cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Japonya'nın ana şehirlerinin yok edilmesi
LeMay, 13 Nisan'da 327 B-29'un Tokyo'nun cephanelik bölgesine saldırdığı ve birkaç silah fabrikası da dahil olmak üzere şehrin 11.4 mil karesini (30 km 2) yok ettiği gece yangın bombası saldırılarına yeniden başladı. 15 Nisan da 303 Superfortresses Tokyo bölgesine saldırdılar ve 6 mil kare (16 km tahrip 2) alanı yok ettiler. 24 Nisan'da Tokyo yakınlarındaki Yamato'daki Tachikawa uçak motoru fabrikası 131 B-29 tarafından tahrip edildi. Altı gün sonra Tachikawa'daki uçak cephaneliğine yapılan saldırı, bulut örtüsü nedeniyle iptal edildi; bunun yerine ağır bombardıman uçaklarından bazıları Hamamatsu şehrine saldırdı. 5 Mayıs'ta Kure'deki Hiro Deniz Uçağı Fabrikası'na 148 adet B-29'un ağır hasar verdi. Beş gün sonra B-29'lar Iwakuni, Ōshima ve Toyama'daki petrol depolama tesislerine başarıyla saldırdı. 11 Mayıs'ta küçük bir B-29 kuvveti Konan'daki bir uçak gövdesi fabrikasını imha etti. XXI Bombardıman Komutanlığı, 58. ve 315. Bombardıman Kanatlarının Marianas'a ulaştığı Nisan ayında tam gücüne ulaştı; o sırada komuta, toplam 1.002 adet B-29 ile donatılmış beş kanattan oluşuyordu ve dünyanın en güçlü hava birimiydi.
Okinawa savaşı bittikten sonra, XXI Bombardıman Komutanlığı, Mayıs ortasından itibaren Japonya'nın ana şehirlerine karşı yoğun bir yangın bombası kampanyası düzenledi. 472 B-29'dan oluşan bir kuvvet 13 Mayıs'ta gündüz Nagoya'yı vurdu ve şehrin 3.15 mil karesini (8.2 km 2) yok etti. Japonlar, iki Superfortress'i düşüren ve 64'e daha hasar veren güçlü bir savunma kurdular; başka sekiz B-29 başka nedenlerle kaybedildi. Amerikalılar, 18 Japon savaşçının "öldürdüğünü", ayrıca 30 "olasılık" olduğunu ve 16'sının hasar gördüğünü iddia etti. Nagoya, 16 Mayıs gecesi 457 B-29 tarafından tekrar saldırıya uğradı ve ortaya çıkan yangınlar 3.82 mil kareyi (9.9 km) yok etti. Japon savunması geceleri çok daha zayıftı ve bu saldırıda kaybedilen üç bombardıman uçağı mekanik sorunlar nedeniyle düştü. Nagoya'ya yapılan iki baskın 3.866 Japon'u öldürdü ve 472.701'i daha evsiz bıraktı. 19 Mayıs'ta 318 B-29, Tachikawa Uçak Şirketi'ne başarısız bir hassas bombalama saldırısı düzenledi. XXI Bombardıman Komutanlığı, 23 ve 25 Mayıs geceleri Tokyo'ya büyük çaplı yangın bombası saldırıları düzenledi. Bu baskınların ilkinde 520 B-29 Tokyo'nun 5.3 mil karesini (14 km 2) yok etti. Japon savunması 17 uçağı düşürüp 69'una hasar verdi. İkinci saldırı 502 B-29'u içeriyordu ve 16.8 mil kareyi (44 km 2) yok etti. Birkaç kilit hükümet bakanlığının genel merkezi ve Tokyo İmparatorluk Sarayı'nın çoğu dahil olmak üzere şehrin merkezi bölgesi yok edildi. ABD Hükümeti İmparator Hirohito'yu öldürme riskini almak istemediğinden, bombardıman ekiplerine sarayı hedef almamaları konusunda bilgi verilmişti. Japon savunması bu vesileyle nispeten başarılıydı ve 26 Süper Kale vuruldu ve 100 tanesi daha hasar gördü.
Bu baskınların sonunda Tokyo'nun yarısından biraz fazlası (yüzde 50,8) yok edildi ve şehir XXI Bombardıman Komutanlığı'nın hedef listesinden çıkarıldı. Komutanın Mayıs ayındaki son büyük baskını, 29 Mayıs'ta 101 P-51'in eşlik ettiği 517 B-29 tarafından gerçekleştirilen Yokohama'ya gündüz vakti yangın çıkaran bir saldırıydı. Bu kuvvet 150 A6M Zero avcı uçağı tarafından karşılandı ve beş B-29'un düşürüldüğü ve diğer 175'in de hasar gördüğü yoğun bir hava savaşı yaşandı. Buna karşılık, P-51 pilotları, üç savaşçının kaybı için 26 "öldürme" ve 23 olası öldürme talep etti. Yokohama'ya ulaşan 454 B-29, şehrin ana ticaret bölgesini bombaladı ve 18 km 2 (6.9 mil) karelik binayı yok etti; 1000'den fazla Japon öldürüldü. Genel olarak, Mayıs ayındaki saldırılar, Japonya'nın toplam kentsel alanının yedide birine eşit olan 94 mil karelik (240 km 2) binayı yok etti. İçişleri Bakanı, Iwao Yamazaki, Japonya'nın sivil savunma alanındaki düzenlemeleri nafile olarak yapıldığını kabul etti.
Büyük şehirlere yönelik yangın bombası saldırıları Haziran ayında da sürdü. Ayın ilk gününde, 148 P-51'in eşlik ettiği 521 B-29, Osaka'ya bir gün ışığı baskınına gönderildi. Şehre giderken Mustang'ler kalın bulutların arasından uçtu ve savaşçılardan 27'si çarpışmalarda yok edildi. Yine de, 458 ağır bombardıman uçağı ve 27 P-51 şehre ulaştı ve bombardıman 3.960 Japon'u öldürdü ve 3.15 mil kare (8,2 km 2) binayı yok etti. 5 Haziran'da 473 B-29 gündü vakti Kobe'yi bombladı ve 11 bombardıman uçağının kaybı için 4,35 mil kare (11.3 km 2) binayı yok etti. 409 B-29'dan oluşan bir kuvvet 7 Haziran'da Osaka'ya tekrar saldırdı; bu saldırı sırasında 2.21 mil kare (5,7 km 2) bina yok oldu ve Amerikalılar herhangi bir kayıp yaşamadı. 444 B-29 1.9 mil kare (4.9 km) alanı yok ettiğinde Osaka 15 Haziran'da ayda dördüncü kez bombalandı ve Osaka'da 300.000 ev yıkıldı. Bu saldırı, XXI Bombardıman Komutanlığı'nın Japonya şehirlerine yönelik saldırısının ilk aşamasının sonu oldu. Mayıs ve Haziran aylarında bombardıman uçakları ülkenin en büyük altı kentinin çoğunu yok etti, 112.000 ila 126.762 kişiyi öldürdü ve milyonlarca insanı evsiz bıraktı. Bu baskınlardan kaynaklanan yaygın yıkım ve çok sayıda zayiat, birçok Japon'un ülkelerinin ordusunun artık ana adaları savunamayacağını fark etmesine neden oldu. Amerikan kayıpları, Japon kayıplarına kıyasla düşüktü; 136 B-29 sefer sırasında düşürüldü. Tokyo, Osaka, Nagoya, Yokohama, Kobe ve Kawasaki'de 126,762'den fazla insan öldürüldü ve bir buçuk milyon konut ve 105 mil kareden fazla (270 km 2) kentsel alan yok edildi. Tokyo, Osaka ve Nagoya da yaklaşık 100 mil kare (260 km 2) alan tahrip edildi.
