cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otoetnografi
Kullanımlar
Muhtemelen araştırmacının kendi organizasyonunu araştırma kolaylığından dolayı, yüksek öğretim kurumları otoetnografinin bağlamsal zemini olarak daha fazla yer almaktadır (bkz. Sambrook, Stewart ve Roberts, 2008; Doloriert ve Sambrook, 2009, 2011). Bu tür katkılar, otoetnografı bilimsel işler yapan bir araştırmacı / öğretmen / yönetici ve / veya Yüksek Öğretimde çalışan bir çalışan olarak keşfeder. Yakın zamandaki katkılar arasında Humphreys'in (2005) kariyer değişikliği araştırması, Pelias'ın (2003) kariyerinin başındaki bir akademisyenin karşılaştığı rakip baskıları anlatan performans anlatımı ve Sparkes'ın (2007) stresli bir süreç olan Araştırma Değerlendirme Egzersizi'ni samimi bir şekilde akademik bir yöneticinin gözüyle anlatması ( 2008) sayılabilir. Öğrenci otoetnograflar için ilham verecek birkaç çalışma içinde Sambrook ve diğerlerinin öğrenci ve danışman ilişkisindeki güç ve duyguları araştırdığı çalışma sayılabilir (2008). Öğrencilerin kendilerini ifşa etmelerinin etiğini araştıran Doloriert ve Sambrook (2009), Rambo (2007)'nun ve etik inceleme kurulları ile deneyimleri ve son olarak Doloriert & Sambrook (2011)'un bir doktora tezi üzerinden yaratıcılığı ve yeniliği yönetme üzerine olan tartışması da burada sayılabilir.
Araştırmacılar çok kültürlülük, dönüştürücü öğrenme ve otoetnografinin kesişimini keşfetmeye başladılar. Glowacki-Dudka, Treff ve Usman (2005) farklı öğrencileri sınıfta ve diğer ortamlarda farklı dünya görüşlerini paylaşmaya teşvik eden bir araç olarak otoetnografiyi ilk önerendir. Hem dönüştürücü öğrenme hem de otoetnografi, gerçekliğin sürekli değiştiği ve büyük ölçüde bireysel yansımaya dayandığı şeklindeki epistemolojik bir dünya görüşüne dayanır. Drick Boyd (2008), beyaz ayrıcalığının farklı kültürlerden bireyler üzerindeki etkisini incelemektedir. Boyd Otoetnografik süreç ve dönüştürücü öğrenme yoluyla, "beyazlığının" kendi eylemleri ve başkalarının eylemleri üzerindeki etkisini anlamıştır. Benzer şekilde, Brent Sykes (2014), hem Kızılderili hem de Beyaz kimliğini anlamlandırmak için otoetnografiyi kullanır. Sykes yüksek öğretim kurumlarını ve eğitimcileri otoetnografiyi bir araç olarak kullanarak öğrencilerin dönüştürücü öğrenmeyle etkileşime girmelerine fırsat vermelerini tavsiye etmiştir.
Triscenia
Triscenia Poaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Otoetnografi
Kullanımlar
Otoetnografik yöntemde yeni bir açılım, kişisel deneyim hikâyelerini yazmak, paylaşmak ve analiz etmek için işbirlikçi yaklaşımların kullanılmasını içerir. Bu yaklaşım aynı zamanda "işbirlikçi otoetnografi" olarak da adlandırılır (Allen-Collinson ve Hockey, 2001; Lapadat, 2009) ve üniversite öğrencilerine nitel araştırma yöntemlerini öğretmek için kullanılmıştır.
Otoetnografi, film dünyasında da standart bir belgesel film çeşidi olarak kullanılır. Konusunun film yapımcısının kendisi olması nedeniyle geleneksel belgesel filmden farklıdır. Bir otoetnografi tipik olarak film yapımcısının yaşam deneyimleri ve düşüncelerini, görüşlerini ve inançlarını merkeze alır ve bu nedenle genellikle önyargı ve görüntü manipülasyonuyla dolu olduğu düşünülür. Diğer belgesellerin aksine, otoetnografiler genellikle bir tarafsızlık iddiasında bulunmazlar. Otoetnografik film yapımı üzerine önemli bir metin Catherine Russell'ın Experimental Ethnography: The Work of Film in the Age of Video'(Duke UP, 1999)'sidir. Otoetnografik sanatçılar için ayrıca bakınız Jesse Cornplanter, Kimberly Dark, Peter Pitseolak, Ernest Spybuck.
Otoetnografi, İletişim ve Medya Çalışmalarının birçok alt disiplininde kullanılmaktadır. Örneğin, Bob Krizek, Comisky Park'ın kapanması sırasındaki spor iletişimine otoetnografik bir yaklaşım benimsemiştir. Tony Adams, gey kimliğini ve "dolaptan çıkma" metaforunu incelemek için otoetnografiyi kullandı. Andrew F. Herrmann, finansal kriz sırasında bir işsizlik dönemini otoetnografik bir yaklaşımla inceledi. Otoetnografik yaklaşımlar aynı zamanda aile ve kişilerarası iletişim araştırmalarında da kullanılmaktadır.
Otoetnografi, popüler kültür eserlerini ve pop kültürle ilişkilerimizi incelemek için kullanılıyor. Herrmann'ın (2013) yazdığı gibi, "Kimliklerimiz ve popüler kültür eserleriyle özdeşleşmelerimiz, benliği yaratmamıza yardımcı olur. Kimliklerimiz ve popüler kültürümüz arasında uzun vadeli yinelemeli bir ilişki var "(s. 7). Jimmie Manning ve Tony Adams (2015), popüler kültüre otoetnografik yaklaşımların beş güçlü yönünden şöyle bahsediyor: "1) popüler kültür teorileri ve metinleriyle birlikte kişisel deneyimi yazmak, özellikle de kişisel deneyimlerin nasıl benzerlik gösterdiğini veya popüler kültür tarafından nasıl bilgilendirildiğini göstermek; 2) popüler kültür metinlerini, özellikle de kişisel deneyimleriyle eşleşmeyen veya zararlı mesajlar savunan metinleri eleştirmek, onlara karşı yazmak ve onlarla etkileşim için kişisel deneyimi kullanmak; 3) İzleyici olarak popüler metinler, etkinlikler ve / veya ünlülerle ilgili nasıl kişisel davrandıklarını, bunları kişiselleştirerek nasıl kullandıklarını, bunlarla nasıl etkileşimde bulunduklarını açıklamak; 4) popüler kültür metinlerinin üretilmesine katkıda bulunan süreçleri tanımlamak; ve 5) farklı türden izleyiciler tarafından anlaşılabilecek araştırma metinleri oluşturmak "(s. 199-200). Otoetnograf Robyn Boylorn televizyonda yayınlanan medyayı ve ırk temsillerini inceledi. Jimmie Manning, "kedi balıkçılığı (bir kişinin başka birisi gibi davrandığı online faaliyet)" ile ilgili olarak çok-medyalı anlatıyı ve ilişkileri incelemek için otoetnografiyi kullandı.
