cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lepilemur
Lepilemur Lepilemuridae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir. Uzun süre familyanın ikinci cinsi sayılan, soyu tükenmiş Megaladapis cinsi artık Megaladapidae adında ayrı bir familyaya koyulur. Böylece artık familyanın tek temsilcisi Lepilemur cinsidir. Doğal yaşam alanları Madagaskar adasının ormanlarıdır.
Taksonomi
Lepilemur cinsine bağlı türler:
Ekoloji
Doğum sezonu eylül ve aralık ayları arasındadır ve 120 ilâ 150 gün arasında değişen bir gebelik sürecinin ardından, genelde bir ağaç kovuğunun içinde tek bir yavru doğar. Dördüncü aya kadar annelerini emen yavrular, yine de bir yaşlarına kadar aileyi terk etmez. 18 aylık olduğunda tamamen bir yetişkin olur ve yaklaşık 8 yaşına kadar yaşayabilir.
Rio de Mel
Rio de Mel Portekiz'de Trancoso belediyesine bağlı olan, 23,31 km2 yüzölçümüne sahip, 311 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Türkiye Seyahat Acentaları Birliği
Türkiye Seyahat Acenteları Birliği, kısa adıyla TÜRSAB, 28 Eylül 1972 tarihinde yürürlüğe giren 1618 sayılı kanun ile kurulmuş, seyahat acentelarının kuruluş işlemlerinden itibaren tüm işlemlerinde yetkili kurumdur.
TÜRSAB’ın amacı, seyahat acentelığı mesleğinin ve faaliyet alanının temeli olan Türk Turizm sektörünün gelişimine katkıda bulunmaktır.
Seyahat acenteları konusunda şikayeti olan tüketiciler TÜRSAB'a başvurarak çok kısa sürede sonuç alabilmektedir. TÜRSAB, hem yönetim hem de denetim görevi üstlenerek seyahat acentelarının belli bir hizmet kalitesinde hizmet vermesini sağlamaktadır. Ayrıca turizm konusunda kurduğu meslek lisesi ile eğitimli yetişmiş turizmci konusunda da katkı sağlamaktadır. TÜRSAB, bölgesel yürütme kurulları ile ülkenin önemli turizm merkezlerinde çeşitli projelerle faaliyet göstermektedir.
Özdal Üçer
Özdal Üçer (d. 17 Eylül 1974, Gürpınar), siyasetçi.
Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Sınıf Öğretmenliği Bölümü'nü bitirmiştir. Van Merkez Sempaş İlköğretim Okulu'nda sınıf öğretmenliği yapmıştır. Eğitim-Sen Van Şubesi'nde değişik görevlerde bulunduktan sonra Eğitim-Sen Van Şube Başkanlığı görevini üstlenmiştir. 2007 genel seçimlerinde Van bağımsız milletvekili seçilip, daha sonra Demokratik Toplum Partisine geçmiştir. DTP'nin kapatılmasıyla Barış ve Demokrasi Partisine geçmiştir. 24. Dönem Van Milletvekili olarak TBMM'ye tekrar girmiştir. Evli ve 2 çocuk babasıdır.
Santa Maria (Trancoso)
Santa Maria Portekiz'de Trancoso belediyesine bağlı olan, 36,53 km2 yüzölçümüne sahip, 1.313 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
SK Vit' Jorjia Tbilisi
SK Vit' Jorjia Tbilisi ya da kısaca Vit' Jorjia, 1968 yılında Gürcistan'ın başkenti Tiflis'te kurulmuştur. Renkleri; Yeşil - Beyaz'dır. Maçlarını 4,000 kişilik Shevardeni Stadyumu'nda oynamaktadırlar. WIT Georgia, 2008-09 sezonunda Erovnuli Liga'yı şampiyon olarak tamamlamışlardır.
Başarılar
2004, 2009. 2010. 2009.
Avrupa maçları
Not:WIT Georgia takımı ev sahibi olarak baz alınmıştır.
Venüs'ün Doğuşu (Botticelli)
Venüs ' ün Doğuşu, İtalyan ressam Sandro Botticelli'nin 1482–1486 yılları arasında tuval üzerine tempera ile çizdiği tablodur. Tabloda, Venüs'ün ergen bir kadın olarak denizden doğarak kıyıya çıkışı betimlenir. Dünyanın en bilinen resimlerinden biri olan tablo, Floransa'daki Uffizi'de sergilenmektedir.
Tablonun tarihi
Bu büyük resim muhtemelen, tıpkı İlkbahar gibi, Lorenzo di Pierfrancesco de' Medici'ye ait Villa di Castello için 1482'de ya da belki daha önce çizildi. Ancak bazı araştırmacılara göre, Lorenzo için çizilen ve Giorgio Vasari'nin de sözünü ettiği Venüs tablosu, artık mevcut olmayan başka bir resimdir. Kimi kaynaklarda resmi Muhteşem Lorenzo'nun sipariş ettiği belirtilir. Bazı uzmanlara göre bu tablo, Giuliano di Piero de' Medici'nin Simonetta Vespucci'ye olan aşkının anısına çizilmiştir. Vespucci, deniz kenarında yer alan ve o bölgedeki inanışa göre Venüs'ün doğduğu yer olan Portovenere adındaki bir kasabada yaşıyordu. Botticelli de aslında eskiden, de' Medici'nin metresi olan Vespucci'ye aşıktı. Hatta genel inanışa göre Vespucci, bu resim ve İlkbahar da dahil olmak üzere, ressamın birçok resmindeki kadın figürleri için modellik yapmıştı.
Roma Katolik geleneğine uygun sanat eserlerinni üretildiği bir zamanda ve yerde çizilmiş olan tablonun teması açıkça pagan etkileri gösteriyordu. Ressamın pagan etkisine sahip birçok başka eserinin Girolamo Savonarola tarafından yaktırılmış olmasına rağmen bu resim ortadan kaldırılmadı. Bunda Botticelli'nin Lorenzo de' Medici ile olan yakın dostluğu sebebiyle kilisenin bu eseri sapkın ilan etmemesi rol oynadı.
İçerik
Yunan mitolojisinde Kronos, babası Uranüs'ü hadım edip cinsel organını denize atar. Sonuçta deniz döllenmiş olur ve Venüs denizden doğar. Venüs bu tabloda, bir denizkabuğu üzerinde denizden yükselip, sol taraftaki iki rüzgâr tarafından kıyıya doğru sürüklenmiş şekilde betimlenir. Tabloya ilham veren antik dönem eserlerinde denizkabuğu, vulvayı simgeler. Çıplak olarak betimlenen Venüs'ün yanında, mevsim tanrıçaları olan Horae'den biri bulunur ve elindeki çiçekli pelerin ile tanrıçanın üzerini örtmeye çalışır. Ayrıca rüzgârlar Venüs'ün üzerine, ortası altın renginde güller dökmektedir.
Venüs'ün anatomisi ve çeşitli ikincil detaylar, o dönemde Leonardo ya da Rafael'in eserlerinde görülen katı klasik gerçekçiliği yansıtmaz. Bunun en belirgin örnekleri, tanrıçanın imkânsız uzunluktaki boynu ve sol omzundaki anatomik olarak mümkün olmayan açıdır. Kimilerine göre bu eser, maniyerizmi öncelemektedir.
Klasik dönemden ilham
Tabloda Ovid'in Metamorfozlar ve Fasti eserlerinin etkisi görülür. Ayrıca bu tablo Botticelli'nin, Büyük Plinius, Tarentumlu Leonidas, Sidonlu Antipater, Archias ve 2. yüzyıl tarihçisi Lukianos'un, uzun süre önce ortadan kaybolmuş Antik Yunan şaheserlerini tarif ettikleri eserlerinden yola çıkarak çizdiği bir resim serisinin parçasıdır. Örneğin bu yazarlar Apelles'in Venus Anadyomene isimli eserinden bahsederler. Anadyomene, "denizden yükselen" anlamına gelir ve 19. yüzyılda Venüs ' ün Doğuşu ismi kullanılmaya başlanana kadar Botticelli'nin tablosu da bu adla anılmıştır.
