cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ichikawa aile cinayeti
Olay
Ceza davasında sanık Yoshiaki, dört kişiye karşı soygun ve cinayet (kararda sadece Masami'yi öldürme eylemi cinayet olarak kabul edilmiştir), Mizuo'ya karşı tecavüz, soygun-tecavüz ve saldırı, ayrıca diğer davalarda saldırı, tecavüz, gasp ve hırsızlık ile suçlanmıştır. Olay sırasında Yoshiaki'nin kusurlu olup olmadığı ve o sırada çocuk olan Yoshiaki'ye ölüm cezası uygulanıp uygulanmayacağı konusu tartışmalıydı, ancak 8 Ağustos 1994 tarihinde Chiba Bölge Mahkemesi, Yoshaiki'yi tamamen kusurlu bulduktan sonra, 1983 yılında Yüksek Mahkeme tarafından belirlenen ölüm cezasının uygulanmasına ilişkin kriterlerden alıntı yaptı ve "sonuçların ağırlığı göz önüne alındığında ölüm cezasının kaçınılmaz olduğuna" karar verdi. Yoshiaki, Yüksek Mahkemeye temyiz başvurusunda bulunmuş, ancak Tokyo Yüksek Mahkemesi 2 Temmuz 1996 tarihinde ilk kararı onamış ve Yoshiaki'nin temyiz başvurusunu reddetmiştir. Ölüm cezası kesinleşti. Yaklaşık 16 yıl sonra, idam mahkûmu Yoshiaki, üçüncü yeniden yargılama talebi sırasında 19 Aralık 2017 tarihinde Tokyo Gözaltı Merkezinde infaz edildi. Norio Nagayama'dan (seri tabanca atıcısı) bu yana, suç işlediği sırada çocuk yaşta olan bir kişi için ölüm cezasının hem onaylanması hem de infaz edilmesi bir ilk olmuştur.
Suçun işlendiği tarihte Yoshiaki'nin çocuk olması nedeniyle, ölüm cezası verildiğinde gazetelerde ölüm cezası ve Çocuk Yasası hakkında hararetli bir tartışma yaşanmış, ancak suçun dehşet verici doğası ve hem Yoshiaki'nin hem de mağdurun insan hakları kaygıları nedeniyle suçun ayrıntıları pek haber olmamıştır. Öte yandan, Shukan Shincho ve FOCUS (her ikisi de Shinchosha tarafından yayınlanmaktadır) olaydan hemen sonra Yoshiaki'nin gerçek adını bildirmiştir. İnfaz sırasında Adalet Bakanlığı (Adalet Bakanı: Yoko Kamikawa) Yoshiaki'nin gerçek ismiyle birlikte infaz edildiğini duyurmuş ve gazeteler de Yoshiaki'yi gerçek ismiyle haberleştirmiştir. Olaydan sonra yazar Shunsuke Nagase (Yasunari Shuku) katil Yoshiaki ile görüşmüş ve olaya karışan kişilerle (kurbanların aileleri, katil Yoshiaki'nin akrabaları ve diğerleri) röportajlar yapmış ve olayla ilgili olarak '19 Yaşındaki Bir Genç İçin Sonuçlar: Bir Ailenin Dört Üyesinin Katledilmesi' başlıklı kurgusal olmayan bir kitap yayınlamıştır.
Sudan arması
Sudan arması, Afrika ülkesi Sudan tarafından kullanılan resmî devlet armasıdır.
Arma kanatları açık bir vaziyette bulunan ve Sudan'ın ulusal simgesi olan Sekreter kuşu ile oluşturulmuş olup, kuşun gövde kısmında 19. yüzyılda Sudan'ı yöneten ve kendini mehdi ilan eden Muhammed Ahmed dönemini ifade eden bir kalkan konumlandırılmıştır. Armanın üst bölümünde yer alan slogan bandı üzerinde Arapça Zafer bizim olacak ifadesi yer alırken, armanın alt kısmında yer alan slogan bandında ise yine Arapça ülkenin ismi olan Sudan Cumhuriyeti yazısı yazmaktadır.
Sudan armasının oluşumunda Pan-Arabizm renkleri olan siyah, yeşil, kırmızı ve beyaz yer almaktadır.
Ülkede 1970 yılına kadar merkezinde gergedan olan farklı bir arma kullanılmaktaydı.
Hades
Hades (Antik Yunanca: Ἅιδης/ᾍδης), Yunan mitolojisinde ölülere hükmeden yeraltı tanrısıdır. Zeus, yeryüzünün hâkimiyetini kardeşleri arasında paylaşırken Zeus'a gökyüzü, Poseidon'a denizler ve Hades'e yeraltı düşer. O artık ölüler ülkesi tanrısıdır; ancak kötü değildir. Yer altının tüm hazineleri Hades'in olduğu için Romalılar onun adını varlıklı yani, Plüton olarak değiştirmiştir. Eşi, Demeter ve Zeus'un kızı Persephone'dir. Hades ve eşi Persephone amansız, insafsız, yürekleri hiçbir yakarış, hiçbir sunu ya da kurbanla yumuşamayan korkunç tanrılar olarak bilinir. Gigantlar arasındaki karşıtı Alcyoneus'dur.
Kelime anlamı olarak "Hades" görünmez manasına gelmektedir. Onu görünmez yapan bir miğferi ve Bident denen iki uçlu bir asası vardır. Bu asanın bir ucu ölümü, bir ucu yaşamı temsil etmektedir. Yeraltı zenginliklerinin sahibidir, yerden çıkan değerli metaller onu bolluk çokluk ve servet tanrısı yapmıştır. Dilediğini zengin dilediğini fakir yapardı. Acımasız ve korkunç olsa da sözünden dönmez ve birçok tanrının aksine kaprisli bir tanrı değildir. Mitolojik öykülerde adı çokça yer almaktadır. Bilinen en önemli öyküsü eşi Persephone'yi kaçırması ile ilgili olandır. Ancak Hades'in en önemli sıfatı, ölümün tanrısıdır. (Ölüm de başlıbaşına bir tanrıdır: Thanatos) Hades aynı zamanda ölüler ülkesinin de adıdır. Hades ülkesi Asphodel, Tartarus ve Elysium olmak üzere üçe ayrılır. Ölen insanlar, fani yaşamlarında iyilerse Elysium'da, ne kötü, ne de iyilerse Asphodel'de yaşamlarını sürdürürler. Zeus ve Olimpos tanrılarının düşmanları, katiller vb. kişiler ise ceza olarak Tartarus'a atılırlar. Ayrıca Hades'in ülkesinde Phlegeton (ateş ırmağı), Lethe (unutuş ırmağı) ve tanrıların adına yemin ettikleri kutsal ırmak Styx bulunur. Zeus gibi Hades de insanlara rüyalar gönderir. Düşler yer altı dünyasından çıkarken iki kapıdan geçerler. Boynuz kapıdan çıkanlar güzel, iyi rüyalar, fildişi kapıdan çıkanlar kötü rüyalardır.
Enteresandır ki, Hades'in yer altı ülkesine yaşayanlar da ölmeden geçebilmektedir. Hades'e inip de dönen kahramanlar Odysseus, Orpheus, Theseus, Herkül ve Evridiki fakat Hades'e inip de canlı dönen kahramanlardır. (Evridiki, Orfeus sayesinde neredeyse tekrar yukarı çıkabilmiştir ama Orfeus'un Hades'in şartına uymaması sonucunda Evridiki geri yeraltı ülkesine döndürülür.) Diyarın girişini üç kafalı şeytani bir köpek olan Cerberus korur. Herkes o köpeğin dehşetinden korkar ve kimse o kapıyı geçemez. Herkül bir macerasında bu köpekle yüzleşmeye gider.
