cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ursula K. Le Guin
İlk çalışmaları
"Nine Lives" adlı öyküsünü 1968 yılında yayımlamadan önce Playboy dergisi Le Guin'e öyküyü tam adını kullanmadan yayımlayıp yayımlayamayacaklarını sordu ve Le Guin'de bunu kabul etti. Öykü "U. K. Le Guin" adıyla basıldı. Daha sonraları bu olayda bir editör ya da yayımcı tarafından kadın yazar olması nedeniyle ilk ve son olarak ön yargılı davranıldığını yazdı ve "öyle saçma, öyle anlamsız görünmüştü ki aynı zamanda önemli olduğunu da farkedemedim," diye belirtti. Öykünün daha sonraki baskılarında tam adı kullanıldı.
Eleştirel ilgi
Le Guin'in sonraki iki kitabı ona birdenbire geniş çapta bir eleştirel övgü getirdi. 1968 yılında yayımlanan Yerdeniz Büyücüsü başlangıçta genç ergenler için yazılmış bir fantezi romanıydı. Le Guin aslında genç ergenler için yazmayı planlamamıştı ama bu alanda pazarda büyük potansiyel olduğunu gören Parnassus Press'in editörü tarafından bu grup okuyucuyu hedefleyen bir roman yazması istenmiştir. Kurgusal Yerdeniz takımadalarında geçen bir reşit olma öyküsünü anlatan kitap hem ABD'de hem de Büyük Britanya'da olumlu bir tepki gördü.
Sonraki romanı Karanlığın Sol Eli, insanların belirli bir cinsiyeti olmadığı kurgusal bir gezegende geçen ve cinsiyet ile cinsellik temalarını irdeleyen bir Hain Evreni öyküsüydü. Kitap Le Guin'in feminist konular üzerine yazdığı ilk kitaptı ve akademisyen Donna White'a göre "bilm kurgu eleştirmenlerini serseme döndürmüştü"; başka takdirlerin yanı sıra bu roman, en iyi roman dalında hem Hugo hem de Nebula Ödülünü kazanarak Le Guin'i bu ödülleri kazanan ilk kadın yapmıştır. Yerdeniz Büyücüsü ve Karanlığın Sol Eli eleştirmen Harold Bloom tarafından Le Guin'in şaheserleri olarak tanımlanmıştır. 1973'te Hugo Ödülü'nü Dünyaya Orman Denir ile yeniden kazandı. Kitap Le Guin'in Vietnam Savaşı'na karşı duyduğu kızgınlığın etkisiyle yazılmıştır ve sömürgecilik ile militarizm temalarını irdeler. Le Guin daha sonradan bu kitabını herhangi bir kurgusal eserinde yaptığı "en açık politik ifade" olarak niteler.
Le Guin Yerdeniz serisinin 1971 ve 1973'te basılan sonraki iki kitabı Atuan Mezarları ve En Uzak Sahil'de denge ve reşit olma temalarını işlemeye devam eder. Her iki kitapta yazılışları için beğeni alırken "En Uzak Sahil"'de ölüm temasının araştırılması ayrıca övgü toplar. 1974 yılında yayımlanan Mülksüzler kitabı gene hem Hugo hem de Nebula Ödülü'nü kazandı ve böylece iki kitabı içinde bu iki ödülü kazanan ilk kişi oldu. Yine Hain Evren'inde geçen öykü anarşizm ve ütopyacılık temalarını irdeler. Akademisyen Charlotte Spivack bu kitabın Le Guin'in bilimkurgu anlayışında siyasal fikirlerin tartışılmasına doğru bir değişiklik noktaası olarak tanımlar. İlk basılan kısa öyküsü de dahil olmak üzere, o dönemde yazmış olduğu bazı spekülatif kurgu kısa öyküleri 1975 yılında The Wind's Twelve Quarters adlı derlemede toplanmıştır. Aralarında Rüyanın Öte Yakası, Hugo Ödüllü "The Ones Who Walk Away From Omelas" ve Nebula Ödüllü "Devrimden Önceki Gün"ün da bulunduğu 1966 ila 1974 dönemi kurgu eserleri Le Guin'in en çok bilinen eserlerini oluşturmaktadır.
Genişleyen araştırma
Le Guin 1970'lerin ikinci yarısında çeşitli eserler verdi. Bunların arasında, Le Guin'e göre Hain Evreni'nin bir parçası sayılabilecek spekülatif kurgu dalında Balıkçılın Gözü romanı bulunur. Ayrıca genç ergenler için gerçekçi bir roman Her Yerden Çok Uzakta ile 1976 ve 1979'da yayımlanan Orsinya Öyküleri derlemesi ve Malafrena romanı da sayılabilir. Son ikisi her ne kadar kurgusal Orsinya ülkesinde geçse de bilimkurgu ya da fanteziden çok realistik kurgu dalında öykülerdir. Denemelerinin derlemesi The Language of the Night 1979'da basıldı ve Le Guin Wild Angels adlı şiir kitabını da 1975'te yayımladı.
1979 yılında basılan Malafrena ile 1994 yılında basılan İçdeniz Balıkçısı derlemesi arasında Le Guin asıl olarak daha genç bir okuyucu kitlesi için yazmaya devam etti. 1985 yılında deneysel eseri Hep Yuvaya Dönmek yayımlandı. 1979 ila 1994 yılları aralarında Kanatlı Kediler Masalı serisi de dahil olmak üzere on bir resimli çocuk kitabı ve 1980'de çıkan Başlama Yeri adlı genç ergen fantezi romanını yayımladı. Aynı dönemde hepsi olumlu tepki alan dört şiir derlemesi daha basıldı. Ayrıca Yerdenize tekrar geri dönerek En Uzak Sahilden 18 yıl sonra 1992'de Tehanu'yu yayımladı. Bu geçen süre zarfında Le Guin'in görüşleri hayli değişmiş ve Tehanu serinin önceki kitaplarına göre daha acımasız bir tonla yazılmış ve önceki eserlerde sunduğu fikirlere meydan okumuştur. Eleştirel övgü alan kitap serinin artık yetişkin edebiyatı içinde tanınmasına önayak olmuştur.
Sonraki yazıları
Le Guin uzun süren bir aradan sonra 1990'larda kısa öykülerle, 1990'da yayımlanan "The Shobies' Story" ile Hain Evreni'ne geri döndü. Bu öykülerin arasında Karanlığın Sol Eli ile aynı gezegende geçen ve yetişkinliğe geçiş konusunu irdeleyen "Coming of Age in Karhide" (1995) öyküsü de bulunuyordu. Bu öykü akademisyen Sandra Lindow tarafından "sınırları aşan derecede cinsel ve ahlâki anlamda cesur" olarak tanımlanmış ve Le Guin'in bunu "60'larda yazamayacağını" belirtmiştir. Aynı yıl Bağışlanmanın Dört Yolu öykü serisini yayımladı ve bunları bağlantılı beşinci bir öykü olan "Old Music and the Slave Women" 1999'da takip etti. Beş öykünün tamamı da bir köle toplumunda özgürlük ve devrim kavramlarını irdeliyordu. 2000 yılında son Hain Evreni romanı olacak Anlatış basıldı ve sonraki yıl da son iki Yerdeniz kitapları Öteki Rüzgâr ve Yerdeniz Öyküleri yayımlandı.
