cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Us (The Walking Dead)
Özet
Joe'nın grubu geceyi rayların orada geçirdikten sonra Daryl, Len'in kendisine ait olan tavşanı Daryl'in çaldığını söyleyerek onu tehdit etmesi ile uyanır. Joe Daryl'in çantasını kontrol eder. Len'e ait olan tavşanın yarısı Daryl'in çantasından çıkar. Daryl sinirli bir şekilde oyuna getirildiğini iddia ederken Joe Len'i yumruklar ve grubun geri kalanını onun üzerine saldıktan sonra tavşanı Daryl'in çantasına koyarken Len'i gördüğünü söyler. Grup ile birlikte kamptan ayrılırken Daryl, Len'in dayaktan öldürülmüş ve kafasına bir ok saplanmış Len'in cesedini görür. Joe, kendi adamlarından birisini öldürmüş olan ve muhtemelen Son Durak'a gitmiş olan birisini takip ettiklerini söyler. Daha sonra Joe, Daryl ve diğerleri Carl'ın şekerinin ambalaj kağıdının bulunduğu rayların üzerinden geçerler.
Glenn'in grubu bir tünele ulaşır ve Maggie'ye ait olan bir işaret daha görürler. Glenn, yola devam etmek ister. Abraham bu karanlık tünelin içinden geçmek istemektedir ancak grup, tünelden gelen sesleri duyduktan sonra tünelin uzun olduğunu ve içerisinin çok sayıda aylakla dolu tehlikeli bir tünel olduğunu anlarlar. Abraham, Glenn ve Tara'ya iki konserve kutu yemek ve bir el feneri verir ve onlardan eğer başları belaya girerse rayları geriye doğru takip etmelerini istedikten sonra onların yanından ayrılar. Tünelin içinde Tara, Glenn'e Vali'nin (David Morrissey) hapishaneye saldırı planının bir parçası olmaktan ve Hershel Greene'in (Scott Wilson) ölümünden ne kadar üzgün olduğunu, tüm bunları telafi edeceğini söyler. Bir süre sonra ikili bir grup aylağın saldırısına uğrar ve Tara'nın ayağı düşen kayaların arasına sıkışır. İkili tam aylakların saldırısına uğrayacakken grup, Maggie (Lauren Cohan), Sasha (Sonequa Martin-Green) ve Bob (Lawrence Gilliard, Jr.) ile birlikte gelen Abraham'ın grubu tarafından kurtarılır (grup, Eugene'in Rosita'yı tünelin diğer ucuna Abraham'ın uyuduğu sırada yönlendirmesi sonucunda Maggie'nin grubu ile buluşmuştur). Eugene, Abraham'ı diğerleri ile birlikte Son Durak'a gitmeye ikna eder. Abraham, Son Durak'tan kendisine Washington'a gitmelerine yardımcı olacak kişilerin toplanması olasılığı gerekçesiyle ikna olmuştur.
Birleşen grup en sonunda Son Durak'a ulaşır ve hiçbir sorun olmadan içeri girmeyi başarırlar. Mary (Denise Crosby) adındaki bir kadın onları hoşnutlukla karşılar ve onlara et ikram eder.
Yapım
"Us", denetçi yapımcı Nichole Beattie ve yardımcı baş yapımcı Seth Hoffman tarafından yazıldı. Bölüm, her iki yazarın dizi için yazdığı üçüncü, bu sezonun önceki bölümlerinden "Claimed" isimli bölümden sonra birlikte yazdıkları ikinci bölüm oldu. "Us", dizinin baş yapımcısı ve özel efekt makyaj sanatçısı Greg Nicotero tarafından yönetildi. Bölüm, Nicotero'nun bu sezon yönettiği üçüncü bölüm oldu. Daha önce 2013 yılının Temmuz ayında bu bölümü David S. Goyer'in yöneteceği duyurulmuştu; ancak daha sonra Goyer'in çalıştığı diğer projeler sebebiyle bu bölümün yönetmenliğini yapmadı.
Melissa McBride (Carol Peletier), Emily Kinney (Beth Greene) ve Chad Coleman (Tyreese) dışındaki ana oyuncu kadrosunun büyük çoğunluğu bu bölümde yer alır.
İzlenme
Yayımlandığı gece bölüm, 13.47 milyon izleyici tarafından izlendi ve 18-49 yaş aralığındaki izleyici kitlesinden 6.7 puan aldı. Bölümün ulaştığı izleyici kitlesi ve aldığı puan, 12.87 milyon izleyiciye ulaşan ve 18-49 yaş aralığındaki izleyici kitlesinden 6.4 puan alan bir önceki bölümden daha fazla oldu.
Eleştirel karşılama
Forbes yazarı Erik Kain bölümün karakterleri bir araya getirmesine atıfta bulunarak bölüm hakkında olumlu yorumda bulundu: "Sadece bir gruba odaklanmak yerine Pazar gecesi yayımlanan bölüm, bu sezon dizide yer alan hemen hemen tüm karakterler hakkında bilgi sahibi olmamzı sağladı. Her ne kadar Rick, Michonne ve Carl'ı çok kısa bir süreliğine görmüş olsak da, onların hedeflerine doğru ilerlemeye devam ettiğini görmek sevindiriciydi."
Bazı eleştirmenler, bu bölümün bir önceki bölüme kıyasla çok daha sade olmasını eleştirdi. Washington Post yazarı Margaret Elly, bu konuda şu yorumda bulundu: "Halen geçen haftaki bölümü sindirmeye çalışırken 'The Walking Dead', bize sindirmesi görece daha kolay olan bir 60 dakika sundu. Romantik bir birleşmeden garip Dr. Eugene Porter'ın tuhaf ama eğlendirici yorumlarına, bu bölümde, her şeyden biraz vardı." Los Angeles Times yazarı Patrick Kevin Day ise şu yorumda bulundu: "Geçen haftanın yürekleri burkan bölümünden sonra 'The Walking Dead' yapımcıları, 'Us' isimli bölümde bize izlemesi daha kolay bir bölüm sundu. Bölümde ne bizleri şaşırtan bir sahne vardı, ne de ölümüne üzüleceğimiz ana bir karakterin ölümü. Özetle bu bölüm, önümüzdeki hafta yayımlanacak olan sezon finali öncesi bir mola niteliğindeydi."
Baltimore Sun yazarı Andrew Conrad, bölüm hakkında karışık yorumda bulundu: "Geçen haftaki bölümün ardından bu haftaki 'The Walking Dead' bölümünün, önümüzdeki hafta yayımlanacak olan 4. sezon finalinden önce daha yavaş olacağını öngörmüştüm. Bölüm o kadar da yavaş ilerlemedi ancak bu sabah herkesin dün geceki bölüm hakkında konuşacağını da sanmıyorum. Dikkatimizi çeken ancak önemli olmayan pek çok nokta vardı."
The Daily Beast yazarı Melissa Leon ise bölüm hakkında şu yorumda bulundu: "Dün geceki bölümde Mary'nin önündeki mangalda çok miktarda et vardı ve onun, Son Durak'a yeni gelen ziyaretçileri karşılamak için kullanmayı seçtiği kelimeler de pek rahatlatıcı değildi ("Size bir tabak yemek vereceğiz.") Son Durak'ın kontrolünü avcıların elinde tutması ve oraya gelenleri öldürüp yiyor olmaları muhtemel, ancak dizinin çizgi roman serisinde avcılar pusu kuruyorlardı ve Rick'in küçük ama etkili grubuna karşı savaşmak için yeteri kadar güçlü değillerdi. Dizinin yazarları çizgi romanın hikâyesini yeniden yorumlamaya karşı olduklarını ima etmiyorum — ancak bu korkunç teori gerçekleşirse muhteşem olur."
