Time Magazine tarafından 1995'in en iyi on kitabından biri olarak seçildi. A Patchwork Planet, New York Times Önemli Kitabı (1999) olarak seçildi. Saint Maybe (1991) ve Back When We Were Grownups (2001), sırasıyla 1998 ve 2004'te TV filmlerine uyarlandı. 2006 yılında Digging to America adlı romanında Amerika'da 35 yıldır yaşayan İranlı bir göçmenin, Tyler'ın şahsen çok aşina olduğu "yabancılık" perspektifleriyle nasıl başa çıktığını ortaya koydu.
Romanlarında ek olarak, Tyler kısa hikâyeler yayınladı New Yorker, The Saturday Evening Post, Redbook, McCall's ve Harper's Magazine, ancak bir koleksiyon olarak yayınlanmadı. Hikâyeleri arasında "Average Waves in Unprotected Waters" (1977), "Holding Things Together" (1977) ve "Teenage Wasteland" (1983) gibi hikâyeler de yer aldı. 1983 ile 1996 yılları arasında, The Best American Short Stories 1983, Best of the South ve Best of the South: The Best of the Second Decade adında üç antoloji hazırladı.
Kişisel hayatı
Tyler, 1963'te İranlı psikiyatrist ve roman yazarı Taghi Mohammad Modarressi ile evlendi. Kendisinden 10 yaş büyük olan Modarressi, 25 yaşında siyasi mülteci olarak İran'ı ve ailesini terk etmişti. Kansas, Wichita'da bir buçuk yıl staj yaptıktan sonra Duke Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde çocuk psikiyatrisi alanında ihtisas yaptı. Orada Tyler'la tanıştı ve edebiyata olan ortak ilgilerini keşfetti. Modarressi, Farsça iki ödüllü roman yazmıştı ve bu nedenle kendisi de oldukça başarılı bir yazardı. Daha sonra, ikisinde (The Book of Absent People ve The Pilgrim's Rules of Etiquette) Tyler'ın İngilizceye çevrilmesine yardım ettiği üç roman daha yazdı. 1980'lerde Modarressi, Baltimore'daki Bebek Çalışmaları Merkezi'ni ve Pimlico, MD'de duygusal travma yaşayan çocuklarla ilgilenen Soğuk Bahar Aile Merkezi Terapötik Kreşi'ni kurdu. Modarressi, 1997 yılında 65 yaşında iken lenfomadan öldü.
Tyler ve Modarressi'nin Tezh ve Mitra adında iki kızı vardı. Her ikisi de annelerinin resme olan ilgisini ve yeteneğini aldı. Tezh, ağırlıklı olarak yağı boyalardla çalışan bir sanatçı, aynı zamanda profesyonel bir fotoğrafçıdır. Tezh, annesinin Ladder of Years romanının kapağını çizdi. Mitra, öncelikle suluboyayla çalışan profesyonel bir illüstratördür. Tyler ile birlikte yazdıkları iki çocuk kitabı (Tumble Tower ve Timothy Tugbottom Says No!) da dahil olmak üzere yedi kitabı resmetmiştir.
Tyler, romanlarının çoğunun geçtiği Maryland, Baltimore'un Roland Park semtinde yaşamaktadır. Günümüzde turistler bölgede gerçekleştirilen "Anne Tyler turuna" katılabilmektedir. Bir süre çağdaş en çok satan roman yazarları arasında dikkate değer bir insan olarak yer aldı, çünkü nadiren yüz yüze röportajlar verir, kitap turları veya başka halka açık gösteriler yapmazdı. 2012'de bu düşüncesinden vazgeçti ve neredeyse 40 yıl sonra ilk yüz yüze görüşmesini yaptı; daha sonra Mark Lawson, 2013'te BBC Radyosu'nda yazmaya yaklaşımı hakkında onunla röportaj yaptı. 2015 yılında, Diane Rehm'in sunduğu The Diane Rehm Show'da canlı yayını arayanlarla gerçekleştirilen canlı bir radyo röportajında 20. romanı A Spool of Blue Thread'i tartıştı.
