cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crystal Palace FC
Forma üreticileri ve sponsorlar
Kulübün forma göğüs sponsoru şu anda ManBetX'tir. Kulübün daha önceki forma göğüs sponsorları sırasıyla şunlardır; Red Rose (1983-84), Top Score (1985-86), AVR (1986-87), Andrew Copeland (1987-88), Fly Virgin (1988-91), Tulip Computers (1991-93), TDK (1993-99), Churchill Insurance (2000-06), GAC Logistics (2006-14), Neteller (2014-15) ve Mansion.com (2015-17)
Stadyum
1905 yılında, Crystal Palace arazisinde yer alan FA Cup Final mekanına sahip olan Crystal Palace Company, burada oynamak ve bölgenin kalabalık potansiyeline girmek için profesyonel bir kulüp istedi. Stadyumda oynamak için Crystal Palace FC adlı yeni bir kulüp kurdular. I. Dünya Savaşı başladığında Palace ve stadyum, silahlı kuvvetler tarafından ele geçirildi ve 1915'te kulüp, Amiral tarafından taşınmaya zorlandı. Herne Hill Velodrome'a geçici olarak taşındılar. Diğer kulüpler sahalarının kullanımını Palace'a teklif etmelerine rağmen, kulüp doğal toplanma alanlarına mümkün olduğunca yakın kalmanın en iyi yolu olduğunu düşündü. Croydon Common FC 1917'de tasfiye edildi, kulüp Nest'teki eski stadyumunu devraldı, ancak 1919'da, şu anki evleri olan Selhurst Park'ı inşa edecekleri araziyi satın almaya başladılar.
Ünlü stadyum mimarı Archibald Leitch, planları hazırlamak için görev aldı ve kulüp 1924-25 sezonuna stadyumu hazır hale getirdi. Arthur Wait tribünü, inşa edildiğinde sadece projektörlerin takılmasıyla ve 1969 yılına kadar bakım ve güncelleme ile nispeten değişmeden kaldı. Ana tribün 1979'da tamamen koltuklu hale getirildi ve 1980'lerde Whitehorse Lane End'in bir Sainsbury's süpermarketine, kulüp ofislerine ve bir kulüp mağazasına yer verecek şekilde geliştirmek için çalışma yapıldı. Arthur Wait tribünü, 1990 yılında tamamen koltuklu hale getirildi. 1994 yılında Holmesdale Terrace yeniden düzenlendi ve iki katlı bir tribün inşa edildi. Selhurst'un en fazla seyirci katılım rekoru, 1979'da resmî toplam 51.482 kişi ile kayıtlara geçti. Taylor Raporu'nun uygulanması nedeniyle, stadyumda yapılan tüm yeniden yapılanma ve güvenlik gerekliliklerinden sonra, mevcut seyirci kapasitesi 26.309'a düştü. Kulübün 2010 yılında tekrar Crystal Palace Ulusal Spor Merkezi'ne taşınması için önerilerde bulunuldu, ancak kulüp 2013'te Premier League'e terfi ettikten sonra, mevcut stadyumu 40.000 seyirci kapasitesine yükseltmeye odaklandı. 13.500 kişilik ana tribün için revize edilmiş planlar, (genel stadyum kapasitesini 34.000'e çıkardı) 19 Nisan 2018 tarihinde gerçekleşen bir Croydon Konseyi toplantısında onaylandı.
Dış bağlantılar
Resmî site
Resmî rezerv sitesi
Maç Günü Radyo İstasyonu
Crystal Palace Fan Siteleri
Allie Grant
Allie Grant (14 Şubat 1994), Amerikan oyuncu. Weeds'teki Isabella Hodes rolüyle tanınmaktadır. Ayrıca ABC'nin komedi dizisi Suburgatory'de Lisa Shay yardımcı rolünde oynadı.
On Parole (albüm)
On Parole İngiliz hard rock grubu Motörhead'in ilk kayıt aldığı albüm. 1975 yılında Rockfield Stüdyolarında kaydedildi. 8 Aralık 1979 yılında yayınlandı.
Allie Grant
Hayatı ve kariyeri
Grant, Tupelo, Mississippi'de Bob ve Angie Grant'ın kızı olarak doğdu. 3 yaşındayken Dallas'taki Model and Talent Expo'ya gitti. Sonra New York'a davet edildi. 2005'ten 2007'ye kadar The Suite Life of Zack & Cody veŞuhat's So Raven'da oynadı.
2005'te Weeds filmi kadrosuna seçildi. En başlarda yan karakter olmasına rağmen 3. sezonda düzenli kadroya yükseldi. Weeds kadrosundayken Celian ve Dean Hides'ın lezbiyen kızları Isabella Hodes rolüyle SAG ödülüne aday olarak gösterildi.
Grant ayrıca Fanboys (2009), The Runaways (2010) ve Atruck bu Lightining (2012) filmlerinde oynadı.
Kişisel hayatı
Grant, 2011'deyken lise mezuniyetinde konuşmacıydı. 2011'de Suburgatory'yi çekmeden önce Harvard Üniversitesi Yaz Programı'na katıldı. Su anda Los Angeles'ta yaşamaktadır.
Kavakköy, Delice
Kavakköy, Kırıkkale ilinin Delice ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy; Kırıkkale il merkezine 86 km, Delice ilçe merkezine ise 32 km uzaklıktadır.
Sekizgen
Bir sekizgen, sekiz kenarı 20 köşegeni olan bir çokgendir. İç açıları toplamı: 6.180=1080 derecedir. Bir iç açısı 1080:8=135 derece olur. Dış açıları toplamı: 360 derecedir. Bir dış açısı 360:8= 45 derece olur.
Jerome Apt
Jerome III "Jay" Apt, Ph.D. (d. 28 Nisan 1949 Massachusetts) Amerikan astronot ve Carnegie Mellon Üniversitesi'nde profesör.
Tucker Gates
Tucker Gates, Amerikalı TV yönetmeni ve yapımcısı.
J.J. Abrams'ın Alias, Lost gibi dizilerinde yönetmenlik yapmıştır. Ayrıca Weeds, Carnivàle, Huff, Boston Legal, Roswell, Brothers & Sisters, Bates Motel gibi birçok diziyi de yönetmiştir.
Rhipicephalus sanguineus
Rhipicephalus sanguineus, Rhipicephalus cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Rhipicephalus schulzei
Rhipicephalus schulzei, Rhipicephalus cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Dokuzgen
Bir dokuzgen, dokuz kenarı olan çokgendir. Bir düzgün dokuzgende bir iç açı 140 derecedir.
Alanı
veya yarıçap üzerinden:
Tağlığ Şor
Dağlık Şor ya da Dağlık Şor ülkesi (Şorca:Тағлығ Шор Tağlığ Şor; Gornaya Şoriya) Rusya Federasyonu'nun Eski Türklerin ana vatanı olan Güney Sibiryada arazisindeki yöre. Altay Dağlarının doğusuna düşer. Altay Sayan Dağlarının kavşağındaki Kemerovo Oblastında yer alır. Yerli Türkler buradaki ormanlık dağlara tayga demişlerdir. Bu ad günümüzde yaygınlaşmıştır. Eski adı Şorya (Şor Türkleri yaşadığı için bu ad verilmiştir) olan Kemerovo Oblastının güney bölümündedir. Bu bölgenin yerlilileri olan Şorlar'ın alanı olduğu için Ruslar ilk zamanlarda buraya Şorya demişlerdi. Stalin devri boyunca sürgün ve ceza hapis etme merkezleriden biri olan kısaltılmış adı GULAG arazi kampı burada yer alır.
Arazi dağlıktır: Abakan Dağlarının bir uzantısı, Salair sırtı ve  Kuznetsk Aladağlar, ve cevher olarak zengindir.
