cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martin Baehr
Özellik örümcekler ve çekirgeler üzerinde yaptığı çalışmalarla bilinir. Güneydoğu Asya ile Avustralya'da 2000'den fazla tür tanımladı ve bunları adlandırdı. Üniversite eğitimini Tübingen Üniversitesi'nde yapmıştır. Zoologische Staatssammlung München'de küratördü. Uzun yıllar Alman zooloji dergisi Spixiana'da editörlük yapmıştır. Pseudomorphinae familyasını geniş çaplı bir şekilde ele almıştır. Alman yayınevi Franckh-Kosmos Verlags-GmbH & Co. şirketi tarafından '' What the Beetle isThis? '' adlı kitabı yayınlanmıştır. (Bu ne Böceği?)
Hollanda luceria
Hollanda, Moğolistan'daki Barun Goyot Oluşumu'nda bulunan fosillerden bilinen küçük kara kuşlarının bir cinsidir. Canlının kalıntıları Khermeen Tsav'da bulundu; bu kalıntılar, yaklaşık 75 milyon yıl önceye Kretase dönemine (Kampaniyen aşaması) tarihlenir. Sadece parçalı arka uzuvlarından bilinen Hollanda, ayak parmaklarının alışılmadık bir konfigürasyonuna sahip uzun bacaklara sahiptir. Bunlar, muhtemelen modern Koşar Guguklar'a benzeyen, hızlı koşan bir kara kuşu olduğuna işaret ediyor. Bu hayvanın akrabalık ilişkileri belirsizdir. Bazı araştırmalar, Ichthyornis gibi kuşlarla ilişkili olan Ornithurae'nin bir üyesi olan nispeten gelişmiş bir kuş olduğunu bulmuştur. Diğer çalışmalar onu ilkel Songlingornithidae familyasının bir üyesi olarak değerlendirdi. Daha kapsamlı bir çalışma, onu bir enantiornithean olarak buldu.
İmparatorluk Egemenliği Yardım Derneği
Parti kurulduğunda, Konoe kaos içindeki bir ulusun siyasi kurtarıcısı olarak görüldüyse de kısa süre sonra parti içi bölünmeler ortaya çıktı. Parti, II. Dünya Savaşı'nın bitiminden kısa bir süre önce 13 Haziran 1945 tarihinde feshedildi ve savaştan sonra üyeleri Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanlığı tarafından ülke yönetiminden tasfiye edildi.
Newby with Mulwith
Newby with Mulwith, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
33. Annie Ödülleri
33. Annie Ödülleri 4 Şubat 2006'da Glendale, Kaliforniya'daki Alex Theatre'da düzenlendi. Sunuculuğu Tom Kenny yapmıştır. Tören ilk kez televizyon için kaydedildi.
Adaylıklar ve kazananlar
5 Aralık 2005'te adaylıklar açıklandı. Kazananlar kalın yazı tipiyle vurgulanmıştır.
En çok beğenilen Facebook sayfaları listesi
Bu liste, Facebook sosyal medya platformunda en fazla takipçi sayısına sahip ilk 30 hesabı içeriyor. Ekim 2018 itibarıyla en çok takip edilen sayfa, 213 milyondan fazla takipçisi olan Facebook'un kendi sayfasıdır. En çok takip edilen ikinci sayfa, 159 milyondan fazla beğeni ile Samsung'un sayfasıdır. En çok takip edilen kişi Mayıs 2020 itibarıyla 126 milyon takipçisi olan Portekizli futbolcu Cristiano Ronaldo'dur.
Facebook'taki "beğeni" sayısı, web sayfası bildirimcisi vererek belirli bir marka, ürün, kişiliğe ilgi veya popülerliğin bir ölçüsü olarak hizmet edebilir, ancak beğenilerin "aşırı önemi" raporları da vardır. Sosyal medyanın itibarları şekillendirmenin etkili bir yolu olması nedeniyle sahte hesaplardan "beğeniler" satmak konusunda uzmanlaşmış şirketler bulunmaktadır. Bu, gerçek kullanıcı metriklerini çarpıtan çok sayıda beğeni (güvenilirlik olmadan) alması nedeniyle Facebook'ta reklam veren şirketler için sorunlara neden oldu. Facebook'un Hizmet Şartları sözleşmesi, kullanıcıların yalnızca bir kişisel sayfaya sahip olmalarına izin verildiğini belirtir ve sahte hesaplara karşı devam eden bir "savaş" vardır. Mayıs 2015'teki bir tahmin sahte hesapların sayısını 170 milyona çıkardı ve Eylül 2011'de yapılan bir Symantec (NortonLifeLock) çalışması, 3,5 milyon video yayının% 15'inin sahte beğenilerle yapıldığını buldu.
En çok takip edilen sayfalar
Aşağıdaki tabloda, 27 Mayıs 2020 itibarıyla Facebook'ta en çok takip edilen 30 sayfa listelenmekte olup, her biri en yakın milyon takipçiye ve her sayfanın açıklamasına ve menşe ülkelerine göre sıralanmıştır.
Balıkyolu, Esenyurt
Balıkyolu, İstanbul'un Esenyurt ilçesinde bulunan mahalle, semt.
TEM Avcılar Haramidere Bağlantı Yolu'nun hemen yanında bu semtte bulunur. İlk önce İncirtepe mahallesine bağlı olan, sonrasında İnönü mahallesi ve son olarak adını Balıkyolu caddesinden alan Balıkyolu mahallesi 1980'li yıllardan sonra gelişmeye başlamış ve günümüzde Esenyurt'un en önemli yaşam merkezlerinden biri olmuştur. TEM Avcılar Haramidere Bağlantı Yolu yapılmadan önce koruluk bir alan iken, tem bağlantı yolundan sonra gelişmiş ve Avrupa Yakasının en önemli yaşam merkezlerinden biri olmuştur. Konut alımı ve kiraların İstanbul ortalamasına göre çok uygun olduğu semt ulaşımda da büyük bir öneme sahiptir. Balıkyolu mahallesi, Esenyurt'un mihenk taşlarından biri olmuştur.
Eğitim
Eğitim alanında da 2 eğitim kurumu bulunmaktadır. (Fevzi Danış İlköğretim Okulu, Fahir İlkel İlköğretim Okulu) Ayrıca Esenyurt Şerife Bacı Halk Eğitimi Merkezi'ne çok yakındır. Yunus Emre mahallesinde bulunan İstanbul - Esenyurt Fatih Sultan Mehmet Mesleki Ve Teknik Anadolu Lisesi'nden de mahalleli yararlanmaktadır.
