cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tolga Zengin
2012-2013
16 Eylül 2012 tarihinde oynanan Süper Lig'in 4. haftasındaki Sivasspor maçında gelen ortaya yükselen Tolga omzunun üstüne ters düşünce talihsiz bir sakatlık geçirdi. Yerini Onur Kıvrak'a bırakan Tolga sezonun geri kalan kısmında genellikle Türkiye Kupası maçlarında şans buldu. 18 Mayıs 2013 tarihinde oynanan Galatasaray maçı ile aylar sonra tekrar bir Süper Lig maçında forma giyme şansı buldu.
1856 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri
1856 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık seçimleri 4 Kasım 1856 Salı günü yapıldı. Seçimi James Buchanan(Demokrat aday) 174 delege ve 1,836,072 oyla kazandı. İkinci olan John C. Frémont (Cumhuriyetçi aday) 114 delege ve 1,342,345 oyla seçimi kaybetti. Üçüncü olan Millard Fillmore (Hiçbir Şey Bilmeyenler (Amerikan) adayı) ise 8 delege ve 873,053 oyla seçimi kaybetti. Bu seçim ABD'de Cumhuriyetçi Parti'nin girdiği ilk seçimdir.
Tolga Zengin
2013-2014
2013-2014 sezonunda Tolga Zengin, annesinin kansere yakalanması ve tedavisini İstanbul'da sürdürmesi sebebiyle, Trabzonspor'dan ayrılmaya karar verdi. Trabzonspor kulübü, Beşiktaş yönetimi ile görüşen Tolga'ya, 22 Temmuz 2013 tarihinde Beşiktaş ile anlaşmasıyla İstanbul'a transferine onay verdi. Yeni takımındaki ilk Lig maçını eski takımı Trabzonspor'a karşı oynadı.
2014-2015
2014-2015 Spor Toto Süper Lig Süleyman Seba Sezonunda Teknik Direktör Slaven Bilic yönetimindeki Beşiktaş da 1.Kaleci olarak sezona başladı.Cenk Gönen, Günay Güvenç yedekleri ve Veysel Sapan altyapıdan 4. kaleci olarak kadroda yer aldı.Sezon içinde, omuz yaralanması, dizinde yırtık, tendon yırtığı gibi talihsiz sakatlıklar geçirdi.Süper Lig, Avrupa Ligi, Şampiyonlar Ligi Elemeleri,Türkiye Kupası olmak üzere toplam 29 maçta forma giymiştir.Beşiktaş Süper Ligi 3. bitirdi. UEFA Avrupa Liginde son 16 ya kalıp Club Brugge'a elendi.Türkiye kupasında son 16 da elendi.
2015-2016
2015-2016 Süper Lig Hasan Doğan Sezonunda Teknik Direktörlük görevine Tolga Zengin'in Trabzonspor'dan eski hocası Şenol Güneş getirildi.Beşiktaş'ın Şampiyon tamamladığı sezonda ligin en fazla kurtarış yapan kalecileri arasında yer aldı.Süper Lig'in de en az gol yiyen 3 kalecisinden biri olmayı başardı.Geçtiğim sezonun aksine sezonda daha az maç kaçırdı.Süper Lig, Avrupa Ligi, Türkiye Kupası olmak üzere toplam 38 maçta forma giymiştir.Kalesinde 36 gol görüp, 16 müsabakada kalesini gole kapadı.Beşiktaş Süper Ligi şampiyon tamamladı. UEFA Avrupa Liginde gruplardan veda etti.Türkiye kupasında çeyrek finalde elendi.
Millî takım kariyeri
A millî takım formasını ilk kez 12 Nisan 2006 tarihinde Azerbaycan ile oynanan ve 1-1 biten dostluk maçında giydi. Tolga, Fatih Terim tarafından Rüştü ve Volkan'ın ardından üçüncü kaleci olarak 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası kadrosuna çağrıldı.
Anna Hatun
Anna Hatun (d. 1447(?) - ö. 1463'den sonra), Trabzon İmparatorluğu'nun son İmparatoru David ile Eleni Kantakuzini'un kızı, Fatih Sultan Mehmed'in eşi.
Fatih Sultan Mehmed, Trabzon'u fethedince Anna'yı haremine kattı. Babasının Uzun Hasan'la haberleştiği anlaşılınca ailesi öldürüldü. Fatih, Anna'yı boşayarak Zağanos Paşa ile evlenmesini sağladı. Müslüman olmayı reddettiği için boynunun vurulduğunun söylenmesinin yanında bir başka rivayette Zağanos Paşa'dan boşandıktan sonra üçüncü evliliğini Elvanbeyzade Sinan Bey'le yaptığı söylenir.
Galatasaray (futbol takımı) 1969-70 sezonu
'''Galatasaray (futbol takımı), 1969-70 sezonuna ait istatistikleri yer almaktadır.
Crysis: Maximum Edition
Crysis: Maximum Edition Crytek tarafından Crysis (2007) ve Crysis Warhead ve Crysis Wars (2008) tarihlerinde piyasaya sürülmüş olan serideki tüm oyunları kapsayan bir derlemedir. Crytek paketin asıl Crysis deneyimi olduğunu kaydetmiştir."
Oyunda herhangi bir ek malzeme takdim edilmemiştir. Paket esasen düşük fiyatlı bir derleme paketi olmasına odaklanılmıştır. Tüm sistem gereksinimleri değişmeden aynı şekilde kalmıştır.
Başlık duyurulduğunda başlangıçta tartışılmıştır bunun sebebi başlığı serinin çıkardığı son ve "maksimum" oyun olduğunu ima etmektedir ve bu da yeni bir oyunun satışa sunulmayacak demekti. Bunun doğru olmadığı Haziran 2009'da Crysis 2 adlı oyunun duyurulmasıyla ispatlanmıştır.
Juan Pablo Orozco
Juan Pablo Orozco (d. 24 Ekim 1991), Meksikalı futbolcudur. Correcaminos UAT'da oynuyor.
Onur Ayık
Onur Ayık (d. 29 Ocak 1990, Walsrode, Almanya) Türk-Alman futbolcudur. Süper Lig ekiplerinden Ümraniyespor'da oynamaktadır.
SV Werder Bremen
Aynı sezon SV Werder Bremen II takımına yükseldi. 3. ligde oynayan takım ile 30 Ağustos 2008'de FC Rot-Weiß Erfurt karşısında ilk profesyonel maçına çıktı. Sonraki sezon 30 maçta 11 gol atarak takımın en golcü ismi oldu. 2010-11 ve 2011-12 sezonlarında da A takım ile ikinci takım arasında mekik dokudu ancak ikinci takımda golle buluşamadı.
21 Şubat 2010'da ilk kez Werder Bremen formasını Bundesliga'da giydi. Bayer 04 Leverkusen karşısında 66. dakikada Peter Niemeyer'in yerine girdi. 4 gün sonra ise Avrupa Ligi'nde Marko Marin'in yerine dahil olup FC Twente Enschede karşısında oynadı. Sonraki sezon oynadığı tek Bundesliga maçı yine Leverkusen karşısındaydı. Aynı sezon ilk kez UEFA Şampiyonlar Ligi maçına Tottenham Hotspur karşısında çıktı. Şubat 2011'de çapraz bağlarının kopması ile sezonu kapatan futbolcunun sakatlığı sonraki sezona da sarktı. Düzeldikten sonra ikinci takımla oynarken bir başka sakatlık daha yaşayarak sezonu kapattı.
Kardemir Karabükspor
15 Haziran 2014'te 1. Lige düşen Elazığspor'dan 250.000 Euro karşılığında 3 yıllık sözleşme ile Süper Lig ekiplerinden Kardemir Karabükspor'a transfer oldu.
Akhisar Belediyespor
2015 - 2016 sezonunda  Akhisar Belediyespor'a transfer olan Onur Ayık'a,  teknik direktörü Cihat Arslan tarafından maçlarda dakika verilmeye başlanmıştır.