Akarsuları
Belli başlı akarsular:
Nüfus
Dağlık Şorya'nın nüfus yoğunluğu az olup nüfusu da düşüktür. (1 km²'ye 5 kişiden az). Nüfusun çoğunluğu Şor Türkleri ve Ruslardır.
Sanayi
Dağlık Şorya — Rusya'da önemli bir maden merkezidir. Kuznezsk Kömür Havzası burada yer alır.
Dağlık Şorya diğer alanlarda da gelişmiş olup kereste, tatlı su balığı ve çam fıstığı çok fazladır.
Turizm
Şorya dağları Sibirya'da rağbet gören bir kayak merkezi konumundadır. Rusyada sürekli yapılan için profesyonel ve amatör kayak şampiyonası burada olmaktadır. Kayak merkezinin özellikleri:
Yükseklik
Yükseklik 500 ve 1570 metre arasındadır.
İkinci Çağ
İkinci Çağ veya Güneşin İkinci Çağı, J. R. R. Tolkien'in hayalî evreni Orta Dünya'da bir zaman dilimidir. Kurgusal Orta Dünya Tarihi'de, aslında gerçek Dünya'nın tarihinin kadim zamanları ima edilmiştir.
Tağlığ Şor
Fiziki coğrafya karakteri
Yüksek ve eğlencelere spora elverişli bu bölge dağları Sibiryanın İsviçresi olarak tanınır. Halk arasında Pus-tağ (yani Buz dağ) olarak da denilen yer Şorya Dağlarının en yüksek yerlerinden birini oluşturur. İğne yapraklı tayga ormanları görülür. Burada karla kaplı iğne yapraklı ormanlarla örtülü önemli zirveler şöyledir. Patına, Ulutağ (Uludağ), Kubez, Temirtav(Temirtağ-Demirdağ), Yeşil, Kul-Tayga. Kışarı kayakçılar yazları da dağ gezgincileri buraları doldurur. Buradaki temiz havaya sahip alpin dağlarını çeşitli akarsular keser. – Kondoma, Mundıbaş, Mrassu, Pızas.
İkinci Çağ
İkinci Çağ, Manwë'nin habercisi Eönwë'nin komuta ettiği Batılı Efendiler'in Morgoth'u Boşluk'a yollaması ile başlamıştır.
Tağlığ Şor
İklimi
Kışları karlı ve rüzgarsız bir hava görülür. Çok sert olmamak üzere orta dereceli soğuk bir havaya sahiptir. Gün ışığı veya güneşlenme süresi Karadeniz ile ortalama aynıdır. Mart ayında bile güneş görebilirsiniz. Ormanlık alanlarda huş, köknar (göknar), ladin, sedir ağaları hakimdir. Dağların zirvelerinde alpin ve supalpin dağ çayırları görülür.
İkinci Çağ
3441 yıl süren bu periyot, Númenor'un Çöküşü'nden bir süre sonra İnsanların ve Elflerin Son İttifakı tarafından Sauron'un mağlup edilmesi ile sona ermiştir.
Samuel Noah Kramer
Samuel Noah Kramer, (d. 28 Eylül 1897 Kiev-Rusya, ö. 26 Kasım 1990) dünyanın önde gelen Asur bilimcilerinden ve dünya çapında tanınmış Sümer ve Sümer dili uzmanı.
İkinci Çağ
Bu çağın belirleyici olayları Númenor'un Yükselişi, Sauron'un Yükselişi, Yüzüktayflarının yaratılışı ve Yüzükler için Elfler ve Sauron arasında yaşanan ilk savaşlardır.
Tağlığ Şor
İklimi
Fauna zengin ve çeşitlidir. Geyik türleri, Asya geyiği, misk geyik, eti leziz olan Sibirya ren geyiği, karaca, boz ayı, bozkurt, vaşak, su samuru, çakal, porsuk, vizon gibi orman hayvanları bulunur. Bölge kuş türlerinin de çeşitli olduğu bir yerdir. Akbaba, şahin, kartal, çalıhorozu, dağ tavuğu, huş tavuğu ve diğerleri. Su ürünlerinden gölge balığı, somon balığı, keten, çamça, yılan balığı, turna balığı, kızılkanat, levrek, platika, mil, ve diğerleri.
İkinci Çağ
İkinci Çağ, Silmarillion'da anlatılan Birinci Çağ ve Yüzüklerin Efendisi'nin de yer aldığı Üçüncü Çağ'dan farklı olarak kronolojisi ayrıntılı olarak kaydedilmemiştir. Bununla birlikte, Yüzüklerin Efendisi'nde İkinci Çağ hakkında bazı bilgiler verilir. Bu bilgiler arasında, Morgoth'un son yenilişi ile Birinci Çağ'ın sona ermesi ve Sauron'un ilk yenilişi ile Üçüncü Çağ'ın başlaması vardır.
Samuel Noah Kramer
1919’da ailesiyle birlikte ABD’ye yerleşti; Temple Üniversitesi ve Pennsylvania Üniversitesi’nde eğitim gördü. Sümer dili ve edebiyatı üzerine uzmanlaştığı kariyerine, 1930-31’de Irak’a yaptığı önemli yolculukla adım attı. Bu sırada Sümer tabletlerinin kazı ve çözme çalışmalarını yürüttü. 1950’de Pennsylvania Üniversitesi müzesinin tablet koleksiyonlarından sorumlu oldu.
Tağlığ Şor
İklimi
Bölgede özellikle de samur tüylü hayvanların korunması için oluşturulan  Şor Ulusal Parkı ve Taştagol Koruma Alanı oluşturulmuştur.
Samuel Noah Kramer
Son olarak İsrail'deki Bar-Ilan Üniversitesi bünyesinde kurulan "Asuroloji ve Eski Yakın Doğu Enstitüsüne" Kramer'in adı verilmiştir.
İkinci Çağ
Yüzüklerin Efendisi Ek B'de geçen Yılların Hikâyesi başlıklı yazıda, İkinci Çağ hakkında bazı bilgiler verilir, bunlar özellikle Yüzüklerin Efendisi'ndeki olaylar ve kişilerle ve/veya Güç Yüzükleri ile alakalı bilgilerdir. Yüzüklerin Efendisi Ek A, Númenor'un kraliyet ailesinin şeceresi bulunmaktadır. Ayrıca Unfinished Tales ' de, Númenor ve bazı kralları ile ilgili daha ayrıntılı bilgi mevcuttur. İkinci Çağ ile ilgili başka birkaç yazı daha mevcuttur ancak birçok hikâye bilinen olaylara dair bilgiler verip hiç bilinmeyen bazı dönemleri boşlukta bıraktığı için İkinci Çağ 'ın bütünü ile ilgili bilgiler, eksik kalmaya devam etmektedir.
Kavaklı, Demirözü
Kavaklı, Bayburt ilinin Demirözü ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı Poyik'dir. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde Poğik adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1845 yılı kayıtlarına göre köyde sadece Müslümanların yaşadığı 10 hane bulunmaktadır.
Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasından sonra 1935 yılı nüfus sayımında Pogik olarak kaydedilen köyün adı diğer nüfus nüfus sayımlarında Poyik olarak görülmeye başlanmıştır. Köyün Poyik olan adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Kavaklı olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Lee Archambault
Lee Joseph "Bru" Archambault (d. 25 Ağustos 1960), Amerikalı test pilotu ve emekli NASA astronotu.
Rhipicephalus senegalensis
Rhipicephalus senegalensis, Rhipicephalus cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Ongen
Bir ongen, on açısı ve on kenarı olan çokgendir. Ongenin iç açıları toplamı 1440'tır. Düzgün ongenin bir iç açısı 144'tür. Ongenin dış açıları toplamı ise 360'tır.