Parklar
E-5'in hemen yanında Emin Batmazoğlu Parkı bulunmaktadır. Park'ta kafeterya binası, üstü kapalı ve barbekülü piknik masaları, yürüyüş yolu, Ç.O. alanı mevcuttur. Ayrıca Mehmet Akif Ersoy Parkı'na sınır bir mahalle olduğundan, mahalleli bu parktan da yararlanabilmektedir. Bu parkta da kafeterya binası, yürüyüş yolları, seyir terası, köprüler, şelale ve gölet, halı saha, Ç.O. alanı, fitness alanı, kameriye, pergola ve kültür Merkezi bulunmaktadır.
Ulaşım
Balıkyolu mahallesine ulaşım İETT'nin düzenli seferleriyle sağlanmaktadır. 142F no'lu hatlarla 30 dakikada İstanbul'un Avcılar (METROBUS) bölgesinden Esenyurt yolu üzerinden Firüzköy mahallesi, Tokat mahallesi ve Balıkyolu mahallesine ulaşmak mümkündür. Ayrıca Küçükçekmece, Avcılar, Esenyurt ilçeleriyle de minibüs seferleri bulunmaktadır.
İbadethaneler
Balıkyolu mahallesinde Hafız Mustafa Uzgur (Özgür) Yeşil (Kadiriler) Camii ve Külliyesi, Şehitler Camii ve Osmanlı Camii'leri bulunmaktadır.
New Carrollton, Maryland
New Carrolton, Amerika Birleşik Devletleri'nin Maryland eyaletinde yer alan ve Prince George's ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 12.135'tir.
2000 Sayımı
1 Nisan 2000{{Web kaynağı | url = http://factfinder2.census.gov | yayıncı = Amerika Birleşik Devletleri Sayım Bürosu tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 12.589 kişi, 4.568 ev ve 3.074 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de %64,0 Beyaz, %33,0 Afrikan Amerikan, %0,1 Yerli Amerikan, %1,2 Asyalı, %0,6'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Aksum Krallığı
Aksum Krallığı (, ayrıca Aksumite İmparatorluğu olarak da bilinir), Günümüzde kuzey Etiyopya ve Eritre'de Tigray Bölgesi'nde yer alan kadim krallıktır. Aksum imparatorlar, güçlü krallıklardı ve kendilerini kralların kralı, Aksum, Himyar, Raydan, Saba, Salhen, Tsiyamo, Beca ve Kuş'un kralı haline getirdiler. Aksumitler tarafından yönetim M.S. 100 ile M.S. 940 yılları arasındaydı. Siyaset, Aksum kentinde yoğunlaşmıştı ve M.Ö. 4. yüzyılda ön-Aksumit Demir Çağı döneminden başlayarak büyüdü, M.S. 1. yüzyılda öne çıktı. Aksum, Roma İmparatorluğu ile Kadim Hindistan arasındaki ticari rotada önemli bir oyuncu oldu. Aksumit hükümdarlarının kendi Aksumit para birimlerini bastırmaları azalan Kuş Krallığı üzerindeki hegemonyalarını belirlemeleri yanında ticareti de kolaylaştırdı. Ayrıca Arap Yarımadası'ndaki krallık siyasetine düzenli olarak müdahil oldular ve nihayetinde bölge üzerindeki yönetimi Himyar Krallığı'nın fethi ile genişlettiler. Maniheizm peygamberi Mani (ö. MS 274) Aksum'u Pers, Roma ve Çin yanında zamanının dört büyük gücünden biri olarak görüyordu.
Aksumitler, Hristiyanlık öncesi zamanlar dini amaçlara hizmet eden anıtsal steller dikmişlerdir. Bu granit sütunlardan biri yaklaşık 27 metre ile bu şekildeki yapılar arasında dünyanın en büyüğüdür. Ezana hükümdarlığında Aksum Hristiyanlığı kabul etmiştir. 7. yüzyılda Mekke'den erken dönem Müslümanlar Kureyş kabilesinin zulmünden kaçarak bu krallığa iltica etmişlerdir, bu seyahat İslam tarihinde ilk hicret olarak bilinir.
Krallığın kadim başkenti Aksum günümüzde kuzey Etiyopya'nın Tigray Bölgesi'nde bir kasabadır. Krallık, "Etiyopya" adını 4. yüzyılın başlarında kullandı. Gelenek, Ahit Sandığı'nın bulunduğu ve Saba Melikesi Belkıs'ın ise yaşadığı yerin Aksum olduğunu iddia eder.
Tarihi
Meroe'nin rakibi olan Aksum Krallığı'nın kökenleri Afrika kıtasında değil, Arabistan'dadır. MÖ 1000 yıllarında Yemen'de küçük fakat zengin devletler kurulmuştu. Bunlardan biri de, sanıldığına göre, Kral Süleyman dönemindeki Saba devletiydi. MÖ 7. yüzyılda Sami dilini konuşan bazı topluluklar nüfus artışı yüzünden Yemen'i terk edip Kızıl Deniz'in karşı kıyısına geçtiler ve Etiyopya yaylasının kuzeydoğu ucuna yerleştiler. Tarımla uğraşan bu toplumlar gelişerek yerli halkı egemenlikleri altına almayı başardılar. Yerli halk, yeni gelenlerin kültürünü ve dilini benimsedi.
Arabistan'dan gelen bu göçmenler zaman içerisinde güçlenerek, MS 100 yılı dolaylarında Eritre ve Etiyopya'nın kuzeyini kapsayan bölgede başkenti Aksum olan bir krallık kurmuştur. İlerleyen yıllarda doğuda Kızıldeniz limanlarını ve Güneybatı Arabistan’ı, kuzeyde de Nubiya topraklarını ele geçirerek geniş bir coğrafya da hakimiyet kurdular. Hellenistik Mısır'ın Aksum kralları üstünde büyük etkisi vardı. Bu bağıntı onların Hristiyanlığı kabul etmesinde rol oynadı. Din değişiminde baş rolü ise, MS 4. yüzyıl da, Frumentius (y. 300-380) adlı bir Suriyeli oynadı. İskenderiye patriği, Frumentius'u Aksum piskoposu görevine atamış, Aksum Kralı Ezana'nın 330 yılında Hristiyan dinine geçmesiyle Hristiyanlık ülkede kök salmaya başlamıştı. Bu nedenle Aksum Krallığı dünyadaki ilk Hristiyan devletlerden birisi olmuştur. Hristiyan Aksum yöneticileri Güney Arabistan'ın bazı bölgelerini 4. yüzyılda ele geçirdiler ise de daha sonra Persler tarafından geri püskürtüldüler. Bundan sonra Aksum devleti gerilemeye başladı. Mısır'ın Müslüman Araplar'ın eline geçmesiyle Kızıldeniz'den geçen ticaret yolları tıkandı. Krallık, göçebelerin saldırıları karşısında daha fazla dayanamadı ve çöktü. Ancak, siyasal, dinsel ve kültürel gelenekleri halk arasında devam etti ve Orta Çağ'da Etiyopya'nın iç bölgelerinde, yeniden canlılık kazandı.