Yazma stili, etkileri ve felsefesi
Anne Tyler'ın romanları çok sayıda yazar, akademisyen ve profesyonel eleştirmen tarafından incelendi ve analiz edildi. Çalışmalarının doğasını takip eden analizler, eserlerini gözden geçiren birçok seçkin edebiyatçının sınırlı sayıdaki seçkin tanımlarına ve kavrayışlarına dayanmaktadır. Ayrıca Tyler, röportajlar aracılığıyla kendi yazıları hakkında çok şey ortaya çıkardı. Yakın zamana kadar yüz yüze görüşmelere katılmayı reddetmiş olsa da, yıllar içinde çok sayıda e-posta görüşmesine katıldı. Bu e-posta röportajları biyografiler, dergi makaleleri, okuyucu kılavuzları ve eğitim materyalleri için materyal sağladı.
Edebiyatının sınıflandırılması
Tyler bazen "Güneyli yazar" veya "modern Amerikalı yazar" olarak sınıflandırılır. Güneyli sınıflandırması, görünüşe göre, Güney'de büyümesi ve üniversiteye gitmiş olmasından kaynaklanmaktadır. Ayrıca tanınmış Güneyli yazarlar Eudora Welty ve Reynolds Price'a hayranlık duydu ve / veya çalıştı. Tyler, The New York Times ile nadiren gerçekleştirdiği bir röportajda, Eudora Welty'den edebi olarak büyük bir şekilde etkilendiğini şöyle ifade eder: "Ben büyürken Eudora Welty'yi okumak bana çok küçük şeylerin genellikle büyük şeylerden gerçekten daha büyük olduğunu gösterdi". Ancak şair ve yazar Katha Pollitt, "Anne Tyler'ın romanlarını sınıflandırmak zor. Onlar aile ve yer anlayışları bakımından Güneylidirler, ancak çoğunlukla bilinçli olarak güney edebiyatını karakterize eden şiddet ve Gotik zevkten yoksundurlar. Kurgusal tekniklerinde modernler, ancak bir özne olarak çağdaş anla tamamen ilgilenmiyorlar, bu nedenle, yalnızca küçük yer değiştirmelerle, hikayeleri yirmili veya otuzlu yıllarda da gerçekleşebilirdi."
Tyler'ı temalar açısından sınıflandırmak da zordur; kendisinin de belirttiği gibi, "Çalışmalarımı temalar açısından düşünmüyorum. Ben sadece bir hikaye anlatmaya çalışıyorum." Tyler devam ediyor, "Romanlarımda ortaya çıkan her büyük 'yaşam sorusu' tesadüfi - romanı ilk başta yazmak için bir neden değil, ya (1) benden tamamen ayrı olarak karakterlerimi içine çeken sorular ya da (2) ara sıra, tam olarak farkında olmasam bile, şu anda kendi hayatım için tematik olabilecek sorular. Cevaplar gelirse benimkilerden değil karakterlerin deneyimlerinden gelir ve kendimi sık sık bu cevapları bir tür uzak, şaşkın şaşkınlıkla görüntülerken buluyorum."
Heptacarus
Heptacarus, Lohmanniidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Anne Tyler
Karakterler ve ayrıntılı açıklamalar
Tyler'ın eserlerinde karakterler, hikâyelerin arkasındaki itici güçler ve yazılarının başlangıç noktasıdır: "Karakterlerimin akla gelebilecek her yönünü bir kitaba başlamadan önce yazmaya çalışıyorum, onları tanımaya çalışıyorum, bu yüzden her durumda nasıl tepki vereceklerini anlayabilirim... Şimdi yazma sebebim kendi hayatımdan başka hayatlar yaşamak ve bunu daha derine ve daha derine inerek yapıyorum... o hayatların merkezine ulaşana kadar."
Tyler, hikâyelerinde karakterlerinin önemini açıkça ifade eder: "Bana göre karakter her şeydir. Ben de neden bir komplo kurmam gerektiğini hiçbir zaman anlamadım." Daha önceki (1977) bir röportajında, "Yazmanın gerçek zevki, insanların birini nasıl şaşırtabileceğidir. Halkım roman bitene kadar çalışma odamda dolaşıyor. Sevmediğim insanlar hakkında yazmamamın bir nedeni bu. Gerçekten sevmediğim biri ile karşılaşırsam, genellikle onu dışarı çıkarırım." Daha önce Pollitt, Tyler'ın karakterlerinin tamamen kontrol edemediği bir hayat sürdüklerini aktarmıştı: "Karmaşık, huysuz icatları bizi şaşırtıyor, ancak biri onu da şaşırttı."
