cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia Augusta
Birincil ve ikincil Vitae
<!-- A unique feature of the Historia Augusta is that it purports to supply the biographies not only of reigning Emperors (called "primary lives" by modern scholars), but also "secondary lives" of their designated heirs, junior colleagues, and usurpers who unsuccessfully claimed the supreme power. Thus among the biographies of 2nd-century and early 3rd-century figures are included Hadrian's heir Aelius Caesar, and the usurpers Avidius Cassius, Pescennius Niger and Clodius Albinus, Caracalla's brother Geta and Macrinus' son Diadumenianus. None of these pieces contain much in the way of solid information: all are marked by rhetorical padding and obvious fiction. The biography of Marcus Aurelius' colleague Lucius Verus, which Mommsen thought 'secondary', is however rich in apparently reliable information and has been vindicated by Syme as belonging to the 'primary' series.
The 'secondary' lives allowed the author to exercise freedom in the invention of events, places and people without the need to conform to authentic historical facts. As the work proceeds the author's inventiveness undergoes an increasing degree of elaboration as legitimate historical sources begin to run out, eventually composing largely fictional accounts such as the "biographies" of the "Thirty Tyrants", whom the author claimed had risen as usurpers under Gallienus. Moreover, after the biography of Caracalla the 'primary' biographies, of the emperors themselves, begin to assume the rhetorical and fictive qualities previously confined to the 'secondary' ones, probably because the secondary lives were written after the Life of Caracalla.
Aşağıçamurdere, Çayırlı
Aşağıçamurdere, Erzincan ilinin Çayırlı ilçesine bağlı bir köydür.
Cusano Mutri
, İtalya'nın Campania bölgesine bağlı Benevento ilinde bulunan bir komündür.
Aşağıçamurdere, Çayırlı
Tarihçe
Köyün 1528'den beri Türkçe adı Çamurdere'dir.
Historia Augusta
Birincil ve ikincil Vitae
The biography of Macrinus is notoriously unreliable, and after a partial reversion to reliability in the Life of Elagabalus, the Alexander Severus, one of the longest biographies in the entire work, develops into a kind of exemplary and rhetorical fable on the theme of the wise philosopher king. Clearly the author's previous sources had given out, but also his inventive talents were developing. He still makes use of some recognized sources – Herodian up to 238, and probably Dexippus in the later books, for the entire imperial period the Enmannsche Kaisergeschichte as well as Aurelius Victor, Eutropius, Ammianus Marcellinus and Jerome – but the biographies are increasingly tracts of invention in which occasional nuggets of fact are embedded.
Aşağıçamurdere, Çayırlı
Coğrafya
Köy, Erzincan iline 121 km, Çayırlı ilçesine 8 km uzaklıktadır.
Historia Augusta
Birincil ve ikincil Vitae
However, even where recognisable facts are present, their use in the History cannot be taken at face value. In the Life of Alexander Severus, the History makes the claim at 24.4 that Alexander had considered banning male prostitution but had decided against making it illegal, although the author added that the emperor Philip did later ban the practice. Although the claim about Alexander is false, the note about Philip is true – the source of this is Aurelius Victor (28.6–7, and who in turn sourced it from the Kaisergeschichte), and the History even copies Victor's style of moralising asides, which were not in the Kaisergeschichte. Normally, this anecdote would have been included in a Life of Philip, but its absence saw the author include it in another life. This is taken as evidence that the mid-work lacuna is deliberate, as the author was apparently reluctant to abandon any useful material that could be gleaned from the Kaisergeschichte. --> <!--
Kozluca, Şahinbey
Kozluca, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Historia Augusta
Genre and purpose
Interpretations of the purpose of the History also vary considerably, some considering it a work of fiction or satire intended to entertain (perhaps in the vein of 1066 and All That), others viewing it as a pagan attack on Christianity, the writer having concealed his identity for personal safety. Under this anti-Christianity theory, the lacuna covering the period from Philip the Arab through to the end of Valerian's reign is seen as deliberate, as it freed the author from addressing Philip's reign, as by the late 4th century, Philip was being claimed as a Christian emperor, as well as not discussing Decius and Valerian's reigns, as they were well known persecutors of the Church. It also avoided dealing with their fates, as Christians saw their ends as divine retribution for their persecutions. In fact, where mentioned, both Decius and Valerian are viewed very positively by the author of the History. Further, it is noted that the History also parodies Christian scripture. For instance, in the Life of Alexander Severus there is: "It is said that on the day after his birth a star of the first magnitude was visible for the entire day at Arca Caesarea", while "where, save at Rome, is there an imperial power that rules an empire?" is considered to be a response to 2 Thessalonians 2:6–7.
Syme argued that it was a mistake to regard it as a historical work at all and that no clear propaganda purpose could be determined. He theorized that the History is primarily a literary product – an exercise in satire produced by a 'rogue scholiast' catering to (and making fun of or parodying) the antiquarian tendencies of the Theodosian age, in which Suetonius and Marius Maximus were fashionable reading and Ammianus Marcellinus was producing sober history in the manner of Tacitus. (The History implausibly makes the Emperor Tacitus (275–276) a descendant and connoisseur of the historian). In fact in a passage on the Quadriga tyrannorum — the 'four-horse chariot of usurpers' said to have aspired to the purple in the reign of Probus — the History itself accuses Marius Maximus of being a producer of 'mythical history': homo omnium verbosissimus, qui et mythistoricis se voluminibis implicavit ('the most long-winded of men, who furthermore wrapped himself up in volumes of historical fiction'). The term mythistoricis occurs nowhere else in Latin. Of considerable significance in this regard is the opening section of the life of Aurelian, in which 'Flavius Vopiscus' records a supposed conversation he had with the City Prefect of Rome during the festival of Hilaria in which the Prefect urges him to write as he chooses and invent what he does not know.
