cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lazlar
Sonraki yıllar
Trabzon bölgesini 19. yüzyıla kadar Paşalar yönetmiş olsa da, Trabzon'a bağlı çoğu sancağı görece bağımsız Laz derebeyler yönetmişti. Çoğunlukla kendi aralarında çatışmalar yaşayan Laz derebeyler, padişaha fiiliyatta bağlı değillerdi ve padişaha vergi ödemiyorlardı. Sultan II. Mahmud, 1828-1829 savaşını takip eden dönemde fiiliyatta bağımsız olan Lazistan derebeylerinin gücünü azaltmaya çalıştı. Bunun sonucunda 1832'de Tahir Ağa Tuzcuoğlu önderliğinde Tuzcuoğlu İsyanları patlak verdi. Lazların destek verdiği bu isyan başlangıçta başarılıydı, ama 1834'ün baharında isyan bastırıldı. İsyanın bastırılmasıyla beraber Laz derebeylerin gücü azaldı. Laz derebeylerin padişaha karşı çıktıkları bu süreç, 1850'lerde Osman Paşa'nın reformlarıyla bölgeye mutlak Osmanlı hakimiyeti gelene kadar devam etti.
Zakaria Çiçinadze'ye göre, Trabzon'da 1825'teki Lazların sayısı 4.000 haneydi. 900 kişi Katolik inancına mensuptu. 1820'lerde Roma'da eğitim görmüş iki Laz Katolik rahip Trabzon'daydı. Daha sonra Katolik Lazlar Konstantinopolis'e taşındı.
Lazistan Sancağı'ndan Canik Sancağı'nın Samsun, Bafra ve Çarşamba kazalarına göç eden ve tütün tarlalarında tarım işçisi olarak çalışan Lazlardan Lazbastı vergisi alınmaktaydı.
93 Harbi ile beraber Batum Ruslar tarafından ele geçirilir ve Lazistan Sancağı'nın merkezi Rize olur. 1882'de Batum Oblastı'nda yaşayan yaklaşık 40.000 Müslüman Laz, İzmit Sancağı'na bağlı Yalova, Karamürsel, İzmit, Adapazarı ve Sapanca gibi yerlere kitlesel olarak göç eder. Jön Türk hareketinin Lazistan Sancağı'nda yayılmasıyla beraber, Hopalı Faik Efendi önderliğinde kısa ömürlü bir özerklik hareketi başlar. Özerklik hareketi, Sultan II. Abdülhamid'in müdahalesiyle kısa sürede sona erer. 16 Mart 1921 tarihinde imzalanan Moskova Antlaşması ile beraber 93 Harbi sonrası Osmanlı'ya göç etmemiş Müslüman Lazlar da Osmanlı'ya göç eder.
1910'lu yıllarda birtakım Laz cemiyetleri kuruldu. Bu cemiyetlerden Laz Tekamül-i Milli Cemiyeti ve Laz Talebe Cemiyeti Lazların kültürel özgürlüklerine kavuşmasını amaçlayan ama ayrılıkçı olmayan cemiyetlerdi.
Lazların, küçük kayıklarıyla olan denizcilik faaliyetleri, Kurtuluş Savaşı sırasında oldukça önemli bir yere sahiptir. Büyük miktarda silah ve mühimmat Batum'dan Samsun'a Laz takalarıyla getirilmiştir.
1920'de, Zeynel Abidin Atak, Esat Özoğuz, İbrahim Şevki Bey, Mehmet Necati Memişoğlu, Osman Nuri Özgen ve Ziya Hurşit Bey, Lazistan milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne katıldılar.
Sovyetler Birliği
Sovyetler Birliği'nin kurulduğu dönemde yapılan nüfus sayımlarına göre Acara ve Abhazya bölgesinde kayda değer bir Laz nüfus yaşamaktaydı. 20. yüzyılın başında Abhazya'da 9 Laz köyü olduğu kaydedilmiştir. 1880'li yıllarda Türkiye'den Abhazya'ya göç eden Lazlar, beraberinde tütün kültürünü de getirmiştir. Verimli toprakların yakınlarına yerleşen Lazlar, Abhazya'da yarıcılık yapmıştır. Yarıcılar, Abhazya'daki Laz nüfusunun %75'ini oluşturuyordu. Abhazya'da pasta şefliği, ağaç işçiliği ve balıkçılık gibi baba mesleğini devam ettirmeye çalışan Lazlar ise zamanla işsiz kalmıştır. Azınlık bir grup ise Oçamçıra ve Gagra'da küçük gruplar halinde balıkçılığa devam ediyordu. Bolşevizmin Abhazya'daki Laz gençleri arasında popülerleşmesiyle beraber, Laz gençlerinden oluşan Abhaz Bolşevik lider Nestor Lakoba'ya bağlı bir gerilla timi kurulmuştur. Kiaraz adlı militarist yapının parçası olan Laz timinin temel görevi Kiaraz'a cephane sağlamaktı. 1917'den 1921'e kadar Doğu Karadeniz ve Abhazya'da aktif olan tim, Menşeviklere karşı pek çok silahlı eylem düzenlemiştir.
Lazların bölgede konuşulan Rusça, Abhazca ve Yunancayı bilmemesi ve işsizlik gibi sebeplerden dolayı 1921-1928 yılları arasındaki 4.500, 1928-1929 yıllarındaki ise 5.000 Laz Abhazya'dan Türkiye'ye dönmüştür. 1929 yılının yazında Gürcistan Komünist Partisi Vilayet Komitesinin milli azınlıklar sektörü İskender Chitaşi'yi, Türkiye'ye kitleler halinde göç eden Lazların göçünü durdurması için görevlendirmiştir. Çalışmalar kapsamında Abhazya'da 1 ve 2. sınıflara Lazca eğitim veren bir okul açılmıştır. 1938 yılı verilerine göre Abhazya'da 4000 Laz kalmıştır. Nestor Lakoba'ya suikast düzenlenmesi ve yönetime Lavrenti Beriya'nın geçmesinden sonra Lazca eğitim yapan okullar Gürcüleştirme politikası kapsamında kapatılmıştır. 1937 ve 1938'de İskender Chitaşi'nin de dahil olduğu 23 Laz Büyük Temizlik kapsamında Troyka'da yargılanmış ve idam edilmiştir.
Nüfus ve coğrafi dağılım
Lazca konuşan halk, Türkiye'nin kuzeydoğusunda, Karadeniz Bölgesinde, Artvin'in Hopa, Arhavi, Borçka ilçeleri ve Rize'nin Fındıklı, Ardeşen, Pazar, Çamlıhemşin ilçelerinde; göçmen olarak İkizdere'nin Merkeze yakın 6 köyü, Güneyce beldesi, Kalkandere'nin bazı köyleri ve 93 Harbi olarak bilinen 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşından dolayı Batum, Hopa ve Arhavi'den göç ederek yerleştikleri Gölcük, Yalova, İzmit, Osmaneli, Karamürsel, Sapanca, Kocaali, Karasu, Düzce, Akyazı, Hendek, Akçakoca, Gölköy, Ayancık Ünye, Çanakçı, Bulancak, Baruthane, Çarşamba, Çaltı, Vezirköprü, Ladik , Yeralan, Kavak, Havza , Bafra, Dikmen gibi yerlerde yaşamaktadırlar. Latince'de 'Lazika'; "Lazların ülkesi" anlamına gelmektedir. Gürcistan, Lazika adında yeni bir şehir kuracağını açıklamıştır. Proje günümüzde büyük ölçüde terk edilmiştir.
