cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arjantin sineması
Başlangıç
Lepage daha sonra ilk Fransız sinematografik ekipmanı ülkeye ithal etti ve 1897'de bir Gaumont kamera kullanan Eugenio Py, genellikle  Arjantin'in ilk filmi olan La bandera Argentina (Filmde Arjantin bayrağının rüzgarda sallandığı görülmektedir) ile ilişkilendirilmektedir. Aslında bu filmden önce Brezilya'da yaşayan Alman sinemacı Federico Figner, Buenos Aires'te Vistas de Palermo, Avenida de Mayo ve Plaza de Mayo adlarıyla bilinen üç film çekmiştir. Şöhret kazanan Py, yıllarca Casa Lepage'deki sergi için filmler üretmeye devam etti ve bunu, Viaje del Doctor Campos Salles a Buenos Aires (1900, ülkenin ilk belgeseli olduğunu düşünülmektedir) ile  La Revista de la Escuadra Argentina (1901) takip etti. O zamana kadar ilk projeksiyon salonları Arjantin, Uruguay ve Şili'de Glücksmann tarafından geliştirilen uluslararası çapta film yapımı, dağıtım ve sergi sisteminin bir parçası olarak açılmıştı.
İlk gelişmeler
Arjantin tarihi ve edebiyatı, film yapımının ilk yıllarında film temalarına kaynaklık etmiştir. Yerli sinemanın ilk başarılarından biri de José Hernández'in gaucho şiirinden ilham alan 1915'teki Nobleza Gaucha çalışmasıdır. José Mármol'un romanına dayanan Amalia (1914), ülkenin ilk uzun metrajlı yerli yapımıdır ve Arjantin devlet başkanı Hipólito Yrigoyen hakkındaki kısa bir hiciv olan 1917'deki El Apóstol, dünya sinemasının ilk animasyon filmi oldu.
1926'da Ferreyra,  Perdón, viejita (1927) filminden sonra La Vuelta al Bulín, La Costurerita que dio aquel mal paso ve Muchachita de Chiclana 'yı yayımladı. Ferreyra filmlerinin çoğunda, on yılın en popüler yıldızlarından Alvaro Escobar ve Elena Guido'nun ikilisi yer aldı.
La MaMa Experimental Theatre Club
La MaMa Experimental Theatre Club (ya da La MaMa E.T.C., İngilizce La MaMa Deneysel Tiyatro Kulübü) aşağı Manhattan'ın East Village bölümünde yer alan, kâr amacı gütmeyen bir kültürel organizasyondur. Kulüp, Off-Off-Broadway tiyatrosunun ilk ve birincil mekanlarından biridir.
Arjantin sineması
1930'lar-1950'ler: Altın Çağ
1930'daki Adiós Argentina, bir film müziğine sahip ilk Arjantin filmi oldu. Filmde, ilk çıkışlarını yapan Libertad Lamarque ve Ada Cornaro gibi aktrisler rol aldı.
1931'de José A. Ferreyra, Vitaphone ses senkronizasyonu ile yapılan ilk Arjantin filmi Muñequitas porteñas 'ı yönetti. O yıl, Ferreyra, El Cantar de mi ciudad adlı ikinci bir sesli film hazırladı ve diğer erken yönetmenleri sese geçiş yapmaya teşvik etti.
Movietone 1933'te geldi ve filmlerde hem ses hem de müzik kullanılmasını sağladı. İlk iki Arjantin sinematografik stüdyosu oluşturuldu: Argentina Sono Film, Ángel Mentasti tarafından kuruldu ve Lumiton, 1951'de Arjantin'e televizyonun tanıtımına yardımcı olan Enrique Susini önderliğindeki bir ortaklık tarafından oluşturuldu.
La MaMa Experimental Theatre Club
Doğu 9. Cadde'de küçük bir bodrum katında çalışmaya başlayan tiyatronun şu anda Doğu 4. Cadde 74A numarada üç sahnesi ve bir sanat galerisi, Great Jones Caddesi'nde ise altı katlı bir prova ve çalışma alanı bulunmaktadır.
Arjantin sineması
1930'lar-1950'ler: Altın Çağ
İlk disksiz ses filmi, Luis Moglia Barth'ın yönettiği Tango (1931)'dur ve dönemin anahtar filmi ise Amelia Bence ve Tito Lusiardo gibi bir dizi Arjantinli yıldızın ortaya çıkmasını sağlayan Dancing 'tir. Dönemin diğer popüler aktörleri Aida Alberti, Armando Bo, Floren Delbene ve Arturo Garcia Buhr yer almaktadır. Libertad Lamarque'in başrolünde olduğu Madreselva (1938) ile Niní Marshall'ın başrolünde olduğu Casamiento en Buenos Aires (1940) filmleri yerel kültüre dayanmaktadır. İki film de Arjantin müzik standartları haline gelen temaları ele aldı ve başroldeki iki kadını ölümsüzleştirdi.
La MaMa Experimental Theatre Club
Tarihi boyunca La MaMa, Tom O'Horgan, Wilford Leach, Joel Zwick, Elizabeth Swados ve Tom Eyen gibi birçok sanatçının yönettiği tiyatro topluluklarının kalıcı sahnesi olarak hizmet verdi. Tiyatroda şu anki yerleşik topluluk Great Jones Repertory Company'dir.
Tiyatro 2005'te, New York Belediye Başkanı Michael Bloomberg'in bir bağışı sayesinde dağıtılan 20 miyon dolarlık karşılıksız ödenekten pay alan New York'ta kurulu 406 sanat ve sosyal hizmet kurumundan biri oldu.
Arjantin sineması
1930'lar-1950'ler: Altın Çağ
Diğer filmler arasında El alma del bandoneón (Mario Soffici, 1935), La muchacha de a bordo (Manuel Romero, 1936), Ayúdame a vivir (Ferreyra, 1936), Besos brujos (Ferreyra, 1937), La vuelta al nido (Leopoldo Torres Rios, 1938) ve Asi es la vida (Francisco Mugica, 1939) yer almaktadır.
Manuel Romero, 1930'lu yılların ortalarından sonuna doğru öne çıkan yönetmendir ve Don Quijote del altillo gibi filmlerde Arjantinli yıldız Luis Sandrini ile sık sık komedi filmlerinde çalıştı.
Arjantin'deki film endüstrisi, her yıl ortalama kırk iki filmin üretildiği 1930'lu ve 1940'ların sonunda bir doruk noktasına ulaştı. Filmler genelde tango içermekteydi ancak bir tango teması atlandığında bile bu dönemdeki sinemaların çoğunda hala mütevazı kahramanlar ve zengin hainler yer alıyordu. Bu filmlerde, yoksulluk ve çok çalışma yüceltici olarak tasvir edildi ve yoksul, Juan Peron'un ekonomi politikalarının başlıca yararlanıcıları olarak resmedildi. Bu filmler, kısmen Peron tarafından desteklendi, peronizmin siyasi gündeminin bir parçası olarak görüldü. Açgözlülüğe saldıran ve işçi sınıfını destekleyen bir film endüstrisini destekleyerek Peron, seçim bölgelerindeki halkın itiraz oluşturma tavrını etkileyebildi.
Amerika sinemasının artan popülaritesi, Roma Katolik Kilisesi'nden gelen baskı ve Peron dönem başkanlığı sırasında artan sansür, Arjantin sinemasının büyümesini biraz sınırladı ve bu rahatsızlık, aralarında Alberto de Mendoza, Arturo Garcia Buhr, Niní Marshall ve Libertad Lamarque gibi önde gelen aktörlerin sürgün edilmesine yol açtı. Arjantin sineması, yabancı filmlerin Arjantin pazarında yer edinmesinin artmasıyla izleyici sayısını kaybetmiştir. Problemin kötü bir hâl almasıyla 1957'de Sinema Yasası ile bu akın önlenebildi ve eğitim ve finansman sağlamak için "Instituto Nacional de Cinematografía" kuruldu.