Ayrıntılardaki gerçekçilik
Tyler'ın bir roman yazarı olarak kategorize edilmesi zor olduğu gibi, stilini etiketlemek de zordur. Roman yazarı Cathleen Schine, "tarzı olmayan stilin" okuyucuyu hikâyenin içine çekmeyi nasıl başardığını şöyle anlatıyor: "Çok titiz ve sanatsal bir stil olmadan kullanılan bir stil, çok ölçülü ve narin her gözlem, çok karmaşık bir yapı ve çok anlayışlı ve açık bir dil ile okuyucu rahatlayabilir, anlatıda güvende hissedebilir ve işi gerçek ve doğal bir şey olarak deneyimleyebilir-hatta bunu kaçınılmaz olarak yapar." San Francisco Chronicle da benzer bir noktaya değinir: "Kişi, bir Tyler romanını ziyaret ettiği kadar okumaz. Yemekleri masaya getirirken aynı anda birkaç konuşma yapabilme yeteneği, okuma eylemini bir tür seyahate dönüştürüyor." Eleştirmen Tom Shone bunu şu şekilde ifade eder: "Dikkatini verdiğini fark etmeden önce dahil olursun." Joyce Carol Oates, The Amateur Marriage dergisindeki incelemesinde, fenomeni belki de en iyi şekilde tanımlar: "Gerçekçi roman sihrini gerçekleştirdiğinde, hayali karakterlerin deneyimlerini basitçe okumazsınız, onları yaşamış gibi görünürsünüz; onların yaşamları hakkındaki bilginiz kendi hayatlarınızı aşar, çünkü onlar yalnızca kronolojik zamanda yaşayabilirler. Böyle bir kurgu dikkatlice bestelendiğinde okuma deneyimi nefes kesici olabilir, tıpkı yaşadığımız zamanda çözülemez olan kendi hayatımızın pasajlarını yeniden yaşamanın sihirli gücüne sahip olmak gibi."
Ailesine ve evliliğe odaklanışı
Tyler romanlarını temalar açısından düşünmekten hoşlanmazken, çok sayıda eleştirmen ve akademisyen, aile ve evlilik ilişkilerinin karakterleri ve hikâyeleri için önemine dikkat çeker. Liesl Schillinger şöyle özetler: "Birlikte ele alındığında, romanlarının farklı ama örtüşen dünyaları, 20. yüzyıl Amerikan ailesinin ya da en azından en çok ilgilenen gururlu ama sorunlu arketip ailelerinin duyusal bir edebi kaydını oluşturdu." The New York Times'ın Pulitzer ödüllü eleştirmeni Michiko Kakutani, 25 yılı aşkın süredir Tyler romanlarını inceliyor. Sık sık Tyler'ın aile ve evlilikle ilgili temalarına dikkat çeker. Noah's Compass'ı gözden geçiren Kakutani, "bu yazarın karakterlerinin çoğunun temel kaygısı, kendilerini her zaman aileleri açısından tanımlama ihtiyaçları olmuştur - kendilerini genetik, çocukluk anıları ve ebeveyn ve eş beklentileri tarafından şekillendirilen yaratıklar olarak gördükleri derece ve kendi bağımsız kimliklerini benimsemeye yönlendirildikleri derece." Bu, Anne Tyler'ın bazı özelliklerini, bağımsız olabilmekten ve kendi yazısına göre kendini tanımaktan aldığı bir örnektir.
Saint Maybe 'yi gözden geçiren Jay Parini, Tyler'ın karakterlerinin "Bayan Tyler'ın tuhaf aileleriyle nasıl başa çıkması gerektiğini ve kendine saygı duyan herhangi bir terapistin" işlevsiz "kalacağını anlatıyor... Açıklanamaz bir merkezcil güç, bu akrabaları birbirine iter, onları baş döndürücü bir içsel yükümlülük, şefkat ve eski moda suç sarmalında yakalar - aynı zamanda uzak bir geçmişte asla gerçekten olmamış mükemmel veya "normal" bir aile için ifade edilemez bir özlem. Anne Tyler'ın neredeyse her romanı, ailede kendisiyle ilgili bazı ilkel hisleri yeniden canlandıran bir kayıp ya da yokluk ile başlar." Larry McMurtry şöyle yazmıştı: "...kitap üstüne kitapta, kardeşler, sanki ebeveynleri veya (daha sıklıkla) büyükanne ve büyükbabaları onlara, evlilik dışı dünyanın nasıl bir şey olduğunu gördüklerinde etkinleştirilebilecek minik mıknatıslar yerleştirmiş gibi, amansız bir şekilde eve dönerler... er ya da geç gerçekten aşina olan insanlarla - kardeşleri - birlikte olma ihtiyacı onları bunaltıyor."