NGC 131
NGC 131, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Heykeltıraş takımyıldızı yönünde bulunur. SBb tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1834 yılında çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Anthony Caro
Caro Charterhouse School ve Christ's College, Cambridge'te eğitim görerek mühendislik dipolması almıştır. 1946 yılında Kraliyet Donanması'ndan ayrıldıktan sonra bir yıl boyunca Regent Street Polytechnic'te (şimdi Westminster Üniversitesi) heykel çalışmaya başladı. 1947 yılında Kraliyet Akademi Okullarına geçti ve burada 1952'ye kadar kaldı.
Anthony Caro, 1950'lerde Henry Moore'un asistanı olarak çalışırken modernizm ile tanıştı. 1960'ların başında Amerikalı heykeltıraş David Smith ile tanıştırıldıktan sonra figüratif çalışmayı bırakarak I profil çubuklar, çelik plakalar ve ızgaralar gibi metal malzemeleri kaynatarak ve cıvata ile tutturarak heykel yapmaya başladı. Sıklıkla bitirdiği eserlerini cesur tek renkle boyamıştır.
Caro 1950'lerin sonunda uluslararası alanda tanındı ve özellikle ABD'de popülerdi. Aynı zamanda şimdi Londra'da Central Saint Martins College of Art and Design olan St Martins School of Art'ta çalışırken, bir zamanlar asistanı olan Phillip King gibi genç Britanya soyut heykeltıraş nesline ilham kaynağı olmuştur. Bu grubun içinde Bruce McLean, Barry Flanagan, Richard Long ve Gilbert ve George sayılabilir. Birkaç eski öğrencisi ile birlikte, "Yeni Sanat"ta Britanya etkisini temsil eden "Primary Structures" adlı 1966 New York Yahudi Müzesi'ndeki bir çalışmaya davet edilmiştir.
Caro 1963'ten 1965'e kadar ressam Jules Olitski ve heykeltıraş David Smith ile birlikte Bennington College'da öğretmenlik yaptı.
Sıklıkla heykeli kaideden indirme yeniliği ile anılır. Hâlbuki Smith ve Brancusi aynı yönde adımlar atmıştır. Caro'nun heykelleri genellikle kendi üzerinde durabilir ve doğrudan yere konur. Böyle yaparak izleyici ve eser arasında bir bariyer ortadan kaldırılır. İzleyici her yönden yaklaşarak sanat eseri ile etkileşime girmeye davet edilir.
1980'lerde Caro'nun eserleri klasik Yunan figürlerinden daha edebi elemanlar alarak yön değiştirdi. Daha sonraları büyük ölçekli enstalasyon eserleri ile ilgilendi. Bu büyük eserlerden bir tanesi olan, Sea Music (Doğu Müzik) Dorset'te Poole limanında bulunur. 80nci yaşgününü kutlamak için 2005 yılında Tate Galerisi tarafından bir retrospektif sergi düzenlendi. 1987'de Sir unvanı verildi.
2008 yılında Fransa'da Bourbourg'da Saint Jean-Baptiste Kilisesinde "Chapel of Light" (Işık Şapeli) enstalasyonunu yaptı.
1949 yılında ressam Sheila Girling ile evlendi ve iki erkek çocukları oldu.
Rhône-Alpes
Rhône-Alpes (Francoprovençal: Rôno-Alpes, Oksitanca: Ròse-Aups / Ròse-Alps ya da Prouvènço-Aup-Costo d'Azur), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Fransa'nın doğusunda ve güneye doğru bir konumda yer alır. İtalya ve İsviçre sınırındadır. Merkez şehri Fransa'nın ikinci büyük şehri olan Lyon'dur.
Bölge adını Rhône Nehri ve Alp Dağları'ndan almaktadır. Avrupa'nın en yüksek noktası Fransa-İtalya sınırındaki Alp Dağları'nın Mont Blanc zirvesi (İtalyanca: Monte Bianco) bu bölgededir.
Bölgenin ilk kaydedilen yerleşik halkı Keltlerdir. Romalılar tarafından Lyon'a verilen Latince isim Lugdunum, Kelt Tanrısı Lugh'un adından gelmektedir.
Cory Doctorow
Cory Doctorow (d. 17 Temmuz 1971), Kanadalı bilimkurgu yazarı ve blogcu. Altı adet basılmış romanı, çeşitli antolojilerde ve dergilerde yayımlanmış hikayeleri ve makaleleri bulunmaktadır. Little Brother adlı romanı 2009'da Hugo Ödülü’ne aday gösterilen Doctorow, aynı zamanda Boing Boing adlı blogda da editörlük yapmaktadır.
Abdullah Aytemiz
Abdullah Aytemiz (1883, Kahramanmaraş) - ( 27 Aralık, 1957), Türk siyasetçi.
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunudur. Hazine-i Hassa İdaresi Dava Vekâleti İlâmatı İcraiye Dairesi Takip Memurluğu, Maliye Bakanlığı Emlak Müdevveri Has Kâtipliği, Düzce Bidayet Mahkemesi Ceza Başkanlığı, Şarköy Muvakkat Bidayet Mahkemesi Hâkim Yardımcılığı, Temyiz Mahkemesi Hukuk Dairesi Mümeyyizliği ve Başmümeyyizliği, İstanbul ve Mülhâkâtı Sulh Hâkimliği, Üsküdar ve Beyoğlu Bidayet Mahkemeleri 1. Başkanlığı, Adliye Müfettişliği, İzmir Asliye Hukuk Başkanlığı, Ankara Hukuk Başkanlığı, Temyiz Mahkemesi Üyeliği, 2. Başkanlığı ve 4. Hukuk Dairesi Başkanlığı, 1 Numaralı Kazanç Temyiz Komisyonu Başkanlığı, Yüce Divan Üyeliği, TBMM IX. ve X. Dönem Kahramanmaraş Milletvekilliği, IX. Dönem Dilekçe Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. Evli ve iki çocuk babasıdır.
Biyotit
Biyotit (K(Mg, Fe)3AlSi3O10(F, OH)2), mika ailesinin koyu renkli demirce zengin üyesidir. Diğer mikalar gibi levha yapısına sahiptir. Biyotit siyah parlak görünüşe sahiptir, bu onu diğer ferromagnezyen minerallerden ayırmaya yardım eder. Hornblend gibi biyotit de granit gibi kıtasal kayaçların bileşenidir.Biyotit 1998 yılına kadar mineral parçası olarak görülmüş fakat 1998 yılında Uluslararası Mineral Birliği tarafından mineral grubu olarak adlandırılmıştır. Biyotit terimi hala arazide bulunup analiz edilmemiş koyu renkli mika parçalarını tanımlamada kullanılmaktadır.Biyotit ismi 1847 yılında Fransız fizikçi Jean Baptiste Biot'un anısına ve yaptığı çalışmalara ithafen J.F.L Hausmann tarafından verilmiştir.Biyotit grubun üyeleri levha silikat minerallerdir. Demir,magnezyum,silikon,alüminyum,oksijen,ve hidrojen elementleri bir araya gelerek potasyum iyon bağlarıyla birbirlerine zayıf bir şekilde bağlanırlar. "Demir Mika" terimi bazen demir yönünden zengin biyotitler için kullanılır bazı durumlarda dolgun mika yapılı hematitlerde de kullanılır. Biyotit bazı durumlarda "Siyah Mika" olarak da adlandırılır.