2002 yılından itibaren Le Guin'in eserlerinin çeşitli derlemeleri ve antolojileri basıldı. 1994-2002 döneminden öykülerinden oluşan bir seri Dünyanın Doğum Günü derlemesinde Paradises Lost kısa romanıyla birlikte yayımlandı. Bu kitapta cinsiyet üzerinde geleneksel olmayan fikirlerin yanı sıra anarşişt temalar da irdelenmektedir. Diğer derlemeler arasında 2002'de basılan Uçuştan Uçuşa sayılabilir. Antolojileri ise The Unreal and the Real (2012), ve Library of America tarafından yayımlanan iki ciltlik Hain Evreni eserlerinden oluşan The Hainish Novels and Stories'dir.
Bu dönemden diğer eserleri arasında Vergilius'un Aeneis epik destanındaki bir karakterden esinlenilen Lavinia (2008) adlı roman ile Marifetler (2004), Sesler (2006) ve Güçler (2007) romanlarından oluşan Batı Sahili Yıllıkları üçlemesi sayılabilir. Her ne kadar Batı Sahili Yıllıkları genç ergen okuyucu kitlesi için yazılmış olsa da üçlemenin üçüncü kitabı Güçler 2009'da en iyi roman dalında Nebula Ödülü kazandı. Le Guin son yıllarından hemen hemen kurgudan vazgeçti ve denemeler, şiirler ile bazı çeviriler üzerine yoğunlaştı. Son yayımlanan eserleri arasında kurgu dışı derlemeler Dreams Must Explain Themselves ve Ursula K Le Guin: Conversations on Writing ile So Far So Good: Final Poems 2014–2018 adlı şiir kitabı sayılabilir ve bunların hepsi ölümünden sonra yayımlanmıştır.
Etkilendikleri
Le Guin gençliğinde hem klasik eserleri hem de spekülatif kurgu eserleri okumuştur. Daha sonraları, Theodore Sturgeon ve Cordwainer Smith'in eserlerini okuyana kadar bilimkurgunun üzerinde bir etki bırakmadığını ve çocukken bu tarzı küçümsediğini söylemiştir. Le Guin'in etkilendiğini söylediği yazarlar arasında Victor Hugo, William Wordsworth, Charles Dickens, Boris Pasternak ve Philip K. Dick bulunur. Le Guin ile Dick aynı liseye devam etmişlerdi ama birbirlerini tanımıyorlardı; Le Guin daha sonradan Rüyanın Öte Yakası romanını ona atıfta bulunmak için yazdığını söylemiştir. Ayrıca J. R. R. Tolkien ve Leo Tolstoy'un biçemsel etkileri olduğunu ve eserlerini "beyaz adam evrene hükmediyor" geleneğinden diye tanımladığı Robert Heinlein gibi tanınmış bilimkurgu yazarlarını okumak yerine Virginia Woolf ve Jorge Luis Borges'i okumayı tercih ettiğini söylemiştir. Çeşitli akademisyenler, Le Guin'in çocukken okumayı sevdiği mitolojinin etkisinin eserlerinin çoğunda görüldüğünü belirtir; örneğin The Dowry of the Angyar adlı kısa öykü bir İskandinav mitinin yeniden anlatılışı olarak gösterilir.
Kültürel antropoloji bilim dalı Le Guin'in yazılarında önemli bir etki göstermiştir. Babası Alfred Kroeber bu alanda bir öncü olarak gösterilir ve Kaliforniya Üniversitesi Antropoloji Müzesi'nin de müdürüydü: Onun çalışmalarının sonucunda Le Guin çocukken antropolojinin ve kültürel araştırmaların etkisi altında kalmıştır. Mitler ve efsanelerin yanı sıra, James Frazer'ın mitler ve din üzerine bir çalışması olan Altın Dal'dan eşi Elizabeth Grove Frazer tarafından uyarlanmış Altın Dal'ın Yaprakları gibi çocuk kitaplarını da okumuştur. Babasının arkadaşları ve tanıdıkları ile birlikte yaşamanın ona öteki deneyimini kazandırdığını anlatır. Özellikle İşi'nin yaşadıkları Le Guin'in üzerinde etkili olmuştur ve Sürgün Gezegeni, Hayaller Şehri, Dünyaya Orman Denir ve Mülksüzler gibi eserlerinde İşi'nin öyküsüne ait ögeler tanımlanmıştır.
Felsefi Taoizm'in Le Guin'in dünya görüşü üzerinde büyük bir rolü olmuştur ve Taoist düşüncenin etkisi birçok öyküsünde görülmektedir. Rüyanın Öte Yakası da dahil olmak üzere Le Guin'İn kahramanlarının çoğu şeyleri kendi başına bırakma olan Taoist ülküye sahiptirler. Hain Evreni'nin antropologları karşılaştıkları kültürlerin işine karışmayı denemezler; Ged'in Yerdeniz Büyücüsü'nde öğrendiği ilk derslerden biri kesinlikle gerekmedikçe büyü kullanmamaktır. Le Guin'in Yerdeniz dünyasının dengesini tasvirinde Taoist etki açıkca görülmektedir: Takımada hassas bir denge üzerine kurulu olarak tasvir edilmiştir ve ilk üç romanda bu denge hep birisi tarafından bozulur. Bu kara ile deniz arasındaki dengeyi de içerir, öyle ki "Yerdeniz" adının kendisinde, yaşayan halk ve doğal çevrelerinde ve büyücülerin korumak ile görevlendirildikleri daha büyük kozmik dengede bu görülür. Bir başka öne çıkan Taoist fikir de işık ile karanlık ya da iyi ile kötü gibi zıtlıkların uzlaşmasıdır. Aralarında Mülksüzler'in öne çıktığı birkaç Hain romanında bu uzlaşma süreci irdelenir. Yerdeniz Evrenin'nde, geleneksel Batı Kültürü öykülerinde iyi ile kötünün sürekli bir çekişme içinde olmasının aksine karanlık güçler değil ama karakterlerin yaşamın dengesini yanlış anlamaları kötü olarak tasvir edilir.
Tarzı ve kullandığı biçem
Her ne kadar Le Guin daha çok spekülatif kurgu alanındaki eserleri ile tanınıyor olsa da aynı zamanda gerçekçi kurgu, kurgu dışı, şiir ve çeşitli diğer edebi biçimlerde de eser vermiştir ve bunun sonucunda eserlerini sınıflandırmak kolay değildir. Eserleri ana akım, çocuk edebiyatı ve spekülatif kurgu eleştirmenlerince değerlendirilmiştir. Le Guin'in kendisi de daha çok "Amerikan romancısı" olarak tanınmak istediğini söylemiştir. Le Guin'in tarzların geleneksel sınırlarını aşması da özellikle çocuk edebiyatı ve spekülatif kurgu akademisyenleri arasında Le Guin'in eleştirel değerlendirmesini Balkanlaşmasına neden olmuştur. Yorumcular Yerdeniz romanlarının çocuk kitabı olarak değerlendirildiği için özellikle daha az eleştiriye konu olduğunu belirtirler. Le Guin çocuk edebiyatının bu şekilde değerlendirilmesini "yetişkin şövenist domuzluk" olarak tanımlamıştır. 1976 yılında edebiyat akademisyeni George Slusser "orijinal seriyi 'çocuk edebiyatı' olarak belirten saçma yayın sınıflandırması"nı eleştirirken Barbara Bucknall'a göre Le Guin'i "Tolkien gibi, on yaşındakilerde yetişkinler de okuyabilir.Bu öykülerin yaşı yoktur çünkü her yaşta karşımıza çıkacabilecek sorunlarla uğraşır."
