cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komintern
Revizyonistler
Eduard Bernstein'ın sosyalizme gidişte reformist bir yol savunan Evrimci Sosyalizm adlı kitabı üzerine yapılan yazınsal bir tartışma da önem taşımaktadır. Kitap kendisini bir revizyonist olmakla eleştiren Karl Kautsky'den ve genç Rosa Luxemburg'dan yoğun tepki aldı.
Let's Talk About Love (Modern Talking albümü)
5. Just Like An Angel
6. Heaven Will Know
Komintern
1905 Rus devriminin yan etkileri
1905 Rus Devrimi pek çok sosyalist partiyi radikalleştirdi ve Batı Avrupa ülkelerindeki evrensel oy hakkının kazanılmasıyla sonuçlanan bir dizi genel greve yol açtı. Bu noktada İkinci ya da Sosyalist Enternasyonal her gelişmiş ülkede, her seçimde giderek büyüyen birleşik bir topluluktu. Marksizmin Papası olarak adlandırılan Karl Kautsky, Enternasyonal'in amiral gemisi Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin çok etkili bir yayın organı  Die Neue Zeit' in (Yeni Zamanlar) editörü olarak en radikal zamanlarındaydı.
Let's Talk About Love (Modern Talking albümü)
7. Love Don't Live Here Anymore
8. Why Did You Do It Just Tonight
Komintern
1905 Rus devriminin yan etkileri
Ancak 1910 yılıyla birlikte Sosyal Demokrasinin solunda (Enternasyonal'in kurucuları bunlara bu ismi vermişti) kimi ayrılıklar oluştu ve Rosa Luxemburg ve Hollandalı kuramcı Anton Pannekoek gibi kimi sol-kanat düşünürleri Kautsky'yi her zamankinden daha çok eleştirmeye başladılar. Bu noktadan itibaren Enternasyonal içinde reformist bir sağın, bir merkezin ve bir devrimci sol kanadın oluşmaya başladığını söylebiliriz. Sonraki gelişmelerin ışığında değerlendirildiğinde ilginç olan, Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin hem Menşevik kanadının hem de Bolşevik kanadının devrimci sol kanatta sayılmasıydı. Rus göçmenlerinin tartışan grupları Enternasyonal liderleri tarafından dikkate alınmıyorlardı ve genelde halk tarafından da bilinmemekteydiler.
Let's Talk About Love (Modern Talking albümü)
9. Don't Give Up
Komintern
İkinci Enternasyonal'in I. Dünya Savaşı karşısındaki başarısızlığı
I. Dünya Savaşı işçi hareketinin devrimci kanadıyla reformist kanadı arasındaki nihai ve geri döndürülemez ayrılığı sonunda ortaya çıkardı. Sosyalist hareket tarihsel olarak antimilitarist ve enternasyonalistti ve savaşta burjuva hükûmetleri hesabına işçi sınıfının ölüme gönderilmesine karşıydı.Ancak kitlesel çoğunluk Sosyalist Enternasyonal'in zaten uluslararası emekçi sınıfa savaşa direnmeleri çağrısında bulunacağı yönündeki çözümlerden bahsederken, savaş ilan edildikten birkaç saat sonra savaşan ülkelerin tüm sosyalist partileri kendi ülkelerini destekleyeceklerini bildirdiler. Balkan ülkelerinin, Rusya'nın sosyalist partileri ve diğer ülkelerdeki azınlıklar buna bir istisna oluşturdu. Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin bile savaşın lehine konuşması Lenin'i şaşırttı. Nihayet Fransız sosyalist Jean Jaures'in 31 Temmuz 1914'te öldürülmesi son barış umudunu da yok etti. Jaures İkinci Enternasyonal'i ulusal politikalardan ve destekten sakınmaya çalışan ve enternasyonal sosyalist harekete büyük etkisi olan birkaç liderden biriydi. Tarafsız ülkelerin sosyalist partileri tarafsızlık ve savaşa tamamen muhalefet üzerine tartıştılar. Diğer taraftan Lenin emperyalist savaşa karşı, 1915'teki Zimmerwald Konferansı'nda "Zimmerwald Solu"nu örgütledi ve "Sosyalizm ve Savaş" adlı bir broşür çıkararak ulusal hükûmetleriyle iş birliği yapan sosyalistleri sosyal şovenist olarak adlandırdı (yani sözde sosyalist, eylemde şovenist). Enternasyonal, devrimci sol, reformist sağ ve ikisi arasında dalgalanan bir merkez olarak bölünüyordu. Lenin savaşa karşı çıkan ama parti disiplinini bozmaya çekinip, savaş taraftarı olan merkezdekileri de sosyal pasifistler olarak lanetledi. Bu ikinci terim özellikle Britanya'daki Ramsay MacDonald'ı (Bağımsız İşçi Partisi'nin lideri) hedef alıyordu. MacDonald pasifist olarak savaşa karşı çıkan ama aslında ona direnmek için hiçbir şey yapmayan biriydi. Dünyada olanlara karşı gösterdiği eylemsizlik nedeniyle itibarını kaybeden İkinci Enternasyonal 1916'da, savaşın ortasında çözüldü. Görünüşe göre enternasyonalist idealleri her ülkedeki milliyetçi ideoloji nedeniyle ortadan kalkmıştı. 1917'de Lenin "devrimci yenilgicilik" kavramını açıkça destekleyen Nisan Tezleri'ni yayınladı. Bolşevikler Emperyal Rusya'nın savaşta yenilmesi taraftarıydılar ve bu sayede devrimci ayaklanma aşamasına geçmeleri mümkün olacaktı.
Let's Talk About Love (Modern Talking albümü)
10.Let's Talk About Love
Komintern
Komintern'in kurulması
Böylece 1919 Martının bu koşullarında Komintern Enternasyonal'in başına bir de "Komünist" kelimesi ekleyen Rusya Bolşevikleri tarafından kuruldu. Lenin daha sonra (demokratik merkeziyetçiliği de içinde barındıran) On iki Şartını yeni enternayonale katılma temelinde ayrışan ayrışmayan tüm sosyalist partilere gönerdi. Fransız SFIO (yani İkinci Enternasyonal'in Fransız Seksiyonu) böyece 1920'de yeni Fransız Komünist Partisi'nin kurulmasına öncülük eden 1920 Tours Kongresi'nde bölündü ve Komünist Enternasyonal'in Fransız Seksiyonu adını aldı; Türkiye Komünist Partisi ve İspanya Komünist Partisi 1920'de, İtalyan Komünist Partisi ve Belçika Komünist Partisi 1921'de kuruldu.
Komintern'in merkezi siyaseti tüm dünyada Komünist partilerin kurularak uluslararası proleter devrimine yahut dünya devrimine yardım etmeleriydi. Ayrıca tüm devrimcilerin öncelikle kendi ülkelerinden hareket etmeleri gerektiği ama gereken yerde Komintern'in müdahil olabileceği prensibini getiren demokratik merkeziyetçilik fikrini paylaşıyorlardı. Komintern stratejik hedeflerini Ne Yapmalı adlı eserinde zaten anlatan Lenin tarafından örgütlenmişti ve Lenin yeni Enternasyonal'i Dünya Devriminin Genel Kurmayı yapmak amacındaydı.