Roman yazarı Julia Glass da benzer şekilde Tyler'ın karakterlerinin aileleri hakkında yazar: "Her hikayeyi ayırt edici kılan, karakterlerinin kalıtsal sınırlara karşı isyan etme, kader krizleriyle başa çıkma veya dünyalarını sarsan yeni tanıdıklarla ilişkiler kurma biçimidir." Aynı şekilde Glass, çalışmalarında evlilik mücadelelerinin sık görülen rolünden bahseder: "Tyler, iki bireyin ortak bir varoluşu sürdürdüğü sayısız sapkın yolların keskin, iştah açıcı bir evlilik tasviri konusundaki dehasını bir kez daha sergiliyor." McMurty bunu şu şekilde ifade eder: "[Tyler'ın] ailelerinin kaderi, yarı dikkatli erkekler ve yarı obez kadınlar arasındaki uzun mücadelelere dayanıyor. Bu tür mücadelelere ilişkin sabırlı araştırmasında, Bayan Tyler çok tatmin edici bir kurgu kitabı ortaya koyuyor."
Zamanın geçişi ve küçük, tesadüfi olayların rolü
Zamanın geçişinin rolü ve onun Tyler'ın karakterleri üzerindeki etkisi her zaman görülür. Pek çok romanındaki hikâyeler, sadece geri dönüşlerle de olsa, on yıllara yayılır. Joyce Carol Oates, zamanın rolünü şu şekilde vurgular: "[Tyler'ın romanları], gerçek yaşamın kıvrımlı sürüklenmesinde olay örgüsüz gibi hareket eder, "olay örgüsünü" oluşturan zamanın kendisidir: anlam, James Joyce'un apifaniler olarak adlandırdığı, birikmiş hafızanın parıltılarında zamanın iki katına çıkmasıyla ortaya çıkar. Tyler'ın bize gösterdiği gibi, aile hayatının ayrıntıları doğru perspektiften bakıldığında şaşırtıcı bir anlam verebilir." Bu ayrıntılarla ilgili olarak, Tyler kendisi şöyle yorumluyor: "Büyük olaylara karşı küçük olaylara gelince: Hepsinin önemli olduğuna inanıyorum. Hepsi karakteri açığa vuruyor, beni en çok ilgilendiren faktör bu... Yine de küçük detayların bu kadar anlamlı olabilmesi beni büyülüyor."
Kakutani, Saint Maybe 'yi de benzer bir şekilde tanımlar: "Çeşitli karakterlerin bakış açıları arasında gidip gelen Bayan Tyler, Bedloes'in yaşamlarında yirmi yılın izini sürüyor ve bize aile üyelerinin yaşamlarını şekillendiren büyük ve küçük olayları, ailevi sevgi ve yükümlülük duygularının yıllar içinde değiştiği neredeyse algılanamaz yolları gösteriyor." Yine Breathing Lessons hakkındaki incelemesinde Kakutani, "her zamanki zarafeti ve cömertliği ile, ebeveynler ve çocuklar, kocalar ve eşler tarafından yapılan sürekli değişen antlaşmaları kronikleştirebilir ve bunu yaparken, zamanın geçişi tarafından yapılan hem kayıpları hem de itfa işlemlerini tasvir edebilir." Tyler, küçük olayların ilişkileri nasıl etkileyebileceğini de şöyle ifade ediyor: "Şans hakkında düşünmeyi seviyorum - kulak misafiri olan küçük bir kelimenin, ayakkabıdaki bir çakıl taşının evreni nasıl değiştirebileceğini.. Kitaplarımda benim için gerçek kahramanlar, önce dayanmayı başaranlardır."
Eleştiriler
Tyler, eleştirmenlerinden nasibini alıyor. En yaygın eleştiri, eserlerinin "duygusal", "tatlı" ve "çekici ve samimi" olması olarak görülüyor. Chicago Tribune'ün edebiyat eleştirmeni John Blades, The Accidental Tourist'i (ve önceki tüm romanlarını) "yapay olarak tatlı" ve "gerçekçi değil" diye ifade eder. The Observer 'den Adam Mars-Jones Amateur Marriage incelemesinde, şöyle demiştir: "Tyler süt ve kurabiye sunan biri gibi görünüyor." Kakutani ayrıca, "eksantrik kahramanları, ev yapımı detayları, inanılmaz, çoğu zaman dokunaklı hikayeleri ile romanlarının sık sık çekicilikle flört ettiğini" belirterek, bazen "iğrenç bir çekicilikten" şikayet eder.