Hades her ne kadar birçok zenginliğe sahip olsa da ortalıklarda pek gezinmez, övünmez, konuşmaz, diğer tanrıların Olimpos'ta katıldıkları şölenlere katılmazdı. Çünkü sahibi olduğu yeraltı ülkesi o kadar karanlık bir ülkedir ki, efendisi orayı tercih eder. Bir keresinde Poseidon, Hades'i sinirlendirmek için üç başlı çelimsiz mızrağını yere saplar ve yeryüzü boydan boya yarılarak Hades'in karanlık yeraltı ülkesi meydana çıkar. Hades sinirlenmiştir, daha sonra yetmiş bin kişilik Ölüler Ordusu ile Atlantis Denizini kurutur.
Roma'da gladyatörlerin yıkandığı ve uyuduğu yerlerin başlarına ölümü hatırlatmak için siyah Plüton heykeli konulurdu. Plüton, tanrılar ve ölümlüler arasında en korkulanı ve sevilmeyen tanrıydı. İnsanlar onun dikkatini çekmemek için adını anmaktan kaçınırlardı ve onu yatıştırmak için kara koyunlar kurban ederek koyunların kanlarını derin çukurlara ya da yerdeki yarıklara akıtırlardı ve ona dua ederken de başlarını yere vururlardı.
Yahudilik içinde
Yahudi âhiret inancında öldükten sonra Şeol'e (Septuagint Hades, ölüler diyarı) gitme yerine yeniden.
Hristiyanlık içinde
Yeni Ahit sözcükleri içerir: Gehenna (cehennem) ve Hades. Kelime Gehenna bulunursa 12 kez gösterilmiştir. Kelime Hades oluşur 7 kez gösterilmiştir. Genellikle mezar olarak çevrilmiştir:
Su ladini
Su ladini (Metasequoia glyptostroboides), servigiller (Cupressaceae) familyasında anavatanı Çin olan yaprak döken bir iğne yapraklı ağaç türü.
Bahçe, Hazro
Bahçe, Diyarbakır ilinin Hazro ilçesine bağlı bir mahalledir.
İbrahim Halil Yıldız
İbrahim Halil Yıldız (d. 1976, Suruç, Şanlıurfa), Türk avukat, siyasetçi ve TBMM 27. dönem Adalet ve Kalkınma Partisi eski Şanlıurfa milletvekili.
Hayatı
Yıldız, 1976 yılında Şanlıurfa'nın Suruç ilçesinde doğdu. KKTC Doğu Akdeniz Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun olarak yükseköğrenimini tamamladı.
Siyasi kariyeri
2018 genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi Şanlıurfa milletvekili olarak seçildi ve görevine devam etmektedir.
Merve Kocabeyler
Merve Kocabeyler, (4 Kasım 1990, İstanbul), arpist.
Uluslararası yarışmalarda çok sayıda ödül kazanan müzisyen, Milano’da, La Scala Operası Akademi Orkestrası arp kadrosunda yer almaktadır.
Hayatı
1990 yılında İstanbul'da doğdu, Babası udi ve Türk sanat müziği bestecisi İsmet Kocabeyler'dir. Müziğe 7 yaşında piyano çalarak başldı 11 yaşında İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı’nın yetenek sınavlarını kazandı ve Yonca Özkan Bilenoğlu ile arp çalışmaya başladı. 2007'de sınıf atlayarak liseyi bitirdikten sonra konservatuvarda iki yıllık lisans eğitimini tamamladı.
2009’da Avusturya’da bulunan Salzburg Mozarteum Üniversitesi’nde arpist Helga Storck’un sınıfına bursla kabul edildi. Lisans çalışmalarına aynı okulda Stephen Fitzpatrick ile devam etti. Lavta sanatçısı Hans Brüderl ile barok repertuvar üzerine çalıştı.Uluslararası müzik akademilerinde Isabelle Moretti, Elisabeth Fontan-Binoche, Marisa Robles, Elinor Bennett,  Benoit Wery, Fabrice Pierre, Rita Costanzi, Marie-Pierre Langlamet gibi arpistlerle burslu olarak çalışma olanağı buldu.
Çağdaş Eğitim Vakfı'nın "Harika Yetenek" olarak desteklediği Kocabeyler, 2009’dan itibaren Yehudi Menuhin Live Music Now adlı dernek aracılığıyla, Salzburg’da düzenli olarak solo konserler verdi. Avrupa’da sürdürdüğü eğitimi sırasında birçok uluslararası ödüle layık görüldüğü. Kazandığı ödüllerin başlıcaları Uluslararası Genç Virtüözler Yarışması ikincilik (2009), Szeged Uluslararası Arp Yarışması birincilik (2010), Viyana’da Franz Josef Reinl Uluslararası Arp Yarışması üçüncülük (2010), Petar Konjovic Uluslararası Arp Yarışması birincilik (2011), Citta di Cagliari Uluslararası Arp Yarışması  birincilik (2012) ödülleridir.
Oda müziğine büyük ilgi duyan ve Boğaziçi Üniversitesi'ndeki Albert Long Hall’da verdikleri ilk konserden beri çellist Dorukhan Doruk ile birlikte çalan Merve Kocabeyler, Türkiye'de Ulusal Gençlik Senfoni Orkestrası, Doğuş Çocuk Senfoni Orkestrası;  Brezilya’da Santa Catarina Müzik Festivali Senfoni Orkestrası, Kanada’da Pasifik Senfoni Orkestrası'nda arp grup şefliği yapmıştır; Salzburg Filarmoni Orkestrası ve Avusturya Modern Müzik Topluluğu tarafından düzenli olarak davet edilmektedir.
Sanatçı, 2015 yılında Amsterdam Konservatuvarı’nda verdiği resitali tam not ile geçerek yüksek lisans derecesi aldıktan sonra Monako Dünya Arp Festivali Yarışması 'nda Mükemmellik kategorisinde birinciliğe değer görüldü. Yüksek lisans sonrasında mezuniyet sonrası (post-graduate) çalışmalarını Mozarteum Üniversitesi’nde tamamladı. Ukrayna’da verdiği ustalık sınıfı sonrasında 2019 Uluslararası “Glowing Harp” Yarışması’na jüri üyesi olarak davet edildi.
Milano’da, La Scala Operası Akademi Orkestrası arp kadrosunda yer alan müzisyen, 2015'ten beri Aydın Doğan Vakfı ve diğer destekçileri tarafından armağan edilen Amerikan yapımı Lyon&Healy arp ile çalmakta olan Kocabeyler ile çalmaktadır.
Solanum dimorphispinum
Solanum dimorphispinum, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Balkan Gagavuzcası
Balkan Gagavuzcası, Balkanlar'da yaşayan Gagavuzlar tarafından konuşulan Gagavuzca ağızlarıdır. Bulgaristan, Romanya, Kuzey Makedonya, Türkiye ve Yunanistan'da az sayıda konuşucusu olan ağızlar, Türkçenin Rumeli ağızlarıyla olan büyük benzerlikten dolayı Rumeli Türkçesi adıyla da adlandırılmaktadır. UNESCO tarafından ciddi derecede tehlike altında olan diller arasında gösterilmektedir.
Bulgaristan'ın kuzeydoğusunda yoğun olarak yaşayan Gagavuzlar, 1770 yılından itibaren kitleler halinde Besarabya'ya göç etmeye başlamıştır, göç dalgası aralıklarla 1811'e değin sürmüştür.