1919 Martında Komünist Enternasyonal'in İlk Kongresine aşağıdaki partiler ve hareketler davet edilmişti:
Komünist Enternasyonal'in ilk dört kongresi
Komintern Yürütme Kurulu'nun ilk başkanlığını 1919-1926 arasında Grigori Zinovyev yaptı. Bu dönemde birçok yayın basıldı. Vladimir Lenin'in "Sol" Komünizm, Bir Çocukluk Hastalığı adlı eseri 1920 yılında, marksist düşünür Georg Lukacs'ın "Tarih ve Sınıf Bilinci" adlı eseri 1923 yılında, Bela Kun'ın Macaristan Sovyet Cumhuriyeti'ne girmesinin ardından basıldı ve Karl Korsch'un "Marksizm ve Felsefe" adlı kitabıyla birlikte Haziran 1924'teki V. Komintern Kongresi'nde Grigori Zinovyev tarafından revizyonizmle suçlandı. Aynı yıl Stalin "tek ülkede sosyalizm" tezini ileri sürdü ve bu tez Nikolay Buharin tarafından "Batı Avrupa Proleteryasının Zaferi Olmaksızın Tek Ülkede Sosyalizmi Kurabilir miyiz?" adlı broşürde ayrıntılandırıldı (Nisan 1925). Durum Almanya'daki Spartakist isyanın ve Macaristan Sovyet Cumhuriyeti'nin başarısızlığa uğramasının ve İtalya'daki de dahil olmak (İtalyan faşizmi tüm grevleri kırmış ve 1922'de iktidarı ele geçirerek dünya devrimi görüşünü o an için olanaksız kılmıştı) üzere Avrupa'daki tüm sosyalist hareketlerin gerilemesi üzerine, Stalin'in 1926 Ocağında yazdığı "Leninizmin Sorunları" adlı makaleyle devlet politikası haline geldi. Zinovyev 1926'da Stalin'in gözünden düştükten sonra kovuldu. Nikolay Buharin de 1928 yılına kadar Komintern'e önderlik etti ancak 1928'de o da Stalin'le fikir ayrılığına düştü. Bulgar Komünist önder Georgi Dimitrov 1934'te Komintern'in başına geçti ve dağılıncaya kadar görevini sürdürdü.
Beşinci kongreden yedinci kongreye
Komintern pek çok uluslararası örgütü destekledi:
Son kongreden dağılmaya
Komintern'in son kongresi 1935 yılında yapıldı ve faşizme karşı bir Halk cephesi kurulmasını uygun buldu. Bu politika Komünist Partilerin faşizme karşı olan tüm cephelerle birlikte bir Halk Cephesi oluşturması gerektiğini ve kendilerini işçi sınıfı üzerine temellenen bu partilerle Birleşik Cephe oluşturmak konusunda sınırlamamaları gerektiğini savunuyordu. Bu politikaya karşı Komintern içindeki ulusal seksiyonların hiçbirinden kayda değer bir muhalefet gelmedi ve özellikle Fransa ve İspanya'da 1936'da Leon Blum'ün seçilmesi Halk Cephesi hükûmetinin görevi gelmesi konusunda bir dönüm noktası oluşturdu.
Sonuç olarak 1938'de Komintern'e karşı olarak Dördüncü Enternasyonal kuruldu. Dördüncü Enternasyonal'in komünistleri Üçüncü Enternasyonal'in bürokratik ve Stalinist olduğunu ve artık doğru dürüst bir devrimci organizasyon olarak kendini yenilemekten aciz olduğuna inanıyorlardı. Özellikle Almanya'daki komünist hareketin feci yenilgisi Komintern'in artık kifayetsiz ve tamamen Stalin'in kontrolü altında olduğunun bir kanıtı olarak gösteriliyordu.
Komintern 15 Mayıs 1943'te Stalin tarafından resmen dağıtıldı. Komintern Üyeliği olan ulusal partiler Sovyet yardakçısı olmakla suçlanıyordu. Komintern'i feshederek, Stalin bu sorunun üstesinden gelmeyi ve Avrupa komünistlerine savaştan sonra iktidar yolunu açmak istiyordu. Genellikle, Stalin'in böyle yaparak SSCB'nin artık devrim arayaşında olmadığı izlenimini vermek istediği belirtilmektedir.
Komintern'den sonra
Marshall Yardımı konusunda yapılan 1947 Haziranındaki Paris Konferansı'nı izleyen 1947 Eylülünde Stalin sosyalist partileri topladı ve Kominform'u, diğer adıyla "Komünist İstihbarat Bürosu"nu oluşturdu. Bu ağa Bulgaristan, Çekoslovakya, Fransa, Macaristan, İtalya, Polonya, Romanya Komünist Partileri, Sovyetler Birliği ve Tito'nun öncülük ettiği Yugoslavya Komünist Partisi katıldı. Kominform Stalin'in 1953'te ölmesinin ve SBKP'nin 20. Kongresi'nin ardından 1956'da dağıldı.
Dünyadaki Moskova yanlısı Komünist partiler resmi bir uluslararası örgüte artık sahip olmamakla birlikte önder olarak Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ni benimsediler ve Moskova'da dönem dönem bir araya geldiler. Bunlar en dikkat çekicisi ilk Çin-Sovyet ayrılığının gerçekleştiği 1962 yılındaki toplantıydı. Burada SBKP ve Varşova Paktı'nın komünist partileri arasında yakın bir iş birliği vardı.
Aybastı
Aybastı, Ordu'nun denizden uzak iç kısmındaki (güneyindeki) bir ilçesidir. Halkın önemli bir bölümünü Türkmen olan Çepniler oluşturur. İsminin nereden geldiği kesin olarak bilinmemekle birlikte Göktürkler ve Oğuzlar için kutsal olan Ay, Güneş, duman gibi kavramlardan veya Ay tutulmasından geldiği sanılmaktadır. Eski dönemde adı ibasti/ebasya olarak bilinmektedir.
Tarih
Tarih öncesi devirlere ait mağara yapıtlarının mevcut olması dolayısıyla bazı kaynaklara göre ilçenin tarihi milattan önceki yıllara dayandırılmaktadır. İkinci milenyumun başında Türklerin akınlarıyla Türkleşmiş ve bugün de Türkiye sınırları dahilindedir.
Türkler Aybastı'da
Orta Asya'dan kopup gelen Türk Boyları İran toprakları üzerinde kurdukları Büyük Selçuklu Devleti'yle Bizans İmparatorluğu'na komşu büyük bir imparatorluk kurarak Anadolu'ya akınlar düzenlediler. 1054'te Van Gölü civarına gelen Sultan Tuğrul Bey ordularını üç bölüme ayırarak bir kolunu Kafkas Dağları, Erzincan Yöresi ve Canik Ormanlarına yöneltti. Bu akınlara, 1071'de Malazgirt Meydan Muharebesi'nin kazanılmasıyla geriden gelen Türk kuvvetleri destek verdiler. Selçuklu sultanı Alpaslan'ın komutanlarından Artuk Bey, Afşin, Kutalmış Oğlu Süleyman Şah gibi komutanlar yöreyi de içine geniş bir alanda fetih hareketlerine başladılar. Kutalmış oğlu Süleyman fethettiği toprakları kendine bağlayarak Anadolu Selçuklu Devleti'ni kurdu. Bu sırada Süleyman Şah'ın dayısı Danışmend Taylı Beyin oğlu Gümüştekin Ahmet Gazi Orta Anadolu’da Sivas, Amasya, Tokat ve Niksar yörelerini fethederek Anadolu Selçuklu Devleti’ne bağlı Danişmentli Beyliği’ni kurdu. Selçukluların taht mücadelelerinden yararlanarak bağımsızlığını ilan etti. Selçuklular ile birlikte Haçlılar’a ve Anadolu Selçuklu Devleti’ne karşı çetin mücadeleler verdiler. Daha önce Sivas olan başkentlerini güvenlik nedeniyle Niksar’a taşıdılar. Ahmet Gazi’nin yerine geçen oğlu Melik Emir Gazi Beyliği’nin sınırlarını bilhassa sahile doğru genişletmek amacıyla Canik denilen bölgeye seferler düzenledi. İlk etapta doğuda Mesudiye, İskefsür ve Aybastı; Batı'da ise Ünye, Fatsa bölgeleri Danişmentlilerin eline geçti. Aybastı, Canik diye bilinen yörenin Niksar’a göre ilk bölümlerinden olması nedeniyle Türklerin eline geçen ilk yerlerdendir. Daha sonraki yıllarda bazı yerlerin Bizans’a geçmesi üzerine Danışmentli Melik Muhammed yöreye bir sefer daha düzenleyerek daha etkin hakimiyet sağladı. Danişmentli Hükümdarı Emir Nizamettin Yagıbasan 1157'de Ünye üzerine bir sefer düzenleyerek Ünye’den itibaren Bafra’ya kadar tüm sahili ele geçirdi, bir yıl sonra bu yerler antlaşma ile vergi karşılığı Bizans‘a terk edildi. 1175'te Emir Muhammed’in ölümü üzerine başlayan taht kavgalarına As Devleti Sultanı Kılıçaslan Danişmentli Beyliği’ne son vererek bölgeyi topraklarına kattı. İlçenin toprakları üzerinde, Kutlu Doğmuş Evliyası, Kümbet Evliyası etraflarında Danişmentliler devrinde yapılan savaşlarda şehit düşmüş asker ve komutanların mezarlarına rastlanmaktadır. Moğolların Anadolu’yu işgali sonucu Anadolu Selçuklu Devleti yıkılınca ilçenin de içinde bulundğu topraklar İlhanlı Devleti, Eratna (İlhanlı) Beyliği, Kadı Burhanettin Beylikleri’nin topraklarında kaldı. Kadı Burhanettin ordusu ile İskefsür’e kadar gelmiştir. Aybastı ve yöresinin dağlık oluşu fetih sırasında Türkleri çok uğraştırmış, bu yüzden fetih uzun yıllar sürmüştür. Hatta Emir Melik Gazi’nin ilçemize düzenlediği bir sefer sırasında Kutlular’da Yaras mevkiinde yaralandığı, öteki komutanların askerlerine "Yarısını asın, yarısını kesin!" şeklinde emir verdiklerini, Emir'in acilen Niksar’a götürüldüğü sırada kanının damladığı yerlerin evliya olarak değerlendirildiği mahalle insanları tarafından anlatılmaktadır.