Kafkasya'da Gürcistan'ın Acara Özerk Cumhuriyeti'nin Batum kentinde ve kente bağlı Sarp, Gonio (Gönye), Kahaber, Thilnari gibi köylerde ve çok az da Ahıska, Ureki ve Abhazya'da olmak üzere 5.000 ila 32.000 arasında Laz'ın yaşadığı tahmin edilmektedir. 19. yüzyıla kadar Acara ve Batum'un çevresindeki nüfusun büyük çoğunluğunu Lazlar oluşturmaktaydı. Ancak Osmanlı-Rus Savaşları'nda gerek Lazların Osmanlı'ya yardım etmeleri, gerekse muhacirlikten dolayı bölgede Laz nüfusu iyice azalmıştı. Stalin'in 1949'da Lazları topluca Orta Asya ve Sibirya'ya sürmesi Batum'da Lazların sayısını azınlık derecesine düşürmüştür. . Çeşitli Avrupa ülkeleri ve eski Sovyetler Birliği ülkelerinde ise ne kadar Laz yaşadığına dair kesin bir veri bulunmamakla beraber 5.000 kadar Laz yaşadığı düşünülmektedir. Çünkü Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olanlar kayıtlara Türk olarak geçmekte, Gürcistanlı Lazlar ise Stalin döneminde zorunlu tehcir gereği sürüldükleri yerlerde kayıtlara Gürcü olarak geçirilmektedirler.
Lazlar, Osmanlılar Lazların yaşadığı bölgeye girdikten sonra süreç içinde İslam dinini benimsemişlerdir. Buna rağmen Ortodoks dininden dönmek istemeyen Lazlar, kilise ve ibadet dili de olan Yunancayı benimseyerek Osmanlı tahrir defterlerine ya "Rum" olarak geçirildiklerinden Rumlaştılar ya da Lazistan'dan göç edip İç Gürcistan'a sığındığından dolayı Gürcüleştiler.
1935 nüfus sayımında "İslâm Azınlık Dilleri" altında 72.000 kişi Lazca konuştuğunu belirtmişti. Bu da o zamanki Türkiye'nin %0,53'ünü oluşturmaktaydı. 1975 Türkiye köy sayımında Doğu Karadeniz bölgesinde yaklaşık 90.000 kişi, Batı Karadeniz bölgesinde 25.000 kişi Milliyet gazetesinin KONDA'ya yaptırdığı ankete göre Türkiye halkının %0,28'i kendini Laz olarak tanımlamış ve 220 bin kişinin Laz olabileceği tahmin edilmiştir. Habertürk gazetesinin KONSENSUS araştırma şirketine Kasım 2009-Aralık 2011 tarihleri arasında yaptırdığı “Türkiye Gündemi, Aralık 2011-2012'ye Girerken Türkiye Görünümü” başlıklı araştırmanın sonuçlarına göre Türkiye'de Laz nüfusu 1.616.412 kişidir. Bu sonuç ile Türk, Kürt, Arap ve Çerkez nüfusundan sonra 5. sırada yer almaktadır.
Lazlar, Gürcistan'da herhangi bir zorunlu göç veya asimile politikasıyla karşı karşıya kalmamıştır. Megrellerde etnik köken olarak Lazlarla aynı halktır. Ülkede Megrel nüfusun yoğun yaşadığı idari bir bölge bulunmaktadır. Bu bölge Samegrelo-Zemo Svaneti veya Megrelya-Yukarı Svanetya olarak adlandırılır.
Dil
Lazlar, konuştukları dile "Lazuri" demektedirler. Lazca, dünya dil ailesinde Kafkas dillerinin içinde Gürcüce, Svanca ve Megrelce gibi Güney Kafkas Dil Grubu'nda yer alıp Zan dilleri bölümüne mensuptur ve Laz alfabesi ile yazılır. Bu diller arasında Lazcaya en yakın olanı Megrelcedir.
Lazcanın yakın bir zamana kadar yazı dili bulunmamaktaydı. Antik Kolhis ve Lazika krallıklarının hüküm sürdüğü dönemlerden günümüze değin zengin sözlü bir edebiyata sahiptiler; destanları, masalları ve şiirleri ancak 19. yüzyılda yazıya dökülebilmeye başlanmıştır. Lazcaya ilişkin en eski kayıtlar Evliya Çelebi'nin 'Seyahatnâmesi'nde geçen birtakım Megrelce cümleler ve sözcüklerdir.
Türkiye nüfus sayımı istatistiklerine göre, Lazca konuşan kişi sayısı 1945'te 46.987 iken, 1965'te 26.007 kişinin anadili Lazca olup 59.101 kişi de ikinci dili olarak Lazca konuşmaktaydı. Wolfgang Feurstein'e göre 1983'te 250.000, Macar etnolog Ildiko Beller Hann'a göre de 250.000 kişi Lazca konuşurdu.
Lazolog İsmail Avcı Bucaklişi ve Gürcistan Diaspora Bakanlığı ise bu sayıyı 500.000 olarak vermiştir. Gürcistan'da 900 ila 32.000 kişi Lazcayı anadilleri gibi/olarak konuşmaktadır.
2008 Şubatı'nda UNESCO "Tehlikedeki Diller Atlası"nın araştırmasına göre ise Türkiye'de 130.000 ila 150.000 kişi Lazca konuşmaktadır. Bazı araştırmacılara göre Türkiye'de 250.000 etnik Laz yaşamakta olup bunların 150.000'i Lazca konuşmaktadır. Almanya'da ise tahminî verilere göre 1.250 kişi civarında Lazca konuşan vardır.
Kültür
20. yüzyılda yaşamış Laz şair ve ressam Hasan Helimişi, Lazca şiirleri ve Laz motiflerini temel alan resimleriyle tanınmaktadır. Muhammed Vanilişi'nin yazdığı ve Hayri Hayrioğlu'nun 1992'de Türkçeye çevirdiği Lazların Tarihi isimli kitap Türkiye Lazları arasında Laz kültürüne olan ilgiyi arttırmıştır. 1990'lardan beri Laz kültürünü ve Lazcayı canlandırmayı amaçlayan kültürel faaliyetler artmaya devam etmektedir.
1993 yılında Ogni dergisi yayınlanmış, 2008 yılında Laz Kültür Derneği ve 2013 yılında Laz Enstitüsü kurulmuştur. Gemlik'in Şükriye mahallesinde kutlanan Laz kültür festivali, Gürcistan'ın Sarpi köyünde kutlanan Kolhoba ve el yapımı tahta arabaların yarıştırıldığı Formulaz, Lazların kutladığı festivallerden bazılarıdır. 2013 yılında Eğitim Bakanlığı ortaokul öğrencileri için seçmeli Lazca dersi başlatmıştır. Laz güneşi olarak da bilinen Barçhali sembolü Lazlar arasında kullanılmaktadır. Sırt sepeti, su değirmeni, klemuri, onçamure ve meyve toplamak için kullanılan mosakali, Laz coğrafyasında yaygın olarak kullanılan araç gereçlerdendir. Ayrıca yırtıcı hayvanları yerleşim yerlerinden uzak tutmak için su manganası kullanılmaktadır.