Tabloda Venüs'ün duruşu, Praxiteles'in Knidos Venüsü heykelinin yanı sıra, Praxiteles ekolünü takip eden biri tarafından yapılan bir başka bronz Venüs heykelinin M.Ö. 1. yüzyıldan kalma mermer kopyası olan Medici Venüsü ' nü de andırır.
Saşa Yunusoğlu
Günümüzde Ukrayna'da yer alan, Mikolayiv şehrinde doğdu.
Kariyeri
Yunusoğlu, futbol kariyerine Azeri "Şerur" takımında başladı. 2007 yazında, iki kulüp arasında oynanan maçın ardından Polonyalı Dyskobolia takımına geçti. Ekstraklasa Ligi'nde ilk kez 7 Ekim 2007 tarihinde takımının Zagłębie Lubin'e karşı oynadığı maçta forma giydi. Ekstraklasa'da oynayan ikinci Azeri futbolcuydu. Dyskobolia, 2007-08 sezonunu lig üçüncüsü olarak tamamladı.
9 Ocak 2009'da, Bakı takımına transfer olarak Azerbaycan'a geri döndü.
Millî takım kariyeri
Yunusoğlu, ilk kez 2007 yılında, Azerbaycan millî futbol takımının Portekiz'e karşı oynadığı maçta millî formayı giydi. 2011 yılına kadar 28 maçta millî formayı giymiştir.
Karolinska Enstitüsü
Karolinska Enstitüsü, (İsveççe: Karolinska Institutet kısaca: KI), İsveç'te 1810'da kurulan eğitim kurumu, Avrupa'nın en büyük ve en prestijli tıp üniversitelerinden biridir. Ana kampüsü Stockholm kentinin Solna ilçesinde bulunuyor, ikinci bir kampüsü ise Stockholm'ün güneyindeki Huddinge ilçesinde, Flemingsberg'in içindedir. Bu kurum fizyoloji ve tıp alanındaki olağanüstü başarılarına göre kişiler veya kuruluşlara Nobel Ödülü'nü vermektedir.
Solna ve Huddinge'de bulunan Karolinska Enstitüsü Hastanesi, bir araştırma ve eğitim hastanesi olarak üniversite ile ilişkilidir. Birlikte bir akademik sağlık bilimleri merkezini oluştururlar. Bu kuruluş eğitim ve araştırma için İsveç'in en büyük merkezlerinden biridir. Örneğin, ülke çapında yürütülen tıp eğitiminin neredeyse yüzde 30'u ve tıbbi akademik araştırmaların yüzde 40'ı Karolinska Enstitüsü'nde yapılmaktadır. Tıbbi programların çoğu İsveç dilindedir, doktora ve toplu olarak öğretilen projelerde eğitim İngilizce yapılmaktadır.
Karolinska Enstitüsü'nin rektörü Harriet Wallberg-Henriksson'dur ve 2004 yılından beri enstitünün en üst düzey yetkilisidir.
Tarihi
Karolinska Enstitüsü, 1477 yılında kurulmuş olan Uppsala Üniversitesi ve 1666 yılında kurulmuş olan Lund Üniversitesi'nden sonra, İsveç'in üçüncü en eski tıp okuludur.
Orijinal adı ilk olarak 'Medico-Chirurgiska Institutet' idi. 1817 yılında İsveç Kralı XIII. Karl'ın şerefine kurumun ismine Karolinska ifadesi eklendi. Tam adı böylece Kongliga Carolinska Medico Chirurgiska Institutet oldu. Enstitü 1861 yılında bir üniversite seviyesine yükseltildi. 1968 yılında bu ismi Karolinska Institutet olarak kısaltıldı.
20. yüzyılda Karolinska Enstitüsü'ne çeşitli enstitüler ve kolejler bağlanmıştır, böylece şu anda yaklaşık 3000 öğrencisi bulunmaktadır. Enstitü, en üst düzeyde araştırmaya verdiği önemin yanı sıra, en başından beri Gymnastik- och idrottshögskolan ile işbirliği yaparak ve 1959'da Stockholm Fizyoterapi Enstitüsü'nü ve 1998'de Stockholm Sağlık Bilimleri Üniversitesi'ni KI'ye entegre ederek her zaman pratik uygulamaya kendini adamıştır. Buna ek olarak KI, Acta Paediatrica gibi bir dizi önde gelen uluslararası dergi de yayınlamaktadır.
Eğitim
Karolinska Enstitüsü, lisans diploması ; bir yıllık ve iki yıllık İsveç yüksek lisansı verme yetkisine sahiptir.
Öğrenci sayısı
Okulun 2008/2009 eğitim-öğretim yılı itibarıyla 5,500 mezun olmamış öğrencisi bulunmaktadır
Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü
Alfred Nobel vasiyetinde, kendi adıyla anılan Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü'nü kazananların Karolinska Enstitüsü tarafından atanmasını şart koşmuştur. O zamandan bu yana Karolinska Enstitüsü'nden toplam beş araştırmacı Nobel Ödülü almıştır.
Karolinska Enstitüsü tarafından her yıl fizyoloji ya da tıp alanında çeşitli konularda alanlarındaki olağanüstü katkıları için bilim adamları ve doktorlara Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü verilir.
Lennart Nilsson Ödülü
Lennart Nilsson Ödülü Profesör Lennart Nilsson'un anısına yaratılmış ve bilimsel fotoğrafçılıka olağanüstü katkıları olanlara verilir. Bu ödül Lennart Nilsson Vakfı tarafından yönetilir ve Karolinska Enstitüsü tarafından yıllık olarak verilir. Ödül ilk kez 1998 yılında verilmiştir. Ödülün toplam miktarı 100,000 İsveç kronudur.
Dünya üniversitelerinin akademik sıralaması listesinde
2003 yılından beri her yıl dünya üniversitelerinin akademik sıralamasında yer alarak, ilk 100 üniversiteden biri olmuştur. Sıralamada en iyi derecesi 2003 yılındaki 39. sıra, en kötü derecesi ise 2007 yılındaki 53. sıra olmuştur. Son, 2011 yılında 44 sırada yer almıştır. Dünya Üniversiteleri 2012 Akademik Sıralamasına göre, Karolinska Enstitüsü Klinik Tıp ve Eczacılık alanında 11. sırada ve Yaşam Bilimleri alanında ise 18. sırada yer almaktadır.
II. Svend
'''II. Svend Estridsson Ulfsson''' (Eski Nors dili: Sveinn Ástríðarson, Danca: Svend Estridsen) (~1019 - 28 Nisan 1076 ) 1047-1076 yılları arasında Danimarka kralıdır. Babası asilzade Ulf Jarl annesi ise Estrid Svendsdatter'dir. Üç kez evlenmiş ve en az 20 çocuk sahibi olmuştur. Gelecekte tahta çıkacak beş Danimarka kralının babasıdır. Savaşta cesaretli olsa da, ordu komutanı olarak o kadar başarılı olamamıştır.
Yavuz Işılay
Yavuz Işılay (d. 1943, İstanbul), Türk voleybolcu.
II. Svend
Tahta çıkışı
Svend İngiltere'de Norveçli Ulf Jarl ve Estrid Svendsdatter'in oğlu olarak dünyaya gelmiştir. Annesi Estrid Danimarka kralı Sven Çatalsakal'ın kızı ve yine Danimarka kralı olan Knud'un kız kardeşidir. Svend askerî bir önder olarak yetiştirilmiş, bir süre İsveç kralı Anund Jacob Ordusunda görev yapmıştır. 1040 yılında Elbe-Weser bölgesini yağmalarken yakalansa da kısa bir süre sonra serbest bırakılmıştır.