Kraliçe arı
Kraliçe arı, ana arı ya da arı beyi ; genellikle bal arısı kolonilerinde görülen; yetişkin, çiftleşmiş dişi arı. Genellikle bir kolonide tek bir kraliçe bulunur ve kolonideki arıların çoğunun (bazen hepsinin) annesidir. Kolonideki işçi arılar tarafından larva halindeyken seçilir ve cinsel olgunluğa erişene kadar arı sütü ile beslenir. Kraliçe arı kavramı zaman zaman -bal arısı olmayan- bazı sosyal arı cinslerindeki baskın dişiler için de kullanılır.
Biyotit
Optik özellikleri
İnce kesitte biyotit, değişik yönlerden bakıldığı zaman farklı renkler taşıma özelliği gösterir orta ve kuvvetli pleokroizm ile orta derecede rahatlama ve koyu yeşilimsi kahverengi veya kahverengi renk gözükür.Biyotit, derin iç rengi ile kısmen maskelenebilen yüksek çift kırılığa sahiptir.Çapraz polarize ışık altında biyotit, bölünme hatlarına yaklaşık olarak paralel sönme sergiler ve karakteristik kuş gözü sönme özelliğine sahip olabilir, ince bölümün taşlanması sırasında mineralin esnek lamellerinin bozulmasından kaynaklanan benekli bir görünüm içerir.İnce kesitte biyotitin bazal kesitleri tipik olarak yaklaşık altıgen şeklindedir ve genellikle çapraz polarize ışık altında eş yönlü görünür<.
Kraliçe arı
Doğum
Ana kraliçe, yeni bir koloni kurmak için arı sürüsü ile birlikte ana koloniden ayrıldığında, kuluçkadan çıkan ilk kraliçe adayı diğer kraliçe adaylarını yok etmeye çalışır. Eğer iki kraliçe adayı aynı anda kuluçkadan çıkarlarsa ölümüne dövüşürler.
Üreme
Kraliçe -kolonideki genetik çeşitliliği muhafaza etmek için- genellikle birden fazla (poliandri) erkek arı (dron) ile havada çiftleşir. Bu çiftleşme uçuşları art arda birkaç gün tekrarlanabilir. Daha sonra kraliçe yumurta bırakmaya başlar ve -yeni bir koloni kurmak amaçlı uçuşlar haricinde- kovanı terketmez. Normalde kraliçenin döl kesesinde (spermateka) hayatı boyunca bırakacağı tüm yumurtaları dölleyecek kadar sperm bulunur. Dronlar çiftleşme esnasında ölürler.
Biyotit
Diğer özellikleri
Diğer mika mineralleri gibi biyotit de son derece mükemmel bir bazal bölünmeye sahiptir. Ve kolayca dökülebilen esnek tabakalardan veya lamellerden oluşur.Açık bir bazal pinacoid sonlandırmalı prizma biçiminde olan kristallere sahip bir monoklinik kristal sistemine sahiptir.
Kraliçe arı
Yalancı ana
Ana arı, dron (erkek arı) hücresi denen hücrelere döllenmemiş yumurtalar bırakır. Ana arının çiftleşmesine diğer arılar izin vermiyorsa veya sperm kesesi boşaldıysa ana arı işçi arı hücrelerine de döllenmemiş yumurtalar bırakabilir. Döllenmemiş yumurtaların erkek arılara dönüşme sürecine partenogenez denir. Bazen bir koloni kraliçesiz kalır ve yeni kraliçe yetiştirmekte zorlanır. Bu durumda "yalancı ana" olarak da bilinen bazı işçi arılar erkek arı yumurtası bırakmaya başlarlar. Yalancı anaların görüldüğü bir koloniye gerçek kraliçe yerleştirmek oldukça zordur.
Biyotit
Diğer özellikleri
Bir kristal oluşturmak için dört prizma yüzü ve iki pinacoid yüzü vardır. Bölünme ve tabakalar nedeniyle kolayca görülmese de kırık ve düzensizdir.
Kraliçe arı
Ömür
Kraliçe arılar 5 seneye kadar yaşayabilirler. Bununla birlikte pek çok arıcı her sene veya iki senede bir kraliçeyi değiştirir.
Biyotit
Diğer özellikleri
Yeşilimsi kahverengiye veya siyaha ve hatta yıprandığında sarı renkli görünür.Şeffaf ya da opak olabilir, camsı veya inci parlaklığına ve gri-beyaz bir çizgiye sahiptirler.
Biyotit kristalleri büyük parçalarda bulunduğunda, bunlara "kitap" denir, çünkü birçok sayfalık kitaplara benzerler. Biyotitin rengi genellikle siyahtır ve mineral sertliği 2.5-3 ölçeği sertliğine sahiptir.Biyotit hem asit hem de alkali sulu çözeltilerde çözünür, düşük pH'da en yüksek çözünme oranlarına sahiptir.Bununla birlikte, biyotit çözünmesi, bazal yüzeylere göre 45 ila 132 kat daha hızlı reaksiyon gösteren kristal kenar yüzeyleri ile oldukça anizotropiktir.
Kraliçe arı
Ömür
Kraliçe kazara öldüğünde veya yumurta bırakması yavaşladığında işçi arılar yeni bir kraliçe adayı (supersedure) yetiştirmeye başlarlar. Yeni kraliçe kuluçkadan çıktığında -yeni bir koloni kurulmadığı halde- çiftleşmeye ve yumurta bırakmaya başlar. Yeni kraliçe ana kraliçeyi görmezden gelir ve ana kraliçe bir süre sonra ortadan kaybolur.
Biyotit
Kullanımı
Biyotit, kayaçların yaşlarını potasyum-argon tarihleme veya argon-argon tarihleme ile sınırlamak için yaygın olarak kullanılmaktadır. Çünkü, argon , yüksek sıcaklıklarda, biyotit kristal yapısından kolayca kaçar, bu yöntemler, çok sayıda kayalar minimum yaş sağlayabilir. Biyotit, metamorfik kayaçların sıcaklık geçmişlerini değerlendirmede de yararlıdır, çünkü demir ve magnezyum biyotit ve garnet arasında bölünmesi sıcaklığa duyarlıdır.
Sürücü belgesi
Sürücü belgesi veya ehliyet yetkili kurumlar tarafından verilen; karayolunda seyreden motorlu veya motorsuz araçların bireyler tarafından idare edilebilmesine olanak tanıyan, bazı durumlarda kimlik işlevi görebilen resmi belgedir.
Sürücü Belgesi Sınıfları
1 Ocak 2016 tarihinden itibaren eski tip sürücü belgeleri yeni tip sürücü belgelerine çevrilmiştir. Eski tip sürücü belgelerinin değiştirme işlemleri 31 Aralık 2020 tarihine kadar tamamlanması planlanmaktadır. Yenilenen sürücü belgesi sınıfları M, A1, A2, A, B1, B, BE, C1, C1E, C, CE, D1, D1E, D, DE, F  sınıfı sürücü belgesi olmak üzere 16 farklı kategoride sınıflandırılmıştır.
Kökeni
Arapça'da bir işi yapmak için elzem olan yetkinlik ve bilgiyi barındırma manasına gelen "ehil" kelimesinden gelir. Bir işin gerçekleştirilebilmesi için gerekli özelliklerin, işi yapacak kişide bulunup/bulunmama durumudur.
Tarihçe
Dünyadaki ilk sürücü belgesinin sahibi günümüz otomobillerinin mucidi olarak görülen, Karl Benz'dir. İcat etmiş olduğu Motorwagen'in çıkarttığı gürültü ve rahatsızlık yüzünden Mannheim vatandaşları Benz'den şikayetçi olmuş bunun üzerine Benz, yetkili kurumlardan kamu alanlarında arabasını kullanabilmesine olanak tanıyan bir izin belgesi almıştır.
Taşıt kullanılabilmesi için sürücü belgesini zorunlu kılan ilk ülke Prusya'dır - 29 Eylül 1903.