Otoetnografi, kuruluşları incelemek için bir yöntem olarak da daha yaygın bir şekilde kabul görmektedir. Parry ve Boyle'ye göre örgütsel otoetnografi, birey ve örgüt arasındaki ilişkiyi, özellikle de kurumsal ve örgütsel ortamlarda uygulandığı ve anlaşıldığı şekliyle aydınlatır. Maree Boyle ve Ken Parry'nin belirttiği gibi, "örgütsel otoetnografiler, cinsel taciz ve zorbalık, işyerinde annelik, çeşitli ahlaki ikilemler ve işyerinde yüksek yüklü duygusal durumlar gibi tabu konularının ilk elden anlatımlarını sağlayabilir" (s. 189). Kathy Miller (2002), ilk yapılan örgütsel otoetnografilerden birinde, on iki kişinin ölümüyle sonuçlanan Texas A & M'deki bir şenlik ateşi olayından sonra bir profesörün nasıl profesör olmaya devam ettiğini anlattı. Shawna Redden (2015) 2015 tarihli makalesinde, neredeyse ölümcül bir uçak kazasında bir hikâye anlatıcısı konumundan "hakkında hikayenin anlatıldığı" bir konuma geçmenin etkilerini araştırıyor. Kar amacı gütmeyen bir sanat merkezini inceleyen Herrmann (2011), gönüllülerde görülen çeşitli ekonomik işbirliği ve direniş söylemlerini incelemiştir. Vickers (2007), katmanlı anlatımında işyerinde zorbalık deneyimlerini araştırdı. Herrmann, Barnhill ve Poole (2013), akademik bir konferanstaki deneyim ve izlenimlerini ortak olarak yazdıkları bir otoetnografide anlattılar.
Hikaye anlatıcısı / anlatıcı
Bazı akademik disiplinlerde (özellikle iletişim çalışmaları ve performans çalışmaları), otoetnografi teriminin kendisi tartışmalıdır. Onun yerine bazen kişisel anlatı veya otobiyografi de kullanılır. Otoetnografik yöntemler, günlük tutmayı, kurumsal veya kişisel arşiv kayıtlarına bakmayı, kendi kendisiyle görüşmek ve kendi kendine kültürel bir anlayış oluşturmak için yazmak gibi yöntemleri içerir. Bir otoetnografiyi anlatmak, geleneksel bir dergi makalesi veya bilimsel bir kitap biçimininde olabileceği gibi sahnede icra şeklinde ya da popüler basında gerçekleşebilir. Otoetnografi, günlük davranışın doğrudan (ve katılımcı) gözlemini içerebilir; yerel inançların ortaya çıkarılması ve yaşam öyküsünün algılanması ve kaydedilmesi (örneğin akrabalık, eğitim, vb.); ve derinlemesine görüşme şeklinde olabilir: "Verilerin analizi, araştırmacının yorumunu içerir" (Hammersley, Genzuk). Ancak burada Öteki'nin portresini (kişi, grup, kültür) ziyade araştırmacı kendi benliğinin portresini oluşturmaktadır.
Otoetnografi anlam yaratan bir girişim olarak deneyimi ve hikâyeyi ön plana çıkarmak suretiyle "anlatı sorgulaması ve otobiyografi ile ilişkilendirilebilir" (Maréchal, 2010, s. 43) Maréchal, "anlatı irdelemesinin özdeşleşmeyi, duyguları ve diyaloğu tetikleyebileceğini" savunuyor (s. 45). Dahası, otoetnografiye ve Anlatı Sorgulamaya artan ilgi akademik yazı stiliyle entelektüel iddia türleri arasındaki yakın ilişkiye de dikkat çekiyor. Laurel Richardson'ın ifade ettiği gibi "Yazmayı bir araştırma yöntemi, bir konu hakkında bilgi edinmenin bir yolu olarak görüyorum... biçim ve içerik birbirinden ayrılamaz" (2000, s. 923). Pek çok araştırmacı için, otoetnografi, kişisel anlatı, performatif yazma gibi alternatif yazma ve raporlama biçimleriyle denemeler yapmak hem bir araştırmayla ilgili katmanlı anlatılar yaratmaya hem de yeni ve kışkırtıcı iddialarda bulunmaya yarar. Bu da iddiaların daha ikna edici şekilde sunulmasını mümkün kılar. Ellis (2004), otoetnografların "diyalog, sahneler, karakterizasyon ve olay örgüsünde betimlenen somut eylem, duygu, somutlaştırma, öz-bilinç ve iç gözlem özelliği" içeren "edebi yazı ve ifade geleneklerini" şeklinde savunduğunu söyler (s. xix).
Bochner ve Ellis'e (2006) göre, bir otoetnografçı "her şeyden önce bir iletişimci ve bir hikaye anlatıcısıdır". Başka bir deyişle, otoetnografi "zorlukların üstesinden gelmek için mücadele eden insanları tasvir eder" ve "ne yapacaklarını, nasıl yaşayacaklarını ve mücadelelerinin anlamını çözme sürecindeki insanları" gösterir (s. 111). Bu nedenle, onlara göre otoetnografi, bakıcılık işlevi olan "etik uygulama" ve "hediyeler" dir (s. 111). Özünde otoetnografi, insanların anlam bulduğu ve bu anlam aracılığıyla bu deneyime uyum sağlayabildiği bir deneyimi yeniden canlandıran bir hikâyedir.
Dr.Mayukh Dewan'ın (2017) görüşüne göre bu bir sorun olabilir çünkü birçok okuyucu bizi fazla kendine düşkün olarak görebilir, ancak paylaştığımız hikâyelerimizin ve deneyimlerimizin yalnızca bize ait değil, aynı zamanda otoetnografik olarak temsil ettiğimiz gruba da aittir.
Bu hikâye anlatma sürecinde araştırmacı, kafa karıştırıcı bir deneyime anlam vermeye çalışır. Otoetnografinin uygulanabileceği bir gündelik yaşam örneği, bir aile üyesinin veya yakınınızdaki birinin ölümü olabilir. Bu acı verici deneyimde insanlar genellikle bu kişi olmadan nasıl yaşayacaklarını ve nasıl olacağını merak ederler. Bu senaryoda, özellikle dindar hanehalkının olduğu evlerde sıklıkla "Neden Tanrı?" diye sorulur. Kişinin neden öldüğüne dair bir cevapla yaşamaya devam edebileceklerini düşünür geride kalanlar. Kendini daha iyi hissettirecek bir açıklama sunabilmek isteyen diğerleri, genellikle "En azından daha iyi bir yerdeler" veya "Tanrı onu yanına istedi" gibi şeyler söylerler. Her zaman bir açıklama bulan insanlar genellikle "gitme zamanları gelmişti" nedenine geri dönerler ve buşekildeki "açıklama" ile yaşamaya devam ederler. Yakın birinin ölümü ardından yaşanan deneyime bakıldığında geride kalanların daha güçlü ve daha bağımsız bir insan haline geldiklerini veya diğer aile üyelerine daha yakın hale geldiklerini görebilirsiniz. Bu farkındalıklarla kişi, yaşanan trajik deneyimi gerçekten anlamış ve onunla yaşayabilir hale gelmiştir. Bu süreç üzerinden otoetnografi gerçekleştirilebilir.
Değerlendirme
Otoetnografiye yönelik ana eleştiri - ve genel olarak nitel araştırmaya da denebilir - sosyal araştırmanın nesnelliğini vurgulayan geleneksel sosyal bilim yöntemlerinden gelir. Bu eleştiride, nitel araştırmacılar genellikle "gazeteciler veya sözde bilim insanları" olarak adlandırılırlar ve onların çalışmaları, otoetnografi de dahil olmak üzere, "bilim dışı veya yalnızca keşif amaçlı veya tamamen kişisel ve önyargılarla dolu" olarak adlandırılır. Pek çok niceliksel araştırmacı, anlatı tarafından üretilen materyalleri, "özerk ve bağımsız bir anlatım öznesinin otantikliğe ulaşmasının yolu olarak görür. . . Bu, anlatıyı kullanarak ciddi bir sosyal analiz yapma bağlamında tam bir başarısızlığı temsil ediyor ".