Çağın en başarılı filmleri arasında şunlar yer aldı: Historia de una noche, Luis Saslavsky, 1941; La dama duende, Luis Saslavsky, 1945; Malambro (Lucas Demare ve Hugo Fregonese, 1945); Albeniz (Luis César Amadori) oynayan: Pedro López Lagar (1947); Pelota de trapo (1948) and Crimen de Oribe (1950), Leopoldo Torres Ríos; ve Las aguas bajan turbias, Hugo del Carril, 1952. Yönetmenliğe başarılı bir şekilde geçiş yapan az sayıdaki Arjantinli aktörden biri olan Mario Soffici, oldukça övüldüğü El alma del bandoneón filmiyle 1935'te ilk kez kamera arkasına geçti ve Arjantin filminde sonraki nesil üzerine bir kurum haline geldi. En unutulmaz eserleri arasında Marco Denevi'nin çok satan gizem kitabının uyarlaması olan ve Soffici'in yazdığı, yönettiği ve oynadığı Rosaura a la diez (1958) filmi oldu.
1958'de Armando Bó'nun yönettiği El trueno entre las hojas yayımlandı. Film, daha sonraki seks sembolü hâline gelen Isabel Sarli'nin oynadığı ilk filmdir. Film Sarli için daha sonra evleneceği Armando Bó ile neredeyse otuz yıl süren ve çok sayıda seks sömürüsü filmi yapacağı ortaklığının başlangıcı oldu. Şimdi bir klasik olarak kabul edilen gölde yıkandığı bir sahne, Arjantin sinemasında tam frontal çıplaklığa sahip ilk içerik oldu. Film son derece tartışmalı bir gişe başarısı elde etti; "patlama" ve "skandal" olarak nitelendirildi ve çoğunlukla Katolik Arjantin toplumunu şok etti. News and Courier, Kasım 1958'de "Hedy Lamarr'ın Ecstasy'de ün kazandığı soyunmasından beri en cüretkâr pozuyla Güney Amerika'nın gişe rekorlarını kırmış şımarık Latin kızı" olduğu belirtildi. Uruguay'ın Montevideo kentinde yapılan filmin galası gişe rekoru kırdı ve Sarli'nin yıkanma sahnesi "bazı Latin Amerika başkentlerini sarstı." Bununla birlikte, Sarli, diğer film yapımcıları tarafından çıplak sahne dolayısıyla eleştirildi.
Arjantinli film yapımcıları tarafından pek keşfedilmeyen korku türü Arjantinli yönetmen Narciso Ibáñez Menta tarafından keşfedildi.
Televizyon, ABD'de olduğu gibi, 1950'lerde film pazarı üzerinde baskı uygulamaya başladı; Channel 7 (kamu televizyonu) kanalının 195'teki lansmanından bu yana yayımlanmasıyla Arjantin televizyon programı Latin Amerika'nın en eskisidir.
Birinci "Yeni Sinema"
1950'lerin sonlarından bu yana yeni nesil film yönetmenleri, Arjantin filmlerini uluslararası film festivallerine götürdü. Bu tür yönetmenlerin ilk dalgasını "aristokrat çöküşünü araştıran" Leopoldo Torre-Nilsson,  Fernando Ayala, David Jose Kohon, Simon Feldman ve 1960'ların sonundaki siyasi kargaşa üzerine ilk belgeseller La Hora de los Hornos (1966-68)'u çeken Fernando "Pino" Solanas oluşturmaktadır.
Tulio Demicheli ve Carlos Schlieper gibi yönetmenler, çoğunlukla hem yazıp hem yönettiği filmlerle ortaya çıktılar. Sinematografik tarz elde eden ikinci nesil José Martínez Suárez, Manuel Antín ve Leonardo Favio'dur.
1960'lar ve 1970'ler
Kurt Land,  Alberto de Mendoza'nın başrolünde oynadığı ve siyah-beyaz bir polisiye dram olan 1960 çıkışlı El Asalto 'yu yönetti. Arjantin sinemasında çalışan Şili'li aktör Lautaro Murúa, Alias Gardelito 'yu 1961'de yönetti.
1963'te komedi filmleri Arjantin sinemasında yer almaya başladı. José Marrone gibi komedyenlerin yer aldığı ve 1963 çıkışlı Alias Flequillo gibi filmler çekildi. Arjantin filmi ve televizyonu, 1970'lerin sonlarındaki tehlikeli dönemlerde hafif konuları ele aldı.
Nostalji, Arjantin edebi klasiklerinin yeniden işleyen Leopoldo Torre Nilsson tarafından yakalandı. Nilsson,  La Mano en la trampa (1961), Martin Fierro (1968), The Seven Lunatics (1973) ve Painted Lips (1974) filmleriyle kült oldu. Aynı atmosferde ose Martinez Suarez'in karamsar filmi Los muchachos de antes no usaban arsenico (Yaşlı Adamlar Arseniğe İhtiyaç Duymaz, 1975)'da Alfred Hitchcock tarzı cinayet işlendi.
1960'ların ortalarından sonlarına doğru, Armando Bo gibi yönetmenler, izleyicileri şok edici softcore porno olan seks komedileri ürettiler ve daha önce endüstride görülmeyen çıplaklık ve seks gösterdiler. Bu tercih, Jorge Porcel'in mizah komedileri ile 1970'li yıllara kadar sürdü.
1970'lerin başında Arjantin parçalandı. Hükûmet baskısı ayaklanma ve terörle karşılandı. Solanas ve Getino, sürgüne gönderilen Peron'la iki belgesel röportaj yaparak endüstriye katkıda bulundu. Ayrıca Cine y liberacion adlı bir dergi kurdular. Getino, Latin Amerika destinasyonunda allegorik bir kurgu özelliği olan El Familiar (1972) adlı filmi yönetti. Diğer film yapımcıları Peronist filmler yapmaya devam etti ve Cine de Base gibi aşırı sol gruplar ortaya çıktı. 1976'da, bu belgesel ve sinema yeniliği dönemi, Arjantin ordusu tarafından üç belgesel film yapımcısının (Gleyzer, Pablo Szir ve Enrique Juarez) öldürülmesi/kaybolmasıyla şiddetle yıkıldı.
1980'lerin başı
1980'de kısıtlamaların gevşetilmesinin ardından, Arjantin ekranlarında muck-raking (skandal habercisi) sinema kendini belli etmeye başladı. Adolfo Aristarain'in Tiempo de revancha filmi, Juan Jose Jusid'in Plata dulce filmi ve Eduardo Calcagno'nun Los enemigos filmi, yolsuzluk ve dokunulmazlık gibi konulara dalan (doğrudan iktidardaki kişileri göstermeksizin) filmlerdendir. Küçük yolsuzluklar Fernando Ayala'nın El arreglo filmiyle gündeme geldi.
Cunta sineması sonrası
Arjantin sinemasında yeni bir dönem, 1983'te demokrasinin gelişinden sonra başladı. Alejandro Doria'nın aile komedisi Esperando la carroza (1985) gibi birkaç unutulmaz istisna dışında daha ciddiyetli ve somut konulara sahip filmlere yönelik slapstik komedilerin popülerliğinde belirgin bir düşüş görüldü.
Birinci grup açık bir şekilde baskı, işkence ve 1970'lerde ve 1980'lerin başında meydana gelen Kirli Savaş sırasında ortadan kaybolmalarla uğraştı. Bu filmler arasında Hector Olivera'nın Funny Little Dirty War (1983) ve gerçek bir hikâyeden esinlenen Night of the Pencils (1986); Luis Puenzo'nın Akademi Ödüllü Resmi Tarih (1985); "Pino" Solanas'ın Tangos (1985) ve Sur ("Güney", 1987) ve Alejandro Doria'nın Sofia (1987)'sı yer almaktadır.
İkinci grup sürgün ve memleket özlemini resmetti.