Millî takım kariyeri
Onur Ayık, Türk millî takımlarında forma giymeyi tercih etti. 2006'da U-16 takımı ile Viktor Bannikov turnuvasına katılıp, 4 maçta da oynadı. U-18 takımı ile 3 gol kaydetti. U-19 ile 2009 Avrupa 19 Yaş Altı Futbol Şampiyonası elemelerinde ilk turda bir maçta bir gol attı, ikinci turda ise iki maçta bir gol attı. Şampiyonaya katılan Türkiye kadrosuna dahil edilen futbolcu üç maçta da forma giydi.Mart 2014'te ise kariyerinde ilk kez Slovakya maçı için Türkiye A2 takımının kadrosuna dahil edildi.
Yağ basıncı
Yağ basıncı, içten yanmalı motorların çoğunun uzun ömürlü olmasında önemli bir faktördür. Haricî yağlama sistemiyle (Frederick Lanchester tarafından icat edilmiştir), yağ pozitif bir deplasmanlı yağ pompası tarafından alınır ve yağ olukları (geçiş yolları) yoluyla ana rulmanlar, büyük uç rulmanlar ve eksantrik mili yatakları veya denge mili yatakları gibi yataklara zorlanır. Kam lobları ve silindir duvarları gibi diğer bileşenler yağ jetleri ile yağlanır.
Yeterli yağ basıncı, dönen şaftın (aks) ve yatak kovanının metalinin asla temas etmemesini sağlar ve bu nedenle aşınma ilk çalıştırma ve kapatma ile sınırlıdır. Yağ basıncı, şaftın dönüşüyle birleştirildiğinde, aksın kabuğunda hidrodinamik olarak merkezler ve yatakları soğutur. Bu tür bir yatak, bir sıvı yatak olarak bilinir.
Yağın viskozitesinin artması nedeniyle motor soğukken yağ basıncı daha yüksektir ve yağ akışındaki tahliye vanası aşırı akışı yönlendirmek için açılana kadar motor devri ile artar. Yağ basıncı, sıcak rölanti koşullarında en düşük seviyededir ve üreticinin toleranslarının izin verdiği minimum basınç genellikle bu noktada verilir. Aşırı yağ basıncı tıkalı bir filtreyi, tıkalı yağ galerisini veya yanlış yağ derecesini gösterebilir. Düşük yağ basıncı aşınmış yatakları veya kırık bir yağ pompasını gösterir.
Bazı araç motorlarında düşük yağ basıncında bir uyarı ışığı yakan yağ basınç anahtarı vardır. Bazı araçlarda ön panelde veya gösterge tablosunda bir yağ basınç göstergesi bulunur.
Yağ basıncı, pompanın kendisi tarafından değil, pompanın çıkış hattındaki bir sıvı akışı kısıtlaması ile oluşturulur. Bu tür kısıtlamalara örnek olarak büyük uç ve ana rulmanlar ile takılmışsa eksantrik mili ve külbütör dişlisi verilebilir.
Alex Turner
Alexander David Turner (d. 6 Ocak 1986), indie rock grubu Arctic Monkeys ve The Last Shadow Puppets solisti, gitaristi ve bestecisi İngiliz müzisyen.
Gençlik yılları
Alex Turner, Penny ve David Turner'ın tek çocuğudur. Sheffield'de (1997'den 2002'ye) Stocksbridge Lisesi'nde okumuştur. İngilizce öğretmeni Steve Baker onu, "geleneklere uymayan, biraz farklı hali orijinal espri anlayışı, zeka ve parlaklığıyla" hatırlamaktadır.
Ergenlik yıllarının çoğunu Roots Manuva tarzı rap müzik dinleyerek geçirmiş, ilgisi ileriki yıllarda The Strokes ve The Libertines gibi gitar bazlı gruplara kaymıştır. Turner'ın ebeveynleri yılbaşı için 2001'de ilk gitarını almışlardır.
Ailesi bir seneliğine üniversiteyi ertelemesine izin vermiş, bu sıralarda Turner barmenlik yapmıştır. Turner'ın bir açıklaması eğer müzik alanında başarılı olmasaydı Manchester Üniversitesi'nde İngilizce okuyacağı yönündedir.
Kariyer
Alex Turner, Arctic Monkeys ve The Last Shadow Puppets'ta solistlik, bestecilik ve gitaristlik yapmaktadır.
Solo çalışmaları
Turner, arkadaşı ve bazı Arctic Monkeys kliplerinin yönetmenliğini yapmış Richard Ayoade'nin film anlamında çıkışını yaptığı 2010 filmi Submarine için Arctic Monkeys'in albümü Suck It and See'de de bulunan Piledriver Waltz'ı da barındıran 6 şarkı besteledi ve yorumladı. Film müziği albümü, ABD ve Birleşik Krallık'ta 18 Mart 2011'de yayınlandı. Ayrıca Matt Helders'ın NME dergisine verdiği röportaja göre, Turner R U Mine?/Electricity single'ından sonra bir solo parça kaydetti.
İşbirlikleri
2008'in Ekim'inde, Turner kısa hikâye anlamındaki çıkışını, grup arkadaşlarının derlemesi Late Night Tales: Matt Helders'a söylenmiş sözler şarkısı "A Choice of Three"'yi yorumlamıştır.
Turner ve Dizzee Rascal, Rascal'ın albümü 'Maths and English''ten 'Temptation Greets You Like Your Naughty Friend' şarkısında birlikte çalışmıştır.
Özel hayatı
Turner'ın, Flourescent Adolescent'in ek yazarı olan Johanna Bennett'le iki yıllık bir ilişkisi oldu. Daha sonra model ve sunucu Alexa Chung ile Nisan 2007'den 2011 Temmuz'una kadar birliktelerdi. Chung aynı zamanda The Last Shadow Puppets'ın 'My Mistakes Were Made For You' şarkısının klibinde oynamıştı. Alex Turner, Ağustos 2011'den beri model ve oyuncu Arielle Vandenberg ile birlikteydi. Çift 2014 başında ayrıldı. Ardından Alex 2015'in mayıs ayından 2018'e kadar Taylor Bagley ile bir birliktelik sürdürdü. Bilinen en son ilişkisi Louise Verneuil ile olup 2018'de başladı.
Seha Okuş
Seha Okuş, (d. 1 Ocak 1933, İstanbul), Türk Halk Müziği yorumcusu.
İlk ve orta öğrenimini İstanbul'da tamamladı, İstanbul Belediye Konservatuvarı'nın Türk Müziği Bölümü'nden 1958 yılında mezun oldu. Konservatuvarda ve İstanbul Radyosunda 35 yıl görev yaptı.
1990 yılından itibaren Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nin Halk Müziği Bölümü'nün başkanlığını ve repertuvar hocalığını yürüttü. Müjdat Gezen'in halasıdır.
Dönüş, Mahpus, Toprak Ana, Açlık ve Kuma filmlerinin müziklerini seslendirdi.
Kalan Müzik 2002 yılında 17 eserinden oluşan Hasretinle Yandı Gönlüm adlı bir albüm yayınladı.
Sırbistan (Habsburg)
Sırbistan, 1718 ile 1739 yılları arasındaki Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na bağlı bir vilayettir.
Tarihi
Sava Nehri ve Tuna Nehri'nin güneyi 1718 yılında Avusturya-Macaristan İmparatorluğu tarafından alınmıştır. Burada Sırbistan eyaleti kurulmuştur.
Bugünkü Sırbistan'ın kuzeyi olan Voyvodina, 1918 yılına kadar Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun (Habsburg Hanedanı) egemenliği altında kalmıştır.
Habsburg egemenliğindeki Sırbistan'da uygulanan reformlarla ekonomik durum iyileşti. Osmanlı baskısından kaçan Sırplar, Sırbistan'na geri döndü ve 270.000 olan nüfus 400.000'e yükseldi. Ancak bölgedeki Habsburg gücünün azalması ve bölgenin hakimiyeti Osmanlı'ya geçmesiyle, İkinci Büyük Sırp Göçü (1737-39) meydana gelecekti.