Mimari
Laz yapılarının ana malzemesi 19. yüzyıla kadar çoğunlukla yuvarlak ve yontulmamış keresteler olmuştur. Taş temelli olan yapılar, kereste duvarlarla kaplanırdı. Kerestelere de el oymacılığı motifleri işlenirdi. Lazlar binlerce yıldır hayvan ve bitki motifleri kerestelere işlemektedir. Üzüm çubuğu motifi de hayvan ve bitki motifleri gibi yaygındır. Duvarların üzerine ise boydan boya bir kalas uzatılır, çatı kalasın iki tarafında da inşa edilirdi. Ev inşa edildikten sonra yapılan ilk ateşli yemek önem arz etmekteydi. Ateşi yakacak kişinin baba ve annesi hayatta olan bir kız çocuğu olması uğurlu kabul edilirdi.
Osmanlı döneminde Lazistan sancağındaki insanlar inşaat ustalığıyla ünlü olup sanatlarını 1917 Ekim Devrimi'ne dek çalışmak amacıyla gittikleri Rusya ve Anadolu'da icra etmekteydiler. Kesme taş veya tamamen ahşap malzemeden yapılan geleneksel Laz evleri, kışlık tahılı saklamak amacıyla kullanılan serenderler ve ahşap oyma sanatının icra edildiği yapıların ayakta kalabilmiş örneklerine bölgede hâlen rastlanmaktadır.
NGC 2469
NGC 2469, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Vaşak takımyıldızı yönünde bulunur. Sb/P tipi bir sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1790 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Lazlar
Mimari
Acara beyi olan Aslan Beg Himsiaşvili tarafından 1886 yılında, 2 Laz kardeşe yaptırılan Batum'un günümüzdeki tek faal camisi olan Orta Cami de sıra dışı ve renkli süslemeleriyle Laz mimarisini yansıtmaktadır.
Yakın zamana değin gerçekleştirilen, şekil, büyüklük ve kullanım amacına göre hentskeli, kalati, gudeli olarak adlandırılan sepet örme sanatı da günümüzde terk edilmek üzeredir.
Geleneksel kıyafetler
Geleneksel Laz kıyafetlerinin 19. yüzyılın ikinci yarısında Bafra'dan Abhazya'ya kadar olan sahil şeridinde yaşayan tüm etnik gruplar tarafından giyildiği bilinmektedir. Bu kıyafetler kahverengi gevşek kollu kısa yün ceket, zıpka olarak bilinen darp paçalı ve ince koyu kahverengi pantolon, diz boyu deri çizme ve gözlerin üstünde başın tamamını kaplayan fulardan oluşuyordu. Zıpkaya Karadeniz'in sahil kesiminde Laz poturu ve kara don da denmekteydi. Kadın kıyafetleri ise Gürcistan'daki prenseslerin giydiği geniş etekli elbiseler benziyordu. Yöre kadınları prenses elbiselerinden farklı olarak erkeklerinkine benzer bir fular ve bel bölgesine bağlanmış bir eşarp giyiyorlardı. Tüfek yapmalarıyla bilinen asker Laz erkekleri, göğüslerine taktıkları kemerde tüfek, tabanca ve barutluk gibi silahlar taşıyordu. Ayrıca bellerindeki kemerde Laz bıçağı veya Sürmene bıçağının yanı sıra tutsakları bağlamak için kullandıkları bir ip bulunmaktaydı. Çok işlevsel olmayan Laz kıyafetleri genç ve orta yaşlı erkekler tarafından bayramlarda giyilirdi. I. Dünya Savaşı döneminde tabanca ve bıçaklarla kuşanmış Laz kıyafetleri, Topal Osman ve Türk ulusal kurtuluş hareketinin sembolü haline gelmiştir. İronik bir şekilde Hemşinli fedayilerde aynı kıyafetleri giyiyordu. Bu süreçte Pontus Rumları geleneksel Laz kıyafetlerini giymeyi bırakmış ve Avrupalılar gibi giyinmeye başlamıştır. Bununla beraber kripto Hristiyanlar geleneksel Laz kıyafetlerini giymeye devam ettiler.
Müzik ve halk dansları
Laz müziği, Kolhis'ten günümüze değin ulaşan süreç içinde birçok kültürden ve medeniyetten etkilenerek çeşitlilik kazanmıştır. Laz müziği, temelde insan sesine dayanır. Günümüz Laz müziğini coğrafî olarak Gürcistan (Kafkasya) ve Türkiye (Doğu Karadeniz) olarak iki kısımda incelemek mümkündür.
Lazlar, ezgi için aide kelimesini kullanmaktadırlar. Lazca yazı dili gelişmemiş olduğundan Laz halk edebiyatı ürünü olan türküler sözlü ifade edilip aktarılır. Geleneksel çalgılar olan kemençe ve tulum, Laz müziğinin icrasında -insan sesiyle beraber- temel rol oynarlar. Tulum Lazların ulusal sazıdır. Tuluma Lazcada guda; Hopa ve Batum yöresinde ise ç'ip'oni denilmektedir. Kemençe de Lazlarla özdeşleşmiş bir halk çalgısıdır. Kemençeye Lazcada çemane; Hopa ve Batum'da ise ç'ilili denilmektedir. Bir diğer önemli Laz halk çalgısı da kavaldır. Kavala Lazcada pilili denilmektedir.
Laz şarkıları çoğunlukla sevda konusunu işler. Bunda, Laz erkeklerinin eskiden beri ekonomik koşulların etkisi ile evlerini terk edip Sovyet ülkelerine iş aramaya ya da balıkçılık yapmaya gitmelerinin etkisi büyüktür.
Laz insanın horona olan tutkusu ve horonun arkaik biçimi en iyi şekilde bir Laz deyişi ile özetlenebilir: Tambis molimei ixoronams (çalıya tutunup horon oynuyor). Hopa ve Borçka yörelerinde Kafkasya etkisi gözlenir. Horondaki tüm hareketler yaşamın içerisinden alınır: deniz işçiliğinde yinelenen el-kol-ayak hareketleri Laz oyunlarının figürlerine yansımıştır.
Geleneksel Laz halk danslarının yegane adı horondur. Laz ve Hemşin horonlarının Trabzon horonlarından başlıca farkı horonlara sözlü iştirak edilmesi ve omuz silkme figürünün eksikliğidir. Batum'da ise kabarık Karadeniz figürleri ile "horumi" ve "gandagana" denilen danslar yapılır. Batum'da kemençe ve tulumun yanında, akordiyon ve doli de kullanılır.
Avcılık
Laz balıkçılar feluka adını verdikleri av kayıklarını kendileri inşa etmekte, ağlarını kendileri örmekteydi. Laz balıkçılar zargana, hamsinin yanı sıra çakmaklı tüfeklerle 1970'lere dek yağı için yunus avlamışlardı.