1990'lar
1990'lı yıllar Yeni Arjantin Sineması dalgası getirdi.
1991'de Marco Bechis'in Alambrado filmi yayımlandı. Aynı yıl, aktivisti film yapımcısı Fernando "Pino" Solanas, Latin Amerika'daki hakim sosyal koşullara dair gerçeküstü bir bakış olan El viaje adlı üçüncü önemli filmini gösterime sundu. Varoluşsal öfke, Arjantin film gündemine hâkim olmaya devam etti.
1990'lı yılların sonlarında filmlerin odağında Arjantin'in artan evsizlik ve suç gibi toplumsal sorunlar yer almaya başladı. Popüler kültür, etkileyici geçmişe ve zengin kültür mirasına sahip olmak, politik tarih gibi konular sinemada işlenmeye devam edildi.
2000'ler
Her zaman siyasi açıdan aktif olan Arjantinli sineması, zor konuları işlemeye devam etti. Buna örnek olarak İspanyol yönetmen Manane Rodríguez'in kaçırılmış çocukları işlediği Los pasos perdidos (2001) ve "Pino" Solanas'ın 2001 ekonomik krizi ile ilgili filmi Memorias del saqueo (2004) verilebilir.
Yıllarca süren ekonomik huzursuzluk ve yerli film pazarının yabancı (çoğunlukla ABD) filmlerle geçilmesiyle Arjantin film endüstrisi 1987'de kurulan Ulusal Sinema ve Görsel Sanatlar Enstitüsü (INCAA) tarafından desteklendi.
2000'ler 2009 filmi Gözlerindeki Sır'ın eleştirel övgü alması ve 82. Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kazanmasıyla sonlandı. Film ayrıca 2009'da Goya Ödülleri'nde En İyi Yabancı İspanyolca Film dalında ödül aldı.
2014'te Asabiyim Ben, 87. Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü'ne aday gösterildi ve Goya Ödülleri'nde En İyi Yabancı İspanyolca Film dalında ödül aldı.
Akademi Ödülü adaylıkları
Akademi Ödülleri'nde Yabancı Dilde En İyi Film Akademi Ödülü kategorisinde aday gösterilen filmler şunlardır:
Lučenec
Lučenec (Osmanlı kaynaklarında: Luçeniça, Macarca: Losonc, Almanca: Lizenz), Slovakya'nın güneyinde, Banská Bystrica bölgesinde, Lučenec ilçesinin merkez şehridir.
Tarih
Arkeolojik bulgulara göre Lučenec ve çevresine Taş Devri'nde yerleşildi. Iazygiler, Quadiler, Keltler, Hunlar ve Avarlar egemenliğinde bulunan bölgeye 6. ve 7. yüzyılda Slavlar kalıcı olarak yerleşmeye başladı. 10. yüzyılda Macarlar bölgeye gelmeye başladı. Yerleşimden dolaylı olarak Meryem adına inşa edilen şapelde bahsedildi. 1247 yılındaki kayıtlarda "Luchunch" adıyla yerleşimden yazılı kaynaklarda bahsedilmeye başlandı. Ana ulaşım yolları üzerinde olmadığından yerleşim 13. ve 14. yüzyılda gelişemedi. 1404 yılında "Losonc" adını aldı. 1442 yılında John Jiskra komutasındaki Hussitler tarafından ele geçirildi. 1451 yılında yerleşim yakınlarında John Jiskra komutasındaki Hussitler ile János Hunyadi komutasındaki Macar kuvvetleri arasında bir savaş yapıldı.
Yerleşim, 1849 yılında Rus İmparatorluk ordusu tarafından yakıldı. 19. ve 20. yüzyılda endüstriyel olarak gelişen kasabadan 1871 yılında Budapeşte ile Zilina arasında ulaşımı sağlayan demiryolu geçti. Triyanon Antlaşmasından sonra 1919 yılında Çekoslovakya topraklarına katıldı. 1938-1945 yılları arasında Viyana Hediyeleri ile Macaristan Krallığı topraklarında kalan yerleşim 1993 yılında Slovakya'nın ayrılışına kadar Çekoslovakya egemenliğinde kaldı.
Nüfus yapısı
1910 yılında 12.939 kişiden oluşan nüfusun; 10.634'ü (%82) Macarlar, 1.675'i (%13) Slovaklar, 428'i Almanlardan oluşmaktaydı. 2011 yılında 28.475 kişiden olan nüfusun; 19.895'i Slovaklar, 2.660'ı Macarlar, 219'u Romanlardan oluşmaktadır.
I. Abdullah
I. Abdullah, (d. Şubat 1882, Mekke, Osmanlı İmparatorluğu - ö. 20 Temmuz 1951, Kudüs, Filistin), Ürdün Kralı. Arap-İsrail savaşları sırasında öldürüldü, yerine oğlu 1. Talal geçmiştir.
Hicaz Emiri Hüseyin bin Ali'nin (Şerif Hüseyin) oğlu olan Abdullah, İngilizlerin desteğiyle 1921 yılında Mavera-i Ürdün Emirliği'nin başına geçti. Önce Paeke Paşa'ya, sonra da Glubb Paşa'ya örgütlettiği "Arap Lejyonu", Kerkük-Hayfa petrol boru hattının korunmasını sağladı. II. Dünya Savaşı sırasında emirlik sınırları dışına müdahalede bulundu. 1946'da İngiltere ile imzalanan bir ittifak anlaşmasından sonra ülke bağımsızlığına kavuşunca 1949 yılında ilk Ürdün kralı olarak taç giydi. Suriye ve Lübnan'ı içine alacak bir devlet kurmaya çalışırken öldü.
Emir Abdullah Efendi, ömrünün sonuna kadar İngilizler'in sadık dostu olarak kaldı. Sarayında muhafız olarak Çerkezleri konuşlandırmış ve oğlunun da iktidarda sorunsuz kalmasını sağlamıştır. Haşimi soyundan olduğu iddiasıysa günümüze kadar ispatlanamamıştır.
Kardeşi Faysal da yine İngiliz dostları sayesinde Irak emiri olmuştur. İngilizler Osmanlı İmparatorluğu'nun Arap Yarımadası'ndan çekilmesinde etkin rol oynayan bu aileden baba Şerif Hüseyin'i Hicaz'a, oğullarını da Irak ve Ürdün'e emir tayin etmiştir.