Osmanlı İmparatorluğu'nda İslamcılık
Osmanlı Devleti'nde İslamcılık, İslam dinini bireyin yaşamı dışında bir bütün olarak sosyal, idari, politik ve hukuki bakımdan hayata hakim kılmayı amaçlayan İslamcılık ideolojisinin Osmanlı Devleti'ndeki durumunu inceler. Osmanlı'nın bazı dönemlerinde kimi devlet adamlarının politik nedenlerle faydalandıkları bir ideoloji olan İslamcılık, Atatürk Türkiyesi'nde dinin devlet işlerinden ayrılması görüşünü temel alan laik uygulamaları vasıtasıyla oldukça zayıflar.
17. Yüzyıl
Osmanlı'nın çeşitli dönemlerinde İslamcı hareketler, devlet işlerinin kötüye gitmesinin ana nedenini dini kuralların bütünüyle uygulanmamasında bulmaktaydı. Bu hareketler arasında 17. yüzyılda devlet içinde güçlenen, kendi anlayışlarını devletin bütün kademelerine yaymaya çalışan bir dini-siyasi kalkışma olan Kadızadeliler önemli bir yer tutar. Dine sonradan giren yeniliklere karşı sert tutumları, şeriata aykırı buldukları şeylere karşı şiddetle hücum etmeleriyle bilinen Kadızadeli vaizler, tespit ettikleri bidatları takip edenleri kafir olarak dahi saymış ve toplumda huzurluğun bir kaynağı olmuşlardı.
Kadızadelilere göre ipek elbise, tütün, musiki ile uğraşmak, makamla ezan okuyup kamet getirmek, makamla Kur'an okumak haramdı. Don giymek ve kaşık kullanmak gibi sonradan ortaya çıkan şeyleri de yasaklamak istemekteydiler. Don yerine peştemal; kaşık yerine ise ellerin kullanılmasını öneriyorlardı.
IV. Murat'ın tütün yasağı getirmesi ve kahvehaneleri yıktırması gibi kararlarda ona destek veren Kadızadeliler ile bir birlikteliği söz konusu idi. Halil İnalcık'a göre, Kadızadeliler ateşli vaazlar ile kitleleri peşlerinden sürükledikleri için IV. Murat onları durdurma konusunda önlem alamadı ve sindi. Hatta zaman zaman onları destekler gibi göründü.
IV. Mehmed döneminde ise 1666'da Mevlevîler’in yaptığı semâ ve Halvetî dervişlerinin Kadızâdeliler tarafından “tahta tepmek” olarak adlandırılan âyinleri etkiledikleri padişah tarafından yasaklandı. Kadızadelilerin karşı çıktığı diğer bir uygulama olan kabir ziyareti de 1667 yılında padişahın emriyle yasaklandı. 1670 yılında ise bir fermanla meyhaneler yıktırıldı.
20. Yüzyıl
Birçok İslâmcı düşünce temsilcisi II. Meşrutiyet’ten sonra kurulan siyasî oluşumlar içerisinde yer almış, 1912’ye değin İttihat ve Terakkî’ye olan sempatilerini yayın organlarında dile getirmiş, içlerinden bazıları partilere katılarak Meclis-i Meb'ûsan'a girmiştir. Said Halim Paşa İttihat ve Terakkî Fırkası başkanlığı, Mustafa Sabri Efendi İttihat ve Terakkî üyeliği, Ahâli Fırkası ile Hürriyet ve İtilâf Fırkası kuruculuğu, Elmalılı Muhammed Hamdi Evkaf nâzırlığı, Seyyid Bey İttihat ve Terakkî Fırkası başkanlığında bulunmuştur. Ancak İslâmcılar, çok kısa bir süre varolabilen İttihâd-ı Muhammedî Cemiyeti dışında 1919’a kadar açıkça dinî gaye taşıdığını belirten herhangi bir siyasî kuruluş içinde yer almamışlardır. 1919’da işgal altındaki İstanbul’da kurulan Teâlî-i İslâm Cemiyeti ise fazla bir etkinlik göstermeden bir yıl içerisinde dağılmıştır.
İttihat ve Terakki'nin önde gelen liderlerinden biri olan ve dindar kişiliği ile bilinen Enver Paşa'nın yazışmaları önemli ölçüde İslami yöndeydi. Enver Paşa hayatının bir dönemini İngilizlerden intikam alacak bir İslam imparatorluğunun tesisine adadı.
Falih Rıfkı Atay, Enver Paşa'nın İslami kimliği hakkında şöyle der: "Esasen ona fikirci bir adam olarak bir değer vermemiştim. Bana göre bizim gençliğin aradığı hürriyetleri, kadın, tefekkür ve hayat hürriyetini ancak Cemal Paşa'dan ve eğer varsa, onun kafasında olanlardan beklemek gerekti. Enver'le Müslüman Ortaçağı, bütün yeşilliği ile devam edecekti." İstanbul Şehremini (Belediye Başkanı) Cemil Topuzlu, 1910'larda halkın temiz hava alabileceği geniş bir alan aradıktan sonra bulduğu boş bir araziyi park haline getirdiyse de dindar Enver Paşa, kadın ve erkeklerin birlikte bir parkta gezinmesinden büyük rahatsızlık duydu ve bu durumun yasaklanması gerektiğini bildirince kadınların parka girmesi engellendi. Cemil Topuzlu ise, bu olay üzerine tutucu çevrelerden çok sayıda hakaret mektubu aldı.
İttihat ve Terakki içindeki İslamcılık taraftarlarından bir diğeri ise Said Halim Paşa idi. Osmanlı siyasi birliğinin Avrupalı Hristiyan hükûmetlerde olduğu gibi milliyet esasına göre değil, İslam birliği ve kardeşliği esasına dayanmakta olduğunu ifade eden Said Halim, İslamiyete has olarak saydığı bu durum ve his sayesinde dünyadaki bütün Müslümanların birbirlerinin kardeşi olduğu görüşüne sahipti. Osmanlı'daki düşünürlerin pek çoğunu saadetin derecesini Batı'ya olan benzerlik ile ölçmelerini gerekçe göstererek eleştirir. Said Halim'e göre Doğu, İslamiyet ile şeref bulduktan sonra keyfi imtiyazları tanımamıştır. İlim ve fennin meçhul kalmasıyla milli tekamülün durdurduğu ve geri kalışa sebep olduğunu düşünen Said Halim, şeriatın geri kalışa sebep olduğu hakkındaki kanaati ise asılsız, boş ve yanlış bir fikirden ibaret saymaktaydı. Kadın ve medeniyet konusunda da görüş bildiren Said Halim'e göre hiçbir medeniyet, hiçbir vakitte kadın hürriyeti ile başlamadığı gibi aksine bütün medeniyetlerin kadınların tam hürriyetlerini ele geçirmeleri ile mahvolup gittikleri tarihin en gerçek olaylarından biri olarak sabittir ve Osmanlı cemiyetindeki kadınları hızlı biçimde Batı kadınlarına benzer bir hale getirmek emel ve arzusu, hak ve yetkileri aşan keyfi ve kötü bir hareketten başka bir şey değildir.