Galatasaray (futbol takımı) 1970-71 sezonu
'''Galatasaray (futbol takımı), 1970-71 sezonuna ait istatistikleri yer almaktadır.
Sırp Despotluğu
Sırp Despotluğu (Sırpça: Српска деспотовина, Srpska despotovina), Sırpların Osmanlı Devleti egemenliğine girmeden önce kurdukları son devlet. 1403 yılında Sırbistan Prensi Stefan Lazareviç'in kendisini despot ilan etmesiyle kurulmuş devlettir. Başkenti Belgrad'dır. 1459 yılında Osmanlı Devleti tarafından fethedilmiştir. 16. yüzyıl boyunca Macaristan Krallığı'nın koruyuculuğu altına alınmış daha sonra tamamen Osmanlı topraklarına katılmıştır.
Köken
Prens Lazar Hrebelyanoviç 28 Haziran 1380'da I. Kosova Savaşı sırasında ölünce yerinde oğlu ve varisi Stefan Lazareviç geçti. Stefan'ın reşit olmamasından dolayı annesi Prenses Milica naipliğini üstlendi. Bilge ve diplomatik becerileri yüksek kadın I. Kosova Savaşı'nın ve Sultan I. Murad'ın savaş sırasından öldürülmesinin ardından gelişen kargaşa ortamında Osmanlı İmparatorluğu'na karşı ülkesini savunmayı başardı. Osmanlı ile ilişkileri istikrara kavuşturmak adına kızı ve halefi Olivera'yı Sultan I. Bayezid ile evlendirdi.
Kaynaklara göre farklılık gösterse de 1390 veya 1391 de Kosova Savaşı'nın ardından Sırbistan, Osmanlı'nın vassalı haline geldi ve Stefan Lazareviç'in Sultan'ın istediği her savaşa katılım göstermesi zorunlu kılındı. Sözünde duran Stefan, Mayıs 1395'te Eflak prensi I. Mircea'ya karşı gerçekleştirilen Rovine Muharebesi'nde ve 1396'da Macar Kralı Sigismund'a karşı savaşılan Niğbolu Savaşı'nda Osmanlı saflarında yer aldı. Niğbolu Savaşı'nın ardından Sultan Bayezid, Stefan'ı savaş sırasında Macarların yanında saf tutan ve Kosova'da toprak sahibi olan Vuk Brankoviç'in toprakları ile ödüllendirdi.
Timur'un ordusunun Anadolu'ya gelmesinin ardından gerçekleşen Ankara Savaşı'ı sırasında Osmanlı birlikleri hezimete uğramış olsa da Stefan meydanı Bayezid'in bütün oğullarından sonra, Bayezid esir düşmeden hemen önce terk etti. Sırbistan'a dönüşü esnasında Stefan Konstantinapol'u ziyaret ederek Bizans İmparatoru II. Manuil Paleologos tarafından Despot olarak taç giydi. Despot unvanı normalde Bizans vassal devletlerine verilen bir unvan olsa da Bizans, Sırbistan'ı vassal olarak elde tutacak kadar güçlü değildi. Dolayısıyla Stefen bu unvanı sadece meşrutiyet ve kendini Roma İmparatorluğu'na dayandırmak için kullandı.
Stefan Lazareviç
Stefan; Vuk Brankoviç'in oğlu, yeğeni Durad Brankoviç ile halihazırda Konstantinapol'de ters düşmüş ve onu orda Bizans'a esir bırakmıştı. Dönüş yolunda ise kardeşi Vuk Lazereviç ile Tripolje civarında Brankoviçler tarafından baskına uğramıştı. Baskını başarıyla savuşturan kardeşler daha sonrasında Nobırda'da anlaşmazlığa düştü. Vuk oradan kaçıp Bazeyid'in kendini Rumeli'da Sultan ilan eden oğlu Süleyman Çelebi'ye sığındı.
Osmanlı'daki iç karışıklığa (Fetret Devri) güvenen Stefan 1404'te kendisini Belgrad, Mačva bölgesi ve Güvercinlik Kalesi ile ödüllendiren Macar Kralı Sigismund'un vassalı olmayı kabul etti. Böylelikle Stefan Dragutin'den beri Belgrad ikinci defa Sırbistan'ın başkenti oldu.
İlerleyen yıllarda Stefan genelde şahsi yaşamı ile ilgilendi. Kız kardeşi olan Bayezid'in dul düşen karısı Olivera'yı kurtarmaya çalıştı. 1404'te kardeşi Vuk ile süregelen savaşa son verdi. 1405'te Midilli'nin yöneticisi II Francesco Gattilusio'nun kızı ile evlendi. Yine aynı yıl annesi Milica vefat etti.
1410'da Macar Kralı Sigismund Bosna'nın kuzeydoğusuna sefere çıkıp buralarda kazanımlar elde etti ve yardımlarından dolayı Stefan'ı da Srebrenitsa ve çevresi ile ödüllendirdi.
Musa kendini Rumeli'de sultan ilan ettikten sonra 1412'de Sırplar üstüne sefer düzenlese de Stefan, Türkleri Kosova'da Nobırda yakınlarında yendi. Anadolu'da kendini Sultan ilan eden Mehmet Çelebi, Musa'yı püskürtmesinin ardından Stefan'ı Musa'ya karşı birleşmek için bir ittifaka davet etti. Stefan'ın yardımları ile Mehmet Çelebi, Rumeli'ye geçip kardeşini Vitoşa dağı yakınlarında Çamurlu Savaşı'nda mağlup etti ve savaş esnasında Musa öldü. Böylelikle Fetret Devri sona ermiş oldu. Ödül olarak Stefan'a Niş yakınlarındaki bazı bölgeler bırakıldı. Stefan'ın ölümüne kadarki gelecek 20 yılda Türk-Sırp ilişkileri dostane sürdürüldü.
28 Nisan 1421'de Stefan'ın günümüz Karadağ'sını yöneten yeğeni III. Balşa varisi olmadığı için topraklarını amcasına bırakarak öldü. Gerek bu şekilde miras yoluyla gerekse Türkler ve Macarlar tarafından ödüllendirilmeleriyle Sırplar etnik olarak çoğunluk olduğu yerlerin çoğunu kazanmış oldu.
1425'de Osmanlı, Sırplara saldırıp Morava Vadisinin güneyini ele geçirdi. Aynı anda durumdan yararlanmaya çalışan Bosna Kralı Srebrenitsa'yı ele geçirmeye çalışsa da başarılı olamadı. Despot Stefan, Sultan ile barış görüşmelerine başlayıp uzlaşma sağlayana dek savaş sürdü ve Sırp toprakları işgal edildi.
Sanatsal gelişim
Bir şair, düşünür ve sanatkar olan Stefan Lazereviç dönemi Sırbistan için sanatsal anlamda gelişmelerin yaşandığı bir dönemdi. Stefan'ın kendisi ortaçağ Sırbistan edebiyatının büyük eseri Slovo ljubve ('Aşkın sözü') şiirini yazmış ve zamanın Balkanlarındaki en büyük kütüphaneyi toplamıştı.
Ekonomik istikrar
Osmanlı ve Macaristan arasında dengede ve istikrarda kalabilmeyi başarıp iki büyük devlet ile de dostane ilişkiler geliştiren Stefan, hükmü boyunca özelikle Srebrenitsa ve Nobırda'daki zamane Avrupa'sının en büyük gümüş madenlerinin de yardımıyla ülkesine ekonomik anlamda gelişmeler yaşattı. Öyle ki Belgrad onun devrinde yüz bin insanın yaşadığı büyük bir şehir oldu.
İlk dönemi
Curac Brankoviç veya Durad Brankoviç olarak da adlandırılan Vılkoğlu Brankoviç, (Osmanlı kaynaklarında böyle adlandırılır) Stefan Lazareviç'in 1426'da veliaht 19 Haziran 1427'de amcasının ölümünün ardından ise Despot olarak taç giyen yeğenidir. Kendisi halihazırda despotluğun son 15 yılının en önemli ikinci figürü olup Bizans İmparatoru VIII. İoannis tarafından da onaylı bir despottur.