Valentin Moşkov, 1903 yılında Bulgaristan'ın kuzeydoğusundaki Yenipazar'ın (Novi Pazar) yakınında bulunan Pamukçu adlı Türk köyünde çalışmalar yapmıştır. Köyde yaşayan Türklerin diliyle Besarabya'daki Beşalma köyünde yaşayan Gagavuzların dili arasında bir fark bulunmadığı sonucuna varmıştır.
Balkan Türk ağızları üzerinde karşılaştırmalı çalışmalar yapan Tadeusz Kowalski, Deliorman Türkçesi adını verdiği Gacal ağzıyla Besarabya Gagavuz ağzını tek bir diyalektolojik grup içinde değerlendirilecek kadar birbirine yakın kabul etmiştir. Bu bölgedeki Türklerin ve Gagavuzların konuştukları dile Tuna Türkçesi adını vermiştir. Paul Wittek ise, Gacalların konuştuğu Türkçenin, Osmanlı Türkçesine Gagavuzcadan daha yakın olduğunu düşünerek Gagavuzcanın Oğuz öncesi özelliklerine işaret etmektedir.
Romanya Gagavuz ağzı, Moldova'nın Sovyetler Birliği'ne katılmasıyla birlikte, Romanya'nın geri kalan bölgelerinde yaşayan Gagavuzlar ayrı bir sosyal grup olma özelliğini büyük ölçüde yitirmiştir. Romanya Gagavuz ağız özelliklerini yansıtan örneklere sadece Mehmet Ali Ekrem'in Dobruca Türklerinin kültüründen örnekler sunmak için yayımladığı Bülbül Sesi adlı eserinde yer alan "Tudorka", "Stuian" adlı türkülerde rastlanmaktadır.
Yunanistan Gagavuz ağzı, Kesriye şehrinde ve Makedonya'nın güneydoğusunda küçük gruplar hâlinde Gagavuzların yaşadığı bilinmektedir. Ancak bugüne kadar Gagavuzca herhangi bir yayın yapılmamıştır.
Karen Demirciyan Kompleksi
Karen Demirciyan Spor ve Konser Kompleksi (Ermenice: Կարեն Դեմիրճյանի անվան մարզահամերգային համալիր), bilinen ismiyle Demirciyan Arena, Spor & Müzik Kompleksi, ya da sadece Hamalir (Ermenice diline Kompleks) Hrazdan Nehri geçidi yakınında, Erivan'ın batı kesimlerine hakim olan Tsitsernakaberd tepesine çıkan 184 basamaklı büyük bir spor ve konser kompleksidir.
Ağustos 2015'te Ermenistan hükûmeti, kompleksi yenilemeyi ve "aile odaklı bir merkez" haline getirmeyi planlayan kompleksi özel bir şirkete satmaya karar verdi.
Tarihi
Kompleks 1983'te açıldı, ancak 1985'te bir yangından sonra bir buçuk yıl içinde kapanmak zorunda kaldı. 1987 yılı sonuna kadar bir yenileme süreci yaşanmış ve yeniden konserlere ve spor etkinliklerine ev sahipliği yapmaya hazır hale gelmiştir. Kompleks, bir grup Ermeni mimar tarafından tasarlandı: A. Tarkhanian, S. Khachikyan, G. Pogosyan ve G. Mushegyan. İnşaat süreci mühendisler tarafından denetlendi: Hamlet Badalyan (başmühendis) ve I. Tsaturyan, A. Azizyan ve M. Aharonyan.
1990'da Ian Gillan'ın grubu orada konserler verdi. 1996 yılındaki 32. Satranç Olimpiyatı ve 2001 Dünya Wushu Şampiyonası bu mekanda gerçekleşti.
1999 yılında, Ermeni parlamentosunun eski başkanı Karen Demirciyan'ın 1999 Ermenistan parlamento baskını'nda öldürülmesinden kısa bir süre sonra, Sovyet döneminde kompleksin inşasına ve yenilenmesine yaptığı katkılardan dolayı kompleksin adı onun onuruna değiştirildi.
Yenileme süreci yaklaşık 3 yıl sürdü ve maliyeti 42 milyon ABD dolarına ulaşarak kompleksi modern ve üst düzey bir spor ve konser alanına dönüştürdü.
31 Ekim 2008 tarihinde İlk açılışından tam 25 yıl sonra, Karen Demirçyan Spor ve Konser Kompleksi'nin ikinci açılış töreni, cumhurbaşkanı Serj Sarkisyan, Ermeni Patriği II. Karekin, Karen Demirciyan'ın oğlu Stepan Demirciyan ve dul Rima ve Erivan saknilerinin büyük bir kalabalığının katılımıyla gerçekleşti. Törende popüler konserler ve buz pateni gösterileri yer aldı. Rus artistik patinaj efsanesi Evgeni Plushenko günün sürpriz konuğu ve sanatçısı oldu.
Ağustos 2014'te, sahiplerinin birikmiş borçları nedeniyle, Ermenistan Hükûmeti kompleksin mülkiyetini Savunma Bakanlığı'na devretti.
Ağustos 2015'te, Ermenistan hükûmeti kompleksi NTAA Investment Group LLC'ye satmaya karar verdi ve 4 yıl boyunca kompleksi toplantı odaları, restoranlar, mağazalar ve bir kumarhane "oteller, kapalı su parkı, konser salonları" içerecek "aile odaklı bir merkez" haline getirmeyi planladı.
Yapı
Kompleks benzersiz bir tasarıma sahiptir, tüm yapının dışarıdan görünümü, kanatlarını açan büyük bir kuşu hatırlatır. Mimari konseptleri arasında, iki büyük salonu hızla birbirine bağlayarak ilave koltukları ortaya çıkarabilen 1.008 koltuklu döner bir tribün yer alıyor. 1987 yapıyı tasarladıkları için mimarlara türünün en iyisi dalında Sovyetler Birliği Devlet Ödülü layık görülmüştür.
Kompleks aşağıdaki salonlardan oluşmaktadır:
Paolo Veronese
Paolo Veronese (asıl adı: Paolo Caliari; 1528, Verona - 19 Nisan 1588), geç Rönesans döneminde maniyerizm stilinde çalışmış Venedikli ressam.
Çocukluğu ve gençliği
Paolo Veronese "Paolo Caliari" adı ile büyük olasılıkla ve elimize geçen Verona'da yapılmış bir nüfus sayımı sonucuna göre 1528'de Venedik Cumhuriyeti yönetimi altında bulunan Verona şehrinde doğdu. Babası Piero di Gabrielle kendi babasının sanatı olan anıtsal taş yontmacılığı (it. "spezapreda") yapmakta ve mimar olarak çalışmakta idi. Çıraklık-kalfalık eğitimi veren bir taş yontma atölyesi vardı. Ev kadını olan annesinin adı Catarina idi ve annesi bir asilzade olan Antonio Caliari'nin gayrimeşru kızı idi. Ailenin 10 çocuğu olmuştu. Paolo bunlardan 5. idi ve en genç olan kardeşi olan Benedetto ile arasında 10 yaş fark bulunmaktaydı. Paolo çocuk ve gençken, babasının mesleğinin ismi ile Paolo Spezapreda olarak anılmaktaydı ama gençliğinde annesinin asilzade babasının ismi olan "Caliari" ismini kullanmaya başladı.