Gelenekten yana olanlar alışıla gelmiş aile yapısının çözülmesi ve kadın erkek ilişkilerindeki değişiklikler sonucu oluşabilecek bir tür kaosun korkusuyla yeniliklere karşı çıkmaktaydılar. Mustafa Sabri Efendi de gelenekçi bir duruş sergileyen isimlerdendi. Çok eşliliği, örtünmeyi savunan Mustafa Sabri dinde reformculuğa karşı çıkıyordu. Ona göre kadınların örtünmesi dini kanun gereği olduğundan buna uymamak, kanuna uymamak demekti. Çok eşliliği ise nesil üretme ve iffet kaidelerine uygun olarak caiz ve gerekli buluyordu. İslam'da kadınla erkeğin eşit olduğuna dair görüşü savunanlara karşı çıktı ve İslam'a göre kadın ile erkeğin asla eşit olmadığını ileri sürdü. Mustafa Sabri, İslam'da kadınların boşanma hakkı olduğu görüşüne ve idarede kadınların istihdamına da karşı çıktı.
İç Güvenlik Bakanlığı
Amerika Birleşik Devletleri İç Güvenlik Bakanlığı, (, DHS) 11 Eylül saldırılarından sonra kurulan ve ülkede terörle mücadele konusunda ana görevli olan devlet kurumudur. "Homeland" kelimesi Türkçede, "Anavatan" anlamına gelmektedir.
Bakanlık, ABD Kongresi tarafından 2002 yılında çıkartılan "Kamu Güvenlik Yasası" ile kurulmuştur. Bu Kanun ile bakanlığın, anayasal düzeni koruma, afet hazırlığı ve iyileştirme, sınır muhafaza ve sivil savunma gibi görevleri olan diğer federal kurumlarla eşgüdümlü çalışması sağlanmıştır. terör saldırıları, insan kaynaklı felaketler ve doğal afetler de kurumun veya kurumdaki birimlerin sorumluluğuna alınmıştır.
Günal Akbay
Prof. Dr. Günal Akbay (d. 1935, Güllük, Muğla), Türk ziraat mühendisi, akademisyen, üniversite idarecisi.
Hayatı
Günal Akbay 1935'te Güllük, Muğla’da doğmuştur. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi’ne 1961'de girerek 1965′te bu fakülteden Ziraat Mühendisi olarak mezun olmuştur.
Mezun olduğu yıl, Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi "Bitki Yetiştirme ve Islahı Kürsüsü" ne asistan olarak atanmıştır. Burada akademik çalışmalar yapıp 1970 yılında doktora tezini tamamlamış ve bu fakülteden doktora derecesi almıştır. 1973 yılında Hollanda Wageningen Üniversitiesi'nde düzenlenen “3. İnternational Plant Breeding Course”a katılmıştır. 1975-1977 döneminde Almanya'dan bursulu olarak iki yıl süre ile Göttingen Üniversitesi "İnstitute für Pflanzenbau und Pflanzenzuchtung"’da araştırıcı olarak çalışmış ve araştırmalar yapmıştır.
Günal Akbay 1977'de Türkiye'ye döndükten sonra 1977′de Ankara Üniversitesi Ziratat Fakültesi "Bitki Yetiştirme ve Islahı" Kürsüsünde doçent olmuş ve bu alanda akademik görevleri sürdürmeye başlamıştır. 1981 yılında kurulmakta olan Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi’e Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nden gönderilen 8 kurucu öğretim üyesi arasında görevlendirilmiştir. Bu kurucular tarafından Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi 32 lisans öğrencisi ile eğitim ve öğretime başlamıştır. İlk öğrenciler "Bahçe Bilimleri" linans diploması için yeni fakülteye ogrenci olarak alınmışlar ve yeni kurulan fakülteye 1982-83 ders yılından itibaren dört ayrı linans diploması için öğrenci alınmaya başlanmıştır. Günal Akbay 1983′de Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi’ndeki görevine geri dönmüştür. Günal Akbay Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi için o yıl kurulması kararlaştırılan "Araştırma ve Uygulama Çiftliği"’nin Müdürlüğüne getirilmiştir ve bu deneme çiftliğinin gayet yararlı olarak çalışmaya başlamasında büyük katkısı olmuştu. 1984'te ABD Federal hükümeti davetlisi olarak Amerika’ya gidip çeşitli Amerikan üniversitelerinde bir ay süre alan bir inceleme gezisinde bulunmuştur.
Günay Akbal'a 11 Ekim 1988 tarihinde profesörlük unvanı verilmiştir. 8 Şubat 1991 tarihinde fakülte profesörler kurulunun oylama ile seçtiği adaylar arasından YOK'nun tercihi ile Ziraat Fakültesi dekanı olarak atanmıştır. Bu görevinde 1992'ye kadar kalmıştır.
1992 yılında yine akademisyenler arasından oylama ile seçilen adaylar arasından YOK'nun tercihi ve cumhurbaşkanı onayı ile Ankara Üniversitesi Rektörü olarak atanmıştır. 1992-2000 yılları arasında iki dönem, yani sekiz yıl, süren bir dönemde Anakar Üniversitesi rektörü olarak görev yapmıştır.
Günal Akbay rektörlükten ayrıldıktan sonra "Yüksek Öğretim Kredi ve Yurtlar Kurumu" Yönetim Kurulu Başkanlığı yapmaya başlamıştır.
Günal Akbay İngilizce ve Almanca bilmektedir. Bitki Yetiştirme ve Islahı araştırma alanında Türkçe ve yabancı dilde yayımlanmış çok sayıda eserleri bulunmaktadır.
Günal Akbay, Ankara Ziraat Fakültesi "Tavukçuluk"' üzerinde uzman hocalık yapan Prof. Dr. Rüveyde Akbay ile evlilik yapmıştır. Bu çiftin kızları Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi'ni bitirip  akademik kariyere girmiş ve "Halk Sağlığı" uzmanı olan  Prof. Dr. Ayşegül Akbay Yarpuzlu'dur.
2002 Türkiye genel seçimlerinde YTP Ankara 1. seçim çevresi 4. sıra milletvekili adayı olmuştur.
Ödüller
Prof. Dr. Akbay aşağıdaki ödüller kazanmış ve onursal doktoralarla ödüllendirilmiştir:
Osmanlı-Kutsal İttifak savaşları
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları (1683-1699), Osmanlıların II. Viyana Kuşatması'nda başarısızlığa uğramasından cesaret alan bir grup Avrupa ülkesinin Kutsal İttifak adı altında birleşip Osmanlılara karşı giriştikleri ve bu ülkelerin Macaristan, Ukrayna ve Dalmaçya'da hâkimiyet kurup Balkanlar'daki Osmanlı hâkimiyetine büyük darbe vurmaları ile sonuçlanmış bir savaşlar dizisidir. Osmanlı tarihinde Felaket Seneleri veya Küçük Kıyamet olarak da geçer. Avrupa tarihinde ise genelde Büyük Türk Savaşı olarak bahsedilir.
II. Viyana Kuşatması
Osmanlı Ordusu 1683'te Avusturya'ya karşı sefere çıktı. Ordunun yol üstünde stratejik önemi bulunan kaleleri ele geçirmesi beklenirken, Kara Mustafa Paşa doğrudan Viyana'yı kuşatmaya karar verdi. Kuşatma iki ay sürdü. Sadrazamın yeniçerilerin kenti talan etmelerini önlemek için kentin kendiliğinden teslim olmasını beklediği ve bu sebepten dolayı taarruza geçmediği bilinmektedir. Ayrıca Kırım hanı Murat Giray, Tuna nehrinin kuzeyinden gelen yardımı önlemekte etkisiz kaldı. Sonunda Lehistan kralı III. Jan Sobieski, 25.000 askerlik bir orduyla Viyana'nın yardımına yetişti. İki ateş arasında kalan Osmanlı birlikleri ağır bir yenilgi alarak Belgrad'a geri çekilmek zorunda kaldı.