Yakın zamanda yapılan bir röportajda Tyler, bu tür eleştirilere cevap verdi: "Bir kere bunun doğru olduğunu düşünüyorum. [Philip] Roth için sidik ve sirke, benim için süt ve kurabiye. İnkar edemem... [Ancak] yumuşak dilimin altında, insanların düşündüğünden daha fazla üstünlük var." Tyler'ın neredeyse tüm çalışmaları aynı alanı kapsadığı için - aile ve evlilik ilişkileri - ve aynı ortamda yer aldığından, tekrarlayıcı ve formülsel olduğu için de eleştirilere maruz kaldı. The Patchwork Planet'i gözden geçiren Kakutani, "Bayan Tyler'ın önceki karakterleri, hem hayallerini hem de sınırlarını tanımlamaya yardımcı olan kalın bir ailevi ilişkiler matrisi içinde yer alma eğilimindeydiler; aksine bu romandaki insanlar, bu şekilde çekilen ve yazarın kukla dizeleri tarafından çekilen yalnız kurtlara çok daha fazla benziyorlar... Bayan Tyler'ın hayatın günlük ayrıntılarını azaltma konusundaki ünlü yeteneği de bu sefer yorgun ve formülleştirilmiş gibi geliyor… Bayan Tyler'ın hikayesinin üzerine serpiştirdiği küçük ayrıntılara gelince ... onlar da sayılarla boyama dokunuşuna sahipler. Hokey, mekanik bir duygu uyandıran bir yama işi romanı gibi... ve evet, çok tatlı."
Tyler ayrıca erkek karakterlerinin "Sad Sack" yapısı ve "testosteron eksikliği" nedeniyle eleştirildi. Tyler bu eleştiriye katılmıyor: "Ah, bu beni her zaman çok rahatsız ediyor. Pısırık olduklarını sanmıyorum. İnsanlar her zaman ilginç karakterler hakkında yazdığınızı anladığımızı söylüyor ve bence herkes tuhaf değil mi? Birine çok yakından bakarsanız, hem kadın hem de erkek, engellerle karşılaşırsınız."
İş alışkanlıkları
Son birkaç on yıldır Tyler, hem yazılı makalelerde hem de röportajlarda çalışma alışkanlıkları konusunda oldukça açık sözlü davrandı. Çalışma programı ve çevresi konusunda çok disiplinli ve tutarlıydı. Sabahın erken saatlerinde işe başlar ve genellikle saat 2'ye kadar çalışırdı. Baltimore'un Roland Park mahallesine taşındığından beri, evinde küçük, düzenli bir köşe odası kullandı. Dikkatini dağıtacak tek şeyin "dışarıda oynayan çocuklar ve kuşlar" olduğunu söyledi. Günün başında ilk adımı atmanın - yani köşe odasına girmenin - zor ve ürkütücü olabileceğini fark etti. Yazmaya, önceki günlerinin çalışmalarını gözden geçirerek ve ardından oturup bir süre boşluğa bakarak başlardı. Yazmanın bu aşamasını "hayal kurmanın bir uzantısı" olarak tanımlar ve karakterlerine odaklanır.
Yıllar boyunca Tyler, fikirlerin ve gözlemlerin kaydedildiği not kartları dosyalarını sakladı. Karakterler, açıklamalar ve sahneler genellikle bu notlardan ortaya çıktı. Kelimeleri kağıda dökmenin kendisi için birkaç adımdan oluşan "çok mekanik bir süreç" olduğunu söylüyor: (1) astarsız kağıda önce elle yazma, (2) el versiyonlarını gözden geçirme, (3) yazı yazmak tüm el yazması, (4) elle yeniden yazma, (5) "yanlış notaları" dinlemesini sağlayacak bir kayıt cihazına okuma, (6) değişiklikleri girmek için duraklat düğmesini kullanarak bir stenografın makinesinde oynatma. Evlerin kat planlarını çizecek ve belirli bir romandaki tüm karakterlerin kronolojisini özetleyecek kadar ileri gidebilecek kadar organize olarak tanımlanır.