Osmanlı Dönemi
Osmanlı Devleti'nin egemenliğine girdiği dönemlerde, 1485 Yılı Tahrir Defterlerinde ilçenin adı Bölük-i Fidâverende'dir. Fidâverende’nin merkezi belli olmamakla birlikte Elbey Köyü olma ihtimali üzerinde durulmaktadır. İbassa ise Fidaverende’ye bağlı köyler envanterinde 1455’te 49 haneli bir köydür. Köy Yörgüç Paşa’nın Gulâmı (temsilcisi) Togan’ın tımarıdır. Köyde cami vardır. Seydi Ali Fakih imamlık Dervişoğlu Akdoğan Zaviyedarlık yapar. Köyde dervişler yaşar. Kızılot Karyesi’nde (Köyünde) 3 adet Derbentçi vardır. İbastı bu tarihlerde İskefsur kazası Şebinkârahisar Sancağı, Erzincan Eyaleti’ne bağlı bir nahiyedir.
İlçemiz Tokat, İskefsur, Niksar yöresini sahile Fatsa Limanı’na bağlayan en kısa ve emniyetli yol üzerinde olması nedeniyle çok önemlidir. İlçemiz topraklarında çok eski tarihlerde kullanılan bir ipek yoluna ait kalıntılar mevcuttur. Prof. Bahaettin YEDİYILDIZ Hocamızın eserine göre Fidâverende’nin nüfusu hane olarak komşu nahiyelerden daha fazladır. (İbassa 626 hane, Hapsamana 346 hanedir. İlçemiz 1485’te 643, 1520’de 1006, 1547’de 1590, 1613’te ise 1745 hane nüfusa sahiptir. Buradan harekele ilçemizde aşırı bir nüfus artışı olduğu göze çarpar.) Aybastı Osmanlı Padişahları’nın Doğu’ya düzenledikleri seferlerin yakınından geçmesi nedeniyle doğrudan etkilenmiştir. (Yavuz Sultan Selim’in Selemen Yaylası’nda konakladığı bilinmektedir.) Yöremizin idari merkeze uzaklığı ve ormanlık oluşu her devirde kanun ve asker kaçaklarının barınağı haline gelmiş. Yerli beyler her zaman problem çıkarmışlar, bu yüzden Osmanlı Devleti yöremizde her zaman fazla askeri kuvvet bulundurmuştur. III. Mehmet Döneminde Sancak Beyliği elinden alındığı iddiasıyla isyan çıkarıp devleti hayli uğraştıran ünlü Celali, Karayazıcı devlet kuvvetlerinden kaçarak Canik Dağları’nda Perşembe Yaylası’na sığınmış ve burada ölmüştür. (1603) İlçemizle ilgili daha net bilgileri Kudret EMİROĞLU’nun yeni yazıya çevirdiği 1869-1870-1871-1872-1873 ve 1874 tarihli Trabzon Eyaleti Salnameleri’nde rastlamaktayız.
Sefalık’ta tarihî bir fırın Bu kayıtlara göre bu yıllarda Aybastı Ordu kazasına bağlı nahiye idi. Nahiyede 143 hane Rum 983 hane Türk nüfus yaşar. Nahiyede 13 cami, 10 hatip, 5 adet Kilise, 7 adet Rahip, 11 adet Müslüman mektebi, 2 Rum mektebi, 1 adet medrese, 1 adet de müderris bulunmaktadır. Ayrıca nahiyede belediye teşkilatının mevcut olduğu reisin İbrahim Ağa Azanın da Abdulkadir Ağa olduğu kayıtlarından anlaşılmaktadır. 1870 yılında nahiyedeki nüfus toplamı 1126 hane = 4307 kişidir. Nahiye müdürü Necip Ağa, Katibi Süleyman Efendi’dir. 1874 yılında ise Aybastı, Görele, Vakfıkebir ve Sürmene ile padişah iradesi ile kaza yapılmış olup, Kaymakamı Ali Ağa Katibi Ahmet Efendi’dir. 1872 yılı Salnamesinde o devirlerde kullanılan takvimde 31 Mayıs’ta Perşembe Panayırı kaydına rastlanmıştır. Aynı eserde “Aybastı Nahiyesinde tul ve arzları birer buçuk saat mesafeli beş altı adet orman olup bu ormanlarda yalnız gürgen ağaçları vardır. Hasıl olan kereste yalnız derun-i nahiye ebniyasına sarf olunarak yolları gayet sa’bel- mürur olduğundan ahir mahalle nakil edilememektedir.”ifadeleri yer almaktadır. Aybastı nahiyesinin kaza ve vilayete olan uzaklıkları yaya olarak belirlenmiştir. Buna göre Aybastı’nın Ordu Kazasına uzaklığı 18 saattir. Trabzon’a uzaklığı ise 63 saat olarak tespit edilmiştir. İlçede o yıllarla ilgili nahiyede tüfenk, tabanca, çakmak imal edilir. Nahiye dahilinde sarf edilir. Ayrıca Kuzköy’de Şeyh Halil, Şıhlı’da Şeyh Kutlu Doğmuş, Akfatma’da Şeyh Hasan adlı veliler metfundur. denilmektedir. 1874 yılında kaza yapıldığını gördüğümüz Aybastı’nın merkezinin belli bir yerde değil yöre ileri gelenlerinin merkezi idareye baskı ve etkileri sonucu Sefalık Köyü (Konak yanı) ile Esenli Köyü (Cami yanı) arasında yer değiştirdiği görülmüştür. Merkez bir ara 1854 yılında gelerek Sefalık’a yerleşen Hazinedar Oğulları’nın bulunduğu Sefalık’a geçmiş (burada halen mevcut olan tarihi hamamlar, fırınlar bu devirde yapılmıştır) Daha sonraki yıllarda (1900) ilçe ya da nahiye merkezi Esenli ağalarının etkinlikleri sonucu eski yerine geçmiş. İlçe merkezinin bugünkü yere kurulmasında Remzi Efendi ve Rüştü Efendi adlı kişiler önderlik etmişlerdir. Bugünkü Merkez Camii o yıllarda yapılmıştır.
Cumhuriyet dönemi
Aybastı, 1945 yılında ilçe olan Gölköy’e bağlı bir nahiye olarak bağlanmış, şehrin hızla gelişmesi sonucu 1957 yılında ilçe olma hazırlıkları başlatılmış, 1959'da da ilçe olmuştur. Bu yıllarda Belediye Teşkilatı geliştirilmiş sonra İbrahim Gökalioğlu ilk Belediye Başkanı seçilmiştir. Daha sonraki yıllarda kurulan Esenli Köyü Kalkınma Kooperatifi sayesinde ilçeden Almanya’ya çok sayıda işçi gönderilerek ilçenin yaşam düzeyi geliştirilmiştir.