Küçük şehirlere saldırılar
Haziran ortasında Arnold, LeMay'in Saipan'daki genel merkezini ziyaret etti. Bu ziyaret sırasında, XXI Bombardıman Komutanlığı'nın, nüfusu 62.280 ila 323.000 arasında değişen nispeten küçük 25 şehre saldırması ve aynı zamanda büyük hedeflere hassas baskınlara devam etmesi önerisini onayladı. Bu karar, Almanya'ya yönelik hava saldırılarının etkinliğini değerlendiren Birleşik Devletler Stratejik Bombalama Araştırması (USSBS) ekibinin, Japonya'ya yönelik operasyonların ülkenin ulaşım ağına ve diğer hedeflere odaklanması malların taşınması ve gıda kaynaklarının yok edilmesi tavsiyesine uyularak alındı. LeMay'in planı, Japonya üzerinde havanın açık olduğu günlerde önemli endüstriyel hedeflere hassas saldırılar ve bulutlu günlerde radar tarafından yönlendirilen yangın çıkarıcı saldırılar yapmaktı. Hedeflenen şehirler ve endüstriyel tesisler nispeten küçük olduğundan, B-29 kuvveti saldırıların gerçekleştirildiği günlerde birden fazla yere gönderilecekti. "İmparatorluk Planı" olarak adlandırılan bu hedefleme politikası, savaşın son günlerine kadar yürürlükte kaldı.
İmparatorluk Planının bir parçası olarak beş büyük hassas bombalama saldırısı gerçekleştirildi. 9 Haziran'da, B-29'lar iki grup halinde Narao da bir uçak fabrikası bombaladı ve başka iki grup Atsuta da bir fabrika bastı her iki tesis de ağır hasar gördü. Tek bir Superfortresses grubu da Akashi'deki bir Kawasaki Aircraft Industries fabrikasını bombalamaya çalıştı, ancak bunun yerine yanlışlıkla yakındaki bir köyü bombaladı. Ertesi gün, 107 P-51'in eşlik ettiği XXI Bombardıman Komutanlığı bombardıman uçakları, Tokyo Körfezi bölgesindeki altı farklı fabrikaya 382 uçak ile başarıyla saldırdı. 22 Haziran'da Kakamigahara, Himeji, güney Honshu'da Mizushima ve Akashi de Hedeflenen fabrikaların çoğu ağır hasar gördü. Dört gün sonra, 148 P-51'in eşlik ettiği 510 B-29, güney Honshu ve Şikoku'daki dokuz fabrikaya gönderildi. Bölgedeki yoğun bulutlar, birçok bombardıman uçağının tek tek veya küçük gruplar halinde fırsat hedeflerine saldırması ve baskının amaçlanan hedeflerine çok az hasar verilmesine neden oldu. Bulutlu hava, Nagoya ve Osaka yakınlarındaki yedi hedefe 625 B-29'un gönderildiği 24 Temmuz'a kadar başka büyük ölçekli hassas saldırıları engelledi. Saldırıya uğrayan fabrikalardan dördü ağır hasar gördü. Tekrarlanan bulutlu hava, savaşın son haftalarında başka İmparatorluk Planı hassas saldırılarını engelledi.
XXI Bombardıman Komutanlığı, 17 Haziran'dan itibaren küçük şehirlere yönelik yangın çıkarıcı baskınlara başladı. O gece, Hamamatsu, Kagoshima, Ōmuta, Yokkaichi'nin her biri, büyük şehirlere yönelik yangın bombası baskınlarında kullanılanlara benzer taktikler kullanarak B- 29'lar tarafından saldırıya uğradı. Gönderilen 477 B-29'dan 456'sı hedeflerini vurdu ve Hamamatsu, Kagoshima, Yokkaichi büyük hasar aldı; toplam 6.073 mil kare (15.73 km 2) bina yıkıldı. Şehirler neredeyse savunmasızdı ve Japon savunmasına hiçbir B-29 kaybedilmedi. Bu operasyon bir başarı olarak değerlendirildi ve XXI Bombardıman Komutanlığı'nın savaşın sonuna kadar bombalama saldırıları için bir model oluşturdu. Sefer devam ederken ve en önemli şehirler yok edildiğinde, daha küçük ve daha az önemli şehirlere bombardıman uçakları gönderildi. Baskınların yapıldığı çoğu gece, her biri bir bombardıman uçağı kanadı tarafından dört şehir saldırıya uğradı. İki kanat operasyonları karşı yürütmüştür. Kanatlar 58 şehri hedef aldı. Yakıcı baskınlar, Japon hükümetini teslim olmaya zorlamak amacıyla savaşın son haftalarında hassas bombalama saldırılarıyla koordine edildi. Küçük şehirler uçaksavar topları tarafından savunulmadığından ve Japonya'nın gece savaş gücü etkisiz olduğundan, bu sefer sırasında sadece bir B-29 düşürüldü; Kazalar sonucu 66 tanesi daha hasar gördü.
Küçük şehirlere yönelik yangın bombası kampanyası Haziran ve Temmuz boyunca devam etti. 19 Haziran gecesi B-29'lar Fukuoka, Shizuoka ve Toyohashi'yi vurdu. 28 Haziran'da Moji, Nobeoka, Okayama ve Sasebo saldırıya uğradı. 1 Temmuz'da Kumamoto, Kure, Shimonoseki ve Ube bombalandı. İki gece sonra Himeji, Kōchi, Takamatsu ve Tokushima saldırıya uğradı. 6 Temmuz günü Akashi bombalandı. Chiba, Kofu ve Shimizu, Gifu, Sakai, Sendai ve Wakayama 9 Temmuz'da vuruldu. Üç gece sonra, B-29'lar Ichinomiya, Tsuruga, Utsunomiya ve Uwajima bombaldı 16 Temmuz'da Hiratsuka, Kuwana, Namazu ve Ōita saldırıya uğradı. Chōshi, Fukui, Hitachi, Okazaki 19 Temmuz'da bombalandı. Yaklaşık bir haftalık aradan sonra, 26 Temmuz'da Matsuyama, Omuta ve Tokuyama bombalandı.
XXI Bombardıman Komutanlığı, yangın bombası baskınlarının yanı sıra yoğun bir propaganda kampanyası da yürüttü. B-29'ların Mayıs'ta 10 milyon, Haziran'da 20 milyon ve Temmuz'da 30 milyon propaganda broşürü düşürdüğü tahmin ediliyor. Japon hükümeti, bu broşürlerin kopyalarını saklayan sivillere karşı sert cezalar uyguladı. 27/28 Temmuz gecesi, altı B-29, gelecekte saldırıya uğrayacakları konusunda 11 Japon şehrine broşürler bıraktı bu Japon sivillerin moralini düşürmeyi ve onları ABD'nin sivil kayıpları en aza indirmeye çalıştığına ikna etmeyi amaçlıyordu. Bu şehirlerden altısı (Aomori, Ichinomiya, Tsu, Uji-Yamada Ōgakive Uwajima) 28 Temmuz'da saldırıya uğradı. Bu şehirlere yapılan baskınlarda hiçbir B-29 kaybolmadı, ancak altısı 40 ila 50 savaşçıdan gelen saldırılarda hasar gördü ve beşi uçaksavar ateşiyle vuruldu.
