Korku_ve_titreme
Tanrı'ya karşı mutlak görev
İbrahim yaptığı her şeyi sakladı. Sarah, Eliezer ve Isaac'tan her şeyi sakladı. Ama İbrahim'in "açık olamaması" onun için "korkunç". Tüm olay hakkında mutlak sessizliğini koruyor. İbrahim gibi tek bir kişi, "imanın tüm içeriğini kavramsal forma aktarabilir, ancak bu, onun inancı anladığı, ona nasıl girdiğini veya ona nasıl girdiğini anladığı anlamına gelmez." Abraham, Kierkegaard'ın " yansıtıcı keder " dediği şeyi yaşıyordu ama sadece keder değil, aynı zamanda bilinmeyen bir güçle yeni bir ilişki kurmaya başladığı için neşe de yaşıyordu. Hem keder hem de neşe, bir kişiyi içsel yansımada sessiz tutabilir, belki de İbrahim'in hissettiği her ikisinin bir karışımıdır. "'Yansıtıcı kederin sanatsal bir şekilde tasvir edilmesini engelleyen şey, dinginlikten yoksun olması, asla kendisiyle uyuma girmemesi veya tek bir kesin ifadede durmamasıdır. Hasta bir adamın acı içinde kendini bir o yana bir bu yana savurması gibi, yansıtıcı keder de nesnesini ve ifadesini bulma çabası içinde savrulup durur. Keder ne zaman sükunet bulursa, o zaman içsel özü yavaş yavaş dışarıya doğru yol alır, dışsal olarak görünür hale gelir ve böylece sanatsal temsile de konu olur. Kendi içinde dinlenmeyi ve huzuru bulur bulmaz, içten dışa doğru bu hareket kaçınılmaz olarak başlar; yansıtıcı keder, kanın bedenin yüzeyinden çekilmesi gibi ters yönde hareket eder ve ani soluklukta varlığına dair yalnızca bir ipucu bırakır. Yansıtıcı kedere herhangi bir karakteristik dışsal değişim eşlik etmez; daha başlangıcında bile hızla içe döner ve sadece dikkatli bir gözlemci onun kayboluşundan şüphelenir; daha sonra mümkün olduğunca göze batmayacak şekilde dış görünüşü üzerinde dikkatli bir nöbet tutar. Bu şekilde içeriye çekilerek, sonunda kalabileceğini umduğu bir muhafaza, en içteki bir girinti bulur; ve şimdi monoton hareketine başlar. Bir sarkaç gibi ileri geri sallanır ve bir türlü durulamaz. Her zaman en baştan başlar ve her şeyi gözden geçirir, daha önce yüzlerce kez yaptığı gibi tanıkları prova eder, ifadelerini harmanlar ve doğrular, ama görev asla bitmez.Monotonluk zaman içinde zihin üzerinde uyutucu bir etki yaratır. Çatıdan damlayan suyun monoton sesi gibi, bir çıkrığın monoton uğultusu gibi, yukarıdaki katta ölçülü adımlarla ileri geri yürüyen bir adamın monoton sesi gibi, yansıtıcı kederin bu hareketi de sonunda ona belirli bir uyuşuk rahatlama hissi verir ve ilerleme yanılsaması sağlayan bir gereklilik haline gelir. Sonunda bir denge kurulur ve kendisi için dışsal bir ifade elde etme ihtiyacı, bu ihtiyaç bir ya da iki kez kendini göstermiş olsa da, artık sona erer; dışarıda her şey sessiz ve sakindir ve uzaklarda, küçük gizli girintisinde, keder, yeraltındaki bir zindanda sıkı bir şekilde korunan bir mahkum gibi yaşar ve yıllarca küçük muhafazası içinde monoton bir şekilde ileri geri hareket ederek, kederin uzun ya da kısa yolunu kat etmekten asla yorulmaz.'""Hıristiyanlık dünyaya girdiğinde ne profesör ne de yardımcı doçent vardı - o zaman bu herkes için bir paradokstu. Şimdiki nesilde her on kişiden birinin yardımcı doçent olduğu varsayılabilir; sonuç olarak bu, on kişiden sadece dokuzu için bir paradokstur. Ve nihayet zamanın doluluğu geldiğinde, o eşsiz gelecek, kadın ve erkek yardımcı doçentlerden oluşan bir nesil yeryüzünde yaşayacaktır - o zaman Hıristiyanlık bir paradoks olmaktan çıkacaktır. Öte yandan, ne istediğini bildiği varsayımıyla paradoksu açıklamayı kendine görev edinen kişi, doğrudan bunun bir paradoks olması gerektiğini göstermeye odaklanacaktır. Tarifsiz sevinci açıklamak - bu ne anlama gelir? Bunun hem şu hem de bu olduğunu açıklamak mı? ... Her şeyin açıklayıcısı, performans başlamadan önce her şeyi hazırlamıştır ve şimdi başlar. Dinleyiciyi kandırır; sevinci unutulmaz olarak adlandırır ve sonra yeni bir sürpriz, gerçekten şaşırtıcı bir sürpriz - onu dile getirir. Bu unutulmaz neşenin, var olan bir insanın sonsuz ve sonlu olandan oluştuğu, zamanın içinde yer aldığı, dolayısıyla var olduğu için içindeki ebedi neşenin unutulmaz hale geldiği çelişkisine dayandığını varsayalım; bu, var olan kişi var olduğu için şekillenemeyen yüce bir nefes çekişi haline gelir. Bu durumda açıklama onun unutulmaz olduğu şeklinde olacaktır; başka bir şey olamaz - saçmalık yok." Kierkegaard şöyle der: "Eğer Calchas değil de Agamemnon'un kendisi Iphigenia'yı öldürmek için bıçağı çekmiş olsaydı, son anda birkaç kelime söylemiş olsaydı, sadece kendini küçük düşürmüş olurdu, çünkü eyleminin anlamı zaten herkes için açıktı, saygı, sempati, duygu ve gözyaşı süreci tamamlanmıştı ve o zaman da hayatının ruhla hiçbir ilişkisi yoktu - yani ruhun öğretmeni ya da tanığı değildi.