Ulaşım
Aybastı'nın Ordu merkeze uzaklığı 105 km'dir. Sahil yolu Fatsa'ya uzaklığı 52 km'dir. Bu yol Otomobille 120 dakikada alınmaktadır. Virajları keskin ve çok fazla olduğundan araçlar az hızla bu yolu almaktadır. Güzergahta trafik akış şeridini, bazı yerler hariç tek saymada fayda vardır. Yolun asfalt kalitesi düşüktür. Yolun çoğu kısımlarına bir araç ancak sığmakta, bu da bu yoldaki seyrin çok dikkatli olmasını gerektirmektedir. İlçenin tüm köy ve mahallelerine ulaşım mümkündür. Aybastı - Gölköy arası 39 km olup asfalt yol vardır. Bu yol da 2009'da tamamlanmışır. Aybastı - Niksar arası 70 km'dir. Aybastı - Korgan arası ise 45 km'dir. Ayrıca Fatsa Aybastı yol yapım çalışmaları devam etmektedir,büyük oranda tamamlanmıştır.
Aybastı'nın Niksar, Reşadiye, Gölköy, Korgan ve Mesudiye ile bağlantıları vardır. Sözü edilen yerlerde asfalt mevcuttur. Aybastı - Reşadiye arası 57 km olup bu yol Aybastı- Fatsa arasına nispeten biraz daha az virajlıdır. Ne var ki kış aylarındaki hava muhalefeti ulaşımı kesmekte ya da zorlaştırmaktadır.
Sosyal yapı
Aybastı'da nüfus hızlı bir artış göstermektedir. Merkezde buna paralel olarak hızlı bir kentleşme söz konusudur. Merkezde binalar genelde 4 ve daha çok katlı olarak inşa edilmiştir. Yurt dışında çalışan işçilerin arsalara gereğinden fazla para vermeleri nedeniyle arsa fiyatları çok yüksektir. Sağlık, eğitim, ulaşım konularında ciddi aksaklıklar meydana gelmektedir. Okullarda her yıl öğretmen değişikliği ya da öğretmen yetersizliği öğrenci başarısını düşürmektedir. Yine ulaşımın iyi olmaması sağlık yönünden ciddi sorunlar meydana getirmektedir.
Aybastı Belediyesince yapılan su arıtma tesisleri bitirilmiştir. Devlet Hastanesi hizmete girmiştir. Özellikle İstanbul, Ankara'ya sosyal ve ekonomik nedenlerle göçenlerin sayısı oldukça fazladır. İşsizlik nedeniyle yurt dışında çalışma imkânları doğunca 1960 yılından itibaren İlk önce Almanya’ya başlayan işçi akımı Fransa, Avusturya ile devam etmiştir. 1996 yılından itibaren de işçilerin Türkî Cumhuriyetlere ve İsrail’e gittikleri görülmüştür.
Konumu
Orta Karadeniz Bölgesi’nde Canik Dağları’nın Kuzey yamacında kurulmuş olan ilçemiz, Fatsa’nın Güneyi’nde kıyıdan 52 km² içerdedir. Doğusu’nda Gölköy, Batısı’nda Korgan, Kuzeyi’nde Fatsa ve Güneyi’nde Reşadiye ilçeleri yer alır.
Yüzölçümü
Yüzölçümü 359 km²'dir. Rakım 730 metredir. Derinliği 27 km, genişliği 14 km'dir. Bu saha içerisindeki belediye alanlarımız ise 78 km² kadardır. Bu alan içerisinde 9 mahalle ve yayları bulunmaktadır. Km²'ye düşen kişi sayısı 90'dır. Engebeli bir arazi yapısına sahip olmasına rağmen ilçemiz belediyesi dahilinde sarp yamaçlara ve kayalıklara rastlanmaz.
Bitki örtüsü
İklim ve bitki örtüsü Orta Karadeniz iklimine benzer. yüksek kısımları ise kısmen İç Anadolu Bölgesi’nin iklimi hüküm sürer. Bitki örtüsü olarak Karadeniz bitki örtüsüne sahiptir. Tarıma elverişli alan 192 Km², Çayır, mera 116 Km² Bağ, bahçe 30 km²'dir.
Akarsuları
Büyük ırmakları yoktur. Armutlu ve Aybastı çayları mevcuttur Yine eski adı “Ağuderya” yeni adı Bolaman olan bir çayı vardır. Her iki çay da Fatsa’dan Karadeniz’e dökülmektedir...
Ekonomi
Halk geçimini en çok tarım ve hayvancılıkla sağlamaktadır.İlçede fındık, patates ve mısır yetiştirilmektedir.Fındık ürünü Aybastı ekonomisinin can damarını oluşturmaktadır.İlçede alabalık tesisleri vardık.Aybastı ilçesi hayvancılığın yoğun olarak yapıldığı ilçelerdendir. Yörede üretilen sütün değerlendirilmesine yönelik süt işletme tesisi bulunmaktadır. Aybastı patatesi çok rağbet gören ürünlerindendir.
Perşembe Yaylası
Perşembe Yaylasında her yıl Haziran ayında Fatsa, Giresun, Amasya, Tokat, Sinop, Ordu, Gölköy, Kumru, Korgan, Ünye gibi il ve ilçelerden yaklaşık 20 Off-Road kulübünün katılımıyla cip şenlikleri düzenlenmektedir.
Ferekidis
Ferekidis (/fəˈrɛsɪˌdiːz/; Yunanca: Φερεκύδης ὁ Σύριος; fl. MÖ 6.yüzyıl) Sire adasında yaşamış Antik Yunanlı bir mitograf ve -modern anlamda bir filozof olmasa da- filozoftur. Ferekidis'in hayatı ve ölümü üzerine çok az bilgi bulunuyor. Her ne kadar Ferikidis Antik Yunan'ın yedi bilgesinden bir nesil sonra yaşamış olsa da bazı antik kaynaklar onu yedi bilgeden biri olarak sayar. Başkaları ise Ferikidis'i Pythagoras'ın hocası olan Pittakos'un bir öğrencisi veya fenike literatürü üzerine çalışmış, kendi kendini eğitmiş bir gezgin olduğunu iddia ederler.
Ferekidis kozmogoni üzerine Pemtemkos (beş oyuk) veya Heptamkos (yedi oyuk) adıyla bir kitap yazmıştır. Ferikidis felsefi düşünceleri ilk defa şiirsel düzende yazmayıp, nesir formatında yazan kişi olarak kabul edilir. Ferekidis'in yazdıkları, birkaç antik filozofun yaptığı alıntılar ve bir mısır papirüsünde bulunmuş olan uzun bir fragman dışında, günümüze ulaşmamıştır. Ferikidis'in eserleri gene de helenistek döneme kadar ulaşmıştır ve içeriğinin önemli bir kısmı antik beyanlar aracılığıyla dolaylı olarak tahmin edilebiliyor. Ferikidis'in kozmogonisi üç tanrısal prensibe dayanır: Zas (yaşam), Kitonia (yeryüzü) ve Kronos (zaman). Anlatıya göre, Kronos (zaman) yeryüzünün içindeki oyuklarda dört elementi ve diğer tanrıları yaratır. Bu yaratım sürecinden sonra Zas (yaşam) ejderha Ophion'u gücün kimin elinde olacağının belirlendiği bir savaşta alt eder ve onu Okeanos'a atar. Böylelikle Zas sonradan orman ve dağlarla kaplı olan bildiğimiz Dünya'ya (Gê) dönüşür ve ardından Kitonia ile evlenir. Kronos Dünya'nın yaratıcısı olarak istihrate çekilir ve Zas onun yerine Dünya'nın yöneticisi ve tüm varlıkların nereye ait olacağını belirleyen kişi olur.