Almandağı (Kahlenberg) Muharebesi
Almandağı (Kahlenberg) Savaşı, II. Viyana Kuşatmasını yenilgiye dönüştüren meydan savaşıdır (12 Eylül 1683). Viyana'nın yardımına gelen III. Jan Sobieski komutasındaki Alman, Avusturya ve Leh ordularıyla Kahlenberg'de (Almandağı) karşılaşan Osmanlı Ordusu, Budin Beylerbeyi Koca İbrahim Paşa'nın başarısızlığı ve Kırım Hanı Murat Giray'ın zamanında savaşa girmemesi gibi nedenlerle yenilgiye uğradı. Orduya komuta eden Merzifonlu Kara Mustafa Paşa bütün ağırlıkları ve ordu hazinesini bırakarak çekilmeyi emretti. Böylece Viyana Kuşatması başarısızlıkla sonuçlandı.
Papa XI. Innocentius, ısrarlı çabalarıyla Lehistan kralı III. Jan Sobieski'yi Viyana'nın yardımına koşmaya ikna edenlerin başında geliyordu. Osmanlı Ordusu'nun Viyana'dan geri püskürtülmesi üzerine Papa XI. Innocentius bu sefer Osmanlılar'ın Macaristan'dan geri püskürtülmesi için elinden geleni yaptı. Sobieski'nin hemen kuşatma sonrası "Geldik, gördük ve Tanrı fethetti" mektubu Viyana'da atılmış olan ittifak tohumunun Vatikan'a sıçramasına yetti, Papa bu savaşlar için milyonlarca scudo harcamaktan çekinmedi.
İttifaka katılacak bir diğer ülke olan Venedik Cumhuriyeti'nde ise, bazı çevreler hükûmetin fazla barışçı davrandığını iddia ediyordu. Özellikle 1669'da Girit'in kaybından sonra, başıbozuk Venedik kuvvetlerinin Osmanlı topraklarına akın düzenlemesi sonucu, İstanbul'dan gelen tazminat talebine hükûmetin boyun eğmesi barış karşıtlarını kızdırmıştı. Viyana'daki zafer ise barış karşıtlarınının elini daha çok güçlendirdi.
İttifakın kuzey cephesinde savaşması düşünülen Rusya ise başlarda aktif olarak savaşa katılmadı, 1676-1681 Osmanlı-Rus Savaşı sonucunda yapılan antlaşmaya sadık kaldı. Daha sonra ise 1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı'nı başlatarak 1. Petro önderliğinde 1687 yılında Kırım, 1695 yılında Azak seferlerine girişti.
Sobieski, Papa'ya Hollanda ve İngiltere donanmalarının da Papalık bayrağı altında bu sefere katılmaları çağrısı yaptı. Papa bu öneriyi desteklemese de dinine bağlılığıyla bilinen Fransızların "Güneş Kral"ı XIV. Louis'ye donanmasını ortak düşman üzerine göndermesi çağrısında bulundu. Viyana Kuşatması öncesinde ve Kutsal İttifak süresince Avrupa'da Osmanlı lehine tek dengeleyici unsur olan Fransa bu öneriyi kabul etmedi.
1683-1689 Yılları Arası Savaşlar
2 Ekim 1683 günü Jan Sobieski ve Lorraine Dükü V. Charles Macaristan'daki Haçlı birlikleri ve Türk savunma hatları hakkında bir görüşme yaptılar ve saldırı bölgesinin neresi olacağına karar verdiler. Asıl hedefleri olan Uyvar (Nove Zamky) yöresinin yağış nedeniyle sularla kaplanması üzerine Ciğerdelen'e (Parkany) ilerlemeye karar verdiler.
Ciğerdelen Muharebesi
7 Ekim 1683 günü Ciğerdelen'de meydana gelen savaşta kale muhafızı Kara Mehmet Paşa ilk saldırıya geçen Sobieski'nin kuvvetlerini başarıyla püskürttü, Sobieski ve kurmayları esir alınma tehlikesi ile burun buruna gelerek geri çekildiler. Ama iki gün sonra hemen arkada konuşlanan ve sayıca Osmanlılar'dan üstün olan ittifak kuvvetleri büyük bir taarruza geçti ve Osmanlı Ordusu'na büyük kayıp verdirerek bölgeyi ele geçirdi.
Ciğerdelen Muharebesi'nı takiben 1 Kasım'da Habsburg Ordusu Estergon Kalesi'ni kuşattı ve ele geçirdi. Bu süre zarfında Osmanlı tarafında kuşatmada hata yapan komutanlar azlediliyor ve Merzifonlu Kara Mustafa Paşa dağılan askerleri toplamaya çalışıyordu.
Dalmaçya'dan Budin'e
1684 yılında Venedik Kutsal İttifak'a katıldı ve Osmanlı Devleti'ne savaş ilan etti. Peşinden Dalmaçya'da Vişgrad, Ayamavri gibi kaleleri ele geçirdi. Dalmaçya'daki Venedik ilerleyişine Osmanlılar sadece Sing zaferi ile cevap verebildi.
15 Temmuz 1684'te ise Habsburg Ordusu Budin Kalesi'ni kuşattı. Kale komutanı Kara Mehmet Paşa direnirken öldü ve yerine Damat İbrahim Paşa geldi. Kendisine eski sadrazam Merzifonlu Kara Mustafa Paşa tarafından "Şeytan" lakabı takılmış olan İbrahim Paşa huruç hareketleriyle düşmanı yıpratarak geri çekilmeye zorladı ve 2 Kasım günü Habsburg Ordusu Budin'den çekildi. Bu başarı üzerine padişah IV. Mehmet İbrahim Paşa'ya gönderdiği mektupta "şeytan" lakabını "melek" olarak değiştirdiğini bildiriyordu.
19 Ağustos 1685'te Uyvar Kalesi 50 günlük kuşatmanın ardından Habsburg Ordusu tarafından ele geçirildi ve 22 yıllık Osmanlı egemenliğinden çıktı.
Bir sene sonra Haziran 1686'da Venedik Ordusu, Navarin Kalesi'ni işgal edip bir süre dinlenmeye geçerken, aynı ay Lorraine Dükü V. Charles komutasındaki Habsburg kuvvetleri Budin'e saldırdı. 70 yaşındaki son Budin Beylerbeyi Arnavut Abdurrahman Abdi Paşa 15 bin askeriyle on sekiz düşman taarruzunu püskürttü.
Kuşatmanın üçüncü ayında, 2 Eylül 1686 günü, Kutsal İttifak birlikleri altı koldan genel taarruza geçti. Abdurrahman Abdi Paşa ölene kadar direndi, ama şehrin düşmanın eline geçmesini engelleyemedi. Budin'de Kanuni Sultan Süleyman ile başlayan Türk hâkimiyeti son buldu. Bu da Osmanlı Devleti'nin Macaristan üzerindeki hâkimiyetini büyük ölçüde kaybetmesine yol açtı.
II. Mohaç Muharebesi
Her cephede ilerleyen Kutsal İttifak kuvvetleri 12 Ağustos 1687'de Osmanlı Ordusu'nu Mohaç Savaşı'nda mağlup etti ve Valpo, Pojega gibi kaleleri alarak ilerlemeye devam etti.
Osmanlı cephesinde art arda gelen yenilgiler giderek daha büyük endişelere yol açtı. Ağustos'taki Mohaç Muharebesi yenilgisinden sonra ordu, padişahın "devlet işleriyle ilgilenmediği" gerekçesiyle cepheyi bırakıp İstanbul'a yürüdü, "Avcı" lâkaplı Sultan IV. Mehmed tahttan indirildi, yerine kardeşi II. Süleyman geçirildi.
II. Süleyman ve II. Ahmet dönemleri
Osmanlı Devleti karmaşanın içerisindeyken Habsburg Ordusu 1688 yılı Eylül ayında Belgrad'ı ele geçirdi ve halkı katletti. Buna cevaben Sultan II. Süleyman, Avusturya seferine çıkarak Gladova ve Orşova kalelerini aldı.