Maréchal'e (2010) göre, antropolojide otoetnografik yöntemlere yönelik ilk eleştiriler "temsil edememe ve nesnellikten yoksun olmaları nedeniyle geçerlilikleri kaybetmeleri" hakkındaydı. Yazar ayrıca, otoetnografinin çağrıştırıcı ve duygusal türleri, "çok kişisel olmanın bir sonucu olarak etnografik alaka eksiklikleri" nedeniyle de eleştirildiğini belirtiyor. Bu eleştiri daha çok analitik etnografçılar tarafından geliyor: "önyargılı, dar bakışlı, kendi içine dönük veya duygusal olarak tutarsız oldukları ve geleneksel etnografik amaçları ve bilimsel katkıları kaçırdıkları için" eleştiriliyorlar.
Anlatı temelli çalışmaları ciddiye almadaki isteksizlik, akademi dünyasının çok ötesine uzanır. 1994'te Arlene Croce, Bill T. Jones'un Still / Here performansını değerlendirmeyi ve hatta bunu izlemeyi reddetti. Bunu reddederken nicelikçi bir duruş sergiledi: "Üzgün veya umutsuz hissettiğim biriyle ilgili değerlendirme yapamıyorum. . Kendilerini sunma biçimlerinden dolayı onlar için üzülmeye zorlanıyorum: ayrımcılığa uğramış siyahlar, istismara uğramış kadınlar veya haklarından mahrum eşcinseller - kısacası, mağduriyet, kurban sanatı yapan sanatçılar.."Croce, Tony E. Adams, Stacy Holman Jones ve Carolyn Ellis'in "bilim ve eleştiri arasındaki hayali sınırlar" olarak bahsettiği şeyi örneklendiriyor: Bu "sınırlar", otoetnografik değerlendirme ve eleştirinin bir deneyimin deneyimi hakkında başka bir kişisel hikâye sunduğu fikrini gizlemeye veya uzaklaştırmaya odaklanır. Veya Craig Gingrich-Philbrook'un yazdığı gibi, "herhangi bir otoetnografi değerlendirmesi ... yaşadığı bir şey hakkında oldukça konumlanmış, ayrıcalıklı, güçlü bir failin başka bir hikayesidir".
Tanınmış bilim filozofu Karl Popper, yanlışlanabilirliğin bilimsel bir teorinin temel ölçütü olduğunu iddia ederken şunları söyledi:"Eğer kendisi tarafından yasaklanmış en az bir boş olmayan homotipik temel ifade sınıfı varsa... bir teori yanlışlanabilir ..."Otoetnografi doğrulanabilecek hiçbir iddiada bulunmadığından, yanlışlanamaz da. Bu kritere göre, otoetnografi sözde-bilim haline gelir.
Geleneksel kriterleri yeniden düşünmek
Kitabının "Otoetnografiyi Değerlendirme ve Yayınlama" başlıklı onuncu bölümünde (s. 252 ~ 255), Ellis (2004), diğer yazarların nitel araştırmanın alternatif modlarını değerlendirmelerine dayanarak bir otoetnografik projenin nasıl değerlendirileceğini tartışır. (Niteliksel Sorgulama'daki "Kalitatif ve Etnografik Araştırmanın Alternatif Modlarını Değerlendirme: Nasıl Yargılayabiliriz? Kim Yargılar?" ). Yazar daha sonra Bochner (2000), Clough (2000), Denzin (2000) ve Richardson (2000)'ın bahsettiği "iyi otobiyografi" için çeşitli kriterler sunar ve bu fikirlerin birbiriyle nasıl örtüştüğünü gösterir.
Ellis ilk olarak Laurel Richardson'dan (2000, s. 15-16)'a atıfta bulunur: hem değerlendirici hem de yapıcı geçerlilik tekniklerinin analizini içeren kişisel anlatı makalelerini incelerken kullandığı beş faktörü şöyle tanımlamıştır:
Otoetnografik eserler, okuyucuyu yazarla birlikte olayları "yeniden yaşamaya" davet etmek için dramatik hatırlama, alışılmadık ifadeler ve güçlü metaforlar içerebilir. Bu kılavuzlar, hem araştırmacıları hem de eserleri inceleyenleri yönlendirmek için bir çerçeve sağlayabilir. Dahası, Ellis, Richardson'un kriterleriyle, bir hikâyeyi anlamasını ve hissetmesini sağlayan şeyi açıklayan Bochner'ın bahsettiği kriterlerle örtüştüğünü söylüyor. (Bochner, 2000, s. 264 ~ 266): Somut ayrıntılar (Richardson'un yaşanmış deneyim ifadesine benzer), yapısal olarak karmaşık anlatılar (Richardson'un estetik değeri), yazarın yüzeysel olanın altını kazarak savunmasızlığa ve dürüstlüğe ulaşma girişimi (Richardson'un refleksivitesi), bir etik standart özbilinç (Richardson'ın esaslı katkısı) ve sürükleyici bir hikâye (Richardson'un etkisi) (Ellis, 2004, s. 253 ~ 254).
Bilgi birikimine katkılar
Adams, Jones ve Ellis'a göre otoetnografinin ilk amacı şudur: "bilginin hem yerleşik hem de tartışmalı olduğunu kabul etmekle birlikte mevcut bilgi ve araştırmayı birikimini büyütmek" için bilinçli bir çaba içine girmek. Adams Narrating the Closet adlı çalışmasını eleştirirken şunları söyler: "Eşcinsel olduğumu ilan etme deneyimini yaşarken bununla var olan bilgi birikimine katkıda bulunmam gerektiğini de biliyordum. . . Ayrıca ilan etmeyle ilgili yeni bir açıya ihtiyacım vardı; Deneyimim tek başına bir anlatıyı haklı çıkarmak için yeterli değildi."Adams, Jones ve Ellis anlatıyı narsizm olarak gören genel eleştiriyi akılda tutmakla birlikte otoetnografinin ilk hedefini şöyle tanımlamaya çalışıyordu: "otoetnografinin araştırmacılara ve katılımcılara sunduğu içeriden içgörü gözardı edilmeden" kişiel deneyim ve mevcut teorik birikimin kaynaştırılma ihtiyacı vurgulanacaktı. Ellis'in Anaç Bağlantılar eseri bu hedefi gerçekleştirmiş iyi bir örnek olabilir: "bakım vermeyi sevgi dolu ve anlam yaratan bir ilişki olarak tasvir etmek yerine, bir sorumluluk olarak sorgulamak"
Kişisel ve deneyimsel olana değer verin
Adams, Jones ve Ellis, otoetnografiyi değerlendirirken ikinci kriter bağlamında dört unsur sıralıyor: "bağlam ve kültür içinde benlik perspektifini öne çıkarmak, deneyimi sosyal yaşam hakkında bir içgörü aracı olarak keşfetmek, araştırmada savunmasız kişiliği sunmanın risklerini kucaklamak ve duyguları ve bedensel deneyimi anlama araçları ve biçimleri olarak kullanmak". Bu hedef, akademik yazıda "ben" i tam olarak tanır, onu över ve öznel deneyimin analiz edilmesinde tavsiye eder. Jones Lost and Found makalesinde şöyle yazıyor:"Evlat edindiğim çocuğumla, evlat edinmemeyi seçtiğim çocukla ve büyükannemle olan ilişkilerimden duyduğum üzüntü ve sevinci aktarıyorum. Büyükannemi hem kaybetmenin hem de anmanın duygularına ve bedensel deneyimlerine odaklanıyorum. '""Oto"nun ("ben", benlik) dikkatli ve bilinçli bir şekilde araştırmaya dahil edilmesi, otoetnografi sürecinin en önemli yönlerinden biri olarak kabul edilir. Savunmasız benlikleri sunarken gösterilen özen ve etik duruş meselesi, Adams tarafından A Review of Narrative Ethics'te ayrıntılı olarak ele alınmıştır.