Birçok eserinin temel dayanağı sosyoloji, psikoloji ya da felsefeden gelmektedir. Bunun sonucunda Le Guin'in eserleri genellikle sosyal bilimkurgu olarak tanımlanır ve bu alt türün "koruyucu azizesi" olarak adlandırılır. Sosyal bilimkurguya, İngilizce verilen "soft science fiction" (yumuşak bilimkurgu) adlandırmasına, bazı bilimkurgu yazarları, fizik, astronomi ya da mühendislik sorunları üzerine kurulmamış öykülerin ciddiye alınmamasına neden olabilecek potansiyel bir aşağılayıcı terim olması ve ayrıca bu tür içinde sayıları çok olmayan kadın ve diğer grup yazarları hedeflediği için karşı çıkmışlardır. Le Guin bazı eserleri için "sosyal bilimkurgu" terimini önermiş ve aslında öykülerinin çoğunun da bilimkurgu bile olmadığına dikkati çekmiştir. "Yumuşak bilimkurgu" teriminin bölünmeye neden olan bir terim olduğunu ve geçerli bilimkurgunun neden oluştuğunun çok dar bir görüşü olduğunu ileri sürmüştür.
Antropolojinin etkisi Le Guin'in çeşitli eserleri için seçtiği ortamlarda görülebilir. Kahramanlarının bazıları kendilerine yabancı bir dünyayı araştıran antropologlar ya da etnologlardır. Bu özellikle, insanoğlunun Dünya'da değil de Hain gezegeninde evrimleştiği bir alternatif gerçeklik olan Hain Evreni'nde geçen öykülerde görülür. Hain gezegenindeki insanlar çok sayıda gezegeni kolonileştirmiş ancak daha sonra bu gezegenlerle bağlantıları kesilmiş ve bu şekilde bağlantılı ama farklı biyolojik ve sosyal yapılar ortaya çıkmıştır. Örnekler arasında Rocannon'un Dünyasında Rocannon ve Karanlığın Sol Elinde Genly Ai sayılabilir. Mülksüzlerdeli Shevek gibi diğer karakterler diğer gezegenlere yaptıkları yolculuk sırasında kültür gözlemcileri hâline gelmişlerdir. Le Guin'in yazıları genellikle dünya dışı kültürleri, özellikle de Hain Evreni'ndeki diğer gezegenlerdeki insan kültürlerini inceler. Bu "yabancı" dünyaları keşfeden Le Guin'in kahramanları ve dolayısıyla da okuyucular, aynı zamanda kendi içlerine doğru da bir yolculuğa çıkar ve neyi "yabancı" neyi "yerli" olarak kabul ettiklerinin doğasının doğruluğunu sorgularlar.
Le Guin'in eserlerinin bazıları alışılmadık ve yıkıcı biçemsel ya da yapısal özellikler gösterir. Karanlığın Sol Eli'nin "belirgin bir biçimde post-modern" olarak tanımlanan heterojen yapısı yayınlandığı dönem için alışılmadık bir yapıdır. Bu yapı geleneksel bilimkurgunun (çoğunluk olarak erkek yazarların bulunduğu) dosdoğru ve lineer yapısı ile bariz bir tezat oluşturuyordu. Roman, kahramanı Genly Ai'nin Gethen gezegeninde geçirdiği zamandan sonra Ekumen'e gönderdiği bir raporun parçası olarak şekillendirilmişti, dolayısıyla kişisel anlatımlar, günlük alıntıları, Gethen mitleri ve etnolojik raporlar gibi çeşitli malzemenin Ai tarafından seçilip düzenlendiğini sezdiriyordu. Yerdeniz{{'}de de akademisyen Mike Cadden'ın "serbest dolaylı anlatım" diye tanımladığı geleneksel olmayan bir anlatım biçimi kullanılmıştır; kahramanların duyguları anlatımdan doğrudan ayrılmamıştır ve anlatıcı karakterlere sempatik gibi görünmektedir, dolayısıyla da daha doğrudan bir anlatım tarzında karakterin düşünceleri ve duygularına karşı duyulacak olan şüpheci yaklaşım ortadan kaldırılmaktadır. Cadden bu yöntemin genç okuyucuları doğrudan karakterlere sempati duymaya ittiğini dolayısıyla da genç ergen edebiyatı için etkili bir teknik olduğunu ileri sürer.
Yerdeniz serisi de dahil olmak üzere Le Guin'in bazı eserleri epik fantezi ve mit geleneklerine meydan okur. Yerdeniz kahramanlarının çoğu, geleneksel olarak kullanılan kahramanların aksine beyaz derili değildir ancak buna karşın karşı-kahramanların bir kısmı beyaz derilidir ve böylece birçok eleştirmenin dikkat çektiği üzere ırklara atfeilen roller yer değiştirmiş olur. 2001 yılında yapılan bir röportajda, Le Guin kitap kapaklarında genellikle karakter çizimlerinin olmamasını beyaz derili olmayan karakter seçimlerine bağlamıştır. Seçimlerini "Dünya'daki insanları çoğu beyaz değil. Neden gelecekte böyle olacağını varsayalım ki?" diye açıklamıştır. "Büyük denemesi" olarak tanımlanan 1985 yılında basılan Hep Yuvaya Dönmek eseri genç bir kahramanın perspektifinden anlatılan bir öykünün yanı sıra, global bir sel âfetinden sonra Napa vadisinde yaşayan anaerkil Kesh toplumundan birkaç şiir, bitki ve hayvanların kaba çizimleri, mitler ve antropolojik raporlar da içerir.
Cinsiyet ve cinsellik
Le Guin'in cinsiyet ve feminizme olan tutumu zaman içinde oldukça değişiklik geçirmiştir. Her ne kadar Karanlığın Sol Eli cinsiyet araştırmasının bir dönüm noktası olarak görülse de aynı zamanda yeteri kadar öteye gitmediği için de eleştiri almıştır. Eleştirmenler çift cinsiyetli karakterleri için İngilizce eril kişi zamirlerinin kullanılmasını, stereotipik kadın rolünde tasvir edilen çift cinsiyetli karakterlerin eksikliğini ve heteroseksüelliğin Gethen'de norm olarak gösterilmesini bu eleştirilerinde dayanak noktası olarak göstermişlerdir. Le Guin'in Yerdeniz'deki cinsiyet tasviri de erkek egemen bir dünya kavramının sürdürülmesi olarak tanımlanmıştır. Encyclopedia of Science Fiction'a göre Le Guin kadınları hâlâ merkezde, erkeklerin su içtikleri bir kuyu olarak görmeye devam ediyor ve erkeklerin dünya üzerindeki eylemleri yapanlar olarak görüyor. Le Guin ilk olarak eserini savundu ve 1976 yılında yazdığı "Is Gender Necessary?" (Cinsiyet Gerekli mi?") adlı denemesinde cinsiyetin romanın ana teması olan sadakat yanında ikincil olduğunu yazdı. Daha sonra 1988 yılında bu denemesini düzelterek romanın ana konusunun cinsiyet olduğunu kabul etti ve aynı zamanda Gethenlileri yalnızca heteroseksüel ilişkiler içinde tasvir ettiği için de özür diledi.
Le Guin bu eleştirilere daha sonraki eserlerinde cevap vermiştir. 1995 yılında yayımlanan "Coming of Age in Karhide" (Karhide'da Reşit Olma) adlı kısa öyküsünde ve ilk olarak 1969'da basılmış olan Winter's King'in yeni baskısında cinsiyeti belirli olmayan tüm Gethenli karakterleri için bilinçli olarak İngilizce dişil kişi zamirleri kullanmıştır. "Coming of Age in Karhide" daha sonra 2002 toplu eseri Dünyanın Doğum Günü adlı kitapta alışılmışın dışında cinsel ilişkiler ve evlilik düzenleri içeren altı diğer öykü ile bir arada yayımlanmıştır. 1990'da basılan Yerdeniz Evreninde geçen Tehanu'da da cinsiyet ilişkilerini tekrar gözden geçirmiştir. Bu kitap Atuan Mezarları'nın yeniden yazılması ve tasarlanması olarak tanımlanmıştır çünkü kadın kahraman Tenar'ın gücü ve statüsü yine onunla Ged üzerine odaklanan önceki kitapta olduğunun tam tersidir. Bu sonraki dönemde 1978 yılında yayımlanan Balıkçıl Gözü'nün kadını gerçekten merkezine alan ilk eseri olduğunu belirtti.