Stefan'ın ölümünün ardından Sırplar, Belgrad'ı tekrar Macar Krallığına teslim etse de Mačva bölgesini ellerinde tuttu. Başkentin kaybının ardından diğer başlıca şehirlerin Osmanlı'ya yakın olmasından dolayı başkent ilan etmek için fazla tehlikeli olduğunu düşünen Vılkoğlu, kendisine Tuna üzerine yeni bir başkent inşa ettirdi. Nispeten daha güvenli bir sınır olan Macar sınırında inşa edilen bu kaleye ise Semendire dendi. Semendire'nin 1428-30 arasındaki inşası özellikle Vılkoğlu'nun eşi Jerina'nın adına pek çok tarihi yanlışa sebebiyet verdi. Jerina'nın Yunan asıllı olması ve kardeşlerinin yeni despot üzerinde fazla etkisinin bulunmasından dolayı halk tarafından sevilmeyerek şeytani olarak görüldü ve yeni bir başkentin tamamen onun kibrinden dolayı yapıldığı söylendi. Öyle ki halk şiirlerinde kendisinden Prokleta Jerina (Lanetli Jerina) olarak bahsedildi.
1427 yazında despot olur olmaz Vılkoğlu bir Osmanlı savaşı ile karşı karşıya kaldı. Türkler Alacahisar, Niş ve Leskofça'yı alıp Topliçe bölgesinin neredeyse tamamına hakim oldu. Nobırda'da aynı şekilde kuşatılsa da alınamadı.
II. Tvrtko, Bosnalı soylu aile Zlatonosoviçiler ile Vukaşin Zlatonosoviç ve Sırp Despotluğu arasında bir işbirliği yürütüldüğü iddiayla soylu aileye Kasım 1430'da savaş açtı. Aile ile olan savaş Vukaşin'in ve tüm Zlatonosoviçlerin ölümü ile sonuçlansa da Sırplar ile bir çatışmaya sebebiyet verdi. 1433 baharında Vılkoğlu, Bosna'ya sefere çıkarak Usora bölgesini, Zvonik ticaret merkezini ve Teoçak Kalesi'ni fethetti.
Vılkoğlu 1433'te kuzeydeki komşuları ile ilişkileri daha da geliştirmek için Macaristan Kraliçesi'nin de yakın bir kuzeni olan Celje Kontu II. Ulrich ile kızı Katarina'yı evlendirdi. Diğer kızı Mara Brankoviç'in (Mara Hatun) ise II. Murad ile evliliği kararlaştırıldı. Bu karar 1433'te alınsa da Vılkoğlu evliliği Osmanlı kendisini 1435'te işgal ile tehdit edene kadar erteledi. Evliliği ardından Sultan Murad, Osmanlı İmparatorluğu ve Sırplar arasındaki barışın süreceği üzerine yemin etti.
Barış üzerine yeminler edilse de barış fazla uzun sürmedi. Osmanlı'ya bağlı akıncılar 1437'ye gelindiğinde Sırp sınır köylerine yağma harekatları düzenlemeye başladı. Vılkoğlu saldırıların durması adına Osmanlı'ya Braniçevo Kasabası'nı bıraksa da barış 1438'te tekrar bozuldu. Bu seferse Sırplar sınırdaki Ždrelo ve Višesava köylerini ele geçirdi. İlişkiler bu şekilde sınır kasabalarının el değiştirmesi ile sürdü.
Geçici Osmanlı işgali
1439'da Sultan II. Murad'ın bizzat kendinin yönettiği bir ordu Sırbistan'a saldırdı. Saldırının ardından Despot Vılkığlu, Mayıs 1439'da Semendire'nin savunmasını oğlu Grgur Brankoviç ve kaynı Thomas Kantakouzenos'a bırakarak Macaristan'a kaçtı. Semendire Kalesi üç ay direnebilip 18 Ağustos 1439'da düştü ancak Nobırda kuşatmaya 2 yıl boyunca direnip 27 Haziran 1441'de düştü. Bu noktada Despotluğun günümüz Karadağ'sı hariç tüm toprakları Türk egemenliğine girmiş oldu. Ancak bu bölge de Venedikliler ve Voyvoda Stjepan Vukčić Kosača tarafından kısa bir süre sonra alındı. Despotluğun son kaleleri ise Mart 1442'de düştü.
Osmanlı'nın bölgedeki ilk valisi İshak Bey'di. Kendisinin buradaki valiliği fazla uzun sürmemiş olup 1443'te yerine İshakoğlu İsa Bey tayin edildi.
Vılkoğlu Brankoviç'in tekrar tahta çıkışı
Vılkoğlu, Macaristan'da Macar liderler ile görüşüp Macarlardan (Yanoş Hunyadi liderliğinde), Sırplardan (Vılkoğlu liderliğinde) ve Romanyalılardan (II. Vlad liderliğinde) geniş bir Hristiyan koalisyonunu Osmanlıları Sırbistan'dan çıkarmak adına toplayıp Eylül 1443'te Sırbistan ve Bulgaristan'a doğru ilerlemeye başladı. Geniş Hristiyan koalisyonu 1443 sonhabarının başlarında Tuna'yı yaklaşık 25,000 Macar ve Leh asker, 8,000 Sırp piyade ve 700 Boşnak süvari ile geçti. 15 Ağustos'ta ise Edirne-Segedin Antlaşması ile Sırp Despotluğu'nun sınırları Karadağ'daki kayıpları ve Güvercinlik hariç tekrar savaştan önceki haline döndü. Haçlı koalisyonun ilerleyişi ise 10 Kasım 1444'te Varna Savaşı'ndaki ağır mağlubiyetlerinin ardından sonlandırılmıştır. Savaşta Lehistan Kralı III. Władysław öldürülmüş olup bu durum Doğu Avrupa'yı kaosa sürüklemiştir.
1446'ya gelindiğinde ise Bosna Kralı Stjepan Tomaş], Despot Vılkoğlu'na Srebrenitsa'yı almak için saldırdı. Ancak Eylül 1448'de Boşnaklar, Thomas Kantakouzenos tarafından yönetilen Sırp ordusu tarafından yenilgiye uğratıldı. Savaş sonunda Sırplar Srebrenitsa'yı geri alıp [[Vişegrad'ı da fethetti.
Vılkoğlu'nun aslında gayesi büyük güçlerin saflarında yer almak değil ülkesini korumak olduğunun en iyi 1447'de Bizans'a şehir duvarlarının güçlendirilmesi için para yollaması ancak birkaç yıl sonra 1453'te ise aynı surların yıkılmasına yardımcı olmak için Osmanlı saflarına binlerce asker göndermesi ile açıklanabilir.
II. Murad'ın ardından tahta çıkan II. Mehmed, Kostantiniyye'nin fethini planladığı için kuşatma esnasında savaşa girilmemesi adına barışı tesis etmek için iyi niyet göstergesi olarak Topliçe ve Dubočica'yı Sırplara bıraktı. Ardından ise II. Mehmed ve Vılkoğlu arasında barış müzakereleri yapıldı.
Resmi bir savaş ilanı yapmaksızın hemen öncesinde İstanbul'u fethetmiş ve "Fatih" unvanını almış II. Mehmed, Temmuz 1454'te Sırbistan'a saldırdı. Despotluğun orta kesimleri hemen düşse de kuzeydeki başkent Semendire iyi hazırlanmıştı ve Türkler, Hunyadi'nin Tuna'yı geçip kaleye yardım getirmesinin ardından kuşatmayı kaldırdı. Fatih ganimetlerle birlikte Sofya'ya dönerken ordusunu ise Alacahisar'da bıraktı. 24 Eylül'e gelindiğinde Nikola Skobaljiç komutasındaki bir Sırp birliği Leskofça Muharebesi'nde bir Türk birliğini yenilgiye uğrattı. Bu esnada ise Vılkoğlu ve Hunyadi'nin Sırp-Macar birleşik birliği Alacahisar Muharebesi'nde Osmanlıları yenip birliğin komutanı Firuz Bey'i ise tutsak etti.
