cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tanzanya arması
Ülkenin 1961 yılında Tanganika Cumhuriyeti olarak bağımsızlığını kazanması ile bugünküne benzer bir arma kullanılmaya başlanmış, 1964 yılında ise komşu adalar Zanzibar ve Pemba Halk Cumhuriyeti ile birleşmesi sonucu günümüzde de varlığını sürdüren Tanzanya Birleşik Cumhuriyeti'ni oluşturarak bayrağın yanı sıra armada da değişime gidilmiştir.
Füsun Demirel
Hayatı
Çevre Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Devekuşu Kabare, Dostlar Tiyatrosu'nda çalıştı. 1984 yılında Atıf Yılmaz'ın Bir Yudum Sevgi filmi ile tiyatrodan sinemaya geçiş yaptı. Özellikle Züğürt Ağa, Uçurtmayı Vurmasınlar ve Büyük Adam Küçük Aşk gibi filmler ile Sıdıka ve Şaşıfelek Çıkmazı gibi dizilerdeki rolleriyle tanınır.
Oyunculuğunun yanı sıra, iyi derecede İtalyanca, İngilizce ve Almanca bilgisine dayanarak çevirmenlik yaptı ve Dario Fo ile Franca Rame'nin toplam 27 oyununu Türkçeleştirdi.
Füsun Demirel 1996 yılında ÇASOD başkanlığı yapmıştır.
Eurovision Şarkı Yarışması'nda Moldova
Moldova, İlk katıldığı yılından beri Eurovision Şarkı Yarışması'na 14 kez katılmıştır. Ülke en iyi derecesini yılında "Hey, Mamma!" adlı şarkısıyla SunStroke Project müzik grubu ile 3. olarak almıştır.
Moldova'nın ilk katılımı 2005 yılında Zdob şi Zdub müzik grubu ile 6. olarak başarılı bir katılım gerçekleştirmiştir. Ülke ayrıca yılında Natalia Barbu ile ve  yılında DoReDos müzik grubu ile 10. olarak iki kez ilk 10'da yer almayı başarmıştır. Moldova on kez finalde yer almasına karşın, , ve  yılları olmak üzere dört kez finale çıkamamıştır.
Yarışma tarihi
2006 yarışması'ndaki kötü sonuçtan (20.) sonra Moldovalı yayıncı TeleRadio-Moldova 2007 yarışması'ndan çekileceğini ve yarışma için bütçe ayırmadığını açıkladı. Fakat kamuoyunun baskıları sonucunda TRM ön hazırlıkları yaptı ve yarışmaya "Fight" adlı şarkısıyla Natalia Barbu'yu görevlendirdi. Natalia yarışmada 10. oldu.
2008 yılında Moldova ilk katılımın üzerinden 4. katılımında "A Century of Love" adlı şarkısıyla ilk kez finale çıkamamıştır. Yarı finalde 19 şarkı arasından 12. olmuştur. 2009 yılında Moldova Nelly Ciobanu finalde 14. olmuştur. 2010 yılında SunStroke Project müzik grubunun saksafoncusu Sergey Stepanov 30 saniyelik saksafon solosuyla ("Epic Sax Guy") adında internet fenomeni haline geldi.
2011 yılında Moldova'yı ikinci kez Zdob şi Zdub müzik grubu temsil etmiş, "So Lucky" adlı şarkıyla katıldığı yarışmanın finalinde 12. olmuştur. Bu sonuç Moldova'nın 10. olarak finale çıktığı üçüncü yarışma oldu. 2012 ve 2013 yıllarında Moldova Paşa Parfeni ve Aliona Moon'un tesmil ettiği iki yarışmada da 11. olmuştur.
Valongo dos Azeites
Valongo dos Azeites Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 4,48 km² yüzölçümüne sahip, 262 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Eurovision Şarkı Yarışması'nda Moldova
Yarışma tarihi
2014 ile 2016 yılları arasında Moldova finale çıkamamış, 2014'te yarı final sonuncusu, 2015'te 11. ve 2016'da sondan ikinci olmuştur. 2017 yılında Moldova'yı ikinci kez temsil eden SunStroke Project müzik grubunun seslendirdiği "Hey, Mamma!" adlı şarkısıyla temsil ederek finalde 3. olmuş bu sonuçla Moldova Eurovision tarihindeki en iyi sonucu elde etmiştir. 2018 yılında Moldova'yı DoReDos temsil etmiş, yarışmanın finalinde 10. olmuştur.
Yarışmacılar
Renklerin anlamları
Çevrimiçi alışveriş
Çevrimiçi alışveriş, İnternet üzerinden çevrimiçi olarak yapılan alışveriş. Ziyaretçiler İnternet üzerinden istedikleri ürünleri sepete atarlar, kayıt olurlar, ödeme yaparlar. Seçip satın alınan ürünler kargoyla adrese gönderilir.
Genel tanım
Son kullanıcıların her türlü ticari malı İnternet üzerinden kredi kartı, havale ve kapıda ödeme yöntemi ile tedarik ettikleri bir alış veriş yöntemi olarak da tanımlanabilir.
Türkiye'de çevrimiçi alışveriş
Moda arama motoru GLAMI'nin yaptığı 2019 Moda Araştırması'na göre, Türkiye'de çevrimiçi alışveriş giderek hız kazanıyor. Anketi cevaplandıran 5306 katılımcının %43'ü çevrimiçi alışverişi tercih ettiğini söylerken, ürün çeşitliliği önemli bir avantaj olarak ön plana çıkıyor.
Ömer Özyılmaz
Ömer Özyılmaz (d. 1952, Erzurum), Türk siyasetçi.
Erzurum Yüksek İslam Enstitüsü mezunudur. Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde Master ve Doktora yapmıştır. Erzurum Şair Nef’i Ortaokulu, Hınıs, Pasinler ve Erzurum Atatürk Liseleri Öğretmenliği, Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Öğretim Görevliliği, Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Eğitim Bilimleri ve İslam Eğitimi Öğretim Üyeliği, Özel Sektörde Genel Müdürlük, Yazarlık, TBMM XX. ve XXII. Dönem Erzurum Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Shiretoko Yarımadası
Siretoko yarımadası japonyanın Hokkaydo (ada)sındadır. Halk dilinde dünyanın sonu anlamındadır. Yarımadanın doğu tarafında Rusya'nın Kunaşir adası görülür. İyi korunmuş çevre (Siretoko milli parkı) sayesinde 2005 yılında UNESCO Dünya Mirası listesine dahil edilmiştir. Yarımadanın uzunluğu 70 km, genişliği 25 km, alanı ise 1,230 km²'dir.
Lorenzo Bandini
1961-67 yılları arasında yarışmıştır. 1967'de Ferrari'de yarışırken Monako Grand Prix'sinde geçirdiği kaza sonucu yanarak ölmüştür.
Cerro Fitz Roy
Cerro Fitz Roy ya da Cerro Chaltén, Güney Amerika'nın Patagonyası'nda 3.406 m yükseklikte bir granit dağdır Arjantin ve Şili arasındaki sınırda. Bernardo O'Higgins Millî Parkı ve Los Glaciares Milli Parkı'nın en önemli unsurlarından biridir.
Bölgenin eski sakinleri Tehuelche Kızılderililerinin dilinde dağın adı El Chaltèn olup, kendi dillerinde volkan anlamına gelmektedir. Bugün buraya en yakın durumda bulunan köy, El Chaltén adını taşımaktadır. Bu noktadan çıkışla dağa çok sayıda günübirlik yürüyüş gerçekleştirilir.