Manevi gelişim
Le Guin reşit olmayı ve daha geniş olarak da manevi gelişimi eserlerinin çoğunda araştırır. Özellikle Yerdeniz ve Batı Sahili Yıllıkları gibi daha genç okuyucu kitlesi için yazdığı eserlerinde özellikle öne çıkar. Le Guin 1973 yılında kaleme aldığı bir denemede Yerdeniz'de reşit olmayı araştırmayı ergenlik çağındaki okuyucular için yazdığından tercih ettiğini belirtmiştir: "Reşit olma... benim uzun yıllarımı alan bir süreçti; bu süreci yaklaşık otuz bir yaşında tamamladım ve bu süreç hakkında oldukça derin hislere sahibim. Ergenlerin çoğu da öyle. Aslında ana meşgaleleri." Aynı zamanda fantezinin reşit olma sürecini tasvir etmek için en iyi çare olduğunu çünkü "rasyonel günlük yaşam" dilini kullanarak bilinçaltını araştırmanın zor olduğunu da söylemiştir.
İlk üç Yerdeniz romanı Ged'i gençliğinden yaşlılığına takip ettiği gibi aynı zamanda farklı bir karakterin de reşit olmasını izler. Yerdeniz Büyücüsü Ged'in ergenlik çağına odaklanırken Atuan Mezarlarında Tenar'ın, En Uzak Sahilde de Prens Arren'in ergenlik çağı anlatılır. Ged'in reşit olma süreci ile romanda yaptığı fiziksel yolculuğun içiçe geçtiği Yerdeniz Büyücüsü genellikle bir Bildungsroman olarak tanımlanır. Mike Cadden'a göre kitap "Ged kadar genç ve muhtemelen onun kadar inatçı ve dolayısıyla da ona sempati duyacak olan genç okuyucu için" ikna edici bir öyküdür. Eleştirmenler, Ged'in sonunda gölgeyi kendisinin bir parçası olarak kabul ettiği öykünün sonunu bir geçiş töreni olarak tanımlarlar. Akademisyen Jeanne Walker öykünün sonundaki geçiş töreninin Yerdeniz Büyücüsü'nün temasının tamamına benzer olduğunu ve temanın da ergenlik çağındaki okuyucu için bir geçiş töreni rolü gördüğünü yazar.
Batı Sahili Yıllıkları'nın her bir cildi de kahramanlarının reşit olma süreçlerini tasvir eder ve kişinin kendi gücüne esir olması konusunu irdeler. Büyüme süreci toplumun kahramanlara sunduğu dar seçeneklerin ötesini görmek olarak anlatılır. Marifetler'de Orrec ve Gry halklarının sahip oldukları güçlerin iki şekilde kullanılabileceğinin farkına varırlar: Hakim olup hükmetmek ya da iyileştirip geliştirmek. Bu farkındalık onlara üçüncü bir seçeneği seçmelerine izin verir ve ayrılırlar. Bu tercihlerle mücadele verme Le Guin'in Teh Ones Who Walk Away from Omelas kısa öyküsünde karakterlerin yapmak zorunda bırakıldıkları seçimlerle kıyaslanır. Benzer şekilde Atuan Mezarları'nda Ged Tenar'a kendisine değer vermesi ve görmediği seçenekleri bulmasına yardımcı olur ve kendisiyle Mezarlardan ayrılmasına neden olur.
Siyasi sistemler
Alternatif toplumsal ve sisyasi sistemler Le Guin'in eserlerinde tekrarlayan bir temadır. Her ne kadar Le Guin The Ones Who Walk Away from Omelas'ında aralarında bulunduğu başka eserlerinde de ilgili temaları irdelese de eleştirmenler Mülksüzler ve Hep Yuvaya Dönmek eserlerine özel bir ilgi göstermiştir. Mülksüzler bir anarşist ütopik romandır ve Le Guin'e göre Peter Kropotkin gibi pasifist anarşistlerden olduğu kadar 1960'ların ve 1970'lerin karşıkültüründen de etkilenmiştir. Le Guin'in anarşizmi kapatıldığı kültürel gettodan kurtardığı ve entelektüel ana akıma geri getirdiği söylenmiştir. Yazar Kathleen Ann Goonan Le Guin'in eserinin "insanların, diğer canlıların ve kaynakların mağduriyetine için gösterilen dargörüşlülük paradigması"nın üstüne gittiğini ve "yaşama saygılı sürdürülebilir alternatifler" aradığını yazmıştır.
Urras ve Anarres ikiz gezegenlerinde geçen Mülksüzler "muğlak bir ütopya" olarak tasvir edilen planlı bir anarko-sosyalist toplumu konu alır. Urras gezegeninden gelen yerleşimcilerin oluşturduğu toplum, Urras'ın refah toplumundan maddi yönden daha yoksuldur ama etik ve manevi açıdan daha gelişmiştir. Klasik ütopyaların aksine Anarres toplumu ne mükemmel ne de durağan olarak tasvir edilmiştir; öykünün kahramanı Shevek araştırmasını sürdürmek için kendini Urras'a doğru yolculuk ederken bulur. Yine de Urras'ın otoriter toplumunda bulunan kadın düşmanlığı ve hiyerarşi sosyal yapılarını işbirliği ve bireysel özgürlükler üzerine kuran anarşistler arasında görülmez. Mülksüzler'den birkaç yıl sonra basılan Balıkçılın Gözü, pasifistlerin soyundan gelenlerin oturduğu bir kasaba ile suçluların soyundan gelenlerin oturduğu bir şehrin arasındaki, yani karşıt felsefelere sahip iki toplum arasındaki çatışmayı kullanarak Le Guin'in insan özgürlüğünü irdelemesine devam ettiği eser olarak gösterilmiştir.
Uzak bir gelecekte Kaliforniya'da geçen Hep Yuvaya Dönmek günümüz Amerikan toplumuna benzeyen savaşçı bir toplumu pasifist komşuları Kesh'in gözünden inceler. Akademisyenler Kesh'in toplumunu Le Guin'in teknolojinin rolünü irdelediği bir feminist ütopya olarak tanımlamıştır. Akademisyen Warren Rochelle bu toplumu "ne anaerkil ne de ataerkil, erkek ve kadınlar yalnızca oldukları gibi varlar" diye tanımlamıştır. Yaygın refah, mutluluk ve güvenliğin tek bir çocuğun süregelen sefaletiyle sağlandığı bir toplumu tasvir eden The Ones Who Walk Away from Omelas alegorisi de günümüz Amerikan toplumunun bir eleştirisi olarak görülür. Dünyaya Orman Denir toplumun yapısının doğal çevreyi nasıl etkilediğini inceler; bu romanda Atshe gezegeninin yerlileri yaşam biçimlerini gezegenin ekolojisine uydurmuşlardır. Koloni kuran insan toplumu ise yıkıcı ve umursamaz olarak tasvir edilmiştir; Le Guin kısmen ABD'nin Vietnam Savaşı'na müdahalesine olan nefretinden de kaynaklanarak sömürgeciliğin ve emperyalizmin eleştirisini yapmıştır.