Ferekidis'in kozmogonisi Hesiodos'un mitolojik düşüncesi ile presokratik filozoflar arasında bir köprü görevi görür. Aristoteles Ferekidis'i dünyayı sistematik olarak açıklama amacıyla ilk defa geleneksel mitolojiyi terk eden filozoflardan biri olarak sayar; fakat, Plutarkhos gibi birçok düşünür Ferikidis'i sonraki dönem İyonya okulunun phusis (doğa) düşüncesinin karşıtı olarak teolog (theologus) saymaya devam etmiştir. Helenistik dönem doksografları aynı zamanda onu Antik Yunan dinine ilk defa reankarnasyon düşüncesini sokan düşünürlerden biri olarak gösterir; Ferikidis bu bağlamda Pythagorasçılığın ruh göçü düşüncesini ve orfizmin teogonisini (tanrıbilim) etkilemiştir. Ferikidis'e birçok efsane ve mucizeler atfedilmiştir ve bunların birçoğu onu pythagorasçılığın veya orfizmin gelişimiyle ilişkilendirir.
Gölköy (anlam ayrımı)
Gölköy şu anlamlara gelebilir:
Salif Coulibaly
Salif Coulibaly (d. 13 Mayıs 1988), defans pozisyonunda görev yapan Malili millî futbolcudur.
Profesyonel kariyerine 2008 yılında Djoliba kulübünde başladı.
Değirmenseki, Hafik
Değirmenseki, Sivas ilinin Hafik ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Köy, Sivas il merkezine 85 km, Hafik ilçe merkezine 48 km uzaklıktadır.
Mazul Kemeri
Mazul Kemeri, Halkalı sularını şehre taşıyan Mahmutbey ile Atışalanı arasında geçişi sağlayan su kemeridir, askerî bölge içerisinde kaldığından gecekondulaşmanın yol açtığı tahribattan kurtulabilmiş ve bu güne kadar ayakta kalabilmiştir.
Schenefeld
Schenefeld Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bölge. 9,99 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Mart 2010 itibarıyla 18.390 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Christiane Küchenhof tarafından yürütülmektedir.
Fluminense FC
Fluminense FC, 1902 yılında Brezilya'nın Rio de Janeiro kentinde kurulmuş bir futbol kulübüdür. Série A'da mücadele etmektedir. Maçlarını 46.931 kişilik Estádio Olímpico João Havelange'de oynamaktadır.
Takım Kadrosu
Temmuz 2011 itibarı ile
Ben Furman
Ben Furman (21 Eylül 1953) Helsinki doğumlu ve Finlandiyalı psikiyatrist ve psikoloterapist. Aynı anda Helsinki Kısa Vadeli Terapi Merkezi'nin kurucusu. Uluslararası alanda saygın ve tanınmış çözüm arayışlı terapi, danışma (Coaching) ve organizasyon danışmanlığı yapmaktadır. "Mutlu bir çocukluk yaşamak için hiçbir zaman geç değildir" adlı kitabı psikoloji alanında yazılmış en saygın 100 kitap listesine alınmıştır.
Jean Léonard Marie Poiseuille
Jean Léonard Marie Poiseuille, (d. 22 Nisan 1799, Paris – ö. 26 Aralık 1869, Paris). Fransız doktor.
1815-1816 yılları arasında Paris'teki École Polytechnique'te okudu. Fizik ve matematik alanlarında çalıştı. 1828'de doktora derecesini aldı. İnsan kanının ince tüpler içindeki akışı ile ilgileniyordu.
1838'de deneysel olarak geliştirdiği yasayı (Poiseuille kanunu) 1840'ta formülleştirdi ve 1846'da yayımladı. Yasa, aynı zamanda, Gotthilf Heinrich Ludwig Hagen'in (1797-1884) adına ithafen Hagen-Poiseuille yasası adıyla da bilinir ve laminar, üniform ve viskoz bir sıvının, sabit kesit alanına sahip silindirik bir tüp içindeki akışını tanımlar. Kapiler veya damarlarda akan kanın, alveollerdeki havanın akışını tanımlamada başarıyla kullanılabilir.
1973-74 Türkiye Kupası
Türkiye Kupası 1973-1974 Sezonu Türkiye Kupası turnuvasının 12. organizasyonudur ve Türkiye Futbol Federasyonu tarafından düzenlenmiştir. 1973-74 Türkiye Kupası'na; amatör liglerde oynayan dört ve profesyonel liglerde oynayan 23 olmak üzere toplam 27 takım katılmıştır.
1. kademe
1.kademede oynayan kulüpler;<br \n> - 4 kulüp : 1972-73 Türkiye Amatör Futbol Şampiyonası'nda final grubuna kalan; Çayelispor, İzmir Denizgücü, Kocaeli Kağıtspor, Kocasinan Şimşek,<br \n> - 4 kulüp : 1972-73 Türkiye 3. Ligi'nde gruplarını ilk sırada bitiren; Erzurumspor, Eskişehir Demirspor, Malatyaspor, Tirespor,<br \n> - 6 kulüp : 1972-73 Türkiye 2. Ligi'nde gruplarını ilk üç sırada bitiren; Adana Demirspor, Gaziantepspor, Kayserispor, Sivasspor, Trabzonspor, Zonguldakspor,<br \n> - 3 kulüp : 1972-73 Türkiye Kupası'nda yarı finale kalan Vefa ve çeyrek finale kalan Adanaspor ve Şekerspor,<br \n> - 9 kulüp : 1972-73 Türkiye 1. Ligi'nde ilk 10 sırayı alan; Altay, Ankaragücü, Beşiktaş, Boluspor, Bursaspor, Eskişehirspor, Fenerbahçe, Giresunspor, Göztepe (Galatasaray hariç).<br \n>
İlk maçlar 28-29 Kasım 1973, ikinci maçlar 11-13 Aralık 1973 tarihlerinde oynandı.
2. kademe
2.kademede oynayan kulüpler;<br \n> - 13 kulüp : 1. kademeden yükselen; Adana Demirspor, Altay, Beşiktaş, Bursaspor, Eskişehir Demirspor, Eskişehirspor, Fenerbahçe, Gaziantepspor, Kayserispor, Malatyaspor, Şekerspor, Trabzonspor, Vefa<br \n>
-Gaziantepspor kura sonucu çeyrek finale yükseldi.
İlk maçlar 9-10 Ocak 1974, ikinci maçlar 2-3 Şubat 1974 tarihlerinde oynandı. Gaziantepspor doğrudan çeyrek finale yükseldi.
Çeyrek final
Çeyrek finalde oynayan kulüpler;<br \n> - 7 kulüp : 2. kademeden yükselen; Beşiktaş, Bursaspor, Eskişehirspor, Fenerbahçe, Gaziantepspor, Şekerspor, Trabzonspor<br \n> - 1 kulüp : 1972-73 Türkiye Kupası şampiyonu Galatasaray.<br \n>
İlk maçlar 13-14 Şubat 1974, ikinci maçlar 27 Şubat 1974 tarihlerinde oynandı.
Yarı final
İlk maçlar 20 Mart 1974, ikinci maçlar 17-18 Nisan 1974 tarihlerinde oynandı.
Final
Müsabakalar, çift maçlı eliminasyon sistemine göre oynanmıştır. Rakibine 3-1 üstünlük sağlayan Fenerbahçe ikinci kere 1973-74 Türkiye Kupası şampiyonu olmuştur.
Solvay işlemi
Solvay işlemi veya amonyak-soda işlemi, Ernest Solvay tarafından 1860'ların sonlarında keşfedilen bir tür soda üretme yöntemidir. Bu işlemde, ucuz ve elde edilmesi kolay malzemeler kullanılarak soda elde edilmesine dayanmaktadır. Tuzlu su (deniz suyu en çok kullanılanıdır) ve kireç taşı bu işlemde yeterlidir. Günümüzde bu yöntemle 42 milyar kilogram (92 milyar pound) soda üretilmektedir.
Onbaşılar, Patnos
Onbaşılar, Ağrı ilinin Patnos ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı 1925 yılı kayıtlarında Darvanik ya da Adaletabad olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Ağrı il merkezine 115 km, Patnos ilçe merkezine 35 km uzaklıktadır.