Other examples of the work as a parody can be taken from the names of the Scriptores themselves. It has been suggested that "Trebellius Pollio" and "Flavius Vopiscus Syracusius" were invented, with one theory arguing that their origins are based on passages in Cicero's letters and speeches in the 1st century BC. With respect to "Trebellius Pollio", this is a reference to Lucius Trebellius, a supporter of Mark Antony who was mentioned in the Philippics (Phil, 11.14), and another reference to him in Epistulae ad Familiares along with the term "Pollentiam" reminded the History's author of Asinius Pollio, who was a fellow Plebeian Tribune alongside Lucius Trebellius and a historian as well. This is reinforced by noted similarities between the fictitious criticism of "Trebellius Pollio" by "Flavius Vopiscus" at the start of the Life of Aurelian, with similar comments made by Asinius Pollio about Julius Caesar's published Commentaries. Significantly, Lucius Trebellius adopted the Cognomen Fides for his actions as Plebeian Tribune in 47 BC to resist laws that would abolish debts; later when he fell into debt himself and began supporting debt abolishment, Cicero used his cognomen as a method of abuse and ridicule. According to this theory it is no coincidence that, in selecting the name "Trebellius Pollio", the author is playing with the concepts of fides and fidelitas historica at the precise point in the lives that are assigned to "Trebellius Pollio" and "Flavius Vopiscus Syracusius".
In the case of "Flavius Vopiscus Syracusius", it was argued that it too was inspired by the Philippics' reference to "Caesar Vopiscus" (Phil, 11.11), with Cicero's reference to Vopiscus immediately preceding his reference to Lucius Trebellius. The cognomen "Syracusius" was selected because Cicero's In Verrem is filled with references to "Syracusae" and "Syracusani". Further, in Cicero's De Oratore, Cicero refers to Strabo Vopiscus as an authority on humour, during which he refers to the reputation of Sicilians when it came to humour, and Syracuse was one of the principal cities of Sicily. Such references were intended as a "knowing wink" to the readers of the History, who would recognise the mockery of the historical material by the author. This corresponds with David Rohrbacher's view of the History, who maintains that the author has no political or theological agenda; rather that the History is the equivalent of a literary puzzle or game, with the reader's understanding and enjoyment of the numerous elaborate and complicated allusions contained within it being the only purpose behind its existence.
In support of this theory, Rohrbacher provides an example with respect to Ammianus Marcellinus' work. In one passage (Amm. 19.12.14), Ammianus describes the Christian emperor Constantius II's attempts to prosecute cases of magic under treason laws, in particular the death penalty applied to those men who were condemned simply for wearing an amulet to ward off diseases: "si qui remedia quartanae vel doloris alterius collo gestaret" ("For if anyone wore on his neck an amulet against the quartan ague or any other complaint"). There is a very similar imperial ruling described in the Life of Caracalla (5.7), which makes no sense in Caracalla's time, and is worded in almost exactly the same way: "qui remedia quartanis tertianisque collo adnexas gestarent" ("wearing them around their necks as preventives of quartan or tertian fever").
Orta, Güney
Orta, Denizli'nin Güney ilçesine bağlı bir mahalle.
Historia Augusta
Historical value
From the sixth century to the end of the 19th century, historians had recognized that the Historia Augusta was a flawed and not a particularly reliable source, and since the 20th century modern scholars have tended to treat it with extreme caution. Older historians, such as Edward Gibbon, not fully aware of its problems with respect to the fictitious elements contained within it, generally treated the information preserved within it as authentic. For instance, in Gibbon's account of the reign of Gallienus, he uncritically reproduces the Historia Augusta's biased and largely fictional account of that reign. So when Gibbon states "The repeated intelligence of invasions, defeats, and rebellions, he received with a careless smile; and singling out, with affected contempt, some particular production of the lost province, he carelessly asked, whether Rome must be ruined, unless it was supplied with linen from Egypt, and arras cloth from Gaul", he is reworking the passage in The Two Gallieni:
Nevertheless, it is unwise to dismiss it altogether as it is also the principal Latin source regarding a century of Roman history. For example, scholars had assumed that Veturius Macrinus, mentioned in the Life of Didius Julianus, was an invention of the author, like so many other names. However, an inscription was uncovered which confirmed his existence and his post as Praetorian Prefect in 193. Likewise, the information that Hadrian's Wall was constructed during Hadrian's reign and that the Antonine Wall was built during the reign of Antoninus Pius are recorded by no other extant ancient writer apart from the Historia Augusta, the veracity of which has been confirmed by inscriptions.
False documents and authorities
A peculiarity of the work is its inclusion of a large number of purportedly authentic documents such as extracts from Senate proceedings and letters written by imperial personages. In all it contains around 150 alleged documents, including 68 letters, 60 speeches and proposals to the people or the senate, and 20 senatorial decrees and acclamations. Records like these are quite distinct from the rhetorical speeches often inserted by ancient historians – it was accepted practice for the writer to invent these himself – and on the few occasions when historians (such as Sallust in his work on Catiline or Suetonius in his Twelve Caesars) include such documents, they have generally been regarded as genuine; but almost all those found in the Historia Augusta have been rejected as fabrications, partly on stylistic grounds, partly because they refer to military titles or points of administrative organisation which are otherwise unrecorded until long after the purported date, or for other suspicious content.
The History moreover cites dozens of otherwise unrecorded historians, biographers, letter-writers, knowledgeable friends of the writers, and so on, most of whom must be regarded as expressions of the author's creative imagination. For example, the biographer "Cordus" is cited twenty-seven times in the History. Long considered to be a real, but lost, biographer until midway into the 20th century, with a couple of minor exceptions where material claimed to be sourced from Cordus is in reality from Suetonius or Cicero, every other citation is fake, providing details which have been invented and ascribed to Cordus. Cordus is mentioned almost exclusively in those Vitae where the History used Herodian as the primary source, and his appearances vanish once Herodian's history comes to an end.
The author would also misattribute material taken from a legitimate historian and ascribe it to a fictitious author. For instance, Herodian is used more often than he is explicitly referenced in the History; in addition to the ten times he is correctly cited, three times his material is cited as "Arrianus", probably to multiply the author's sources. Further, not only does the author copy from Herodian without citation (either direct lifts, abbreviations or supplementations), he often distorts Herodian, to suit his literary objective.
Then there is the deliberate citation of false information which is then ascribed legitimate authors. For instance, at a minimum, five of the History's sixteen citations of Dexippus are considered to be fake, and Dexippus appears to be mentioned, not as a principal source of information, but rather as a contradictory author to be contrasted against information sourced from Herodian or the Enmannsche Kaisergeschichte. In addition Quintus Gargilius Martialis, who produced works on horticulture and medicine, is cited twice as a biographer, which is considered to be another false attribution.