Gyroporaceae
Gyroporaceae Boletales takımına bağlı bir mantar familyasıdır.
Ursula K. Le Guin
Siyasi sistemler
Diğer toplumsal yapılar Bağışlanmanın Dört Yolu öyküleri ve genellikle "bağışlanmanın beşinci yolu" olarak tanımlanan Old Music and the Slave Woman adlı kısa öyküsü gibi eserlerde incelenmiştir. Hain Evreninde geçen bu beş öykü, birlikte köleliğin bulunduğu bir toplumda devrimi ve takip eden yeniden yapılanma sürecini irdeler. Rochelle'e göre, Ekumen'in köleleri insan olarak tanımasıyla devrim boyunca gelen özgürlük umudu ve ütopya olasılığı vermesiyle "gerçek bir insan topluluğu" kurma potansiyeli olan bir toplumu irdeler. Kölelik, adalet ve kadının toplumdaki rolü aynı zamanda Batı Sahili Yıllıkları'nda da incelenir.
Kabul görmesi
1969 yılında Karanlığın Sol Eli'nin yayınlanmasından hemen sonra Le Guin çabucak tanındı ve 1970'lerde alanında en tanınan yazarlar arasındaydı. Kitapları milyonlarca adet sattı ve 40'tan fazla diler çevrildi; çoğunun ilk basıldıktan onlarca yıl sonra bile yeni baskıları yapılmaya devam etti. Eserleri çok yoğun akademik ilgi gördü; 1970'lerin "hem fantezi hem de bilimkurgunun en önde gelen yazarı" ve 1970'lerin en çok tartışılan bilimkurgu yazarı olarak tanımlandı ve kariyeri boyunca Philip K. Dick kadar yoğun olarak incelendi. Kariyerinde daha sonraları ana akım edebiyat eleştirmenleri tarafından da kabul gördü: Ölümünden sonra Jo Walton Le Guin için "öyle iyi ki ana akım artık bilimkurguyu görmezden gelemez" dedi. Akademisyen Donna White'a göre, yazıları ciltlerce edebi eleştiriye, iki yüzden fazla bilimsel makaleye ve birkaç teze konu olmuş olan Le Guin "Amerikan edebiyatının önemli bir sesi"ydi.
Le Guin daha çok en popüler ilk eserleri ile tanınmaya devam etmesi açısından sıra dışıdır. 2018 yılında bir yorumcu daha sonraki eserlerinin "didaktizme doğru meylettiğini" belirtmiştir. John Clute ise The Guardian gazetesinde daha sonraki eserlerinin "daha büyük bir okuyucu kitlesine önemli şeyler hakkında sorumluluk duyarak konuşma ihtiyacı hissetmesinden açıkça zarar gördüğünü; sorumluluk duyan bir sanatçının dikenden taç giyebilen bir sanatçı olduğu," yorumunu yapmıştır. Eserlerinin tümü olumlu bir kabul görmemiştir; Not all of her works received as positive a reception; The Compass Rose hem olumlu hem de olumsuz tepkiler gören kitapları arasındadır. Science Fiction Encyclopedia Balıkçılın Gözü'nü "şeffaf basitliğinin kendini gülünç kılan aşırı şematik bir politik alegori," olarak tanımlar. Olumlu eleştiriler alan Karanlığın Sol Eli bile feministlerden aldığı olumsuz tepkilerin yanı sıra Alexei Panshin tarafından "tam bir başarısızlık" olarak gösterilmiştir.
Le Guin'in yazar akranları da yazılarını övmüştür. Le Guin'in 2018 yılında ölümünden sonra yazar Michael Chabon ondan "neslinin en büyük Amerikan yazarı" olarak bahsetmiş ve "[kendisinin] sınır tanımayan bir hayal gücünün tesirinden büyülendiği"ni söylemiştir. Yazar Margaret Atwood Le Guin'in "akla yatkın, zekice, becerikli ve lirik sesi"ni selamlamış ve sosyal adaletsizliğin Le Guin'in yaşamı boyunca güçlü bir motivasyon olduğunu yazmıştır. Zadie Smith'e göre düzyazısı "yirminci yüzyılda yazılmış en zarif ve güzel" düzyazılardan biriydi. Akademisyen ve yazar Joyce Carol Oates Le Guin'in "açık sözlü adalet duygusunu, ahlâkını ve sağduyusunu" vurgulamış ve ondan "en büyük Amerikan yazarlarından birisi ve eserleri uzun süre dayanacak bir vizyoner sanatçı" olarak bahsetmiştir. China Miéville Le Guin'i "edebiyat devi" olarak tanımlamış ve onun "çarpıcı etik ciddiyet ve zekâ, nikte ve gazap, radikal siyaset, ince ve kıvrak, özgürlük ve özlem yazarı" olduğunu yazmıştır.
Ödüller ve takdir
Le Guin kariyerinde daha sonra genel olarak edebiyata katkıları için de takdirler kazanmıştır. 2000 yılının Nisan ayında ABD Kongre Kütüphanesi "Yazarlar ve Sanatçılar" kategorisinde Amerika'nın kültürel mirasında olan önemli katkıları nedeniyle Le Guin'e "Living Legend" (Yaşayan Efsane) unvanını vermiştir. Amerikan Kütüphane Derneği ona 2004 yılında Margaret Edwards Ödülü'nü verdi ve yıllık May Hill Arbuthnot Konferansını vermesi için seçti. Edwards Ödülü bir yazarı ve belirli bir esere verilir: 2004 paneli ilk dört Yerdeniz kitabına, Karanlığın Sol Eline ve Başlama Yerine atıfta bulundu. Panel Le Guin'in "güzel kurulmuş bir dili okumalarını, kendi yaşamları hakkında bilgi veren fantezi dünyalarını gezmelerini ve de ne kolay ne de önemsiz olan fikirler hakkında düşünmelerini sağlamak için dört genç ergen nesline ilham kaynağı olduğunu" belirtti. Le GUin'in eserlerinin bir derlemesi 2016 yılında Library of America tarafından yayımlandı, bu nadiren yaşayan yazarlara verilen bir onurdur. National Book Foundation 2014 yılında Le Guin'i Amerikan Edebiyatına Seçkin Katkı Madalyasına layık görmüş ve onun "anlatı, dil, karakter, tarz geleneklerini yıktığını ve edebi kurgu için yeni yollar açmak üzere fantezi ile gerçekçilik arasındaki sınırları aştığını" belirtmiştir. American Academy of Arts and Letters onu 2017 yılında üye yapmıştır.
Mirası ve etkisi
Le Guin'in spekülatif kurgu alanında önemli etkisi olmuştur; Jo Walton Le Guin'in hem alanın genişlemesinde hem de alan yazarlarının ana akımda tanınmasına yardımcı olmasında büyük bir rol oynadığını ileri sürmüştür. Yerdeniz kitaplarının, edebiyat alanı dışı da dahil olmak üzere büyük bir etki bıraktığı belirtilmiştir. Atwood Yerdeniz Büyücüsünü fantezi edebiyatının "kaynak"larından biri olarak değerlendirir ve modern yazarlar kitabın bir daha sonra Harry Potter kitap serisi ile ünlü olan "büyücülük okulu" fikrini ortaya attığını söyler ve yine Harry Potterda görülen erkek çocuk büyücü değişmecesini popülerleştirdiğini söyler. Adların güç harcayabileceği kavramı Yerdeniz serilerinde bir temadır ve eleştirmenler Hayao Miyazaki'nin 2001 filmi Ruhların Kaçışı'nda bundan esinlendiğini önermişlerdir.