Ari ırk
Ari ırk, 19. yüzyılın sonlarında Proto-Hint-Avrupa mirasına sahip insanları ırksal gruplarla tanımlamak için ortaya çıkmış ve artık kullanılmayan bir tarihsel ırk kavramıdır. Antropolojik, tarihi ve arkeolojik kanıtlar bu kavramın geçerliliğini desteklememektedir. Kavram, Proto-Hint-Avrupa dilini ilk konuşanların insanlığın üstün bir örneğinin belirgin ataları olduğu ve günümüze kadar onların soyundan gelenlerin Sami ve Hamitik ırklarının yanı sıra Kafkas ırkının bir alt ırkını ya da kendine özgü başka bir ırkı oluşturduğu düşüncesinden türemiştir. Günümüzde, bu gruplar arasındaki yakın genetik benzerlik ve karmaşık karşılıklı ilişkiler nedeniyle, insan popülasyon gruplarını kategorize etmeye yönelik bu taksonomik yaklaşımın yanlış yönlendirilmiş ve biyolojik olarak anlamsız olduğu düşünülmektedir. Irk, kültür ve dilin izomorfizmi, modern akademisyenler tarafından hatalı bir anlayış olarak reddedilmiştir. Ari ırk kavramı 19. yüzyıl boyunca Arthur de Gobineau, Richard Wagner ve bilimsel ırkçılığı daha sonra Nazi ırkçı ideolojisini etkileyen Houston Stewart Chamberlain gibi çeşitli ırkçı ve antisemitik yazarlar tarafından benimsenmiştir. 1930'lara gelindiğinde, kavram hem Nazizm hem de Nordizm ile ilişkilendirilmiş ve Aryan ırkını "üstün ırk" olarak tasvir eden, Aryan olmayanları ırksal olarak aşağı ve yok edilmesi gereken varoluşsal bir tehdit olarak gören beyaz üstünlükçü Aryanizm ideolojisini desteklemek için kullanılmıştır. Bu fikirler Nazi Almanyası'nda Holokost'a yol açan devlet ideolojisinin önemli bir parçasını oluşturmuştur.
Dilsel anavatan üzerine tartışmalar
18. yüzyılın sonlarında Proto-Hint-Avrupa, Hint-Avrupa dillerinin varsayılan ortak anadili olarak inşa edilmiştir. Grammar of the Persian Language (1771) adlı eseriyle "Avrupa'nın en saygın dilbilimcisi" olarak kabul edilen William Jones, Bengal Yüksek Mahkemesi'nin üç yargıcından biri olarak atanmıştı. Kalküta'ya gelerek Sanskritçe ve Rigveda üzerine çalışmaya başlayan Jones, Sanskritçe ile Farsça, Gotça, Yunanca ve Latince gibi diğer Hint-Avrupa dilleri arasındaki sözcüksel benzerlikler karşısında hayrete düşmüş ve Third Anniversary Discourse on the Hindus (1786)'da Sanskritçenin bir yavru dil olarak dil ailesindeki diğer Hint-Avrupa dilleriyle aynı proto-ya da ana-dile, yani Proto-Hint-Avrupa diline ait olduğu sonucuna varmıştır. Ancak Proto-Hint-Avrupa dilinin ilk konuşurlarının dilsel anavatanı, arkeologlar ve karşılaştırmalı tarihsel dilbilimciler arasında başından beri şovenist nedenlere karışan politik bir tartışma konusu olmuştur. Başta Naziler olmak üzere bazı Avrupalı milliyetçiler ve diktatörler, daha sonra kendi ülkelerindeki veya bölgelerindeki Proto-Hint-Avrupa anavatanını ırksal açıdan üstün olarak tanımlamaya çalışmışlardır.
Romantizm ve Sosyal Darwinizm
Romantizmin Almanya'daki etkisi, "Alman dili ve geleneklerine" yönelik entelektüel arayışın yeniden canlanmasına ve "Aydınlanmanın soğuk, yapay mantığını bir kenara atma" arzusuna tanık oldu. Darwin'in 1859'da Türlerin Kökeni adlı eserini yayınlaması ve Proto-Hint-Avrupa dilinin teorik modelini kamuoyuna duyurmasının ardından, Romantikler, Darwinizm'in yeni fikirleriyle birlikte dilin ulusal kimlikte belirleyici bir faktör olduğuna ikna oldular. Darwin'in uygunluk teorisini hiçbir zaman ırklar veya diller gibi belirsiz varlıklara uygulamamış olmasına rağmen, Alman milliyetçileri bazı ırkların diğerlerine göre sözde uygunluğunu rasyonelleştirmek için bilimsel doğal seçilim teorisini kötüye kullandılar. "Uygun olmayan" ırklar genetik zayıflığın kaynağı ve "uygun" ırkların üstün niteliklerini kirletebilecek bir tehdit olarak öne sürülmüştür.
Sözdebilim ve Romantizmin aldatıcı sentezi, kendini tebrik eden çalışmalarda "Kuzey Avrupalıların üstün biyolojik-ruhsal-dilsel özünü" açıklamak için ırkın çarpıtılmış Sosyal Darwinizm yorumlarını kullanan yeni ırksal ideolojiler üretti. Alman Romantiklerinin "saf" bir ulusal miras arayışı, Proto-Hint-Avrupa dilinin eski konuşurlarının bir "ırksal-dilsel-ulusal stereotipin" farklı ataları olarak yorumlanmasına yol açtı.
Ari teriminin ırksal çağrışımı
"Aryan" terimi, antik Hindistan ve İran'da yaşamış olan Hint-Avrupa dil ailesi Sanskritçe ve İrancanın Hint-İran kolu içinde yer alan Hint-İranlıların ve bilinen en eski kutsal metinler olan Rigveda ve Avesta yazarlarının etnokültürel öz kimliği olarak kullanılmıştır. Sanskritçe ā́rya- ve İrani *arya- bir *ā̆rya- biçiminden türemiş olsa da, sadece Hint-İran kabilelerinde görülmüştür. Benjamin W. Fortson, Proto-Hint-Avrupalıların kendilerini tanımlamak için kullandıkları bir terim olmayabileceğini ve böyle bir morfemin günümüze ulaşmadığını belirtmektedir. J. P. Mallory ve diğerleri, "Aryan" teriminin Hint-İranlılara atıfta bulunan etnik bir anlam kazanmasına rağmen, bu anlamsal kullanımı Proto-Hint-Avrupa'nın *h₂eryós sözlüğünün yeniden yapılandırılmasına atfetmek için hiçbir gerekçe olmadığını, proto-dili konuşanların kendilerini "Aryanlar" olarak adlandırdıklarına dair hiçbir kanıt olmadığını belirtmektedir. Ancak 19. yüzyılda, ā́rya-'nın sadece Hint-İranlıların kabile öz adlandırması değil, aynı zamanda Proto-Hint-Avrupalıların öz adlandırması olduğu öne sürülmüştür ki bu teori modern akademisyenler tarafından reddedilmiştir. Artık itibarını yitirmiş olan ve kronolojik olarak yeniden inşa edilen Kuzey Avrupa hipotezi, Proto-Hint-Avrupalıların anavatanını kuzey Avrupa'ya yerleştiren bu tür akademisyenler tarafından desteklenmiş, bu da başlangıçta Avrasyalı Proto-Hint-Avrupalıların dilsel bir popülasyonu olduğu varsayılan "Proto-Hint-Avrupalılar"ın yeni, hayali bir biyolojik kategori ile ilişkilendirilmesine yol açmıştır, bu ilişkilendirmede "uzun boylu, açık tenli, sarışın, mavi gözlü bir ırk" - Nordik ırkın sözde fenotipik özellikleri olarak tanımlanmıştır. İngilizceleştirilmiş "Aryan" terimi daha sonra bu ırksal gruplandırmaya uygulanmaya başlandı.