Lazlar aynı zamanda ağ kullanarak ya da atmaca evcilleştirerek kuş avlama sanatında da ustadırlar. Nefer ya da neperi adı verilen ağlarla kuşların geçit bölgelerinde kurulan ağlarla kuş avı yapılır.
Mutfak
Laz mutfağı ağırlıklı olarak karalahana, hamsi ve süt ürünlerinden yapılan yemeklerden oluşmaktadır. Laz mutfağını oluşturan yemeklerden bazıları:
Din
Laz mitolojisinde Didamangisa, Ona dida, Aneneri, Germakoçi ve Çinka gibi insan görünümlü mitolojik varlıklar vardı.
Bazı Hristiyanlık ritüelleri de Lazlar arasında yaşamaktadır. Söz gelimi Aralık ayına Lazcada "Xrist'ana" denilmektedir. Bu da Hristos'un yani İsa'nın ayı anlamına gelmektedir. Ayrıca Ramazan ve Kurban Bayramında yaşlı kadınlar evlerine gelen çocuklara yumurta dağıtmaktaydı. Pazar'da ölüyü tabutla gömmek de hâlâ yaşadığı iddia edilen başka bir gelenektir.
Grup kimliği
Etnik, tarihî, dilbilimsel ve antropolitik açıdan "Laz" kelimesiyle nitelendirilen halk günümüzde anadili Lazca olan ve batıda Rize ili Pazar ilçesinde Melyat Deresi'nden, doğuda Sarpi mahallesine kadar Pazar, Ardeşen, Çamlıhemşin, Fındıklı, Arhavi, Hopa ve Borçka ilçelerinde otoktan olarak, Sapanca, Giresun, Akçakoca, Düzce, Hendek, Yalova, Karamürsel, İzmit ve Gölcük kentlerinde 93 Harbi (1877 Osmanlı-Rus savaşı) muhacirleri ve Batum civarında olarak yaşayan bir halk topluluğudur.
Bunun yanı sıra kullandığı dil Karadeniz Türkçesi olan Doğu Trabzon ve Batı Rize'de yaşayan halk topluluğu da kendini "Laz" olarak addetmektedir. Ancak bunlar yöresel Türkçe üzerine yapılan araştırmalarda Laz dilinin dolayısıyla Kafkas gırtlağının Türkçe konuşulan Batı Rize ve Trabzon'u, hatta daha da batısını etkilediğini göstermiştir. 17. yüzyıldan sonra İslamla Türkleşen Lazlar da dillerini unutmalarına karşın "Laz" kimliğine sahip çıkmışlardı. Bu da Lazca bilen Lazlarla onların karıştırılmasına yol açmıştır.
Batı Rize ve Trabzon Lazlardan etkinlendiği gibi bölgedeki Müslüman Pontus Rumları da bu kimliği kullanarak Karadeniz'de varlıklarını sürdürmüşlerdir. Ayrıca Türkiye-Yunanistan nüfus mübadelesi ile 1923 ve 1924 yılları arasında Yunanistan'a göç eden Pontus Rumlarına yerel halk giyiniş, kültür ve lehçe farkından dolayı Laz (Lazoi) demiştir.
Otozomal DNA
Günümüzde Kafkasya'da yaşayan halkların genetik yapılarının oluşumunu inceleyen 2021 tarihli bir araştırmada Arhavili Lazların genetik yapısı da incelendi. Arhavili 13, toplamda ise 77 Kafkasyalı örneğin incelendiği araştırmaya göre, Arhavili Lazlar %57.4 Kafkas yerlisi (MÖ 3700-1700), %41 Anadolu yerlisi (MÖ 2000-1500), %0.6 WSH (MÖ 3300-2600) ve %1.2 Zagroslu (MÖ 1200-830) olarak modellenebilmektedir. Bu araştırmaya göre Arhavili Lazlara genetik olarak en yakın halklar yakından uzağa doğru sırasıyla Gürcistan Lazları, Hemşinliler, Ahıska Türkleri, Kahetili Gürcüler, Acaralılar, Karadeniz Rumları, Kartlili Gürcüler, Trabzonlu Türkler, İmeretili Gürcüler, Megreller ve Udinlerdir.
Y-DNA
Bilkent Üniversitesi ve Koç Üniversitesi'nin ortaklaşa yürüttüğü ve Türkiye'nin genetik yapısını incelemeyi amaçlayan 2021 tarihli bir araştırmada etnik ayrım yapılmaksızın Türkiye'nin genetik yapısı incelendi. Otozomal DNA'larından Doğu Karadenizli (Çepni değil) olduğu anlaşılan 21 örneğin Y-DNA dağılımı şu şekildedir:
Leo White
Leo 'Herbert' White (10 Kasım 1882 - 28 Eylül 1948) Alman asıllı Amerikalı tiyatro ve sessiz sinema oyuncusudur. Daha çok Charlie Chaplin filmlerindeki rolleri ile hatırlanır.
Leo White, film kariyerine 1911'de başladı ve 1913 yılında Essanay Stüdyoları' na transfer oldu. 1915 itibarıyla Chaplin'le çalışmaya başlayan White, 1915'te Chaplin ile birlikte Mutual Film Corporation'a geçip onunla birlikte filmlerde rol almayı sürdürdü. Perdede son görünüşü, yine bir Chaplin filmi olan The Great Dictator'deki küçük rolü ile olmuştu.
Genellikle komedi türündeki sessiz filmlerde rol alan White, filmlerde soylu, zarif ve kötü kalpli adamları canlandıryor; Chaplin'in çizdiği Tramp karakterinin rakibi oluyordu. Bu rolü uzun yıllar boyu sürdüren White, 1948'deki ölümüne dek çoğu kısa metrajlı olmak üzere 400' ün üzerinde filmde yer almıştı.
Chaplin, Essanay Stüdyoları'ndaki son filmi olan Triple Trouble'ı yarım bırakmıştı. Bu filmin kalanı Leo White yönetmenliğinde tamamlandı.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
4. Uluslararası İstanbul Bienali, İKSV tarafından düzenlenen, resmî açılışı 10 Kasım 1995 tarihinde yapılan, 11 Kasım - 10 Aralık 1995 tarihlerinde gerçekleşmiş olan sanat bienalidir. Bienalin sanat yönetmenliği René Block tarafından yapılmıştır.
4. İstanbul Bienali'ne 110'un üzerinde sanatçı katılmıştır.
Küratör
René Block
Tema
4. İstanbul Bienali'nin teması ORIENT-ATION olarak belirlenmiştir. 20. yüzyılın sonunda politik ve ideolojik yöntemlerin başarısızlığa uğradığı ve bunun bir boşluk yaratmış olmasına rağmen sanatçılar için daha özgür bir ortam yarattığı görüşünden yola çıkılarak düzenlenmiştir. Buna göre, artık sanatçılar kendi bireysel sorumlulukları, kendi dilleri ve mitolojileri doğrultusunda seçtikleri malzemeler, biçimler, içerik ve bağlamlar aracılığıyla kendi alanlarını kendileri tanımlamaktadırlar. Bu bienal, dünyanın dört bir yanından gelen sanatçılara, görsel argümanlarını ve tartışmalarını sergileyecekleri ortak bir buluşma ortamı hazırlamıştır.