I. Abdullah 1951'de Kudüs'te cuma namazı çıkışında bir Filistinli tarafından yapılan suikast sonucunda öldürülmüştür.
Siyasete girişi
1910 yılında I. Abdullah babasını başarılı bir şekilde, İngilizlerin desteğini kazanarak Mekke Şerifliği görevi yapması konusunda ikna etmiştir. Bunu takip eden yıllarda, babası ve Osmanlı İmparatorluğu arasında ara buluculuk yapması sayesinde, Jön Türk Devrimi (1908) sonrası 1908, 1912 ve 1914 seçimlerinde, Meclis-i Mebûsan Hicaz Vilayeti Mekke-i Mükerreme sancağı mebusu seçilmiştir. 1914 yılında ise, babasının emellerine İngilizlerin desteğini alabilmek adına Kahire'de Horatio Herbert Kitchener ile görüşme ayarlaması için bir gizli ajana ödeme yapmıştır. I. Abdullah, İngilizler'le I. Dünya Savaşı'na kadar sürekli görüşme halindeydi ve 1915 yılında babasını İngilizler'in Mısır'daki baş sorumlu kumandanı Sir Henry McMahon ile Araplar'ın Türkler'den bağımsızlığını kazanması hakkında görüşmesi için cesaretlendirmiştir. {Ayrıca bakınız: McMahon Antlaşması} 1916-18 Arap İsyanı sırasında I. Abdullah güney cephesi Arap birlikleri kumandanı olarak atanmıştır. I. Abdullah görevine 10 Haziran 1916 tarihinde Osmanlı Birliği'ne Taif saldırısı yapılırken başlamıştır. Bu Osmanlı Birliği 3000 kişiden ve 75 adet ağır tüfekten oluşmaktaydı. I. Abdullah, 5000 kişilik kabile mensuplarını üzerlerine yönlendirdi ancak onlara tam saldırı kapasitesi ile saldıracak silahlar vermedi. Bunun yerine şehri kuşattı. Temmuz ayında Mısır'dan, Mısır ordusu mensuplarından oluşan bir takviye kuvvet onlara destek vermeye geldi. 16 Temmuz günü,topçu atışları başladı ve 22 Eylül 1916 tarihinde Osmanlı Birliğinin teslim olmaktan başka çaresi kalmadı. Daha sonra Medine kuşatmasına katılmış ve Güney ve Kuzey tarafından 4000 kişilik bir kuvvet ile Medine'yi kuşatmıştır. 1917 yılının başlarında, çöl'de bir Osmanlı konvoyunu pusuya düşürerek, Bedevi kabilelerinden Osmanlı padişahına gönderilmek istenen 20.000 pound değerindeki altına el koymuştur. 1917 Ağustosu'nda ise, I. Abdullah Hicaz Demiryolu'nu sabote etmek üzere Fransız kumandan Muhammand Ould Ali Raho ile yakın işbirliği içerisine girmiştir. I. Abdullah'ın İngiliz Kumandan T. E. Lawrence ile ilişkileri iyi değildi ve Lawrence Hicaz'daki zamanının çoğunu Kuzey Cephesi Arap Kumandanı I. Abdullah'ın kardeşi Faysal bin Hüseyin'e hizmet ederek geçiriyordu.
Transürdün'ü (Geçiş Ürdünü) Kurması
Fransız kuvvetleri 'nde Şam'ı ele geçirip ve kardeşi Faysal bin Hüseyin'i sınır dışı ettiğinde, Abdullah kuvvetlerini Hicaz'dan Şam'a doğru kaydırdı. Winston Churchill Abdullah'ı 1921 Kahire Kongresine davet etti. Churchill, Abdullah'a Fransız kuvvetlerinin kendilerinden üstün olduğunu ve Fransızlar'a karşı olası saldırıda iş birliği yapmaları gerektiğini ancak, şu anda Fransızlar ile herhangi bir problem yaşamak istemediklerini söyledi. Abdullah ise buna razı oldu ve ödüllendirildi. Daha sonra ise İngiltere Abdullah için koruma sözü verdi ve sonunda Abdullah Geçiş Ürdün'ünü kurdu. İngiltere ile bağımsızlık müzakerelerine başladı ve sonunda 25 Mayıs 1946 tarihinde kendisini, Geçici Ürdün Haşimiyye Krallığı'nın kralı olduğunu ilan etti. Sadece Ürdün ismi 1949 yılında gelmiştir. 25 Mayıs 1946 Ürdün'ün resmi bağımsızlık günüdür. Sonrasında kardeşi Faysal bin Hüseyin ise Irak kralı olmuştur.
Abdullah Geçici Ürdün'ü inşa etmek için, 1921 yılında Filistin'de görevlendirilen Yarbay Frederick Peake'dan yardım almıştır. II. Dünya Savaşı sırasında Abdullah Geçici Ürdün içerisinde sıkı bir yönetim kurmak için İngilizlerin sadık bir müttefiki oldu ve Irak'taki ayaklanmanın bastırılmasında yardımcı oldu. Krallığın 23 senesi boyunca başbakanlar, Abdullah tarafından görevlendirildi.
Yayılmacı Anlayışı
Abdullah, Arap liderleri arasında Batı'ya daha ılımlı olarak görülürdü. Onun, diğer Arap liderlere rağmen, İsrail ile barış içerisinde ayrılık anlaşmasını imzalamak için can attığını söylemek mümkündür. Onun komşuları Suriye, Lübnan ve İngiliz mandası altındaki Filistin ile alakalı Büyük Suriye adlı hayaline, çoğu Arap ülkesi güvenmiyordu. Onlar Abdullah'ı kendi bağımsızlıklarına engel olarak görüyor ve onun düşman ile iş birliği yaptığından şüpheleniyorlardı. Buna karşılık Abdullah da, Arap ülkeleri liderlerini güvenilmez buluyordu.
I. Abdullah 1937'de Filistin için önerilen; içerisinde küçük bir İsrail olan ve geri kalan arazilerin Geçici Ürdün'e bırakılacağı Peel Komisyonu'nu desteklemiştir. Yahudiler isteksizce bu komisyonu kabul etse de, Filistin'deki Araplar ve diğer Arap ülkeleri Peel Komisyonu'na itiraz etmişlerdir. En sonunda, Peel Komisyonu'nu kabul görmemiştir. 1946-48 yıllarında, I. Abdullah aslında bölünmeyi İngiliz mandası altındaki Filistin'den bölünme esnasında pay alabilmek için desteklemiştir. I. Abdullah İsrail istihbaratı ile (İsrail başbakanı da bu görüşmede yer aldı) çok defa görüşme yapmış bu görüşmelerde; karşılıklı olarak bölünmede ve 1947 İngiltere bağımsız bölünme planı üzerinde mutabakata varılmıştı. 17 Kasım 1948 tarihinde, Mair ile olan gizli görüşmede, Abdullah bölünme planında kendisine pay istemeye ve Filistin'den de pay istemeye başlamıştı. 1947 Gizli Siyonist-Haşimi müzakerelerinin bu fikri, tarihçi Avi Shlaim tarafından genişletilmiştir. Bu bölünme planı, Abdullah'ın payına Filistin Kudüs Müftüsü Muhammed Emin el-Hüseyni'den daha fazla vermeyi tercih eden İngiltere Dışişleri Bakanı Ernest Bevin tarafından destek görmüştür ve bu sayede Filistin devletinin kurulma riski daha aza indirgenmiştir.
I. Abdullah Suikastı
20 Temmuz 1951 tarihinde, Kudüs'teki Mescid-i Aksa'yı ziyareti esnasında, Hüseyni aşiretinden Filistinli birisinden ölümcül bir kurşun yedi. 16 Temmuz da, Lübnan resmi başbakanı Riyad el Sulh'ın Amman'da suikaste maruz kaldığı söylentisi İsrail'e farklı bir bakış getirmişti. Abdullah ise cenaze töreninde ve Moshe Sasson ve Reuven Shiloah ile olan görüşmelerinde övgü yağdırmak için Kudüs'e gitmişti. Abdullah cuma namazı sırasında torunu Prens Hüseyin ile namaz kılarken vurulmuştu.
Evliliği ve Çocukları
Abdullah üç defa evlilik yaptı. 1904 yılında, Abdullah'ın ilk eşi Musbah bint Nasser (1884 – 15 Mart 1961) ile İstanbul'da İstinye Sarayında evlendi. Bu evlilikten üç çocukları oldu;
Prenses Haya (1907–1990). Abdul-Karim Ja'afar Zeid Dhaoui ile evlendi.
Kral Talal (26 Şubat 1909 – 7 Temmuz 1972)
Prenses Munira (1915–1987). Asla evlenmedi.
1913 yılında, Abdullah ikinci eşi Suzdil Khanum (d. 16 Ağustos 1968) ile İstanbul'da evlendi. Bu evlilikten iki çocukları oldu. Damat Nayef bin Abdullah Beyefendi (Ta’if, 14 Kasım 1914 – Amman, 12 Ekim 1983)
Prenses Maqbula (6 Şubat 1921 – 1 Ocak 2001). Ürdün başbakanı Hussein bin Nasser ile evlendi. (dönemi 1963–1964, 1967)
1949 yılında Abdullah üçüncü eşi Sudanlı Nahda bint Uman ile evlendi. Bu evlilikten çocukları olmadı.