Hikayeler ve hikaye anlatımı
Otoetnografi, öyküleri bir araç olarak kullanır. Bu araçla birlikte anlam yaratma ve araştırmacı düşünümselliğinin rol aldığı kültürel betimlemeler ve eleştiriler yaratılır. Adams, Jones ve Ellis şöyle yazıyor:"Düşünümsellik, hem toplumdaki yerimizi ve ayrıcalığımızı kabul etmeyi, hem de bunu eleştirmeyi içerir. Bunu yaparken de iktidar, ilişkiler, kültürel tabular ve unutulmuş ve/veya bastırılmış deneyimler hakkında uzun süredir devam eden sessizlikleri kırmak için hikayeleri kullanır."Bir yazarın diğer analitik yeteneklerinin yanı sıra yazma ve temsil becerilerini geliştirme becerisine de odaklanılır. Adams, Living (In) the Closet: The Time of Being Closeted'da birinci şahıs ve ikinci şahıs anlatımı arasında geçişler yapar, "okuyucuları hikayeme dahil etmek, onları deneyimlerimi benimle birlikte yaşamaya davet etmek, nasıl hissettiğimi hissetmek ve nasıl olduğumu gösterebilmek için bu yolu seçtim". Benzer şekilde, Maternal Connections'daki Ellis, "bir ebeveyne bakma deneyimini iletmek için duyusal ayrıntılara, hareketlere, duygulara, diyaloga ve sahne ortamına başvurmayı" seçti ve araştırma literatürüne veya teoriye yapılan referansların dahil edilmesinden uzaklaşmayı tercih etti Yukarıda verilen örnekler azdır. Farklı anlatı yapılarını araştıran otoetnograflar, Andrew Herrmann'ın katmanlı anlatımları, Ellis'in haibun 'unu ve Rebecca Long ve Anne Harris'in otoetnografik filmlerini de gözönüne almalıdır.
2019'da yayınladığı otoetnografik eseri Going All City: Struggle and Survival in LA's Graffiti Subculture'da doğruluk ve hikâye anlatma sanatına değinen Stefano Bloch, "Sanatsal işlemeye güveniyorum ama sanatsal lisansa değil" yazıyor.
İlişkisel olarak sorumlu yaklaşım
Nitel araştırmalardaki kavramlar arasında “ilişkisel sorumluluk” da yer almaktadır. Araştırmacılar, katılımcıların kimliklerini ve mahremiyetini korumaya özen göstererek, araştırma ilişkilerini mümkün olduğunca işbirlikçi, kararlı ve karşılıklı hale getirmek için çalışmalıdır. Bu kavramın altında, çalışmanın çeşitli okuyuculara erişilebilirliği yer alır ki bu da "kendimizin, katılımcılarımızın ve okuyucuların/izleyicilerin yaşamlarıyla etkileşime girme ve iyileştirme fırsatı" sağlar. Otoetnograflar, Adams'ın kendi cinsel kimliğini ortaya çıkarma ve tanıma konusundaki çalışmalarına yönelik eleştirisinde olduğu gibi, ilişkisel sorumluluk kavramıyla bir mücadele içindedirler: "...başkaları fikirlerimi homofobik ötekilere ve sinsi heteronormatif kültürel yapılara ilişkisel bir sorumsuzlukla taviz verdiğimi düşünüyorlar; Agresif bir şekilde eleştirel olmamakla, eserim başkalarının hayatlarıyla etkileşime girmede ve onları iyileştirmede yeterli olmuyor."Adams eleştirisine izin almadan koyduğu kısa konuşmaları ve bu şekilde başkalarının deneyimlerini sömürmesini de ekliyor. Böylece ilişkisel bir sorumsuzluk örneği göstermiş oluyor. Adams'ınki benzer duygular, Jones ve Ellis'in kendi yazılarına yönelik eleştirilerinde de yankılanır.
"Geçerlilik"ten "gerçeğe"
Sosyal inşacılık ve yorumlayıcı paradigma geleneğinden doğan bir fikir olarak otoetnografi, geçerlilik açısından geliştirilen sosyal araştırmalarda kalite kriterlerini vurgulayan geleneksel sosyal bilimsel metodolojiye meydan okur. Carolyn Ellis şöyle yazıyor: "Otoetnografik çalışmada, geçerliliğe okuyucuların yanı sıra araştırma katılımcıları ve araştırmacılara ne olduğu açısından bakarım. Bana göre geçerlilik, çalışmamızın gerçeğe benzerliği aradığı anlamına gelir; okuyucularda anlatılan deneyimin gerçeğe yakın, inanılır ve mümkün olduğu hissini uyandırır. Ayrıca geçerliliği, okuyucuların kendilerinden farklı başkalarıyla iletişim kurmasına yardımcı olup olmadığına veya katılımcıların ve okuyucuların, hatta kendinizin yaşamlarını iyileştirmenin bir yolunu sunup sunmadığına göre de yargılayabilirsiniz” (Ellis, 2004, s. 124). Bu anlamda, Ellis (2004) otoetnografik yazılar için "anlatı gerçeğini" vurgular."Hikayeyi, özellikle ilk versiyonda, hatırlayabildiğiniz kadar deneyime yakın bir şekilde oluşturmaya çalışmanız gerektiğine inanıyorum. Bunu yaparsanız, hikayenin anlamı ve amacı üzerinde çalışmanıza yardımcı olacaktır. Ancak anlatıların yaşamları doğru bir şekilde temsil etmesi o kadar önemli değildir - yalnızca Art'ın ( Arthur Bochner ) iddia ettiği gibi, 'anlatıcıların bunu yaptıklarına inandıkları' (Bochner, 2002, s. 86) önemlidir. Sanat, olayların bir anlatı yorumunu diğerine karşı yargılayabileceğimize inanır, ancak bir anlatıyı olayların kendilerine göre ölçemeyiz çünkü olayların anlamı yalnızca anlatısal ifadelerinde açıklığa kavuşur. (s.126)"Bunun yerine Ellis, otoetnografik yazıları yalnızca doğruluktan ziyade hikâyenin yararlılığına göre değerlendirmeyi önerir. Art Bochner'dan (2001) da şöyle alıntı yapıyor:"asıl soru, anlatıların ne yaptığı, ne gibi sonuçları olduğu, hangi kullanımlara konulabilecekleridir. Anlatı, geçmişi hatırlama, hayatı dile dönüştürme ve kendimize ve başkalarına deneyimlerimizin gerçeğini açıklama şeklimizdir. Plummer [2001, p. 401] ayrıca hikayelerin kullanımlarına, işlevlerine ve rollerine bakar ve 'estetik zevkle geliştirilmiş retorik güce sahip olmaları gerektiğini' ekler (Ellis, 2004, s. 126-127)."Benzer şekilde,"Laurel Richardson [1997, s. 92] geleneksel geçerlik anlayışını sorgularken bir kristal metaforunu kullanır. Bir kristalin sonsuz sayıda şekli, boyutu ve açısı vardır. Bir prizma görevi görür ve şekil değiştirir, ancak yine de bir yapıya sahiptir. Başka bir yazar, Patti Lather [1993, s. 674], bir 'hakikat rejimi' olarak geçerliliği bozan ve kritik bir siyasi gündeme yol açan otorite karşı-uygulamalarını önerir [Bkz. Olşen, 2000, s. 231] ve dört alt türden bahseder [s. 685-686]: 'temsil sorunlarıyla ilişkin ironik geçerlilik; farklılıkları ve belirsizlikleri onurlandıran paralojik geçerlilik; çokluğu arayan köksap (rizom) geçerliliği; ve angajman ve özdüşünümsellik uygulamaları yoluyla etiği arayan hissel geçerlilik (Ellis), 2004, s. 124~125)."