Examples of false historical events and personages
The untrustworthiness of the History stems from the multifarious kinds of fraudulent (as opposed to simply inaccurate) information that run through the work, becoming ever more dominant as it proceeds. The various biographies are ascribed to different invented 'authors', and continue with the dedicatory epistles to Diocletian and Constantine, the quotation of fabricated documents, the citation of non-historical authorities, the invention of persons (extending even to the subjects of some of the minor biographies), presentation of contradictory information to confuse an issue while making a show of objectivity, deliberately false statements, and the inclusion of material which can be shown to relate to events or personages of the late 4th century rather than the period supposedly being written about. For example:
Marius Maximus or 'Ignotus'?
Certain scholars have always defended the value of specific parts of the work. Anthony Birley, for instance, has argued that the lives up to Septimius Severus are based on the now-lost biographies of Marius Maximus, which were written as a sequel to Suetonius' Lives of the Twelve Caesars. As a result, his translation of the History for Penguin Books covers only the first half, and was published as Lives of the Later Caesars, Birley himself supplying biographies of Nerva and Trajan (these are not part of the original texts, which begin with Hadrian).
His view (part of a tradition that goes back to J. J. Müller, who advanced Marius' claims as early as 1870, and supported by modern scholars such as André Chastagnol) was vigorously contested by Ronald Syme, who theorized that virtually all the identifiable citations from Marius Maximus are essentially frivolous interpolations into the main narrative source, which he postulated was a different Latin author whom he styled 'Ignotus ("the unknown one"), the good biographer'. His theory argued, firstly, that as Marius wrote a sequel to the Lives of the Twelve Caesars, his work covered the reigns from Nerva to Elagabalus; consequently, this would not have included a biography of Lucius Verus, even though the biography of that Princeps in the History is mainly of good quality. Secondly, that 'Ignotus' only went up to Caracalla, as is revealed by the inferior and mostly fictitious biography of Macrinus. Finally, that the composer of the Historia Augusta wrote the lives of the emperors through to the Life of Caracalla (including Lucius Verus) using Ignotus as his main source, and supplementing with Marius Maximus on occasion. It was only when the source failed that he turned to other less reliable sources (such as Herodian and Maximus), as well as his own fertile imagination, and it was at this juncture that he composed the first five minor lives, through to the Life of Geta.
A similar theory to Syme's has been put forward by François Paschoud, who claimed that Maximus was probably a satirical poet, in the same vein as Juvenal and not an imperial biographer at all. His argument rests on the point that, outside of the mentions in the History, the only extant referencing of Marius' work is always in the context of Juvenal, and that the History's description of him as a historian cannot be taken at face value, given how it invents or distorts so many other citations. This theory is rejected by historians such as Anthony Birley and David Rohrbacher.
Literary value
The Historia Augusta has been described by Ronald Syme as "the most enigmatic work that Antiquity has transmitted". Although much of the focus of study throughout the centuries has been on the historical content, since the 20th century there has also been an assessment of the literary value of the work. For much of that time the assessment has been critical, as demonstrated by the analysis put forward by David Magie:
"The literary, as well as the historical, value of the Historia Augusta has suffered greatly as a result of the method of its composition. In the arrangement in categories of the historical material, the authors did but follow the accepted principles of the art of biography as practised in antiquity, but their narratives, consisting often of mere excerpts arranged without regard to connexion or transition, lack grace and even cohesion. The over-emphasis of personal details and the introduction of anecdotal material destroy the proportion of many sections, and the insertion of forged documents interrupts the course of the narrative, without adding anything of historical value or even of general interest. Finally, the later addition of lengthy passages and brief notes, frequently in paragraphs with the general content of which they have no connexion, has put the crowning touch to the awkwardness and incoherence of the whole, with the result that the oft-repeated charge seems almost justified, that these biographies are little more than literary monstrosities."
M. L. W. Laistner was of the opinion that "even if the Historia Augusta was propaganda disguised as biography, it is still a wretched piece of literature", while Ronald Syme noted that with respect to the author's Latin prose:
"He was not an elegant exponent. His normal language is flat and monotonous. But uneven, and significantly so. For this author is erudite, a fancier of words, and a collector. Hence many rarities, or even inventions ... first, when depicting the measures of a military disciplinarian, he brings in technical terms redolent of the camp. Second, archaism, preciosity, and flowery words."
Further, the work shows evidence of its having been put together in a very haphazard and hasty fashion, with little to no subsequent editing of the material to form a cohesive narrative. Birley sees an example of the carelessness with which the author approached the work in the construction of Marcus Aurelius' biography, where midway through the Life of Marcus Aurelius the author found himself in a muddle, probably because he had historical material in excess of what he required, and also because he had already used up much of his source to write separate biographies of Lucius Verus and Avidius Cassius, whose lives intersected with Marcus'. The answer he came up with was to use Eutropius as his source for a brief overview of Marcus' principate following the death of Lucius Verus. However, he found that in doing so, the narrative's ending was too abrupt and so, after including some gossip about Commodus not being his son, he once again began an account of Marcus' reign after the death of Verus.
Although these criticisms still form the prevailing view on the History's literary worth, modern scholars such as Rohrbacher have begun to argue that, while it is poorly written and not a stylistic or polished work, its use of allusion as a vehicle for parodying popular late 4th century biographical and historiographical works means that the very features which were once a cause for intense criticism (such as the inclusion of irrelevant or contradictory inventions alongside traditionally sourced material) are actually an intentional and integral part of the work, making it one of the most unique pieces of literature to emerge from the ancient world.
See also
-->
Pteropsaron
Pteropsaron, Hemerocoetinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.
Sağlık Federasyonu
Sağlık Federasyonu, Türkiye’de Sağlık Hizmetlerinin gelişmesi büyümesi uluslararası arenada tanıtılması gibi faaliyetlerde bulunan Federasyondur. Dünyanın birçok ülkesinde Türkiye’nin sağlık faaliyetlerini anlatan kuruluş. Eğitim ve Öğretim faaliyetlerinde de bulunmaktadır.
Pseudobarbus
Pseudobarbus, Cyprinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Parmaksızlar, Güney
Parmaksızlar, Denizli'nin Güney ilçesine bağlı bir mahalle.
Osopsaron
Osopsaron, Hemerocoetinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.
Sudan Hava Kuvvetleri
Sudan Hava Kuvvetleri ( El Kuvvet el-Ceviye Es-Sudaniye), Sudan Silahlı Kuvvetleri'nin hava kuvvetleridir. 1956 yılında ülkenin bağımsızlığını ilan etmesinin ardından kurulmuştur.