Tskarostavi Manastırı
Tskarostavi Manastırı (Gürcüce: წყაროსთავის მონასტერი; okunuşu: "ts'q'arostavis monast'eri"), tarihsel Klarceti bölgesindeki Gürcü manastırlardan biridir. Karçhali vadisinde, aynı adlı derenin sağ kıyısında yer alır. Günümüzde Artvin ilinin Ardanuç ilçesinde, eski adı Çedila olan Bağlıca köyü sınırları içindedir.
Foxconn intiharları
Foxconn intiharları , 18 Foxconn işçisinin intihara teşebbüs etmesi ve bunlardan 14'ünün ölmesi sonucu Ocak ve Kasım 2010 arasında gerçekleşmiştir. İntiharlar medyada geniş yankı bularak, Foxconn yöneticilerini ve büyük müşterilerinin de dikkatini çekmiştir. Sonrasında da Apple ve HP gibi çeşitli müşterileri tarafından denetime tabi tutulmuştur. Foxconn, Apple, Dell, HP, Motorola, Nintendo, Sony ve Nokia gibi dev şirketlere hizmet veren çok büyük bir imalat şirketidir.
Tskarostavi Manastırı
Tskarostavi Manastırı adını “pınar başı” anlamına gelen Tskarostavi’den alır. Tskarostavi ise, bugün birkaç evin bulunduğu bir yerdir ve Bağlıca köyünün yaylasıdır. Günümüzde Çedila köyünde kaldığı için manastırın bulunduğu yer Çedila ya da Çidil olarak da anılır.
Foxconn intiharları
2010 Öncesi
2010'da intiharlar basına yansımaya başlamadan önce de şirkette intiharlar olmaktaydı.
Tskarostavi Manastırı
Tarihçe
Tskarostavi, Klarceti’deki en önemli ve en eski manastırlardan biridir. İlarion tarafından 830-840’larda kurulmuştur. İlarion daha sonra Mtsheta katolikosu olarak görev yapmıştır. Yazılı kaynaklara göre Tskarostavi Manastırı bölgenin en önemli ruhani merkezlerinden biriydi. 11. yüzyılda burada önemli Gürcü din adamları görev yapmıştır. Manastır önemli el yazmalarının korunduğu ya da elyazmaların kopyalandığı yer olarak da bilinir. Bular arasında, Tskarostavi İncili, Tsalka İncili olarak da bilinen Ança İncili (1193-1207) sayılabilir. Tskarostavi Manastırı araştırmacılar için Niko Mari sayesinde bilinir hale gelmiştir. Niko Mari, Grigol Hantsteli’nin Yaşamı adlı elyazmasını yayımlamasının ardından, 1904 yılında Klarceti ve Şavşeti bölgelerini gezmiş, günlüklerinde bu manastır hakkında ayrıntılı bilgiler vermiştir. Niko Mari Tskarostavi’ye giderek manastırın ana yapılarını tespit etmiştir. Manastırın ana kilisesi ve yemekhanesi bu tarihten sonra tahrip edilmiştir.
Foxconn intiharları
Rapor
Hong Kong, Tayvan ve Çin'den toplam 20 üniversite Foxconn intiharları ile ilgili 83 sayfalık bir rapor yayımladılar. 12 fabrikada 1.800 çalışan ile yapılan görüşmeler sonucunda yasal olmayan fazla çalıştırma ve iş kazalarını rapor etmeme gibi kusurlar bulundu. Bu rapor aynı zamanda şirketin yönetim biçimini, insanlık dışı ve kötü olarak sunmuştur.
Tskarostavi Manastırı
Manastırın başlıca yapıları
Manastırın ana kilisesi kubbeli bir yapıdır ve 9-10. yüzyılda inşa edilmiştir. Günümüze yıkıntıları kalmış olan kilise Karçhali vadisinin sol kıyısındaki yamaçta bulunmaktadır. Manastırın küçük kiliselerinden olan bir numaralı şapel, tek nefli bir yapıdır. 9. yüzyılda inşa edilmiş olan yapı, ana kilisenin batı tarafında, kayalık küçük bir tepede yer alır. Bu yapıdan geriye sadece yıkıntıları kalmıştır. İki numaralı şapel de 9. yüzyıla ait tek nefli bir kilisedir. Yıkıntıları kalmış olan bu kilise de ana kilisenin batı tarafında, kayalık küçük bir tepede yer alır. Manastırın üç numaralı şapeli de diğer şapellere yakın bir yerdedir. Aynı yüzyıla ait tek nefli bu yapı bugün büyük ölçüde ayaktadır.
Torlak Kemal
Torlak Kemal, Torlak Hu Kemal ya da Manisalı Samuel (ö. 1419, Manisa), Şeyh Bedreddin'in izleyicilerinden. Börklüce Mustafa'yla birlikte Şeyh Bedreddin isyanı olarak bilinen halk ayaklanmasına önderlik etmiştir.
Kimliği
Simavnalı Şeyh Bedreddin'in isyancı müridi olan Torlak Kemal, Manisa'da Samuel adıyla doğmuş ve daha sonra Yahudilik'ten İslam'a geçip adını değiştirmiştir. “Torlak” kelimesi, “acemi”, “toy” ve “yeni dönme” anlamına gelmektedir. İslamiyete yeni geçmiş olmasından dolayı “Torlak” ismini aldığı düşünülmektedir.
Yaşamı
Fetret Devri sonrasında Manisa ve çevresinde Simavnalı Şeyh Bedreddin Mahmud'un düşüncelerini yaymasıyla ün kazandı. Daha sonra Börklüce Mustafa ile birlikte Şeyh Bedrettin adına bir isyan hareketi başlattı.
Sultan I. Mehmet, oğlu Şehzade Murad (II. Murad) ile Bayezid Paşa'yı bu isyancıların üzerine gönderdi. Torlak Kemal, Karaburun'da öldürülen Börklüce Mustafa'nın kendisine katılan müridleri ile birlikte, Bayezid Paşa'ya karşı savaştı.
Ölümü
Börklüce Mustafa isyanıyla muhtemelen aynı zamanlarda, Manisa civarında Torlak Kemal liderliğinde bir isyan daha patlar. Daha küçük olan bu isyan da şiddetle bastırılır ve isyancılar öldürülür. Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal isyanlarının Bedreddin'in onayıyla gerçekleşip gerçekleşmediği belirsizdir. Ancak bu kişilerin Bedreddin'in müridleri olduğu konusunda tüm kaynaklar hemfikirdir. 1419 yılında yenilgiye uğramış ve Manisa'da yakalanarak asılmıştır.
Pıtırcık
Pıtırcık (Fransızca: Le petit Nicolas) René Goscinny tarafından yazılan ve Jean-Jacques Sempé tarafından resmedilen kitap dizisi. İlk kez 1959 yılında yayımlandı.
Pıtırcık ideal bir çocukluk dönemini ve bu döneme ait nostaljiyi anlatır. Kitabın dikkat çekici özelliği olayların Pıtırcık tarafından anlatılması ve yorumlanmasıdır. Bir açıdan bakıldığında kitap, çocukların olayları hikâye edişiyle alay ederken diğer yandan çocuğun yalansız, doğrudan ve basit bakış açısı yetişkinleri zor durumda bırakır, onların zayıf yanlarını açığa çıkartır. Pıtırcık dizisini çocuk edebiyatında önemli kılan konu eserde yetişkinlerin dünyayı algılamalarının anlatılmasının yerine çocukların bakış açısının ön planda olmasıdır.
Karakterler
Karakter isimleri Türkçe baskısına göre yapılmış, özgün Fransızca isimler parantez içinde verilmiştir.
Diğer karakterler arasında Pıtırcık’ın anne-babası, okuldaki öğretmenleri sayılabilir. Sınıf öğretmeni çok çalışkan ve onu sürekli deli etseler de çocukları seven birisidir. Gözetmenleri Karagöz (le Bouillon) eski bir askerdir ve teneffüslerde çocuklara göz açtırmaz.