Ancak Sırpların bu başarıları sadece sonlarını bir süre geçiktirdi. Nikola Skobaljiç'in kuvvetleri 16 Kasım'da Türkler tarafından mağlup edildi ve kendisi de idam edildi. 1455 baharına gelindiğinde ise Fatih ordusunun başına tekrar döndü. Türkler bu sefer Sırbistan'ın güney kesimlerini ele geçirmeyi öncelik koştu. Güneydeki Nobırda, yeni gelen ağır toplar ile bu sefer ancak 4 gün dayanabilip 1 Haziran'da düştü. Nobırda'nın düşüşü ile birlikte Güney Sırbistan'daki diğer kaleler de sırayla düştü. Despotluğun güneyi elden çıkarken Vılkoğlu ise son bir çare olarak yeniden bir haçlı birliği toplamaya çalışsa da başarılı olamadı. 1456'de Fatih, Sırplarla Güney Sırbistan'ın Osmanlı mülkü olarak kalması koşulu ile barıştı. Barıştan birkaç ay sonra savaş tekrar alevlendi. Osmanlı'nın bu seferki ana hedefi Semendire ve Belgrad'tı ancak uzun kuşatmalara dayanan şehirler Osmanlı tarafından alınamadı.
Despot Vılkoğlu Brankoviç, 24 Aralık 1456'da öldü.
Lazar Brankoviç
Lazar Brankoviç, Osmanlılar tarafından kör edilmeyen Vılkoğlu'nın tek oğlu olduğu için babasının ölümünün ardından taç giydi. Sırbistan'ın Osmanlı'yı savaş alanında yenmesinin imkansız olduğunu fark eden Lazar, tahta çıktıktan sonra Fatih Sultan Mehmed ile 15 Ocak 1457'de bir antlaşma yaptı. Antlaşmaya göre babasından kendisine kalan toprakların çoğu Lazar'a bırakılsa da bazı konumlar Osmanlı'ya geçti ve Lazar'ın mülkünün kendisi ölene dek Osmanlı tarafından rahatsız edilmeyeceğine dair söz verildi. Yine antlaşma gereğince Lazar, Osmanlı'nın haraçgüzarı oldu ancak Nobırda'daki zengin madenlerin yokluğu bu haracı ödemeyi çok zor kılıyordu.
Türklerle anlaşıp güneyi güvene alan Lazar, Macaristan'dak iç savaşlara Kral Ladislaus safında dahil oldu. İç savaştan yararlanan Lazar 1457'de Kovin'i ve Tuna'nın sol tarafında kalan birkaç kasabayı daha ele geçirdi.
Annesi Jerina'nın 3 Mayıs 1457'de ölümünün ardından Brankoviç ailesi içerisinde veraset kavgaları başladı. Lazar'ın kör kardeşi Grgur Brankoviç gayrimeşru oğlu Vuk Grgureviç'in haklarını alabilmek için Mara ve Thomas Kantakouzenos ile birlikte Osmanlı'ya kaçtı. Lazar'ın diğer kör kardeşi Stefan Brankoviç ise Lazar'ın yanında kalıp onun despotluğunu savundu.
William Lipscomb
William Nunn Lipscomb, Jr. (9 Aralık 1919 - 14 Nisan 2011), Amerikalı kimyager.
Sırp Despotluğu
Naiplik dönemi
Lazar Brankoviç, ardından bir oğul bırakmadan aniden ölünce yerini kör kardeşi Stefan Brankoviç, Lazar'ın eşi Helena Palaiologina ve Grandük Mihailo Andeloviç'ten oluşan üç kişilik bir naiplik konseyi doldurdu. Mihailo Andeloviç, konseydeki yerini de kullanarak Osmanlı'da sadrazam olan kardeşi Veli Mahmud Paşa ile birlikte Stefan ve Helena'nın ardından iş çevirmeye başladı. Mart ayına gelindiğinde Mihailo, despotluk üzerindeki kendi hak iddasını güçlendirmiş için Semendire'ye küçük bir Osmanlı birliği soktu. Ancak kaleye giren Osmanlı birlikleri beklenmedik bir şekilde Sultan'ın adını bağırarak surlara Türk bayrağı diktiler. Duruma öfkelenen Semendire halkı 31 Mart'te ayaklanarak kaledeki Osmanlı birliklerinin çoğunu ya öldürdü ya da esir etti. Mihailo'nun kendisi ise tutsak edildi. Bu yaşanan karışıklıkların ardından Stefan Brankoviç, kendisini Helena Palaiologina'nın desteği ile Despot ilan edip Semendire'nin kontrolünü ele geçirdi. Böylelikle naiplik dönemi sona erdi.
Stefan Brankoviç
Lazar'ın ölümünün ardından gelene kaostan ve çok başlı yönetimden yararlanan Bosna Kralı Stjepan Tomaş, Sırpların kontrolündeki Drina nehrinin batı yakasındaki Teočak hariç her yeri ele geçirdi. Aynı şekilde Macar Michael Szilágyi'de Lazar'ın Tuna'nın kuzeyinde bulunan her toprağını ele geçirdi. Mihailo Anđeloviç'in başarısız darbesinin ardından Osmanlı hemen Sırplara karşı sefere çıktı. Ancak 1459'da kadar gözle görülür bir ilerleme kaydedilemese de 1459 Sırp Despotluğu için sonun başlangıcı oldu. Stefan Brankoviç hem Lazar'ın ölümünün ardından gelen dış saldırılardan dolayı hem de kendisi kör olduğu için Orta Çağ Avrupası'nda meşrutiyetinin düşük olduğu için döneminde ülke tepetaklak gitti ve 8 Nisan 1459'da Helena Palaiologina ve Bosna Kralı Tomaş tarafından tahttan indirilip yerine oğlu Despot ilan edildi.
Stjepan Tomaşeviç ve Despotluğun sonu
Stjepan Tomaşeviç, Osmanlılara 1459'da Sırbistanı ve 1463'te de Bosna'yı olmak üzere iki ayrı ülkeyi kaybetti. Kendisinin Sırp Despotu ilan edilmesinin fazla bir dayanağı olmasa da babası Bosna Kralı Stjepan Tomaş'ın zorlamaları ile Despot ilan edildi. Kendisinin taç giydiği sıralarda Sırpların elinde sadece Tuna boyunda bir kaç kale ve kasaba kalmıştı. Fatih Sultan Mehmed Sırbistan'ı tamamen ele geçirmeye karar verip Semendire'ye geldiğinde Stjepan Tomaşeviç kaleyi savunmayı bile denemedi. Görüşmelerin ardından Bosnalıların, Sırp tacındaki kısa hükmü son buldu ve Boşnaklar şehri terk etti. Böylelikle 20 Haziran 1459'da Sırp Despotluğu tarihe karıştı ve toprakları tamamen Türklerin eline geçti.
Andy Griffith
Andy Samuel Griffith (d. 1 Haziran 1926 –ö. 3 Temmuz 2012), Amerikalı oyuncu, komedyen, yapımcı, yönetmen, yazar, müzisyen ve eğitimci. Oyunculuk kariyeri dışında Gospel tarzında müzik çalışmaları yaptı. 1955'te adım attığı sanat hayatında rol aldığı televizyon yapımları kendi adıyla hazırlayıp sunduğu "The Andy Griffith Show" ve televizyon dizisi başrol karakterini canlandırdığı polisiye televizyon dizisi "Matlock" ile tanındı. Diğer yapımlar arasında sinema filmleri; No Time for Sergeants (1958) ve Waitress (2007) ve televizyon dizileri; Headmaster (1970) ve The Yeagers (1980) vb. sayılabilir.
Boynuzdan yapılmış kadeh
Boynuzdan yapılmış kadeh, bovid boynuzundan yapılmış bir içme kabıdır.