Le Guin'in Hain Evreni'nde geçen yazılarının da geniş bir etkisi olmuştur. Anlık yıldızlararası iletişim cihazı olarak İngilizce "ansible" kelimesini 1966'da uydurmuştur; bu terim daha sonra Orson Scott Card tarafından Ender'in Oyunu kitap serisinde ve Neil Gaiman tarafından bir Doctor Who bölümünün senaryosunda olmak üzere çeşitli yazarlar tarafından da kullanılmıştır. Suzanne Reid, Karanlığın Sol Eli'nn yazıldığı dönemde, Le Guin'in çift cinsiyetlilik fikirlerinin yalnızca bilimkurguda değil genel olarak edebiyatta emsalsiz olduğunu yazar. Bu kitabın özel olarak büyük bir miras bıraktığı belirtilir; üzerine yorum yapan edebiyat eleştirmeni Harold Bloom "Le Guin, Tolkien'den de fazla fanteziyi zamanımızın yüksek edebiyatına çıkarmıştır," der. Bloom bundan sonra bu kitabı The Western Canon (1994) kitabında sanatsal görüşleriyle Batı kültüründe önemli ve nüfuzlu olmuş bir kitap olarak listeler. Bu görüş The Paris Reviewda da görülür: "Karanlığın Sol Elinden başka hiçbir kitap tarzın geleneklerini bu kadar alt üst etmemiştir." White ise bu eserin, Mary Shelley'nin Frankenstein'ı (1818) kadar önemli, yeni ufuklar açan bir bilimkurgu eseri olduğunu ileri sürmüştür.
Yorumcular aynı zamanda Le Guin'in genel anlamda edebiyat alanında da etkili olduğunu belirtmişlerdir. Edebiyat eleştirmeni Elaine Showalter Le Guin'in "kadınların susmayı, korkuyu ve kendilerinden şüphe etmelerinden vazgeçirecek bir yazar olarak örnek olduğunu" önermiştir. Yazar Brian Attebery da "[Le Guin] bizi yarattı: benim gibi bilimkurgu ve fantezi eleştirmenlerini ama aynı zamanda şairleri ve denemecileri ve romancıları da," diye belirtmiştir. Le Guin'İn kendi yazdığı edebi eleştiriler de etkili olmuştur: 1973 yılı denemesi "From Elfland to Poughkeepsie" Kenneth Morris'in eserlerine yeniden ilgi duyulmasına yol açtı ve sonunda Morris'in bir romanı ölümünden sonra basıldı. Le Guin ayrıca gazetecilerin ve akademisyenlerin spekülatif kurguyu araştırmalarına destek olarak bu alanın edebiyatın ana akımına girmesinde rol oynadı.
Birkaç önde gelen yazar Le Guin'in yazıları üstündeki etkisini kabul etmiştir. Jo Walton "onun dünyaya bakış şeklinin benim üstümde yalnızca bir yazar olarak değil bir insan olarak da muazzam etkisi oldu" diye yazmıştır. Etkilediği diğer yazarlar arasında Man Booker Ödülü sahibi Salman Rüşdi, David Mitchell, Neil Gaiman, Iain Banks, Algis Budrys ve Kathleen Ann Goonan da bulunur. Bulut Atlası gibi kitapların yazarı Mitchell, Yerdeniz Büyücüsü'nün üzerinde güçlü bir etkisi olduğunu ve "kelimeleri Ursula Le Guin ile aynı güçle kullanmak" arzusunda olduğunu söylemiştir. Yönetmen Arwen Curry 2009 yılında Le Guin üzerine bir belgesel yapımına başladı ve yazarın yanı sıra ondan esinlenen diğer yazar ve sanatçılarla "düzinelerce" saat röportaj çekimi yaptı. Curry National Endowment for the Humanities'ten bir bağış aldıktan sonra 2016'nın başlarında filmi bitirmek için başarılı bir kitle fonlaması kampanyası başlattı.
Eserlerinin uyarlamaları
Le Guin'in eserleri radyo için olduğu gibi film, televizyon ve sahne için de uyarlanmıştır. 1971 yılı romanı Rüyanın Öte Yakası iki kere film olarak uyarlanmıştır: İlki 1979'da Le Guin'in katılımıyla WNET tarafından ikincisi de 2002'de A&E Network tarafından yayımlanmıştır. 2008 yılında yapılan bir röportajda, Le Guin 1979 versiyonunu "filme tek iyi uyarlanmış" versiyon olarak gördüğünü belirtmiştir. 1980'lerin başında Hayao Miyazaki Yerdeniz serisinin bir anime uyarlamasını yapmak istediğini söyler. Miyazaki'nin eserleri ve genel olarak da anime hakkında pek bilgisi omayan Le GUin bu teklifi reddeder ancak Komşum Totoro'yu izledikten sonra bu teklifi kabul eder. Yerdeniz serisinin üçüncü ve dördüncü kitapları 2006'da vizyona çıkan Yerdeniz Öyküleri filmine temel alınır. Filmin Hayao Miyazaki yerine oğlu Gorō tarafından yönetilmesi Le Guin'i üzer. "Çoğu güzeldi" diye yazan Le Guin filmin estetiği açısında olumludur ancak filmin manevi anlamı ve özellikle de filmin sonunda kötü kahramanın ölüşü gibi fiziksel şiddetin kullanılışını eleştirir. 2004 yılında Sci Fi Channel, Yerdeniz üçlemesinin ilk iki kitabını Yerdeniz Efsanesi adı ile mini dizi olarak uyarlar. Le Guin bu mini diziyi oldukça ağır olarak eleştirir ve kitaplarındaki kızıl, kahverengi ya da kara derili karakterleri yerine beyaz derili aktörlerin kullanılmasına itiraz ederek "tahayyül ettiği Yerdeniz'den olabildiğince uzak" bulduğunu söyler.
Le Guin'in Karanlığın Sol Eli romanı Chicago'nun "Lifeline Theatre" kumpanyası tarafından sahneye uyarlanmıştır. Eleştirmen Jack Helbig Chicago Reader'da daha çok karmaşık 300 sayfalık bir romanı iki saatlik bir sahne gösterisine uyarlamanın aşırı zorluğundan kaynaklandığını belirterek "uyarlama zekice ve güzel kotarılmış ancak nihayetinde tatminkâr değil" diye yazmıştır. Paradises Lost, Illinoi Üniversitesi opera programı tarafından operaya uyarlanmıştır. Opera Stephen A. Taylor tarafından bestelenmiş ve libretto için hem Kate Gale'e hem de Marcia Johnson'a atıfta bulunulmuştur. 2005'te yapılan operanın prömiyeri Nisan 2012'de gerçekleştirilmiştir. Le guin bir röportaj sırasında bu çabayı "güzel bir opera" olarak tanımlamış ve başka yapımcıların da ilgilenmesini umduğunu belirtmiştir. Ayrıca eserlerinin film uyarlamalarından çok sahne uyarlamalarından daha memnun olduğunu da belirtmiştir. 2013 yılında John Schmor'un metnini yazdığı ve Jonathan Walters tarafından uyarlanıp yönetilen Karanlığın Sol Eli üzerine kurulmuş bir oyun Portland Playhouse ve Hand2Mouth Theatre tarafından yapılmıştır. Oyun 2 Mayıs 2013'te sahneye konmuş ve 16 Haziran 2013'e kadar Portland, Oregon'da sahnelenmiştir.
Türkçede Le Guin
Yerdeniz Dizisi Batı Sahili Yıllıkları
Saint-Laurent-du-Maroni (arrondissement)
Saint-Laurent-du-Maroni arrondissementi, Fransa'nın Fransız Guyanası bölgesinde bulunan bir arrondissementtir. Yüzölçümü 40.975 km² olan arrondissementin nüfusu Ocak 2018 tarihi itibarı ile 96.757'dir. Arrondissementin alt prefektörlüğü Saint-Laurent-du-Maroni'dir.