Yavuz Işılay
1960'lı yıllarda Türk voleybol ligindeki önemli smaçörlerindendir. 1973 yılına kadar Galatasaray Spor Kulübü'nde voleybol oynadı. 19 kez Genç Milli, 36 kez A Milli olmak üzere toplam 55 defa Türk millî takımında yer aldı. 1967'de yılın voleybolcusu seçildi.
II. Svend
Tahta çıkışı
Svend, İngiltere'de de hakim durumda olan Danimarka Hanedanından kral Harthacanute (birinci dereceden kuzeni) tarafından "jarl" yapılmıştır. Harthacanute ile birlikte Norveç kralı I. Magnus'a karşı savaşsa da başarısız olmuştur. 1042 yılında Harthacanute ölünce Magnus Danimarka tahtında hak iddia eder. Magnus'un ordusunda görev alan Svend savaş meydanında oldukça başarılı olacak, beraberindeki derebeyleriyle birlikte Magnus'a başkaldırınca İsveç'e kaçmak durumunda kalacaktır.
Yavuz Işılay
Yaşamı
1943 yılında İstanbul'da doğdu. 1950 yılında Galatasaray İlkokulu'nda yatılı öğrenci olarak öğrenimine başladı. Orta ve lise öğrenimini de Galatasaray Lisesi'nde tamamladı. Öğrencilik yıllarında atletizm ile uğraştı.
II. Svend
Tahta çıkışı
Magnus ile Svend arasındaki taht kavgası 1045 yılına kadar sürecektir. Bu tarihte Magnus'un amcası Harald Hardrada sürgünden Norveç'e döner. Harald ve Svend güçlerini birleştirince Magnus Norveç krallığını Harald ile bölüşmeyi kabul edeceğini açıklar. 1047 yılında Magnus ölünce Harald Norveç krallığını, Svend ise Danimarka krallığını alır.
Yavuz Işılay
Yaşamı
1950'li yılların ortasında Galatasaray Spor Kulübü'nde voleybola başladı. Galatasaray Genç Takımı ve A Takımı oyuncusu olarak 1973 yılına kadar voleybol oynadı;19 kez Genç Milli, 36 kez A Milli olmak üzere toplam 55 defa milli Türkiye millî takımında yer aldı.
II. Svend
Harald Hardrada ile anlaşmazlık
Magnus'un vasiyeti gereğince Norveç ve Danimarka'yı paylaşan Harald ve Svend kısa süre sonra birbirlerine düşerler. Danimarka'yı Svend'e bırakmak istemeyen Harald uzun sürecek bir savaşı başlatmış olur. Uzun süren mücadelenin ardından iki kral yenişemeyecek ve birbirlerini tanımak zorunda kalacaktır. 1064 yılında Danimarka'daki hak iddialarından vazgeçen Harald, Svend tarafından Norveç kralı olarak tanınır. Harald ise İngiltere tahtında hak iddia etmek üzere sefer hazırlıklarına başlar.
Yavuz Işılay
Yaşamı
1981 yılında İsviçre'ye yerleşti. İsviçre'nin Servette takımında ve daha sonra Muhafızgücü takımında da voleybol oynamıştır.
Ailesi
Sadi Işılay'ın oğlu, Ali Sirmen'in dayisidir.
II. Svend
İktidarı
Svend'in Danimarka Hanedanına annesi üzerinden bağlı olduğundan buna vurgu yapmak üzere Estridsson soyadını kullanacaktır. Svend iktidarını sağlamlaştırmak için Kilise ile ilişkilerini iyi tutmaya ve komşularıyla iyi ilişkiler içinde olmaya çalışır. Oğlu Knud Magnus'un Papalık tarafından kral olarak tanınmasını istese de oğlu Roma yolunda hayatını kaybedecektir. Aynı zamanda Danimarka'nın birliğini sağlamış olan I. Harald'ın azizlik mertebesine yükseltilmesine çalışsa da başarısız olur. Bu dönemde Kutsal Roma Cermen İmparatoru III. Heinrich ile Konstantinopolisli I. Baodouin'e karşı ittifak yapar.
Harald Hardrada'nın Stamford Bridge Muharebesinde yenilip öldürülmesinin ardından yapılan Hastings Muharebesi sonrasında Normanlar tarafından fethi üzerine İngiltere ile ilgilenmeye başlar. Henüz iktidarını sağlamlaştıramamış ve Kuzey Seferine çıkmak zorunda kalmış olan I. William'a karşı son Anglo-Sakson varis Edgar Atheling ile güçlerini birleştirir. 1069 yılında York'u ele geçirir. William tarafından kendisine verilen yüklü Danegeld fidyesi sonrası İngiltere'yi terk etmeye razı olur, yalnız bıraktığı Edgar ise İskoçya'ya kaçar. Svend 1074 yılında bir kez daha İngiltere'ye saldırsa da başarısız olacaktır.
Kilise ile ilişkileri
Svend, görevde bulunan başpikopos Hamburglu Adalbert'in Danimarka'daki kilise kadrolarını Almanlarla doldurmasından çekindiği için Danimarka Kilisesinin bağımsızlığını sağlayabilmek için İngiltere'den Danimarka kökenli din adamları getirtir. 1060 yılında ülke sekiz piskoposluk bölgesine bölünür. Svend bu sayede başpiskopos Adalbert 1072 yılında ölünce doğrudan Papalık Devleti ile ilişki kurabilecek duruma gelir.
Svend, Danimarka'nın Avrupa'nın diğer bölgeleriyle rahat iletişim halinde olması için Latince bilenleri davet eder. Bu kapsamda halkı eğitmek için bölgeye gelenler arasında ünlü tarihçi Bremenli Adam da bulunmaktadır. Svend, tüm Danimarka çapında kilise yapımını teşvik etmiştir.
Ölümü
Svend Aabenraa yakınlarındaki Søderup'daki çiftliğinde hayata veda eder. Kralın naaşı Sjaelland'daki Roskilde Katedralinde toprağa verilir. Oğullarından beş tanesi Danimarka tahtına çıkacağı için kralların babası olarak da bilinir.
Geleneği
II. Svend değişmekte olan Danimarka toplumsal yapısında çok önemli bir yere oturur. Svend Danimarka'nın son Viking ve ilk feodal kralı olarak tanımlanır. Bölgede yerleşmekte olan feodalizm sayesinde kilise ile toprak sahibi derebeyleri monarşiye karşı güçlenirken köylüler toprağa bağlı hale gelecektir.
Svend Kilise ile kurduğu ittifakla monarşiyi sağlanlaştırmak ister. Bunun altyapısını piskoposluk bölgelerinin kurulmasıyla sağlar. Siyasi olarak bağımsızlığının bir simgesi olarak kurmak istediği İskandinav Başpikoposluğu oğlu I. Eric tarafından gerçekleştirilecektir.
Dönemin çoğu kralının aksine okuma yazma bildiği anlaşılan Svend, Papa VII. Gregory ile kişisel olarak da dost olmuştur. Tarihçi Bremenli Adam'a anlattıklarının yazılı hale gelmesi sayesinde 9 ve 10. yüzyıl Danimarka ve İsveç tarihi hakkında değerli eserler günümüze kadar gelmiştir.
Soyağacı
Svend'in ilk evliliği İsveç kralı Anund Jacob'un kızı Gyda ileydi. 1050 yılındaki ikinci evliliği Gyda'nın üvey annesi Gunnhildr Sveinsdóttir ile olur. Harald Hardrada'nın ölümünün ardından Svend onun dul eşi Tora Torbergsdatter ile evlenecektir. Hayattayken de çok sayıda cariyesi bulunan Svend'in en az 20 çocuğu olduğu bilinmektedir.