Ağustos 1945, Japon şehirlerine karşı daha büyük çaplı baskınlarla başladı. Ayın birinde, 836 B-29, 6.145 ton bomba ve mayın bırakarak II. Dünya Savaşı'nın en büyük tek baskınını gerçekleştirdi. Hachiōji, Mito, Nagaoka ve Toyama kentleri bu operasyonun temel hedefleriydi dördü de büyük hasar gördü ve Toyama'daki binaların yüzde 99,5'i yıkıldı. Imabari, Maebashi, Nishinomiya ve Saga 5 Ağustos'ta saldırıya uğradı. Bu baskınlardan önce, Saipan'dan şehirlerin saldırıya uğrayacağına dair uyarıda bulunan propaganda broşürleri ve radyo yayınları da yapıldı.
Haziran sonundan itibaren 315. Bombardıman Kanadı, hassas gündüz ve gece yangın baskınlarından bağımsız olarak Japon petrol endüstrisine karşı bir dizi gece hassas bombalama saldırısı gerçekleştirdi. Kanadın B-29'ları, geceleri hedeflerin doğru bir şekilde tespit edilmesini sağlayan gelişmiş AN/APQ-7 radarı ile donatıldı. Nisan 1945'te Marianas'a gelen 315'inci Kanat, 26 Haziran gecesi Yokkaichi'deki Utsube Petrol Rafinerisine karşı ilk saldırısını gerçekleştirmeden önce bir operasyonel eğitim döneminden geçti. Rafineriyi vuran 30 bombardıman uçağı (gönderilen 38 uçaktan) tesisin yüzde 30'unu tahrip etti veya hasar gördü. Birimin bir sonraki saldırısı Kudamatsu'daki bir rafineriye karşıydı. Ve üç gece sonra 2 Temmuz gecesi Minoşima'daki başka bir rafineriyi vurdu. 6/7 Temmuz gecesi 315. Bombardıman Kanadı, Osaka yakınlarındaki Maruzen petrol rafinerisini yok etti ve üç gece sonra Utsube rafinerisinin yerle bir edildi. Kanat, savaşın sonuna kadar Japon petrol tesislerine karşı 15 operasyon gerçekleştirmişti. Bu saldırılar sırasında, dört B-29'un kaybı için saldırıya uğrayan dokuz hedeften altısını imha etti. Bununla birlikte, Müttefiklerin ana adaları üzerindeki ablukası nedeniyle Japonya'nın rafine edecek neredeyse hiç ham petrolü olmadığı için, bu baskınların ülkenin savaş çabaları üzerinde çok az etkisi oldu.
Temmuz ortasında Pasifik'teki USAAF stratejik bombardıman kuvvetleri yeniden düzenlendi. 16 Temmuz'da XXI Bombardıman Komutanlığı Yirminci Hava Kuvvetleri olarak yeniden belirlendi ve LeMay görevden alındı. İki gün sonra, General Carl Spaatz komutasındaki Amerika Birleşik Devletleri Pasifik'teki Stratejik Hava Kuvvetleri (USASTAF) Guam'da kuruldu. USASTAF'ın rolü, o sırada Avrupa'dan Okinawa'ya hareket eden Yirminci Hava Kuvvetleri'ne ve Sekizinci Hava Kuvvetlerine komuta etmekti. Sekizinci Hava Kuvvetleri (generalliğe terfi eden), James Doolittle tarafından yönetiliyordu ve B-29'larla yeniden donatılıyordu. İngiliz Milletler Topluluğu Kaplan Gücü Avustralya, İngiliz, Kanada ve Yeni Zelanda ağır bombardıman filolarını içerecek ve Japonya'ya Okinawa'dan saldıracak olan 1945 sonlarında bölgeye vardığında USASTAF'ın komutası altına girecekti.
Havadan mayın döşeme
1944'ün ortalarından itibaren ABD Donanması ülkenin ablukasını güçlendirmek için Japonya'nın iç sularında deniz mayınları döşemek için B-29'ların kullanılması için baskı yaptı. Ancak Arnold ve ekibi, bu tür görevlerin çok fazla Süper Kale'yi hassas bombalama saldırılarından uzaklaştıracağına inandıkları için bu teklifler konusunda istekli değildi. Donanmadan gelen tekrarlanan taleplere yanıt olarak Arnold, Kasım 1944'te yeterli uçak hazır olduğunda mayın döşeme operasyonlarına başlamaya karar verdi. Ocak 1945'te LeMay, 313. Bombardıman Kanadı'nı Yirminci Hava Kuvvetleri'nin uzman mayın döşeme birimi olarak seçti ve Donanma, eğitim ve lojistik konusunda yardım sağladı. LeMay, hava madenciliği kampanyası Açlık Operasyonunu belirledi. Birleşik Devletler bu zamana kadar sadece ara sıra mayın kullandığından, Japon ordusu mayın temizleme gücünü güncel tutmaya nispeten az önem vermişti. Sonuç olarak, IJN büyük ölçekli USAAF saldırısı için hazırlıksızdı.
313. Bombardıman Kanadı, ilk mayın döşeme operasyonunu 27/28 Mart gecesi, Japon savaş gemilerinin Okinawa açıklarındaki ABD çıkarma kuvvetlerine saldırmak için bu yolu kullanmasını önlemek için Shimonoseki Boğazı'nda mayınladığında gerçekleştirdi. Nisan ayında mayın döşeme operasyonları, kanadın Okinawa'daki operasyonları desteklemek ve konvansiyonel bombalama baskınlarına katılmakla görevlendirilmesinden dolayı kesintiye uğradı. Honshu ve Kyushu çevresindeki limanlara ve diğer tıkanıklık noktalarına karşı görevler yürüttüğü Mayıs ayında mayın döşeme hızı arttı. Havadan atılan mayın tarlaları, Japon kıyı gemilerine büyük ölçüde zarar verdi.
LeMay, Haziran ayında mayın döşeme sortilerinin sayısını artırdı ve 505. Bombardıman Grubu zaman zaman 313. Bombardıman Kanadı'na katıldı. Bu saldırıya yanıt olarak, Japonlar mayın temizleme kuvvetlerini 349 gemi ve 20.000 adamla büyük ölçüde genişletti ve Shimonoseki Boğazı çevresinde ek uçaksavar silahları konuşlandırdı. Bununla birlikte, mayın tarlalarını kalıcı olarak temizlemede veya B-29'ları düşürmede çok az başarılı oldular. Japonya'nın Tokyo, Yokohama ve Nagoya limanları da dahil olmak üzere büyük limanlarının çoğu, gemilere kalıcı olarak kapatıldı. Savaşın son haftalarında, B-29'lar Japonya'ya çok sayıda mayın düşürmeye devam etti ve kampanya Kore suları kapsayacak şekilde genişletildi. 313. Bombardıman Kanadı mayın döşeme operasyonları sırasında sadece 16 B-29 kaybetti. Genel olarak, Superfortresses tarafından ana adalardan atılan mayınlar, Pasifik Savaşı sırasında tahrip edilen tüm Japon ticari gemilerinin yüzde 9,3'ünü ve Nisan ve Ağustos 1945 arasındaki kayıpların yüzde 60'ını temsil eden 293 gemiyi batırdı.