Fratel
Fratel Portekiz'de Vila Velha de Ródão belediyesine bağlı olan, 97,86 km2 yüzölçümüne sahip, 760 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Nór
Nór (Eski Norsça: Nórr), Orkneyinga Saga'ya göre Norveç'e adını veren kurucusudur.
Vazzano
Vazzano İtalya'nın Calabria bölgesine bağlı Vibo Valentia ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Ocak 2018 tarihi itibarıyla 1,029'dur.
Galatasaray (futbol takımı) 1971-72 sezonu
'''Galatasaray (futbol takımı), 1971-72 sezonuna ait istatistikleri yer almaktadır.
Aktutan, Gümüşhane
Aktutan, Gümüşhane ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür. Aktutan köyünün, Giretli, Hacılı, Temürlü (Bahçeli), İstoforlu (Esentepe), Toramanlı, Tarazallı, Ortamahalle, Bektaşlı, Muzgullu, Cücüklü, Alamanlı, Cabri ve Tefil adında 13 mahallesi bulunmaktadır.
Tarihçe
Köyün eski adı "Hayekse"'dir. 1876 yılı sayımında o dönemki Gümüşhane kazasına bağlı bir köy olarak bahsedilen yerleşimde, 113 hanede 320 kişi yaşamaktadır. 1919 yılında bazı Rumlar'ın çıkardığı isyanlara o dönemki köy sakinlerinden de katılanlar olmuştur. Köydeki Rum nüfus Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi uyarınca Yunanistan'a gönderilmiştir.
Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla da Hayekse adıyla anılan yerleşimin ismi 1950'lerin sonuna doğru değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Köyün Bektaşlı ve Orta mahallelerinde günümüze harap bir şekilde ulaşabilmiş kilise kalıntıları bulunmaktadır.
Coğrafya
Gümüşhane merkezine 17 km uzaklıktadır.
Yahudilere yönelik zulüm
Hristiyan antisemitizmi
Orta Çağ’da, Avrupa’daki Antisemitizmin kökenleri dine dayanmaktaydı. Her ne kadar Katolik Kilisesi dogmasının bir parçası olmasa da, aralarında din adamlarının da bulunduğu birçok Hristiyan, İsa’nın öldürülmesinden Yahudileri toplu olarak sorumlu tutmak şeklindeki, kökenleri Sardisli Melito’ya kadar uzanan uygulamayı sürdürmüştür. Özel bir Katolik Cizvit araştırma üniversitesi olan Boston College’ın İsa’nın Çilesi Piyesleri Rehberi’nde (Guide to Passion Plays) de belirtildiği üzere, “Zaman içinde Hristiyanlar… Yahudilerin tümünün İsa’nın öldürülmesinden sorumlu olduğunu… kabul etmeye başlamıştır. Bu yoruma göre, gerek İsa’nın ölümü sırasında hazır bulunan Yahudiler gerekse de tüm zamanlarda, toplu olarak Yahudi halkı, tanrı öldürme suçunu işlemişlerdir. 1.900 yıllık Hristiyan-Yahudi tarihinde de, tanrıyı öldürme suçlaması, Avrupa ve Amerika’daki Yahudilere karşı nefrete ve cinayete dönüşmüştür.”
On bir ve 13. yüzyıllar arasındaki dönem, Yahudiler için Avrupa’nın birçok yerinde, kan iftiraları, kovulmalar, din değiştirmeye zorlanmalar ve katliamlar ile dolu, geniş çaplı baskılar ile geçmiştir. Avrupa’da Yahudilere karşı önyargıların kökeninde ise din yatmıştır. Yahudiler sıklıkla birçok Avrupa ülkesinde katledilmiş ve buralardan sürülmüştür. Zulüm ilk zirvesine Haçlı Seferleri sırasında ulaşmıştır. Ren ve Tuna boylarında gelişmekte olan cemaatler Birinci Haçlı Seferi (1096) sırasında tamamiyle yok edilmiştir. İkinci Haçlı Seferi (1147) sırasında da, Fransa’daki Yahudiler sık sık katliamlara kurban gitmişlerdir. Yahudiler, 1251 ve 1320 yıllarındaki Çoban Haçlı Seferleri sırasında da saldırılara maruz kalmışlardır. Haçlı Seferleri’ni, 1290 yılında tüm İngiltere Yahudilerinin kovulması, 1396 yılında 100.000 Yahudinin Fransa’dan kovulması ve 1421 yılında da binlercesinin Avusturya’dan sürülmesi gibi kovulmalar izlemiştir. Yaşadıkları ülkelerden sürülen Yahudilerin çoğu Polonya’ya kaçmıştır.
Kara Veba salgınlarının Avrupa’yı perişan ettiği ve nüfusun yarıdan fazlasının ölümüne yol açtığı 14. yüzyıl ortasında, Yahudiler günah keçisi yapılmıştır. Salgına, kasıtlı olarak su kuyularını zehirleyen Yahudilerin yol açtığı dedikoduları yayılmış, bunun sonucunda çıkan şiddet olaylarında yüzlerce Yahudi cemaati yok edilmiştir. Her ne kadar Papa VI. Clement ilk olarak 6 Temmuz 1348 ardından da yine 1348 tarihli bir diğer papalık emri ile Yahudileri korumaya çalışmışsa da, birkaç ay sonra, henüz salgından etkilenmemiş olan Strazburg’da 900 Yahudi diri diri yakılmıştır. Hindistan’daki Yahudiler, bu ülkeye göç ettiklerinden beri hiçbir zulüm görmemişlerdi, ancak, 1552 yılından itibaren Goa engizisyonu sırasında Hristiyan misyonerlerin boyunduruğu altına girmişlerdir. Güney Hindistan’ı işgal eden Portekizliler, 17. yüzyılda Güney Hindistan’daki Yahudilere karşı korkunç bir vahşet uygulamışlardır.
1870 yılına kadar varlığını sürdüren Papalık Devletleri’nde, Yahudilerin sadece getto adı verilen belirli mahallelerde yaşamalarına izin veriliyordu. 1840’lara kadar, Hristiyanlığa dönmeleri yönünde baskı gördükleri vaazlara düzenli olarak katılmaya zorlanıyorlardı. Hristiyanlığa geçen Yahudiler için kurulan yatılı devlet okullarını desteklemek üzere sadece Yahudilerden alınan bir vergi salınmıştı. Hristiyanlıktan Yahudiliğe dönmek yasadışıydı. Kimi zaman Yahudiler zorla vaftiz ediliyor, hatta bu gibi vaftizlerin yasadışı olduğu zamanlarda dahi Hristiyanlığı uygulamaya zorlanıyorlardır. Bu gibi birçok durumda, devlet tarafından ailelerinden ayırılıyorlardı. Edgardo Mortara’nın yaşamı, 19. yüzyılın ikinci yarısında Papalık Devletleri’nde Katolikler ile Yahudiler arasında yaşanan talihsizliklerin en yaygın bilinen örneklerinden birini oluşturmaktadır.
On dokuzuncu yüzyıl ile 20. yüzyılın ilk yarısında (II. Dünya Savaşı’nın sonuna kadar), Katolik Kilisesi, “iyi Antisemitizm” ile “kötü Antisemitizm” arasında bir ayrım yapıyordu. “Kötü” olanı, soylarından ötürü Yahudilere karşı nefreti körüklüyordu. Bu gayrı-Hristiyan bir hareket olarak nitelendiriliyordu, zira Hristiyanlığın mesajı etnik kimlikleri ne olursa olsun tüm insanlığa gelmişti ve herkes Hristiyan olabilirdi. “İyi” olanı ise, Yahudilerin sadece servetlerine servet katmak ile ilgilendiği ve gazeteleri, bankaları ve diğer kurumları kontrol etmek için komplolar düzenlediği iddialarını öne sürerek bu sözde uygulamaları eleştirirdi. Birçok Katolik psikopos, Yahudileri bu gerekçeler ile eleştiren makaleler kaleme almış, Yahudilere karşı nefreti körüklemek ile suçlandıklarında ise, “kötü” Antisemitizm’i lanetlediklerini hatırlatmıştır. Tarihçi David Kertzer’in The Popes Against the Jews (Papalar Yahudilere Karşı) adlı kitabında bu fenomenin kapsamlı bir anlatımı bulunmaktadır.