Farklı cariyelerinden:
Ramin Djawadi
Ramin Djawadi (Farsça: رامین جوادی‎, 19 Temmuz 1974, Duisburg), İranlı-Alman film müziği bestecisi ve müzik yapımcısı. Iron Man, Game of Thrones ve Westworld için yaptığı bestelerle tanınmaktadır.
Yaşamı
Ramin Djawadi, İranlı bir baba ve Alman bir anneden Batı Almanya'nın Duisburg şehrinde doğmuştur. 1998 senesinde Berklee Müzik Koleji'ni üstün derece ile bitirir. Hans Zimmer'in dikkatini çeker ve Hans Zimmer'e ait Remote Control Productions şirketinde çalışmaya başlar.
Ramin, David S. Goyer'in yönettiği Blade: Trinity filminin müziklerini RZA ile birlikte yapar. David S. Goyer ile çalışmaya devam eder ve gerilim filmi The Unborn'in filmin müziklerini yapar. Daha sonra hapishane dizisi olan Türkiye'de Büyük Kaçış ismiyle yayınlanan Prison Break'in jenerik müziğini yaptı ve Emmy Ödüllerine aday gösterildi. Ramin Djawadai, David S. Goyer'in yapımcılığını üstlendiği FlashForward dizisini müziklerini yaptı ve ikinci kez Emmy aday gösterildi.
Ramin, Mr. Brooks filmine yaptığı müzikleriyle Word Soundtrack Awards'da Discovery of the Year kategorisinde aday gösterildi. Ayrıca Ask the Dust ve Demir Adam filmlerinin müziklerini de yapmıştır.
Ramin Djawadi, Open Season filminin müziklerini üstlendi ve böylece ilk kez animasyon filminin müziklerini yapmış oldu. Daha sonra Open Season 2 devam filmine müziklerini yaptı. Djawadi, animasyon filmleri üzerine çalışmaya devam etti ve Belçika yapımı Fly Me to the Moon müziklerini üstlendi.
2010 senesinde Clash of the Titans filminin müziklerini yaptı. Daha sonra Medal of Honor bilgisayar oyunun müziklerini yaptı. Ramin Djawadi, öbür yandan dizi müzikleri çalışmalarına devam etti ve Person of Interest'in müziklerini üstlendi.
2011 yayınlamaya başlayan Game of Thrones müziklerini yaptı ve uluslararası ödüller verildi. Bir kez daha Emmy'e aday gösterildi.
Djawadi, bilimkurgu dizisi Westworld ve bilgisayar oyunundan uyarlanan Warcraft filmini müziklerini yaptı. Daha sonra The Great Wall filminin müziklerini üstlendi.
Fatma Kurtulan
Fatma Kurtulan (d. 1 Mart 1964, Kahramanmaraş-Pazarcık, Türkiye), Türk siyasetçidir. TBMM 23. dönem Van milletvekillerindendir. 2007 Türkiye genel seçimlerinde bağımsız aday oldu, seçildikten sonra ise DTP'ye katıldı. DTP'nin kapatılması ile diğer DTP'liler gibi BDP'ye katılmıştır.
Çaldıran Lisesini bitirdi. Küçükdikili Belediyesi'nde Sosyal Proje Organizatörü olarak görev yaptı. Adana Yerel Gündem-21 Kent Konseyi Kadın Meclisi üyesi aktivisti, Adana Kırçiçeği Kadın Derneği kurucusu ve aktivisti olarak çalıştı. PKK üyesi Salman Kurtulan'la evlidir.
Çimenli, Hopa
Çimenli, Artvin ilinin Hopa ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Çimenli ve Hopa ilçesine bağlı Eşmekaya köylerinin ortak eski adı Ardala'dır. Gürcü tarihçi İuri Siharulidze Çaneti (Lazeti) yer adları üzerine çalışmada bu yerleşimin adını Ardala (არდალა) ve Ordala (ორდალა) olarak vermiştir. 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinde ve 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde ise köyün adı Ardala (آردالە) olarak geçer.
Bugünkü Çimenli ve Eşmekaya köylerini kapsayan Ardala, 1876 tarihli Trabzon vilayeti salnamesinde Trabzon vilayetine bağlı Lazistan sancağının Hopa kazasının bir köyü olarak geçer. Ardala'nın nüfusu 29 hanede yaşayan 163 kişi olarak kaydedilmiştir. Bu tarihte Osmanlı idaresi sadece erkek nüfusu tespit ediyordu. Bundan dolayı köyün toplam nüfusunu bulmak için erkek sayısı kadar kadın eklemek gerekir. Bunun sonucunda Ardala'da yaklaşık 326 kişinin yaşadığı ortaya çıkar. Hane başına yaklaşık 8,3 kişinin düşmesi, ailelerin kalabalık olduğunu göstermektedir. Tarımla geçinen köydeki hayvan varlığı 300 keçi/koyun, 3 at ve 8 inek olarak tespit edilmiştir.
Ardala, 1928 tarihli Osmanlıca köy listesinde Rize vilayetine bağlı Hopa kazasının merkez nahiyesinin bir köyüydü. Köy daha sonra, Artvin vilayetinin yerini alan Çoruh vilayeti içide yer alıyordu. 1935 genel nüfus sayımında köy, bu idari konuma sahipti ve nüfusu 452 kişiden oluşuyordu. Ardala kelimesi "yabancı kökten geldiği" için köyün adı 1959 yılında 7267 sayılı kanunla Eşmekaya olarak değiştirilmiştir. Bugünkü Çimenli köyü ise Eşmekaya köyünün bir mahallesi olarak kaldı. Çimenli köyü 1970'lerin ilk yarısında Eşmekaya köyünden ayrılıp ayrı bir köy haline getirildi. Nitekim Çimenli köyü 1975 genel nüfus sayımında Hopa ilçesinin merkez bucağına bağlıydı ve nüfusu 464 kişiden oluşuyordu.
Coğrafya
Çimenli köyü Artvin il merkezine 70 km, Hopa ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır.
Boudica
Boudica (Boudicca ya da eski adıyla Boadicea olarak da bilinir) (ö. MS 60 ya da 61), MS 61 yılında Romalıların Büyük Britanya'daki işgalci güçlerine karşı bir isyan başlatan, Kuzey Britanya'nın Norfolk bölgesinde yaşayan Iceni kabilesinin kraliçesi.
Boudica'nın kocası ve varlıklı bir ön-Romalı olan Iceni kralı Prasutagus ölünce, İmparatorluğa bağlı müvekkil krallıkların yaptığı gibi krallığını Roma'ya bırakmak yerine kızları ve Roma imparatoruna ortaklaşa olarak miras bıraktı. Roma kanunlarına göre kadınlar varis olamadığından İmparatorluk bu kararı reddetti ve procurator Catus Decianus tüm mülkünü haczettirdi. Krallık fethedilmiş varsayılarak İmparatorluğa katıldı. Prasutagus'un dulu Boudica kırbaçlatıldı, kızlarına tecavüz edildi.
60 ya da 61 yılında Roma eyalet valisi Gaius Suetonius Paulinus'un Gallere doğru bir sefere çıkmasını fırsat bilen Iceni, Trinovanteler ve diğerlerini Boudica liderliğinde ayaklandılar. Vali Suetonius Paulinus ve Lejyonları tarafından kesin olarak yenilgiye uğratılmadan önce, Camulodunum (Colchester), Londinium (Londra) ve Verulamium (St Albans) şehirlerini yıkıp, talan ettiler. (Yıkılıp talan edilen üç şehirde ölenlerin toplamı aşağı yukarı 70,000-80,000 kişi arasındadır.) Britonlar sayıca Romalılardan fazla olduğu halde, Roma lejyonlarının mükemmel disiplin ve taktiği onlara mutlak bir zafer kazandırdı. Roma İmparatoru Nero'nun ortaya çıkan bu kriz karşısında adada bulunan tüm birlikleri geri çekmeyi tasarladığı sırada gelen Suetonius'un bu zaferi, adadaki Roma varlığını sağlamlaştırmıştır.