Dağı 1877 yılında Francisco Pascasio Moreno keşfetmiş ve Charles Darwin'in araştırma gemisi HMS Beagle'nin komutanının adını vermiştir: Robert FitzRoy.
1951 yılında bir Fransız grubu, Lionel Terray önderliğinde, Jacques Poincenot, Guido Magnone, M.A. Azena, R. Ferlet, Lliboutry, Depasse, Strouvé ve Arjantinli Francisco Ibáñez 'in katıldığı bir bilimsel gezi başlattı. Bu gezi şansız başladı. Bir nehir geçişi sırasında tecrübeli dağcı Poincenot boğuldu. Daha sonra dağa ilk tırmanma denemeleri çok zor olarak gözüktü. İlk olarak 2 Şubat 1952 tarihinde Terray ve Magnone buraya tırmanmayı başardı.
16 Ocak 1986'da Thomas Bubendorfer dağa ilk defa tek başına tırmanmayı başaran kişidir.
Şekli ve sıra dışı hava şartları yüzünden bu dağ, bugün bile tırmanması son derece zor olan yerlerlerden biridir.
Fitz Roy-Massifi'nden Cerro Daudet'e kadar olan sınır hattı, Şili ve Arjantin arasında uzunca bir süre tartışma konusu olmuştur. Ortak bir sınır komisyonu, 16 Aralık 1998'de sınıra son şeklini vermiştir.
Algueirão - Mem Martins
Algueirão - Mem Martins Portekiz'de Sintra belediyesine bağlı olan, 16,37 km2 yüzölçümüne sahip, 102.413 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Şikan
Şikan, otomobil yarışları, sokak ve caddelerde yolun ek dönemeçler yardımıyla değiştirilerek trafiğin yavaşlatılmasına yarayan yapay bir ögedir. Çağdaş pistlerde uzun düzlüklerin hemen sonunda yer alan şikanlar sürücülere geçiş için elverişli bir ortam sunmaktadır.
Portland International Raceway gibi bazı pistler seçimlik şikanlar bulundurmaktadır. Hızlı araçlar şikanlı yolu izlerken uzun düzlüklerde yeterince hızlanamayan amatör yarışçılar daha küçük çaplı dönemeçleri yeğlemektedir. Watkins Glen International ve Daytona International Speedway araç ve motor şikanlarının birbirinden ayrıldığı pistlere örnek olarak verilebilir.
Várzea de Trevões
Várzea de Trevões Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 9,30 km² yüzölçümüne sahip, 237 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Adrien-Marie Legendre
Adrien-Marie Legendre (18 Eylül 1752, Paris - 10 Ocak 1833, Paris), Fransız matematikçidir.
Hayatı
Adrien-Marie Legendre zengin bir ailenin çocuğu olarak 18 Eylül 1752 tarihinde Paris'te doğdu. Paris'te Collège Mazarin'in eğitim aldı ve 1770 yılında fizik ve matematik tezini savundu.Adrien Marie Legendre, 1775 ile 1780 yılları arasında, Paris Askeri okulunda matematik dersleri verdi. 1787 yılında, Paris Gözlemevi ile Greenwich Gözlemevi arasında kurulacak jeodezi bağlantısında görev aldı. Fransız İhtilali sırasında, metre sisteminin kabul edilmesini ve girişilen jeodezi işlemlerinin hazırlıklarına katıldı. Bu fırsatı değerlendirerek, o zamana kadar uygulanan tüm yöntemleri yeniledi. Daha sonra, trigonometri alanında önemli teoremler ileri sürdü. Özellikle küresel üçgeni düzlem olarak düşünüp açılarda bazı düzeltmeler yaparak alanını hesapladı.
1784 yılında, "Gezegenlerin Şekli üstüne" adlı bir inceleme yazısında, kendi adıyla anılan çokterimlileri ortaya attı. 1794 yılında "Geometrinin Temel Bilgileri" adlı eseri yayınlandı. Bu eserde, Öklid postülatını ispatlamak için çok çeşitli ve yeni yollar denedi. Bununla birlikte, Euclidean olmayan geometrilerin ortaya çıkmasıyla, Legendre'nin bulduğu sonuçların geçerliliği yeniden tartışma konusu oldu.
1798 yılında "Sayılar Kuramı" adlı eseri yayınlandı. Bu kitabında, ikinci dereceden kalanların karşıtlığı kanunu gibi ilgi çekici sonuçlar yer alır. Yine de en değerli eseri, 1825 ile 1832 yılları arasında hazırladığı "Eliptik Transandantlar Kuramı" adlı inceleme kitabıdır. Bu eserde, eliptik integrallerden hareket ederek ustaca bir çözümlemeyle bu integralleri kendi adıyla anılan üç şekle indirgemeyi başarmıştır. Legendre'nin bu alandaki araştırmaları daha sonra Abel ve Jacobi'nin çalışmalarıyla tamamlandı. Legendre'nin, kırk yılın üstünde çalışmayla elde ettiği sonuçları, Abel oldukça kısa ve kesin bir yolla elde ediyordu.
Legendre'nin hem matematiğe ve hem de matematikçilerin yetişmesinde önemli hizmetleri vardır. Bazı matematikçiler onun kitaplarından ilham almışlardır. 1833 yılında Paris'te ölen Legendre, Abel'in öncülerinden biriydi.
Bilimsel aktiviteler
Onun çalışmalarının çoğuna başkaları tarafından mükemmellik getirildi: o Galois teori'sinden ilhamla polinomların kökleri üzerine çalıştı ; Abel'in eliptik fonksiyonları üzerine çalışmaları Legendre üzerine inşa edilmiştir ; Gauss'un istatistik ve sayılar teorisindeki bazı çalışmalarını Legendre tamamladı.O doğrusal regresyon,sinyal işleme, istatistik, ve eğri uydurma da geniş bir uygulamaya sahip en küçük kareler metodunu geliştirdi; Bu kuyrukluyıldızların yollarında kitabının bir eki olarak 1806 yılında yayımlandı.Günümüzde kullanılan "en küçük kareler yöntemi" Fransızca "méthode des moindres carrés" doğrudan bir ötelemede kullanılır
O üstel n = 5 için 1830 içinde Fermat'ın son teoreminin bir kanıtını verdi, Ayrıca 1828'de,Lejeune Dirichlet ile kanıtlanmıştır.
sayı teorisinde, o sanı karesel karşılıklılık kanunu,sonradan Gauss tarafından kanıtladı; Buna bağlı olarak, Legendre sembolü adı ithaf edildi.Ayrıca asalların dağılımı ve sayı teorisine analizin uygulanmasına ilişkin öncü çalışmalar yaptı. O'nun 1798 Asal sayı teoreminin sanısı Hadamard ve de la Vallée-Poussin tarafından 1896'da titizlikle kanıtlandı.
Legendre eliptik integrallerin sınıflandırılması dahil eliptik fonksiyonları üzerinde etkileyici bir miktarda çalışma yaptı, ancak Jacobi fonksiyonlarının tersleri çalışması ve tamamen sorunu çözmek için dahi Abel vuruşunu yaptı.O Legendre dönüşümünü bildiği için, Lagrangiyandan Hamiltoniyene klasik mekanik formülasyonunun kullanımına gider.Termodinamikte ayrıca entalpi ve Helmholtz ve Gibbs iç enerjisinden (serbest) enerji elde etmekte,ayrıca Legendre polinomlarının ismini veren, solutions to Legendre'nin diferansiyel denklemi çözümlerinde, fizik ve mühendislik uygulamalarında sıklıkla ortaya çıktığı,örneğin elektrostatik'te kullanılır.Legendre en iyi 1794 yılında yayınlanan ve yaklaşık 100 yıldır konuyla ilgili önde gelen temel bir metin olan Éléments de géométrie, yazarı olarak bilinir. Bu metin büyük ölçüde yeniden düzenlenmiş ve Öklid'in elemanlarından daha etkili bir ders kitabı oluşturmak için gelen önermelerin pek çoğu basitleştirilmiştir.