Dictyterina
Dictyterina, Paruterinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Bryce Brown
Bryce Wade Brown (d. 24 Temmuz 1997, Georgia, ABD), Amerikalı profesyonel basketbolcu. Şutör gard pozisyonunda görev almaktadır. Polonya Basketbol Ligi ekiplerinden Wilki Morskie Szczecin forması giymektedir.
Culcitella
Culcitella, Paruterinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Küçük Şeyler
Küçük Şeyler, Samipaşazade Sezai'nin 1891'de yayımlanan hikâye kitabıdır. Kısa hikâyenin, Batı edebiyatındaki hikâyelerle benzer özellikler gösteren Türk edebiyatındaki ilk örneği olarak kabul edilmektedir. Edebiyat tarihçilerinin kısa değerlendirmeleri dışında pek fazla dikkat çekmemiş, ilk baskısından sonra bir daha basılma imkânı bulamamıştır. Yeni harflerle de ayrı bir basımı yapılmamış, yazarın bütün eserlerini bir araya toplayan Zeynep Kerman tarafından okuyucuya ulaştırılmıştır. Günümüzde farklı yayınevleri tarafından günümüz Türkçesiyle Küçük Şeyler adıyla yayımlanmaktadır. Eserin 1891 tarihli Matbaa-i Ebüzziya basımı nüshası İstanbul Büyükşehir Belediyesi Atatürk Kitaplığı'nda yer almaktadır.
İkizpınar, Kale
İkizpınar, Malatya ilinin Kale ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
İkizpınar; idari bölüm olarak daha önceleri köy iken, 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra mahalle olmuştur.
Küçük Şeyler
Konusu
"Bu Büyük Adam Kimdir?" adlı hikâyede anlatıcı sokakta gördüğü uzun, dağınık saçlı, geniş alınlı, dalgın ve düşünceli yürüyüşünden dolayı sendeleyip duran bir adamı, Fransızca hocasının okuttuğu Büyük Adamların Hayatı başlıklı kitaptaki betimlemelere uygun bularak onun "büyük bir adam" olduğunu düşünür. Adamın görünüşünden ve davranışlarından yola çıkarak nasıl büyük bir düşünür olduğu hakkında hayaller kurar. Anlatıcı, öykünün sonunda gözünde bu kadar büyüttüğü kişinin okuma yazması bile olmadığını esnafın birinden öğrenerek gerçekle yüzleşir.
"Hiç" hikâyesinde babasız büyüyen, içe kapanık, eğitimli genç bir adam, günün birinde vapurda kendisine gülümseyen bir kadın görür. Genç adam, hayallerini bu kadın ile süsler; ancak evlenme kararı verdirecek kadar besleyen tebessümün, sahibinin üst dudağının kısa olmasından yani bir şekil bozukluğundan kaynaklandığını anlar. Bu gerçekle ani bir yüzleşme yaşar ve tüm hayalleri yıkılır.
"Kediler" hikâyesinde otuz üç yıllık eşinden evdeki çok sayıda kediyle kendisi arasında bir seçim yapmasını isteyen adam, karısından "kediler" yanıtını alır. Bir kedi topluluğuyla aynı evi paylaşarak yaşayamayacağını düşünen adam evi terk eder. Öfkeyle ve belki de gençlik günlerine öykünerek alınmış bu karar, günün sonunda yerini açlık ve yatacak yer kaygısına bırakınca karakter evine dönmek zorunda kalır.
"İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır" hikâyesi Çamlıca'nın tasvir edilmesiyle başlar. Hikâyede anlatıcının romantik bir tutku ile bağlandığı koruluğun odunculara satılarak kesilmesi anlatılır.
"Düğün" hikâyesinde bir cariyenin hayattan beklentileri ve hayal kırıklıkları anlatılır. Odalık olan Dilsitan, artık evin beyi Behçet'in haremi olacağını düşünmektedir ve uzun süre bu ümitle dolaşır. Behçet'in başkasıyla evleneceğini öğrendiğinde ise dünyası yıkılır. Bulunduğu konumdan öte bir ümit taşıyan Dilsitan satılmak istense de sinir hali zamanla vereme dönüşür ve bir zaman sonra da ölür.
"Pandomima" hikâyesinde komiklik yaparak hayatını kazanan, içe kapanık ve yalnız olan Paskal, seyircilerinden Eftalya adında güzel bir genç kıza âşık olur. Ancak Eftalya bir gün tiyatroya kocasıyla birlikte gelir. Bu duruma çok üzülen Paskal platonik aşkına karşılık bulamayacağını anladığında intihar eder.
Basımı
Eserin ilk basımı 1891'de Matbaa-i Ebüzziya'da, Kitapçı Arakel Efendi naşirliğinde yapılmıştır. Bu basım İstanbul Büyükşehir Belediyesinin Atatürk Kitaplığı'nda Osmanlıca Kitaplar Koleksiyonu kapsamında yer almaktadır. Latin alfabesiyle kitabın yeni bir ayrı basımı yapılmamıştır. Zeynep Kerman, 1981 yılında yazarın eserlerini derleyip toplu olarak okuyucuya sunarken Küçük Şeyler'i de kitabına dahil etmiştir.