Akademisyenler eski zamanlarda bile Rigveda'da ileri sürülen Aryan kimliğinin ırksal değil kültürel, dini ve dilsel olduğuna dikkat çekmektedir. Vedalar ırksal saflığı da öngörmemektedir. Rigveda ritüelistik bir bariyeri teyit eder: bir birey doğru tanrılara kurban verirse Aryan olarak kabul edilir, bu da geleneksel dilde geleneksel dua etmeyi gerektirir ve ırksal bir bariyeri çağrıştırmaz. Michael Witzel, Aryan teriminin "belirli bir halkı ya da hatta belirli bir 'ırksal' grubu değil, Vedik Sanskritçe konuşan ve onların kültürel normlarına (ritüel, şiir vb.) bağlı olan kabilelere katılan herkesi ifade ettiğini" belirtmektedir. Akademisyenler, İran, Afganistan ve Hint alt kıtasının kuzeyinde yaşayan Vedik dönem Tunç Çağı kabileleri olan tarihi Aryanların - Rigveda ve Avesta'nın bestecileri - Aryanizm ve İskandinav ırkçılığı savunucularının aksine sarışın veya mavi gözlü olma ihtimalinin düşük olduğunu belirtmektedir.
Kuzey Avrupa hipotezi ve arkeolojik doğrulama
Aryan kökeninin ırksal yorumu, Gustaf Kossinna'nın, arkeolojik kültür ve arkeolojik ırk arasında bire bir uyuşma olduğunu öne süren sözde bilimsel kültürtarihsel arkeoloji teorisinden kaynaklanmaktadır. Kossinna'ya göre, bir "kültür"ün sürekliliği, aynı bölgede sürekli olarak yaşayan bir "ırk"ın sürekliliğini ortaya koyar ve daha genç katmandaki bir kültürün daha eski katmandaki bir kültüre benzerliği, anayurttan göç etmiş bir kabilenin varlığına işaret eder. Artık kullanılmayan Kuzey Avrupa hipotezi, Alman milliyetçileri de dahil olmak üzere Kossinna ve Karl Penka tarafından onaylandı, daha sonra Naziler tarafından soykırımcı ve ırkçı devlet politikalarına göz yummak için kullanıldı. Kossinna, Proto-Hint-Avrupalıları İp Baskılı Seramik kültürüyle özdeşleştirdi ve Proto-Hint-Avrupa anavatanı olarak Schleswig-Holstein'ı belirtti. Yayılmacı bir kültür modelini savundu ve Cermen halklarının, Cermenlere kıyasla kültürü yok edenler olarak tanımladığı Romalılar ve Fransızlar'a karşı ırksal üstünlüğünü vurguladı. Kossinna'nın fikirleri, yöntemdeki doğal belirsizlikler ve Germen üstün ırkı ideolojisini savunması nedeniyle ağır bir şekilde eleştirildi. Irk, kültür ve dilin eşbiçimliliği, modern bilim adamları tarafından hatalı bir kavram olarak reddedilmiştir.
Irk teorisyenleri tarafından yapılan ilk kullanımlar
Max Müller genellikle, İngilizcede bir Aryan ırkından bahseden ilk yazar olarak tanımlanır, ve 1849'dan 1874'e kadar kendi "Rigveda" düzenlemesine dayanarak Vedalar'ın pasajlarının ırksal yorumunu başlattı. Orta Asya'da yüksek bir rakımda yaşayan küçük bir Aryan klanının var olduğunu öne sürdü, bu klan daha sonraki Hint-Avrupa dillerinin atalarından bir proto-dil konuşuyordu ve bu klan sonradan ikiye ayrıldı: bir kısmı Avrupa'ya doğru hareket etti, diğeri ise İran'a göç etti ve sonunda tekrar bölündü, bu bölünmeden oluşan gruplardan biri kuzeybatı Hindistan'ı işgal etti ve orada yaşayan İskit kökenli koyu tenli dasa'ları fethetti. Avrupa'nın kuzey Aryanları enerjik ve savaşçı hale geldiler ve ulus fikrini icat ettiler, İran ve Hindistan'ın güney Aryanları ise durgun, derin düşünen bir hale geldiler; din ve felsefeye odaklandılar. Modern bilim adamları, koyu veya açık tenli insanlar arasındaki özellik farkını ırksal bir ayrım olarak nitelendirmeyi reddeder ve Ārya ve Dasyu arasındaki Rig Vedik karşıtlığın karanlık ve aydınlık dünyalar, ışık ve karanlık, iyi ve kötü arasındaki ayrım olduğunu belirtir.
Ara sıra "Aryan ırkı" terimini kullanmasına rağmen, Müller daha sonra dilsel ve ırksal kategorilerin karıştırılmasına itiraz etti ve Oxford'daki 1888 yılı dersinde, "Dil bilimi ve İnsan bilimi çok fazla ayrı tutulamaz... Dolikosefali gramerinden bahsetmenin yanlış olduğu kadar Aryan kanından bahsetmek de yanlış olur" dedi. Biographies of Words and the Home of the Aryas'da (1888) "Aryan ırkından, Aryan kanından, Aryan gözlerinden ve saçından bahseden etnolog, bir dilbilimci olarak büyük bir günahkardır [...]" diye yazdı. antropologlar ve uzman olmayanlar arasında artan sayıda Batılı yazar, "Aryanları" etnolinguistik bir kategoriden ziyade "fiziksel-genetik bir tür" olarak niteledi, örneğin Aryanlar'ın insanlığın üstün bir dalını temsil ettiğini iddia eden kişi, Arthur de Gobineau gibi. Gobineau, Avrupa ırklarını Aryan olarak tanımlamaya çalıştı ve onları Nuh'un oğulları ile ilişkilendirdi, üstünlüğü vurguladı ve Aryan olmayanları Samiler'in bir müdahalesi olarak sınıflandırdı. 1878'de Aryanlar'ın açık tenli, mavi gözlü sarışınlar olduğunu ispatlamaya çalışan Alman Amerikalı antropolog Theodor Poesche, bununla ilgili tarihi referansların bir taramasını yayınladı.
Aryan ırk teorisi özellikle Almanya'da popülerliğini korurken, bazı yazarlar, özellikle Otto Schrader, Rudolph von Jhering ve Aryan kavramını antropolojiden yasaklamayı öneren etnolog Robert Hartmann (1831–1893) buna karşı çıktılar. Helena Blavatsky ruhsal gelişim ölçeğinde ardışık yedi kök soyun her döngüsel yükseliş ve düşüşün olduğu kök ırklar fikrini savundu, bunların her biri, giderek daha üstün kök ırklara yükselmeden önce yedi alt-ırka bölünmüştür; onun kozmogoni'sinde, Aryan ırkı, Atlantisliler tarafından devam ettirilen beşinci kök ırktı; elitizm ve ırk hiyerarşisi ilkelerini vurguladı.
Irksal üstünlük kuramları
Aryan terimi, 19. yüzyılda Arthur de Gobineau, Theodor Poesche, Houston Chamberlain, Paul Broca, Karl Penka ve Hans Günther gibi çeşitli ırkçı ve antisemitik yazarlar tarafından bilimsel ırkçılığı teşvik etmek amacıyla benimsenmiş ve Nordizm ve Aryanizm gibi ideolojilerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Aryan kelimesinin çağrışımı, Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İran kolu olarak coğrafi ve dilsel sınırlarından bu zamana kadar koparılmıştı.
Arthur de Gobineau 1853 yılında, Ari ırkı beyaz ırk ve tek medeni ırk olarak tanımladığı, kültürel gerileme ile melezleşmeyi iç içe geçmiş olarak düşündüğü Essai sur l'inégalité des races humaines adlı bir deneme yayınladı. Gobineau'a göre, dünyanın dört bir yanına göç eden Kuzey Avrupalılar büyük medeniyetleri kurmuş, ardından ırksal açıdan aşağı olarak tanımlanan yerli halklarla karışarak seyrelmiş ve bu da eski Aryan medeniyetlerinin giderek çürümesine yol açmıştır. Irkların eşitsizliği ve "üstün ırk" kavramı bu dönemin akademisyenleri tarafından evrensel olarak kabul edilmiş, bu nedenle ırk, biyolojik sınırlamanın ötesinde "ulusal karakter ve ulusal kültür" olarak anılmıştır. Houston Stewart Chamberlain 1899'da en önemli proto-Nazi metinlerinden biri olarak tanımlanan ve üstün bir Alman-Aryan ırkı ile yıkıcı bir Yahudi-Semitik ırk arasında ölümüne bir varoluş mücadelesini teorize ettiği The Foundations of the Nineteenth Century adlı eserini yayımladı.