Portre fiyaskosu
Iki yüzyıl boyunca, 2005 yılında hatanın bulunması yılına kadar, kitaplar, resimler ve yazılar matematikçi Legendre'yi yanlışlıkla karanlık Fransız politikacı Louis Legendrenin(1752–1797) yan-görünüş portresini göstermiştir.Taslağın hata ile sadece "Legendre" etiketli olduğu gerçeği ortaya çıktı. Legendre bilinen tek portresi, son zamanlarda ortaya çıkarılan, 1820 kitapta bulunan Album de 73 portraits-charge aquarellés des membres de I’Institut, Fransız sanatçı tarafından Paris'teki Institut de France yetmiş üç üyeden karikatürlerinin bir kitap Julien-Leopold Boilly, aşağıda gösterildiği gibi::
Vakizaşi
Vakizaşi (脇差, "yanda taşınan silah"), şoto bıçağına sahip, 30 ile 60 cm uzunluğu arasında (genellikle 50 cm) katanaya benzeyen fakat daha kısa olan Japon kılıcıdır. Samuraylar vakizaşi ve katanayı beraber taşırlardı. Çift kılıç taşımaya dayişo adı verilir. Dayi (uzun) katanayı temsil ederken şo (kısa) ise vakizaşiyi temsil etmektedir. Katana ana kılıç, vakizaşi ise eş kılıç olarak anılırdı.
Vakizaşiler değişik şekil ve ebatlarda, genellikle katanadan daha ince olarak imal edilirdi. Kabzası kare şeklinde, nadiren kabzasız olurdu.
Katananın müsait olmadığı durumlarda vakizaşi kullanılırdı. Samuraylar uyanık oldukları süre zarfında vakizaşiyi üzerlerinde taşırlardı. Uyudukları sırada da vakizaşi yastığın altında bulunurdu. Özellikle iç savaş döneminde vakizaşi yerine tanto kullanılırdı. Miyamoto Musaşi gibi güçlü samuraylar dövüşte avantaj sağlamak için katana ve vakizaşiyi beraber kullanırdı.
Asar, Ortaköy
Asar, Çorum ilinin Ortaköy ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 77 km, Ortaköy ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.
Johnny Dixon
John "Johnny" Thomas Dixon (d. 10 Aralık 1923; Newcastle upon Tyne, İngiltere - ö. 20 Ocak 2009; Sutton Coldfield, İngiltere) İngiliz futbolcudur.
Kulüp kariyeri
1945'ten Mayıs 1961'a kadar Aston Villa forması giyen Dixon, kulüp formasıyla toplamda 430 maça çıkarken 144 gol kaydetti. 1957'de FA Cup şampiyonluğu yaşayan kadronun da kaptanı konumundaydı.
Futbol sonrası
Futbolu bıraktıktan sonra, altı yıl süresince Villa'nın altyapısında görev aldı.
Yaşamının son yıllarında Alzheimer hastalığıyla mücadele eden Dixon, 20 Ocak 2009'da, Good Hope Hastahanesi'nde yaşamını yitirdi.
NGC 2322
NGC 2322, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Vaşak takımyıldızı yönünde bulunur. SBa tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1790 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Hacımekke
Hacımekke, Elazığ ilinin Kovancılar ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1902 yılı kayıtlarında Hacımeke olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Elazığ il merkezine 81 km, Kovancılar ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.
Sri Lanka'nın vize politikası
Turizm amaçlı ziyarete gelen Sri Lanka ziyaretçileri, varış öncesinde ya da Sri Lanka'ya varışta bir Elektronik Seyahat İzni (ETA) edinmesi gereklidir. Vizeden muaf sadece 3 ülkenin dışında, tüm ülkelerin vatandaşları 30 gün süre geçerli, ülkeye varışta ETA vizezi almak zorundadır. İş amaçlı ETA vizesi ise sadece Sri Lanka diplomatik temciliklerinden, Göçmenlik Dairesi merkezinden ve ülkenin geliş ve giriş noktalarına vardıklarında elde edilebilirler. Tüm ziyaretçilerin en az 6 ay geçerli bir pasaporta sahip olmaları gereklidir. Afganistan, İran, Irak, Nijerya, Pakistan, Somali ve Suriye vatandaşları ise ayrıca dönüş biletlerini ibraz etmeleri gereklidir. Ziyaretçilerin ülkeye giriş noktasında uzun gecikmeleri ve beklemeleri önlemek için online sistemi kullanmaları istenmektedir.
ETA muafiyeti
Aşağıdaki ülkelerin vatandaşları, Elektronik Seyahat İzni (ETA) almak ve varışta vize alabilme şartından muaftırlar:
Marie Rogêt'nin Sırrı
Özet
Dupin, uslamlama yeteneğini kullanarak katilin tek kişi olduğunu, kadının cesedini beline sarılı bir kemerden tutarak sürüklediğini, ardından bir tekneden nehre attığını ortaya çıkarır. Dedektife göre polis bu tekneyi bulursa katili de bulmuş olacaktır.
İlham kaynağı
Öykü, gerçek bir olay olan Mary Cecilia Rogers cinayetine dayanır. Rogers muhtemelen Lyme, Connecticut'ta 1820'de doğmuştu; ancak doğum kayıtları kaybolmuştur. Genç kadın 4 Ekim 1838'de New York'ta ortadan kayboldu ve gazetelerde bu haberin yer almasıyla "Güzel Sigaracı Kız" adıyla ünlendi. Birkaç gün sonra gazeteler kızın geri döndüğünü duyurdu. Bir deniz subayıyla kaçtığı ileri sürüldü. Üç yıl sonra, 25 Temmuz 1841'de bir kez daha ortadan kayboldu. 28 Temmuz'da cesedi Hudson Nehri'nde Hoboken, New Jersey yakınlarında bulundu. Görünüşe göre bir cinayete kurban gitmişti. Daha önceden de tanınan bu genç kadının ölümü birkaç hafta boyunca ülke çapında ilgi gördü. Aylar sonra, olay henüz çözülememişken, kızın nişanlısı da intihar etti. Adamın yanı başında, acılı bir mektup ve boş bir zehir şişesi bulundu.
Rogers olayını Morgue Sokağı Cinayetleri ' nin devamı olarak yazan Poe, bu cinayetteki sırları çözümlemeye çalıştı. Bir mektubunda şöyle demişti: "Dupin ' in Marie cinayetini nasıl çözdüğünü kurgulayabilmek için, ben de aslında New York'taki gerçek trajedinin detaylı bir analizine giriştim." Poe öyküyü Paris'te kurguladı; ancak gerçek olayın detaylarını kullandı. Zamanında medyanın büyük ilgisini çeken ve Poe tarafından bu öyküyle ölümsüzleştirilen bu cinayet, New York'un henüz çözülmemiş en gizemli vakalarından biri olarak kaldı.