Denizden yapılan hava saldırıları
ABD Donanması, 1945 Şubat ayının ortalarında Japon ana adalarına karşı ilk saldırılarını gerçekleştirdi. Bu operasyon, esas olarak 19 Şubat'ta Iwo Jima'ya çıkarma yapan ABD Donanması ve Deniz Piyadeleri kuvvetlerine saldırabilecek Japon uçaklarını imha etmek için yapıldı. Saldırılar Görev Gücü 58 (TF 58) tarafından yürütülmüştür. Bu görev gücü, ABD Donanmasının Pasifik'teki ana vurucu gücüydü ve 11 filo gemisi, beş hafif uçak gemisi ve güçlü bir eskort kuvvetinden oluşuyordu. TF 58, Japonya'ya fark edilmeden yaklaştı ve 16 ve 17 Şubat'ta Tokyo bölgesindeki hava limanlarına ve uçak fabrikalarına saldırdı. Amerikan donanma havacıları, Japon uçaklarına karşı 341 "ölüm" ve savaşta 60 uçağın ve kazalarda 28 uçağın kaybı için yerde 160 uçağın daha imha edildiğini iddia etti. Birkaç gemi de Tokyo Körfezi'nde saldırıya uğradı ve batırıldı. Ancak bu operasyondaki gerçek Japon uçak kayıpları belirsizdir; İmparatorluk Genel Karargahı it dalaşlarında 78 uçağı kaybettiğini kabul etti ve yerde yok edilenler için bir rakam vermedi. TF 58'in gemileri bu dönemde Japon sularında saldırıya uğramadı ve 18 Şubat'ta Iwo Jima'ya yapılan çıkarmalara doğrudan destek sağlamak için güneye doğru yola çıktı. Görev Gücü, 25 Şubat'ta Tokyo bölgesine ikinci bir baskın girişiminde bulundu, ancak bu operasyon kötü hava koşulları nedeniyle hüsrana uğradı. Amerikan gemileri güneye doğru yola çıktı ve 1 Mart'tan itibaren Okinawa'ya saldırdı.
TF 58, Japonya'ya inişten önce Okinawa menzili içindeki Japon uçaklarını yok etmeye çalışan bir dizi baskın yaparak Mart ortasında Japonya'ya yönelik saldırılarını yeniledi. 18 Mart'ta, gemi uçakları Kyushu'daki Japon hava limanlarını ve diğer askeri tesisleri vurdu. Ertesi gün Kure ve Kobe'de Japon savaş gemilerine saldırdılar ve Yamato zırhlısına ve uçak gemisi Amagi'ye zarar verdiler. Japonlar bu baskınlara kamikaze ve konvansiyonel saldırılarla karşılık verdiler ve 18 Mart'ta üç uçak gemisine hafif hasar verdiler ve ertesi gün USS Franklin'e ağır hasar verildi. 20 Mart'ta, TF 58 güneye doğru yola çıktı, ancak Japon uçaklarını bastırmak için Kyushu üzerinde avcı taramalarına devam etti. 18 ve 19 Mart'taki saldırılar sırasında, Amerikan deniz havacıları havada 223 Japon uçağını ve yerde 250'sini imha ettiğini iddia ederken, Japonlar kayıplarını havada 191 uçaktan 161'i ve yerde belirlenemeyen bir sayı olarak belirlediler. 23 Mart'tan itibaren TF 58, 28 ve 29 Mart'ta uçakları Kyushu'yu daha fazla taramaya devam etmesine rağmen, Okinawa'ya karşı saldırılar düzenledi. 1 Nisan'daki çıkarmanın ardından TF 58, Okinawa açıklarındaki deniz kuvvetlerine hava savunması sağladı ve Kyushu üzerinde düzenli olarak devriyeler gerçekleştirdi. Müttefik gemilerine yönelik büyük çaplı Japon hava saldırılarını engellemek amacıyla, TF 58'in bir kısmı Kyushu'daki kamikaze uçak üslerine saldırdı ve 12 ve 13 Mayıs'ta Şikoku bombalandı. 27 Mayıs'ta Amiral William Halsey Beşinci Filo'nun (Üçüncü Filo olarak yeniden adlandırıldı) komutasını Amiral Raymond A. Spruance'tan devraldı. TF 38 olarak yeniden numaralandırılan TF 58, Mayıs ve Haziran sonlarında Okinawa açıklarında operasyonlarına devam etti ve 2 ve 3 Haziran'da görev gruplarından biri Kyushu'daki hava limanlarına saldırdı. 8 Haziran'da bu hava meydanlarına bir saldırı daha yapıldı; iki gün sonra, TF 38 Filipinler'deki Leyte'de bir iyileşme dönemi için Japon sularını terk etti.
1 Temmuz'da TF 38, Japon ana adalarına saldırmak için Leyte'den yola çıktı. Görev Gücü, dokuz filo gemisi, altı hafif gemi ve onların eskortlarından oluşuyordu. Halsey, savaşın son aylarında filosunun saldırılarını USAAF'ın karadaki uçaklarınınkilerle koordine etmeye çalıştı, ancak iki kuvvet genellikle ayrı ayrı çalıştı. 10 Temmuz'da TF 38'in uçakları Tokyo bölgesindeki hava limanlarına baskınlar düzenleyerek yerdeki birkaç uçağı imha etti. Bununla birlikte, Müttefik filosuna yönelik planlanmış büyük ölçekli bir intihar saldırısı için yedekte tutuldukları için havada hiçbir Japon savaşçıya rastlanmadı. Bu baskının ardından TF 38 kuzeye doğru ilerledi ve 14 Temmuz da Hokkaido ve kuzey Honshu'ya büyük bir saldırı başlattı. Bu görevler ertesi gün devam etti ve Hokkaido'dan Honshu'ya kömür taşıyan 12 vagon vapurundan sekizini batırdı ve kalan dördüne zarar verdi. Adalar arasında kömür taşıyan 272 küçük yelkenli gemiden 70'i de dahil olmak üzere birçok başka gemi de bu bölgede tahrip edildi. Bir kez daha hiçbir Japon uçağı bu saldırıya karşı çıkmadı, ancak 25'i yerde imha edildi. Vapurlarının kaybı, Hokkaido'dan Honshu'ya gönderilen kömür miktarını yüzde 80 oranında azalttı ve bu da Honshu'nun fabrikalarındaki üretimi büyük ölçüde engelledi. Bu operasyon Pasifik Savaşı'nın en etkili stratejik hava saldırısı olarak tanımlandı. TF 38'in zırhlıları ve kruvazörleri 14 Temmuz'dan sonra da sanayi hedeflerine yönelik bombardımanlar neredeyse savaşın sonuna kadar devam etti.