Paola daha çok gençken Verona'da babasının taş yontma atölyesinde çırak olarak çalışmaya başladı. Bu atölyedeki çalışmalarından röliyef şeklindeki süsler yapmayı ve insan figürleri yontmak için de insan vücudu anatomisini iyice öğrendi. Bu çalışmalarında büyük bir yetenek gösterdiği için babası onu, babadan gelme kalıtsal olarak yerel bir ressam olan ve bir öğretici resim atölyesi bulunan, amcası Antonio Badille yanına çırak ressam olarak verdi. Paolo burada geleneksel çırak-kalfa-usta ressam eğitimi süreci içinde gayet iyi bir resimcilik ve resimlerde boya kullanma gelenekleri eğitimi aldı. Amcasının atölyesinde çalışan diğer yerel Verona Ekolü'ne dahil olan ve fresko ve tablo ressamları olan Giovanni Maria Falconetto, Domenico ve Francesco Morone, Girolamo Dai Libri, Giovanni Francesco Caroto, Francesco Torbido vb ile birlikte çalışarak gayet derin bir ressamlık eğitimi gördü. Perspektif ve mimarı şekiller çiziminde geniş tecrübe kazandı. Hazırladığı insan figürlerinin gayet zarif, tabii ifadeli, ve vakarlı görünüp ve hayata yakın olmalarını öğrendi. Daha yaşı 20'ye varmadan kalfalık ve erken ustalık dönemlerinde Verona'da yetenekli yerel bir ressam olarak isim yaptı. Evlerin ön cephesini resimlerle süslemek için ve Verona'da bulunan semt kiliselerinin sunak ve duvar resimlerini ve tablolarını yapmak için siparişler almaya başladı. Hazırladığı sunak resimleri arasında 1548'den önce Bevilacqua-Lazise ailesini Şapeli için hazırladığı sunak tablosunun Veronese'nin ilk resim şaheseri olarak sanat kritikleri tarafından kabul edilmektedir.
1543'de hocası Badile'ye verilen sipariş üzerine hazırlanan bir kilise sunak tablosu belirli kısımlarının değişik ve tablonun kalan kısımlarından çok daha çekici olması, bunların daha 15 yaşında olan çırak Paolo eliyle hazırlanmış olduğu kabul edilmektedir. Anlaşılmaktadır ki gayet yüksek yetenekli Paolo'ya Badile atölyesinin artık yeni bir şey öğretmeye yeterli 0 olamamaktaydı. Bu nedenle olacak, 1544'te Paolo Badile'nin atölyesinde çırak ressam olmaktan ayrıldı.
Venedik
1553de Veronese Venedik Cumhuriyeti devletinden büyük bir tablolara yapma siparaşi aldı. 1547'de çıkmış olan yangında büyük zarar görmüş olan Palazzo Ducale (Dükalık Sarayı'ndan bulunan Sala dei Cosiglio dei Dieci (Onlar Konseyi Toplantı Salonu) ve yanındaki Sala dei Tre Capi del Consiglio (Büyük Konsey'in Üç Başkanı Toplantı Salonu) restore edilmişti ve bu iki salonunun tavanlarını fresk tablolar ile süsleme kararı alınmıştı ve bu yeni tavan için tablolar hazırlama siparişi Veronese'e verildi.
Bunu üzerine Veronese evini ve atölyesini Venedik şehrine nakletti ve o şehirde yaşayıp çalışmaya başladı. Bu konak günümüzde de Venedik'te bulunmaktadır.
2011-12 Türkiye Bayanlar İkinci Voleybol Ligi
Türkiye Deplasmanlı Bayanlar İkinci Voleybol Ligi 2011-12 sezonu, 22 şehirden 35 takımın 3 grupta katıldığı lig deplasmanlı normal lig + Play-Off usulüne göre oynandı. Play-Off maçları sonunda Işıkkent, Maltepe Yalıspor, Karşıyaka Voleybol, Balıkesir Belediyesi, Anadolu Üniversitesi, Bor Ömürpen Şekerspor, Gökyüzüspor ve Koç İlköğretim Okulu kulüpleri Türkiye Bayanlar Birinci Voleybol Ligi'ne yükselirken, Antalya Şimşekspor, Denizlispor, Sakarya Adaspor, İzmit DSİ Spor, Adana İdman Yurdu, Yeni Sandıklı Belediyesi, Bursa DSİ Nilüferspor ve Net Voleybol kulüpleri ise bölgesel lige düşmüşlerdir. Not : Anadolu Üniversitesi, Bor Ömürpen Şekerspor, Gökyüzüspor ve Koç İlköğretim Okulu kulüpleri normal sezon sonunda bir üst lige yükselme hakkı kazanamasalar da bir üst ligden çekilen takımların yerine lige alınmıştır.
Statü
1. ETAP : Gruplarda yer alan takımlar iki devreli deplasmanlı lig usulüne göre karşılaşırlar. Müsabakalar sonunda A ve B grubunda 11 ve 12. olan takımlar, C grubunda ise 11. olan takım mahalli lige düşer. Gruplarında İLK DÖRT SIRAYI ALAN KULÜPLER FİNAL maçları oynamaya hak kazanırlar. FİNAL ETABI : Final etabında A grubu A1, B2, C3 ve B4 takımlarından, B grubu B1, C2, A3 ve C4 takımlarından, C grubu ise C1, A2, B3 ve A4 takımlarından oluşur. Müsabakalar sonunda grup 1.’leri toplam 3 takım ile gruplarında en iyi 2. olan (puan, set ve sayı averajı) dördüncü takım da 2.Lige terfi eder. PUANLAMA SİSTEMİ : Bu sistemde önceden belirlenmiş fikstüre göre, kulüp takımlarına puan esasına göre birbirleri ile seri müsabakalar yaptırılır ve müsabaka sonucu elde edilen puanlara göre sıralama yapılır. 3 – 0 ve 3 – 1 galibiyetle sonuçlanan müsabakalarda galip gelen takıma (3) puan, 3 – 2 galibiyetle sonuçlanan müsabakalarda galip gelen takıma (2) puan, 2 – 3 sonuçlanan müsabakalarda mağlup olan takıma (1) puan, 1 – 3 ve 0 – 3 sonuçlanan müsabakalarda mağlup olan takıma (0) puan verilir. Hükmen mağlubiyetlerde toplam puandan (1) puan düşürülür. Hükmen galibiyet alan takımın toplam puanına (3) puan eklenir. Bir veya birkaç takım tarafından kazanılan puanların eşitliği halinde, sıralama; kazanılan maç sayısına göre belirlenir. Kazandığı maç sayısı fazla olan takım üst sırada yer alır. Kazanılan maç sayısına göre eşitliğin bozulmaması halinde; set averajı uygulanır. Bu uygulamada puanları eşit olan takımların müsabakalar sonunda aldıkları setlerin toplamı, verdikleri setlerin toplamına bölünür. Sıralama, büyük sayıya sahip olan takım üst sırada yer alacak şekilde yapılır. Eşitliğin kazanılan set sayılarına göre de devam etmesi halinde; eşitliği devam eden takımların yaptıkları tüm müsabakalar sonunda aldıkları sayıların toplamı, verdikleri sayıların toplamına bölünür. Takımlar, çıkan sayının büyüklüğüne göre yukarıdan aşağıya sıralanır. Eşitlik yine de bozulmamışsa bu durumdaki takımların kendi aralarında yaptıkları müsabakalardaki maç, puan, set ve sayı averajına sıra ile başvurularak sıralama belirlenir.