Toplanmamış hikâyeler
Tyler'ın kısa öyküleri The New Yorker, The Saturday Evening Post, Redbook, McCall's ve Harper's'ta yayınlanmış olsa da, koleksiyon olarak yayınlanmadı. Hikâyeleri şunları içerir:
Ödüller
Tyler, 1983'ten beri Amerikan Sanat ve Edebiyat Akademisi üyesidir.
Morgan's Passing (1980) ile:
Dinner at the Homesick Restaurant (1982) ile:
The Accidental Tourist (1985) ile:
Breathing Lessons (1988) ile:
Ladder of Years (1995) ile:
Minhang
Çoğunlukla bir konut bölgesi olup semtte birçok fabrika ile, Qizong Stadyumu, Şanghay Jiao Tong Üniversitesi ile Doğu Çin Normal Üniversitesi'nin kampüsleri yer almaktadır.
İdari olarak dört alt semt, dokuz kasaba ile bir endüstri bölgesine ayrılmaktadır.
Anne Tyler
Ödüller
Digging to America (2006) ile:
A Spool of Blue Thread (2015) ile:
Redhead By the Side of the Road (2020) ile:
Ömür boyu başarı için:
Bayram Öztürk
Bayram Öztürk (1960; Giresun, Türkiye) Türk deniz biyolojisi profesörü, akademisyen, yazar.
Günümüzde İstanbul Üniversitesi Su Bilimleri Fakültesi'nde Deniz Biyolojisi Anabilim Dalı başkanı ve TÜDAV'ın yönetim kurulu başkanı olarak görev yapıyor.
1985 yılında İstanbul Üniversitesi Su Ürünleri Yüksek Okulu'nda göreve başladı. Denizlerin korunması ve anlaşılması amacıyla 1997 yılında bir grup arkadaşıyla halen başkanlığını yaptığı Türk Deniz Araştırmaları Vakfı’nı kurdu.
2007 yılında İstanbul’da CIESM (Akdeniz Bilim Komisyonu) toplantısını düzenledi. Halen bu
kurumun yönetim kurulu üyesidir. Birleşmiş Milletler'e bağlı Biyo-çeşitlilik ve Ekosistem Hizmetleri Üzerine Hükümetlerarası Bilim-Politika Platformu (IPBES) tarafından hazırlanıp Mayıs 2019’da yayımlanan raporun yazarlarından biridir.
2020 yılında Tokyo Deniz Bilimleri Üniversitesi’nde misafir öğretim üyesi olarak görev yaptı.
100’den fazla yerli ve yabancı araştırma makalesi, editörlüğünü yaptığı 6 Türkçe kitabı ve biri FAO’dan yayınlanan iki İngilizce ve dört Türkçe kitabı bulunuyor. Cumhuriyet Bilim ve Teknik Dergisi'nde yazdığı yazıları toplayarak 2011 yılında İlke Yayınları'ndan “Deniz Yazıları" isimli kitabı yayımlamıştır.
Başta Türkiye Denizleri olmak üzere çevre denizlerle de ilgilenen Öztürk, uzun yıllar denizel biyo-çeşitlilik araştırmalarını yürütmüştür. Son dönemlerde ise Finike Denizaltı Dağları ve Karaburun bölgesi biyo-çeşitliliği üzerinde çalışmaktadır. Beykoz Denizciler Derneği onursal başkanıdır. Öztürk ayrıca pek çok uluslararası dergide editör, yardımcı editör ve yayın kurulu üyeliği yapmış ve hala yapmaktadır. Journal of Black Sea / Mediterranean Environment dergisinin editörüdür.
Eğitim
İstanbul Denizcilik ve Su Ürünleri Meslek lisesi mezunu. Üniversiteyi Ege Fen Fakültesi Biyolojik Oşinografi bölümünde tamamladı. 1987 yılında Kurtarma Sualtı Komutanlığı'nda balık adam eğitimi aldı. 1987 yılında yüksek lisans, 1990 yılında doktorasını tamamladı.
Ateşteyim
Çelik'in ilk solo stüdyo albümüdür. Aralık 1993'te çıkmıştır.
Bayram Öztürk
Seferler
Doktora süreci boyunca Arar, Gezer ve Görür gemilerinde araştırmacı olarak görev yaptı. Station Marine d'Endoume’da çalışmalar yaptıktan sonra 1990 yılında Dana gemisiyle Kuzey Denizi’nde, 1991 yılında Umitaka–Maru ile Marmara'da, 1992 ve 1993'te Vitaz, Gelincik, Dmitry Mendeleev araştırma gemilerinde araştırma seferlerine katıldı. 1993 yılında, Adriatik Denizi’nde Degomere gemisiyle sefere katıldı. 1994 yılında Rift gemisiyle Karadeniz ve Marmara seferlerini yürüttü. 2000 yılında Georgy Ushakov gemisiyle Karadeniz seferine katıldı. Yunus-S gemisiyle 2007 yılında Romanya seferini, 2008 yılında ise Kuzey Kıbrıs, Suriye ve Lübnan araştırma seferlerini yönetti.