Aterektomi
Aterektomi damar içini tünele benzer biçimde açma yöntemidir. Bir kateter yardımı ile yapılır. Açık kesi ile yapılan bir ameliyat değildir.
3. Dünya Gençlik ve Öğrenci Festivali
3. Dünya Gençlik ve Öğrenci Festivali 5-19 Ağustos 1951 tarihlerinde Doğu Almanya'nın başkenti Doğu Berlin'de yapıldı ve Dünya Demokratik Gençlik Federasyonu tarafından düzenlendi.
104 ülkeden 26.000 kişinin katıldığı 3. festivalin sloganı "Nükleer Silahlara Karşı, Barış ve Dostluk İçin" idi. Onur konukları arasında Şili'nin ve Türkiye'nin dünyaca ünlü şairleri Pablo Neruda ve Nâzım Hikmet vardı.
Festival arka planda Kore Savaşının devam ettiği ve komünizmin Orta Avrupa ve Çin'de yayıldığı, Sovyetler Birliği ile Batı dünyası arasında artan uluslararası gerilim döneminde gerçekleşti. Festivalin amacı Almanya'nın savaş sonrası Sovyet sektöründe kurulan genç Alman Demokratik Cumhuriyeti'nin tanıtımı idi. Festivalin spor programında bir atletizm yarışması da bulunuyordu.
Türkiye'den katılım
Türkiye gençliği 3. Dünya Gençlik ve Öğrenci Festivali'nde tarihsel Türkiye Komünist Partisi (TKP) aracılığıyla temsil edildi. Festivalin onur konuğu Nâzım Hikmet kısa bir süre önce büyük bir uluslararası dayanışma kampanyasının da etkisiyle cezaevinden salıverilmiş ve 17 Haziran 1951'de yurt dışına kaçarak Moskova'ya gitmişti. Seyahat özgürlüğünün olmadığı o koşullarda bunun için Sovyet komünist partisi politbürosunun 2 Ağustos 1951 tarihli özel kararıyla izin çıkması gerekmişti.
Bu festivaldeki Türkiye delegasyonunda Batı Almanya’dan Yılmaz Gülen, Fransa'dan Doğan Aksoy, Gün Benderli, Necil Togay, Sevim Belli ve Yıldız Sertel, Türkiye’den ise Erem Esen ve Halim Spatar bulunuyordu. Nazım Hikmet bu festivalde edebiyat jürisi başkan yardımcılığı görevinin yanı sıra birçok toplantıya katılıp konuşmalar yaptı, demeçler verdi.
Katılımcılardan Yıldız Sertel de festival izlenimlerinden şunları aktarır: “Ellerimizde bayraklar, ‘Frieden!’, ‘Freundschaf[t]!’, ‘Barış!’, ‘Dostluk!’ diye bağırıyorduk. Meydanlar, ‘Stalin!’, ‘Stalin!’ sesleriyle çınlıyor, Stalin’in portreleri göklere çıkarılıyordu. SSCB’nin ve Stalin’in dünya barışının koruyucusu olduğuna gerçekten inanmıştık. Nâzım da bizimle beraberdi, o da aynı heyecan içindeydi.”
İki haftalık etkinlik programının sonunda ise görkemli bir kapanış töreni vardır. Bunu da Gün Benderli şöyle anlatır: “Festivalin açılış törenini kaçırmıştık, fakat kapanış gecesi muhteşem oldu. On binlerce gencin bir ağızdan söyledikleri gençlik marşı, gökte patlayan havai fişekler, her yeri çınlatan 'dostluk, barış' haykırışları, arada bir atılan slogan üzerine on binlerce gencin ağzından perde perde yükselen 'Stalin, Stalin' nağmeleri (Biz o zamanlar, Sovyetler Birliği'ne ve onun yöneticisi Stalin'e barışın en büyük güvencesi olarak akıyorduk) ve toplandığımız büyük meydanın üstünde daireler çizerek dolaşıp duran Batı Berlin'den kalkmış helikopterler, o geceyi unutulmaz yaptı.”
Nâzım Hikmet bu festival ile ilgili birkaç şiir yazdı ve ayrıca Sovyet basınında festival izlenimleri yayınlandı. Sovyet Yazarlar Birliğinin yayın organı Literaturnaya Gazeta 'nın (Edebiyat Gazetesi) 14 Ağustos 1951 tarihli sayısında birinci sayfada yayınlanan Dört Ders başlıklı yazısını Nâzım şöyle noktalıyordu: “Festivalde komünist olmanın, özgürlük ve halkların kardeşliği için savaşmanın ne güzel olduğunu, Stalin'in bayrağı altında durmanın ne güzel olduğunu bir kez daha sevinçle hissettim!”
Sovyetler Birliği Komünist Partisinin yayın organı olan günlük Pravda gazetesinde çıkan ve festivalin kapanışını konu alan 19 Ağustos tarihli, Yirmi Beş Güvercin başlıklı yazısı ise şöyle son buluyordu: “25 bin sarı, beyaz, siyah güvercin bu günlerde dünyanın dört bir yanına uçuyor. İngiliz-Amerikan emperyalistler ve onların uşakları bu güvercinlerin uçuşundan korkuyorlar. Korkuları anlaşılır. Bu güvercinler kanatlarında barışı, özgürlüğü, millî bağımsızlığı, ve kalplerinde Stalin sevgisini taşıyorlar.” Bu festival sırasında Nâzım Hikmet'in çeşitli gizli parti işlerini aleni şekilde konuşması ve bu arada Sevim Belli'yi ülkedeki gizli komünist partisi örgütleriyle ilişki kurulması ve bazı yöneticilerin yurt dışına çıkarılması için Türkiye'ye göndermesi, bunun sonucunda Sevim Belli'nin Fransa'ya dönerken yakalanıp TKP'nin ülke içindeki örgütenmesinin büyük ölçüde çökmesine neden olan ünlü 1951 tevkifatına yol açması kendisinin Sovyet komünist partisi nezdinde zaten zayıf olan güvenilirliğine büyük darbe vurmuştur.
Solanum piperiferum
Solanum piperiferum, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Son Şarkı (film, 2010)
Son Şarkı (İngilizce özgün adıyla: The Last Song) Nicholas Sparks'ın aynı isimli 2009 romanıyla birlikte geliştirilen 2010 Amerikan gençlik romantik drama filmi. Film, ilk yönetmenlik denemesini yaptığı Julie Anne Robinson tarafından yönetildi. Nicholas Sparkse ve Jeff Van Wie tarafından senaryosu birlikte yazıldı. Filmde, Miley Cyrus, Liam Hemsworth ve Greg Kinnear yer alıyor.