Dönemin Amerikan edebiyatında gerçek olayları, özellikle de cinayetleri, kurgulamak yaygındı. Poe da daha önce, Beauchamp–Sharp Trajedisi olarak anılan olayı, 1835'te başladığı ancak yarım bıraktığı Politian isimli tiyatro oyununda kullanmıştı. Bu çarpıcı cinayet William Gilmore Simms ve Thomas Holley Chivers gibi başka yazarlar tarafından da ele alınmıştı. Ancak Marie Rogêt ' nin Sırrı, gerçek bir cinayetin bir dedektiflik öyküsünde muhtemelen ilk kullanılışıydı.
Yayımlanma geçmişi
Poe, çoğu okuyucunun cinayetin ayrıntılarını gazetelerden okumuş olduğu bir dönemde, kendisinin Mary Rogers cinayetini çözdüğünü iddia ederek öyküyü gazete editörlerine göndermişti. Öyküyü yayımlanmak üzere Boston Notion ' dan George Roberts'a önerdi ve 4 Haziran 1842 tarihli mektubunda şöyle yazdı: "Belirtmemin gerekli olmadığı bazı sebeplerden ötürü bu öyküyü Boston ' da yayımlatmak istiyorum." Ancak yazar öyküyü aynı gün Baltimore Saturday Visiter ' dan Joseph Evans Snodgrass'a da göndermişti.
Tefrika olarak yayımlanacak olan öykünün ilk bölümü Snowden ' s Ladies ' Companion ' da Kasım 1842'de basıldı. İkinci bölüm Aralık'ta yayımlandı. New York Tribune ' de 26 Kasım 1842'de çıkan bir yazı, Poe'nun üykünün üçüncü bölümünü yayımlamayı ertelemesine sebep oldu. Gazeteye göre, gerçek olaydaki kurban Mary Rogers, başarısız bir kürtaj denemesinde ölmüş olabilirdi. Poe da öyküde aynı durumu işlemek için ufak değişiklikler yaptı ve üçüncü bölümü Şubat 1843'te yayımladı. Öykünün 1845 tarihli tam metin basımında ise, yazarın gerçek ölüm nedenini başından beri biliyor olduğunu ima eden 15 küçük değişiklik yapılmıştı.
Eleştirel yorumlar
Poe'nun üç Dupin öyküsü arasında Marie Rogêt ' nin Sırrı en başarısızı olarak değerlendirilir. Kimi değerlendirmelere göre bu metin öyküden çok bir makale gibidir: Bir öykünün gerektirdiği canlılığa sahip değildir, karakterler konuşmaz ve hareketleri anlatılmaz. Bu metni ancak kriminoloji düşkünü birisi ya da analitik dersler alan bir öğrenci ilgiyle okuyabilir.
Poe'nun edebî rakibi Rufus Wilmot Griswold ise, öykü hakkında olumlu görüşler bildirmiş ve bu öykünün, Poe'nun kurnaz zekasının bir örneği olduğunu öne sürmüştür.
Aslan Polat
Aslan Polat (1947, Erzurum - 26 Eylül 2022, Ankara), Türk siyasetçidir.
İstanbul Teknik Üniversitesi İnşaat Fakültesi mezunudur. Erzurum Yapı İşleri 12. Bölge Müdürlüğü İnşaat Yüksek Mühendisliği, Serbest İnşaat Mühendis ve Müteahhitliği, Erzurum Büyükşehir Belediye Meclis Üyeliği ve Belediye Başkanvekilliği, TBMM XX. ve XXI. Dönem Erzurum Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Haltlar
Haltlar, Doğu Karadeniz'de sahilin iç kesimlerinde yaşayan topluluklara, halk arasında verilen ad.
Tarih
Tarihsel olarak Hurri-Urartu kavimlerinin çok-tanrılı inanışları içinde baştanrı (Halti)'larına atfen kavim adı olarak kullanılageldiği tahmin edilmektedir.
Batıdan gelen savaşçı (Arman) kabilelerden önce Anadolu'nun doğu, güneydoğu bölgeleriyle, Kuzey Suriye ve Kuzey Irak bölgelerinde yerleşik Hurri-Urartu kabileleri, milattan önceki bin yılda bugün Doğu Kafkaslar'da konuşulan bazı Kafkas dilleriyle akraba diller konuşmaktadırlar. Urartu'nun Ermenileşmesi süreci içinde asimile olan bu kavimlerin, daha geçen yüzyıllara kadar varlıklarını sönük de olsa sürdürebildikleri tahmin edilmektedir.
Yörede sıkça bilinen haliyle ve biraz da somut ifadesiyle Trabzon ve Rizelilerin Bayburtlulardan bahsederken kullandığı tanımlamadır.
Almargem do Bispo
Almargem do Bispo Portekiz'de Sintra belediyesine bağlı olan, 37,42 km2 yüzölçümüne sahip, 8.417 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Vilarouco
Vilarouco Portekiz'de São João da Pesqueira belediyesine bağlı olan, 26,85 km² yüzölçümüne sahip, 427 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Akın, Sandıklı
Akın, Afyonkarahisar ilinin Sandıklı ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1919'den beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 69 km, Sandıklı ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.
Cacém (Sintra)
Cacém, Portekiz'de Sintra belediyesine bağlı olan, 8 km2 yüzölçümüne sahip, 22.271 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Nguyễn
Nguyễn Vietnam kaynaklı bir aile ismidir (soyadıdır).
NGC 2324
NGC 2324, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir açık yıldız kümesidir. Gökyüzünde Tekboynuz takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 12.410 ışık yılı uzaklıkta bulunur. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1786 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Ildefons Lima
Ildefons Lima Solà (d. 10 Aralık 1979, Andorra la Vella), Andorralı futbolcudur. Andorra millî futbol takımında 127 kez forma giymiştir. 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası grup elemelerinde 3 kez penaltıdan gol atmıştır. Millî takımda kaptanlık pazubandını takmaktadır.
Yansıtmalı teleskop
Yansıtmalı teleskop (aynı zamanda diğer adıyla reflektör, aynalı teleskop, yansıtıcı teleskop olarak da bilinir), ışığı yansıtan ve bir görüntü oluşturan tek veya birden fazla kavisli aynaların bir kombinasyonunu kullanan bir teleskoptur. Yansıtıcı teleskop, 17. yüzyılda Isaac Newton tarafından, o zamanlar şiddetli renk sapmalarından muzdarip bir tasarım olan kırılmalı teleskobuna (refraktör) alternatif olarak icat edildi. Yansıtıcı teleskoplar diğer optik sapma türlerini üretse de, çok büyük çaplı hedeflere izin veren bir tasarımdır. Astronomi araştırmalarında kullanılan büyük teleskopların neredeyse tamamı yansıtıcıdır. Yansıtıcı teleskopların birçok tasarım varyasyonu vardır ve görüntü kalitesini iyileştirmek veya görüntüyü mekanik olarak avantajlı bir konuma yerleştirmek için ekstra optik elemanlar kullanabilir. Yansıtıcı teleskoplar ayna kullandığından, tasarım bazen katoptrik teleskop olarak da anılır.