Edebiyat tarihindeki yeri
Türk edebiyatında, hem sözlü hem yazılı, manzum ve mensur hikâye geleneği olmasına rağmen Tanzimat'tan sonra farklı yapısal özellikler taşıyan bir anlatı türü olarak yeni bir hikâye tarzı oluşmuştur. Giritli Ali Aziz Efendi tarafından 1796-97'de yazılan ve ilk defa 1852 tarihinde basılan Muhayyelât, Batı tesiri olmadan gerçekçi anlatıma olan yakınlığıyla modern Türk hikâyesinin başlangıcı sayılmaktadır. Bunun dışında, 19. yüzyılda basımları yapılarak yaygınlık kazanmış olan meddah hikâyeleri "yeni hikâyeye" zemin hazırlayan eserler olarak görülmektedir. 1875-1890 yılları arasında Ahmed Midhat Efendi'nin devam eden Letaif-i Rivayat serisinin dışında Mehmet Celal'in Venüs, Cemile gibi uzun hikâyeleri ile Nabizâde Nâzım'ın ilk dönem hikâyeleri bulunmaktadır. Ahmed Midhat Efendi, çoğunlukla uzun öyküyü yeğlemiş, Kıssadan Hisse (1870-1871) adlı kitabında kısa hikâye formatında metinler üretmişse de kitap adından anlaşılacağı gibi kıssalar ve fıkra türü yazılar içerdiği için hikâye sınıfına dahil edilmemektedir. Emin Nihat Bey'in Müsâmeretnâme (1872-1875) eseri de yedi uzun hikâyeden oluşmaktadır. Samipaşazade Sezai'nin Küçük Şeyler'i Türk edebiyatında modern anlamda kısa hikâyenin başlangıcı kabul edilmektedir. Eser, Batı edebiyatındaki hikâyelerle benzer özellikler göstermektedir. Sezai'nin bu eseri, süslü, terkipli olmasına ve betimlemeler barındırmasına rağmen Tanzimat dönemi yazarlarının eserlerine benzemeyen özellikler taşır. Sonuç olarak bu hikâyeler, kısa hikâyenin Türk edebiyatındaki ilk olgun örnekleri olarak gösterilmekte ve edebî bir tür olarak ilk ipuçlarını vermektedir.
İçeriği
Küçük Şeyler; bir mukaddime, altı hikâye, bir mensure ve bir tercüme eserden oluşmaktadır. Sami Paşazade Sezai, eserin mukaddimesinde ayrıntıların ve üslubun önemini vurguladıktan sonra bilim ve psikoloji ile şairaneliği birleştirerek yazmaktan söz eder ve "Buna 'ilm-i teşrih-i edebî' tabirini kullanmak câizdir sanırım." der. Sezai, mukaddimede "Dünyada bir zerre yoktur ki güzel yazılmak şartıyla bir mevzu-i mühim addedilmesin. Âlem-i şemsin ahvalini tasvir etmekle bir hurdebînî böceğin kalbini teşrih eylemek  edebiyatça müsavidir . En mufassal, en mükemmel kitaplarda bazı küçük şeylerin edebiyatça ehemmiyeti pek büyüktür." sözleriyle küçük şeylerin de öyküsünün yazılabileceğini söyler. Güzel yazmanın her şeyin başında geldiğini belirterek söze başlayan Sezai, divan edebiyatında hikâye türünün yerine gelebilecek mesnevilerde, halk hikâyelerinde ya da geleneksel hikâyecilikte olduğu gibi hikâye türünün garip ve hatıra gelmeyecek kadar çocukça bir şey olmaktan çıkması gerektiğini savunur. Artık hikâyelerde, "tabiat sırlarına" ve "insan kalbine" dair araştırmaların anlatılmasını ve bu anlatım sırasında da metnin "şâirane bir üslûb-ı âlî" ile yazılmaması gerektiğini belirtir. Realizmi savunan önsözden ötürü Nihad Sâmi Banarlı, Alphonse Daudet'nin Jack isimli romanını Türkçeye çevirerek Servet-i Fünûn mecmuasında tefrika olarak neşreden (Mart-Temmuz 1892) Sezai'nin, bu realist üsluba sahip Fransız yazarın etkisinde kaldığını öne sürmüştür.
Küçük Şeyler'e Vuslat isimli cariyenin veremden ölüşü acısıyla yazılan bir "Kitabe-i Seng-i Mezar" başlıklı nesir sonradan ilave edilmiştir. Ayrıca Alphonse Daudet'nin Lettres de mon moulin kitabında yer alan 1869 tarihli "L'Arlésienne" hikâyesi "Arlezyalı" başlığıyla Sezai tarafında tercüme edilerek kitaba eklenmiştir.
Anlatım özellikleri
Yazar, hikâyelerinin bazılarında düz yazının içine nazım parçaları yerleştirmiştir. Hikâyelerin hepsinde birbirine koşut ve aynı zamanda birbiriyle karşıt olan iki dünya kurulur. İlk dünya, hayallerin dünyasıdır. Bu dünyanın anlatımı, anlatı sırasında da önce gelir. Genellikle okurun karakterle özdeşleşmesini öngören bu kısımda "şairane üslup" hayallerin anlatımına eşlik eder. Hikâyelerdeki ikinci dünya ise gerçeklerin dünyasıdır. Genellikle öykülerin en sonunda karakterle birlikte okur da bu dünyayla karşılaşır. Bu karşılaşma, yumuşak bir geçişten bir hayli uzak, ani ve genellikle şoke edici bir yüzleşmedir. Hikâyelerin bazıları ("Bu Büyük Adam Kimdir?" ve "Hiç") şok anıyla sona ererken bazıları da ("Düğün" ve "Pandomima") yaşanan şokun karakteri ölüme kadar taşıdığı sürecin anlatımıyla biter. "Bu Büyük Adam Kimdir?", "Hiç" başlıklı hikâyeleri hâriç hikâyelerde sürprizli son kullanılmamıştır ve üçüncü şahıs anlatımı mevcuttur. Bazılarında ise müellif, vakânın kahramanlarından biridir, gözlemlediklerini bizzat anlatmıştır. "Bu Büyük Adam Kimdir?" hikâyesinin başlangıcındaki, "O zaman itiyad etmiştim. Pederimin yüz kişiye ikametgâh olan konağında tertip edilmiş derslerimizi bitirdikten sonra, akşam üzeri ekseri Taşkasap'tan Bayezid'e kadar yayan gidip gelirdim." cümlelerinde anlatılan Sezai'nin kendi hayatıdır, "İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır" başlıklı hikâyesinde de aynı hususiyeti, Çamlıca'da geçirdiği yılları ele alınmıştır. "Düğün" ve "Kediler" isimli hikâyeleri diyalogla başlamaktadır. Mekân olarak yazarın yaşadığı muhit, Çamlıca ve o civarda bulunan Bulgurlu; bunların yanında Taşkasap, Laleli, Aksaray, Sultan Ahmet ve Büyükada kullanılmıştır. Kahramanlar doğaüstü özellikler taşımaz; hemen hepsi halk arasından seçilmiştir: hasta çocuğuna ilaç alamayan dar gelirli memurlar, annesini geçindirmek için Anadolu'dan İstanbul'a hizmetçiliğe gelen genç kızlar, kalıbı kıyafeti yerinde fakat okuma-yazma bile bilmeyen cehalet timsalleri, dolandırıcılar, takdir edilmeyen halk tiyatrosu sanatkârları, çobanlar, bilhassa Çerkes cariyeler seçilen karakterlere örnektir.