Son Şarkı Touchstone Pictures tarafından 31 Mart 2010'da gösterime sokuldu. Film eleştirmenlerden olumsuz eleştiriler aldı, birçoğu senaryoyu ve Cyrus'un performansını eleştirdi, ancak 20 milyon dolarlık bir bütçeyle dünya çapında 89 milyon dolar hasılat yaptı. 17 Ağustos 2010'da Blu-ray Disc ve DVD'de yayınlandı.
Konusu
Ronnie ve Jonah'ın anne ve babaları 3 yıl önce boşanmıştır. Anneleriyle yaşayan çocuklar, yazın babalarının yaşadığı sessiz bir Güney Amerika sahil kasabasına (Georgia) gönderilirler. Ronnie babasına karşı oldukça soğuktur. Kasabada yakışıklı bir gence aşık olan Ronnie, müziğe karşı oldukça tutkuludur ve bu tutkusunu müziğede meraklı olan babasıyla paylaşmaya başlar. Baba-kız müzik sayesinde tekrar bağ kurmaya başlarlar.
Pannarano
, İtalya'nın Campania bölgesine bağlı Benevento ilinde bulunan bir komündür.
Ahmed Cenneti
Ahmed Cenneti veya Ayetullah Ahmed Cenneti, (Farsça: احمد جنتی, d. 23 Şubat 1927, İsfahan), İranlı din adamı, politikacı ve yargıç.
Anayasa Koruma Konseyi ve Uzmanlar Meclisi'nin başkanı ve Tahran Geçici Cuma İmamı'dır. Halkın Mücahitleri Örgütü'ne üye olan oğlu Hüseyin Cenneti, İran güvenlik güçleri tarafından sokak çatışmasında öldürüldü. Diğer oğlu Ali Cenneti İrşad ve Kültür Bakanı'dır. Hakkani Medresesi'nin kurucuları arasında yer alan Ahmed Cenneti 1980 yılından beri Anayasa Koruma Konseyi'nin üyesi ve 1992 yılından beri de başkanıdır. Aynı zamanda Uzmanlar Meclisi başkanlığını yürütmektedir. Bu sebepten ötürü İran siyasetine yön veren kişilerden birisidir.
Tilkilik, Güney
Tilkilik, Denizli'nin Güney ilçesine bağlı bir mahalle.
Matsubaraea
Matsubaraea, Hemerocoetinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.
Harran Höyüğü
Harran Höyüğü, Şanlıurfa İl merkezinin 44 km güneydoğusunda, Harran İlçesi'nin içinde yer alan bir höyüktür. Tepe, 50 x 30 metre boyutlarındadır. Harran Ovası'ndaki 250 höyükten biridir. Bu rakam, Prof. Dr. Veli Sevin ve Nurettin Yardımcı tarafından ovada yapılan araştırmalarda saptanmıştır. Höyük, Mezopotamya'dan Samsat – Malatya üzerinden İç Anadolu'ya ve Karkamış üzerinden Akdeniz Bölgesine giden ticaret yolu üzerinde bulunmaktadır. Diğer yandan MÖ 3. ve 2. binyıllarda önemli bir kült merkezi olan yerleşmenin her iki nedenle büyük ölçüde geliştiği ve bir kültür merkezi haline geldiği yazılı belgelerden anlaşılmaktadır. Harran adının, Asur ülkesiyle Anadolu arasındaki ana ticaret yolu üzerinde bulunması nedeniyle Asur ve Sümer dilinde yolculuk anlamına gelen Harran-u sözcüğünden geldiği bilinmektedir. Eski Babil döneminde yerleşmenin adı Uru-ki-kaskal-al Harran olarak geçmektedir. Kent, MÖ 2. binyılda Yakındoğu'da Asur kentinden sonraki en büyük ikinci kenttir. Geç Asur Dönemi'nde kısa bir süre için başkent olmuştur. Harran ve çevresi MÖ 9. yüzyıl ortalarında bir Asur eyaleti olmuştur. Bir sonraki yüzyılın ortasından itibaren Harran bir eyalet merkezidir. MÖ 7. yüzyılda büyük bir Arami nüfusunun bölgede yerleşmiş olduğu anlaşılmaktadır. Med ve İskit saldırılarıyla Asur'un MÖ 612'de yıkılmasından sonra Asur topraklarından gelen Asurlu göçmeler Harran'da yeni bir başkent kurmuşlardır. Ancak aynı güçler MÖ 610 yılında yeni kurulan bu başkente saldırarak kenti yakıp yıkmıştır.
Kazılar
Höyükte kazılara 1959 yılında D. S. Rice başkanlığında başlanmış, 1983 yılından itibaren N. Yardımcı başkanlığında devam edilmiştir. Rice başkanlığında yapılan kazılarda tepenin doğu yamacında 10 metreye kadar inen bir derinlikte sondaj açılmıştır. Yardımcı başkanlığındaki kazılarda ise daha çok höyükteki Türk – İslam yerleşmesi üzerinde çalışılmıştır.
Tabakalanma
Höyüğün MÖ 5. binyılda bir Halaf yerleşmesinden Eyyubiler Dönemi'ne kadar kesintisiz olarak iskan edildiği anlaşılmaktadır. Tabakalanmayla ilgili veriler Rice'nin derin açmasından elde edilmiştir. Rice, eskiden yeniye doğru tabakalanmayı şu şekilde göstermektedir.
Buluntular
Yerleşmenin kuzey kesiminde, kuzey tarafı hariç iyi korunmuş bir iç kale vardır. Köşelerinde kuleleri olan dikdörtgen planlı bir kaledir. İyi korunmuş olmasına karşın yapım dönemi bilinmemekte, Asur, Hitit ve Yeni Babil dönemlerinde kullanıldığı ileri sürülmektedir.
Ele geçen, MÖ 6. yüzyıla tarihlenen çivi yazılı adak kitabeleri, Yeni Babil Kralı Nabonidus'a Ay Tanrısı adına yaptırılan bir tapınağın yerini belirlemeyi sağlamıştır. Ayrıca farklı boyutlarda 52 parçası bulunan çivi yazılı pişmiş tuğlaların tapınağın inşasında kullanıldığı anlaşılmaktadır.