Paolo Veronese
Villa Barboro ve yemekhane tabloları
1556'da Veronese "Simon Evinde Ziyafet" adını taşıyan anıtsal büyüklükte bir ziyafet sahnesini ihtiva eden ilk tablosunun siparişini aldı. Bu tabloyu ancak 1570'te bitirdi. Sanat kritikleri bu tabloda bulunan insan figürlerinin tablo uzerinde dağınık olması dolayısıyla tabloda gözü çeken bir odak bulunmamasıni ortaya çıkardığını belirtip bu neden ile bu tabloyu Veronese'nin şaheser yemekhane resimleri arasına almamaktadırlar.
Saas-Grund
Saas-Grund İsviçre'nin Valais kantonunda Visp bölgesine bağlı bir yerleşim yeri. Lenzspitze ve Dom dağının batısında yer alır.
Paolo Veronese
Villa Barboro ve yemekhane tabloları
1550'li yıllar sonlarına doğru Veronese San Sabestiano Kilisesi'nde hazırlamakta olduğu tavan fresk tablolarının yapılmasına bir ara vermiştir. Bu zaman aralığında, Venedik anakarasında bulunan Maser şehrinde ünlü Venedikli mimar Andrea Palladio tarafından tasarlanıp bina edilmesi yeni bitirilmiş olan bir villa olan Villa Barbaro'nun duvarlarını ve tavanını tablolarla süslenmesi için bir sipariş almıştır.
2011-12 Türkiye Bayanlar İkinci Voleybol Ligi
A Grubu
{| table width=100%
Paolo Veronese
Villa Barboro ve yemekhane tabloları
Veronese tarafından yapılan fresk stili duvar resimleri Barbaro ailesinin fertlerinin portrelerini de ihtiva etmektedir, Duvar tablolarında figürler antik Yunan ve Romalı mitolojisi kaynaklıdır. Tavanlarda mitolojik figürler açık gökler ve bulutlar ile karışıktır. Genel olarak hazırlanan duvar ve tavan tablolarının altında yatan felsefi tutum, hümanisttik kültürün Hristiyan ruhanilik ile karışımı olarak tasvir edilmiştir. Veronese çok karmaşık perspektifleri gayet ustaca resme geçirmiş ve tablolarındaki açıklık ve parlaklık resimsel şiir ve destanlar gibi güzellik kazanmıştır. Böylece Villa Barbaro bir şaheser mimari eseri ile şaheser resim sanatı eserlerinin gayet güzel bir bileşimine baş örneklerden biri olmuştur.
<!-- The Wedding at Cana, painted in 1562–1563, was also collaboration with Palladio. It was commissioned by the Benedictine monks for the San Giorgio Maggiore Monastery, on a small island across from Saint Mark's, in Venice. The contract insisted on the huge size (to cover 66 square meters), and that the quality of pigment and colors should be of premium quality. For example, the contract specified that the blues should contain the precious mineral lapis-lazuli. The contract also specified that the painting should include as many figures as possible. There are a number of portraits (including those of Titian and Tintoretto, as well as a self-portrait of Veronese) staged upon a canvas surface nearly ten meters wide. The scene, taken from the New Testament Book of John, II, 1–11, represents the first miracle performed by Jesus, the making of wine from water, at a marriage in Cana, Galilee. The foreground celebration, a frieze of figures painted in the most shimmering finery, is flanked by two sets of stairs leading back to a terrace, Roman colonnades, and a brilliant sky.
In the refectory paintings, as in The Family of Darius before Alexander (1565–1570), Veronese arranged the architecture to run mostly parallel to the picture plane, accentuating the processional character of the composition. The artist's decorative genius was to recognize that dramatic perspectival effects would have been tiresome in a living room or chapel, and that the narrative of the picture could best be absorbed as a colorful diversion. These paintings offer little in the representation of emotion; rather, they illustrate the carefully composed movement of their subjects along a primarily horizontal axis. Most of all they are about the incandescence of light and color. The exaltation of such visual effects may have been a reflection of the artist's personal well-being, for in 1565 Veronese married Elena Badile, the daughter of his first master, and by whom he would eventually have a daughter and four sons.
Also painted between 1565–70 is his Madonna and Child with St. Elizabeth, the Infant St. John the Baptist, and St. Justina in the Timken Museum of Art, San Diego. St. Justina, a patroness of Padua and Venice, is at the right with the Blessed Virgin Mother and the Christ child in the center. In contrast to Italian works of a century earlier the infant is rendered convincingly as an infant. What makes one stop and take notice in this painting is the infant's reaching out to St. Justina, since a baby of this age would normally limit his gaze to his mother. Completing the work is St. Elizabeth, the cousin of Mary and mother of St. John the Baptist, located on the left. The artist delicately balances the forms of the extended Holy Family and renders them using a superb balance of warm and cool colors.
-->
Kana'da Düğün ve Levi Evinde Ziyafet şaheser tabloları
1562 ile 1563'de Veronese en ünlü ve şaheser tablosu olan "Kana'da Düğün (Le Nozze di Cana) tablosunu Venedik'te San Maggiore adasından bulunan Benediktin Tarikatına ait olan Panquesten Manastırı'nın yemekhanesi duvarı için manastırın siparişi üzerine hazırladı. Verilen siparişe göre bu eserin konusu İsa’nın, misafir olarak çağrıldığı bir düğünde gerçekleştirdiği ilk peygamberlik mucizesi olarak kabul edilen suyu şaraba dönüştürmesi olacaktı. Veronese'nin diğer ziyafet konulu tabloları gibi hazırladığı büyük tabloda. siparişe rağmen, bu olayı kendi zamanında, bir Venedik sarayının bahçesinde, devrin Venediklilerin olağan olarak yaptıkları yemekli ve diğer eğlenceli gayet büyük ziyafetlerinden biri olarak göstermektedir. Bu duvar tablosunun boyutları 666 cm × 990 cm ve alanı yaklaşık 67 m2 olup, gayet büyüktür. İçinde (6sı müzisyen gerisi davetli) 138 kişi.; 5 köpek, 1 kedi ve 1 papağan resimlerini ihtiva etmektedir. Bunlar arasında müzisyenler geç Rönesans çağının ünlü Venedikli ressamlarıdır. ve bunlar otoportresi ile viola da gambada Paolo Veronese; flütte Jacobo Bassano; kemanda Tintoretto ve viyolonselde Titian'dır. Davetliler figürleri arasında Kutsal Roma Germen İmparatoru V. Karl,, Fransa kralı I. François, İngiltere kraliçesi I. Mary ve Osmanlı imparatoru Kanuni Sultan Süleyman bulunur. Bu eesr 1563’te tamamlanmış ve 235 yıl manastır yemekhanesinin duvarında kalmıştır. 1797’de Napolyon Bonapart tarafından savaş ganimeti olarak alınıp Paris’e götürüldü. Günümüzde Paris'teki Louvre Müzesi'nde müzede en popüler eser olan Leonardo da Vinci'nin Mona Lisa eseri ile aynı salonda onun tam karşısında sergilenmektedir.
<!-- In 1573 Veronese completed the commission for The Feast in the House of Levi, a last-supper painting for the rear wall of the refectory at the Basilica di Santi Giovanni e Paolo, Castello, Venice. Originally titled The Last Supper, the painting was to replace a Titian painting burnt in a fire; Veronese's oversized (5.55m x 12.80m) replacement depicted a Last Supper banquet scene that included German soldiers, dwarves, and animals — the human and animal exotica usual to Veronese's representational narratives. Artistically, The Feast in the House of Levi indicates Veronese's technical development in using intense and luminous colours for texture, attention to narrative coherence, the acute representation of human emotion, and the psychologically subtle interplay occurring among the characters who crowd the scene.