1916'da Madison Grant, İngiliz,İskoç-İrlanda-Alman kökenli orijinal On Üç Koloni yerleşimcisi olan "Aryan" Amerikalılar arasında, kendisine göre Polonyalılar, Çekler, Yahudiler ve İtalyanlar olan göçmen "aşağı ırklar" ile melezleşmeye karşı bir polemik olanThe Passing of the Great Race adlı kitabını yayınladı. Kitap o dönemde en çok satanlar arasındaydı. 1920 yılında H. G. Wells'in en çok satan kitabı The Outline of History 'de bu terim "Aryan halkları" şekli ile çoğul olarak kullanılmıştır. Wells, 1922'de A Short History of the World adlı eserinde "uygarlık yollarını" öğrenen geniş çeşitlilikte birçok "Aryan halkları" grubunu tasvir etti ve daha sonra, farklı koordine olmayan hareketler aracılığıyla, yerleşik uygarlıklar ile diğerlerinin yanı sıra Ege ve Moğol halklarını da kapsayan göçebe istilacılar arasındaki çatışmanın daha geniş "fikirler ve yöntemlerde" değil ama "biçim olarak" "tüm antik dünya, Sami, Ege ve Mısır'a benzer" bir "boyun eğdirme" diyalektik ritminin parçası olduğuna inandı.
Alt insanlar (Untermensch) ve Ari teriminin tanımlanması
Nazi Almanyası'nın ırk politikası, 1935 Nürnberg Yasaları ve Adolf Hitler'in ırkçı doktrinleri, Yahudileri, Polonyalıları, Çekleri, Rusları, Romanları ve Sırplar da dahil olmak üzere Slavları "ırksal olarak aşağı alt-insanlar" olarak görüyordu. Bu terim aynı zamanda melez ve siyahiler için de kullanılmıştır. Ancak, Yahudi olmayan tüm Avrupalıları kapsayan bir Ari tanımı kabul edilemez bulundu ve 1933'te Nüfus ve Irk Politikası Sorunları Uzman Komitesi, Nazi ırk politikasının gidişatını planlamak için önemli Nazi entelektüelleri Alfred Ploetz, Fritz Thyssen ve Ernst Rüdin'i bir araya getirdi ve bir Ari'yi "kabile olarak Alman kanına bağlı ve bir Volk 'un soyundan gelen" kişi olarak tanımladı. Nazi akademisyenler, Proto-Hint-Avrupa dilinin aslen bir "Ari üstün ırk" tarafından konuşulduğunu kanıtlamak amacıyla Kuzey Avrupa hipotezini desteklemiş ve Sami dillerini "aşağı ırklar" ile ilişkilendirmişlerdir. Irk konusundaki tarihsel revizyonizm, bir Nazi düşünce kuruluşu olan Ahnenerbe aracılığıyla yayılmıştır. Hitler, Kavgam 'ın "Ulus ve Irk" bölümünün ana teması olan Nazi ırk ideolojisinde düzenli olarak Ernst Haeckel'in Sosyal Darwinist yüksek evrim, varoluş mücadelesi ve evrim kavramlarına başvurmuştur. Haeckel'in Sosyal Darwinizmi, Alman Irk Hijyeni Derneği'nin kurucusu Alfred Ploetz tarafından da övülmüş ve öjenik organizasyonun onursal üyesi yapılmıştır.
Nazi öjeniği ve İskandinav üstünlüğü
1938 yılında Reich Eğitim Bakanlığı, Nasyonal Sosyalist Öğretmenler Birliği tarafından geliştirilen, insan ırklarının evrimine ilişkin Sosyal Darwinci yorumu vurgulayan Alman biyoloji müfredatını yayınladı. SS'e katılan ve Kaiser Wilhelm Antropoloji Enstitüsünde çalışarak Nazi öjeni ve ırksal evrim teorilerini yayınlayan Hans Weinert, İskandinav ırkının son derece evrimleşmiş bir ırk olduğunu ve Avustralya Aborjinlerinin ırk hiyerarşisinin en altında yer aldığını iddia etmiştir. Hans F. K. Günther, profesyonel bir eğitim almamış olmasına rağmen en etkili Nazi antropoloğu olarak kabul ediliyordu. Günther'in Nordiklik üzerine ırkçı yazıları, Nordik ırkın kuzey Avrupa'da ortaya çıktığına ve fetih sayesinde yayıldığına inanan Gobineau'nun fikirlerini içeriyordu. Günther'in bu yazıları Nazi öjenik politikalarını onayladığını ifade etmiş ve bilimsel ırkçılık üzerinde kritik bir etkiye sahip olmuştu. Günther'in bu teorileri, daha sonra kitaplarını Nazi Partisi üyeleri için tavsiye edilen okuma materyalleri arasına dahil eden Hitler tarafından takdir edildi. Nazi ırksal teorileri, İskandinavlar, Almanlar, İngilizler ve Fransızlar da dahil olmak üzere, uzun boy, beyaz ten, mavi gözler, dar ve düz burunlar, dolikosefalik kafatasları, belirgin çeneler ve sarı saç gibi fiziksel antropolojik özelliklerle tanımlanan İskandinav halklarını "Aryanların en saf ırkı" olarak kabul ediyordu. Naziler iktidara geldikten sonra, sarı saç ve mavi göz gibi sözde aryan özellikleri için yapay seçilim teşvik edilirken, "aşağı ırklar" ve fiziksel veya zihinsel hastalığı olan insanlar "yaşamaya değer olmayan hayat" olarak kabul edildi ve toplama kamplarına kapatıldı.
Etnik temizlik ve Holokost
Nazi soygelişim ve ırksal hijyen programlarının sterilizasyon ve imhasının doruk noktası, bir "Aryan üstün ırk" yaratmayı ve Yahudiler, Slavlar, Polonyalılar, Romanlar, eşcinseller ve engelliler gibi "aşağı, Aryan olmayan türleri" ortadan kaldırmayı amaçladı. Nazi Almanyası, Alman Reich vatandaşlığı için Aryan sertifikası şartı getirerek Yahudilere karşı sistematik ayrımcılığa yol açan Yahudi karşıtı yasayı çıkardı. Hitler Almanya Şansölyesi olduktan sonra, Nazi Almanyası'nın kamu politikaları, sözde "aşağı tipler"e, özellikle Sami ırkının en yüksek tezahürü olarak kabul edilen Yahudilere karşı giderek daha düşmanca hale geldi ve Yahudilerin gettolarda tecrit edilmesi, Nazilerin Yahudi Sorununa Nihai Çözüm adını verdikleri imha politikasıyla doruğa ulaştı. Holokost olarak bilinen süreçte, devlet destekli zulümle Nazi toplama kamplarında içlerinde çocuklar da olmak üzere altı milyondan fazla Yahudi, 5,7 milyon Slav, 1,8-3 milyon Polonyalı, ve engelliler, kitlesel kurşunlama, gaz odası, gaz vagonu yöntemleriyle sistematik olarak öldürüldü. Aryan ırkı inancı, Naziler tarafından zulmü haklı çıkarmak için kullanıldı ve kurbanları "Aryanların zıttı (karşıtı) ve ebedi düşmanı" olarak tasvir etti.
Beyaz üstünlükçülüğü
Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde olmak üzere beyaz ırkın üstünlüğünü savunan neo-Nazi grupları ve hapishane çetelerinin pek çoğu, kendilerini Aryan Kardeşliği, Aryan Milletleri, Aryan Muhafızları, Aryan Cumhuriyet Ordusu, Beyaz Aryan Direnişi, Aryan Çemberi, Teksas Aryan Kardeşliği ve diğer Aryan Kardeşlikleri de dahil olmak üzere Aryan ırkının bir parçası olarak görüyor.