İdari bölümler
Saint-Laurent-du-Maroni arrondissementi, sekiz belediyeye ayrılmaktadır.
Domantas Sabonis
Domantas Sabonis (d. 3 Mayıs 1996, Portland, Oregon), Litvan profesyonel basketbolcudur. National Basketball Association takımlarından Sacramento Kings'de forma giymektedir. 2,11 m boyunda ve 109 kg ağırlığında bulunmaktadır. Uzun forvet ve pivot pozisyonlarında görev alan Sabonis, 2016 NBA Seçmeleri'nin 1. turunun 11. sırasında Orlando Magic tarafından seçilmiş; Serge Ibaka karşılığında Victor Oladipo ve Ersan İlyasova ile birlikte Oklahoma City Thunder takımına takaslanmıştır. 1 sene bu formayı terlettikten sonra 1 Temmuz 2017 yılında Paul George karşılığında Victor Oladipo ile birlikte İndiana Pacers'a takaslanmıştır. Eski basketbolculardan Arvydas Sabonis'in oğludur.
Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi 5. Konferansı
'''Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi 5. Konferansı veya Dördüncü Tüm-Rusya Konferansı''', 21-27 Aralık 1908 tarihleri arasında Londra'ya bağlı Paris şehrinde toplanan Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin (RSDİP) beşinci konferansı.
Katılımcılar
Konferansa oy veren 16 delege katılmıştır. Bunlardan 5'i Bolşevik, 3'ü Menşevik, 5'i Polonyalı sosyal-demokrat, 3'ü ise Genel Yahudi Emek Federasyonu (Bund) üyesi idi. Konferansa ayrıca St. Petersburg, Ural, Kafkasya, Moskova ve Orta Sanayi Bölgesi gibi büyük parti örgütlerine sahip bölgelerden delegeler de katılmıştır. 3 Bolşevik delege tutuklanma kararı nedeniyle oy vermeye katılamamıştır. RSDİP Genel Komitesi Lenin tarafından temsil edildi.
Gündem
Konferansın gündemi şu konuları içermekteydi;
Lenin, "Bugünkü Durum ve Partinin Görevleri" adıyla bir rapor hazırladı. Konferanstaki Bolşevikler, partide oportünizm olarak tarif ettikleri durumlara karşı mücadele yürüttüler. Lenin'in önerisi üzerine konferans tasfiyeciliği kınadı ve partinin tüm örgütlerini tasfiye girişimleriyle kararlılıkla mücadele etmeye çağırdı.
Menşevikler konferansın bu kararına uymadılar ve tasfiyeciliğe ve Anayasal-Demokratlar ile olan işbirliğine giderek daha fazla bağlı kaldılar. Bolşevikler bu durumu "devrime ihanet" olarak tanımladılar. Ayrıca Menşevikler, RSDİP programına, demokratik bir cumhuriyete yönelik taleplere, 8 saatlik iş gününe ve ve arazilerin el konulması gibi konulara muhalefet ettiler. Parti programına ve taktiklerine uymayacaklarını belirterek Çarlık hükûmetinin açık ve yasal rızasını almak istediler. Hükûmet ile barış yapmaya ve Pyotr Stolipin rejimini olumlayıcı konuşmalar yaptılar. Bu nedenle Bolşeviklerce kendilerine "Stolypin İşçi Partisi" adı verildi. Dan, Axelrod ve Potressov, Julius Martov, Lev Troçki ve diğer Menşevikler tarafından desteklenen tasfiyeciler grubu Otzovist (geri çağıran) olarak tanımlandı ve "Sol" oportünist olarak ifade edildi. Otzovistler işçi temsilcilerinin Devlet Duması'ndan geri çağrılmasını ve ve bu temsilcilerin yasal olarak mevcut kuruluşlardaki çalışmalarını tamamen durdurmasını talep etti.
Bolşevikler tarafından öne sürülen "Duma'daki Sosyal-Demokratik Topluluk Üzerine" isimli raporda, bu grubun faaliyetini eleştirdi ve somut görevlerini belirtti. Menşevikler, Duma grubunun Konferans kararlarındaki hatalarının belirtilmesine itiraz etti ve Merkez Komitesinin gruba karşı vetosuna karşı çıktı. Otzovistler, Duma grubuyla ilgili olarak Lenin'in görüşlerine karşı çıktılar. Konferans karar metninde Lenin'in "Duma'da Sosyal-Demokrat Grubun Bütçesi için Oy Vermeye Yönelik Pratik Talimatlar" ve "Sosyal-Demokratik Üzerindeki Karara Ek Sayfa" nin bir bölümünü içeren Bolşevik kararını kabul etti. Örgütsel sorunun tartışılması sırasında Bolşevik, Partinin yasadışı Parti örgütlerinin kurulması ve güçlendirilmesine özel dikkat göstermesi ve kitleler arasında çeşitli yasal topluluklardan oluşan geniş bir ağdan faydalanması gerektiğine ilişkin bir taslak karar önerdi. Menşevikler ise yasadışı olan Partiyi tasfiye etmeye ve bütün devrimci çalışmaları durdurmaya çalışıyorlardı. Lenin, örgütsel soru üzerine yaptığı konuşmada, Menşevik tasfiyecilerin kararını ve tepki yıllarında Partiyi terk eden kişileri meşrulaştırma girişimlerini şiddetle eleştirdi. Konferans, Lenin'in "Organizasyon Soruları Komitesine Yönelik Yönergeler" raporunu kabul etti ve bir karara varmak için bir komite oluşturdu. Komite ve ardından Konferansın kendisi, bu Bolşevik taslak kararını da kabul etti.
Konferansın ulusal örgütlerin yerel birleşmesine ilişkin kararı, Partideki işçilerin ulusal hatlar üzerinde bölümlendirilmesini istedikleri Bundçuların desteklediği federalizm ilkesini kesin olarak reddetti. Ayrıca tasfiyecilerin taslak kararlarının tamamı reddedildi. Konferans, "Merkezi Komite Bürosu biçiminde genel bir Parti temsilciliğinin yurtdışında varoluşunu yararlı ve gerekli olduğu düşünülen bir kararı" kabul etti.
Bolşevikler, Konferansta Menşevik tasfiyecilere karşı verilen mücadelede büyük bir zafer kazandı. Konferans kararları, otzovistlere karşı da bir cevap niteliği taşımaktaydı. Lenin, bir sonraki konferans olacak olan Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi 6. Konferansı'nda, bu konferansı "Partiyi yola çıkardı ve açıkça karşı devrimin zaferi sonrasında Rus işçi sınıfı hareketinin gelişmesinde bir dönüm noktası oldu" olarak tanımlamıştır.
Alina Buchschacher
Alina Buchschacher (d. 19 Temmuz 1990, Bern, İsviçre), İsviçreli model. Buchschacher, 2011 yılında ülkesinde yapılan ulusal güzellik yarışmasında "Miss Schweiz" seçilmiştir. 2012 yılında Miss Universe yarışmasında İsviçre'yi temsil etmiştir.
Steve Clarke
Stephen "Steve" Clarke (d. 29 Ağustos 1963, Saltcoats), İskoç futbolcu, futbol antrenörü ve teknik direktördür. Defans pozisyonunda görev aldığı futbolculuk kariyerini sonlandırmış olup, günümüzde İskoçya millî takımının teknik direktörlüğünü yapmaktadır.