Damar cerrahisi
Damar cerrahisi, damar rahatsızlıklarında gerçekleştirilen cerrahi operasyon.
Raoul Peck
Raoul Peck (d. 1953) Haitili yönetmen, aktivist. Mart 1996, Eylül 1997 yılların arasında Haiti Kültür Bakanlığı yapmıştır. James Baldwin ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırkçılığın tarihini anlattığı Ben Senin Zencin Değilim, filmi ile 2017'de Akademi Ödülleri'ne En İyi Belgesel kategorisinde aday oldu.
Fiziksel güvenlik
Fiziksel güvenlik, tesislere, teçhizata ve kaynaklara yetkisiz erişimi engellemek ve personeli ve mülkleri hasar veya zararlardan (casusluk, hırsızlık veya terörizm saldırıları gibi) korumak için tasarlanmış güvenlik önlemlerini tanımlar. Fiziksel güvenlik, kapalı devre televizyon gözetimi, özel güvenlik görevlisi, koruyucu bariyerler, kilitler, erişim kontrolü protokolleri ve diğer birçok teknik içeren birden fazla birbirine bağlı sistem katmanının kullanılmasını içerir.
Genel bakış
Korunan tesisler için fiziksel güvenlik sistemleri genellikle aşağıdakileri amaçlamaktadır:
Ağ arabirim denetleyicisi
Ağ arabirim denetleyicisi, ağ arabirim kartı, ağ bağdaştırıcısı, LAN bağdaştırıcısı ya da fiziksel ağ arabirimi; bilgisayarlarla ağın iletişim kurmasını sağlayan, ethernet olarak adlandırılan ağa fiziksel olarak bağlanan ağ arabirim kartıdır. Anakart üzerinde bulunan yuvaya yerleştirilerek bilgisayar ağlarında bulunan diğer bilgisayarlarla veri alışverişini sağlamakta kullanılır. Ağda bulunan bu sistemleri birbirinden ayırt etmek için kendilerine özgü olan Mac adreslerini kullanırlar.
Kullanım amacı
NIC, bilgisayarın ağ ile iletişim kurmalarına izin verir. 1.(fiziksel katman) ve 2.(veri bağlantı katmanı) katmanlar MAC adresini kullanarak ortam ile olan fiziksel bağlantıyı ve alt seviye adresleme sistemine girmesini sağlar. Böylelikle kullanıcıların kablolu bağlantı ya da wirelessi kullanarak birbirlerine bağlanmalarını sağlar.
Ethernet kartları form faktörleri olarak adlandırılan çeşitli standart paketler mevcuttur:,
• Yıllar önce, büyük ISA kartları PC'ler için ilk standart karttı. Kullanıcıların kurulum için bilgisayar kasasını açması gerekirdi.
• Dizüstü bilgisayar ve diğer mobil bilgisayarlar için Kredi kartı benzeri küçük PCMCIA Ethernet kartları vardı. Bunlar, yan veya cihazın yan veya önündeki yuvalara uygun olarak yerleştirilirdi. PC Kartı, ortak bir PCMCIA cihazdır, her ne kadar sadece belirli PC Kartı ve PCMCIA ürünleri Ethetnet desteklesede.
• Harici USB Ethernet adaptörleri de mevcuttur. Bu masaüstü bilgisayarlar için PCI kartları için uygun bir alternatiftir ve aynı zamanda yaygın video oyun konsolları ve diğer tüketici cihazları ile kullanılabilir PCMCIA yuva.
Wireless Interfaces , kablosuz ağ arabirimi denetleyicisi (WNIC) gibi token ring veya ethernet gibi bir tel tabanlı bir ağa bağlayan düzenli bir ağ arabirimi denetleyicisi (NIC) farklı olarak, bir radiobased bilgisayar ağına bağlayan bir ağ kartıdır. Bir WNIC, sadece bir NIC gibi, Layer 1 ve OSI Modeli Layer 2 çalışır. WNIC kablosuz masaüstü bilgisayar için önemli bir bileşenidir. Bu kart radyo dalgaları (RF) ile iletişim kurmak için bir anten kullanır. Bir masaüstü bilgisayar bir WNIC çoğunlukla PCI yuvasına yer almaktadır. Diğer seçenekler USB WNIC, PCMCIA WNIC ve entegre WNIC (genellikle Mini PCI / PCI Express Mini Card şeklinde) bulunmaktadır.
Solanum pittosporifolium
Solanum pittosporifolium, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Pseudaspius
Pseudaspius, Cyprinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Hemerocoetes
Hemerocoetes, Hemerocoetinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.
Üç Eylül, Güney
Üç Eylül, Denizli'nin Güney ilçesine bağlı bir mahalle.
2016 Avrupa Atletizm Şampiyonası
2016 Avrupa Atletizm Şampiyonası, 6-10 Temmuz'da Hollanda'nın başkenti Amsterdam'da düzenlenen, Avrupa atletizm şampiyonalarının 23.'sü. Amsterdam Olimpiyat Stadyumu'nda düzenlenen organizasyonla birlikte, Hollanda ilk kez Avrupa şampiyonasına ev sahipliği yaptı.
2016 Rio Olimpiyatları sebebiyle yürüyüş yarışları takvimde yer almadı. Maraton yerine yarı maraton programa dahil edildi. Uluslararası Atletizm Federasyonları Birliğinin (IAAF) doping soruşturmaları sonrası aldığı karar gereği, Rus atletler organizasyonda yer alamadı.
Werner Arber
Werner Arber (3 Haziran 1929, Gränichen, Aargau) İsviçreli mikrobiyolog ve genetikçi. Amerikalı araştırmacılar Hamilton Smith ve Daniel Nathans ile birlikte, Werner Arber 1978 yılı Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'nü restriksiyon endonükleaz enzimlerini keşfi nedeniyle kazanmıştır. Bu araştırmacıların çalışmaları rekombinant DNA teknolojisinin gelişimine öncülük etmiştir.
Küçükkızılhisar, Şahinbey
Küçükkızılhisar, Gaziantep ilinin Şahinbey ilçesine bağlı bir mahalledir.
Elefantin
Elefantin ( Elephantíne; (Ə)iêw) Yukarı Mısır'daki Asvan şehrinin bir parçasını oluşturan Nil üzerinde bir adadır. Adadaki arkeolojik sitler, Ebu Simbel ve Filai dahil olmak üzere Yukarı Mısır mimarisinin diğer örnekleriyle birlikte 1979'da UNESCO Dünya Mirası Listesi'ne dahil edildmştir.