Bu olayların kayıtları, tarihçiler Tacitus ve Cassius Dio'nun, eserlerinden Rönesans döneminde yeniden öğrenildi ve Victoria devrinde, Kraliçe I. Victoria tarafından adaşı olarak ilan edilmesiyle birlikte Boudica'nın efsanevi ünü ortaya çıktı. Boudica, bu dönemden sonra Birleşik Krallık'ta önemli bir kültürel sembol olarak kalmıştır.
Afrika'nın sömürgeleştirilmesi
Afrika'nın sömürgeleştirilmesi, 15. yüzyılda köle ticareti ile başlamış ve uzun yıllar sürmüştür. Bunu en iyi anlatan terim İngilizce bir deyim olan "Afrika'ya hücum"dur.
Sömürgecilik
Sömürgecilik, genellikle bir devletin başka ulusları, devletleri, toplulukları, siyasal ve ekonomik egemenliği altına alarak yayılması veya yayılmayı istemesi, müstemlekecilik, kolonyalizmdir
Sömürgeciler genellikle sömürdükleri bölgelerin kaynaklarına el, iş gücüne, pazarlarına el koyar ve aynı zamanda sömürgeleri altındaki halkın sosyo-kültürel, dini değerlerine baskı uygularlar. Sömürgecilik ile emperyalizm kimi zaman birbirleri yerine kullanılan terimler olmakla birlikte emperyalizm, şekli olduğu kadar şekli olmayan alanlarda da kontrolün hakim gücün elinde bulunduğunu durumlarda kullanılmaktadır. Sömürgecilik terimi aynı zamanda bu sistemi meşrulaştırmak veya yaymak için kullanılan bir dizi inanca da işaret etmektedir, zira Sömürgeciler kendilerinin sömürdükleri insanlardan daha üstün olduklarına inanırlar. Sözde bilimsel teorilerle de desteklenmeye çalışılan bu tip inançlar daha çok 19.yüzyılda Avrupa'da yayılmış ve Avrupalıların tüm dünyada sömürgeci güç olarak yayılmasının da sözde meşru dayanağı olmuştur.
Avrupa sömürgeciliği kabaca iki büyük dalgaya ayrılabilir. İlki keşiflerle başlamış ikincisi de 19. yüzyılın ikinci yarısında başlayan sömürgecilik hareketi olan Yeni Emperyalizm dönemidir.
Kölelik
Geleneksel olarak kölelik kurumu Afrika'da da vardı. Kölecilik, ilk olarak 1444'te başlayan ve 19. yüzyılın ortalarına kadar devam eden bir tür insan avı olarak nitelendirilmektedir.
1492 yılında İspanya'nın güneyinde kalan son Endülüs hanedanının elinde bulunan Granada'nın de düşmesiyle birlikte Kuzey Afrika'daki diğer Müslüman yurtları da tehlikeli bir döneme girdiler. Akdeniz'in güney sahilleri İspanyol yayılmacılığı karşısında çaresizlik içinde tam bir felaket dönemi yaşamaya başladılar. Önemli bütün liman şehirleri tek tek düşüyor ve yerli halktan canını kurtarabilenler iç kısımlara kaçıyorlar, gidemeyenler ise ya esir ediliyor veya öldürülüyordu.
Afrika'yı bir köle kaynağı olarak görenler, şimdi onunla hem hammadde kaynağı, hem de pazar olarak ilgilenmeye başladılar. Ama bunun için Afrika'da çalıştıracak işgücüne ihtiyaçları vardı. Köleciliğin yasaklanması doğrudan bununla ilişkiliydi. Afrikalıların kurtuluşu olarak ilan edilen bu yeni süreç, köleliğin yeni bir biçiminden başka bir şey değildi. Köle tacirleri, madenlere ya da çiftliklere işçi temin eden kuruluşlar halinde örgütlendi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde köleliğin yasaklanmasından sonra bazı azatlı kölelerin gemilerle taşınarak getirildikleri Liberya'da kurdukları devlet ile Etyopya'nın bir kısmı hariç kıtanın tamamı işgal edilerek sömürgeleştirilmiş, Afrika kıtasında en büyük payı Fransa ve İngiltere almıştır. Almanlar Namibya ve Tanzanya ile yetinmek zorunda kalırken İtalyanlar Libya, Eritre, Somali'nin bir kısmını, kısmen Etyopya'yı işgal etmişlerdir.
Kilise ve sömürgecilik
Kölecilik iktisadi bir mesele olmasına rağmen milyonlarca Afrikalının köleleştirilmesinin haklı gösterilmesi gerekiyordu. Bunun için de kilise, "vahşilerin" ruhlarının kurtarıldığı izahatını öne sürmüş ve bilimadamları da onların aşağı ırk oldukları savını desteklemişlerdir.
Kongo ve Belçika
Şubat 2002'de Belçika hükûmeti "Lumumba'nın öldürülmesine giden olaylarda inkar edilemez bir sorumluluk payına sahip olduğunu" kabul eden bir açıklama yayımladı. Temmuz 2002'de ABD hükûmeti CIA'in, Lumumba karşıtlarına para ve politik destek yardımında bulunarak ve Mobutu'ya silah ve askeri eğitim sağlayarak Lumumba'nın öldürülmesinde rol oynadığını ortaya çıkaran belgeleri açıkladı.
ABD ve Avrupa
Frantz Fanon'un Avrupa için "harfiyen Üçüncü Dünya'nın yaratımıdır" demesinin nedeni buydu. Avrupa'nın sahip olduğu refahın ve zenginliğin altında, sömürgelerden akan kaynak ve emek yatmaktaydı.
Namibya'da, 1904-1905 yıllarında Alman İmparatorluğu'nun uyguladığı soykırım için Hererolar, iki milyar mark istiyor.
Fransa'nın, en değerli sömürgesi Cezayir'i kaybetmemek için yaptığı sekiz yıl süren savaşta bir milyon Cezayirli hayatını kaybetmiştir.
Küçük Besleme
Küçük Besleme, 19 Mayıs 1999 tarihinde Star TV'de yayımlanmaya başlayan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. Başrollerinde Tomris Oğuzalp, Nur Kulakoğlu, Kuzey Vargın ve Esmeray'ın yer aldığı dizi, Kemalettin Tuğcu'nun aynı isimli eserinden uyarlanmıştır. Dizinin yapımcılığı Tunca Yönder, yönetmenliğini Ahmet Hoşsöyler yapmıştır. Dizinin ilk 18 bölümü 1999 yılında haftalık olarak, sonraki bölümleri ise 2001 yılında günlük olarak yayımlanmıştır. 3 sezondan oluşan dizi, 175. bölümü ile ekranlara veda etti.
Norveç Nobel Komitesi
Norveç Nobel Komitesi, Norveç'te 1901'de kurulan organizasyon; Edebiyat alanındaki olağanüstü başarılarına göre kişiler veya kuruluşlara Nobel Ödülü'nü vermektedir.