Neopagan hareketleri
Hint-Avrupa tarihi, gerçek veya sahte, çeşitli neopagan hareketlerinde önemli bir rol oynamaktadır.
Rus neo-paganizmi
Slavofilizm (Slavcılık) hareketleri, Avrupalıların Nazi Almanyası'nın "prestijli Aryan kökenli" varsayımının çeşitli farklı fikirlerini ödünç aldı. Rus milliyetçileri üzerindeki birincil dini etki Rus Ortodoksluğu olsa da, Hıristiyanlığın (Roma psikoposluğunun) önceliği bu gruplar tarafından şüpheyle karşılandı ve "kökenlere dönüşü" rasyonelleştirmek için eski bir metin aramaya başladılar. Zhar-Ptitsa gazetesindeki çeşitli yazarlar, MÖ birinci yüzyıla ait olduğu varsayılan el yazması Veles Kitabı'na ilgi gösterdiler. Beyaz Ordu subayı F. A. İzenbek, bu el yazmasının Rus İç Savaşı sırasında keşfedildiğini iddia etti. Ancak İzenbek'in arkadaşlarından biri olan Iurii Miroliubov, elyazmasını uydurmuş ve Rus neo-paganizmini tanımlamak için "Vedism" terimini kullanmıştı; daha sonra elyazmasının değerini yüceltmek için Hint dini kutsal kitabı Vedalar'ı benimsedi. Milliyetçi beyaz Rus göçmenleri ve neo-Paganlar, elyazmasını, "Antik Aryanlar" ile kendileri (Slavlar) arasında doğrudan bir bağlantı olduğunu iddia eden, Slav uygarlığına ait otantik bir tarihi kaynak olarak görüyorlar. Ancak, el yazması bilim adamları tarafından edebi sahtecilik olarak ilan edildi.
Tanrıça hareketi
Birinci dalga feminizmin yükselişiyle birlikte, Tanrıça hareketinin çeşitli yazarları, antik Hint-Avrupalıları, çeşitli tarihi dramalarda ve Riane Eisler'in The Chalice and the Blade (1987) ve Marija Gimbutas'ın Civilization of the Goddess (1991) adlı kitapları gibi kitaplarda "kadınsı barış ve güzelliğin ütopik tarih öncesi dünyasını yok eden ataerkil, savaşçı istilacılar" olarak nitelendirdiler.
Augustus
Augustus (23 Eylül MÖ 63 – 19 Ağustos 14), Roma İmparatorluğu'nun ilk imparatorudur. MÖ 27 - MS 14 yılları arasında hüküm sürmüş olan Augustus, Gaius Octavius Thurinus olarak doğmuş ve MÖ 44 yılında Jül Sezar tarafından evlatlık edinilmesinin ardından Gaius Julius Caesar Octavianus adını almıştır.
Göztepe Tren İstasyonu
İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Osmanlı İmparatorluğu Nâfia Nezâreti tarafından (22 Eylül 1872'de hizmete giren) Osmanlı Anadolu Demiryolları için inşa edilerek 1876'da Erenköy Tren İstasyonu adıyla hizmete girmiştir.
Augustus
Genç Octavius, büyük dayısı Jül Sezar tarafından evlat edinilmiş ve Sezar'ın MÖ 44 yılında öldürülmesinin ardından onun varisi olmuştur. Ertesi yıl Octavius, Marcus Antonius ve Marcus Aemilius Lepidus'la birlikte güç birliğine giderek "İkinci üçlü hükümdarlık", triumvirlik olarak bilinen askeri diktatörlüğü oluşturdu. Bir Triumvir olarak Octavianus, konsüller Hirtius ve Pansa'nın ölümlerinin ardından konsül güçlerini elinde topladı ve kendini sürekli olarak seçtirerek Roma ve eyaletlerinin büyük bölümünü bir otokrat şeklinde oldukça etkili bir biçimde yönetti. Üçlü yönetim, hükümdarlarının arasındaki kişisel ihtiraslar sonucunda çöktü. Lepidus sürgüne gönderilirken Antonius MÖ 31 yılında Octavianus'un ordusuna karşı kaybettiği Aktium Muharebesi'nin ardından Kleopatra ile birlikte intihar etti.
Göztepe Tren İstasyonu
1898'de Göztepe Tren İstasyonu adını alan iki katlı küçük bir ahşap bina olan ilk istasyonun hemen batısında yer alan dik tırmanış nedeniyle, yağmurlu ve karlı havalarda trenlerin bu istasyona ulaşmakta zorluk çekmesi sebebiyle 1915'te Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi tarafından demiryolu hattının seviyesi alçaltılmış; bu durum Bağdat Caddesi'nden gelen yolun demiryolunun diğer tarafına geçebilmesi için bir köprü inşa edilmesini gerektirmiş ve köprü ile birlikte -demiryolu hattı altından geçecek şekilde- Türk Neoklasik tarzında yeni ve daha büyük bir istasyon binası inşa edilmiş, eski istasyon binası da lojman olarak kullanılmaya başlanmıştır.
Augustus
İkinci üçlü hükümdarlığın sona ermesinden sonra, Octavianus Roma Senatosunun yetkisinde olan, ancak pratikte kendi üzerinde topladığı idari güçler yardımıyla Roma Cumhuriyeti'nin işleyişinde değişiklikler düzenledi. Bir cumhuriyet olarak tasarlanmış devletin tek bir kişi tarafından yönetilebilmesi için uygun hale getirilmesi birkaç yıl sürdü ve sonuçta Roma İmparatorluğu olarak bilinen yapı ortaya çıktı. İmparatorluk makamı, hiçbir zaman Octavianus'tan evvel Sezar ve Sulla'nın sahip olduğu Roma diktatörlüğü gibi bir mevki değildi; hatta Octavianus, Roma halkı "diktatörlük görevini üstlenmesini istediğinde" bu talebi geri çevirdi. Yasal yoldan Augustus, Senato tarafından kendisine ömür boyu verilen tribün, censor, konsül gibi aslında seçimle elde edilen (birbirine uymayan) farklı güçleri üzerinde topladı. Bağımsız gücünü, ekonomik başarılarına, yeni fethedilen yerlerden elde edilen kaynaklara, imparatorluğun her tarafında kurulan patronaj ilişkilerine, emekli ya da halen görevde olan askerlerin sadakatine, senato tarafından verilen şeref payelerinin yetkilerine ve insanların saygısına borçluydu. Augustus'un Roma lejyonlarının çoğunluğu üzerinde sahip olduğu hâkimiyet, senatoya karşı silahlı bir tehdit oluşturmasını sağlamış ve senato kararlarına baskı yapabilmesinin önünü açmıştır. Senato muhalefetini silah yoluyla devre dışı bırakabilecek durumda olması karşısında, Senato Augustus'un mutlak liderliğine karşı ses çıkaramaz hale gelmiştir.
Göztepe Tren İstasyonu
TCDD tarafından elektrifikasyon altyapısıyla yenilenerek 29 Mayıs 1969'da tekrar hizmete giren istasyon, 1969 - 2013 yılları arasında B2 (Haydarpaşa - Gebze) Banliyö Treni'ne hizmet vermiş, Marmaray projesinin inşası kapsamında 19 Haziran 2013'te kapatılmış  ve -yaklaşık 350 metre batıya kaydırılıp- yeniden inşa edilerek 12 Mart 2019'da tekrar hizmete girmiştir.
İstasyon, TCDD Taşımacılık tarafından işletilen B1 (Halkalı - Gebze & Ataköy - Pendik) Banliyö Trenleri'ne hizmet vermektedir.