Müslüman ve Arap Antisemitizmi
Mark R. Cohen’e göre, İslam’ın yükselişi sırasında, Müslümanlar ile Yahudiler arasındaki ilk karşılaşmalar, Muhammed’in Medine’deki Yahudi kabilelerini sürmesi veya öldürmesi ile sonuçlanmıştır. Bununla birlikte, Cohen, bu karşılaşmanın genelden ziyade, istisnai bir durum olduğunu da ekler.
“Bağdat Halifesi el Muktedi’nin [1075-1094] yetki verdiği veziri Ebu Şuya, her Yahudi erkeğin şapkasına sarı bir işaret takmasını zorunlu kılmıştı. Bu, biri başa takılan ayırt edici bir işaretten, diğeri de boyna takılan ve her Yahudinin boynundan sarkan, Yahudinin kelle vergisi ödemek zorunda olduğunu belirtmek için üzerine zımmi yazısı işlenmiş bir gümüş dinar ağırlığındaki kurşun parçasından oluşuyordu. Yahudiler, bellerine kuşak da bağlamak zorundaydılar. Ebu Şuya, Yahudi kadınlar için de iki işareti zorunlu kılmıştı. Her bir Yahudi kadını biri siyah diğeri kırmızı iki ayakkabı teki giymek ve boynuna veya ayakkabısının üzerine pirinç bir çan takmak zorundaydı; çınlayan çanın sesi Yahudi kadınların Yahudi olmayan [Müslüman] kadınlardan ayırt edilişini belirtiyordu. Yahudi kadınları gözetleyecek ve her türlü kötü söz, aşağılama ve nispet ile baski altında tutacak zalim Müslüman erkekler görevlendirmişti. Yahudi olmayan nüfus, Tüm Yahudiler ile alay ederdi, ayak takımı ve çocukları Bağdat’ın tüm sokaklarında Yahudileri döverdi. Kelle vergisinin [cizye] tamamını ödememiş, az ya da çok borcu olan bir Yahudi öldüğünde, kelle vergisi ödenene kadar gömülmesine izin verilmezdi. Şayet mevta geride değerli hiçbir şey bırakmamışsa, mevtanın kelle vergisi borcunu diğer Yahudilerin kendi ceplerinden ödemesi beklenirdi; aksi takdirde naaşı yakmakla [tehdit ederlerdi]. (Scheiber, A. “The Origins of Obadyah, the Norman Proselyte” Journal of Jewish Studies (Oxford), Vol. 5, 1954, s. 37.)
Endülüs’te, ibn Hazm ve Ebu İshak tarafından kaleme alınan Yahudi düşmanı yazılar, 1066'daki Gırnata Katliamı'nın da en büyük nedenlerinden biri olmuş, “1.500’den fazla Yahudi aileden toplam 4.000 kişi tek bir gün içinde öldürülmüş,” 1033 yılında, Fez’de de 6.000 Yahudi katledilmiştir. Fez’de 1276 ve 1465 yıllarında başka katliamlar da olmuştur.
Arap topraklarında meydana gelen diğer kitlesel katliamlar arasında, 8. yüzyılda Müslüman hükümdar I. İdris’in Fas’ta birçok cemaati ortadan kaldırması; 12. yüzyılda Kuzey Afrika’da Muvahhidlerin çok sayıda cemaati din değiştirmeye zorlaması veya ortadan kaldırması; 1785’te Ali Burzi Paşa’nın yüzlerce Yahudiyi öldürtmesi; 1805, 1815 ve 1830 yıllarında Cezayir şehrindeki Yahudilerin katledilmesi ve Fas’ın Marakeş şehrinde 1864 ve 1880 yılları arasında çok sayıda Yahudinin öldürülmesi de bulunmaktadır. 1840 yılında bir İtalyan keşiş ve uşağı Şam’da ortadan kaybolması sonrasında patlak veren olaylar Şam Hadisesi olarak adlandırılır. İkilinin kaybolmasının hemen ardından, şehirdeki çok sayıdaki Yahudiye karşı törensel cinayet suçlaması yapılmıştır. Bu olayda İngiliz, Fransız ve Alman konsoloslarının yanı sıra, Hristiyanlar, Müslümanlar ve Yahudilerin tümü büyük rol oynamışlardır. Şam hadisesinin ardından, Orta Doğu ve Kuzey Afrika’nın dört bir yanında pogromlar yaşanmıştır. Bunlar arasında, Halep (1850,1875), Şam (1840, 1848, 1890), Beyrut (1862, 1874), Deir el Kamar (1847), Kudüs (1847), Kahire (1844, 1890, 1901-02), Mansura (1877), İskenderiye (1870, 1882, 1901-07), Port Said (1903, 1908), Damanhur (1871, 1873, 1877, 1891), İstanbul (1870, 1874), Büyükdere (1864), Kuzguncuk (1866), Eyüpsultan (1868), Edirne (1872) ve İzmir (1872, 1874) pogromları da bulunmaktadır. 1828 yılında, Bağdat’daki Yahudilere yönelik bir katliam gerçekleştirilmiştir. 1867 yılında, Berfuruş’da da bir başka katliam yaşanmıştır.
1839 yılında, İran’ın Meşhed kentinde, Yahudi Mahallesi’ne giren bir güruh, sinagogu yakmış ve Tora tomarlarını imha etmiştir. Olaylar sırasında yaşanabilecek bir katliam ancak Yahudilerin zorunlu olarak din değiştirmesi ile engellenebilmiştir.
1941 yılında, Reşit Ali’nin Mihver güçleri yanlısı hükûmet darbesinin ardından Bağdat’da Fahrud adı ile bilinen ayaklanmalar patlak vermiş, bunlarda yaklaşık 180 Yahudi öldürülürken 240’ı da yaralanmış, Yahudilere ait 586 işyeri yağmalanmış, 99 ev de tahrip edilmiştir.
Holokost sırasında, Ortadoğu’da da büyük bir kargaşa yaşanmaktaydı. Britanya, Yahudilerin Filistin’deki Britanya Mandası’na göçünü yasaklamıştı. Kahire’de, Stern Çetesi olarak da bilinen Yahudi Lehi Örgütü’nün Britanya’nın Filistin’i Yahudi göçüne kapatmasına karşı yürüttüğü silahlı mücadele çerçevesinde Lord Moyne’a yönelik düzenlediği suikast Britanya-Arap-Yahudi ilişkilerini daha da karmaşık hale getirmiştir. Müttefik ve Mihver güçleri petrol zengini bölgenin kontrolü için mücadele verirlerken, Kudüs Müftüsü Emin el Hüseyni Irak’ta Nazi yanlısı bir darbe yapmış ve Ferhud pogromunu düzenlemiştir. Bu, Irak’ta yaşayan yaklaşık 150.000 Yahudi için bir dönüm noktası olmuş, bu olayın ve daha sonra 1948 yılında İsrail ile yapılan savaşın ardından ortaya çıkan husumet sonucunda, Yahudiler şiddet, zulüm ve boykotlara hedef olmuş, mal varlıklarına el konulmuş ve 1951’de neredeyse tümü ülkeden kovulmuşlardır. Darbe girişimi başarısızlık ile sonuçlanmasının ardından müftü Berlin’e kaçarak burada Hitler’e aktif destek vermiştir.
Arap-İsrail çatışmasının yarattığı gerilimler de Ortadoğu’nun dört bir yanında Yahudilere karşı husumetin artmasında önemli bir rol oynamış, yüz binlerce Yahudi mülteci durumuna düşmüş, özellikle 1948 ve 1956 savaşlarının ardından göçler zirveye ulaşmıştır. 1956 yılında patlak veren Süveyş Krizi’ne tepki olarak, Mısır Hükûmeti 25.000’e yakın Mısır Yahudisini ülkeden kovarak mal varlıklarına el koymuş ve yaklaşık 1.000 Yahudiyi de hapishanelere ve tevkif kamplarına yollamıştır. 1948 yılında 900.000 olan Ortadoğu (İran hariç) ve Kuzey Afrika’daki Yahudi topluluklarının nüfusu bugün itibarıyla 8.000’e düşmüştür.