Sergi mekanları
Ana Sergi
Özel Projeler
== Sanatçılar == Marina Abramović
Hakan Akçura
Fatma Binnaz Akman
Hüseyin B. Alptekin & Michael D. Morris
Ghada Amer
Tiong Ang
Gilles Barbier
Joze Barsi
Balazs Beöthy
Selim Birsel
Barbara Bloom
Montien Boonma
Luchezar Boyadjiev
Handan Börüteçene
Marcel Broodthaers
Jean-Baptiste Bruant
Duck-Hyun Cho
Tom Claassen
Mat Collishaw
Arzu Çakır
Osman Dinç
Mikala Dwyer
Maria Eichhorn
Mohammed El Baz
Ayşe Erkmen
Esra Ersen
Euroartisti Bucharest
Reza Farkhondeh
Ceal Floyer
Fernanda Gomes
Joy Gregory
Zaha Hadid
Jusuf Hadžifejzović
Raymond Hains
Mona Hatoum
Romuald Hazoumé
Noritoshi Hirakawa
Rebecca Horn
Shirazeh Houshiary
Murat Işık
Alfredo Jaar
Sanjin Jukić
Rolf Julius
Ilya Kabakov
Anish Kapoor
Gülsün Karamustafa
William Kentridge
Suchan Kinoshita
Per Kirkeby
Job Koelewijn
Komar & Melamid
Igor Kopystiansky
Svetlana Kopystiansky
Jannis Kounellis
Jaroslaw Kozlowski
Rosemary Laing
Abigail Lane
Maria Lassnig
Henrietta Lehtonen
El Loko
Stéphane Magnin
Milovan De Stil Markovic
Diego Medina
Snieguole Michelkeviciute
Tatsuo Miyajima
Osvaldo Yero Montero
Carlos Montes de Oca
Aydan Murtezaoğlu
Anna Myca
Maurizio Nannucci
Bruce Nauman
Shirin Neshat
Bjørn Nørgaard
Kirsten Ortwed
Tony Oursler
Kemal Önsoy
Nam June Paik
Nusret Pašić
Goran Petercol
Finnbogi Pétursson
Hermann Pitz
Yufen Qin
Markus Raetz
Ulf Rollof
Karin Sander
Carles Santos
Sarkis
Anne Schneider
Nedko Solakov
Serge Spitzer
Hale Tenger
Rosemarie Trockel
Bjørn-Sigurd Tufta
Micha Ullman
Ken Unsworth
Zaneta Vangeli
Ben Vautier
Paternalizm
Paternalizm veya Babacılık, toplum veya aile yönetimlerinde kararların, rehber ve ideal kabul edilen kişi veya kişilerce alınmasını öngören yönetim sisteminin adıdır. Toplum ve aile içerisinde bir hiyerarşik yapı bulunması gerekliliğine ve hiyerarşide en üst olan kişiler veya kişinin yürütmeyi elinde bulundurması gerekliliğini savunur.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
Sergi mekanları
Lawrence Weiner
Paternalizm
Felsefi geçmişi
Paternalizm; Sokrates ve Platon'un siyaset felsefesi fikri olan, 'aile yönetimi, devlet yönetiminin bir modelidir' prensibine dayanan ve halk içerisindeki doğruyu seçme yetisine sahip olan 'yetkinlerin' verecekleri kararlarla siyasal yönetimin gerçekleşmesine dayanan bir sistemdir. Sokrat ve Platon'a göre; toplum içinde, yönetilmeye ihtiyacı olan aciz kimseler için rehberlik edecek bir grubun bulunması gereklidir.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
Sergi mekanları
Richard Wentworth
Paternalizm
Felsefi geçmişi
Aynı şekilde, aile içinde de ailenin bekası için doğru kararları alan bir merciinin bulunması gereklidir. Keza bu aile içinde ancak bir birey olabilir. İdeal kararları alabilecek olan kişi, aile içinde yönetilmeye ihtiyacı bulunan bireyler adına ve aile için en doğru kararları alacak tek otorite olmalıdır.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
Sergi mekanları
Rachel Whiteread
Maaria Wirkkala
Paternalizm
Paternalizmin toplumlara etkisi
Toplumun yönetilmesi için bir hiyerarşinin mevcut olması gerekli olduğunu savunan paternalizme göre, toplumun gelişmesi için doğru karar alabilecek kişiler, bireylerin zararına olsa da toplum için doğru karar verme birikimine ve bilgisine sahip olması gerekir. Bu gereklilik sonucunda; paternalizm, toplum içerisinde seçkin bir grup oluşmasına ve dolayısıyla bir soyluluk durumuna sebebiyet verir.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
Sergi mekanları
Adem Yılmaz
Paternalizm
Modern zamanlarda Paternalizm
Toplum içerisinde soyluluğu, aile içinse ataerkilliği savunan bir yönetim sistemi olan Paternalizmin modern zamanlardaki en ünlü destekçisi 22. ve 24. ABD devlet başkanı Grover Cleveland'dır.
4. Uluslararası İstanbul Bienali
Sergi mekanları
Jinshi Zhu
Dış bağlantılar
2. 4. Uluslararası İstanbul Bienali: ORIENT/ATION–Paradoksal Bir Dünyada Sanatın Görünümü. https://bienal.iksv.org/tr/bienal-arsivi/4-uluslararasi-istanbul-bienali Erişim Tarihi: 19 Nisan 2023
Jesse James
Jesse Woodson James (5 Eylül 1847 — 3 Nisan 1882) Amerikalı haydut. Missouri eyaleti bölgesinde kanunsuz işler gerçekleştirmiş Younger çetesinin en ünlü üyesidir. Ölümünden sonra Vahşi Batı’nın efsanevi isimlerinden oldu. Yaptığı soygunlardan sadece kendisi ve çete üyeleri geçimlerini sağlayabilmişti. Yakın zamanda yapılan akademik araştırmalar James’i ve çetesini daha çok Amerikan İç Savaşı’ndan sonra asilikler yapan eski Konfederasyon birlikleri kapsamına dahil etmektedir.
Yelalan, Dinar
Yelalan, Afyonkarahisar ilinin Dinar ilçesine bağlı bir köydür.
Jesse James
İlk yıllar
Jesse James, Clay County, Missouri’de dünyaya geldi. Babası Robert S. James çiftçiydi. Kentucky’den Missouri’ye göç etmiş ve Liberty’deki Liberty Kolejinin kurulmasını sağlamıştı. Robert James Altına Hücum sırasında Kaliforniya’ya gitti ve Jesse henüz 3 yaşındayken orada öldü. Robert’in ölümünden sonra, Jesse’nin annesi Lindi Viner önce Benjamin Simms, daha sonra da doktor Reuben Samuel ile evlendi. Samuel 1855 yılında kendi çocuklarıyla James evine dahil olunca Jesse iki üvey kardeş edindi: Alexander Franklin “Frank” James ve kız kardeşleri Susan Lavenia James. Evli çiftin sonradan 4 çocuğu daha oldu: Sarah Louisa Samuel, John Thomas Samuel, Fannie Quantrell Samuel, ve Archie Peyton Samuel. Amerikan İç Savaşının yaklaşması James-Samuel ailesini derinden etkiledi zira Missouri eyaleti Kuzey ile Güney eyaletleri arasındaki bölgededir. Ayrıca Clay County’de köle kullanımı sürmekteydi. Bu geleneğin sürmesinde neden Güneyden gelen çiftçiler ve beraberlerinde getirdikleri adetleri olmuştur. Robert James’in ölmeden önce 6 kölesi varken, yeni ailenin tütün işinde çalışan toplam 7 kölesi vardı. Kölelerin ve sahiplerinin durumu 1854 yılında yasalaşan Kansas-Nebraska Yasasıyla belirsizliğe düştü. Bölgede kölelik yanlısı ve karşıtı grupların silahlı çatışmaları yaygınlaşmaktaydı.