Hokkaido ve kuzey Honshu'ya yapılan saldırıların ardından TF 38 güneye doğru yola çıktı ve Görev Gücü 37 olarak adlandırılan ve dört filo gemisi daha içeren İngiliz Pasifik Filosunun ana gövdesi tarafından takviye edildi. 17 Temmuz'da Tokyo bölgesine yapılan saldırılar kötü hava nedeniyle kesintiye uğradı, ancak ertesi gün filodan gelen uçaklar Yokosuka deniz üssüne saldırdı ve burada Nagato zırhlısına zarar verdiler ve dört savaş gemisini daha batırdılar. 24, 25 ve 28 Temmuz'da Müttefik filosu Kure ve İç Deniz'e saldırdı ve bir uçak gemisi ve üç savaş gemisinin yanı sıra iki ağır kruvazör, bir hafif kruvazör ve birkaç başka savaş gemisini batırdı. 28 Temmuz'da Okinawa'dan uçan 79 USAAF Liberator bu saldırıya katıldı. Müttefiklerin bu operasyondaki kayıpları ağırdı, 126 uçak düşürüldü. Deniz havacıları 9 Ağustos'taki saldırılarında 251 uçağı imha ettiklerini ve 141 uçağı daha hasara uğrattıklarını iddia ettiler. 13 Ağustos'ta TF 38'in uçakları Tokyo bölgesine tekrar saldırdı ve yerde 254, havada 18 Japon uçağını imha ettiğini iddia etti. 15 Ağustos sabahı Tokyo'ya başka bir baskın düzenlendi ve ilk dalganın 103 uçağı hedeflerine saldırdı. İkinci dalga, Japonya'nın teslim olmayı kabul ettiği haberi alındığında saldırısını durdurdu. Bununla birlikte, o gün daha sonra TF 38'e saldırmaya çalışırken birkaç Japon uçağı vuruldu.
Ragıp Hulûsi Özdem
Ragıp Hulûsi Özdem (1893, Selanik - 1943), Türk dilbilimci ve politikacı.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Hava Savunması
Hava muharebesi 1944'ün sonlarında ve 1945'in başlarında en yoğundu. Tokyo'ya yapılan ilk B-29 baskınlarının ardından, hava savunma görevlerine atanan IJN uçaklarının sayısı büyük ölçüde artırıldı ve 12 santimetrelik (4,7 inç) silahların tümü, hava sahasını korumak için tahsis edildi. Başkent. Japonya'nın ana sanayi bölgelerini savunmak için konuşlanmış savaşçılar, 24 Kasım 1944 ile 25 Şubat 1945 arasında sık sık Amerikan hava saldırılarını önlediler ve bir süre için önemli kayıplara neden oldular. Bununla birlikte, mevcut savaşçı sayısı Ocak ayının sonundan itibaren azaldı. Deniz kuvvetleri ve hava kuvvetleru arasındaki zayıf koordinasyon da bu dönem boyunca Japonya'nın savunma çabalarını engellemeye devam etti. Amerikalılar, Mart 1945'ten savaşın sonuna kadar gerçekleştirilen gece baskınlarında Japon savaşçılardan dolayı çok az kayıp yaşadılar.
Hava saldırılarına karşı direnç Nisan 1945'ten itibaren keskin bir şekilde azaldı. 15 Nisan'da IJAAF ve IJN hava savunma birimleri General Masakazu Kawabe komutasında Hava Genel Ordusu oluşturulduğunda gecikmeli olarak tek bir komuta altına alındı, ancak bu zamana kadar avcı kuvvetlerinin eğitim kazaları ve muharebedeki yüksek zayiat oranları nedeniyle etkinlik büyük ölçüde azalmıştı. Kalan pilotların düşük standartları ve B-29'lara eşlik etmek için P-51 Mustang'lerin konuşlandırılması nedeniyle, Japon liderliği Nisan ayında kalan savaşçılarını savaştan çekmeye karar verdi. Bu uçaklar, Müttefik işgaline karşı koymak için yedekte bekletildi. Sonuç olarak, müteakip Müttefik baskınlarının çok azı önlendi. Japon uçaksavar bataryalarının etkinliği de 1945'te ulusal ekonominin çöküşü ciddi mühimmat sıkıntısına yol açtığı için azaldı. Ayrıca, uçaksavar silahları çoğunlukla büyük sanayi bölgelerinin yakınında konuşlandırıldığından, küçük şehirlere yapılan baskınların çoğu neredeyse kayıpsızdı. İmparatorluk Genel Karargahı, Haziran sonundan itibaren Müttefik bombardıman uçaklarına yönelik saldırıları yeniden başlatmaya karar verdi, ancak bu zamana kadar, bu taktik değişikliğinin herhangi bir etki yaratması için çok az savaşçı vardı. Genel Hava Ordusu'na atanan savaşçı sayısı, Haziran ve Temmuz aylarında 500'ün biraz üzerinde zirve yaptı, ancak çoğu cephe biriminde nispeten az sayıda kullanılabilir uçak vardı. Savaşın son haftalarında Süper Kaleler, Japon hava savunmasının zayıflığı nedeniyle neredeyse hasarsız kalabildiler; LeMay daha sonra, bu dönemde "Japonya üzerinde bir savaş görevi uçurmanın, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir B-29 eğitim görevini uçurmaktan daha güvenli olduğunu" iddia etti.
Ragıp Hulûsi Özdem
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu ve daha sonra Türkoloji tahsiline Fransa ve Macaristan'da devam ederek doktorasını tamamladı. Kemalist modernleşmenin üyelerinden olan Özdem Yeni Türk alfabesinin tanıtılmasından sorumlu olan komisyonun üyesiydi. Türk Tarih Kurumu üyeliği de bulunmaktaydı. Arapça, Farsça, Fransızca, Almanca, İngilizce, İtalyanca, Rusça, Macarca, Romence ve Esperantoya vakıf olan Özdem, Bulgarca, Yunanca, Fince, Eski Yunanca ve Latinceye de aşinaydı. 1928'de Herbert Adams Gibbons'un Osmanlı İmparatorluğu'nun Kuruluşu adlı eseri haricinde Wilhelm Barthold'un Ortaasya Türk Tarihi hakkında dersler (1927) ve Frederick William Hasluck'ın Bektaşilik tetkikleri (1928) adlı eserlerini Türkçeye çevirmiştir.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Hava Savunması
Genel olarak, Japon savaşçıları 74 B-29 düşürdü, uçaksavar silahları 54'ünü düşürdü ve 19'u uçaksavar silahları ve savaşçılarının bir kombinasyonu tarafından düşürüldü. Japonya'nın savunması sırasında IJAAF ve IJN kayıpları savaşta 1.450 uçak ve diğer nedenlerle 2.750 uçaktı.
Japon ana adalarında (Kuril ve Bonin Adaları hariç) yakalanan yaklaşık 545 Müttefik havacıdan 132'si idam edildi ve 29'u siviller tarafından öldürüldü. 25/26 Mayıs'ta şehre yapılan baskın sırasında Tokyo'da bir hapishanede kasten bırakıldıklarında öldürülen 52 kişi de dahil olmak üzere 94 havacı daha Japon gözaltındayken başka sebeplerden öldü. Müttefik havacıların ölümünden sorumlu Japon personelin çoğu, savaşın ardından Yokohama Savaş Suçları Davalarında yargılandı. Suçlu bulunanların birçoğu idam edildi ve geri kalanı hapse atıldı.