Augustus
Erken dönem hayatı
Augustus, MÖ 63 yılının 23 Eylül günü Gaius Octavius adıyla Roma'da (ya da Velletri) doğmuştur. Aynı adı taşıyan babası, equestrian sınıfından saygıdeğer ancak sıradan bir ailedendi ve Makedonya valiliği yapmıştı. Doğumundan kısa bir süre sonra babası, muhtemelen Thurii'deki bir köle ayaklanması karşısında elde ettiği zaferin anısına Octavius'a, Thurinus cognomen'ini vermiştir. Annesi Atia, kısa bir süre sonra Roma'nın en başarılı generali ve diktatörü olacak olan Jül Sezar'ın yeğeniydi. Octavius, ergenlik çağının ilk yıllarını büyük babasının Veletrae (bugünkü Velletri) yakınlarındaki evinde geçirmiştir.
Babası MÖ 59 yılında, Octavianus henüz dört yaşındayken öldü. Annesi ve üvey babası Lucius Marcius Philippus'un tarafından büyütüldü. MÖ 52 ya da 51 yılında, Octavius büyük annesi (Sezar'ın ablası Julia) cenazesinde bir konuşma yaptı. Dört yıl sonra toga virilis giydi ve MÖ 47'de Pontifler koleji'ne seçildi. Ardından MÖ 46 yılında, Jül Sezar tarafından yaptırılan Venüs Genetrix Tapınağı için düzenlenen Yunan oyunlarında görevlendirildi. Şamlı Nikolaos'a göre, Octavius Sezar'ın maiyetinde Afrika seferine katılmayı istemiş ancak annesi Atia karşı çıkınca vazgeçmiştir. MÖ 46 yılında, annesi Sezar'ın Pompey'in güçleriyle savaşmayı planladığı Hispania'ya gitmesine izin verdiyse de, Octavius hastalandığı için bu yolculuğa katılamadı.
Göztepe Tren İstasyonu
Yakın gelecekte istasyondan şu an inşa hâlinde olan M12 Tütüncü Mehmet Efendi Metro İstasyonu'na aktarma imkânı olacaktır.
Augustus
Erken dönem hayatı
İyileştiğinde, cepheye gitmek üzere denize açıldı ancak bir gemi kazası geçirdi; bir avuç arkadaşıyla karaya çıktı ve büyük dayısının da hayranlığını uyandıracak biçimde düşman topraklarının ortasından geçerek Sezar'ın kampına geldi. Velleius Paterculus, bu olaydan sonra Sezar'ın genç Octavianus'un, arabasında kendisine eşlik etmesine izin verdiğini aktarır. Roma'ya döndükten sonra, Sezar Vesta Rahibelerine, Octavius'un birinci mirasçısı olduğuna dair bir vasiyet bıraktı.
Sezar'ın mirasçısı
Jül Sezar MÖ 15 Mart 44'te öldürüldüğünde, Octavius askeri eğitim almak için İllirya'daki Apollonia kentinde bulunuyordu. Bazı ordu komutanlarının Makedonya'ya sığınma önerisini reddederek, siyasi açıdan herhangi bir şansı ya da güvencesi olup olmadığını araştırmak için gemiyle İtalya'ya geçti. Brundisium yakınlarındaki Lupiae'de karaya çıktıktan sonra, Sezar'ın vasiyetinin içeriğini öğrendi ve ondan sonra Sezar'ın siyasi varisi, mülklerinin de üçte ikisinin mirasçısı olmaya karar verdi. Hiçbir meşru çocuğu bulunmayan (tek kızı Julia MÖ 54 yılında ölmüştü) Sezar, yeğeni Octavius'u oğlu ve mirasçısı olarak evlat edinmişti. Bu nedenle Octavius Gaius Julius Caesar adını almıştı. Roma geleneklerine göre biyolojik ailesini belirtmek için Octavianus soyadını da kullanması gerekiyordu ancak elde soyadını kullandığına dair bir kanıt yoktur. Bunun nedeni muhtemelen soyadının mütevazı köklerini fazla göz önüne çıkartacak olmasıdır. Daha sonraları Marcus Antonius, Octavianus'u Sezar'ın cinsel arzularını tatmin ederek evlatlığı olmakla suçlamış; ancak Suetonius Antonius'un bu suçlamasının politik bir iftira olarak tanımlamıştır.
Octavianus 6 Mayıs MÖ 44 tarihinde Roma'ya ulaştığında, Sezar'ın eski arkadaşı Marcus Antonius, Sezar'a suikast yapanlarla her an bozulabilecek bir ateşkes yapmıştı. 17 Mart tarihinde suikastçiler için af çıkarılmış ancak Antonius çoğunu Roma'nın dışına göndermeyi başarmıştı. Bunu Sezar'ın cenazesinde yaptığı, halkı suikastçilerin aleyhine çeken "tahrik edici" konuşmayla başarmıştı. Marcus Antonius'un siyasi desteğe sahip olmasına karşın, Octavianus'un hâlâ Sezar'ı destekleyen hizibin lideri olarak Antonius'a karşı mücadele verme şansı vardı. Marcus Antonius, birçok Romalının ve Sezar taraftarının desteğini Sezar'a ilahi statü verilmesine yönelik talebe başlangıçta karşı çıkarak kaybetti. Octavianus, Antonius'u Sezar'ın bıraktığı paradan feragat etmeye iknada başarısız olduysa da yaz boyunca Sezar'ın sempatizanlarının desteğini kazanmayı başardı. Eylül ayında, ünlü hatip Marcus Tullius Cicero, Antonius'un senatonun karşısındaki en büyük tehdit olarak gösteren bir dizi konuşmayla Antonius'a karşı saldırıya geçti. Roma'daki atmosferin aleyhine dönmesi ve konsüllük görevi yakında sona erecek olması nedeniyle, Antonius Senato'dan Sezar'ın suikastçilerinden birisi olan Decimus Junius Brutus Albinus tarafından yönetimi kendisine devredilen Cisalpina Galya eyaletinin kontrolünün kendisine verilmesini içeren bir kanun geçirmeyi denedi. Bu arada Octavian, İtalya'da Sezar'ın eski askerlerinden oluşan özel bir ordu oluşturdu ve 28 Kasım'da Antonius'un iki lejyonunu ikna edici bir para teklifiyle kendi tarafına çekti. Octavianus'un büyük ve etkili gücü karşısında Antonius, Roma'da kalmasının kendisi için tehlikeli olacağını anlayarak 1 Ocak'ta kendisine devredilen Cisalpine Galya'ya kaçtı ve senatoya rahat bir nefes aldırmış oldu.
Antonius ile ilk çatışması
Decimus Brutus'un Cisalpine Galya'yı devretmeyi reddetmesi üzerine, Antonius onu Mutina'da kuşattı. Şiddetin durdurulması için Roma Senatosu'nın aldığı kararları Antonius kabul etmedi. Senatonun Antonius'a karşı duracak bir ordusu olmaması hâlihazırda elinde bir ordusu olduğu bilinen Octavianus'a bir fırsat sağladı. Aynı zamanda Cicero da, Antonius'un Octavianus'un soylu bir aileden gelmemesiyle dalga geçmesi karşısında, "maalesef gençler arasında geleneksel dindarlığımızın örneği olabilecek pırlanta gibi başka bir örnek yok" diyerek Octavianus'u savundu. Bu Cicero'nun aktardığına göre Antonius'un Octavianus'a söylediği "Sen, çocuk, her şeyini adına borçlusun" sözlerini çürütme girişiminin bir parçasıydı. Sezar karşıtı senatörlerin başında gelen Cicero tarafından ayarlanan bu zayıf ittifak sonucu, Senato Octavianus'u MÖ 43 yılının 1 Ocak günü fahri senato üyesi yaptı ve ayrıca eski konsüllerin yanında oy kullanma hakkı verdi. İlave olarak, Octavianus'a birliklerine yasal olarak komuta etme gücü veren imperium unvanı (komuta etme gücü) verildi. Octavianus o sırada konsül olan Hirtius ve Pansa'yla birlikte Mutina'ya gitti. MÖ 43 yılı Nisan'ında, Antonius'un güçleri Forum Gallorum ve Mutina savaşlarında yenildi ve Antonius Galya Transalpine'ye geri çekilmek zorunda kaldı. Ancak, her iki konsül de savaşta öldü ve Octavianus orduların yegane komutanı oldu.