Kitaplar
Anne Goscinny (René Goscinny'nin kızı) yakın zamanda basılan Pıtırcık maceralarının asıl kopyalarını bulmuş ve satın almıştır. Yeniden basılan bu eserler Fransa’da 1 milyondan fazla satmış ve çok beğenilmiştir. Pıtırcık, 30 ülkede toplam 10 milyondan fazla satmıştır.
Türkçesi
Türkçeye Vivet Kanetti ve Eray Canberk çevirilerek yayımlanan Pıtırcık kitapları şunlardır:
Uyarlama
Pıtırcık isimli bir animasyon sinema filmi 2010 yılında çekilmiştir.
Baba O'Riley
Baba O'Riley İngiliz rock grubu The Who'nun hit şarkılarından olup sözleri gitarist Pete Townshend'e aittir. Şarkının adı felsefi ve müzikal açıdan etkilendikleri avatar Meher Baba ve Amerikalı besteci Terry Riley'nin soyadlarının birleşiminden oluşmuştur.
Boga
Boga (Gürcüce: ბოგა; okunuşu: “boga”), Gürcistan’ın Ahaltsihe Belediyesi sınırları içinde bir köydür. Tsanistskali Deresi’nin sağ kıyısında, deniz seviyesinden 1.300 metre yükseklikte yer alır.
Baba O'Riley
Şarkı CSI: NY adlı TV dizisinin açılış müziğidir.
Boga
Boga, Sviri ve Tatanisi köyleriyle birlikte Sviri temini oluşturmaktadır.
Tarihçe
Erken ve geç orta çağda Gürcü Krallığı ve Gürcü atabeglerin yönettiği Samtshe-Saatabago sınırları içinde kaldı. 16. yüzyılın ikinci yarısında Osmanlıların eline geçti. 1595 tarihli mufassal defterde Osmanlı idaresinin de Boga (بوكە) olarak kaydettiği köyün nüfusu 7 haneden oluşuyordu. Çıldır Eyaleti içinde Ahısha livasına bağlı Güney (Mzvare) nahiyesinin bir köyüydü. Bu tahrir defterinde Şoşia, İvane, Giorgi, Manase gibi vergiden yükümlü Gürcü erkek adları kaydedilmiştir. Her hanenin ispenç vergisi vermesi Boga’nın bir Hristiyan köyü olduğunu göstermektedir.
Uzun süre Osmanlı egemenliğinde kalan köy, 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Çarlık Rusyası’nın eline geçti ve bu imparatorluğun sınırları içinde bulunan Gürcistan’ın yeniden parçası haline geldi. Gürcü tarihçi Aleksandre Proneli, 20. yüzyılın başlarında Boga'nın Müslüman Gürcü köyü olduğunu, köylülerin Gürcü dilini koruduğunu yazmıştır.
Köyün yakınlarında 7-8. yüzyıldan kalma bir kilisenin yıkıntıları bulunmaktadır.
Nüfus
2014 yılı verilerine göre köyde 169 kişi yaşıyordu. Nüfusun neredeyse tamamı Ermenilerden oluşuyordu.
Theridion pyrenaeum
Theridion pyrenaeum, Theridion cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Fani Halkia
Fani Halkia (Yunanca: Φανή Χαλκιά; d. 2 Şubat 1979, Yenişehir, Teselya), Atletizmin 400 metre engelli dalında yarışan Yunan atlet.
2022-23 La Liga
2022-23 La Liga veya sponsorlu ismiyle La Liga Santander, La Liga'nın 92. sezonudur.
Amanitaceae
Amanitaceae, lamelli mantarlar (Agaricales) takımından bir mantar familyası.
Tanume
Tanume, Suudi Arabistan'ın Asir Bölgesi'nde bulunan bir şehirdir. Şehir Abha'nın 120 km kuzeyinde yer almaktadır. Şehrin nüfusu 40,000'dir.
Tanume Suudi Arabistan'ın en önemli tatil beldelerinden biridir ve dağ yamaçlarının tepesinde doğal sudan oluşan şelaleleri bulunmaktadır.
Theridion pyramidale
Theridion pyramidale, Theridion cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Didier Ratsiraka
Didier Ratsiraka (d. 4 Kasım 1936 - ö. 28 Mart 2021; Vatomandry), Madagaskarlı siyasetçi. Ratsikara, Afrika ada ülkesi Madagaskar'da 1975 ile 1993 ve 1997 ile 2002 yılları arasında devlet başkanlığı makamında bulunmuştur.
Ratsikara, 1972 ile 1975 yılları arasında Gabriel Ramanantsoa yönetiminde iç işleri bakanlığı görevinde bulunmuştur. Kızıl Amiral lakabıyla da tanınan Ratsikara, 1975 yılında gerçekleştirilen askerî darbe sonucunda mevcut devlet başkanı Gilles Andriamahazo görevden kendisi lehine çekilmesi sonucu devlet başkanlığı makamına gelmiştir. 30 Aralık 1975 tarihinde ülkenin yeni isminin Demokratik Madagaskar Cumhuriyeti olduğunu ilan etmiş, benimsenen siyasi düşünce doğrultusunda adada finans pazarını elinde bulunduran yabancı banka ve sigorta kuruluşlarını kamulaştırmıştır. Ratsiraka iktidarı süresince kendisi ve kendisine bağlı kişilerin refah içerisinde yaşaması sağlanmış, ordu zayıf düşürülmüş ve muhalefet partileri de sindirilmiştir.
1993 yılında gerçekleştirilen seçimlerde rakibi Albert Zafy'ye karşı başarılı olamayan Ratsiraka'nın devlet başkanlığı makamını bırakması sonrasında ülkede sürdürülen otokratik yönetim biçimine son verilmiştir. Zafy'nin 1996 yılında görevden el çektirilmesi ile başlayan ve Norbert Ratsirahonana'nın geçici devlet başkanlığı görevine gelmesi ile devam eden süreç sonrası 1997 yılında gerçekleştirilen ilk seçimlerde sürpriz bir şekilde Ratsiraka seçimlerden zaferle ayrılarak yeniden iktidara gelmiştir. Bir önceki döneminde de olduğu gibi kapitalizm odaklı bir siyaset benimseyen Ratsiraka, ülke genelinde kamulaştırma işlemlerini yaygınlaştırarak bu süreçte kaldığı yerden devam etmiştir.
Ratsiraka iktidarına karşı yeniden birleşen muhalefet, 2000 yılında gerçekleştirilen yerel seçimlere katılmayarak boykot etmişlerdir. 2001 yılında gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçimlerinde muhalefetin adayı Marc Ravalomanana ilk tur sonrasında zaferini ilan etmiş, Ratsiraka bu açıklamalar meydan okuyarak kendi zaferini ilan etmiştir. 2002 yılında her iki adayın destekçileri arasında çatışmalar yaşanmış, bu süreçte Ravalomanana'da seçimlerde gerçekleştirilen hileleri belgeleyerek oyların yeniden sayılmasını talep etmiştir. Nisan ayı içerisinde gerçekleştirilen tekrar sayım sonucu anayasa mahkemesi Ravalomanana'yı seçimin galibi olarak ilan etmiştir. Ratsiraka sonuçları tanımadığını açıklasa da, uluslararası alanda Ravalomanana'nın devlet başkanlığı kabul görmüş ve bunun üzerine Ratsiraka Fransa'ya sürgüne kaçmıştır.
Ratsiraka, 24 Kasım 2011 yılında Madagaskar'a kaçtıktan sonra ilk defa geri dönmüş ve ülkede yaşanan krize ortak bir çözüm bulmayı hedeflediğini açıklamıştır.
Ölümü
Akrabalarına göre 22 Mart 2021'de Ratsiraka ve eşi Celine "küçük bir grip" tedavisi için Antananarivo'daki Soavinandriana Askeri Hastanesine (CENHOSOA) yatırıldı. Jeune Afrique tarafından alıntılanan akrabalarına göre Ratsiraka, COVID-19 testi almıştı, ancak sonuçları negatif çıkmıştı. Birkaç gün sonra Ratsiraka, 28 Mart 2021 sabahı erken saatlerde 84 yaşında CENHOSOA hastanesinde kalp durmasından öldü.