Nobel Edebiyat Ödülü
Norveç Nobel Komitesi tarafından her yıl Edebiyat alanındaki olağanüstü katkıları için edebiyatçılara Nobel Edebiyat Ödülü ödülü verilir. Bu ödül, Alfred Nobel'in 1895 yılında isteğiyle ve 1901 yılından itibaren edebiyatçılara alanlarındaki olağanüstü katkıları için, Alfred Nobel'in sözleri ile "bir idealist eğilimi en farklı şekilde ifade eden yazara" verilmeye başlanan Nobel Kimya Ödülü, Nobel Fizik Ödülü, Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü ve Nobel Barış Ödülü ile birlikte beş Nobel Ödülünden birisidir. Alfred Nobel'in sözleri aslında ilk başta birçok tartışmaya neden olmuştur. İsveç dilinde 'idealisk' kelimesi 'idealistik' ve 'ideal' olarak çevrilmektedir. Bu da Lev Tolstoy ve Henrik İbsen gibi dünyaca tanınmış yazarların başlarda yazdıkları yeterince idealistik bulunmadığından ötürü bu ödülü alamamalarına yol açmıştır. Alfred Nobel'in vasiyeti gereği bu ödül Nobel Vakfı tarafından yönetilir ve Norveç Nobel Komitesi tarafından her yıl düzenlenen bir ödül töreniyle verilmektedir. Nobel Edebiyat Ödülü ilk kez 1901 yılında verilmiş, bu ödülü Fransa'dan Sully Prudhomme kazanmıştır. Her ödül sahibi, bir madalya, bir diploma ve miktarı yıllara göre değişen nakit para ile ödüllendirilir. Ayrıca yedi defa hiçbir kimseye Nobel Edebiyat Ödülü verilmemiştir (1914, 1918, 1935, 1940–1943). Norveç Nobel Komitesi toplantıları Norveç Nobel Enstitüsü'nde düzenleniyor ve ödülü kazanan da burada ilan edilir. Ödül töreni, 1990 yılından beri ancak Oslo City Hall'de yapılıyor.
Komite başkanları
Komitenin ilk başkanı Bernhard Getz olmuştur. O, 1900–1901 yıllarında bu görevi taşımıştır. Gunnar Jahn iki kez (1941–1943 ve 1945–1966) başkanlık yapmıştır. Komite başkanlarının listesi aşağıdaki gibidir:
2012-2014 devrindeki Üyeleri
Geçerli üyeler
Sekreterler
Komite Norveç Nobel Enstitüsü sekreter tarafından desteklenir. Enstitü başkanı unvanını sekreteri tutar. Sekreter komitenin bir üyesi değildir, sadece Norveç Nobel Enstitüsü'nün bir çalışanıdır. İlk sekreter Christian Lous Lange olmuştur. O, 1901–1909 yıllarında bu görevi taşımıştır. Sekreterlerin listesi aşağıdaki gibidir:
Portekiz Sömürge Savaşları
Portekiz Sömürge Savaşları, aynı zamanda Denizaşırı Savaş (Portekizcesi: Guerra do Ultramar) ve Kurtuluş Savaşı (Portekizcesi: Guerra de Libertação) olarak da bilinir, Portekiz Ordusuyla Portekiz’in Afrika’daki sömürgeleri arasında 1961-1974 yılları arasındaki savaşların adı. Soğuk Savaş döneminde Afrika kıtasındaki belirleyici ideoloji ve silahlı çatışmalardır. Portekiz, diğer Avrupa uluslarının aksine 1950 ve 1960’lı yıllarda Afrika’daki sömürgelerini bırakmamıştır. 1960’lı yıllarda sayısız silahlı kurtuluş örgütü ülkelerdeki komünist hareketin de gelişmesiyle bağımsızlık savaşı vermeye başlayacaktır. Bölgede ABD, Çin ve aparthayd yönetimindeki Güney Afrika desteğinde örgütlenen anti-komünist silahlı kuvvetlerle bağımsızlık yanlıları arasında iç savaşa varacak çatışmalar yaşanacaktır. Bölgedeki Portekiz’e karşı en belirgin kurtuluş savaşı veren ülkeler Angola, Mozambik ve Gine-Bissau olacaktır. Angola’da MPLA, Gine-Bissau’da PAIGC, Mozambik’de FRELIMO koordineli verdikleri silahlı mücadele karşısında Portekiz yönetimi zorlansa da öldürücü darbeyi 1974 yılında Lizbon’da gerçekleşen Karanfil Devrimi indirecektir. Portekiz Ordusu içerisinde örgütlenen Movimento das Forças Armadas (Silahlı Kuvvetler Hareketi) Afrika’da sürmekte olan kanlı sömürge savaşları ve Salazar yönetiminden genel olarak kamuoyunun rahatsızlığı nedeniyle halkı da arkasına alarak darbe yapmış ve devrim sürecini başlatmıştır. Ülkedeki siyasal yapıda çok önemli değişiklikler gerçekleştiren yeni yönetim sömürgelerde kalan askeri birlikleri hızla geri çekecek ve Afrika’daki sömürgelerde iktidar yerel örgütlere hızla bırakılacaktır. Nisan 1974'te Lizbon’da gerçekleşen Karanfil Devriminin sömürge savaşını sona erdirmesinin ardından sömürge ülkelerindeki yüzbinlerce Portekiz vatandaşı ülkeye geri dönmeye başlamış, askeri personelin yanı sıra değişik etnik kökenden Afrikalı-Portekiz dönmüştür. Bu devasa göçten sonra özellikle Angola ve Mozambik’de uzun yıllar sürecek olan iç savaşlar çıkmıştır. Eski sömürge ülkeleri bağımsızlıklarını ilan ettikten sonra ciddi sorunlarla karşılaşacak, ekonomik ve sosyal gerilemenin yanı sıra, yolsuzluk, yoksulluk, eşitsizlik ve merkezi planlama eksikliği bağımsızlık dönemi üzerine kurulan beklentileri yerine getirmeye engel olacaktır. Afrika’da ilk sömürge sahibi olan Avrupalı ülke olan Portekiz, sömürgelerini de en son terkeden ülke olacaktır. Eski sömürgelerdeki ülkeler olan Angola’da Agostinho Neto, Mozambik’de Samora Machel, Gine-Bissau’da ise Luis Cabral devlet başkanı olacaklardır.
Siyasi arka plan
II. Dünya Savaşını izleyen dönemde dünyadaki iki süper güç olan ABD ve Sovyetler Birliği etki alanlarını genişletmek için mücadele etmekteydi. İki devlet de siyasi ve idelojik olarak kendisine yakın rejimleri desteklemekte, silahlı gruplara bu uğurda askeri, mali yardım yapmaktaydı. ABD Angola’da UPA adlı silahlı örgütü desteklemekteydi. Bu silahlı grup ise Kongo’da üslenmekte ve Angola’daki Portekizlilerle Afrikalılara saldırmaktaydı. Bu grubun gerçekleştirdiği katliamlara dair belge ve fotoğraflar Birleşmiş Milletlerde sergilenecek ve grup Portekiz tarafından 1961 yılında kınanacaktı. Dönemin ABD Başkanı Kennedy’nin katliamdan sonra Portekiz Devlet Başkanı António de Oliveira Salazar’a bir mesaj yollayarak sömürgelerden çekilmesini söylediği iddia edilir. ABD’nin kendisini düşürmek üzere yaptığı darbe başarısız olunca Salazar iktidarını sağlamlaştırırken deniz aşırı sömürgelerde de asker sayısını artıracak ve diğer Portekiz sömürgelerinde olacağı gibi Angola’da da savaş çıkar. Bu dönemde 1955 yılında Endonezya’da yapılan Bandung Konferansında da sömürgelerin durumu gündeme getirilir. Bağımsızlıklarını yeni kazanmış veya kazanmak üzere olan birçok ülke süper güçlerden birine ya da diğerine yaslanmak durumunda bulur kendisini. Konferansta bu duruma alternatif üretilir. Bu durumdaki ülkelerin Üçüncü Dünya adı altında birleşerek sürmekte olan Soğuk Savaş ortamında bağımsızlıklarını korumaları öngörülür. Birlik sayesinde sömürgeci güçlerin etkisi azaltılacak, süper güçlerle olan diplomatik ilişkilerde de pazarlık şansı artacaktı. 1950’li yıllarda Portekiz Ordusu 1926 yılından beri iktidarda olan Salazar’ın kurduğu diktatörlük rejiminin açmazlarıyla boğuşmaktaydı. Bir yandan II. Dünya Savaşındaki Portekiz’in tarafsızlık politikası sürdürülmeye çalışılırken, diğer yandan rejim geniş sömürge topraklarının denetimini bırakmamak istemekteydi. Nazi Almanyasına savaş açmayan Portekiz, NATO örgütü kurulduktan sonra 1949 yılında buraya dahil olacak ve askeri yapılanma içinde yer alacaktır. NATO örgütünün temel noktası Batı Avrupa’da olacak olası bir Sovyet saldırısının geri püskürtülmesiyken, Portekiz’in önceliğinin sömürgelerde sürmekte olan gerilla savaşıyla mücadele olması bir çelişki yaratır. Portekiz’in NATO’a dahil olmasıyla beraber ordu içerisinde ABD ve NATO etkisi altında yeni bir komuta kademesi oluşmaya başlar. Bu kademenin Portekiz’de iktidarda bulunan rejimle arası açılmaya başlar. Bazılarına göre Salazar’a karşı düzenlenen Botelho Moniz darbesinin ardında da NATO ve ABD bulunmaktadır. NATO kademelerindeki komutanların ve ordudaki komutanların arasındaki koordinasyon eksikliği ileride kuvvet komutanlıkları arasında da kopukluğa sebep olacaktır.