"Genellenebilirlik"ten "rezonansa"
Ellis (2004), "genellenebilirlik" terimiyle ilgili olarak, otoetnografik araştırmanın sadece cevaplayıcılardan değil aynı zamanda okuyuculardan da genellenebilirlik aradığına işaret eder. Ellis diyor ki:"Bir hikayenin genellenebilirliğinin her zaman test edildiğini iddia ediyorum - rastgele seçilen örneklem üyelerine sorulan sorular üzerinden demiyorum bunu- ki geleneksel olarak böyle yapılır: Okuyucular bir hikayenin kendi deneyimlerinden mi yoksa tanıdıkları diğerlerinin yaşamlarından mı söz ettiğini sorgularlar. Bu bakımdan genellenebilirliğe işaret ediyorum. Okuyucular, yaşamlarımızın ne kadar benzer ve farklı olduğunu ve nedenlerini düşünerek kendi hayatlarını bizimkiyle karşılaştırarak teorik doğrulama sağlarlar. Bazı hikayeler, okuyucuları tanıdık olmayan insanlar veya yaşamlar hakkında bilgilendirir. Stake'den [1994] sonra, 'hikayede 'doğalcı genelleme' var mı?' diye sorabiliriz. Yani bir dünyadan diğerine 'hissedilen' haberler getirir ve okuyucuya anlatılanları dolaylı olarak deneyimleme fırsatı verir. Genellenebilirliğin odak noktası, yanıt verenlerden okuyuculara kayar.(s. 195)"Otoetnografik çalışmada okuyucuların yaşamlarının ve "yaşanmış deneyimlerin" (Richardson, 1997) yankılanması yoluyla bu genellenebilirlik, diyalogu kapatmaktan ziyade açmayı amaçlar (Ellis, 2004, s. 22).
Faydalar ve endişeler
Denzin'in kriteri, eserin dünyayı değiştirme ve daha iyi bir yer yapma olanağına sahip olup olmadığıdır (Denzin, 2000, s. 256). Bu konum, iyi otoetnografik yazının kültürel eleştiriyi motive etmesi gerektiğini savunan Clough argümanlarına uyuyor. Clough, otoetnografik yazının teorik yansıma ile yakından uyumlu olması gerektiğini, böylece “yeni sosyolojik konular” düşünmek ve “toplumun yeni parametrelerini” oluşturmak için bir araç olarak hizmet edebilmesi gerektiğini söylüyor (Clough, 2000, s. 290). Richardson ve Bochner, Denzin ve Clough'dan daha az politik olsalar da, iyi kişisel anlatıların olumlu sosyal değişime katkıda bulunması ve bizi harekete geçirmesi gerektiğini belirtiyorlar (Bochner, 2000, s. 271).
Otoetnografiler, araştırmacının kendi bireysel deneyimini anlamlandırmasına yardımcı olmanın yanı sıra, okuyucularını siyasi meselelerle meşgul ettikleri ve sıklıkla bizden bir şeyleri düşünmemizi veya bir şeyleri farklı şekilde yapmamızı istedikleri için doğası gereği politiktir. Chang (2008), otoetnografinin araştırmacılara ve okuyuculara dost bir araştırma yöntemi sunduğunu savunmaktadır, çünkü otoetnografik metinler ilgi çekicidir ve araştırmacıların başkalarıyla ilişkili olarak benlik hakkında kültürel bir anlayış kazanmalarını sağlar, bunun üzerine benlik ve diğerleri arasında kültürler arası koalisyon kurulabilir.
Bazı araştırmacılar otoetnografiyi savunurken, otoetnografi hakkında da çeşitli endişeler olduğunu belirtmişlerdir. Chang (2008), otoetnografları otoetnografi yaparken kaçınmaları gereken tuzaklar konusunda uyarıyor: "(1) diğerlerinden soyutlanmış olarak kendine aşırı odaklanma; (2) analiz ve kültürel yorumlamadan ziyade anlatıma aşırı vurgu; (3) bir veri kaynağı olarak tamamen kişisel hafızaya ve hatırlamaya güvenmek (4) başkalarına uyguladıkları etik standartların öz-anlatılarda ihmal edilmesi ve (5) otoetnografi etiketinin uygunsuz uygulanması, suistimal edilmesi" (s. 54).
Ayrıca bazı nitel araştırmacılar, otoetnografinin değeri ve geçerliliği konusundaki endişelerini dile getirmişlerdir. Robert Krizek (2003), "Kişisel Anlatı Kazısı Olarak Etnografi" (ss. 141-152) başlıklı kitap bölümünde (Etnografya İfadeleri kitabı içinde) otoetnografinin narsisizme dönüşme olasılığı konusundaki endişesini dile getirmiştir. Krizek, otoetnografinin, ne kadar kişisel olursa olsun, her zaman yaşamın daha büyük bir unsuruyla bağlantılı olması gerektiğini önermeye devam ediyor.
Kişisel anlatıların başlıca avantajlarından biri, bize öğrenenlerin özel dünyalarına erişim sağlamaları ve zengin veriler sağlamasıdır (Pavlenko, 2002, 2007). Diğer bir avantaj da verilere erişim kolaylığıdır, çünkü araştırmacı belirli bir fenomeni araştırmak için kaynak olarak kendi deneyimlerini kullanır. Ancak bu bir dezavantaja da dönüşür. Analizi kişisel bir anlatıya dahil etmek suretiyle araştırma sonuçları da sınırlanmış olur. Bununla birlikte, Bochner ve Ellis (1996), benlik üzerindeki bu sınırlamanın geçerli olmadığını düşünmektedir, çünkü "Kültür hepimizde, bireyler arasında dolaşıyorsa, otoetnografi benliğin ötesindeki bir dünyayla bağlantıdan nasıl özgür olabilir?" .
Yönteme yönelik eleştiriler
Sparkes'ın (2000) belirttiği gibi, "Otoetnografinin ve benlik anlatılarının ortaya çıkışı… sorunsuz olmadı ve uygun araştırma olarak statüleri sorunlu olmaya devam ediyor" (s. 22). Otoetnografinin benliğe yaptığı güçlü vurgu aynı zamanda ona yönelik en sık tekrarlanan eleştirinin de kaynağıdır: Benliğe yapılan vurgu değerli bir araştırma yöntemi olarak kabul edilmesine direnci artırmaktadır. Bu nedenle otoetnografiler, rahatına düşkün, narsist, içebakışlı ve bireysel olmakla eleştirilmiştir.
Bir başka eleştiri, kişisel anlatıların veya otoetnografilerin temsil ettiği gerçekliktir veya Walford'un (2004) deyişiyle, "İnsanlar kurgu yazmak isterse, bunu yapmaya her türlü hakka sahiptir, ancak buna araştırma demek için her hakka sahip değildirler" (s. 411). Bu eleştiri, Ellis ve Bochner'in (2000) otoetnografiyi "...geçmişin kendisi değil, her zaman geçmişle ilgili bir hikayedir" (s. 745) şeklinde bir anlatı olarak kavrayan ifadesinden kaynaklanmaktadır. Bunun tersi bir görüş, "...araştırmanın amacı kesinlikle çarpıtmayı mümkün olduğu kadar azaltmaktır" diyen Walford'un (2004) görüşüdür (s. 411). Walford'un endişeleri, otoetnografi olarak sunulan anlatıların ne kadarının gerçek konuşmaları veya olayları olduğu gibi temsil ettiğine ve ne kadarının sadece yazarların icatları olduğuna odaklanıyor.