Concordia İstasyonu
Concordia İstasyonu, Antarktika'da bulunan bir Fransız-İtalyan araştırma istasyonudur. İstasyon, 2005 yılında açılmış olup coğrafi Güney Kutbu'ndan 1,670 km uzaklıkta Antarktika Platosu'ndaki Dome C adı verilen bir yer almaktadır.
Concordia İstasyonu, Vostok İstasyonu ve Amundsen-Scott Güney Kutbu İstasyonu'nun yanı sıra Antarktika Platosu'nda tüm yıl boyunca kalıcı olarak faaliyet gösteren üçüncü araştırma istasyonudur. İstasyon, Fransa ve İtalya'dan bilim adamları tarafından ortaklaşa işletilmektedir ve düzenli olarak Avrupa Uzay Ajansı'ndan bilim adamlarına ev sahipliği yapmaktadır.
Üç Tarz-ı Siyâset
Üç Tarz-ı Siyaset, Yusuf Akçura'nın 1904'te Kahire'de Türk adlı gazetede kaleme aldığı makale. Daha sonra kitap olarak basılmıştır.
Akçura, Osmanlı Devleti'nin temel devlet politikası olarak Osmancılık, İslamcılık, Türkçülük olmak üzere üç siyaseti kıyaslayarak incelemiştir.
Aias
Ajax ya da Aias   Yunan Mitolojisinde Kral Telamon'un ve Periboea'nın oğludur ve üvey kardeşi Teukros'dur. Homeros'un İlyada destanında Truva Savaşı'nda önemli bir rol oynar; ve cesur bir savaşçı olarak tasvir edilir. Ayrıca "Telamon oğlu Aias, "Büyük Aias" veya "Aias Büyük" adları ile de anılır, bu şekilde anılmasının sebebi Akha ordusundaki Oileus oğlu Aias'dan ayırmaktır, ayrıca Küçük Aias olarak bilinir. Adı "dünyanın" anlamına gelir.
Aile
Aias; Zeus'un torunu, Aiakos'un oğlu, Telamon'un oğludur ve ilk eşi Periboea'dır. Amcası Peleus (Telamon'un kardeşi), ve Peleus'un oğlu Akhilleus kuzenidir, ayrıca kendisinden yaşça büyük üvey kardeşi Teukros'dur. Adı, "ağlamak", "ağlayan, yas tutan" sözcüğünden gelir. Ancak Hesiodos, Kadınlar Kataloğu isimli şiirinde Aias'ın adını, Herakles'in Zeus'a Telemon ve Periboea'dan bir oğul sahibi olması için dua ettiğinde aldığını gösteren bir hikâye içerir. Zeus işaret olarak bir kartal gönderir. Herakles daha sonra ebeveynlere oğullarını kartal (aetos – αετός) olarak çağırmasını söyler. Kimon, Miltiades, Alkibiadis ve tarihçi Thukididis de dahil olmak üzere birçok ünlü Atinalı, soylarını Aias'a dayandırır. Bologna'da (MÖ 5. yy) Racvi Satlnei'ye adanmış bir Etrüsk mezarı üzerinde aivastelmunsl yazan ve "Telamon oğlu Aias'ın ailesi" anlamına gelen bir yazıt vardır.
Açıklama
Homeros'un İlyada'sında tüm Akhaların uzun boylu, devasa yapılı ve en güçlüsü olarak tanımlanır. "Akhaların siperi" olarak bilinen, Kentaur Kheiron (Aias'ın babası Telamon'u ve Akhilleus'un babası Peleus'u eğiten ve daha sonra o sırada eğittiği Herakles'in kaza sonucu yaralayarak öldürdüğü) tarafından Akhilleus ile aynı zamanda eğitilmiştir. Korkusuz, güçlü ve kuvvetli ama aynı zamanda çok yüksek seviyede savaş zekasına sahip biri olarak anlatılır. Aias, yedi inek derisinden ve bronz bir katmandan oluşan devasa bir kalkan kullanarak ordusuna komuta eder. En önemlisi, Aias İlyada'da anlatılan savaşların hiçbirinde yaralanmamıştır ve her iki taraftaki savaşlarda yer alan tanrıların hiçbirinden (Agamemnon hariç) önemli yardım almayan tek ana karakterdir, sadece 13. kitapta Poseidon, Aias'a asasıyla vurur ve gücünü yeniler. Diomidis, Agamemnon ve Akhilleus'un aksine, Aias esas olarak savunmacı bir savaşçı olarak görünür; Yunan kampını ve gemilerini ve Patroklos'un bedeninin savunur. Truvalılar saldırıya geçtiğinde, sık sık Akhaların geri çekilmesi esnasında onları korur. Anlamlı bir şekilde, tüm şiirdeki en ölümcül kahramanlardan biri olsa da, Aias'ın saldırgan olduğu bir hikâye yoktur.
Truva Savaşı
İlyada'da Aias, özellikle Hektor ile iki kavgada görülür; bol gücü ve cesaretiyle dikkat çeker. 7. Kitapta, Aias kura sonucu; Hektor ile bütün gün süren bir düelloda karşılaşmak üzere seçilir. Aias ilk başta karşılaşmanın üstesinden gelir, Hektor'u mızrağıyla yaralar ve büyük bir taşla yere serer, ancak Hektor savaşmaya devam eder. Akşam olup iki tarafında habercileri onları durdurana kadar savaşırlar. Düello berabere biter ve birbirlerine hediye vermeye karar verirler. Aias, Hektor'a mor bir kuşak verir ve Hektor da Aias'a keskin kılıcını hediye eder.
Aias ve Hektor arasındaki ikinci kavga, Hektor Yunan kampına girip gemiler arasında Yunanlarla savaştığında meydana gelir. 14. Kitap'ta Aias, Hektor'a neredeyse onu öldüren dev bir taş atar. 15. Kitapta Hektor'u, Apollon iyileştirir ve gemilere saldırmak için geri döner. Silah olarak devasa bir mızrak kullanan ve gemiden gemiye sıçrayan Aias, Truva ordularını neredeyse tek başına durdurur. 16. Kitap'ta da Hektor ve Aias bir kez daha düello yapar. Hektor, Aias'ın mızrağını kırar ve gemileri ateşe vermeye başlar; böylece Aias, Zeus'un açıkça Hektor'u desteklediğini fark eder. Hektor ve Truvalılar, savaşı neredeyse bitirecek bir saldırının doruk noktası olan bir Yunan gemisini yakmayı başarır. Aias, Phorcys de dahil olmak üzere birçok Truvalının ölümünden sorumludur.
Patraklos öldürüldüğünde, Hektor cesedi çalmaya çalışır. Menelaos'un yardım ettiği Aias, Truvalılarla savaşmaya devam eder ve savaş arabasıyla cesedi geri almayı başarır; ancak Truvalılar, Patraklos'un üzerindeki Akhilleus'un zırhını çoktan almışlardır. Aias'ın Zeus'a gün ışığında savaşmalarına veya ölmelerine izin vermek için savaşın üzerine çöken sisi kaldırması için duası meşhurdur. Hyginus'a göre, Aias Truva'da toplam 28 kişiyi öldürdü.
Cake
Cake Sacramentolu bir alternatif rock grubu. Şarkıcı John McCrea, trompetçi Vince DiFiore, gitarist Xan McCurdy, basçı Gabe Nelson ve baterist Paulo Baldi'den oluşan grup, McCrea'nın iğneleyici sözleri, ruhsuz sesi, DiFiore'nın trompet kısımları ve country, Mariachi, rock, funk, İran halk müziği ve hip hop'u kapsayan çeşitli etkilenimleri ile ün kazanmıştır.