Vicente Monje
Vicento Alfredo Monje (d. 22 Haziran 1981, Yuto) Arjantinli eski futbolcudur.
Kulüp kariyeri
Profesyonel futbola 2002 yılında başlayan Monje, Arjantin’in Club Atlético Atlanta, Ferro Carril Oeste, Belçika’nın Beerschot AC, Yunanistan’ın Olimpiakos takımında oynadı. Olympiakosta son 3 yılda sırası ile 2009-2010 sezonunda 2 gol ve 9 asist, 2010-2011 sezonunda 4 gol ve 5 asist, 2011-2012 sezonunda ise toplam 4 asist gerçekleştirdi.
Orduspor
2 yıllık sözleşme imzalayan 30 yaşındaki Arjantinli oyuncu Vicente Alfredo Monje, Olimpiakos'da oynadığı 3 yılda golleri ve asistleri ile adından sıkça söz ettirdi. Sol açık ve Forvet oynayan Arjantinli, Yunanistan'da Asist kralı olarak biliniyor. Orduspor Kulüp Başkanı Doç.Dr.Nedim Türkmen, Vicente Alfredo Monje ile 2 yıllık sözleşmenin imzalandığını söyleyerek, “Teknik Direktör Hector Cuper’in transfer listesi isteği doğrultusunda önemli bir oyuncuyu kadromuza kattık. Avrupa hedefi olan bir takımız, transferler bu doğrultuda sürecek. Önümüzdeki günlerde başka oyuncuları da kadromuza katacağız.”dedi. Vicente Alfredo Monje ise Orduspor’a gelmekten dolayı mutlu olduğunu belirterek, “Cuper gibi önemli bir hoca ile aynı takımda olmaktan dolayı sevinçliyim. Orduspor, Türkiye’nn köklü takımlarından birisi olması tercihimi etkiledi. Kulüp Başkanı Sayın Nedim Türkmen ile görüşmem ve Avrupa planlarına katkıda bulunmak için Orduspor’dayım. Başaracağımıza inanıyorum.”diye konuştu.
Art brut
Fransızca bir terim olan art brutun tam karşılığı "ham sanat"tır. Art brutda profesyonel olmayan, kendiliğinden bir sanat söz konusudur.
İlya Repin
İlya Yefimoviç Repin (,, (5 Ağustos (eski takvimle 24 Temmuz) 1844, Çuguyev, Harkov Guberniyası, Rus İmparatorluğu - 29 Eylül, 1930, Kuokkala, Viipuri Eyaleti, Finlandiya) Rusya'nın önde gelen ressam ve heykeltıraşlarındandır. Peredvijniki (Geziciler) sanat okulunun bir üyesi olan Repin, çalışmalarının önemli bir bölümünü, doğduğu memleketi olan Ukrayna'ya adamıştı. Gerçekçi eserlerinin çoğunda büyük bir psikolojik derinlik vardır ve mevcut sosyal düzenle olan gerilimi yansıtırlar. 1920'lerin sonlarında hakkında ayrıntılı eserler yayınlanmış ve yaklaşık on yıl sonra bir Repin tutkusu gelişmiştir. SSCB'deki "Sosyalist Realist sanatçılar tarafından örnek alınması gereken model bir "ilerici" ve "gerçekçi" olarak övülmüştür.
Hayatı ve çalışmaları
Repin, Sloboda Ukrayna olarak adlandırılan tarihî bölgenin merkezinde, Harkiv yakınındaki Çuhuiv kasabasında Rus bir anne-babadan doğdu. Babası asker, annesi öğretmendi. Bunakov adlı bir ikona sanatçısı yanında çıraklık yaptı ve portre ressamlığında bir ön eğitim aldı. Yerel kiliselere ikonolarını satarak geçimini sağladı. 1866'da Sankt-Peterburg'a gitti ve kısa süre sonra İmparatorluk Sanatlar Akademisi'ne öğrenci olarak kabul edildi.
Okul yıllarında, A. A. Porohovsçikova adlı bir iş adamı ona ilk tablo siparişini verdi. Slav bestecilerin bir grup portresi, Repin'in geniş çaplı takdir görmüş ilk tablolarındandır. 1872'deki okul projesi Jarius'un Kızının Hayata Geri gelişi ona bir altın madalya kazandı ve İtalya ve Fransa'da altı yıllık bir inceleme gezisi yapmasını sağlayacak bir burs elde etti.
Öğrencilik yıllarında sanat eleştirmeni Vladimir Stasov ile arkadaş oldu, ayrıca Modest Musorgski, Nikolay Rimski-Korsakov ve Aleksandr Borodin ile tanıştı. 1872'de Vera Şevtsova ile evlendi.
Bursu sayesinde 1873-1876 yıllarında İtalya'yı gezdi ve Paris'te yaşadı. Paris'te tanıştığı Fransız Empresyonist tarzı Repin'in ışık ve renk kullanımına etki etmiştir. Ancak, kendi stili, eski Avrupa ustalarınınkine, özellikle Rembrandt'a yakın kalmış, empresyonizmi hiçbir zaman benimsememiştir. Paris'te "Paris Kafesi" ve meşhur "Sadko" tablolarını yaptı. Ancak bursunun süresinin bitmesine iki yıl kala, 1876'da Rusya'ya geri dönmeye karara verdi ve kendini Rusya temalarına adadı. Önce doğum yeri olan Çuguyev'e, bir yıl sonra da Moskova'ya taşındı.
Art brut
1948 yılında Dubuffet, Breton ve Tapie, 'art brut'yu kurdular. Bu sanatçıların amacı; kendi kendini yetiştirenlerin, meşhur olmayanların, mahpusların ve ruh hastalarının ürünlerini ortaya çıkarmaktı. Jean Dubuffet'nin topladığı çalışmalardan bir 'art brut' koleksiyonu oluşturuldu.
İlya Repin
Hayatı ve çalışmaları
Rusya'ya geri dönüşünde hem tarihî hem de güncel konularla ilgilendi. 1879'da "Bir propagandacı'nın Tutuklanması"nı yaptı. Bir yıl sonra Türk Sultanına Mektup Yazan Zaporojya Kazakları tablosunun ilk versiyonunu tamamladı. Leo Tolstoy'la tanışıp arkadaş oldu, onun birkaç kere portresini yaptı. 1881'de o dönemin meşhurlarının (bunlardan biri ölüm döşeğindeki Musorgski olmak üzere) birkaçının portrelerini yaptı. Sanat koleksiyoncusu ve Moskova'daki Tretyakov Galerisi'ne adını vermiş olan Pavel Mikhailoviç Tretyakov, portresini yapmış olduğu kişilerden bir diğeri idi. Kursk Vilayetinde Dini Geçit Töreni ve Korkunç İvan ve Oğlu, 16 Kasım 1581'de için ön çalışmalarını bu dönemde üretti.
Art brut
Dubuffet, kazanılmış kültürün ürünleri olan sanatları reddetti ve 'art brut'nun ateşli bir savunucusu oldu. Kendi resimlerinde de bu yaklaşımı açıkça görülmektedir.
İlya Repin
Hayatı ve çalışmaları
Repin, Moskova'dan St. Petersburg'a taşındıktan sonra 1882'de karısı Vera'dan ayrıldı ama ayrılıkları dostça oldu. Bu evlilikten dört çocuğu olmuştu: Yuri ve üç kızı Vera, Nadya ve Tatyana. Çocuklarını çok seviyor ve sık sık portrelerini yapardı. Aynı yılda Repin Gezginler grubundan ayrıldı. Gezginlerin kapalılıklarını ve gruplarına yeni üye almamalarını onaylamıyordu.
1882 ila 1899 arasında İlya Repin Avrupa'da, Sibirya'da, Kırım'da ve Uzak Doğu'da gezilere gitti. Bu dönemde Rusya'nın önde gelen sanatçılarından sayılmaktaydı.