Viyana Barış Görüşmesi
II. Süleyman tahta geçtiğinde Zülfikâr Ağa isimli bir Osmanlı elçisi hem padişahın cülusunu bildirmek, hem de olası barış görüşmelerine katılmak amacıyla Viyana'ya gönderildi. Zülfikâr Ağa Viyana'da saygıyla karşılandı, İmparator I. Leopold'un danışmanlarıyla görüştü ve 10 Şubat 1689 günü bir barış toplantısı yapılmasına karar verildi.
Bu istekler karşısında Zülfikâr Ağa barış görüşmesinin sonuçlanmayacağını anlamış ve Kutsal İttifak elçilerine alaycı bir cevap vermiştir :
Fransa'nın Batı Avrupa'da savaş çıkaracağını duyan Osmanlı, barış görüşmelerini yarıda bırakıp savaşmaya devam etme kararı almıştır.
Kırım Cephesi
Rus Çarlığı'nın 1686'da Kutsal İttifak'a katılıp Osmanlı Devleti'ne savaş açması ile Kırım'da da bir cephe açıldı. Çar nâibi Sofia Alekseyevna'nın başkanlık ettiği Boyar hükûmetinin emriyle Rus Ordusu, 1687 ve 1689'da Osmanlı Devleti'ne bağlı Kırım Hanlığı'nın topraklarında iki büyük işgal harekâtı gerçekleştirdi.
Mayıs 1687'de Knez Vasily Golitsyn komutasındaki yaklaşık 100.000 kişilik Rus Ordusu, Zaporozya ve Don Kozakları'nı yanına alarak Tatar topraklarına yürüdü. Bu saldırıya hazırlanmış olan Tatarlar, bozkırlarını terk etmişler ve olası ganimetleri de yanlarına alıp çekilmişlerdi. Bu belirsizlik üzerine Rus Ordusu geri döndü.
1688'de ikinci bir seferin hazırlığı başladı. 1689'da bu defa 150 bin kişiye sahip olan bir Rus Ordusu güneye ilerledi. Karşılarına ilk çıkan Tatarları püskürttüler ve 20 Mayıs'ta Tatarların kontrolündeki Perekop Kalesi'ne ulaştılar. Uzun süren kuşatma sonucu Ruslar hiçbir önemli başarı elde edemeyince kuşatma kaldırıldı. Başarısızlık üzerine Sofia Alekseyevna hükûmeti düşürüldü ve bu tür seferlerin altından kalkabilecek tek kişi olarak görünen I. Petro tahta geçirildi.
Köprülü Fazıl Mustafa Paşa'nın Seferleri
II. Viyana Kuşatması'nda Köprülü ailesi'nden Merzifonlu Kara Mustafa Paşa'nın yenilmesi ve idam edilmesi, aynı aileden olan Fazıl Mustafa Paşa'yı hırslandırmıştır. 1689'da sadrazam olan Fazıl Mustafa Paşa, önce orduda yeniliklere gitmiş, başıbozuk askerleri cezalandırmış, daha sonra Baruthane-i Amire'de gerekli düzenlemeyi yapıp bütçeyi denkleştirerek sefere çıkmıştır.
Avusturya Ordusu 11 Temmuz 1690 günü Kanije Kalesi'ni ele geçirmişti. Paşa'nın komutasındaki Osmanlı Ordusu, Kırım Hanı Selim Giray'ın yardımcı kuvvetleriyle 21 Ağustos'ta Zernecht çarpışmasını kazandı. Daha sonra Belgrad'a ulaşan Osmanlı Ordusu, 8 Ekim 1690 günü Belgrad'ı geri aldı. Savaş sırasında 15 bin, savaştan sonra ise 10 bin Avusturya askeri öldürüldü.
Salankamen Savaşı
Avusturya seferindeki Fazıl Mustafa Paşa, Salankamen'de düşman ordusuyla karşılaştı. Çok yoğun çarpışmalar sonucu Avusturya Ordusu'nda ilk dağılmalar başladı, bu arada Kırım Hanı'nın ordusu da Osmanlı Ordusu'nun yanında savaşmak için ilerliyordu.
Tam savaş devam ederken Fazıl Mustafa Paşa'nın alnına isabet eden bir kurşun sebebiyle ölmesi Osmanlı hatlarının çözülmesine yol açtı. Osmanlı Ordusu'nun bocaladığını gören Habsburg kuvvetleri tam taarruza geçtiler. Kırım Hanı savaş yerine geldiğinde dağılmış Osmanlı Ordusu ile karşılaştı.
1692-1694 yılları
Sadrazam ve Serdar-ı Ekrem Fazıl Mustafa Paşa'nın ölmesi Osmanlı ordularının gerilemesine ve Kutsal İttifak güçlerinin yeni taarruzlarına neden oldu. 1692 ve 1693 yıllarında Lehler Tuna'ya inip Kamaniçe ve Varat'ı aldılar. Venedikliler ise Dalmaçya'da ilerlediler ve Gabella Kalesi'ni aldılar.
21 Eylül 1694 günü Venedikliler Kaptan-General Antonio Zen komutasındaki Venedik donanması Ege Denizi'ne girerek Sakız Adası'na 9,000 asker çıkardılar. 2,000 askerden oluşan Osmanlı garnizonu önce iç kaleye çekildiyse de denizden bombardımandan sonra Osmanlı garnizonu Venediklilerle yapılan bir anlaşmaya göre Sakız adasında yaşayan Müslüman halk ile birlikte anlaşma şartlarına uyularak hiç dokunulmadan gemilerle Çeşme'ye nakledildi.
II. Mustafa dönemi
1695'te tahta çıkan II. Mustafa döneminde Osmanlı cephesinde Mezomorto Hüseyin Paşa komutasındaki Osmanlı donanmasının başarıları ve Köprülü Amcazade Hüseyin Paşa'nın çabaları göze çarparken, İttifak cephesinde ise Savoy Prensi Eugen öne çıkar. Padişah II. Mustafa ise Avusturya seferlerinde ordusunu başarıyla yönetmiş olmasına rağmen Zenta yenilgisi ile ordusunu kaybetmiştir.
Osmanlı-Venedik Deniz Savaşı
9 Şubat 1695'te Mezomorto Hüseyin Paşa Koyun Adaları Deniz Muharebesi ile Sakız Adası çevresindeki Venedik ablukasını kaldırdı. Hemen peşinden, 18 Şubat'ta Osmanlı donanması, Sakız Adası'nı Venediklilerden geri aldı. Mezomorto Hüseyin Paşa Kaptan-ı Deryalığa, Kaptan-ı Derya Amcazade Hüseyin Paşa ise Sakız Adası muhafızlığına getirildi.
19 Eylül 1695'te Sakız ve İstanköy'ü vurmak üzere gelen 96 gemilik Venedik donanması Midilli Adası'nın Zeytinburnu karşısında tekrar mağlup edildi. Zeytinburnu Deniz Muharebesi olarak anılan bu çarpışmada Venediklilerin on kalyonu battı ve Venedikliler Ege Denizi'nden çekildi. 5 Temmuz 1697'de Bozcaada önlerine gelen Venedik Donanması, Bozcaada Deniz Muharebesi'nde tekrar yenilgiye uğratıldı.
Azak Çarpışmaları
1695 ve 1696 yıllarında Rusya, Çar 1. Petro komutasında Osmanlıların kontrolündeki Azak bölgesine iki sefer düzenledi.