Newton'dan 1800'lere kadar aynanın kendisi metalden yapılmıştır. – genellikle spekulum metali. Bu tip, Newton'un ilk tasarımlarını ve hatta 19. yüzyılın en büyük teleskoplarını, 1.8 metre genişliğinde metal aynalı Leviathan of Parsonstown'u içeriyordu. 19. yüzyılda, çok ince bir gümüş tabakasıyla kaplanmış bir cam blok kullanan yeni bir yöntem, bu yüzyılın başında daha popüler hale gelmeye başladı. O dönemde sıkça kullanılan teleskoplar Crossley ve Harvard yansıtmalı teleskopların başı çektiği ve yansıtmalı teleskobun daha iyi bir itibar oluşturmasına yardımcı olan metal ayna tasarımları aynı zamanda dezavantajları ile bilinir hale geldi. Zira, esas olarak metal aynalar sadece yansıyan ışığın ünü yansıtır ve metal kararabilir. Birden fazla cilalama ve cilalamadan sonra ayna, gereken kesin şeklini kaybedebilir.
Yansıtıcı teleskoplar 19.yy sonu ve 20. yy'da astronomi için olağanüstü popüler hale geldi ve Hubble Uzay Teleskobu gibi birçok ünlü teleskop ve popüler amatör modeller bu tasarımı kullanmaktadır. Ek olarak, yansımalı teleskop ilkesi diğer elektromanyetik dalga boylarına uygulandı ve örneğin, X-ışını teleskopları, görüntü oluşturan optikler yapmak için yansıma ilkesini de kullanır.
Tarih
Kavisli aynaların mercekler gibi davrandığı fikri, en azından Alhazen'in optik üzerine 11. yüzyıla ait incelemesine, erken modern Avrupa'da Latince çevirilerde geniş çapta yayılmış olan eserlere kadar uzanır. Kırıcı teleskobun icadından kısa bir süre sonra, Galileo, Giovanni Francesco Sagredo ve diğerleri, kavisli aynaların ilkeleri hakkındaki bilgilerinden yola çıkarak, görüntü oluşturma hedefi olarak bir ayna kullanarak bir teleskop inşa etme fikrini tartıştılar. Bolognese Cesare Caravaggi'nin 1626 civarında bir tane inşa ettiği ve daha sonraki bir çalışmasında İtalyan profesör Niccolò Zucchi'nin 1616'da içbükey bir bronz ayna ile deney yaptığını, ancak tatmin edici bir görüntü üretmediğini yazdığına dair haberler vardı. Parabolik aynaları kullanmanın potansiyel avantajları, öncelikle küresel aberasyonun azaltılması kromatik aberasyonun olmamasıdır. Bu yöndeki gelişmeler yansıtıcı teleskoplar için önerilen birçok tasarıma yol açtı. En dikkate değer olanı, 1663'te 'yansıtıcı' bir teleskop için yenilikçi bir tasarım yayınlayan James Gregory'dir. Bilim adamı Robert Hooke'un deneysel Gregoryen teleskopu olarak bilinen bu tür teleskopu inşa edebilmesi on yılını (1673) alacaktı.
Isaac Newton genellikle 1668'de ilk yansıtıcı teleskobu inşa etmekle tanınır. Newton teleskopu olarak bilinen optik konfigürasyonda küresel olarak topraklanmış bir metal birincil ayna ve küçük bir çapraz ayna kullandı.
Reflektör tasarımının teorik avantajlarına rağmen, o zamanlar kullanılan spekulum metal aynaların yapım zorluğu ve düşük performansı, popüler hale gelmelerinin 100 yıldan fazla sürmesine neden oldu. Yansıtıcı teleskoplardaki ilerlemelerin çoğu, 18. yüzyılda parabolik ayna 19. yüzyılda gümüş kaplamalı cam aynaları (1858'de Léon Foucault tarafından yapılmıştır), 20. yüzyılda uzun ömürlü alüminyum kaplamaları 20.yüzyıl ortası, daha büyük çaplara izin vermek için parçalı aynalar ve yerçekimi deformasyonunu telafi etmek için aktif optikler ile olmuştur. 20. yüzyılın ortalarında diğer bir yenilik, birincil optik elemanlar olarak hem küresel bir ayna hem de bir mercek (düzeltici plaka olarak adlandırılır) kullanan ve esas olarak küresel sapma olmadan geniş alan görüntüleme için kullanılan Schmidt kamerası gibi katadioptrik teleskoplardı.
20. yüzyılın sonlarında, görme sorunlarının üstesinden gelmek için uyarlamalı optik ve şanslı görüntülemenin gelişimi görüldü ve yansıtmalı teleskoplar, uzay teleskoplarında ve birçok uzay aracı görüntüleme cihazında her yerde bulunur hale geldi.
Teknik hususlar
Kavisli bir birincil ayna, odak düzleminde bir görüntü oluşturan reflektörlü teleskopun temel optik elemanıdır. Aynanın odak düzlemine olan uzaklığına odak uzaklığı denir. Görüntüyü kaydetmek için buraya bir film veya dijital bir sensör yerleştirilebilir veya optik özellikleri değiştirmek ve/veya ışığı filme, dijital sensörlere veya görsel gözlem için bir göz merceğine yönlendirmek için ikincil bir ayna eklenebilir.
Çoğu modern teleskoptaki birincil ayna, ön yüzeyi küresel veya parabolik bir şekle getirilmiş olan katı bir cam silindirden oluşur. İnce bir alüminyum tabakası, aynanın üzerine vakumla çökeltilir ve son derece yansıtıcı bir birinci yüzey aynası oluşturulur.
Bazı teleskoplar, farklı şekilde yapılmış birincil aynalar kullanır. Erimiş cam, yüzeyini paraboloidal hale getirmek için döndürülür ve soğuyup katılaşırken dönmeye devam eder. (Bkz. Döner fırın .) Ortaya çıkan ayna şekli, tam olarak gereken şekle ulaşmak için minimum taşlama ve cilalama gerektiren arzu edilen bir paraboloid şekle yaklaşır.
Optik hatalar ve eksik yönleri
Yansıtıcı teleskoplar, tıpkı diğer optik sistemler gibi, "mükemmel" görüntüler üretmezler. Nesneleri sonsuza kadar uzaklıklarda görüntüleme ihtiyacı, onları ışığın farklı dalga boylarında görme ve birincil aynanın ürettiği görüntüyü görmenin bir yolunun olması gerekliliği, yansıtıcı bir teleskopun optik tasarımında her zaman bir miktar ödün vermenin söz konusu olacağı anlamına gelir. Birincil ayna, ışığı kendi yansıtıcı yüzeyinin önünde ortak bir noktaya odakladığından, neredeyse tüm yansıtıcı teleskop tasarımlarında, ışığın birincil aynaya ulaşmasını kısmen engelleyen bu odak noktasının yakınında ikincil bir ayna, film tutucu veya dedektör bulunur. Refraktörlerin aksine bu durum ışık kaybı demektir. Bu sadece sistemin topladığı ışık miktarında bir miktar azalmaya neden olmakla kalmaz, aynı zamanda, çoğu ikincil destek yapısının neden olduğu kırınım yükselmelerinin yanı sıra engelin kırınım etkileri nedeniyle görüntüde kontrast kaybına neden olur. Bu sebeple reflektörlerin aksine yüksek odak açıklıklarına ulaşsa da bir verim düşüklüğü olabilmektedir. Piyasada 50 mmlik bir kırılmalı teleskoptaki görüntü 80 mmlik bir yansıtmalı Newton teleskopta; buna karşın 90 mm lik bir kırılmalı teleskoptaki görüntü 130 mmlik bir Newton teleskopta elde edilebilmektedir. Bununla birlikte 150mm ve üstü refraktör teleskopların yapımı son derece zahmetli ve belli oranlara çıkılamadığından bu eksiklik yüksek odaklara yansıtmalı teleskopla çıkmakla giderilmektedir. Diğer bir tez avantajda büyütmede refraktörlerden daha az Newton teleskopların çıkabilmesidir. Ancak gezegen gözlemlerinde bu bir kolaylık olsada derin uzay gözlemlerinde yüksek büyütme oranlarındaki teleskoplar sorun çıkarabildiğinden yansıtmalı teleskopların bu yönden avantajlı yanları bulunmaktadır. Bununla birlikte Ritchey Cassigrain ve Schmidt Cassigrain tipi kırılmalı-yansıtmalı karışımı veya Cassigrain tipi aynalı teleskoplar daha portatif olmaları yanında yüksek büyütme oranlarına ulaşabilmektedir.