Atom Bombası ve son saldırılar
1942'den itibaren Birleşik Devletler, İngiltere ve diğer Müttefik ülkelerin yardımıyla Manhattan Projesi aracılığıyla nükleer silah geliştirmeye önemli kaynaklar ayırdı. Aralık 1944'te USAAF'ın 509. Kompozit Grubu bu silahları tamamlandıktan sonra teslim etmek üzere Albay Paul Tibbets komutasında kuruldu; Mayıs ve Haziran 1945'te Tinian'a konuşlandı. İlk nükleer bombanın "Trinity" testi 16 Temmuz'da başarıyla gerçekleştirildi. Dört gün sonra 509. Kompozit Grubu'nun değiştirilmiş "Silverplate" iB-29'lar, her biri tek bir yüksek patlayıcı "balkabağı" bombası ile donanmış Japon şehirlerine karşı tatbikat baskınları uçurmaya başladı; 24, 26 ve 29 Temmuz'da daha ileri tatbikat görevleri gerçekleştirildi. Japon savaşçıları bu uçakları engellemeye çalışmadı ve onların 30.000 fit (9.100 m) bombalama yüksekliği çoğu uçaksavar silahının menzilinin ötesindeydi. Bu arada, 24 Temmuz'da Başkan Harry S. Truman Japonya'ya karşı atom bombası kullanımını onayladı ve ertesi gün Spaatz yazılı emir aldı. Bu emirler, ilk saldırının 3 Ağustos'tan sonra yapılması gerektiğini belirtmiş ve Hiroşima, Kokura, Niigata ve Nagazaki'yi hedef olarak belirlemiştir. Kyoto. Japonya'nın eski imparatorluk başkenti, hedef listesinin daha önceki bir versiyonuna dahil edilmişti, ancak Kyoto'nun kültürel değeri nedeniyle ABD Savaş Bakanı Henry L. Stimson'ın talimatıyla Nagazaki ile değiştirildi şehir de aynı gerekçeyle kentsel yangın bombası baskınlarından dışlanmıştı. 26 Temmuz'da Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Çin, savaşın devam etmesi halinde ülkenin harap olacağı uyarısının ardından Japonya'nın teslim olmasını talep eden Potsdam Deklarasyonu'nu yayınladı. Japon hükümeti, 28 Temmuz'da Müttefik taleplerini reddetti.
Hiroşima 6 Ağustos'ta saldırıya uğradı. Yerel saatle sabah 8:15'te Tibbets'in kullandığı B-29 Enola Gay "Little Boy" atom bombasını şehrin merkezine attı. Ortaya çıkan patlama on binlerce insanı öldürdü ve yaklaşık 4.7 mil kare (12 km 2) binayı yok etti. Bu saldırıyı organize eden altı Amerikan uçağı güvenle Marianalara döndü. Hiroşima'ya yapılan saldırının savaş sonrası tahminleri 66.000 ila 80.000 ölüm ve 69.000 ila 151.000 yaralı arasında değişmektedir. Saldırıdan kaynaklanan radyasyon ve diğer yaralanmaların bir sonucu olarak on binlerce kişi daha sonra öldü; 1945 yılı sonuna kadar atom bombası sonucu 140.000 kişinin öldüğü tahmin edilmektedir. Toplam ölüm sayısı tahminleri 230.000'e kadar çıkmaktadır. Bombalamadan kurtulanlardan 171.000'i evsiz kaldı.
Saldırının ardından Başkan Truman, ABD'nin Hiroşima'ya atom bombası attığını ve Japonya'nın sanayi tesislerine ve ulaşım ağına daha fazla hava saldırısı düzenleneceğini duyurmak için bir açıklama yayınladı. Açıklamada, Japonya'nın Potsdam Deklarasyonu'nda belirtilen şartlar altında teslim olmaması halinde, "dünyada benzeri görülmemiş bir havadan yıkım yağmuruna" maruz kalacağı tehdidi yer aldı. İki gün sonra, Yawata ve Fukuyama şehirlerine gün ışığında yangın bombası baskınlar düzenlendi bu saldırılar Yawata'nın kentsel alanının yüzde 21'ini ve Fukuyama'nın yüzde 73'ünden fazlasını yok etti. Japon uçakları, Yawata'ya gönderilen kuvveti durdurdu ve bir B-29 ile refakat eden P-47'lerden beşini düşürdü ve yaklaşık 12 avcı uçağını kaybetti.
İkinci atom bombası saldırısı 9 Ağustos'ta yapıldı. B-29 Bockscar, Kokura'ya "Şişman Adam" bombasıyla saldırmak üzere gönderildi. Ancak kentin duman ve sisle kaplı olduğu tespit edildi, sonuç olarak, uçağın pilotu Binbaşı Charles Sweeney bunun yerine ikincil hedef olan Nagazaki'ye saldırmaya karar verdi. Bomba yerel saatle 10:58'de atıldı ve ortaya çıkan 20 kilotonluk patlama Urakami bölgesindeki 1.45 mil karelik (3,8 km 2) binayı yok etti. 1990'ların sonlarında yayınlanan resmi Japon rakamları, bu saldırı sonucunda öldürülen toplam insan sayısının 100.000'i aştığını belirtiyor. Saldırı aynı zamanda şehrin sanayi üretimini de felce uğrattı; çelik üretimi bir yıl ertelendi, iki ay boyunca elektrik gücü ciddi şekilde azaltıldı ve silah üretimi büyük ölçüde azaldı. Operasyona katılan tüm Amerikan uçakları sağ salim geri döndü. Mançurya Operasyonu da 9 Ağustos'ta başladı ve Kızıl Ordu hızla ilerledi. O gün, B-29'lar Japon şehirlerine, İmparator savaşı sona erdirmediği takdirde atom bombalarının ülkenin tüm askeri kaynaklarını yok etmek için kullanılacağını bildiren üç milyon broşür attı. Ancak üçüncü bir atom bombasının Ağustos ayının sonunda hazır olması bekleniyordu. Sekiz bombanın Kasım ayına kadar tamamlanması planlanıyordu ve Birleşik Devletler Ordusu Genelkurmay Başkanı General George Marshall, bunların şehirlere atılmak yerine planlanan işgali desteklemek için taktik hedeflere karşı kullanılmak üzere ayrılmalarını savunuyordu.