Mamuriyet, Karacabey
Mamuriyet, Bursa ilinin Karacabey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Deksanabinol
Deksanabinol, e-Therapeutics plc tarafından geliştirilmekte olan sentetik bir kannabinoid türevidir. Güçlü kannabinoid agonisti HU-210'un "doğal olmayan" enantiyomeridir. Diğer kannabinoid türevlerinden farklı olarak HU-211, bir kanabinoid reseptör agonisti olarak değil, bunun yerine bir NMDA antagonisti olarak hareket eder. Bu nedenle esrar benzeri etkiler üretmez, ancak antikonvülsan ve nöroprotektiftir ve bilimsel araştırmalarda yaygın olarak kullanılmaktadır ve şu anda kafa travması, felç veya kanser tedavisi gibi uygulamalar için çalışılmaktadır. Klinik çalışmalarda güvenli olduğu gösterilmiştir ve şu anda beyin kanseri ve ilerlemiş katı tümörlerin tedavisi için Faz I denemelerinden geçmektedir.
Beatrice Gomez
Beatrice Luigi Gallarde Gomez (d. 23 Şubat 1995, Cebu, Filipinler), Filipinli manken. 2021 yılında ülkesinde 'Miss Universe Philippines' seçilmiştir. 2021 yılının Aralık ayında İsrail'de yapılacak olan Miss Universe yarışmasında Filipinler'i temsil etmiştir.
Tualatin, Oregon
Tualatin, Amerika Birleşik Devletleri'nin Oregon eyaletinde yer alan ve Washington County, Oregon ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde 26,054'tür.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 17,353 kişiden, 7,405 evden ve 4,415 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımı ise %97,7 Beyaz, %0,3 Yerli Amerikan, ve %1,4'ünün ise diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
2000 Sayımı
1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 16,331 kişiden, 6,951 evden ve 4,233 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımı ise %97,7 Beyaz, %0,3 Yerli Amerikan, ve %1,4'ünün ise diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Gastrosporiaceae
Gastrosporiaceae Boletales takımına bağlı bir mantar familyasıdır.
Çinko-karbon pil
Çinko-karbon pil uygun bir elektrolit aracılı çinko ve manganez dioksit arasındaki elektrokimyasal tepkimelerden bir çinko metal elektrodu ile bir karbon çubuk arasında 1,5 volt potansiyel sağlayan kuru bir pildir. Genellikle uygun bir şekilde negatif potansiyele sahip anot görevi gören bir çinko kutu içinde, buna karşın atıl karbon çubuğu pozitif katotta paketlenir. Genel amaçlı piller muhtemelen bazı çinko klorür çözeltisi ile karıştırılmış amonyum klorür sulu bir macunu elektrolit olarak kullanılabilir. Ağır iş tiplerinde öncelikle çinko klorürden oluşan bir macun kullanılır.
Çinko karbonlu piller ıslak Leclanché hücresinin teknolojisinden geliştirilen ilk ticari kuru pillerdir. Pil, herhangi bir yönde çalışabileceğinden, flaş ve diğer taşınabilir aygıtları mümkün kıldı. Bunlar, uzaktan kumandalar, el fenerleri, saatler veya transistörlü radyo gibi düşük drenli veya aralıklı kullanım cihazlarında hala yararlıdır. Çinko-karbonlu kuru hücreler tek kullanımlık primer hücrelerdir.
Tarihi
1876'ya gelindiğinde ıslak Leclanché hücresi, sıkıştırılmış bir manganez dioksit bloğu ile üretildi. 1886'da Carl Gassner, anot olarak bir çinko fincan kullanarak ve elektroliti Paris jel macunu (ve daha sonra buğday unu) ile jel haline getirmek ve hareketsiz hale getirerek "kuru" bir versiyona patent verdi.
1898 yılında Conrad Hubert, W. H. Lawrence tarafından üretilen tüketici pillerini ilk el feneri olan gücünü kullandı ve daha sonra ikisi Ever Ready pil şirketini kurdu. 1900 yılında Gassner, Paris'teki Dünya Fuarı'nda taşınabilir aydınlatma için kuru hücreler gösterdi. 20. yüzyılda çinko-karbon hücrelerinin istikrarı ve kapasitesinde sürekli geliştirmeler yapıldı; yüzyılın sonuna gelindiğinde kapasiteler 1910 eşdeğerinin dört kat arttı. Geliştirmeler arasında, daha saf manganez dioksit sınıflarının, daha iyi sızdırmazlığın ve daha saf çinkonun negatif elektrot için kullanılması bulunmaktadır. Çinko klorür hücreleri (genellikle "ağır hizmet tipi" piller olarak pazarlanmaktadır) amonyum klorür elektrolit ile karşılaştırıldığında daha uzun ömürlü ve daha sabit bir voltaj çıkışı sağlayan çinko klorürden oluşan bir macun kullanmaktadır. Üreticiler şimdi yerel eylem ve kendini boşaltmayı önlemek için daha saflaştırılmış çinko kullanmalıdır. 2011 itibarıyla çinko-karbon piller İngiltere'deki tüm taşınabilir pillerin% 20'sini, AB'de ise% 18'lik bir paya sahiptir. Japonya'da birincil pil satışlarının% 6'sını oluşturuyorlar.
Ayrıca, 2016 yılında araştırmacılar, Zn-Mn hücrelerinin bir kimyasal reaksiyona maruz kaldığını keşfettiler. Anot elektroliti kaplayan çinko hidroksil sülfat oluşturmak için sulu elektrolitten protonlarla tersine reaksiyona girdi. Elektriği kullanmadan önce elektrolit içindeki manganez konsantrasyonunun arttırılması bunu engelledi ve ilk depolama kapasitesinin yüzde 92'sini korurken 5.000 devirde gram manganez oksit için 285 mAh depolama kapasitesine ulaştı. Pil maliyetlerinin, otomobillerde kullanılan kurşun-asit hücreleriyle kıyaslanması bekleniyordu.
Çinko klorür hücresi
Alkalin piller, özellikle sürekli veya yüksek drenajlı uygulamalarda, çinko klorür pillerinin pil ömrünün sekiz katına kadar çıkmaktadır.
Üreticiler oda sıcaklığında çinko-karbon pillerin depolanmasını önerir; daha yüksek sıcaklıklarda depolanması, beklenen servis ömrünü azaltır. Piller hasar görmeden dondurulabilirken, imalatçılar, kullanımdan önce normal oda sıcaklığına getirilmesini ve pil ceketinin yoğuşmasından kaçınılmasını önerir. 20. yüzyılın sonuna gelindiğinde, çinko-karbon hücrelerin depolama ömrü, 1910'da beklenen ömrün dört katına çıkmıştı.
Çinko karbonlu hücrelerin amonyum klorür tarafından saldırıya uğraması nedeniyle çinko karbon hücrelerinin raf ömrü kısadır. Çinko kap, hücre kullanılırken daha incedir, çünkü çinko metali çinko iyonlarına yükseltgenir. Çinko kasa yeterince inceltildiğinde, çinko klorür pilden sızmaya başlar. Eski kuru hücrenin sızdırmazlığı yoktur ve macun çinko çantasındaki deliklerden sızdırdığı için çok yapışkan olur. Kuru hücredeki çinko kasa, pil kullanılmadığında bile daha da inceltilir, çünkü pil içindeki amonyum klorür çinko ile tepki verir. İç kısımda karbon kaplı ve çinko kanatlı "iç-dış" bir form, ancak daha sızdırmazlık 1960'lardan beri yapılmadı.
Binlerce ton çinko-karbon pil, dünyada her yıl atılır ve genellikle geri dönüştürülmez.