Theridion purcelli
Theridion purcelli, Theridion cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Aias
Ölüm
İlyada sona ererken, Aias ve diğer Yunan savaşçılarının çoğu hayattadır. Akhilleus, Paris tarafından öldürüldüğünde (Apollo'nun yardımıyla), Aias ve Odysseus, cesedi almak ve arkadaşı Patraklos ile gömmek için Truvalılara karşı savaşan kahramanlardır. Aias, büyük kalkanı ve mızrağı ile cesedi kurtarmayı ve gemilere taşımayı başarırken, Odysseus Truvalılarla savaşır. Cenazeden sonra, her biri, Akhilleus'un Olimpos Dağı'nda demirci tanrısı Hephaistos tarafından dövülen büyülü zırhının, kahramanca çabalarının ödülü olarak Aias'a ait olduğunu söyler. Zırhı kimin hak ettiğini belirlemek için bir yarışma düzenlenir. Aias, güçlü olduğunu ve gemileri Hektor'dan kurtarmak ve onu büyük bir kayayla kovmak da dahil olmak üzere Yunanlar için yaptıklarından dolayı zırhı hak ettiğini savunur. Ancak, Odysseus daha etkili bir konuşma yapar ve Athena'nın yardımıyla konsey ona zırhı verir. Bu karara çok üzülen ve “kendi kederine yenik düşen” Aias, kılıcını kendi göğsüne saplayarak kendini öldürür. Küçük İlyada'da Aias, Odysseus'un zaferi karşısında öfkeden deliye döner ve Yunanların sığırlarını katleder. Kendine geldikten sonra utançtan kendini öldürür. Şu anda Vatikan Müzeleri'nde bulunan bir mermer gövde olan Belvedere Gövdesi'nin, Aias'ı "intiharını düşünürken" tasvir ettiği düşünülüyor.
Cake
Cake 1991'de McCrea, DiFiore, Greg Brown, Frank French ve daha sonradan ayrılıp yerine Nelson'un geçtiği Shon Meckfesseltarafından kurulmuştur. Kendi yayınladıkları ilk albüm olan Motorcade of Generosity sonrası Capricorn Records'a kaydolan grup, 1995'te ilk teklileri "Rock 'n' Roll Lifestyle"'ı yayımlamıştır. Bu tekli, Modern Rock Tracks'ta 35. sıraya yükselmiş ve MTV'nin 120 Minutes adlı programında bulunmuştur. French and Nelson daha sonra gruptan ayrılmış ve yerlerine Todd Roper ile Victor Damiani geçmiştir. Cake'in ikinci albümü, Fashion Nugget 1996'da yayımlanmış ve öncü tekli olan "The Distance" sayesinde platin sertifikaya ulaşmıştır. Avrupa ve ABD'de yaptıkları bir tur sonrası, Brown ve Damiani gruptan ayrılacağını açıklamış ve bu durum grubun geleceği ile ilgili bazı şüpheler ve spekülasyonlar uyandırmıştır. McCrea eninde sonunda Xan McCurdy'i gitarist olarak gruba almış ve Nelson'ı geri dönmesi için ikna etmiştir.
Prolonging the Magic, grubun üçüncü albümü, 1998'de yayınlanmış ve platin sertifika almıştır. Albümün ayrıca 1 milyondan fazla kopyası yurtdışına ihraç edilmiştir. Üç yıl sonra da Comfort Eagle yayımlanmış ve bu albüm grubun Columbia Records'taki ilk albümü olup "Short Skirt/Long Jacket" adlı tekliyi içermiş; bu tekliwhich Modern Rock Tracks'ta 7. sıraya gelmiştir. Unlimited Sunshine Tour'un da birkaç versiyonunu içeren bazı turlardan sonra grup Pressure Chief 'i 2004'te yayımlamış ve bu grubun Columbia'daki ikinci ve son albümü olmuştur. Kendi plak şirketi Upbeat Records'u kurduktan sonra grup Showroom of Compassion 'i 2011'de yayımlamıştır. Bu albüm grubun yayınlandığı haftada 44,000 kopya satarak grubun Billboard listelerine birinci sıradan giren ilk albümü olmuştur.
Aias
Ölüm
Aias'ın ölümünün ünlü bir anlatımı olan Sofokles'in Ajax oyununda, zırh Odysseus'a verildikten sonra, Aias o kadar aşağılanmış hisseder ki, Agamemnon ve Menelaos'u öldürmek ister. Athena araya girer ve zihnini ve gözlerini gölgeler, böylece Aias, bir koyun sürüsünü Odysseus ve Agamemnon da dahil olmak üzere Akha liderleri zannederek katleder. Kanlar içinde kendine geldiğinde, yaptığının onurunu kırdığını fark eder ve utanç içinde yaşamaktansa kendini öldürmeye karar verir. Bunu, Hektor'un hediye alışverişinde bulunurken verdiği kılıç ile yapar. Hyacinthus'un ölümünde olduğu gibi, kanından kırmızı bir çiçek fışkırır; bu çiçek, yapraklarında aynı zamanda ağıt ifade eden Ai adının ilk harflerini taşıyordu. Külleri, Hellespontos'un girişindeki Rhoetean Burnunda altın bir vazoya koyulmuştur.
Cake
Kuruluş ve Motorcade of Generosity (1991–1996)
Cake, Los Angeles'a taşınan ve oradaki grubu ayrıldıktan sonra memleketi Sacremento'ya dönen John McCrea tarafından kurulmuştur. Sacramento'nun kafelerinde dolanmaktan bıkan McCrea, trompetçi Vince DiFiore, gitarist Greg Brown, bas gitarist Shon Meckfessel ve baterist Frank French'in ilgisini çekmiştir. Bu müzisyenlerin hepsi o dönemler aktifti; DiFiore ise bu durumla ilgili "[McCrea] geri geldi ve bizi gruplarımızdan çaldı" demiştir. Grup daha sonra kendilerine "Cake" ismini vermiştir. Bu ismi koyarken bir yiyecekten ziyade, "hayatın sinsice parçası olan bir şey"'den bahsetmeye çalışmışlardır. Meckfessel daha sonra üniversiteye girmek için gruptan ayrılmış ve yerine Gabe Nelson geçmiştir. Tur yaptıktan ve San Fransico'nun kulüplerinin önemli bir parçası olduktan sonra grup, bağımsız bir biçimde kaydettikleri "Motorcade of Generosity"'yi 1994'te yayımladı. Grup, aynı zamanda tur masraflarını karşılayabilmek için satışların bir kısmını kendi karavanlarından yapmıştır.
Motorcade, Pulse! tarafından "1994'ün en iyi bağımsız yayınlarından biri" olarak övüldü ve bir konser sonrası Bonnie Simmons gruba menajerlik yapmayı kabul etti. Bu durum grubun 1995'te ilk albümünü yeniden yayımlayan Capricorn Records ile anlaşması ile sonuçlandı. İlk tekli, Rock 'n' Roll Lifestyle, Modern Rock Tracks listesinde 35. sıraya yükseldi. ve MTV'nin 120 Minutes'ında içerik dahilinde bulundu. Albüm eleştirmenler tarafından genel olarak hoşnutlukla karşılandı; "Wisconsin State Journal"'ın Stephen Thompson'u, albümü "güzel sözler, yaratıcı enstrümantasyon ve basitliğine rağmen bu durumdan taviz vermeyen bir albüm" şeklinde tanımlamış, Thomas Conner albümü canlı, akıcı, cesur ve espritüel olması nedeni ile övmekle birlikte Bob Wills, Buddy Holly ve Lou Reed'in dinleselerdi "gülümseyeceklerini" belirtmiştir. in the Tulsa World, "Dallas Observer"'daki Matt Weitz ise albümün alaycı mizah anlayışına dikkat çekmiştir. Album eninde sonunda bir Bammy Ödülü'ne "Olağanüstü Debut Albümü" kategorisinde aday gösterilmiştir.