Coğrafya
Elephantine kuzeyden güneye ve en geniş noktasında. Asvan'daki bu ve diğer yakın adaların düzeni, Nil boyunca batı yakasındaki yamaçlardan görülebilir. Ada, Yukarı Mısır'ın Aşağı Nübye ile güney sınırında, birinci akanakın hemen aşağısında yer almaktadır. Yukarıdaki bu bölge, Nil'in daha yukarısında olduğu için Yukarı Mısır olarak anılır.
Ada, adını havadan bakıldığında fil dişine benzeyen şeklinden ya da kıyı boyunca filleri andıran yuvarlak kayalardan almış olabilir.
Antik Mısır
Antik Mısırlılar tarafından ꜣbw "Elefant (fil)" (Orta Mısır dili: → Orta-Geç Mısırca:  → Kıpti: (Ⲉ)ⲓⲏⲃ, İbranice adı, יֵב 'yev' ile korunmuştur), Elefantin adası, Mısır ve Nübye arasındaki sınırda durmaktadır. Bir şehir için mükemmel bir savunma alanıydı ve konumu, onu nehir ticareti için doğal bir kargo transfer noktası haline getirdi. Bu sınır Yengeç Dönencesi'nin yakınındadır, en kuzeydeki enlem, güneşin öğle saatlerinde doğrudan tepede görünebildiği ve gündönümlerinde yönünü tersine çevirdiği veya "geri döndüğü" göründüğü en kuzeydeki enlemdir.
Elefantin, Nil'in birinci akanakının hemen önünde duran bir kaleydi. İkinci Ara Dönemde (MÖ 1650-1550), kale Mısır'ın güney sınırını işaret ediyordu.
Antik Mısır dinine göre Elefantin, Nil'in sularını adanın altındaki mağaralardan koruyan ve kontrol eden koç başlı akanak tanrısı Khnum'un yaşadığı yerdi. Burada Mısır tanrılarının geç dönem üçlüsünün bir parçası olarak ona tapıldı. Bu "Fil Üçlüsü" Satis ve Anuket'i içeriyordu. Satis'e çok eski zamanlardan beri bir savaş tanrıçası ve Mısır'ın bu stratejik bölgesinin koruyucusu olarak tapılırdı. Bereket tanrıçası olarak görüldüğünde, kızı Anuket olarak tanımlanan Nil'in yıllık bol taşkınını kişileştirdi. Satis kültü, antik Asvan kentinde ortaya çıkmıştır. Daha sonra üçlü kurulduğunda, Khnum onun eşi olarak tanımlandı ve bu nedenle Anuket'in babası olarak düşünüldü. Mitlerdeki rolü daha sonra değişti ve nehirle ilgili görevleri başka bir tanrıya verildi. O zamanlar bir çömlekçi olarak rolü, ona insan bedenlerinin yaratılmasında bir görev verilmesini sağladı.
Arkeolojik siteler
Kasabada Alman Arkeoloji Enstitüsü tarafından devam eden kazılar, adada bulunan Asvan Müzesi'nde sergilenen, mumyalanmış bir Khnum koçu da dahil olmak üzere birçok bulguyu ortaya çıkardı. Elefantin'de tarih öncesi Mısır'a kadar uzanan eserler bulunmuştur. Mısır'ın on sekizinci hanedanı döneminde III. Thutmose'un saltanatına tarihlenen Nesnelerin Elefantin Takvimi olarak bilinen nadir bir takvim adadaki parçalarda bulundu.
Antik çağda ada, Mısır'ın her yerindeki anıtlar ve binalar için granit sağlayan önemli bir taş ocağıydı.
Tapınaklar
1822'den önce adada III. Thutmose ve III. Amenhotep'ün tapınakları vardı. 1822'de Mısır'da iktidara gelen Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın Sudan'ı fethetmek için yaptığı sefer sırasında yok edildiler.
İlk tapınak Satet Tapınağı idi, MÖ 3000 civarında kurulmuş ve sonraki 3.000 yıl içinde büyütülmüş ve yenilenmiştir. Üçüncü Hanedanlık kadar erken bir tarihte adada Khnum için bir Mısır tapınağının kayıtları var. Bu tapınak, Geç Dönem'de, Otuzuncu Hanedanlık döneminde, Greko-Romen Dönemi'nde izlenen yabancı yönetimin hemen öncesinde tamamen yeniden inşa edildi. Yunanlar, Mısır üzerindeki üç yüz yıllık yönetimleri sırasında (MÖ 305-30) Ptolemaios Hanedanı'nı kurdular ve çoğu zaman Mısır tanrılarını kendi tanrılarıyla ilişkilendirirken, eski dini gelenekleri ve gelenekleri sürdürdüler.
Adanın günümüzdeki güney ucunun çoğu, Khnum Tapınağı'nın kalıntıları tarafından kaplanmıştır. Adada hala ayakta duran en eski kalıntılar, Üçüncü Hanedanlık döneminden kalma granit basamak piramidi ve yerel Altıncı Hanedan hükümdarı Heqaib için inşa edilmiş küçük bir tapınaktan oluşuyor. Orta Krallık'ta, yerel valiler I. Sarenput veya Heqaib III gibi birçok yetkili, tapınağa heykeller ve türbeler adadı.
Solanum placitum
Solanum placitum, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Elefantin
Nilometreler
Nilometre, yıllık sel mevsimi boyunca Nil Nehri'nin berraklığını ve su seviyesini ölçmek için kullanılan bir yapıydı. Elefantin Adası'nda iki nilometre vardır. Daha ünlüsü, koridordan inen taş bir merdivenle Satis Tapınağı ile ilişkili bir koridor nilometresidir. Mısır'daki en eski nilometrelerden biridir, en son Roma döneminde yeniden inşa edilmiştir ve MS on dokuzuncu yüzyıla kadar hala kullanılmaktadır. Nehre inen doksan basamak Arap, Roma ve hiyeroglif rakamlarıyla işaretlenmiştir. Suyun kenarında, On Yedinci Hanedanlık döneminde kayaya derinden oyulmuş yazıtlar görülür.
Yağcılar, Güney
Yağcılar, Denizli'nin Güney ilçesine bağlı bir mahalle.