Değerlendirme tartışması
Holt (2003), Denzin ve Lincoln'ün (2000) sunduğu “nitel araştırmanın dördüncü anı”nda bu sorunu iki önemli konu olarak bu sorunla ilişkilendirir; ikili kriz: temsil ve meşrulaştırma. Temsil krizi, yazma pratiklerine atıfta bulunur (yani, araştırmacıların sosyal dünyayı nasıl yazdığı ve temsil ettiği). Ek olarak, yöntemler ve temsil ile ilgili doğrulama konuları (yeniden) sorunlu olarak değerlendirilmektedir (Marcus ve Fischer, 1986). Meşrulaştırma krizi, geçerlilik, güvenilirlik ve nesnellik gibi terimlerin yeniden düşünülmesini içeren nitel araştırmaları değerlendirmek ve yorumlamak için kullanılan geleneksel kriterleri sorgular (Holt, 2003, s. 19). Holt (2003) diyor ki:"Otoetnografik metinlerin kendileri gibi, araştırmanın sınırları ve bunların sürdürülmesi de sosyal olarak inşa edilmiştir (Sparkes, 2000). Otoetnografiyi uygun bir araştırma olarak gerekçelendirirken ... etnograflar daha önce otobiyografik davrandılar, ancak geçmişte bunun farkında değillerdi ve bu türü sorgusuz sualsiz kabul ettiler (Coffey, 1999). Otoetnografiler, eleştirmenleri tehlikeli bir konumda bırakabilir. ... hakemler, anlatımın uygun bir araştırma olup olmadığından (temsil tarzı nedeniyle) emin değillerdi ve araştırmayı değerlendirmek istedikleri doğrulama kriterleri uygunsuz görünüyordu. Otoetnografik yöntemlerin kullanımı artıyor olsa da, bunların nasıl değerlendirileceği ve nasıl geri bildirim sağlanacağına dair bilgi inşası gecikiyor gibi görünüyor. Eleştirmenler otoetnografiyi değerlendirmek için yollar geliştirmeye başladıkça, 'bir dogma basitçe diğerinin yerini almasın diye evrensel temel ölçütler arama' cazibesine direnmelidirler (Sparkes, 2002b, s. 223). Ancak, kişisel yazıları değerlendirme kriterleri henüz gelişmeye başlamıştır (DeVault, 1997). (s. 26)"
Trisetum
Trisetum Poaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Hit 70'ler
Hit 70'ler, Pınar Aylin'in yetmişli yılların hit şarkılarını yeni düzenlemelerle seslendirdiği sekizinci ve son stüdyo albümü.
Tristachya
Tristachya Poaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Cristina Umaña
Cristina Umaña (d. 24 Aralık 1974; Ibagué), Kolombiyalı oyuncudur.
Kariyeri
Umaña, 1993-1995 yılları arasında Televisa'nın Centro de Educación Artística'da drama eğitimi aldı. Netflix'te yayımlanan Narcos adlı dizide Judy Moncada karakterini canlandırarak geniş kitleler tarafından tanındı.
Mitsubishi Model A
Mitsubishi Model A, Mitsubishi Shipbuilding Company tarafından üretilmiş bir otomobildir. Araç Japonya'da üretilen ilk otomobil olma özelliğine sahiptir.
Number 1's (Mariah Carey albümü)
# 1's, 17 Kasım 1998'de Columbia Records tarafından yayımlanan Amerikalı şarkıcı ve şarkı yazarı Mariah Carey'nin ilk derleme albümü. Albümde Carey'nin Billboard Hot 100'de listesinde #1 numaraya ulaşan 13 single'ı ve dört yeni şarkı vardı. Albümün Japonya sürümünde, Carey'nin ülkede en satan single'ı olan "All I Want for Christmas Is You" adlı şarkısı da yer alıyordu. Bir en iyiler albümünün klasik özelliklerini göstermesine rağmen, Carey albümün parça listesinden hoşlanmadığını ifade etti. Düzenli olarak albümdeki şarkı seçimleriyle ilgili ve "favori şarkılarının" ihmalinden dolayı hayal kırıklığını dile getirdi.
Mitsubishi Model A
Mitsubishi Model A Fiat Tipo 3 temelinde olup dört kapılı sedan idi. Araç ön kısmına monte edilmiş 26 kW gücünde 2.8 litre hacimli bir motora sahipti ve 32 km/h hıza ulaşabilmekteydi. Aracın üretimi Kobe tersanesinde gerçekleşmiş olup üretiminin pahalıya mal olması nedeniyle yalnızca 22 adet üretilmiştir.
Number 1's (Mariah Carey albümü)
Yapım görevlileri
Albümde görev alan isimler ve görevleri albüm kitapçığından alınmıştır.
Yapım
Montoro Inferiore
, İtalya'nın Avellino ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Ocak 2019 tarihi itibarıyla 12.026 kişidir.
Tuctoria
Tuctoria Poaceae familyasına bağlı bir bitki cinsidir.
Tutanota
Tarihçe
Tutanota Latince'den türetilmiştir güvenli anlamına gelen " tuta " ve '' mesaj" anlamına gelen " nota " sözcüklerinden içerir. Tutao GmbH 2011 yılında Almanya'nın Hannover kentinde kuruldu.
Tutanota ile için geliştiricilerin amacı, e-posta gizliliği için mücadele etmektir. Onların görüşü, Edward Snowden NSA'nın XKeyscore gibi kitle gözetim programlarını ortaya çıkarmasıyla daha da önem kazandı Temmuz 2013. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Yazılımın kaynak kodları 2014'ten beri açık olup GitHub'da herkes tarafından incelenebilir.
Ağustos 2018'de Tutanota, uygulamalarını F-Droid üzerinde yayınlayan ilk e-posta servis sağlayıcısı oldu ve sahipli koda olan tüm bağımlılığı ortadan kaldırdı. Bu, uygulamanın SSE ile değiştirilerek bildirimler için GCM'ye bağımlılığı ortadan kaldıran tam bir yeniden yapılanmasının bir parçasıydı. Yeni uygulama aynı zamanda iki faktörlü kimlik doğrulamayı da etkinleştirdi ve yeniden işlenmiş yeni bir kullanıcı arayüzüne sahip oldu. <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="Verification of this source citation failed to find it supporting or even relevant to the material that cites it (October 2019)">alakasız alıntı  ]
Şifreleme
Tutanota, bir Tutanota kullanıcısından diğerine gönderilen e-postalar için uçtan uca şifreleme sunar. Tutanota ayrıca sunucularında depolanan tüm e-postaları ve kişileri de şifreler,   "kullanıcıların ve alıcıların e-posta adresleri" ve "gönderilen veya alınan e-postaların tarihi" hariç olmak üzere. Şifrelenmemiş olarak gönderilen e-postalar, yalnızca Tutanona kullanıcısı ve Tutanota sunucuları arasında şifrelenir ve ardından hedef kullanıcıya şifresiz olarak gönderilir.
Tutanota, şifreleme için simetrik ve asimetrik bir algoritmadan oluşan standartlaştırılmış, hibrit bir yöntem kullanır - 128 bit uzunluğunda AES ve 2048 bit RSA. Tutanota kullanmayan harici alıcılara geçici bir Tutanota hesabına bağlantı içeren bir bildirim gönderilir. Önceden değiştirilmiş bir parolayı girdikten sonra, alıcı mesajı okuyabilir ve uçtan uca şifreli olarak yanıtlayabilir. <sup class="noprint Inline-Template noprint Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable secondary sources. (October 2019)">birincil olmayan kaynak gerekli  ]
Hesap silme
Tutanota, 6 aydır oturum açmamış olan ücretsiz hesapları siler.