Eleştiriler
Kekibeç dergisinde "Küçük Şeyler'de Saklı Beyitler" adlı bir yazı yazan Günil Ayaydın Cebe, Sezai'nin cümlenin işlevini ön plana çıkaran değerlendirmesine ve dönemin edebiyat eleştirisinin Arapça ve Farsçanın kullanımına odaklanmasından yakınmasına karşın, öykülerinde son derece "süslü" ifadelere yer verdiğini, böylece kendisiyle çeliştiğini dile getirdi. Yazarın hemen hemen her öyküsünde Osmanlı divan ve İran edebiyatından beyitler kullanmasının bilinçli olarak yerleştirdiği önemli bir teknik ayrıntı olarak düşünülebileceğini belirtti. İrfan Topal, yazarın "İki Yüz Elli Kuruşa Bir Asır" hikâyesini çevreci bakış açısıyla ele almış, hikâyede Çamlıca sırtlarındaki bir orman katliamının gündeme getirilerek bundan duyulan rahatsızlığın ifade edildiğini belirtmiştir. Yılmaz Daşçıoğlu ile Okan Koç tarafından yazılan makalede yazarın Küçük Şeyler'de yer alan hikâyelerinde kendi şahsiyetiyle, duygularıyla var olmaya çalışan kişileri ele aldığını ve "Düğün"deki Dilsitan'ın psikolojisini ustalıkla yansıttığını belirtmişlerdir. TDV İslâm Ansiklopedisi'ndeki "Hikâye" maddesinde Âlim Kahraman, eserin özellikleri arasında hikâyecinin bakışındaki dikkati, tabiat ve eşya tasvirlerine ruh hâllerine ve temaya uygun bir fonksiyon yüklenmiş olması, hikâyeye yabancı unsurların atılması ile sağlanan sanatkârane yoğunluğu göstermiştir. Türk edebiyatında Avrupaî tarz küçük hikâyenin ilk örneği sayıldığını ve söz diziminde kendinden önceki Tanzimat yazarlarının etkisinden kurtularak bu defa Fransızcanın etkisiyle oluşmaya başlayan yeni bir ifade tarzının kendini hissettirmesinin, Küçük Şeyler ' i düz yazıda Edebiyat-ı Cedîde yazarlarının kılavuzu durumuna getirdiğini yazmıştır.
Etkiledikleri
Samipaşazade Sezai, bu eseriyle Namık Kemal'in etkisinden kurtulmuş, Fransızcanın etkisi altında kalmaya başlamıştır. Bu konuda kendisinden sonra yetişen Edebiyat-ı Cedide nesircilerine kılavuzluk etmiştir. Cevdet Kudret'e göre yazarın cümlelerinden bazılarını Edebiyat-ı Cedide cümlelerinden ayırmanın imkânı yoktur. Halid Ziya Uşaklıgil, küçük hikâyeler konusunda Sezai'den etkilenmiştir.
Newton Morrell
Newton Morrell, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
Hallermann-Streiff sendromu
Kafa ve yüz bulguları: Kafa kemikleri incedir; mikrosefali ve brakisefali saptanır. Alın bombesi yüksektir. Fontaneller (bıngıldak) uzun süre açık kalır. Radyolojik incelemelerde, sığ bir Sella turcica bulunur. Baş ve yüz derisi atrofiktir. Deride vitiligo alanları olabilir. Saçlar, kaşlar ve kirpikler seyrektir. Yüz küçüktür (yüz orta bölüm hipoplazisi); küçük bir yüz alanı içerisinde belirgin yükseklikteki uzun bir burnun varlığı, yüze “papağan” görünümünü kazandırır.
Göz bulguları: Mikroftalmi, mavi sklera, konjenital katarakt, nistagmus ve strabismus gibi göz bulgularına çokça rastlanır.
Ağız ve çene bulguları: Ağız açıklığı küçüktür. Altçene küçüktür (mandibula hipoplazisi: ramus hipoplazisi, kondil aplazisi). Çene eklemi, normalden 1–2 cm öndedir (dislokasyon). Dar ve çukur damak bulunur. Natal dişler, hipodonti, süpernümerer dişler, süt dişlerinin zamanında dökülememesi (persistans) ve maloklüzyon dişlerle ilgili önemli bulgulardır.
Akciğer bulguları: Akciğer infeksiyonlarına zamanla pulmoner hipertansiyon bulguları da eklenir..
İskelet sistemi bulguları: Skolyoz ve spina bifida oldukça sıktır. Parmak anomalileri görülebilir.
Tümör oluşması: Hastaların bir bölümünde “nörofibromatozis” vardır.
Öteki bulgular: Böbrek anomalileri, epilepsi ve zeka geriliği saptanabilir.
Zeasuctobelba
Zeasuctobelba, Suctobelbidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Gece Kahvesi
Gece Kahvesi (Fransızca: Le Café de nuit) Hollandalı sanatçı Vincent van Gogh tarafından Eylül 1888'de yapılan bir yağlı boya resimdir. Resmin ismi sağ altta yer alan imzanın altına yazılmıştır. Resim Yale Üniversitesi tarafından sahiplenilmiş olup; New Haven, Connecticut'ta bulunan Yale Üniversitesi Sanat Galerisi'nde sergilenmektedir.
Resimde tasvir edilen mekan Café de la Gare, 30 Place Lamartine, Joseph-Michel Ginoux ve karısı Marie tarafından işletilmiştir. Karısı Marie Kasım 1888'de Van Gogh ve Gauguin'in Arlésienne resmi için poz vermiştir. Daha sonradan Joseph Ginoux da iki ressam için poz vermiştir.
Açıklama
Resim 30 büyüklüğünde (Fransız standardı), sanayi amaçlı üretilen bir tuvalin üzerine yapılmıştır. Bir kafenin iç mekanını tasvir eden bu resimde, orta arka planda perdeli bir kapalı bulunur. Büyük ihtimalle daha özel odalara gittiği düşünülebilir. Beş müşteri duvar boyunca, resmin solundan sağına kadar sıralanır. Bilardo masasının yanında ise açık renk mont giymiş garson izleyiciye doğru bakmaktadır.
Resimdeki beş müşterinin tasviri şu şekilde tarif edilmiştir: "üç sarhoş ve terkedilmişler büyük salonda [...] uyumak ya da sersemleşmek için toplandılar." Yale Üniversitesi'nden Alan Shestack'e göre: "kafe yerel istikrarsız kimseler ve fahişeler için gece boyu kullanılan uğrak bir yerdir. Bahsi geçen kişiler ise masalara yaslanarak otururlar ve odanın en ucunda beraber içerler."