Yelalan, Dinar
Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Tepeköy olarak geçmektedir. Daha önceleri Bademli köyüne bağlı bir mahalle iken, 5 Haziran 1953'te köy statüsü kazandı.
Jesse James
İç savaş
İç Savaş Missouri’yi darmadağın etti ve Jesse James’in hayatına da yön verdi. 1861’de savaşın ilk muharebelerinden sonra bölgede gerilla faaliyetleri yoğun şekilde yaşandı. Ayrılmak isteyen güçlere ait “bushwhackers” gerilla gruplarıyla düzenli Kuzey orduları arasında sürekli çatışmalar yaşanıyordu. Gerillalar birlik yanlısı sivilleri öldürüyor, esirleri infaz ediyor ve hatta ölülerin kafa derilerini yüzüyorlardı. Kuzey birlikleri de buna karşı sokağa çıkma yasağı ilan edip evlere baskın düzenliyor, sivilleri tutukluyor ve Konfederasyon yanlılarını yargısız infaz ediyorlardı. James-Samuel ailesi savaşın çıkışıyla beraber kölelik yanlısı Konfederasyon saflarına dahil oldu. Frank James yerel bir bölük olan Missouri Eyalet Muhafız Birliğine katıldı ve Wilson Creek muharebesinde savaştı. Savaştan sonra hastalandı ve eve döndü. 1863 yılında Clay County’deki Konfederasyon yanlısı gerilla grubunun bir üyesi oldu. Aynı yılın Mayıs ayında Kuzey orduları Frank James’i arama bahanesiyle James-Samuel ailesinin evini yağmaladılar; Reuben Samuel’e işkence yaptılar ve Jesse’yi de darp ettiler. Frank ise yakalanamadı ve William C. Quantrill’e bağlı gerilla grubuna katıldı. Bu grupla birlikte 200 erkeğin öldürüldüğü Kansas katliamına katıldığı iddia edilir.
Yelalan, Dinar
Coğrafya
Afyonkarahisar il merkezine 128 km, Dinar ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.
Jesse James
İç savaş
1863-64 kışında Frank Quantrill ile beraber Teksas’a gitti ve baharda Fletch Taylor’un önderliğindeki küçük bir grupla geri döndü. Grup Clay county’ye döndüğünde 16 yaşındaki Jesse de onlara katılır. 1864 yazında Taylor ağır yaralanınca, Frank ve Jesse James kardeşler Kanlı Bill Anderson’un “bushwacker” grubuna katıldılar. O yaz Jesse göğsünden ağır bir şekilde yaralandı. Buna rağmen iki kardeşin de Eylül ayındaki Centralia Katliamına katıldıkları bilinir. Katliamda 22 silahsız Kuzeyli asker öldürüldü veya ağır yaralandı, kafa derileri yüzüldü ve uzuvları birbirinden ayrıldı. Daha sonra gerillalar olayı duyup bastırmaya gelen Kuzey birliğini de pusuya düşürdü ve teslim olmak isteyenler de dahil olmak üzere herkesi öldürdü. James kardeşler kötü şöhretleri yüzünden bölgeyi terk etmek zorunda kaldı. Anderson Ekim ayında pusuya düşürülüp öldürülünce Frank Quantrill’e katılmak üzere Kentucky’ye, Jesse ise Archie Clement’e katılmak üzere Teksas’a gitti. Efsanelerin aksine Jesse James teslim olmaya çalışırken vurulmamış, bunun aksine o ve Clement Konfedere Ordularının teslim olmasından sonra ne yapacaklarını düşünürken Lexington Missouri bölgesinde Kuzey Ordusuna ait bir süvari bölüğüyle çatışırken ağır yaralanmıştır.
Ee Mungu Nguvu Yetu
Ee Mungu Nguvu Yetu (Türkçe:Tüm Yaratılışın Tanrısı), Afrika ülkesi Kenya'nın ulusal marşıdır. Ülkede 1963 yılında kullanılmaya başlanmıştır.
Jesse James
İç savaştan sonra
Savaştan sonra Missouri harabeye döndü. Savaş halkı birbiriyle kanlı bıçaklı üç gruba böldü: kölelik karşıtı birlik yanlıları (Demokratlar), kölelik yanlısı muhafazakâr birlik yanlıları (Cumhuriyetçiler) ve üçüncü grup olarak da ayrılık yanlıları. Radikaller kabul ettirdikleri yeni Anayasayla Missouri’deki bütün köleleri özgürleştirdi ve eski Konfederasyon yanlılarının elinden oy kullanma hakkını aldılar. Ortam gergin, bireysel şiddet ve grup hesaplaşmaları çok yaygındı.
Ağır yaralı olan Jesse'ye kuzeni Zerelda "Zee" Mimms bakıyordu. Bu şekilde 1865 yılı Ağustos ayına kadar Nebraska’da sürgünde kaldı. Jesse ve Zee ise bu süreçte yakınlaştı ve 9 yıl sonra evlendiler. Bu sırasa Jesse’nin komutanı Clement gerilla grubunu bir arada tutmayı başardı ve radikal Cumhuriyetçi yönetimi sıkıştırmaya başladı. Bu grup barış zamanı ABD’de ilk büyük banka soygunu olan Clay County Savings Association Banka soygununu 13 Şubat 1866 tarihinde gerçekleştirdi. Bankanın sahibi Cumhuriyetçi gerilla birlikleri komutanlarıydı. Banka soygunu sonrasında grup kaçarken masum bir kişi vurularak öldürüldü. Bu sırada grupta Frank ve Jesse’nin olduğuna dair bir bilgi bulunmamaktadır.