Decimus Brutus'un Antony'ye karşı elde edilen zafer sırasında Octavianus'dan daha fazla ödül alması üzerine, Senato Konsüler lejyonların komutasını Decimus Brutus'a vermeye teşebbüs edince, Octavianus işbirliği yapmamaya karar verdi. Bunun yerine, Octavianus Po Ovası'nda kaldı ve Antonius'a karşı yardım taleplerini geri çevirdi. Temmuz'da, Octavianus tarafından gönderilen bir centurion heyeti Roma'ya girdi ve Octavianus'a Hirtius ve Pansa'dan boşalan konsüllük görevlerinin verilmesini talep etti. Octavianus aynı zamanda Antonius'un bir halk düşmanı olduğu hakkındaki kararnamenin iptalini talep etti. Bu talebinin reddedilmesi üzerine sekiz lejyonla birlikte Roma'ya yürüdü. Roma'ya kadar herhangi bir askerî güçle karşılaşmadı ve 19 Ağustos MÖ 43'te Roma'ya girdi ve ardından akrabası Quintus Pedius eş konsülü olmak üzere konsül seçildi. Bu arada Antonius, başka bir Sezar taraftarı lider olan Marcus Aemilius Lepidus ile ittifak kurdu.
Roma Devrimi
MÖ 43 yılı Kasım'ında Bolonya yakınlarında yapılan buluşmada Octavianus, Antonius ve Lepidus, "İkinci üçlü hükümdarlık" olarak adlandırılan askeri bir cunta oluşturdular. Bu, daha önce Gnaeus Pompey Magnus, Jül Sezar ve Marcus Licinius Crassus tarafından oluşturulan gayri resmî Birinci üçlü hükümdarlık'tan farklı olarak beş yıllığına özel yetkilerin söz konusu üçlüye açıkça devredildiği ve plebler tarafından geçirilen kanunla desteklenen bir durumdu. Daha sonra bu üçlü, kanun kaçağı ilan edilen 300 senatör ve 2.000 equites'i mallarından eden kaçamayanların hayatlarına mal olan yasaklar getirdiler. Bu kararname, kısmen Sezar'ın suikastçıları Marcus Junius Brutus ve Gaius Cassius Longinus ile yapılacak savaşta askerlerin maaşlarını ödeyecek parayı toplamak için alınmıştı. Romalılar yasaklılar listesinde adı bulunanları yakalamaları için ödül verilerek teşvik edildi, öte yandan yakalananların mal ve mülklerine üçlü tarafından kâr olarak el konuyordu. Üçlünün bu girişimi suikastçılar ile ittifak halinde olanların basit bir temizliğinden ileri gitti. Octavianus, başta yasakları yürülüğe koyulmasına karşı çıktı çünkü yeni müttefiki Marcus Tullius Cicero'nun (yasaklılar listesinde adı vardı) hayatını kurtarmak istiyordu. Ne var ki, Antonius'un Cicero'ya karşı olan kini azalmamıştı ve Cicero da kurban edildi. Bu kadar çok cumhuriyetçi senatörün ölmesi, üçlüye yönetim kademelerine kendi yandaşlarını doldurma fırsatı verdi. 20. Yüzyıl tarihçileri tarafından Roma Devrimi olarak adlandırılan bu olayın çok uzun vadeli sonuçları olmuş, eski düzen ortadan kalkmış ve Augustus tarzı liderlik için uygun sağlam politik kurumlar oluşturulmuştur.
1 Ocak MÖ 42'de Roma Senatosu, Sezar'ı Roma devletinin ilâhi vasfı "Divus Iulius" olarak tanıdı. Octavianus böylece Divi filius yani "Tanrı'nın oğlu" olduğuna vurgu yaparak davasını daha da ileri götürebilirdi. Antonius ve Octavianus 28 Roma lejyonunu, o sırada Yunanistan'da üslenmiş olan Brutus ve Cassius'la mücadele etmek için deniz yoluyla Yunanistan'a gönderdiler. MÖ 42 Ekiminde Makedonya'daki Filippi'de yapılan iki savaş sonunda Sezar taraftarlarının ordusu zafer kazanan taraf oldu ve Brutus ve Cassius intihar ettiler. Marcus Antonius, daha sonraları Octavianus'u küçük düşürmek için her iki savaşında kendine bağlı kuvvetler tarafından kazanıldığı gerekçesiyle bu savaşları örnek olarak kullanacaktı. Her iki zaferi sahiplenmesine ilaveten Antonius ayrıca Octavianus'u doğrudan askerî kumandayı Marcus Vipsanius Agrippa'ya bırakmış olmasından ötürü korkaklıkla suçlamıştır.
Ayaklanmalar ve evlilik ittifakları
Octavianus'un askerlerini yerleştirmesi sırasında ortaya çıkan rahatsızlıkların yayılması, birçoklarını Marcus Antonius'un kardeşi olan ve Senato'nun çoğunluğu tarafından desteklenen Lucius Antonius etrafında toplanmaya cesaretlendirdi. Bu arada Octavianus, Fulvia ve ilk kocası Publius Clodius Pulcher'in kızı Clodia Pulchra'dan ayrılmaya karar verdi. Clodia ile olan evliliği mükemmel değildi ve onu annesine geri gönderdi. Marcus Antonius'un karısı Fulvia harekete geçmeye karar verdi. Lucius Antonius ile birlikte Octavianus'a karşı Antonius'un haklarını korumak için İtalya'da bir ordu topladılar. Ancak Roma ordusu hâlen maaşları için üçlü yönetime bağımlı olduklarından Lucius ve Fulvia Octavianus'a karşı çıkarak politik ve ölümcül bir kumar oynamış oldular. Lucius ve müttefikleri, MÖ 40 yılı başlarında Octavianus'un birlikleri tarafından teslim olmak zorunda bırakılacakları Perusia'da (modern Perugia) kuşatıldılar. Lucius ve ordusu, Doğunun güçlü adamı Antonius ile olan hısımlığı nedeniyle affedildi, Fulvia ise Sikyon'a sürgüne gönderildi. Ancak Octavianus Lucius'a gösterdiği merhameti müttefiklerine göstermedi ve Jül Sezar'ın ölüm yıl dönümü olan 15 Mart'ta Lucius'un müttefiki 300 Romalı senatör ve equestrianı idam ettirdi. Ayrıca Perusia başkalarına ibret olması için yağmalandı ve ateşe verildi. Bu kanlı olaylar, Octavianus'un kariyerini lekeledi ve Augustus dönemi şairlerinden Sextus Propertius tarafından da eleştirildi.
İlk üçlü hükümdarlığın üyelerinden ve Sezar tarafından bozguna uğratılan Pompey'in oğlu Sextus Pompeius, MÖ 39'da İkinci üçlü yönetimle yapmış olduğu bir anlaşma sonucu Sicilya ve Sardinya'da yönetime gelmişti. Hem Antonius hem de Octavianus, ironik bir biçimde cumhuriyetçi olan Pompeius ile ittifak kurmak için rekabet halindeydiler. Octavianus, MÖ 40 yılında, Pompeius yandaşı ve aynı zamanda onun kayınbabası olan Lucius Scribonius Libo'nun kızı Scribonia ile evlenerek geçici bir ittifak kurdu. Scribonia, Octavianus'un tek doğal çocuğu olan ve Octavianus'un Livia Drusilla ile evlenmek için Scribonia'dan boşandığı gün doğan Yaşlı Julia'nın annesidir.