Given the subject of the painting, the biblical Last Supper, the humanistic depictions of the characters lacked the piousness usual to Roman Catholic art depicting the Christ character and the events of his life; and the Inquisition readily noticed Veronese's irreligiosity. By the 1570s, the theology of the Counter-Reformation had given legal authority to Roman Catholic doctrine in Venice, which was a new, political development for an artist sch as Veronese. Professionally, in the Venetian republic of the Late–Renaissance, for an artist, painting crowd scenes had acquired political ramifications regarding who and what appeared in a religious painting commissioned from him, regardless of the patron or patroness.
In contrast, a decade later, Veronese encountered legal, religious constraints that determined the suitability (theological, political, sociological) of who and what he depicted in a painting—thus, on 18 July 1573, the Inquisition legally summoned Veronese before a tribunal, to explain the presence of what Church doctrine considered characters, animals, and indecorum extraneous to an image of the Last Supper of the Christ.[23]
The tribunal's interrogation of the painter Veronese was cautionary, rather than punitive; political, rather than judicial; nonetheless, Veronese explained to the Inquisitiors that “we painters take the same liberties as poets and madmen” in telling a story. Although the Inquisition's tribunal ordered Veronese to repaint the last-supper scene, he opposed their remedy to his theological offences, yet was compelled to re-title the painting from the sacramental The Last Supper to The Feast in the House of Levi.[24] That an artist, such as Paolo Veronese, had successfully perdured against the Inquisition's implied accusation of heresy, indicated he had the discreet political support of a patrician patron of the arts.
-->
Active Gaming Media
Active Gaming Media Inc. (AGM), Osaka, Japonya merkezli yerelleştirme şirketidir. 2008'de CEO Ibai Ameztoy tarafından kurulan şirketin temel hedefi video oyunları yerelleştirme servisi sunmaktır. AGM kuruluşundan sonra yerelleştirmenin yanı sıra oyunlarda hata ayıklama, pazarlama, reklam, dublaj ve oyunlar ve anime için yayımcılık hizmetleri vermeye başlamıştır.
PlayStation 3, PS Vita ve PC'nin yanı sıra online ve mobil oyunlar gibi çeşitli platformlarda pek çok ürün üstüne çalışan AGM aralarında Sony Corporation, Grasshopper Manufacture ve Capcom da olan pek çok büyük Japon video oyunu şirketiyle çalışmıştır. Üstünde çalıştığı önemli oyunlar arasında Demon’s Souls, No More Heroes, Monster Hunter, hayatta kalma-korku serisi Resident Evil, ve Devil May Cry serisi vardır.
Tamamlanmış projeler
Geçtiğimiz beş yıl içinde AGM 300'den fazla oyunu altı farklı platformda dokuz dile çevirmiştir.
2011-12 Türkiye Bayanlar İkinci Voleybol Ligi
B Grubu
{| table width=100%
C Grubu
{| table width=100%
Nisaba
Nisaba ya da Nidaba (Sümerce:  ; sonradan Sümerce:  ), ayrıca Nanibgal (Sümerce:  ; sonradan Sümerce:  ) epitetiyle de bilinir, Sümer yazma, öğrenme ve hasat tanrıçasıdır. Kutsal tapınakları, Ereş ve Umma'daki E-zagin idi.
Kenyanthropus
Kenyanthropus (Yunanca: "Kenya insanı"); ilk olarak, Meave Leakey'in ekibinden Justus Erus'un 1999 yılında Kenya'daki Turkana Gölü'nde keşfettiği ve 3,5 ile 3,2 milyon yıl öncesine (Pliyosen Çağ) tarihlenen kalıntılar ile tanımlanan hominin türü.
Nisaba
== Mitoloji ==
Kenyanthropus
2015 yılında Lomekwi'deki arkeolojik keşifler, muhtemelen bugüne kadar hominin alet kullanımına dair bilinen en eski kanıtları tanımlayarak, Kenyanthropus platyops'un bilinen en eski alet kullanıcısı olabileceğini göstermiştir.
Nisaba
Panteondaki konumu
Birçok Sümer tanrısında olduğu gibi, Nisaba'nın panteondaki yeri ve mirası biraz belirsiz görünüyor. An ve Uraş'ın kızıdır. Sümer metinlerinden, Uraş'ı tanımlamak için kullanılan dil Ninhursag'ı tanımlamak için kullanılan dile çok benzer. Bu nedenle, iki tanrıça aynı kişi olabilir. Nisaba, Gılgamış'ın annesi Ninsun'un kız kardeşidir. Uraş ve Ninhursag aynı tanrıça ise Nisaba, Nanşe'nin ve (bazı versiyonlarda) Ninurta'nın üvey kız kardeşidir. Bazı diğer masallarda, Ninlil'in annesi ve ayrıca Enlil'in kayınvalidesi olarak kabul edilir.
Kenyanthropus
Evrim
İnsansıların evrimini anlamak son derece zor olsa da, homininler hakkındaki bilgiler sürekli artıyor. Homininlerin evrimi soy ağacındaki resimde gösterildiği gibi, Australopithecus grubunun, 1999'da Kenyanthropus platyops fosillerinin bulunmasından önceki en eski homininlerden biri olduğu biliniyordu. Kenyanthropus platyops, aslında homininlerin evrimsel yolunu daha da kafa karıştırıcı hale getirdi. Çünkü bu fosiller yeni bir türü ve cinsi temsil ediyordu. Ancak fosilin Kenya'da bulunmasından sonra, K. platyops 'un Australopithecus afarensis ile aynı zamanda yaşayan daha eski türlerden biri olduğu fikri ortaya çıktı. K. platyops kafatasının bulunmasından sonra, Homo cinsinin atalarının, A. afarensis 'ten çok K. platyops olduğu düşünülmeye başlanmıştır.
Nisaba
Görevleri
Bilgelik tanrısı Enki, yaratılıştan sonra dünyayı düzenledi ve her tanrıya dünya düzeninde rol verdi. Nisaba, tanrıların katibi olarak adlandırıldı ve Enki, daha sonra ihtiyacı olanlara daha iyi hizmet edebilmesi için ona bir öğrenme okulu kurdu. Kayıtları tutar, olayları kaydeder ve tanrılar için kitap işleriyle ilgili diğer çeşitli görevleri yapar. Ayrıca bölgesel sınırların belirlenmesinden de sorumludur.
Nanşe'nin baş yazarıdır. Yeni yılın ilk gününde, o ve Nanşe, ölümlüler arasındaki anlaşmazlıkları çözmek ve ihtiyacı olanlara yardım etmek için birlikte çalışır. Nisaba, yardım isteyen ziyaretçilerin kaydını tutar ve daha sonra onları yargılayacak Nanşe'nin önüne çıkmaları için sıraya sokar. Nisaba ayrıca Ninhursag'ın Keş'teki tapınağında emir veren ve tapınak kayıtlarını tutan bir bakıcı olarak görülür.
Berdyansk Havalimanı
Berdyansk Havalimanı  Berdyansk, Ukrayna'da bir havaalanıdır. Havaalanı şehrin kuzeyinde yer almaktadır.
26 Şubat 2022 tarihi itibarıyla havalimanı Rus işgali altındadır.
Olaylar ve Kazalar
19 Haziran 1987'de, bir Yakovlev Yak-40 (CCCP-87826) olan Aeroflot Uçuş 528, şiddetli bir yağmur duşunda arka rüzgarla havaalanına yaklaşıyordu ve yüksek bir hızda indi. Bir pas geçme başlatıldı, ancak daha sonra iptal edildi. Uçak pisti aştı, bazı engellere çarptı ve alev aldı ve içindeki sekiz kişi öldü. Uçak imha olmuştur.