Angola
Portekiz’in önemli denizaşırı sömürgelerinden başlıcası olan Angola’da Portekiz yönetimine karşı ayaklanma ilk olarak União das Populações de Angola (Angola Halk Birlikleri UPA) örgütü tarafından başlatılır. Örgüt 1962 yılında adını Frente Nacional de Libertação de Angola (Angola’nın Bağımsızlığı için Ulusal Cephe FNLA) olarak değiştirir. 4 Şubat 1961 tarihinde ise komünist Movimento Popular de Libertação de Angola (Angola’nın Kurtuluşu için Halk Hareketi MPLA) Luanda Hapishanesine saldıracak ve 7 polisi öldürerek savaşın içinde olduğunu ilan edecektir. İzleyen günlerde 15 Martta UPA beyaz ve siyah ayrımı yapmadan yaptığı katliamlarına başlar. Portekiz’in gerillalara karşı en başarılı olduğu bölge Angola olur. Ancak Angola’nın oldukça büyük bir bölgede bulunması ve ülkeye sınırı olan ülke hükûmetlerinin bazılarının gerillaların barınmasına izin vermesi Portekiz Ordusunun işini zorlayan bir belirleyen olur. Angola kent merkezleriyle Zambiya veya Kongo sınırına o kadar uzaktır ki Portekizliler tarafından Terras do Fim do Mundo (dünyanın sonundaki topraklar) olarak tanımlanmaktadır. Portekizlilerin askeri anlamda başarılı olmasının bir diğer sebebi de Angola’daki gerilla örgütlerinin çoğu zamanlarını birbirleriyle savaşmakla geçirmeleridir. Portekizliler, gerillalara karşı savaşta kuzenlerimiz diye adlandırdıkları ırkçı Güney Afrika yönetiminden destek alacaktır. Angola’daki savaş sırasında Portekiz Ordusu birçoğu özgün olmak üzere çeşitli kontrgerilla silahlı kuvvet kullanır:
Gine-Bissau
Gine’de, Gine ve Cabo Verde Adasının Bağımsızlığı için Marksist Afrika Partisi PAIGC 1963 yılında Portekiz yönetimine karşı savaşmaya başlar. Örgüte üye silahlı gerillalar Portekiz yönetiminin Tite’deki merkezine saldıracak ve bu tür saldırılar yaygınlaşacaktır. Gine’deki savaşta ünlü devrimci lider Amilcar Cabral ile yine ünlü Portekizli General Antonio de Spinola karşı karşıya gelecektir. 1965 yılında o zamana kadar ülkenin kuzeyinde küçük bir gerilla isyanı olarak devam eden savaş ülkenin doğusuna sıçrayacaktır. PAIGC artık sosyalist devletlerden ve özellikle Küba’dan önemli oranda askeri destek ve yardım almaktadır. Gine’de Portekiz Ordusu ilk başta savunmada kalacak, ellerindeki kent merkezlerini ve önemli mevkileri tahkim edeceklerdir. Ancak Portekiz Ordusu özellikle PAIGC hakimiyetindeki kırsal bölgelerde sürekli olarak saldırıya uğrayacaktır. PAIGC örgütü sürekli olarak halk desteğini artırarak güçlenmekteydi. Kısa bir süre içerisinde PAIGC Portekiz Ordusunun denetimindeki araziyi çok kısıtlayacak kadar güçlenecektir. Diğer sömürge bölgelerinin aksine küçük birliklere dayanan Portekiz kontrgerilla taktikleri Gine’de başarılı olmaz. Ulaşımın zorlu olduğu bataklık arazide kolay hakimiyet sağlamak için deniz birlikleri kullanılmıştır. Bu konuda Fuzileiro komandoları vurucu güç olarak görev yapmıştır. 1960’lı yılların sonuna doğru General Antonio spinola’nın yaptığı askeri hamle sayesinde Portekiz kuvvetleri saldırıya geçecek daha başarılı olacaktır. 1970 yılında Portekiz Sekou Toure’ye karşı bir darbe planlamasına girişir. Buna göre Operação Mar Verde (Yeşil Deniz Harekâtı) sırasında Gineli sürgünler Gine-Conakry’de bir darbe gerçekleştirecek, PAIGC’e ait askeri tesisler imha edilecek, Amilcar Cabral tutuklanacak, Portekizli esirler serbest bırakılacaktır. Harekât başarısız olur, sadece çok az sayıda savaş esiri kurtarılabilir, bazı PAIGC gemileri de batırılır. Nijerya ve Cezayir Gine-Conakry’ye yardım teklif eder, Sovyetler Birliği ise bölge NATO donanmasının devriye bölgesi olmasına rağmen bölgeye savaş gemileri gönderir. 1968 ile 1972 yılları arasında Portekiz kuvvetleri durumu görece kontrol altına alır. Bu dönemde Portekiz Ordusu bağımsızlık yanlısı yurtsever harekete yasadışı saldırılar gerçekleştirecek, bu saldırılar doğrultusunda Ocak 1973'te Amilcar Cabral öldürülecektir. Bütün bunlara rağmen PAIGC savaşmaya devam edecek, tahkim Portekiz mevkilerine saldırılar sıklaşacaktır. PAIGC Sovyetler Birliğinden uçaksavar ağır silah desteği aldıktan sonra Portekiz Hava Kuvvetlerinin hava saldırıları durma noktasına gelecektir. Gine’deki savaş Portekiz’in Vietnamı olarak adlandırılma başlanacaktır.