Sert, karşıt ve canlı renklerin kullanıldığı resimde tavan yeşile; üst duvarlar ise kırmızıya boyanırken, tavanda duran parıltılı gaz lambaları ile zeminde sarı renk tercih edilmiştir.
Köken
Kardeşi Theo'ya yazdığı şakacı mektupta mekan sahibi Ginoux'un kendisinden çok para aldığı ve intikam olarak da onun yerini boyamanın zamanı geldiğini söyler.
Ağustos 1888 tarihli mektupta Van Gogh kardeşine şunları yazmıştır:
Eylül 1888'de resmi yapmak için üç gün boyunca geceleri uyumadı. Bu süreçte gündüzleri uyumayı tercih etmiştir. Daha sonra sulu boyayı gönderip, kompozisyonu kopyaladıktan sonra yine renk planını Japon ahşap boyaları gibi basit olması için sadeleştirdi.
Van Gogh'un Kafe Terasta Gece adlı resmi dış mekana kurulan masaları, sokak hayatını ve gece gökyüzünü gösterir. Sanatçı onu Gece Kahvesi ile hemen hemen aynı zamanlarda Arles'te üretmiştir. Bu resim Place du Forum'da yer alan farklı ve daha büyük bir kafeyi tasvir eder.
Van Gogh'un Ressamlığı
Van Gogh kardeşi Theo van Gogh'a birçok mektup yazmıştı ve bu mektuplarda en son çalışmalarına dair detaylar mevcuttur. Sanatçı, kardeşine Gece Kahvesi ile ilgili birden fazla mektup yazmıştır. Amerikalı sanat tarihçisi Meyer Shapiro'ya göre van Gogh birkaç eserine diğerlerine göre daha fazla değer vermiştir.
Mektuplarından birinde sanatçı bu resmini şöyle tanımlar:Ertesi gün (9 Eylül)'de kardeşine şunları yazar: "Benim resmim olan Gece Kahvesi'nde kafenin insanların kendini mahvedebileceği, çıldırabileceği veya suç işleyebileceği bir yer olduğu fikrini anlatmaya çalıştım. Yani sanki Louis XV yeşili ve bakır renginin yarattığı sıradan bir evde oluşan karanlığın gücü sarı-yeşil ve koyu mavi-yeşil ile zıtlık yaşıyormuş gibi, ve bunların hepsi şeytanın fırınıymış gibi hissettiren soluk sülfürlü bir yerde. Ve bütün bunların hepsi Japon coşkusu içinde, ve Tartarin'in iyi niyeti sayesinde.
Ve eklemiş: "Renk sadece stereoskopik bakış açısı ile bakınca yerel doğru değil; fakat aynı zamanda ateşli bir karakterin duygusunu yansıtmaktan başka bir şey de değildir"
Renklerin şiddetli abartısı ve resmin derin bir plana sahip olması Van Gogh tarafından "yaptığım en çirkin resimlerden biri" olarak nitelendirilmesine yol açmıştır. Aynı zamanda bu resmi yine kendi yaptığı Patates Yiyenler'in "eşi, ama bir o kadar da farklısı" şeklinde benzetmiştir. Benzerlikler ise lamba ışığının kullanımı ve ihtiyaç sahibi insanların durumuna ilişkin bir duyarlılıktır.
Bu resmi bitirdikten hemen sonra Sarı Evin Dekorasyonu ile birleştirmiştir.
Eleştirmenlerin ve akademisyenlerin tepkileri
Geleneksel İzlenimcilik resimlerinin aksine, ressam dünyaya veya anın güzelliğinen zevk almaya karşı nötr bir duruş sergilememektedir. Bu resim Van Gogh'un "müstehcen renk" olarak adlandırdığı ya da sonradan "keyfi renk" olarak adlandıracağı tekniğin bir örneğidir. Görüldüğü üzere sanatçı resme duygusunu katarak, Dışavurumculuk akımının öncülüğünü üstlenmiştir.
Harris'e göre duvarların kırmızı ve yeşile boyanması "baskıcı bir birlik" oluştururken, bütün lambalar turuncu ve yeşil çemberlerle uğursuz özellik verir. Tuvalin üst yarısı her izleyicinin yeniden yapılan kısmın kapanmasında da anlayabileceği üzere basit bir havaya sokar. Alt yarısı gerçekleri barındırır. Kalın boya özellikle masa üstlerine, bilardo masası ve zemine dalgalılık vererek bir sürreal etki vermiştir. İzleyici bu durum karşısında rahatsız ve çaresiz bırakılır. Harris daha sonra şunları ekler: "Resim sıradan ve rahatsız edici olabilirdi; fakat onun yerine rahatsız edici, ama korkunç."
NYU'den Antonia Lant ise resim hakkında şunu belirtmiştir: "Zevk objeleri (bilardo masası, şarap sisesi ve bardaklar) insanların bireysel yalnızlık ve çaresizliği düşüncesi ile zıtlık oluşturuyor."
Resmin bakış açısı çeşitli eleştirmenlere göre onun en güçlü yanı. Schapiro'nun tabirine göre: "Bizim dikkatimizi boş masa ve sandalyelerden uzak koridora - ayakta duran bir figürün açılış silüeti gibi - çeken sürükleyici bir perspektifi var." Lant ise resmi şu sözlerle değerlendirmiştir: "Bizi yakınlaşan çapraz zemindeki tahtalar ve bilardo masası ile uzaktaki gizemli, perde ile kapatılmış kapının arkasına sürükleyen şaşırtan perspektif çekiciliğe sahip." Harris daha sonra ekler: "kullanılan perspektif izleyiciyi odaya doğru yakınlaştırır, ve perde ile kapatılmış arkadaki özel odaya çeker. Aynı zamanda kabuslardan alışık olduğumuz bir baş dönmesi ve çarpık görme hissine kapılmamıza yol açar. Schapiro resimde kullanılan karşıtlığı şu şekilde özetler: "Çapraz hatların oluşturduğu dürtüsel sürükleyiciliğe karşı birçok objelerle dolu olan yatay ve geniş bir kırmızı kullanmıştır."
Gauguin'in rekabet resmi
Arles'e geldikten kısa bir süre sonra, Paul Gauguin aynı yeri bu sefer arka planda Madame Ginoux'yu kullanarak boyadı. Van Gogh'un resmi mekanı izole bir yermiş gibi resmederken, Gauguin'in Arles'te Gece Yemeği izolasyon konsepti (resmin solunda) ile Madame Ginoux'un arkasındaki ruhsal sosyalleşmeyi (resmin ortası) karıştırır. Bu resmin bir kopyası Rus aristokrat Ivan Morozov tarafından alınıp, şu anda Puşkin Müzesi'nde sergilenmektedir.