Bargullas
Bargullas, Arnavutluk'un Berat iline bağlı İskarapar belediyesinde bulunan bir köydür.
Büyük Kıtlık (1315-1317)
1315-1317 Büyük Kıtlığı, 14. yüzyılın başlarında Avrupa'nın büyük bir kısmını etkileyen büyük bir kıtlıktır. Kıtlık, Avrupa'daki bir dizi büyük ölçekli krizin ilkiydi. Açlık, uzun yıllar boyunca milyonlarca ölüme neden olmuş ve 11. ve 13. yüzyıl arasında büyüme ve refah döneminin sonu olmuştur.
Büyük Kıtlık, 1315 ilkbaharında kötü hava koşullarıyla başladı. Tarım hasarları, 1317'deki yaz hasadına kadar 1316 yılına kadar sürdü ve durum 1322 yılına kadar tamamen iyileşmedi. Dönem, yüksek suç oranı, hastalık, kitlesel ölüm ve hatta yamyamlık ile kendini belli etti. Kriz, Kilise, devlet ve Avrupa toplumu için büyük sonuçlara neden oldu.
Solanum dioicum
Solanum dioicum, Solanum cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Belemedik Tabiat Parkı
Belemedik Tabiat Parkı, Türkiye'nin Adana ilinde bulunan bir tabiat parkıdır. Pozantı'nın merkezine 9 km uzaklıktadır.
Cami, Hazro
Cami, Diyarbakır ilinin Hazro ilçesine bağlı bir mahalledir.
İsmail Kaya
İsmail Kaya (d. 1983, Osmaniye), Türk iş insanı, siyasetçi ve TBMM 27. dönem Adalet ve Kalkınma Partisi Osmaniye milletvekilidir.
Hayatı
İsmail Kaya 1983 yılında Osmaniye'de doğdu. İnönü Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesinden mezun olarak yükseköğrenimini tamamladı.
Siyasi kariyeri
2018 genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi Osmaniye milletvekili olarak seçildi ve görevine devam etmektedir.
Jules Chéret
Jules Chéret (31 Mayıs 1836 - 23 Eylül 1932), Belle Époque afiş sanatının ustası olan Fransız ressam ve litograf. Modern posterin babası olarak anılır. Paris'te fakir ama yaratıcı bir zanaatkar ailede dünyaya gelen Chéret, çok sınırlı bir eğitim aldı. On üç yaşında bir litografın yanında çıraklığa başladı ve 3 yıl çalıştı. Daha sonra resme olan ilgisi nedeniyle École Nationale de Dessin'de bir sanat kursuna gitti. Diğer pek çok acemi sanatçı gibi, Chéret de Paris müzelerini ziyaret ederek geçmişten günümüze var olan çeşitli sanatçıların tekniklerini inceledi.
1859'dan 1866'ya kadar, İngiltere'nin Londra şehrinde litografi eğitimi aldı. Fransa'ya döndüğünde, Eldorado, Olympia, Folies Bergère, Théâtre de l'Opéra, Alcazar d'Été ve Moulin Rouge gibi kabareler, müzik salonları ve tiyatrolar için posterler hazırladı. Haftalık hiciv Le Courrier français için posterler ve illüstrasyonlar yaptı.
Şöhreti
Poster sanatına yaptığı olağanüstü katkılardan dolayı 1890'da Fransız Hükûmeti tarafından Fransa'nın en büyük ulusal nişanı kabul edilen Légion d'honneur ile ödüllendirildi. Bu ödül kendisine Ticaret ve endüstrinin ihtiyaçlarını karşılayan bir sanat formu yarattığı için verilmiştir.
Barbara Mor
Barbara Mor (3 Ekim 1936 - 24 Ocak 2015 ), Amerikalı şair. Tanrıça hareketinin önde gelen üyeleri arasında gösterilmektedir. Mor, kendisini dünya çapında tanınırlığa ulaştıran The Great Cosmic Mother adlı yapıtında insanlık tarihinin ilk inanç sistemlerini oluşturanların kadınlar olduğunu arkeolojik, antropolojik ve mitolojik metinler aracılığıyla açıklamaktadır.
Kadırga Yaylası
Kadırga Yaylası, Gümüşhane'nin Kürtün ilçesi sınırları Zigana Dağları üzerinde, Zigana Geçidi'nin doğu yakasında bulunan bir yaylanın adıdır.
Terminoloji
Yaylanın eski (Rumca) adı Eskala 'dır. Kadırga adı ise iki formda analiz edilmektedir.
Kadırga Festivali
Trabzon'un batısındaki tüm ilçelerinin yanı sıra, Gümüşhane, Torul hatta Giresun'dan gelen on binlerce kişinin katılımıyla Yayla ortası veya Çürük ortası denilen Temmuz ayının son iki ve Ağustos ayının ilk haftası yörede dernek olarak adlandırılan yayla şenlikleri düzenlenmektedir. Özellikle Temmuz ayının üçüncü cuma günü düzenlenen Kadırga Festivali, tüm yaylacıları ("Otçu" da denilmektedir) çekerKöyler sabah erkenden kafileler halinde için yola çıkar, kemençe çalarak, horonlar edilerek, havaya silah atılarak yaylaya varılır. Bütün gün türlü yemekler, yenilip oyunlar oynanıldıktan sonra akşam her topluluk kendi yönüne geri döner.
Aşçı Mektebi
Aşçı Mektebi, Osmanlı döneminde yayınlanan yemek kitabıdır. Ahmed Şevket tarafından 1920 yılında Osmanlıca olarak kaleme alınmıştır.
Şenel Yediyıldız
Şenel Yediyıldız (d. 1953, Hoşkadem, Kabataş, Ordu), Türk tıp doktoru, siyasetçi ve TBMM 27. dönem Adalet ve Kalkınma Partisi Ordu milletvekili
Hayatı
Şenel Yediyıldız 1953 yılında Hoşkadem'de doğdu. Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesinden mezun olarak yükseköğrenimini tamamladı.
Siyasi kariyeri
2018 genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi Ordu milletvekili olarak seçildi.
Gökçeli, Adaklı
Gökçeli, Bingöl ilinin Adaklı ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı, 1902 yılı kayıtlarında Oror, 1928 yılı kayıtlarında ise Horhor olup, Ermenice'de "xorhor" sözcüğü "derinkuyu" anlamına gelmektedir.
Coğrafya
Köy, Bingöl il merkezine 65 km, Adaklı ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
2018 Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanlığı seçimi
2018 Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanlığı seçimi, Kıbrıs Cumhuriyeti'nin sekizinci cumhurbaşkanını belirlemek için ilk turu 28 Ocak 2018'de, ikinci turu ise 4 Şubat 2018 tarihinde gerçekleştirilen cumhurbaşkanlığı seçimi.
28 Ocak'taki ilk turda hiçbir aday seçilme kriteri olan %50 oy oranına ulaşamadığı için seçim ikinci tura bırakıldı. Birinci turda en çok oyu alan iki aday, Demokratik Seferberlik Genel Başkanı ve mevcut Cumhurbaşkanı Nikos Anastasiadis ve AKEL adayı Stavros Malas ikinci tura katılmaya hak kazandı. 4 Şubat tarihindeki ikinci turda Nikos Anastasiadis 215 bin 281 oy ve %55,99 oy oranı ile seçimi birinci tamamladı ve ikinci dönem cumhurbaşkanlığı görevini yürütmeye hak kazandı.