PAIGC iyi donanımlı, iyi eğitimli ve Senegal gibi komşu ülkelerde barınabileceği güvenli bölgelere sahipti. Gine’deki balta girmemiş ormanlar ve komşu ülkelerin sınıra çok yakın olması PAIGC örgütüne saldırı için taktik avantaj sağlamaktaydı. Durumu kontrol etmek için Portekiz Ordusu Gine-Conakry’yi 1970 yılında işgal edecektir. Gine’deki savaşta Portekiz Ordusu özellikle iki özel birlik kullanacaktır:
Mozambik
Mozambik, Portekiz’e karşı bağımsızlık savaşı başlatan en son sömürgesiydi. Bağımsızlık hareketi Mozambik Marksist Leninist Kurtuluş Cephesi (FRELIMO) öncülüğünde yürütülecek ve Portekiz askerlerine karşı ilk saldırı 24 Eylül 1964 günü gerçekleştirilecektir. Cabo Delgado bölgesindeki çatışma, ülkenin merkezindeki Tete bölgesine sıçrar. Aynı yılın 16 Kasımında Portekiz Ordusu ülkenin kuzeyindeki Xilama bölgesinde ilk önemli kayıplarını verecektir. Gerilla birliklerinin sayısı sürekli olarak artacak ve Portekiz askerlerinin sınırlı sayısı durumu sömürgeciler için güçleştirecekti. Ayaklanma durumu Meponda ve Mandimba bölgesine doğru yayılacak ve komşu Malavi sınırına dayanacaktır. Niassa bölgesinde FRELIMO’nun amacı Zambezi’ye açılacak bir koridoru oluşturmaktı. Nisan 1970’e kadar FRELIMO’nun etkisi süreli olarak artmaya devam etti. Bunda Samora Machel’in önderliğinin de etkisi bulunmaktaydı. Bu dönemde Portekiz Ordusu kendisine beklenmedik bir müttefik bulacak ve askeri anlamda destek alacaktır. Rodezya, Portekiz’in destekçisi olarak Mozambik’deki operasyonlara dahil olmaya başlayacaktır. Bu sayede 1973 yılında gelindiğinde tüm Mozambik’de kontrol Portekiz’in eline geçer. 1970’li yıllarda General Kaulza de Arriaga Gordion Düğümü (Operação Nó Górdio)adı verilen operasyonla geleneksel savaş yöntemleriyle Mozambik’in kuzeyindeki gerilla üslerine karşı saldırıya geçer. Bu dönemdeki en büyük askeri operasyonlardan bir tanesi olan saldırı hakkında birbirinden çok farklı değerlendirmeler bulunmaktadır. 6 ay süren ve 30 binden çok Portekiz askerinin katıldığı operasyon bağımsız tarihçiler tarafından bir başarısızlık olarak değerlendirilmektedir. Operasyonlar askeri anlamda başarılı olsa da Portekiz ordusunun yöre halklarına karşı giriştiği katliamlar (özellikle 1972 Wiriyamu katliamı), operasyonun artan maliyeti, artan asker kayıplarının kamuoyunda yarattığı baskının yanı sıra FRELIMO’nun bütün çabalara rağmen ayakta kalması operasyonu başarısız kılacaktır. Sonunda Arriaga görevden alınacak ve başkent Lizbon’daki Karanfil Devrimi ile Mozambik’deki askeri varlık sona erecektir. Arriaga hem sivil halka karşı giriştiği katliamlar dolayısıyla hem de yükselen sol kamuoyuna karşı darbe girişiminde bulunması ihtimaline karşı tasfiye edilir. Mozambik’de Portekiz Ordusu yine özel birlikler kullanmıştır:
Afrika Birlik Örgütünün (OAU) rolü
1963 yılında kurulan örgütün amacı Afirka ulusları arasında dayanışmanın sağlanmasıydı. Örgütün bir diğer amacı ise kıtada sömürgeciliğin sona erdirilmesiydi. Kurulduktan sonra sömürgeci ülkelere karşı yoğun faaliyet içerisinde oldu. Sık sık Portekiz sömürgelerindeki durum Birleşmiş Milletler Genel Kurulunda gündeme getirildi. Darüsselam Tanzanya’daki merkezinin yanı sıra Etiyopya, Cezayir, Uganda, Mısır, Zaire, Gine, Senegal ve Nijerya’daki şubeleri aracılığıyla faaliyetlerini sürdürdü. Örgüt Angolalı bağımsızlık yanlılarının yanında yer alacak ve 1972 yılında hem FNLA hem de MPLA örgütünü Angola halklarının temsilcisi olarak tanıyarak onları birleşmeye zorlayacaktır. Örgüt 1964 yılında Gine-Bissau halkının temsilcisi olarak PAIGC örgütünü, 1965 yılında da Mozambik halkının temsilcisi olarak da FRELIMO örgütünü tanır.
Portekiz
1961 yılında ilk çatışmalar başladığında Portekiz Ordusu kontrgerilla savaşı verebilecek şekilde teçhizata sahip değildir. O dönemde sömürgelere en eski ve kullanılmaz silahların gönderilmesi adetti. Bu yüzden sömürgelerdeki ordu birliklerinde hala II. Dünya Savaşından kalma teçhizatlar kullanılmaktaydı. Eski Portekiz ordu silahlarının çoğu ise savaştan önce Almanya’dan alınmıştı. Daha sonra çeşitli ülkelerden silah alımına gidilse de ana silah olarak 1961 yılında Alman Heckler & Koch G3 benimsendi. Operasyonlarda top ve havan nadir olarak kullanılıyordu. Genelde zırhlı araç ve keşif araçlarla kara operasyonları yapılıyor, bu araçlarla yiyecek ve iaşe konvoyları korunuyordu. Vietnam Savaşının aksine Portekiz’in kötü durumdaki ekonomisi helikopterin sık bir şekilde kullanılmasını engelledi. Sadece operasyona giden birliklerin götürülmesi ve taşıma amaçlı kullanıldı. En yaygın kullanılan helikopter Puma ve Alouette III olur. Ayrıca hava desteği için T6, F-86 Sabre ve Fiat G.91, keşif için ise Dornier Do 27 kullanılmıştır. Portekiz Deniz Kuvvetleri ise özellikle devriye botları, çıkartma araçları ve Zodiac şişme botlarını kullanır.
1961 yılından başlayarak Portekiz, denizaşırı sömürgelerindeki savaşlarda kullanmak üzere orduya siyah Portekiz Afrikalılar alınacak. Angola, Gine-Bissau ve Mozambik’te yoğun olarak bu askerler kullanılırken çok milliyetten oluşan imparatorluk teması gereği ordu bünyesinde kapsanacaklardır. Orduda görev alan Afrikalı siyahlar işçilik, muhbirlik gibi işlerin yanı sıra yüksek eğitim gerektiren komando birliklerine kadar yükselmişlerdir. Savaş yoğunlaştıkça siyah birliklerin sayısı artmış, 25 Nisan 1974 Karanfil Devrimi gününe gelindiğinde Afrikalıların oranı ordunun %50’sini geçmiştir.
Gerilla hareketleri
Bağımsızlık için savaşan grupların silahları genellikle Sovyetler Birliği, Doğu Avrupa ve (özellikle Mozambik’de) Çin tarafından sağlanır. Ancak bu gerilla faaliyetlerine destek veren komşu ülkeler aracılığıyla ABD, İngiliz ve Alman yapımı silahlar da elde edeceklerdir. İlerleyen dönemde Mosin Nagant silahıyla beraber efsanevi AK-47 Kalaşnikof tüfek yoğunlukla kullanılacaktır. Kalaşnikof birçok yönden Portekiz Ordusunun kullandığı G3’den üstündü. Gerillalar özellikle pusularda Degtyarev ve Goryunov ağır makinalı tüfeklerini kullanırdı. Ayrıca RPG-2 ve RPG-7 destek amaçla kullanılan silahlardı. Özellikle PAIGC ve FRELIMO tarafından uçaksavar silahlar ZPU-4 ve Strela-2 kullanılacaktır.
Mayınlar gerillaların çok başarılı şekilde kullandığı silahlardandı. Portekiz Ordusunun ilerlemesini engelleyen ve yüksek zayiat verilmesini sağlayan bu silah konvoy güvenliğini tehlikeye atmakta ve zahmetli bir iş olan mayın temizleme işlemine yol açmaktaydı.