Tarihçe
Van Gogh resmi kendisi de resmin ortasında duran mekan sahibi Ginoux'ya olan borcunu ödemek için yapmıştı. Ivan Morozov'un koleksiyonundaki önemli parçalar Moskova'da bir araya getirildi ve Millileşme sonucu 1930'lu yıllarda Sovyetler tarafından dünyanın çeşitli müzelerine satıldı. Resimler daha sonra Amerikalı iş adamı ve sanat koleksiyoncusu Stephen Carlton Clark tarafından alınarak, Yale Üniversitesi sanat galerisine bağışlandı.
24 Mart 2009'da Yale Üniversitesi Morozov'un torunu olduğunu iddia eden ve bundan dolayı resimlerin kendisine verilmesini isteyen Pierre Konowaloff'e dava açtı. Konowaloff bu iddiayı Sovyetler'in dedesinden geçersiz bir şekilde alarak millileştirme tezine dayanarak savundu. Yale Üniversitesi daha sonra bu davayı aynı yılın Ekim ayında geri çekerek, "Yabancı devletlerin kendi milli mallarını yine kendi sınırları içerisinde alması Uluslararası Hukuk'u ihlal etmemektedir." şeklinde bir bildirili ile bu dava son bulmuştur. Dolayısı ile hem Sovyet hem de Yale'in resim alımlarına yasal bir boyut getirmiştir.
27 Mart 2016'da ABD Yüksek Mahkemesi Konwaloff'un yaptığı temyiz başvurusunu "act of state" (hükûmet onayıyla işlenmiş kanunsuz eylem) doktrinine dayandırarak reddetti. Bu reddetme Yale'in resimler üzerindeki sahipliği konusunu artık tartışmasız ve kesin kılmıştır.
Popüler kültürde
İngiliz elektronik müzik grubu Orchestral Manoeuvres in the Dark 2013 albümü olan English Electric için  "Night Café" (Gece Kahvesi) adlı bir şarkı yazdı.
The Turkish Detective
The Turkish Detective, Ben Schiffer tarafından Paramount+ için oluşturulan ve yakında dijital platformda yerini alacak olan dram türündeki Türk mini internet dizisidir. Dizinin başrollerinde Haluk Bilginer ve Yasemin Kay Allen yer almaktadır.
Cucolepis
Cucolepis, Paruterinidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
2019 Dünya Su Sporları Şampiyonası'nda yüzme - Kadınlar 400 metre serbest
Rekorlar
Yarışmadan önce, mevcut dünya ve şampiyona rekorları aşağıdaki gibiydi.
Dünya liderleri sıralaması
Tablo, 2019'da Dünya Şampiyonası'nın başlamasına kadar en iyi sonuçları elde etmiş yüzücüleri içerir.
Eleme serileri
Eleme serileri saat 11:22'de yapıldı.
Final
Final saat 20:33'te yapıldı.
Guido de Marco
Guido de Marco (22 Temmuz 1931 - 12 Ağustos 2010) 1999'dan 2004'e kadar Malta'nın altıncı Cumhurbaşkanı olarak görev yapan Maltalı bir politikacı. Ünlü bir devlet adamı ve milletvekili olan de Marco, Başbakan Yardımcısı, İçişleri Bakanı, Adalet ve Dışişleri Bakanı olarak da görev yaptı.
Ditton, Kent
Ditton, Kent, İngiltere'nin Kent kontluğunda bulunan bir civil parish.
Guido de Marco
O seçildi Başkan 45. oturumunun Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, 1990 yılında, ve Başkanı Commonwealth Vakfı içinde 2004. Ünlü bir ceza avukatı, 1980'lerde Malta'daki dönüm noktası niteliğindeki bazı davaları savundu. 2010'daki ani ölümü ülkeyi şok etti ve üç günlük ulusal yas ve bir devlet cenazesine yol açtı.
Erken yaşamı
Guido de Marco, Valletta'da Emanuele ve Giovanna (evlilik öncesi soyadı Raniolo) de Marco'nun çocuğu olarak dünyaya geldi. St. Joseph Lisesi, St. Aloysius Koleji ve Malta Üniversitesi'nde eğitim gördü. 1952'de Felsefe, Ekonomi ve İtalyanca alanlarında lisans derecesi aldı ve 1955'te Hukuk Doktoru oldu.
De Marco ve gelecekteki eşi Violet Saliba öğrenci olarak bir araya geldi. 5 Şubat 1951'de Valletta'dan Pietà'ya evine yürürken ona evlenme teklif etti. De Marco ve Violet Saliba 1956'da evlendi; çiftin üç çocuğu vardı: Giannella, Fiorella ve Mario. Babasının ölümü sırasında turizmden sorumlu parlamento sekreteri olarak görev yapan Mario, çocuklarına ve torunlarına zaman ayıran bir aile babası olduğunu söyledi.
Siyasi kariyeri
De Marco, 1962'de Başsavcılık'taki görevinden istifa ederek siyasi arenaya girdi. Başarılı ceza avukatı bundan böyle hayatının çoğunu Milliyetçi ve Malta davasına adayacaktı. Malta Üniversitesi'nde öğretim görevlisi ve daha sonra ceza hukuku profesörü oldu.
Siyasi kariyeri, 1966'da Temsilciler Meclisi'ne seçilmesiyle başladı. 1998'e kadar itiraz ettiği her genel seçimde Parlamento'ya geri döndü. 1972'de Milliyetçi partinin genel sekreterliğine atandı ve 1977'de partinin genel başkan yardımcısı oldu. 1967'de Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi'nde temsilci olarak seçildi ve neredeyse yirmi yıl üye olarak kaldı. İçişleri ve Adalet Bakanı olarak kariyeri boyunca De Marco'nun çabaları, önemli uluslararası sözleşmelerin, özellikle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin iç hukuka entegrasyonuna yol açtı. İçişleri Bakanı olarak, Polis Akademisinin kuruluşunda etkili olan Polis Kuvvetindeki reformlara ve modernizasyonlara öncülük etti.
Dışişleri Bakanı olarak, Malta'nın Avrupa Topluluklarına üyelik başvurusunu sundu. 16 Temmuz 1990'da Dışişleri Bakanı olarak ilk icraatlarından biriydi. Malta'nın Birleşmiş Milletler, Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı, Avrupa Konseyi ve Milletler Topluluğu dahil olmak üzere uluslararası kuruluşlara katkılarının birleştirilmesinde önemli bir oyuncuydu. 1990 yılında Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Başkanı olarak görev yaptı.