Nazizm
İkinci Dünya Savaşı öncesinde, Almanya derin ekonomik krizin yanı sıra, farklı siyasi partiler arasındaki yoğun siyasi mücadeleye de sahne oluyordu. Bu siyasi partiler arasındaki çekişmeler, sıklıkla ülkedeki çeşitli şehirlerin caddelerindeki kavgalar ile tezahür etmekteydi. Bu partilerden özellikle ikisi çatışmalarda başı çekmekteydi: Nazi Partisi ve Komünist Parti. Alman Komünist Partisi’nin 13 lideri de Yahudiydi. Komünizmin ülkelerini etkilemesinden Batı demokrasilerine kıyasla daha fazla korkan Alman halkı nazarında komünizm Yahudilik ile eş anlamlı hale gelmişti. Nazi liderlerinin çoğunluğu Hristiyan ailelerden gelirken (Hitler, Himmler, Göbbels ve Höss, Katoliklikten dönmüşlerdi ) Alman halkının çok büyük bir kısmı da Hristiyandı. Kimi Hristiyanlar Yahudileri İsa’yı katletmekle, yani tanrı öldürmekle, suçluyordu. Yahudilerin her biri için günah keçisi haline getirildiği komünizm, tanrı öldürme suçlaması, ırkçılık ve diğer birçok sorun, Nazileri ve diğer birçok Nazi olmayan Almanı ölümcül bir şekilde Yahudiler karşısında birleştirmiştir. Bu tarz Antisemitizmin savunucularından biri de merkezi Almanya’nın Erfurt şehrinde bulunan kötü ünlü Welt-Dienst (Dünya Servisi) yoluyla uluslararası alanda faaliyet gösteren propagandacı Ulrich Fleischhauer olmuştur.
Yahudilere yönelik zulümler, en yıkıcı şekline, Yahudilerin ortadan kaldırılmasını öncelik haline getiren Nazi Almanya’sında ulaşmış, 1941 ve 1945 yılları arasında meydana gelen Holokost’ta yaklaşık altı milyon Yahudinin öldürülmesi ile sonuçlanmıştır. Başlangıçta, Naziler işgal ettikleri topraklardaki Yahudilerin açık havada infaz edilmesi için Einsatzgruppen adı verilen ölüm mangalarından yararlanmışlardır. 1942 yılında ise, Nazi liderliği Avrupa’daki Yahudilere yönelik soykırımı içeren Nihai Çözüm’ü hayata geçirmiş, Yahudileri öldürmek için özel olarak ölüm kampları (bu kamplarda çok sayıda Çingene, Yahudi olmayan Polonyalı ve Sovyet savaş esiri de öldürülmüştür) kurarak kıyımlara hız kazandırmıştır. Sınai bir ölçekte gerçekleştirilen bu soykırım yöntemi ile, salgın hastalıkların kol gezdiği aşırı kalabalık Gettolarda tutulan milyonlarca Yahudi (çoğunlukla trenler ile) ölüm kamplarına nakledilmiş, buralarda da gruplar halinde belirli bir yere (genellikle gaz odasına) götürülerek ya gaz verilerek ya da vurularak öldürülmüştür. Öldürülen kişilerin cesetleri altın diş kaplamaları ve saç gibi değerli veya işe yarayacak maddeler için aranıyor, ardından da toplu mezarlara gömülüyor ya da yakılıyordu. Diğerleri ise hastalıkların yaygın olduğu, kendilerine az gıda verilen kamplarda alıkonuyordu. Kamplardan çok az olsa da kaçanlar olduğu bilinmektedir. Auschwitz’den kaçabilen çok az kişi de bunu kamp içinde faaliyet gösteren Polonya yeraltı örgütü ve dışarıdaki yerel halk sayesinde başarmıştır. 1940 yılında, Auschwitz’in komutanı şu raporu gönderiyordu: “Yerel nüfus fanatik ölçüde Polonyalı ve... nefret edilen SS kamp personeline karşı her türlü eylemde yer almaya dünden hazır. Kaçmayı başaran her mahkûm bir Polonyalıya ait ilk çiftliğin çitlerine ulaştığı andan itibaren yardım alacağından emin olabilir.”
Çarlık Rusyası
On dokuzuncu yüzyılın büyük kısmında, bugünkü Polonya’nın büyük bir bölümünü içine alan İmparatorluk Rusya’sı dünyanın en büyük Yahudi nüfusunu barındırıyordu. Çar III. Aleksandr döneminden Rusya’daki Çarlık hakimiyetinin son ermesine kadar, Yahudilerin büyük bölümünün sadece Yahudi Pale Yerleşimi’nde yaşanmasına izin verilmiş, bu kişiler birçok işe girmekten ve birçok yere gitmekten men edilmişti. Mayıs Kanunları gibi, ırkçı yasalara tabi tutulmuşlar ve pogrom adı verilen, devletin de gayriresmî olarak desteklediği, şiddet içeren Yahudi karşıtı ayaklanmalarda hedef alınmışlardır. Küresel bir Yahudi komplosu iddiasının ortaya atıldığı, “Siyonlu Liderlerin Protokolleri” adı verilen sahte belgenin ortaya çıkışı da bu döneme rastlar.
Sovyetler Birliği
Her ne kadar Eski Bolşeviklerin büyük kısmı Yahudi kökenli olsa da, Yahudilik ve Siyonizm ile bağlarını tamamiyle kesmeyi hedeflemiş, bunun için de Yevsektsiya’yı kurmuşlardır. 1940’ların sonuna gelindiğinde, SSCB’nin Komünist liderliği birkaç göstermelik sinagog dışında neredeyse tüm Yahudi örgütlerini tasfiye etmişti. Bu sinagoglar daha sonra gerek aleni olarak gerekse de muhbirler kullanılarak polis gözetimi altında tutulmuştur. 1948-1953 yılları arasındaki sözde “köksüz kozmopolitler”e karşı yürütülen kampanya, “Doktorlar komplosu” iddiası, “Siyonoloji”nin yükselişi ve ardından Sovyet Kamuoyunun Anti-Siyonist Komitesi gibi resmî kuruluşların faaliyetleri, “Siyonizm karşıtlığı” bayrağı altında gerçekleştirilmiştir. 1950’li yılların ortasından itibaren, Sovyet Birliği’ndeki Yahudilere yönelik devlet eliyle yürütülen baskılar da gerek ülke içinde gerekse Batı’da önemli bir insan hakları sorunu olarak ortaya çıkmıştır.
2005-06 Türkiye Bayanlar İkinci Voleybol Ligi
Türkiye Deplasmanlı Bayanlar İkinci Voleybol Ligi 2005-06 sezonu, 25 şehirden 38 takımın 8 grupta katıldığı lig deplasmanlı normal lig + Play-Off usulüne göre oynandı. Play-Off maçları sonunda Ankara Eczacı, Ereğli Belediyesi, Gazi Üniversitesi, Milli Eğitim Vakfı, Selçuk Üniversitesi ve Tarsus Belediyesi kulüpleri Türkiye Bayanlar Birinci Voleybol Ligi'ne yükselirken, Seyhanspor, Eskişehir DSİ Bentspor, Edirnespor, Tek Işıkspor, Sakarya TEK, Nevşehir Gençlikspor, Gümüşhane Kültürspor, Kara Mustafa Paşa İlköğretim Okulu, Kara Elmas Üniversitesi, Eskişehir İl Özel İdarespor, BOSCH, Gemlik Zeytinspor, Boluspor, Özel Meralcan Okulları ve Karabük Gençlikspor kulüpleri ise amatör lige düşmüşlerdir.