1890'da Çar III. Aleksandr, Sanat Akademisini yeniden düzenlemeye ve millî bir sanat resim ekolü oluşturmaya karar verdi. Bunun gerçekleşmesini sağlamak için Repin'i eğitim sisteminde reformlar yapmakla görevlendirdi ve onu Akademi'ye aldırdı. 1893'te Repin St. Petersburg Sanat Akademisi'ne üye seçildi. 1894'te profesör, 1898-99'da Rektör oldu. Oradaki eğitim sisteminde reformlar yapmakla görevlendirdi. En meşhur ressamlardan olan Repin, diğer Gezginler üyelerinin de Akademi'ye katılmasına önayak oldu. Repin ve eski Gezginler, Akademide reform yaptıklarına inanıyorlardı ama, bir zamanlar eleştirdiği bu kurumun içine girmekle Repin onun bir parçası hâline geldi. Örneğin, 1905 devrimi sırasında devrimcilere desteğini vermemiştir Çar III. Aleksandr 1892'de St. Petersburg Sanat Akademisi'ne profesör olarak atadı ve Fransız Legion D'Honneur'e seçildi. 1901'de Maxim Gorky'nin bir portresini yaptı.
1900'de Rus yazar Natalia Nordman ile evlendi. 1903'te karısının Finlandiya'nın Kuokkala kasabasındaki villasına taşındılar. Nordman 1914'te ölünce ev ona kaldı.
Idrissa Coulibaly
Idrissa Coulibaly (d. 19 Aralık 1987), Malili millî futbolcudur. Raja'da oynuyor.
İlya Repin
Hayatı ve çalışmaları
1878'de Repin bir davette Türk Sultanına mektup yazan Zaporojya Kazaklarının hikâyesini duydu. Bir efsaneye göre bir Türk Sultanı Kazaklara teslim olmalarını emreden bir mektup yazmış, Kazaklar da böyle bir talebi çok gülünç bularak Sultana alaycı bir cevap mektubu yazmışlardır. Repin bu temayı işleyen bir tablo üzerinde on yıldan uzun bir süre çalıştı.
Gezginler
Repin'in 1864'te başkente gelmesiyle yaklaşık aynı zamanda bir grup öğrenci İmparatorluk Akademisi'ndeki akademik resmîyete başkaldırdılar. Bu grup, Akademi'nin altın madalya yarışmasında konu belirlenmesi ve ayrıntılı kuralcılığa karşı çıkıyorlardı. "Gezginler" olarak da bilinen "Peredvizhniki Sanatçıları Derneği", Rus sanatını gayriresmî kanadını meydana getirdiler. Repin öğrenciliğinden beri sempati duyduğu ama kariyerine zarar vermemek için mesafeli durduğu Gezginler grubuna, Avrupa'dan geri dönüşünden kısa bir süre sonra, 1878'de, katıldı. Bu halkçı akım Repin'in milliyetçi duygularına uyuyordu, kendisi de kısa zamanda derneğin ileri gelenlerinden biri oldu.
1852'den sonra Sankt Petersburg'a yerleşti ama anavatanı Ukrayna'yı ziyaretlerine devam etti, ayrıca arada yabancı ülkelerdeki geziler de yaptı. Viyana (1873), Paris (1878 ve 1900), Berlin (1896), Venedik (1897) ve Roma'da (1911) sergilere katıldı.
Tarihi ve çağdaş konular
Çar II. Aleksandr'ın 1881'de cinayetinden az evvel başlayarak, Repin Rusyadaki ihtilal hareketi temalı bir dizi resim yaptı: İtiraf Reddi, Bir Propagandacının Tutuklanması, Buluşma ve Onu Beklemiyorlardı. Sonuncusu, Rus ve Ukrayna millî motiflerini ve tezatlı ruh hallerini bir araya getiren bir şaheseri sayılır. Büyük ebatlı Kursk'ta Dinî Resmî geçit, Rus Millî tarzının prototipi sayılır, çünkü farklı sosyal sınıflar ve bunlar arasındaki gerilimleri göstermektedir; bunlar geleneksel dinî uygulamalar içinde yerlerini almışlar, yavaş ama önüne geçilmez bir ilerleyen hareket içinde bütünleşmişlerdir.
1885'te Repin psikolojik olarak en yoğun eserlerinden biri olan Korkunç İvan ve Oğlu 'nu tamamladı. Bu tuvalde, İvan, kontrolden çıkmış bir hiddetle oğluna vurup onu ölümcül şekilde yaralamasının ardından oğluna sarılmış, dehşet dolu bir ifade içinde gösterilmektedir. İvan'ın korku dolu çehresi ile oğlunun, huzurlu yüzü bir tezat oluşturmaktadır.
Repin'in en karmaşık tablolarından Osmanlı İmparatoru IV. Mehmed'e Mektup Yazan Zaporojya Kazakları, onu on yıldan fazla bir süre meşgul etti. Bu tabloda Ukrayna Kazak milliyetçiliğini sergilemeyi amaçlamıştır. 1870'lerin sonlarında başladığı bu tabloyu 1891'de bitirmiş, hemen ardından tablo Çar tarafından, o zamanlar bir tablo için rekor bir ücret olan 35.000 ruble'ye satın alınmıştı.
Olgunluk çağında Repin pek çok meşhur Rus'un portesini yapmıştır. Bunların arasında romancı Leo Tolstoy, saray fotoğrafçısı Rafail Levitsky, bilim adamı Dmitri Mendeleyev, devlet adamı Konstantin Pobedonostsev, besteci Modest Musorgski, çellist Aleksandr Verjbiloviç, filantropist Pavel Tretyakov ve Ukraynalı şair ve ressam, Taras Şevçenko bulunur.
1903, Rus hükûmeti ondan İmparatorluk Rusya'sı Devlet Konseyi'nin törensel bir toplantısını temsil eden bir 400x877 cm ebatlı tablo sipariş etti. Repin, iki öğrencisi ile beraber bu tabloyu tamamladı. Tamamlanması iki yıl süren bu tabloda seksenden fazla devlet büyüğünün portresi bulunmaktadır. Repin'in romatizması sağ elini neredeyse felç ettiği için bu tablonun büyük bir kısmını sol eliyle yapmıştır.
1905 Rus-Japon Savaşı'nın Rusya'nın malubiyetiyle sonlanmasının ardından Rusya'da sosyal gerginlikler başladı. St. Petersburg Kanlı Pazarındaki barışçıl nümayişin şiddetli bastırılışı Repin'e ilham olmuş, Kanlı Pazar ve Kızılın Cenazesi adlı eserleri yapmıştır. Bu dönemde Repin ders vermeyi bıraktı ve Tolstoy'la beraber idam cezasının sona erdirilmesi için faaliyetlere girişti. 1911'de Roma'yı ziyaret etti, sonra Kuokkala'da anılarını yazmaya koyuldu.
Repin Finlandiya hayranı oldu, 1919'da Finlandiya Sanat Derneği'ne 23 Rus sanatçısının birer tablosunu ve kendisine ait 7 eseri bağışladı. Atheneum müzesi'ndeki Repin koleksiyonu bu şekilde hayata kavuştu.
Hayatının sonları
Repin, Finladiya Büyük Dükalığı'ndaki Kuokkala'da, Penaty olarak adlandırdığı evini kendisi tasarladı. (Penaty kelimesi, ev tanrıları anlamına gelen Latince "Penates"ten türemişti). 1917 Ekim Devriminden sonra Finlandiya bağımsızlığını ilan etti. Çeşitli Sovyet kuruluşları Repin'i Rusya'ya geri dönmesi için davet etti ama kendisi yolculuk için çok yaşlı olduğunu öne sürerek reddetti. Ölümünden sonra bulunan, bu dönemde yazılmış özel mektuplarında Bolşevikler iktidarda oldukça Rusya'ya dönmeyeceğini yazmıştır.
Bu dönemde Repin zamanının çoğunu dinî konuların resimlerini yapmaya ayırdı, ama bu konuları işleme tarzı geleneksel değil, yenilikçiydi. Geçici Yönetimin Başı Aleksandr Kerenski'nin bir portesi hariç, 1917 devrimi ve onu izleyen Sovyet dönemi hakkında kayda değer bir resim yapmadı. Son tablosu olan Hopak, Ukrayna Kazakları temalı, neşeli ve coşkulu bir tuvaldi. Repin 29 Eylül 1930'da Kuokkala'da öldü ve evinin yakınına gömüldü.