Sansür
Tutanota, Ekim 2019'dan beri Mısır ve Şubat 2020'den beri Rusya'da bilinmeyen sebeplerden ötürü engelli. Ülke dışında faaliyet gösteren hizmetlere, özellikle de şifreli iletişim içerenlere yönelik son eylemlerle bağlantılı olduğuna inanılıyor.
Çınarlı, Konak
Çınarlı, İzmir ilinin Konak ilçesine bağlı bir mahalledir.
Altyapı
Mahallede bir Bisim istasyonu bulunmaktadır.
Micigliano
Micigliano, İtalya'nın Lazio bölgesine bağlı Rieti ilinde bulunan bir komündür.
Hodınka izdihamı
Hodınka Trajedisi (Rusça: Ходынская трагедия) 30 Mayıs 1896'da meydana gelen bir insan izdihamıydı, Rusya'nın son İmparatoru II. Nikolay'ın  taç töreninden sonra festivaller sırasında Moskova,  Hodınka Sahası'nda 1.389 kişinin ölümüyle sonuçlandı.
Etkinlikler
II. Nikolay ve eşi Aleksandra Fyodorovna 26 Mayıs 1896'da Rusya İmparatoru ve İmparatoriçesi olarak taç giydi. Dört gün sonra Hodınka Sahası'ndaki insanlar için bir ziyafet düzenlenecekti. Bir kent meydanı alanında tiyatrolar, hediye dağıtımı için 150 büfe ve kutlamalar için 20 bar inşa edildi. Kutlama meydanının yakınında bir dağ geçidi ve çok sayıda süzgeç vardı. 29 Mayıs akşamı taç giyme töreni sonrasında dağıtılacak hediye söylentilerini duyan insanlar bekleme alanında toplanmaya başladı. Dağıtılacak hediyeler bir ekmek ve bir parça sosis, simit, zencefilli kurabiye ve bir hatıra kupasıydı.
Kutlama gününün sabahı saat 6 civarında, sahada binlerce kişi (tahminler 500.000'e yakın insan mevcuttu ) zaten toplanmıştı. Halk arasında, herkes için yeterli bira veya simit olmadığını ve emaye bardakların altın sikke içerdiğini söylentileri yayıldı. 1.800 kişilik bir polis gücü sivil düzeni koruyamadı ve kalabalık ezilmekten kurtulmak için olay yerinden kaçmak adına paniğe kapıldı, 1.389 kişi izdiham sırasında hayatını kaybetti ve yaklaşık 1.300 kişi yaralandı. Hayatını kaybedenlerin çoğu alanda hapsolmuş ve orada çiğnenmiş veya boğulmuşlardı. Yaşanan trajediye rağmen, şenlikler programı geniş alanda başka yerlerde planlandığı gibi devam etti ve birçok insan neler yaşandığını dahi bilmiyordu. İmparator ve İmparatoriçe, saat 14.00 civarında tarlanın ortasındaki Çar Köşkü'nün balkonunda kalabalığın önünde halka göründü. İmparator ve İmparatoriçe balkona çıkana kadar olayın izleri temizlendi.
Sonrası
İmparator Nikolay ve İmparatoriçe Aleksandra'ya yaşanan izdiham hakkında gecikmeli bir şekilde bilgi verildi. O gece Fransa'nın Rusya büyükelçiliğinde şenlikli bir top atışı planlanmıştı. Çar II. Nikolay, bu şartlar altında katılmamanın en iyisini düşündü. Bununla birlikte, amcaları mecliste hâlâ nüfuz sahibiydi ve Rus halkına karşı duygusuz görünmesi yerine, katılmaması ve Fransızları rahatsız etmemesinin daha kötü olduğunu düşünüyorlardı. Nikolay bu nedenle topa bakılmaksızın katıldı. Ertesi gün, İmparator ve imparatoriçe izdiham kurbanlarını ziyaret etti.
Hükûmet ölülerin ailelerine büyük miktarda yardım dağıttı ve birkaç küçük yetkili görevden alındı. Bununla birlikte, imparatorluk makamlarının ihmali ve duyarsız tepkisi Rusya'da daha fazla öfke uyandırdı. Olayın ardından İmparator'un amcası Moskova Genel Valisi Büyük Dük Sergei Aleksandroviç "Hodınka Prensi" olarak bilindi ve İmparator "Kanlı Nikolay" lakabını aldı. İmparatorluk makamları Avusturya Arşidük Karl Ludwig'in ölümü üzerine yas ilan etmişse de, 1.300 Rus vatandaş'ın ölümü hakkında hiçbir şey yapmadı. Bu da halkın gözün de İmparatorluk adına kötü bir imaj yarattı.
Kartal Bey
Kartal Bey, senaristliğini ve yönetmeliğini Melih Gülgen'ın yaptığı 1984 yapımı Türk filmidir.
Mikrobiyal aşılayıcı
Toprak aşılayıcılar veya biyo aşılayıcılar olarak da bilinen mikrobiyal aşılayıcılar, bitki sağlığını geliştirmek için faydalı rizosferik veya endofitik mikropları kullanan tarımsal ıslahlardır. İlgili mikropların çoğu, her iki tarafın da fayda sağladığı hedef ürünlerle simbiyotik ilişkiler kurmaktadır (karşılıklılık). Mikrobiyal aşılayıcılar bitki beslenmesini iyileştirmek için uygulanırken, bitki hormon üretimini uyararak bitki büyümesini teşvik etmek için de kullanılabilmektedirler.
Ek olarak, mikrobiyal aşılayıcıların, dikkate alınması gereken toprak mikrobiyal topluluğunu sıklıkla değiştirdiği giderek daha fazla kabul edilmektedir (Mawarda ve diğerleri, 2020).
Azot sabitleyen bakteriler
En yaygın olarak uygulanan rizobakteriler Rhizobium ve yakından ilişkili cinslerdir. Rhizobium, baklagillerin köklerindeki nodüller içinde simbiyotik ilişkiler oluşturan nitrojen sabitleyici bakterilerdir. Bu, konakçının azot beslemesini arttırmaktadır ve soya fasulyesi, nohut ve diğer birçok baklagil mahsulünün yetiştirilmesi için önemlidir. Baklagil olmayan ürünler için, Azospirillum'un bazı durumlarda azot fiksasyonu ve bitki beslemesi için faydalı olduğu kanıtlanmıştır.
Tahıl bitkileri için, diazotrofik rizobakteriler bitki büyümesini, tane verimini (Caballero-Mellado ve diğerleri, 1992), azot ve fosfor alımını, ve azotu (Caballero-Mellado ve diğerleri, 1992), fosforu (Caballero-Mellado ve diğerleri, 1992) arttırmıştır. Caballero-Mellado ve diğerleri, 1992; Belimov ve diğerleri, 1995) ve potasyum içeriği (Caballero-Mellado ve diğerleri, 1992). Rizobakteriler kök düğümlerde yaşamaktadır ve baklagillerle ilişkilidir.
Fosfat çözücü bakteriler
Fosfor beslemesini iyileştirmek için, Agrobacterium radiobacter gibi fosfat çözücü bakterilerin (PSB) kullanımı da dikkat çekmiştir (Belimov ve diğerleri, 1995a; 1995b; Singh & Kapoor, 1999). Adından da anlaşılacağı gibi PSB, inorganik toprak fosfatlarını bitkiler tarafından alımını sağlayan daha basit formlara parçalayan serbest yaşayan bakterilerdir.