Japon hükümeti, 10 Ağustos'ta Müttefiklerle teslim olma koşulları hakkında müzakerelere başladı. Bu dönemde Japonya'ya yapılan B-29 saldırıları, 315. Bombardıman Kanadı tarafından 9/10 Ağustos gecesi bir petrol hedefine yapılan baskın ve 10 Ağustos'ta Tokyo'daki bir fabrikaya gündüz hassas bombalı saldırı ile sınırlıydı. Ertesi gün, Başkan Truman, barış görüşmelerinin başarısız olduğunun bir işareti olarak yorumlanma olasılığı nedeniyle bombalamanın durdurulmasını emretti. 11 Ağustos'ta Spaatz, ulaşım altyapısına yönelik yoğun saldırılar yerine şehirleri bombalamaya verilen önemi azaltan yenilenen saldırılar için yeni bir hedefleme yönergesi yayınladı. 13 Ağustos'ta B-29'lar, Japon hükümetinin Japon şehirleri üzerinde teslim olma şartlı teklifinin kopyalarını bıraktı. Müzakereler durmuş gibi görünüyordu ve 14 Ağustos'ta Spaatz bombalama harekâtına yeniden başlama emri aldı. Arnold, mümkün olan en büyük saldırıyı talep etti ve USASTAF'ın Tokyo bölgesine ve Japonya'daki diğer yerlere 1.000 uçak gönderebileceğini umdu. Aslında, 186 avcı uçağının eşlik ettiği 828 B-29 (toplam 1.014 uçak) gönderildi; gündüzleri Iwakuni, Osaka ve Tokoyama'daki hedeflere hassas baskınlar yapıldı ve geceleri Kumagaya ve Isesaki şehirleri bombalandı. Okinawa'daki Sekizinci Hava Kuvvetleri birimleri henüz Japonya'ya karşı herhangi bir görev yürütmemiş olsa da, General Doolittle, savaş fiilen sona erdiğinde komutası altındaki adamların hayatlarını riske atmak istemediği için bu operasyona uçak katkısında bulunmamaya karar verdi. 15 Ağustos öğlen saatlerinde Hirohito, ülkesinin teslim olma niyetini duyuran bir radyo yayını yaptığı için bunlar Japonya'ya ağır bombardıman uçakları tarafından gerçekleştirilen son saldırılardı.
Kaynakça
''Bell, Raymond E. (Fall 2014). "With Hammers and Wicker Baskets : The Construction of U.S. Army Airfields in China During World War II" (PDF). Army History (93): 30–53.''
''The Bulletin of the Atomic Scientists (1995). "Editor's Note: Dehousing". The Bulletin of the Atomic Scientists. 51 (3): 2. doi:10.1080/00963402.1995.11658059.''
''Carter, Kit C.; Mueller, Robert (1991). U.S. Army Air Forces in World War II: Combat Chronology. Washington, D.C.: Center for Air Force History.''
''Chun, Clayton K.S. (2006). The Doolittle Raid 1942: America's first strike back at Japan. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 1-84176-918-5 .''
''Coles, Harry L.; Olson, James C. (1951). "The North Pacific". In Craven, Wesley Frank; Cate, James Lea (eds.). The Pacific: Guadalcanal to Saipan August 1942 to July 1944. The Army Air Forces in World War II. Volume IV. Chicago and London: The University of Chicago Press. OCLC 256471288.''
''Coox, Alvin D. (1994). "Air War Against Japan" (PDF). In Cooling, B. Franklin (ed.). Case Studies in the Achievement of Air Superiority. Washington, D.C.: Center for Air Force History. ISBN 0-912799-63-3 .''
''Correll, John T. (March 2009). "The Matterhorn Missions". Air Force Magazine. pp. 62–65. ISSN 0730-6784.''
''Craven, Wesley; Cate, James, eds. (1953). The Pacific: Matterhorn to Nagasaki. The Army Air Forces in World War II. Volume V. Chicago: The University of Chicago Press. OCLC 256469807.''
''Dear, I. C. B; Foot, M. R. D., eds. (2005). The Oxford Companion to World War II. Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-280670-3 .''
''Dorr, Robert F. (2002). B-29 Superfortress Units of World War 2. Oxford: Osprey Publishing. ISBN 978-1-84176-285-2 .''
''Dower, John W. (1986). War Without Mercy : Race and Power in the Pacific War. London: Faber and Faber. ISBN 0-571-14605-8 .''
''Dower, John W. (1999). Embracing Defeat: Japan in the Aftermath of World War II. London: Allen Lane. ISBN 0-7139-9372-3 .''
''Downes, Alexander B. (2008). Targeting Civilians in War. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-5729-6 .''
''Ehrman, John (1956a). Grand Strategy Volume V, August 1943 – September 1944. London: HMSO (British official history).''
''Ehrman, John (1956b). Grand Strategy Volume VI, October 1944 – August 1945. London: HMSO (British official history).''
''Fagg, John E. (1983). "Aviation Engineers". In Craven, Wesley Frank; Cate, James Lea (eds.). Services Around the World. The Army Air Forces in World War II. Volume VII. Chicago and London: The University of Chicago Press. OCLC 222565066.''
''Ferguson, Niall (2007). The War of the World. History's Age of Hatred. London: Penguin Books. ISBN 978-0-14-101382-4 .''
''Foreign Histories Division, Headquarters, United States Army Japan (1980). Japanese Monograph No. 17: Homeland Operations Record. War in Asia and the Pacific. Volume 12: Defense of the Homeland and End of the War. New York City: Garland Publishing. ISBN 0-8240-3296-9 .''
''Foreign Histories Division, Headquarters, United States Army Japan (1980). Japanese Monograph No. 157: Homeland Air Defense Operations Record. War in Asia and the Pacific. Volume 12: Defense of the Homeland and End of the War. New York City: Garland Publishing. ISBN 0-8240-3296-9 .''
''Frank, Richard B. (1999). Downfall. The End of the Imperial Japanese Empire. New York City: Penguin Books. ISBN 0-14-100146-1 .''
''Frank, Richard B. (2005). "Ending the Pacific War 'No alternative to annihilation'". In Marston, Daniel (ed.). The Pacific War Companion : From Pearl Harbor to Hiroshima. Oxford: Osprey. ISBN 978-1-84603-212-7 .''
''Frank, Richard (2013). "The Bomb's Long Aftermath". Wartime(61): 16–21.''
''Francis, Timothy Lang (November 1997). ""To Dispose of the Prisoners" : The Japanese Executions of American Aircrew at Fukuoka, Japan, during 1945". Pacific Historical Review. 66 (4): 469–501. doi:10.2307/3642234. JSTOR 3642234.''
''Giangreco, D.M. (2009). Hell to Pay : Operation Downfall and the invasion of Japan, 1945–47. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-316-1 .''
''Glines, C.V. (October 1990). "The Bat Bombers". Air Force Magazine. Vol. 73 no. 10. ISSN 0730-6784. Archived from the original on 31 May 2008.''
''Grayling, A.C. (2007). "Judgement". Among the Dead Cities: The History and Moral Legacy of the WWII Bombing of Civilians in Germany and Japan. New York City: Walker Publishing Company. ISBN 978-0-8027-1565-4 .''
''Hastings, Max (2007). Nemesis : The Battle for Japan, 1944–45. London: HarperPress. ISBN 978-0-00-726816-0 .''
''Haulman, Daniel L. (1999). Hitting Home: The Air Offensive Against Japan (PDF). The U.S. Army Air Forces in World War II. Washington, D.C.: Air Force Historical Studies Office. ISBN 9781786252432 .''
''Havens, Thomas R.H. (1978). Valley of Darkness : The Japanese People and World War Two. New York City: Norton. ISBN 0-393-05656-2 .''