Aynaların kullanılması Kromatik aberasyonu (renk sapmalarını) önler, ancak başka tür sapmalar üretirler. Basit bir küresel ayna, uzak bir nesneden gelen ışığı ortak bir odak noktasına getiremez, çünkü aynaya kenarına yakın bir yerden çarpan ışık ışınlarının yansıması, aynanın merkezine daha yakın olanlardan yansıyanlarla yakınsamaz, bu kusura küresel aberasyon denir. Bu sorunu önlemek için çoğu yansıtıcı teleskop, tüm ışığı ortak bir odak noktasına odaklayabilen bir şekil olan parabolik şekilli aynalar kullanır. Parabolik aynalar, ürettikleri görüntünün merkezine yakın nesnelerle (aynanın optik eksenine paralel hareket eden ışık) iyi çalışır, ancak aynı görüş alanının kenarına doğru eksen dışı sapmalardan muzdariptirler: Bu durum taşınabilir amatör yansıtıcılı teleskoplar içinde geçerli olup bu teleskoplarda da çukur (spherical) ayna yerine parabolik ayna içeren modellerin seçilmesi tavsiye edilmektedir.
Bu sapmaların bazılarını düzelten modifiye ayna yüzeylerini (Ritchey-Chrétien teleskobu gibi) veya bir çeşit düzeltme merceğini (kırılmalı teleskop ve yansıtıcı teleskobun bir karması olan katadioptrik teleskoplar gibi) kullanan yansıtıcı teleskop tasarımları vardır.
Bununla birlikte yansıtıcı teleskobun taşınır teleskop sektörü açısından da başkaca eksiklikleri de vardır.
Astronomik araştırmalarda kullanımı ve olumlu yönleri
Neredeyse tüm büyük araştırma sınıfı astronomik teleskoplar yansıtıcıdır. Bunun birkaç nedeni vardır:
Gregoryen
İskoç gök bilimci ve matematikçi James Gregory tarafından 1663 tarihli Optica Promota kitabında açıklanan Gregoryen teleskopu, görüntüyü birincil aynadaki bir delikten geri yansıtan içbükey bir ikincil ayna kullanır. Bu, karasal gözlemler için yararlı olan dik bir görüntü üretir. Bazı küçük tespit dürbünleri hala bu şekilde inşa edilmiştir. Vatikan İleri Teknoloji Teleskobu, Magellan teleskopları, Büyük Binoküler Teleskop ve Dev Magellan Teleskobu gibi Gregoryen konfigürasyonunu kullanan birkaç büyük modern teleskop vardır.
Newtonyan
Newton teleskopu, 1668'de Isaac Newton tarafından tamamlanan ilk başarılı yansıtıcı teleskoptu. Genellikle bir paraboloid birincil aynaya sahiptir, ancak f/8 veya daha uzun odak oranlarında, yüksek görsel çözünürlük için küresel bir birincil ayna yeterli olabilir. Düz bir ikincil ayna, ışığı teleskop tüpünün tepesindeki bir odak düzlemine yansıtır. Belirli bir birincil boyut için en basit ve en ucuz tasarımlardan biridir ve amatör teleskop yapımcıları arasında ev yapımı bir proje olarak popülerdir.
Ritchey-Chrétien
George Willis Ritchey ve Henri Chrétien tarafından 1910'ların başında icat edilen Ritchey–Chrétien teleskopu, iki hiperbolik aynaya (bir parabolik birincil yerine) sahip özel bir Cassegrain yansıtıcıdır. Bu koma ve küresel aberasyonu neredeyse tamamen ortadan kaldırır ve geniş neredeyse düz odak alanıyla astrofotografi içinde uygun alan sağlar Dünyadaki hemen hemen her profesyonel reflektörlü teleskop, Ritchey–Chrétien tasarımına sahiptir.
Üç aynalı anastigmat
Üçüncü bir kavisli aynanın dahil edilmesi, Ritchey–Chrétien tasarımından kalan bozulmanın, astigmatizmanın düzeltilmesini sağlar. Bu, çok daha geniş görüş alanları sağlar.
Dall-Kirkham
Dall-Kirkham Cassegrain teleskopunun tasarımı 1928'de Horace Dall tarafından yaratıldı ve 1930'da amatör astronom Allan Kirkham ile o zamanın dergi editörü Albert G. Ingalls arasındaki tartışmanın ardından Scientific American'da yayınlanan bir makalede adını aldı. Bir içbükey eliptik birincil ayna ve bir dışbükey küresel ikincil kullanır. Bu sistemin öğütülmesi klasik bir Cassegrain veya Ritchey–Chrétien sisteminden daha kolay olsa da, eksen dışı komayı düzeltmez. Alan eğriliği aslında klasik bir Cassegrain'den daha azdır. Bu, daha uzun odak oranlarında daha az fark edildiğinden, Dall-Kirkhams nadiren f/15'ten daha hızlıdır.
Herschel (Herşelyan)
Herschel teleskobu (reflektörü), bu tasarımı 1789'da 40 metrelik teleskop da dahil olmak üzere çok büyük teleskoplar inşa etmek için kullanan William Herschel'den almıştır. Herschelian reflektörde birincil ayna eğilir, böylece gözlemcinin kafası gelen ışığı engellemez. Bu, geometrik sapmalara yol açsa da, Herschel,Newton teleskobundaki ikincil aynanın kullanılmasından kaçınmak için, o zamanın yansıtıcı teleskoplarının spekulum metal aynaları hızla karardığından ve yalnızca %60 yansıtma elde edebildiğinden, bu tasarımı kullandı.
Schiefspiegler
Cassegrain'in bir çeşidi olan Schiefspiegler teleskobu ("çarpık" veya "eğik reflektör"), ikincil aynanın birincil üzerinde gölge oluşturmasını önlemek için eğik aynalar kullanır. Ancak kırınım paternlerini ortadan kaldırırken koma ve astigmatizma artışına neden olur. Bu kusurlar büyük odak oranlarında yönetilebilir hale gelir - çoğu Schiefspiegler, f/15 veya daha uzun kullanır, bu da Ay ve gezegenlerle ilgili yararlı gözlemi kısıtlama eğilimindedir. Farklı tiplerde değişen sayıda ayna ile bir dizi varyasyon yaygındır. Kutter (adını mucidi Anton Kutter'den almıştır) stili, gerektiğinde ikincil ayna ile odak düzlemi arasında tek bir içbükey birincil, dışbükey ikincil ve bir plano-dışbükey mercek kullanır (bu, katadioptrik Schiefspiegler'in durumudur). Bir multi-schiefspiegler'ın bir varyasyonu, içbükey bir birincil, dışbükey ikincil ve bir parabolik üçüncül kullanır. Bazı Schiefspiegler'lerin ilginç yönlerinden biri, aynalardan birinin ışık yoluna iki kez dahil olabilmesidir - her ışık yolu farklı bir meridyen yolu boyunca yansır.