Elefantin
Nilometreler
Birçok kaynak, Eratosthenes'in Dünya'nın çevresini varsayılan hesaplamasıyla bağlantılı olarak ünlü olan efsanevi Eratosthenes Kuyusu'nun adada bulunduğunu iddia eder. Strabon, Asvan'ın Yengeç Dönencesi'nde olduğunu gözlemlemek için kullanılan bir kuyudan bahseder, ancak referans Elefantin'de değil, Asvan'da bir kuyudur. Asvan'daki kuyu görünüşe göre kaybolmuşken, Elefantin'deki hiçbir nilometre bu amaç için uygun değildir.
Yahudi varlığı
Elefantin papirüsleri, MÖ 5. yüzyıla tarihlenen Aramice yazılmış yasal belgelerin ve mektuplardır. Bu papirüsler, MÖ 7. yüzyıldan itibaren Elefantin'de Mısır ve güneyde Nübye arasındaki sınırı koruyan bir Yahudi paralı asker topluluğunun ve ailelerinin varlığını belgelemektedir. MÖ 6. yüzyılda Kudüs'ün Babilliler tarafından yıkılmasının ardından, bazı Yahudi mülteciler güneye gittiler ve "ters exodus" olarak adlandırılabilecek bir şekilde Elefantin 'e yerleştiler. Khnum'un yanı sıra çok tanrılı inançlar sergileyerek, kurbanların sunulduğu kendi tapınaklarını (ayrıca bkz. Yahveh Evi'ni) sürdürdüler. Tapınak MÖ 410'da Khnum rahiplerinin kışkırtmasıyla yıkıldı.
Tapınak, Menaşe'nin pagan ibadetini yeniden başlatmasına tepki olarak veya sadece Yahudi cemaatinin ihtiyaçlarına hizmet etmek için inşa edilmiş olabilir.
Diğer özellikler
Asvan Müzesi, adanın güney ucunda yer almaktadır. Alman Arkeoloji Enstitüsü tarafından adanın antik kent bölgesinde devam eden kazılar, mumyalanmış bir Khnum koçu da dahil olmak üzere, şu anda müzede sergilenen birçok bulguyu ortaya çıkardı. Büyük bir Nübyali nüfus, adanın orta kesimindeki üç köyde yaşamaktadır. Adanın kuzey ucunda büyük bir lüks otel vardır.
Asvan Botanik Bahçesi, Kitchener Adası (el Nabatat Adası) ile batıya bitişiktir.
Rönesans Krallıkları
Rönesans Krallıkları, Fransız menşeili Celsius online şirketine ait tarayıcı tabanlı web oyunu. Mmorpg türündeki oyun 2004 yılından bu yana geliştirilmekte olup 15. Yüzyıl Avrupa siyasî haritasında geçmektedir. Osmanlı İmparatorluğu'nun da belli kısımlarını içinde barındırmaktadır.
Oyunda 22 krallık bulunuyor. Krallıklar birbirine yollarla bağlı olup oyuncunun bu krallıklar arası kara ve deniz yoluyla ulaşımı mümkündür.
Oyunda bulunan krallıklar:
Jules Wijdenbosch
Jules Albert Wijdenbosch (d. 2 Mayıs 1942), Surinamlı avukat, siyaset bilimci ve siyasetçi. Wijdenbosch, Amerika kıtasının güneyinde, coğrafi açıdan Güney Amerika olarak adlandırılan kısımda yer alan Surinam'da 1996-2000 yılları arasında devlet başkanlığı makamında bulunmuştur.
Wijdenbosch Amsterdam Üniversitesi'nde siyaset bilimi ve yönetimi okudu. Daha sonra Amsterdam'da avukatlık görevini yürüttü. Surinam'a döndükten sonra siyasete atıldı ve 12 Şubat 1987 - 25 Şubat 1988 tarihleri arasında ilk kez ülkesinin başbakanlık görevini yürüttü.
24 Aralık 1990'da Dési Bouterse komutasındaki ordu tarafından gerçekleştirilen ve telefon darbesi olarak adlandırılan askerî darbenin ardından, 7 Ocak 1991 - 16 Eylül 1991 tarihleri arasında devlet başkanlığı yardımcısı görevini üstlendi.
Devlet başkanlığı dönemi (1996-2000)
1996'daki parlamento seçimlerinden sonra, Ronald Venetiaan'in ardılı olarak Eylül 1996 - 12 Ağustos 2000 tarihleri arasında devlet başkanlığı görevini yürüttü. Wijdenbosch, iyileştirilemeyen devlet borçları ve Surinam Merkez Bankası kaynaklarının şahsi kullanıldığına dair yapılan eleştirilerin ardından, görev süresi sona ermeden makamdan ayrılmak durumunda kalmıştır.
Wijdenbosch döneminde ülkenin başkenti Paramaribo'da Surinam'ın ilk ve tek köprüsünü inşa etmiştir ve günümüzde de adını taşımaktadır.
Prolabeops
Prolabeops, Cyprinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Pantomim Sanat Dalı
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Pantomim Sanat Dalı, İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'ndaki yarı zamanlı sertifika programlarından biridir. Ancak yeni başvuru almamaktadır. Program şu anda devam etmemektedir.
Tarihçe
Pantomim Sanat Dalı, İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı öğretim görevlisi ve Pantomim sanatçısı Vecihi Ofluoğlu tarafından 2006 - 2007 eğitim-öğretim döneminde açılmıştır. Türkiye'de, bir üniversite bünyesinde bulunan tek pantomim yarı zamanlı bölümüdür.
Bölüm Niteliği
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı bünyesindeki dört yarı zamanlı bölümden biridir. Diğer yarı zamanlı bölümler; koro şarkıcılığı, müzikal oyunculuk ve bale bölümleridir. Pantomim bölümünde eğitim süresi 3 yıldır. 3 yıl boyunca öğrenciler;
derslerini görürler.
Başvuru
Bölüme; 16 ile 30 yaş arasındaki adaylar başvurabilir. Öğrenci alımında yapılan sınavda değerlendirme; adayın beden kullanımı, bedensel anlatım yeteneği, pantomim sanatı eğitimine uygun dans ve oyunculuğa yatkınlığı üzerinden yapılır. Adaylar tek aşamalı yetenek sınavında başarılı oldukları takdirde kesin kayıt yaptırırlar.
Ayrıca; adayın müzik kulağına bakılabilir ve gerekmesi durumunda adaydan doğaçlama bir sahne göstermesi istenebilir.
Enigmapercis
Enigmapercis, Hemerocoetinae altfamilyasına bağlı bir balık cinsidir.