Sinotherium
Sinotherium ("Çin'in yırtıcı hayvanı") geç Miyosen'den (Tortoniyen-Messiniyen) Erken Pliyosen'e kadar yaşamış bir tek boynuzlu elasmotheriine gergedan cinsidir. Elasmotherium 'un atasıydı ve nazal boynuzlu elasmotheriinelerden ön boynuzlu elasmotheriinelere çok önemli bir evrimsel geçişi gösteriyordu. İlk fosilleri Kazakistan'ın Karabulak Oluşumu'nda bulundu, alt çenesi ve dişleri Moğolistan'da bulunmuştur ve batı Çin'deki Liushu Oluşumu'nun üst kesiminden parçalı bir kafatası bilinmektedir. Sinoterium, erken Pliyosen döneminde ilk olarak İran'da bulunan ata cinsi Iranotherium 'dan ayrıldı. Bazı uzmanlar Sinotherium ve Iranotherium 'u Elasmotherium cinsine koymayı tercih ediyor.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Kaynakça
''Hein, Carola (2003). Hein, Carola; et al. (eds.). Rebuilding Urban Japan After 1945. Houndmills, United Kingdom: Palgrave Macmillan. ISBN 0-333-65962-7 .''
''Horn, Steve (2005). The Second Attack on Pearl Harbor : Operation K and other Japanese Attempts to Bomb America in World War II. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-388-8 .''
Sinotherium
Türler
Sinotherium 'un tip türü S. lagrelii'dir. Kazakistan'ın Zaisan çöküntüsünden S. zaisanensis adlı ek bir türe sahip olduğu da biliniyor, ancak bunun geçerliliği konusunda kuşkular ortaya çıktı.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Kaynakça
''Hoyt, Edwin P. (1987). Japan's War: The Great Pacific Conflict. London: Arrow Books. ISBN 0-09-963500-3 .''
Sinotherium
Keşif
Sinotherium buluntuları oldukça seyrektir ve genellikle yalnızca parça parçadır. Bu gergedan cinsinin tanımlanmasına da yol açan ilk fosiller, 20. yüzyılın başlarında gün ışığına çıkmış ve JG Andersson tarafından Çin'in Şanşi eyaletinin Baode bölgesinde Üst Miyosen çökellerinde keşfedilmiştir. Bunlar başlıca yalıtılmış dişlerden oluşuyordu, ancak aynı zamanda ikinci küçük azıdan sondan bir önceki azı dişine kadar korunan diş sırasına sahip bir üst çene parçası ve bir alt çene parçasından oluşuyordu.<ref name="ringstrom1923" <ref name="ringstrom1924" Kuzeybatı Moğolistan'dan Chono-Khariakha yakınlarında, 72 cm uzunluğunda, Alt Pliyosen'e tarihlenen iyi korunmuş bir alt çene keşfedilmiştir.<ref name="kondrashov2000" Kafatasının arka kesimiyle, dişlerin bir bölümü ve bedenin birkaç iskelet ögesi dahil olmak üzere diğer bireysel buluntular Kazakistan'dan bilinmektedir. Bugüne kadarki en eksiksiz kafatası, Gansu Eyaletinin Guanghe Bölgesindeki Houaigou yakınlarındaki Liushu Formasyonunun üst bölgesinde bulundu. Liushu Formasyonu yaklaşık 100 m kalınlıktadır ve Linxia havzasının geniş aralıklarında sindirilmiştir. Bu bölüm yaklaşık 7-6.4 milyon yıl öncesine tarihlenmekte ve dolayısıyla Miyosen sonlarına aittir. Linxia Havzasının jeolojik yatakları, Elasmotheria'nın çok sayıda temsilcisi de dahil olmak üzere çok sayıda iyi korunmuş gergedan fosili kalıntısı vermiştir. Kafatasından sadece burnun bir bölümü eksiktir ve bu, Sinotherium'daki boynuzların yerinin kanıtıdır.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Kaynakça
''Huston, John W. (Summer 1995). "The Impact of Strategic Bombing in the Pacific". The Journal of American-East Asian Relations. 4 (2): 169–172. doi:10.1163/187656195x00327.''
''Ienaga, Saburō (1978). The Pacific War, 1931–1945. New York: Pantheon Books. ISBN 978-0-394-73496-5 .''
Sinotherium
Kafatası ve Boynuz
Daha yaşlı elasmotheriinelerin boynuzları burunlarında (burun) bulunurken, Sinotheriumun soyundan gelen Elasmotheriumun boynuzu alın kemiğinde bulunur. Sinotherium, boynuzunun burun-alın arası bir yerde bulunduğu eşsiz bir koşulu gösterir. Bu, boynuzun atalarına ait burun konumundan türemiş ön konuma geçişini temsil eder ve sonunda Elasmotherium 'un tamamen önden kısıtlı konumuyla sonuçlanır.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Kaynakça
''Johnson, James Turner (1999). "Bombing, ethics of". In Chambers, John Whiteclay II (ed.). The Oxford Companion to American Military History. New York City: Oxford University Press. pp. 85–86. ISBN 0-19-507198-0 .''
''Kerr, E. Bartlett (1991). Flames Over Tokyo: The U.S. Army Air Force's Incendiary Campaign Against Japan 1944–1945. New York City: Donald I. Fine Inc. ISBN 1-55611-301-3 .''
Sinotherium
Kafatası ve Boynuz
Nazofrontal (burun-alın arası) boynuza ek olarak, Sinotherium'un alnında, nazofrontal boynuzun hemen arkasında bir buruşukluk vardır, bu da hayvanın iki boynuzu olduğunu işaret eder.
Evrim
Elasmotherium'a giden çizginin erken elasmotheriine cinsleri, tıpkı diğer gergedanlar gibi, burunlarında büyüyen bir boynuzu destekleyen dolikosefalik bir kafatasına sahiptir, ancak Elasmotherium, Elasmotheriinae'nin brakisefalik bir kafatasına sahip olan ve onun yerine alnında bir boynuz destekleyen tek üyesiydi. Bu burun-boynuzludan alın-boynuzlu elasmotheriine arasındaki geçiş, Sinotherium lagrelii'nin Ningxiatherium gibi burun boynuzlu elasmotheriinlerden Elasmotherium gibi alın boynuzlu elasmotheriinelere çok önemli bir geçişi gösteren (örnek IVPP V 18539, Omurgalı Paleontoloji ve Paleoantropoloji Enstitüsü, Pekin, Çin Bilimler Akademisi'nde bulunan parçalı bir kafatası) ilk kafatası kalıntılarının tanımlandığı 2012 yılına kadar kayıp olarak kaldı.
Església de Sant Pere del Tarter
Església de Sant Pere del Tarter (Kelime anlamı ile Tarter'deki Aziz Pere Kilisesi), Andorra'nın Canillo Parişi'nde, El Tarter'de bulunan bir kilisedir. Andorra Kültür Mirası'nda kayıtlı bir miras varlığıdır. 16. yüzyılda inşa edilmiştir.
Sinotherium
Evrim
Ningxiatherium benzeri elasmotheriinelerin boynuzları burunlarında ve Elasmotherium 'un boynuzu alnında bulunurken, Sinotherium boynuzunu "nazofrontal" pozisyonda (hem burunda hem de alında bulunur) gösterir. Bu, boynuzun atalarına ait burun konumundan daha türemiş bir ön konuma geçişini gösterir ve sonunda Elasmotherium'un tamamen önden kısıtlı konumuyla sonuçlanır.
II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın bombalanması
Kaynakça
''Li, Xiaobing; Li, Hongshan (1998). China and the United States: A New Cold War History. Lanham, Maryland: University Press of America. ISBN 0-7618-0978-3 .''
''MacArthur, Douglas (1950). MacArthur in Japan: The Occupation Phase. Reports of General MacArthur. Washington, D.C.: United States Army Center for Military History. OCLC 569643004.''