Seçim takvimi ve oy verme
Seçimlerde ülkedeki kayıtlı 550 bin 219 Kıbrıs Rumu ve 657 Kıbrıs Türkü'nün oy kullanma hakkına sahip olduğu açıklandı. Ayrıca yurtdışındaki 11 bin 683 seçmenin oy kullanması için, aralarında Yunanistan'ın ve Birleşik Krallık'ın da olduğu 15 ülke ile Berlin, Budapeşte, Brüksel, Doha, New York, Prag, Riyad ve Viyana dahil 38 noktada seçim merkezi kuruldu. Adayların yerel saatle 07:00'den itibaren oy kullanabileceği ve sandıkların 18:00'de kapanacağı ilan edildi. Aralarında yurtdışındaki 38 merkezin de bulunduğu toplam 1122 seçim merkezinde oy kullanıldı. Ayrıca güvenlik önlemlerinin üst seviyede olacağı ve seçim boyunca 2 bin polisin görev yapacağı açıklandı.
Birinci tur
28 Ocak 2018'de yapılan ilk tur seçimlerde hiçbir aday seçilme kriteri olan %50 oy oranını ulaşamadığı için seçim ikinci tura bırakıldı. Seçimin ilk turunda, son 5 yıldır cumhurbaşkanlığı görevini sürdüren Demokratik Seferberlik (DİSİ) adayı Nikos Anastasiadis %35,51 oy oranı ile toplamda 137 bin 268 oy aldı ve ilk turu birinci tamamladı. Komünist Parti Emekçi Halkın İlerici Partisi (AKEL) lideri Stavros Malas ise %30,2'ye denk gelen 116 bin 920 oy ile seçimi ikinci sırada bitirdi. Eski cumhurbaşkanlarından Tasos Papadopulos'un oğlu DİKO adayı Nikolas Papadopulos ise %25,74 ile 99 bin 508 seçmenin oyunu kazandı. Yunanistan'daki aşırı sağcı Altın Şafak partisinin adadaki uzantısı olan ırkçı ELAM partisinin lideri Hristos Hristu oyların %5,6'sını alarak seçimi dördüncü sırada tamamladı. Vatandaşlar İttifakı adayı Yorgos Lillikas ise 8 bin 419 oy ve %2,18 oy oranı ile ilk turda elendi.
Seçimlerde, 550 bin 876 kayıtlı seçmenden %71,88'e karşılık gelen 395 bin 949 seçmen sandığa gitti. 154 bin 927 kişi ise oy kullanmadı. Kullanılan oyların 9 bin 338'i geçersiz kabul edildi. Seçime katılım 2013 seçimlerine göre %12 oranında azaldı. Rum Ortodoks Kilisesi başpiskoposu II. Hrisostomos Nikos Anastasiadis'i destekleyeceklerini açıkladı. Ayrıca, DİKO lideri Papadopulos da geçmişte olduğu gibi kurulacak yeni kabinede bakanlık verilmek şartıyla sağın adayı Nikos Anastasiadis'i ikinci turda destekleyeceğini açıkladı.
İkinci tur
4 Şubat 2018'de gerçekleştirilen ikinci tur seçimlerde en çok oy oranına sahip Nikos Anastasiadis ve Stavros Malas yarıştı. Merkez sağ Demokratik Seferberlik Partisi (DİSİ) adayı Nikos Anastasiadis, %55,99 oy oranı ile ikinci kez cumhurbaşkanlığı görevine seçilmeye hak kazandı. Anastasiadis ikinci turda, birinci turda aldığı oyu %20,5 artırarak 215 bin 281 oy aldı. Rakibi AKEL lideri Stavros Malas ise oy oranını %13,8 artırmasına karşın, 169 bin 243 oy ve %44,01 oy oranı ile seçimden mağlup çıktı.
Seçimde kayıtlı 550 bin 876 seçmenden 407 bin 475'i oy kullandı. Seçmenlerin %26,03'ü olan 143 bin 401 seçmen ise sandığa gitmedi. Kullanılan oyların 384 bin 524'ü (%94,37) geçerli, 10 bin 778'i (%2,65) geçersiz sayıldı. Sandıkta oy kullanan 12 bin 173 kişi boş oy attı. Toplamda 22 bin 951 oy geçersiz kabul edildi. Seçime katılım oranı ise ilk tura göre %2,9 artarak %73,97 oldu.
Şevin Coşkun
Sevin Coşkun (d. 1980; Malazgirt, Muş), Türk iş insanı, siyasetçi ve TBMM 27. dönem Halkların Demokratik Partisi Muş milletvekilidir.
Hayatı
Sevin Coşkun 1980 yılında Muş'un Malazgirt ilçesinde doğdu. Yakın Doğu Üniversitesi İletişim Fakültesinden mezun olarak yükseköğrenimini tamamladı.
Siyasi kariyeri
2018 genel seçimlerinde Halkların Demokratik Partisi Muş milletvekili olarak seçildi ve görevine devam etmektedir.
Tokyo tarihi
Tokyo tarihi, Japonya'nın başkenti ve en büyük kentsel merkezinin büyümesini göstermektedir. Tokyo'nun doğu kısmı, günümüz Saitama prefektörlüğü, Kawasaki şehri ve Yokohama'nın doğu kısmı ile birlikte ritsuryō sistemi altındaki prefektörlüklerden biri olan Musashi vilayetini oluşturan Kantō bölgesinde toprakları kapsamaktadır.
Chiyoda, Chūō, Minato, Shibuya ve Shinjuku dahil 23 özel semt, Tokyo'nun orta bölümünü oluşturur. Batı Tokyo, Tama bölgesini kaplar. Tokyo'nun en eski Budist tapınağı, MS 628'de kurulan Asakusa'daki Sensō-ji'dir. Edo'nun adı ilk olarak 12. yüzyılda ortaya çıkmıştır.
Edo Dönemi
19. yüzyılın ortalarındaki Meiji Restorasyonu'ndan önce, Tokyo şehri Edo olarak biliniyordu. Tokugawa şogunluğu 1603'te Edo'nun hükûmet başkenti olmasıyla kuruldu. Bu dönemde Japonya'nın gerçek başkenti Kyoto idi.
Meiji Restorasyonu
Amerikalı denizci Matthew Perry, 1853'te Japonya'nın dışa açılmasını talep etmek için Edo'ya geldiğinde, şehir bir toplumsal değişim dönemi başlatır. Böylece, 1868'de şogunluk sona erdiğinde, şehrin adı "doğu başkenti" anlamına gelen "Tōkyō" olarak değiştirildi. Restorasyon sırasında imparator Kyoto'dan Tokyo'ya taşındı ve burayı Japonya'nın başkenti yaptı.
Şova Dönemi
15 Mart 1943 tarihinde Tokyo şehir ve prefektörlük yönetimleri birleştirilerek metropol adı altında prefektörlük statüsüne yükseltildi.
II. Dünya Savaşı sonlarında 10 Mart 1945 tarihinde ABD güçleri tarafından düzenlenen bombardıman sonucu yaklaşık 185.000 kişi hayatını kaybetti.
Savaştan sonra 15 Mart 1947 tarihinde semtlerin hukûkî tanımını belirten Yerel Özerklik Kanunu'nun çıkmasından hemen önce 35 olan semt sayısı 22'ye düşürüldü. 23. semt olan Nerima ise Itabashi'den ayrılarak 1 Ağustos 1947 tarihinde kuruldu.
1964 Yaz Olimpiyatları, Tokyo'da düzenlendi.
Günümüzde Tokyo
1990'lardaki durgunluğa rağmen, Tokyo dünyanın en dinamik şehirlerinden biri haline geldi. Geniş bir sosyal ve ekonomik faaliyet yelpazesine sahiptir.