Devam Savaşı'ndan sonra Finlandiya, Kuokkala'yı Sovyetler Birliğine bıraktı, ve kasaba (Leningrad Oblast'ına bağlı) Repino olarak yeniden adlandırıldı. Penaty, UNESCO'nun Sankt Petersburg ve İlgili Anıtlar Grubu adlı Dünya Miras sitesinin parçasıdır. Penaty 1940'ta bir ev müzesi olarak halka açıldı.
Eserleri
Repin tablolarında Ukrayna ve Rusya'daki gündelik hayatı resmetmiş ve sosyal haksızlıkları sergilemiştir. Daha sonraki eserleri tarihî konular hakkında veya meşhur Rus besteci ve yazarların portreleri olmuştur.
Eserlerinde renk ve ışık oyunlarını ustaca kullanması Empresyonizmin bir etkisi olarak yorumlanmış, sunduğu insan portreleri ise duyguları yansıtmaktasıyla öne çıkmışlardır.
Etkisi
Repin'in 340 eseri 1924'te Moskova'da, 1925'te Leningrad'da bir jübile sergisinde halka sunulmuştur ama Repin bu sergilerde hazır değildi. 1930'larda Repin'in çalışmaları Sovyet realizminin bir modeli sayılmıştır, kendisi bu konuda pek az bir gayret göstermiş olsa da. Repin'in adı, Tolstoy, Musorgski and Rimski-Korsakov'la beraber sayılır olmuştur. 1930'da, ölümünden bir ay önce yayımlanana Küçük Sovyet Ansiklopedisi'nde, "olağanüstü Rus ressam" tanımlamasıyla kaydedilmiştir.
1926'da kendisini ziyarete gelen bir Sovyet sanatçılar grubuna devrim temalı eserlerini hediye etmiştir: "Göstericilere Ateş Edilmesi", "Kızıl'ın Cenazesi, Çarın İdam Sehpası. Ayrıca Kerenski'in bir portesini de yapmıştır.
Get Me Bodied
"Get Me Bodied", Beyoncé, Sean Garrett, Solange Knowles, Angela Beyince, Makeba Riddick ve Kasseem "Swizz Beatz" Dean tarafından yazılan hip hop soul türündeki şarkıdır. Yapımcılığı Swizz Beatz, Beyoncé ve Sean Garrett tarafından Beyoncé'nin B'Day adlı ikinci solo albümü için yapılmıştır.
İlya Repin
Etkisi
Alexander Glazunov'un Şark Rapsodisi Op. 29 (1889), İlya Repin'e adanmıştır.
Get Me Bodied
"Get Me Bodied", Albümün sekizinci teklisi olarak Amerika Birleşik Devletleri'nde 10 Temmuz 2007 tarihinde yayımlanmıştır. ABD Billboard Hot 100 listesinde 68 numarada kalarak, albümün ABD'de en düşük başarı gösteren şarkısı olmuştur. Ayrıca Brezilya, Kanada ve Portekiz listelerinde de yer almıştır.
İlya Repin
Etkisi
Repin tarafından yapılmış bir tablonun en yüksek fiyatı £4.5 milyon ($7.2 milyon) olmuştur, Bir Paris Kafesi adlı eser için. "Birleşik Sanatçılar Reytingi"nde, en yüksek kategori olan "1- Dünya çapında ün yapmış, en az bir yüzyıldır değerini korumuş" olarak sınıflandırılmıştır.
Get Me Bodied
Video
"Get Me Bodied", B'Day Anthology Video Album albümü için çekilen video kliplerden biridir. Yönetmenliğini Anthony Mandler ve Beyoncé üstlenmiştir. Çekimler iki gün sürmüştür. Destiny's Child grubu üyeleri Kelly Rowland ve Michelle Williams ile Beyoncé'nin kız kardeşi Solange Knowles da video klipte yer almışlardır.
İlya Repin
Etkisi
Asteroid 2468 Repin onu anısına adlandırılmıştır.
Hakkında yorumlar
Repin'in biyografisin yazmış olan F. ve J. Parker, onun Rus sanatındaki konumu hakkında şöyle demişlerdir:
Suvorov Harekâtı
İkinci Smolensk Muharebesi, 7 Ağustos – 2 Ekim 1943 tarihleri arasında Kızıl Ordu tarafından icra edilen bir stratejik taarruz harekâtıdır. Harekât, Rusya’nın batısında, 1943 yılı yaz – sonbahar seferinin bir parçasını oluşturmaktadır. Aşağı Dinyeper Taarruzu ile birbirine yakın tarihlerde (13 Ağustos - 22 Eylül) başlanıldı ve taarruz iki ay sürdü. General Yeremenko’nun komutası altında Kalinin Cephesi ile Sokolovski komutasındaki Batı Cephesi tarafından yürütüldü. Harekâtın hedefi, Alman kuvvetlerini Smolensk ve Bryansk bölgesinden çıkarmaktı. Smolensk, 1941 yılındaki I. Smolensk Muharebesi’nden beri Alman işgalindeydi.
Etkileyici bir Alman savunmasına karşın Kızıl Ordu birkaç yarma taarruzunda başarılı oldu ve Smolensk ve Roslavl dahil olmak üzere birkaç büyük kenti geri aldı. Kızıl Ordu, operasyonunun bir sonucu olarak Belarus’un geri alınması planını başlatmayı başarmıştır. Bununla birlikte ileri harekât bir bütün olarak, sert Alman direnci karşısında hayli gösterişsiz ve yavaştı ve bu yüzden üç aşamada başarıya ulaştı, 7 - 20 Ağustos, 21 Ağustos - 6 Eylül ve 7 Eylül - 2 Ekim.
Smolensk Harekâtı’nın, askeri olarak oldukça önemli bir rol oynamasının ötesinde, sağ kanadında yer aldığı Dinyeper Taarruzu üzerinde de önemli etkisi olmuştur. Sovyet birliklerinin güneyde Dinyeper’i geçmeleri gibi kritik bir durumu engellemek için 55 Alman tümeninin Smolensk Harekâtı karşısında toplandığı söylenebilir. Operasyon sırasında Kızıl Ordu da nihai olarak Alman kuvvetlerini Smolensk kara köprüsünden geri attı. Smolensk bölgesi, Moskova’ya taarruz için çok önemli bir yaklaşım hattında bulunmaktadır. Tarihsel olarak da bu böyledir.
Sovyet stratejik harekâtı, daha küçük çaplı alt operasyonları içermektedir.
Stratejik genel durum
Wehrmacht, 1943 yılının Temmuz ayında sona eren Kursk Savaşı’yla, Doğu’da inisiyatifi yeniden ele geçirme umutlarını yitirmişti. Kayıplar hatırı sayılır ölçüdeydi ve bütün ordu daha önce olduğundan daha az etkindi. Deneyimli askerlerin çoğu iki yıllık savaş süresince kaybedilmişti. Bu durum Alman ordusunu, sadece Sovyet manevralarına tepki verebilir duruma getirdi.
Sovyet tarafında Stalin, Alman işgalindeki toprakların kurtarılmasına ısrarla ve kesintisiz olarak devam etme kararındaydı. Bu süreç, Stalingrad’ın Alman işgalinden kurtarılmasıyla sonuçlanan Uranüs Harekâtı ile başlamıştı. Dinyeper Taarruzu, Ukrayna’nın işgalden kurtarılması sonucunu sağladı ve cephenin güney parçasının batı yönünde ileri taşıdı. Cephenin güney kesiminde Alman savunmasını mümkün olduğunca zayıflatabilmek amacıyla, Smolensk Harekâtı, eşzamanlı olarak sahnelendi. Böylece Alman ihtiyat birlikleri cephenin daha kuzey kesimine çekilmiş oldu. Her iki operasyon da, olabildiğince geniş Sovyet toprağını Alman istilasından geri almayı amaçlayan aynı stratejik taarruz planının birer parçasıydı.