Clement soygunlara devam etti ve 1866 yılında eyalet seçimlerinin yapılacağı gün Lexington şehrini ele geçirip seçimlere engel olacak kadar kuvvetlendi. Bu olayın hemen ardından Clement kolluk kuvvetlerince öldürüldü. Jesse kendisi için çok acı olan bu olayı daha sonra ayrıntılı şekilde anlattı. Clement’in grubundan geri kalanlar iki yıl boyunca banka soygunlarına devam ettiler, ancak sayıları ölümler ve yakalanmalarla giderek azaldı. 23 Mayıs 1867’de grup Richmond Missouri’de bir bankayı soyup kentteki valinin oğlunu öldürdü. 1868 yılında Frank ve Jesse James kardeşler Cole Younger ile birleşerek Russellville Kentucky’de bir banka soydular. Ancak Jesse James’in ünlü olması Aralık 1869’da gerçekleşti. Jesse ve Frank, Daviess County Bankasını soydular, çalınan para azdı ancak Jesse’nin kasiyeri bir düşmanına benzeterek öldürmesi haberi gazetelerde çok ses getirdi. Jesse James gerçekleştirdiği bu soygunla haydutluğa başlayan eski gerillaların en tanınmışı oldu. Bu soygun aynı zamanda beklenmedik bir işbirliğinin de başlangıcı oldu. Kansas City Times gazetesi yazı işleri müdürü John Newman Edwards, Jesse James’in yazdığı mektupları basarak ve gerçekleştirdiği soygunları kahramanlık hikâyeleri olarak anlatarak Güney Eyaletlerinde Konfederasyon geleneğinin tekrar şahlanışını müjdeledi. Aynı zamanda yanlış haberler vererek kolluk kuvvetlerinin çeteyi yakalamasına mani oldu. Dolayısıyla Jesse James’in ünlenmesinde siyasetin de etkisi olmuştur. Bu sırada James kardeşler, Cole Younger ve onun kardeşleri John, Jim ve Bob ile birlikte Clell Miller ve diğer eski Konfederasyon gerillaları James-Younger çetesini oluşturuyordu. Çete Iowa’dan Teksas’a, Kansas’tan Virginia’ya kadar birçok banka ve posta arabası soygunu gerçekleştirdi. Kansas City’de bir panayırı soyan çete, çaldıkları paranın bir kısmını da oradaki kalabalığa dağıttı. 21 Temmuz 1873 itibarıyla artık tren soygunlarına yönelen çete bu tarihteki tren soygununda 3000 ABD Doları (2007 kuruyla $51.000) çaldı. Yaptığı tren soygunlarında yolculara dokunmayan ve sadece para kasasını çalan Jesse hakkında Robin Hood efsaneleri de türetildi.
Pinkertonlar
Adams Express Şirketi James-Younger çetesini durdurabilmek için 1874 yılında Pinkerton Ulusal Dedektiflik Ajansına başvurdu. Merkezi Chicago’da olan Pinkertonlar genellikle kanundışı haydutlara karşı görevlendirilseler de sonradan sanayi patronları tarafından grevdeki işçilere karşı da kullanıldılar. Pinkerton tarafından gönderilen yalnız ajanlar çeteye bağlı Missouri halkı tarafından hemen fark ediliyor ve -Joseph Whicher adlı ajanın başına geldiği gibi- bir süre sonra ölü bulunuyorlardı. Mart 1874'te 2 Pinkerton ajanı ve şerif yardımcısı öldürülürken John Younger da hayatını kaybetti. Pinkertonların kurucusu ve lideri Allan Pinkerton, durumu kan davası hâline getirdi ve eski Konfederasyon gerillalarından bir ekiple James çiftliğine 25 Ocak 1875 gecesi saldırdı. molotofkokteylleri ile eve saldıran Pinkertonlar James’in küçük kardeşi Archie’yi öldürüp, anne Zerelda’nin de bir kolunu parçaladılar. Olaydan sonra Pinkertonlar saldırının amacının kundaklama olmadığını iddia etse de amaçlarının evi içindekilerle beraber tamamen yakmak olduğu sonraki Pinkerton resmi yazışmalarından anlaşıldı. Bu kanlı olay sayesinde Jesse halk gözünde daha da sempatik bir kahraman oldu. James ve Younger kardeşlere af çıkartan yasa yerel mecliste çok az oy farkıyla reddedildi. Artık oy kullanma hakkı olan eski Konfederasyoncular çete mensuplarının başına koyan ödülün artırılmasını engelleyerek çeteye dolaylı yoldan yardımcı oldular.
Çetenin çöküşü
Jesse ve kuzeni Zee 24 Nisan 1874'te evlendiler. Bu evlilikten olan 4 çocuklarından ikisi hayatta kaldı: Jesse James Jr. (d. 1875) ve Marty Susan James (d. 1879). İkiz olan Gould ve Montgomery küçük yaşta öldüler. Oğul Jesse, Kansas City barosuna bağlı saygın bir avukat oldu. 7 Eylül 1876 tarihinde James-Younger çetesi o zaman kadarki en görkemli soygunlarına teşebbüs ettiler: Minesota’daki First National Bankası. Cole ve Bob Younger sonraki açıklamalarında bu bankayı sahipleri yüzünden seçtiklerini belirttiler. Bankanın sahipleri birlik yanlısı 2 general ve Güneyde vali olan Cumhuriyetçi bir siyasetçiydi.
Çete soygundan önce ikiye ayrıldı. 3 kişi bankaya girdi, 2 kişi dış kapıyı tuttu ve 3 kişi de yakındaki bir köprü başında bekledi. Soyguncuların planı kasadaki sorumlu memur kasayı açmayı reddedince bozuldu. Bankaya giremeyen kent halkı ise soygun yapıldığını fark ederek güvenlik görevlilerine haber verdi. Dışarıdaki 5 çete üyesi toplanan kalabalığın dağılması için havaya ateş etti ancak mevzilenen güvenlik güçlerinin ateşi altında kaldı ve 2 çete üyesi öldürdü, diğerleri yaralandı. İçeridekiler de kaçmaya yeltendi. Kaçarlarken bir çete üyesi kasayı açmayan memuru kafasından vurarak öldürdü. Hangi çete üyesinin bunu yaptığı hala tartışmalıdır. Çete kentten ayrıldı ve bir atlı grubu peşlerinden gelmekteydi. James kardeşler gruptan ayrıldılar ve Missouri’ye kaçtılar. Younger kardeşler ve Pitts ise kaçarken tanındılar ve çıkan silahlı çatışmada Pitts öldü. Younger kardeşler yakalandılar. Frank ve Jesse James kardeşler harici tüm James-Younger çetesi dağıtılmıştır. 1876 yılında Jesse ve Frank James, Nashville Tennesse’de görülürler. Burada takma isimler kullanırlar. Frank bu işleri bırakıp düzenli bir hayat kurma yanlısıydı ancak Jesse yanaşmadı. 1879 yılında yeni bir çete kurdu ve Missouri’de 8 Ekim 1879 tarihinde bir tren soygunu gerçekleştirdi. Bu soygunla beraber bir dizi suç işledi ve yine tren soymaya devam etti. Ama yeni çetesi eskisi gibi savaş görmüş gerillalardan oluşmadığı için kısa sürede çete üyeleri birbirine düştü. James ise paranoyaklaştı ve bir çete üyesini öldürdü. Bunun üzerine bir çete üyesi kaçtı. Yerel otoriteler olayların farkına varınca 1881 yılında kardeşler Missouri’ye dönmek zorunda kaldılar. Frank ise daha güvenli olan Virginia’ya gitti.
Ölümü
Çetesi yaralanmalar, ölümler ve kaçaklarla zayıflayan Jesse James, güvenebileceği sadece 2 adamı kaldığını düşünüyordu: Robert ve Charley Ford kardeşler. Charley daha önce Jesse ile beraber soygunlarda bulunmuştu ama Bob daha yeni katılmış ancak istekli biriydi. Kendisini daha iyi korumak isteyen Jesse, Ford kardeşlerden onun ailesinin yanına, aynı eve taşınmalarını istedi. Ancak iki kardeşin Missouri valisi olan Thomas Crittenden ile onun yakalanması için gizlice plan yaptıklarından haberi yoktu. Vali, James kardeşlerin yakalanmasını en öncelikli görevi olarak belirlemişti.