Stevick-Paul
Stevick-Paul teleskopları, ek bir düz diyagonal aynaya sahip Paul 3-ayna sistemlerinin Dışbükey bir ikincil ayna, teleskoba giren ışığın hemen yanına yerleştirilir ve üçüncü tarafa paralel ışık gönderecek şekilde afokal olarak konumlandırılır. İçbükey üçüncül ayna, dışbükey ikincil olarak giren ışının yanına tam olarak iki kat daha uzak ve ikincilden uzakta kendi eğrilik yarıçapı olarak konumlandırılmıştır. Üçüncül ayna ikincilden paralel ışık aldığı için odağında bir görüntü oluşturur. Odak düzlemi ayna sistemi içinde yer alır, ancak düz bir diyagonal eklenmesiyle göze erişilebilir. Stevick-Paul konfigürasyonu, nazikçe kavisli Petzval yüzeyi hariç, sıfırdan üçüncü dereceye kadar tüm optik sapmalarla sonuçlanır.
Yolo
Yolo, 1960'ların ortalarında Arthur S. Leonard tarafından geliştirildi. Schiefspiegler gibi, engelsiz, eğimli bir yansıtıcı teleskoptur. Orijinal Yolo, aynı eğriliğe ve ana eksene aynı eğime sahip bir birincil ve ikincil içbükey aynadan oluşur. Çoğu Yolos toroidal reflektör kullanır. Yolo tasarımı komayı ortadan kaldırır, ancak önemli bir astigmatizma bırakır, bu da ikincil aynanın bir tür bükülme koşum takımı ile deformasyonu veya alternatif olarak bir toroidal figürün ikincil olarak parlatılmasıyla azalır. Schiefspieglers gibi, birçok Yolo varyasyonu takip edildi. Gerekli miktarda toroidal şekil, tamamen veya kısmen birincil aynaya aktarılabilir. Büyük odak oranlı optik düzeneklerde, hem birincil hem de ikincil ayna küresel olarak bırakılabilir ve ikincil ayna ile odak düzlemi arasına bir gözlük düzeltici mercek eklenir (katadioptrik Yolo). Dışbükey, uzun odaklı üçüncül aynanın eklenmesi, Leonard'ın Solano konfigürasyonuna yol açar. Solano teleskopu herhangi bir torik yüzey içermez.
Sıvı aynalı teleskoplar
Bir teleskop tasarımı, sabit hızda döndürülen bir tepside sıvı metalden oluşan dönen bir ayna kullanır. Tepsi döndükçe sıvı, esasen sınırsız büyüklükte bir paraboloidal yüzey oluşturur. Bu, çok büyük teleskop aynalarının (6 metreden fazla) yapılmasına izin verir, ancak ne yazık ki bunlar her zaman dikey olarak işaret ettikleri için yönlendirilemezler.
Odak düzlemleri
Ana odak tasarımında ikincil optik kullanılmaz, görüntüye birincil aynanın odak noktasından erişilir. Odak noktasında, bir film plakasını veya elektronik dedektörü tutmak için bir tür yapı bulunur. Geçmişte, çok büyük teleskoplarda, bir gözlemci, görüntüyü doğrudan görüntülemek veya bir kamerayı çalıştırmak için teleskopun içinde bir "gözlem kafesi" içinde otururdu. Günümüzde CCD kameralar, dünyanın neredeyse her yerinden teleskopun uzaktan çalıştırılmasına izin veriyor. Ana odakta mevcut alan, gelen ışığın engellenmesini önleme ihtiyacı nedeniyle ciddi şekilde sınırlıdır.
Radyo teleskopları genellikle birincil odak tasarımına sahiptir. Ayna, radyo dalgalarını yansıtmak için metal bir yüzeyle değiştirilir ve gözlemci bir antendir.
Cassegrain odak
Cassegrain tasarımına veya diğer ilgili tasarımlara göre yapılmış teleskoplar için görüntü, birincil aynanın arkasında, ikincil aynanın odak noktasında oluşturulur. Bir gözlemci teleskopun arkasından bakar veya arkaya bir kamera veya başka bir alet monte edilmiştir. Cassegrain odak, amatör teleskoplar veya daha küçük araştırma teleskopları için yaygın olarak kullanılır. Bununla birlikte, buna uygun olarak büyük aletlere sahip büyük teleskoplar için, Cassegrain odağındaki bir alet, dönerken teleskopla birlikte hareket etmelidir; bu, alet destek yapısının gücüne ek gereksinimler getirir ve gözlemevi içindeki duvarlar veya ekipman gibi engellerle çarpışmayı önlemek için potansiyel olarak teleskopun hareketini sınırlar.
Coude
Işığı (genellikle sapma ekseni aracılığıyla) teleskop yeniden yönlendirilirken hareket etmeyen sabit bir odak noktasına iletmek için Nasmyth tarzı bir teleskopa daha fazla optik eklemek, bir coudé odağı verir (Fransızca dirsek kelimesinden). Coudé odağı, Nasmyth odağından daha dar bir görüş alanı sağlar ve geniş bir görüş alanına ihtiyaç duymayan çok ağır enstrümanlarla kullanılır. Bu tür uygulamalardan biri, büyük yön değiştirici aynalara (ideal olarak teleskopun ana aynasıyla aynı çapta) ve çok uzun odak uzunluklarına sahip yüksek çözünürlüklü spektrograflardır. Bu tür aletler, hareket ettirilmeye ve bir coudé treni oluşturmak için ışık yoluna aynalar eklemeye dayanamadılar, ışığı, gözlem katının üzerine veya altına yerleştirilmiş (ve genellikle hareket etmeyen ayrılmaz bir parçası olarak inşa edilmiş) böyle bir alete sabit bir konuma yönlendirdiler. gözlemevi binası) tek seçenekti. 60-inç Hale teleskopu (1.5 m), Hooker Teleskobu, 200-inç Hale Teleskobu, Shane Teleskopu ve Harlan J. Smith Teleskobu, hepsi coudé odak enstrümantasyonuyla inşa edildi. Echelle spektrometrelerinin geliştirilmesi, bazen Cassegrain odağına başarıyla monte edilebilen çok daha kompakt bir aletle yüksek çözünürlüklü spektroskopiye izin verdi. 1980'lerde ucuz ve yeterince kararlı bilgisayar kontrollü alt-az teleskop yuvaları geliştirildiğinden, Nasmyth tasarımı genellikle büyük teleskoplar için coudé odağının yerini aldı.
Fiber beslemeli spektrograflar
Çok yüksek stabilite gerektiren veya çok büyük ve hantal olan aletler için, aleti teleskopla hareket ettirmek yerine sert bir yapı üzerine monte etmek tercih edilir. Tam görüş alanının iletimi standart bir coudé odağı gerektirse de, spektroskopi tipik olarak yıldızlar veya galaksiler gibi yalnızca birkaç ayrı nesnenin ölçümünü içerir. Bu nedenle, teleskopta optik fiberler ile bu nesnelerden ışık toplamak, aleti teleskoptan keyfi bir mesafeye yerleştirmek mümkündür. Fiber beslemeli spektrografların örnekleri olan gezegen avı (gezegen tespit) spektrografları arasında HARPS veya ESPRESSO yer alır.