1695 ilkbaharında I. Petro 90 binin üzerinde bir kuvvetle Azak'taki 7.000 kişilik Osmanlı garnizonuna saldırmak için yola çıktı. Bu ordu sadece kaleye saldıracak olan orduydu, bunun dışında Boris Petroviç Şeremetev komutasındaki 120.000 kişilik bir ordu da Kırım Hanlığı'ndan gelebilecek bir saldırıyı önlemek için Dinyeper nehri kıyılarına yerleştirilmişti.
7 Haziran'da kale kuşatıldı ama Kefe Beylerbeyi Murtaza Paşa ve Kırım prensi Kaplan Giray'ın emrindeki Osmanlı ordularının direnişi yüzünden bir sonuç elde edilemedi ve kuşatma kaldırıldı.
1695 sonlarında Rusya'da ikinci bir sefer hazırlığı başladı. İlkbahara gelindiğinde kuşatmaya denizden yardımcı olacak, 2 ana muharebe gemisi, 4 kundak gemisi ve 23 kadırgadan oluşan bir "Azak Filosu" inşa edildi. Komutan Boris Petroviç Şeremetev'in 75.000 kişilik süvari ordusu yeniden Dinyeper kıyılarına yerleştirilirken, Aleksei Shein'in komutasındaki 75.000 kişilik ana kuvvet 23-26 Nisan tarihlerinde hem karadan hem de Voronezh ve Don nehirleri üzerinden Azak Kalesi'ne doğru ilerledi. Çar I. Petro ise kadırga filosundaydı, o da filosuyla 3 Mayıs'ta Azak'a doğru hareket etti.
Azak Kalesi karadan ve denizden devamlı bombardıman edilirken 14 Haziran'da Türk filosu bölgeye geldi, ama muharebede iki gemi kaybedince savaştan çekildi. İlk kuşatmada zaten oldukça harap olan kaledeki destek kuvvet alamayan Türk garnizonu 17 Temmuz günü Ukrayna ve Don Kazakları'nın dış suru tamamen ele geçirmesine engel olamadı. Sonunda 19 Temmuz'da kale garnizonu teslim oldu.
II. Mustafa'nın Avusturya Seferleri
II. Mustafa, kendinden önceki padişahların yapmadığını yaparak ordusunun başında sefere çıkmak istiyordu. Aynı dönemlerde gelen Mezomorto Hüseyin Paşa'nın başarıları ve ilk Azak direnişi de padişahı yüreklendirmişti. Haziran 1695'te ilk seferine çıkan sultan II. Mustafa'yı, Temeşvar'ı kuşatmak için bekleyen Habsburg Ordusu komutanı Kont Veterani ve Saksonya Elektörü I. Frederick Augustus bekliyordu. Ordunun başına geçen Veterani, iki Osmanlı taarruzunu püskürttü, ama üçüncü saldırıda yaralanıp öldü ve ordusu dağıldı, böylece 22 Eylül günü Lugoş'ta (Lugoj) Avusturya Ordusu mağlup edildi, Lugoş Kalesi de fethedildi. 3 Ağustos 1696'da Frederik'in tekrar Temeşvar'a saldırması üzerine ikinci seferine çıkan II. Mustafa, 27 Ağustos'ta Ulaş'ta (Olasch) Habsburg Ordusunu tekrar yenilgiye uğrattı.
Bu sırada Avusturya uzun süredir içinde bulunduğu ve Fransa'ya karşı savaştığı 9 Yıl Savaşları'nı 1697'de bitirmiş ve Osmanlı Devleti'ne barış teklifi götürmüştü. Bu sırada ölen Jan III. Sobieski'nin yerine Lehistan tahtına Saksonya Elektörü Frederick geçmiş, onun yerine Avusturya Ordusunun başına ise Fransız asıllı başarılı komutan Savoylu Eugene getirilmişti. II. Mustafa da barış teklifini reddetmiş, Avusturya'ya üçüncü sefer için hazırlıkları başlatmıştı.
13 Nisan 1697'de Edirne Sarayı'ndaki Arz Odası'nın önüne tuğlar dikildi. 18 Nisan'da Sultan II. Mustafa 100.000 kişilik bir kuvvetle üçüncü seferine çıktı. Yol üzerinde, Avusturyalıların Bihke Kalesi önünde bozguna uğradığı ve Hersek'te Venediklilerin çekildiği haberleri ordunun moralini yükseltti.
11 Ağustos'ta Belgrad'a ulaşan padişah, komutanlarını alarak 12 Ağustos'ta bir harp meclisi topladı. Mecliste iki görüş ortaya çıktı: ya Sava üzerinden Varadin'e geçilecek ya da Tisa'dan karşıya geçilecekti. Köprülü Amcazade Hüseyin Paşa "Üç keredir sefer yapıp düşmandan bir karış toprak almadan evinize dönüyorsunuz. Eğer yeterince teçhizatınız varsa Varadin'i muhasara ediniz" diye görüş belirtti. Ama bu görüş kabul görmedi.
Daha sonra Temeşvar muhafızı Cafer Paşa ordugâha geldi ve meclise katıldı. Cafer Paşa da Titel Kalesi'nin bulunduğu yerden Zenta yönünde gidilmesi ve Macar topraklarında büyük çaplı operasyon gerçekleştirildikten sonra, en son olarak Varadin'e geçilmesi yönünde görüş belirtti. Amcazade Hüseyin Paşa ve Anadolu Beylerbeyi Mısırlızade İbrahim Paşa bu planı tehlikeli buldularsa da Cafer Paşa'nın II. Mustafa ile önceden beri var olan yakın ilişkileri nedeniyle Zenta yönünde gidilmesine karar verildi.
Zenta Muharebesi
Osmanlı Ordusu ilerlerken Prens Eugen Varadın'e çekilmişti. Sadrazam Elmas Mehmed Paşa, Avusturyalılar buraya daha yeni yerleşirken hemen saldırma teklifinde bulundu ama teklif kabul edilmedi. Osmanlıların Tisza yönünde ilerlediğini duyan Eugene hızla Tisza'ya yöneldi, burada Osmanlı Ordusu'nun büyük kısmı köprüden geçmemişti. Eugen'in geldiği haberi alınınca geçiş hızlandı ama bu yeterli olmadı, kurulan köprü aşırı yük almış ve dayanıksızlaşmış, yer yer de parçalanmıştı. Sonunda çarpışma başladı, nehri geçemeyen Osmanlı Ordusu mevzi almaya karar verdi, bu işe Avusturya topçusunun karşı kıyıları hiçbir karşılık almadan bombalamasına yol açtı. Sonunda ordu 30,000 kadar kayıp vererek dağıldı ve geri çekilmek zorunda kaldı. Sadrazam Elmas Mehmed Paşa öldü. Kantemiroğlu Elmas Mehmed Paşa'nın şehit düşmediğini, yeniçeriler tarafından öldürlduğunu yazar.
Bu muharebe sonunda Avusturya orduları eline geçen Osmanlı ordusu ait eşyaların hepsi şahsen Prens Eugene tarafından Avusturya İmparatoru'na hediye edilmiştir. Bunlar arasında şunlar bulunmakta idi: Sadrazam Elmas Mehmed Paşa'nın koynunda bulunan sedaret mührü, ordudaki 6,000 araba dolusu değerli eşya ve ağırlıklar , 80 büyük top ve 56 küçük top; binlerce deve at, öküz; padişahın 8 atla çekilen arabası; mehterhanenin tüm çalgıları; 40 bin florinlik hazine; Macaristan Krallığı tacı; 423 sancak ve vezirler için 7 at tuğu; 10 tane köle harem kadını; ve üç büyük sandık devlet evrak arşivi. .
Zenta Muharebesi, Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nın son önemli çarpışmasıdır.