Lorentz Millî Parkı
Lorentz Milli Parkı, Endonezya'nın Papua ilinde, eskiden Irian Jaya olarak bilinen bölgede yer almaktadır. 25,056 km2 (9,674 mi2) alan ile Güneydoğu Asya'nın en büyük millî parkıdır. 1999 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.
Bayram Öztürk
Antarktika Seferi
2014 ve 2015 yılları arasında Japon buzkıran gemisi Shirase ile Japon Antarktika Araştırma seferi JARE- 56'ya katıldı. Kendisine 2016 yılında Japonya- Antarktika üstün başarı madalyası tevdi edildi. 2016’da İlk Türk Antarktika araştırma seferinin liderliğini yaptı. Antarktika’daki çalışmalarından dolayı yeni bulunan bir türe Sagediopsis bayozturkii adı verildi.
Lorentz Millî Parkı
Yeni Gine'nin biyoçeşitliliğin olağanüstü bir örneği olan Lorentz, dünyadaki en fazla ekolojik çeşitlilik gösteren ulusal parklardan biridir. Asya-Pasifik bölgesindeki, deniz alanları, mangrovlar, gelgit ve tatlısu bataklığı ormanı, ova ve dağlık yağmur ormanları, dağ tundrası ve ekvatoral buzullar arasında değişen ekosistem dizisini içeren tek doğal kaynaktır. 4884 metre yüksekliğindeki Puncak Jaya (eski adıyla Carstensz Piramidi), Himalayalar ile And Dağları arasındaki en yüksek dağdır.
Bayram Öztürk
Kitapları
Akdeniz Foku ve Korunması (1992)
Madeniipek
Madeniipek ( Majdanpek), Sırbistan'ın Bor ilçesinde bulunan bir kasaba ve belediyedir. Belediye, Demirkapı Gölü'nün kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 931.7 km² olan belediyenin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 18.686'dır.
Bayram Öztürk
Kitapları
Balinalar ve Yunuslar: Setolojiye Giriş (1996)
Lorentz Millî Parkı
Birdlife International, Lorentz Parkı'nı "muhtemelen Yeni Gine'deki en önemli tek rezerv" olarak adlandırdı. Dünya Doğayı Koruma Vakfı'nın "Global 200" listesindeki ekolojik bölgelerden beş tanesini içermektedir: Güney Yeni Gine Ovası Ormanları; Yeni Gine Montane Ormanları; Yeni Gine Merkez Aralığı Subalpin Çayırları; Yeni Gine Mangrovları; Yeni Gine nehirleri ve akarsuları.
Decebalus'un Kaya Heykeli
Decebalus'un kaya heykeli, Roma imparatorları Domitianus ve Trajan'a karşı, bugünkü Romanya'ya karşılık gelen ülkesinin bağımsızlığını korumak için savaşan Daçya'nın son kralı, Decebalus'un (MS 87–106) kayalara oyulmuş heykelidir.
Bayram Öztürk
Kitapları
Neden Antarktika? (2015)
Decebalus'un Kaya Heykeli
Heykel, Mehedinți ilindeki Orşova şehri yakınlarında yer almaktadır. 1994-2004 yılları arasında, Romanya ile Sırbistan arasındaki sınırı oluşturan Tuna Nehri üzerindeki kayalık bir tepede, Demirkapı'da yapıldı. Daçya kralının heykeli, 55 metre yüksekliğinde ve 25 metre genişliğinde ve Avrupa'nın en yüksek kaya kabartmasıdır.
2022 Avrupa Kadınlar Boks Şampiyonası
2022 Kadınlar Avrupa Amatör Boks Şampiyonası, 14-22 Ekim 2022 tarihleri ​​arasında Karadağ'ın Budva kentinde gerçekleştirilmiştir.
Lorentz Millî Parkı
Park, 1909-10 seferi sırasında bölgeden geçen Hollandalı bir kâşif olan Hendrikus Albertus Lorentz'in adını taşımaktadır.