Ek olarak, optik fiberlerin esnekliği, ışığın herhangi bir odak düzleminden toplanmasını sağlar; örneğin, HARPS spektrografı ESO 3,6 m Teleskopunun, Prime Focus Spectrograph ise Subaru teleskobunun ana odağına bağlanır.
Kapalıçarşı
Kapalıçarşı, İstanbul kentinin merkezinde Beyazıt, Nuruosmaniye ve Mercan semtlerinin ortasında yer alan dünyanın en büyük çarşısı ve en eski kapalı çarşılarından biri. Kapalıçarşı'da yaklaşık 4.000 dükkân bulunmaktadır ve bu dükkânlarda toplam çalışan sayısı yaklaşık 25.000'dir. Gün içerisindeki en yoğun zamanlarında içinde 500.000' e yakın insan barındırdığı söylenir. 2014 yılında, dünyada en çok ziyaret edilen turistik mekanlar arasında 91,250,000 ziyaretçi ile 1. sırada gösterildi. Kapalıçarşı sıklıkla dünyanın ilk alışveriş merkezi olarak anılır.
Tarihi
Kapalıçarşı'nın çekirdeğini oluşturan iki bedestenden İç Bedesten yani Cevahir Bedesteni müellifler arasında tartışmalı olmakla beraber büyük olasılıkla Bizans'tan kalma bir yapı olup 48 m x 36 m ölçülerindedir. Yeni Bedesten ise 1460 yılında Fatih Sultan Mehmed tarafından yaptırılan Kapalıçarşı'nın ikinci önemli yapısıdır ve Sandal Bedesteni olarak anılmaktadır. Burada bir yolu pamuk bir yolu ipekten dokunan ve Sandal adı verilen kumaş satıldığı için bu isim verilmiştir.
Kapalıçarşı'nın inşaatına başladığı yıl olan 1460 çarşının kuruluş yılı olarak kabul görmüştür. Asıl büyük çarşı ise Kanuni Sultan Süleyman tarafından ahşap olarak inşa ettirilmiştir.
Dev ölçülü bir labirent gibi, 30.700 metrekarede 66 kadar sokağı, 4.000 kadar dükkânı ile Kapalıçarşı, İstanbul’un görülmesi gereken, benzersiz bir merkezidir. Adeta bir şehri andıran, bütünü ile örtülü bu site zaman içerisinde gelişip büyümüştür. İçinde son zamanlara kadar 5 cami, 1 mektep, 7 çeşme, 10 kuyu, 1 sebil, 1 şadırvan, 24 kapı, 17 han bulunmaktaydı.
15. yüzyıldan kalan kalın duvarlı, bir seri kubbe ile örtülü eski iki yapının etrafı sonraki yüzyıllarda, gelişen sokakların üzerleri örtülerek, ekler yapılarak bir alışveriş merkezi haline gelmiştir. Geçmişte burası her sokağında belirli mesleklerin yer aldığı ve bunların da, el işi imalatının (manifaktür) sıkı denetim altında bulundurulduğu, ticari ahlak ve törelere çok saygı gösterilen bir çarşı idi. Her türlü değerli kumaş, mücevherat, silah, antika eşya, konusunda nesillerce uzmanlaşmış aileler tarafından, tam bir güven içinde satışa sunulurdu. Geçen yüzyılın sonlarında deprem ve birkaç büyük yangın geçiren Kapalıçarşı eskisi gibi onarılmışsa da, geçmişteki özellikleri değişikliğe uğramıştır.
Bütün dükkânların genişliği aynı olacak şekilde inşa edilmiştir. Her sokakta ayrı ürünün ustaları loncalar halinde bulunurdu (yorgancılar, terlikçiler vs.) Satıcılar arasında rekâbet kesinlikle yasaktı. Hatta bir usta, tezgâhını dükkânın önüne çıkarıp kalabalığa göstererek ürün işleyemezdi. Ürünlere devletin belirlediğinden yüksek fiyat konulamazdı. 1894 İstanbul depreminde çarşının bazı duvarları ve bir kubbesi çöktü.
Günümüzde
Eskiden esnafa olan güven duygusu halkın birikmiş parasının, bir banka gibi onlara verilmesine ve işletilmesine neden olurdu. Günümüzde birçok sokaktaki dükkânlar fonksiyon değişikliğine uğramıştır. Yorgancılar, terlikçiler, fesçiler gibi meslek grupları sadece sokak ismi olarak kalmıştır. Çarşının ana caddesi sayılan sokakta çoğunlukla mücevher dükkânları, buraya açılan yan bir sokakta altıncılar bulunur. Oldukça küçük olan bu dükkânlar değişik fiyat ve pazarlıkla satış yaparlar. Kapalıçarşı renk ve atraksiyon olarak her ne kadar eski canlılığını koruyor ise de, 1970'li yıllardan itibaren İstanbul’u ziyarete gelen turist grupları için alışveriş olanakları, çarşının ana girişindeki modern ve büyük kuruluşlar tarafından sağlanmaktadır. Haliç kıyısındaki Mısır Çarşısı da daha küçük ölçüde bir kapalı çarşıdır. Galata semtinde 15. yüzyılda kalma diğer bir küçük kapalı çarşı da hâlen kullanılmaya devam etmektedir.
Kapalı Çarşı günün her saatinde hareketli ve kalabalıktır. Esnaf, ziyaretçileri ısrarlı olarak kendi mağazasına çağırır. Çarşı girişinde gelişen konforlu, büyük mağazalar Türkiye’de elde imal edilen ve ihracatı yapılan hemen hemen bütün eşyaları satışa sunmaktadır. El halıları ve mücevherat geleneksel Türk sanatının en güzel örnekleridir. Bunlar kalite ve orijin belgeleri ile satılır ve dünyanın her tarafına garantili gönderme yapılır. Halı ve mücevheratın yanında meşhur Türk işi gümüşten yapılmış eserler, bakır, bronz hediyelik ve dekoratif eşya, seramik, oniks ve deriden mamul, üstün kaliteli, Türkiye hatıraları zengin bir koleksiyon oluştururlar. Batılı yazarlar, seyahatname ve anılarında Kapalıçarşı’ya geniş yer ayırmışlardır.
İstanbul'un önemli turistik yerlerinden biridir.
Otokar Tulpar
Otokar Tulpar, Otokar tarafından üretilen Türk yapımı piyade savaş aracıdır. Tulpar, Altay ile birlikte geliştirilmeye başlanmış olup 3 yıllık tasarım ve geliştirme aşamasından sonra 2013 yılında İstanbul'da Uluslararası Savunma Sanayii Fuarı'nda (IDEF) tanıtılmıştır.
İsmini Türk mitolojisinde yer alan kanatlı at Tulpar'dan almaktadır.
Tasarım
Tulpar, ileride oluşabilecek ihtiyaçlara karşı 28 ile 45 ton arasında genişleme potansiyeline sahip modüler zırhlı paletli araç olarak tasarlanmıştır. Ortak gövde yapısına sahip olan hafif tank, zırhlı muharebe aracı, zırhlı ambulans gibi birçok konfigürasyona sahiptir.
Araç konfigürasyonuna bağlı olarak 7,62 mm ile 120 mm arasında insanlı veya insansız silah sistemleri, havan ve hava savunma sistemleri askeri araçlara ateş gücü olarak entegre edilebilmektedir.
Güç grubu olarak 700 BG - 1100 BG arasında güç sağlayabilen turbo şarjlı dizel motor kullanılmıştır. Tulpar, 500 km'den fazla hareket menzili sunmaktadır. Azami hızı yaklaşık 70 km/s'dir.