Mantar aşıları
Mantarlar ve bitki kökleri arasındaki simbiyotik ilişkilere Mikoriza birlikteliği denmektedir. Bu simbiyotik ilişkiler hemen hemen tüm kara bitkilerinde mevcuttur ve hem bitkiye hem de mantarlara hayatta kalma konusunda avantajlar sağlamaktadır. Bitki, aksi halde elde edemeyeceği besinlere bitki erişimi sağlayan hifler ile kök emme alanını arttırmak karşılığında enerji üretiminin %5-30'unu mantarlara verebilmektedir. En yaygın iki mikoriza, arbusküler mikoriza ve ektomikorizadır. Ektomikoriza birlikleri en yaygın olarak odunsu türlerde bulunur ve tarımsal sistemler için daha az etkiye sahiptir.
Arbusküler mikoriza
Arbusküler mikoriza (AM), konukçu bitki fosforuna erişme ve sağlama yeteneği nedeniyle potansiyel bir tarım değişikliği olarak dikkat çekmiştir. AM mantarları ve rizobakteri karışımı ile aşılanmış düşük gübrelemeli sera sistemi altında %100 doğurganlıktan verilen domates verimi %70 verimle elde edilmiştir. Gübre uygulamasındaki bu %30'luk azalma, besin kirliliğinin azaltılmasına ve fosfor (Pik fosfor) gibi sınırlı mineral kaynaklarının uzatılmasına yardımcı olabilmektedir. Diğer etkiler arasında tuzluluk toleransındaki artışlar, kuraklık toleransı ve eser metal toksisitesine karşı direnç yer almaktadır.
Mantar ortakları
Tek başına mantar aşılaması konukçu bitkilere fayda sağlayabilmektedir. Diğer değişikliklerle eşleştirilmiş aşılama, koşulları daha da iyileştirebilir. Kompostla birlikte arbusküler mikorizal aşılama, kişisel bahçeler, tarım ve fidanlıklar için yaygın bir ev değişikliğidir. Bu eşleşmenin, madencilikten etkilenen topraklarda mikrobiyal fonksiyonları da destekleyebildiği gözlemlenmiştir.
Solofra
, İtalya'nın Avellino ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Ocak 2019 tarihi itibarıyla 12.191 kişidir.
Mikrobiyal aşılayıcı
Aşı kullanımı
Mantar aşılayıcılar özel bahçelerde, çiftliklerde, tarımsal üretimde, yerli fidanlıklarda ve arazi restorasyon projelerinde ek değişikliklerle veya değişiklik yapılmadan kullanılabilmektedir.
Kompozit aşılayıcılar
Bitki Büyümesini Destekleyen Rhizobacteria (PGPR) suşlarının kombinasyonunun pirinç ve arpaya fayda sağladığı gösterilmiştir. İkili aşılamanın temel faydası, hem topraktan hem de gübreden bitki besin alımının artmasıdır. Birden fazla aşılayıcı suşunun, yalnızca bir suş diazotrofik olduğunda bile, tek aşılayıcı suşlarına kıyasla toplam nitrojenaz aktivitesini arttırdığı gösterilmiştir.
PGPR ve arbusküler mikoriza kombinasyonu, besin açısından fakir topraklarda buğday büyümesini arttırmada ve gübrelenmiş topraklardan nitrojen ekstraksiyonunu iyileştirmede faydalı olabilmektedir.
Breda 501
Semovente Ruotato da 90/53 Breda 501, II. Dünya Savaşı sırasında tasarlanmış ve iki prototip halinde üretilmiş bir İtalyan tekerlekli tank imha edicidir.
Monteforte Irpino
, İtalya'nın Avellino ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 1 Ocak 2019 tarihi itibarıyla 12.026 kişidir.
Breda 501
Teknik bilgi
Aracın şasisi, Breda Dovunque 51'den türetilen Breda 102 ağır kamyon modeli üzerine geliştirilmişti. Önde tek, arka bojide çift tekerlek olmak üzere 6×6 çekiş düzenine sahipti. Ön düzen enine yaprak yaylı ve çift salıncaklı bağımsız süspansiyon sistemine sahip olup, ön tekerleklere tahrik önde çift çıkışlı merkezi diferansiyelden her bir tekerlek göbeği üzerindeki redüksiyon dişli kutusuyla sağlanmaktaydı. Özellikle düşük ve yere yakın bir gövde profili oluşturmak için aracın sıralı 6 silindirli 142 PS gücündeki SPA D11 tipi dizel motoru aracın arkasına konumlandırılmıştı.
Gövde önde 30 mm, yanlarda ve top kalkanında 15 mm ve gövde arkasında 8 mm'lik perçinli ve cıvatalı zırh plakalarından yapılmıştı. Düşük profilli iki kişilik sürücü kabini tamamen zırhlı olup, sürüş için tek bir pencere ve darbeleri saptırmak için eğimli plakalardan yapılmıştı. Kabine erişim için üstte iki adet eliptik kapak vardı.
Top, mürettebatın korunması için kalın zırhlı bir kalkana yerleştirilmişti. İki zırhlı yan kapağın her biri topçu ve makineli tüfekçi mürettebatın oturması için üçer adet koltuğa sahipti; top pozisyon alırken bu yan kapaklar 90° açılabilir ve her iki taraftaki mürettebat için platform genişletilebilirdi. Öte yandan, aracın arka kısmında motor bölmesi ve onun hemen önünde ana silah için 15 mermi kapasiteli iki adet mühimmat deposu bulunmaktaydı. İki adet 8 mm'lik Breda Mod.38 makineli tüfek de, arka taraftan gelecek tehditlere karşı yakın savunma için aracın arka tarafındaki döner kaidelere konuşlandırılmıştı. İki adet yedek tekerlekler aracın arkasına yan taraflara sabitlenmişti.
Mandana Karimi
Manizeh Karimi (Farsça: ماندانا کریمی‎; 19 Mayıs 1988), ya da Mandana Karimi
İranlı Model ve Aktris dünyanın çeşitli taraflarında modellik faaliyetinde bulunduktan sonra Hindistan'a yerleşti şimdi orada yaşıyor Tahran doğumlu model Bollywood sinemasında da oynuyor 2015'te
Bhaag Johnny isimli Hint Filminde ve Big Boss 9 isimli Hint dizisinde rol aldı.
Biyografi
19 Mayıs 1988 tarihinde İran'ın Tahran kentinde Reza Karimi isimli İranlı Şii baba ve Saba Karimi isimli Sünni Hint bir anneden dünyaya geldi. Çocukluğunu İran'da geçirdi.
bir basın kuruluşuna verdiği Röportajında ise muhafazakâr Müslüman bir ailede yetiştiğini ve çocukluğunda çok utangaç ve suskun olduğunu söyledi.
Ayrıca eklemesinde akrabalarını ziyaret etmek için ara sıra Hindistan'a geldiğini Modellik işine başlayınca da Hindistan'dan iş teklifi aldığını bunun üzerine oraya yerleştiğini ifade etti.
9 yaşında iken izlediği ilk Hint filminin "Sholay" olduğunu söyleyen Karimi en sevdiği ve örnek aldığı modelin Gülşifte Ferahani olduğunu belirtti.
Özel hayatı
Temmuz 2016'da Karimi, Mumbai'den Hint bir iş insanı olan Gaurav Gupta ile nişanlandı. Çift, ertesi yıl Mart ayının başlarında evlendi, ardından Mart 2017'de bir Hindu düğünü ile evlendiler.
Temmuz 2017'de Karimi, kocasına ve ailesine karşı bir aile içi şiddet davası açtı.