3 Nisan 1882’de kahvaltıdan sonra Ford kardeşler ve Jesse bir soygun için yola çıkmaya hazırlanıyorlardı. Eve girip-çıkmakta, atları hazırlamaktaydılar. Çok sıcak bir gündü, James ceketini ve silahını çıkardı. Sonra duvardaki resmin tozlu durduğunu fark etti ve sandalyenin üzerine çıkarak tozunu almaya başladı. Robert Ford bu durumdan yararlanarak Jesse'nin büyükbabasının silahıyla Jesse'yi vurdu. Ford kardeşler yaptıklarını gizlemediler. Robert Ford valiye telgraf çekerek ödülünü istedi. Ölüyü görmek için kalabalıklar toplandı. Ford kardeşler tebrik beklerken cinayetle suçlanarak tutuklandılar. Kardeşler yargılandı ve idama mahkûm edildi. Ancak kararın açıklanmasından iki saat sonra vali tarafından affedildiler. Valinin çok hızlı affı, bir cinayet işleneceğinden haberi olduğuna yoruldu.
Ford kardeşler paranın ancak bir kısmını alabildiler ve hızla Missouri’yi terk ettiler. Charley Ford 6 Mayıs 1884 tarihinde Richmond Missouri’de intihar etti. Bob Ford ise 8 Haziran 1892’de Creede Colorado’daki çadır meyhanede öldürüldü. Katili Edward Capehart O’Kelley, cinayeti Jesse’nin intikamını almak için işlediğini belirtti. O’Kelley suçlu bulunsa da sağlık sorunları nedeniyle cezası indirildi ve 1902’de serbest kaldı. Zerelda Samuel, Jesse James'in mezar taşına şunu yazdırdı: ''Oğlumun Aziz Hatırasına. O, burada adı belirtilemeyecek kadar alçak ve hain birisi tarafından öldürüldü.''
İzleri
Hayatı boyunca Jesse Konfederasyoncular arasında önemli birisi oldu. Bazı tarihçiler Missouri’de Konfederasyonun yükselişini ona bağlar. Savaştan sonra James’in suça yönelik eylemleri tam da Güney eyaletlerinin Kuzeyden atanan valilerle yönetildiği döneme geldiği için Amerikan tarihindeki yeri sağlamlaştı. James bu dönemde Amerika'nın Robin Hood'u imajını kazandı. Şirketlere karşı küçük çiftçinin yanında gösterildi. Robin Hood efsanelerinin aksine soygunlarından çete üyeleri dışında kimse pay almamıştır. Onun için oluşturulan "kahraman haydut" imajı hala yaşamaktadır.
Çizgi roman
1969 yılında karikatür sanatçısı Morris ve yazar René Goscinny tarafından yaratılmış olan Red Kit kahramanı yeni macerasında Jesse James, Frank James ve Cole Younger ile karşılaşır. Macerada Jesse için atfedilen Robin Hood imajıyla dalga geçilir. Frank sürekli Shakespeare’den alıntı yapmaktadır. James kardeşler okumuş haydutlar olarak gösterilir.
Müzik
James birçok sarkıya, kitaba, makaleye ve filme konu olmuştur. Jesse James’i neredeyse ilahlaştıran şarkıyı besteleyen Woody Guthrie James’in kahraman rolünü abartır. James’in eşinin ağzından yazılan şarkıda ise Kingston Trio, Robert Ford’u korkaklıkla suçlamaktadır. James’in konfederasyon yanlısı olmasına vurgu yapan bir diğer şarkı da Hank Williams Jr. tarafından yazılmıştır. Warren Zevon’un “Frank ve Jesse James” adlı şarkısında da çetenin yüce bir amaç uğruna soygun yaptığı iddia edilir.
Film
Jesse James’in hayatını anlatan birçok sinema ve televizyon filmi çekilmiştir.
Müzeler
Jesse James ile ilgili bazı müzeler, onun soygun gerçekleştirdiği yerlerdedir.
Mikrodalga diyot
Mikrodalga diyotları, mikrodalga frekansları; uzay haberleşmesi, kıtalar arası televizyon yayını, radar, tıp, endüstri gibi çok geniş kullanım alanları vardır. Giga Hertz (GHz) mertebesindeki frekanslardır.
Mikro dalga diyotlarının ortak özelliği, çok yüksek frekanslarda dahi, yani devre akımının çok hızlı yön değiştirmesi durumunda da bir yönde küçük direnç gösterecek hıza sahip olmasıdır. Mikrodalga bölgelerinde kullanılabilen başlıca diyotlar şunlardır:
Mediye (il)
Mediye Vilayeti, Cezayir'in kuzeyinde yer alan bir vilayet.
8.330 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 733.000'dir. Vilayetin merkezi Mediye şehridir.
Vilayetin daireleri
Mediye Vilayeti 19 daireye ve 64 belediyeye ayrılmıştır.
Konstantinopolis Kuşatması (1203)
Konstantinopolis Kuşatması Haçlı Seferi'nin Bizans İmparatorluğu'nun başşehri Konstantinopolis'i 1203 yılında kuşatması.
Kuşatma
Şehri zorla almak için, Haçlıların boğazı geçmeleri gerekiyordu. Yaklaşık 200 gemi, atların transferleri ve kadırgalar dar boğazı geçmek için Haçlı ordusunun idaresine teslim edilecekti. Orada III. Aleksios, Bizans ordusunu Galata'nın banliyölerinin kuzeyinde sıraya dizmişti. Haçlıların şövalyeleri açıkça atların transferi ile yükümlüydü ve Bizans ordusu güneye kaçmıştı.
Haçlılar, güneyi izledi ve Galata Kulesi'ne saldırdılar, birini Haliç'i kapamış bulunan zincirin sonunda kontrol altına aldılar. Kuşatmayı Kuleye yaydıklarında, Yunanlar birkaç başarılı saldırı yaptılar. Buna rağmen Haçlılar toplandılar ve Yunanlar Kuleye geri çekildiler. Haçlılar askerleri kapıya kadar takip etmeye yetenekliydiler ve Kule kuşatıldı. Haliç şimdi Haçlılara açık hale geldi ve Venedik filosu içeri girdi.
III. Aleksios, sonuçta saldırı hareketine geçti ve Aziz Romanus Kapısı'ndan 17 tümeni yönetiyordu. Bu haçlılardan sayıca oldukça çok üstün bir durumdu. III. Aleksios'un yaklaşık 8.500 kişilik ordusu, Haçlıların yaklaşık 3.500 kişilik ordusuyla cesaretle karşılaştı, fakat bu cesaret başarılı olmadı ve Bizans ordusu savaşmadan şehre geri döndü. Geri çekilme ve yangının sonucu moralleri büyük ölçüde bozdu. Bu durum Konstantinopolis halkının Aleksios'a karşı olmasına yol açtı. Aleksios daha sonra kaçtı. Tahrip edici yangın 20.000 kişiyi evsiz bırakmıştı. Prens Aleksios tahta IV. Aleksios olarak kör babası İsaakios ile birlikte ulaştı.