Bayram Öztürk
Kitapları
Turkish Antarctic Research Expedition Antarctica: Infinite Beauty and Wilderness for Peace and Science (2017)
Decebalus'un Kaya Heykeli
Yapımı
Romanyalı iş insanı Iosif Constantin Drăgan tarafından yaptırılmış ve on iki heykeltıraşın tamamlaması 10 yıl sürmüştür. Baş artist heykeltıraş, Orşova'dan Florin Cotarcea idi. Drăgan'ın web sitesine göre, iş insanı kayayı 1992'de satın aldı ve ardından İtalyan heykeltıraş Mario Galeotti konumu değerlendirdi ve bir öncü model yaptı. İlk altı yıl kayayı temel şekillendirmeyi içeriyordu ve kalan dört yıl ise detayları tamamlamaya ayrılmıştı.
Bayram Öztürk
Kitapları
Non–Indigenous Species in the Mediterranean and the Black Sea (2021)
Magomedmurad Gadżijew
Magomedmurad Gadżijew (, d. 15 Şubat 1988, Dağıstan), 2014 yılından itibaren Polonya adına güreşen Dünya ve Avrupa şampiyonu Dargin serbest güreşçidir.
Stanwick St John
Stanwick St John, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
Decebalus'un Kaya Heykeli
Yapımı
Decebalus'un yüzünün altında "DECEBALUS REX — DRAGAN FECIT" ("Kral Decebalus - Drăgan tarafından yapılmıştır") yazan Latince bir yazıt vardır. Oyma, nehrin Romanya'ya bakan Sırp tarafındaki kayaya oyulmuş antik bir anıt plakanın karşısına yerleştirildi. Tabula Traiana olarak bilinen plaka, Trajan'ın Tuna boyunca askeri rotasını tamamlandığını kaydediyor ve böylece Decebalus'un 105'te Trajan tarafından son yenilgisini ve Daçya krallığının Roma İmparatorluğu tarafından ele geçirilmesini anıyor. Drăgan, Sırpların nehrin karşı tarafında Decebalus ile yüzleşiyormuş gibi bir Roma İmparatoru'nun dev bir heykelini oymasını istedi, ancak Sırplar bunu reddetti.
Bayram Öztürk
İdari Görevleri
1990 yılında İstanbul Üniversitesi Teknik Bilimler Meslek Yüksek Okulu’nda Sualtı Programı'nı kurarak 1998 yılına kadar program başkanlığı yaptı.
Magomedmurad Gadżijew
Kariyeri
Norveç'in başkenti Oslo'da düzenlenen 2021 Dünya Güreş Şampiyonası'nda erkekler serbest stil 70 kiloda Gadżijew, altın madalya kazandı. Finalde Kırgız Ernazar Akmataliyev ile karşılaştı ve rakibini 2-1 yenerek dünya şampiyonu oldu. İlk turda Britanyalı Nicolae Cojocaru'yu 9-0,İkinci turda Şilili Carlos Romero'yu 15-4 teknik üstünlükle, çeyrek finalde Gürcü Zurab İakobişvili'yi 4-1, yarı finalde ise Azeri Turan Bayramov'u 4-2 yenerek adını finale yazdırmıştı.
Decebalus'un Kaya Heykeli
Önemi
Drăgan, Romanya'yı medeniyetin ana beşiği olarak göstermeye çalışan ve Romanya'yı sözde Orta Avrupa'ya hakim olan eski bir Traklar imparatorluğuyla özdeşleştiren milliyetçi bir ideoloji olan protokronizm hareketinin önde gelen isimlerinden biriydi. Bu ideolojide, Romanya'nın Roma öncesi adı olan Daçya, Drăgan'ın kitabı ve No, tracii ("Biz Trakyalılar") dergisinde açıkladığı bir görüş olan bu Trakya kültürünün mirasçısıydı.
Bayram Öztürk
İdari Görevleri
2006 – 2009 yılları arasında Su Ürünleri Fakültesi dekanlık görevini yürüttü.
2009'dan beri Deniz Biyolojisi Anabilim Dalı başkanlığı yapmaktadır.
2018'den beri CMAS Bilim Komitesi üyesidir.
Ödülleri
1998–günümüz: İstanbul Üniversitesi Başarılı Araştırma Ödülleri
Kişisel Hayatı
Evli ve iki çocuk babasıdır. İngilizce ve Fransızca bilmektedir. Hobi olarak dalış ve yelken yapmaktadır.