Başkanlığı
4 Nisan 1999'da de Marco, Malta Başkanı olarak atandı. Ülkesini 2004'te Avrupa Birliği'ne taşıdı.
2004 yılında St. Petersburg Devlet Üniversitesi'nde "bilim ve siyasetteki başarılarından, özellikle de Malta'yı AB'ye entegre etme çabalarından dolayı" fahri doktor oldu.
Ölümü
5 Ağustos 2010'da de Marco, tıkalı bir kalp arterini genişletmek için bir anjiyoplasti geçirdi. Müdahale, onu kritik ama istikrarlı bir duruma götüren komplikasyonlar geliştirdi. Mater Dei Hastanesindeki tıbbi ekip tarafından derhal De Marco'nun tedaviye yanıt verdiğini ve iyileşme belirtileri gösterdiğini belirten bir dizi tıbbi bülten yayınlandı. Durumu, yaşam destek makinelerinden çıkarılacak kadar iyileşmeye devam etti. Beş gün sonra Mater Dei Hastanesinden taburcu edildi, ancak tıbbi ekip tarafından yakından izlendi.
De Marco, 12 Ağustos 2010'da Malta'nın The Times of Malta gazetesine verdiği röportajda şunları söyledi: "Komadan döndüğümde artık öleceğimi hissetmiyordum. Kalacağımı hissettim. Kalmak için buradayım... en azından şimdilik."
Ancak, öğleden sonra, de Marco bir kez daha Mater Dei Hastanesi'ne kaldırıldı. Hastanede öldü. Ölüm haberi milleti şok etti. Hükûmet üç günlük ulusal yas ilan etti. 16 Ağustos 2010 Pazartesi günü bir devlet cenazesi düzenlendi.
Cumhurbaşkanı, Milliyetçi Parti, İşçi Partisi'nin yanı sıra diğer kurumlar tarafından derhal dayanışma mesajları yayınlandı. Malta başbakanı Lawrence Gonzi, adaya dönmek için tatilini yarıda kesti. Gonzi, "Malta'nın son zamanlarının en önde gelen politikacılarından birini kaybettiğini" ilan etti. Ülkenin bağımsızlığının temelini oluşturdu, demokrasinin güçlenmesine katkıda bulundu, ülkemizin uluslararası ilişkilerinin güçlendirilmesinde çok önemli roller üstlendi ve Birleşmiş Milletler'de önemli roller üstlendi. Başkanlığı ülkeyi birleştirdi." Muhalefet lideri Joseph Muscat, ölümü "ulusal bir kayıp" olarak nitelendirdi. De Marco'nun Malta Cumhurbaşkanı olarak halefi olan Edward Fenech Adami'nin, haberlerle "sarsıldığı" ve De Marco'yu "Malta tarihinin son kırk ila elli yıllarının kahramanı" olarak selamladığı söylendi. Fenech Adami'nin halefi, de Marco'nun ölümü sırasında Malta Başkanı olan George Abela, Mater Dei Hastanesinde De Marco ailesine bizzat taziyelerini iletti.
Övgüler yurt dışından Malta'ya aktı. Avrupa Parlamentosu Başkanı Jerzy Buzek, onu "son derece saygın bir siyasetçi ve devlet adamı olarak nitelendirdi..." Libya'nın eski Malta Büyükelçisi Saad Elshimani, "Kişisel düzeyde bir arkadaştan daha fazlasıydı" dedi ve "Orta Doğu'daki insanlar onu hoşgörü, işbirliği ve dostluk konularına olan büyük bağlılığından dolayı hatırlayacaklar" dedi. Amerika Birleşik Devletleri büyükelçisi Douglas Kmiec de bir bildiri yayınladı: "Birleşmiş Milletler Genel Kurulu Başkanı olarak görev süresi ve Malta'yı AB üyeliğine yönlendirmedeki becerisi ve azmi onun devlet adamlığına büyük bir övgüdür."
Mitchell, Kuzey Karolina
Mitchell ilçesi veya Mitchell County, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kuzey Karolina eyaletinde yer alan bir ilçedir. İlçenin nüfusu 2010 sayımına göre 15.579'dur. İlçenin merkezi Bakersville şehridir.
Guido de Marco
Ölümü
Cenazesi 16 Ağustos 2010'da Kuveyt Başbakanı Nâsır el-Muhammed, Filistin Yönetimi Başkanı Yaser Arafat'ın dul eşi, Suha Arafat, İtalya Dışişleri Müsteşarı Vincenzo Scotti ve çok sayıda büyükelçinin katıldığı bir törenle gerçekleşti.
Urša Raukar-Gamulin
Urša Raukar-Gamulin (Zagreb, 18 Mayıs 1960), bir Hırvat tiyatro, televizyon ve sinema oyuncusu olmanın yanı sıra siyasi bir aktivisttir. Zagreb Gençlik Tiyatrosu topluluğunun daimi üyesidir. Hırvatistan'daki ve uluslararası ortak yapımlardaki oyunculuk çalışmalarının yanı sıra kamuoyunda ABD Başkanı George W. Bush, Zagreb Belediye Başkanı Milan Bandić, milliyetçilik, soylulaştırma, kültür politikaları ve diğer konulara karşı protestolar ve gösteriler düzenlemek için çalışan bir aktivist olarak halk tarafından tanınmaktadır.
2017'den beri yerel yeşil sol siyasi platformda aktif olarak görev yapıyor ve "Zagreb BİZİM'dir!" kampanyasının koordinatörüdür. 2020'de daha geniş ulusal koalisyon platformu "Yapabiliriz" ile Hırvat Parlamentosu için ulusal seçimlerde görev aldı.
Suctobelbiloides
Suctobelbiloides, Suctobelbidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Sivil takvim
Sivil takvim, memur veya idari amaçlı bir ülke içinde kullanılan takvimlerden birisidir. Sivil takvim hemen hemen her zaman insanlar ve özel kuruluşlar tarafından genel amaçlar için kullanılır.
En yaygın kullanılan sivil takvim ve uluslararası standart olarak kabul edilen takvim Miladi takvimdir. Bu takvim Katolik Kilisesi ve papalık ile ilişkilendirilse de uluslararası iletişimde kolaylık sağlaması amacıyla birçok laik ve Hristiyan olmayan ülke tarafından da benimsenmiştir.
Dünya çapında sivil takvimler
Dünya da 2021 yılı itibarıyla 168 ülke Miladi takvimi tek sivil takvim olarak kullanmaktadır.
Dört ülke ise Miladi takvimi kullanmamaktadır bu ülkeler: Afganistan, İran ( Celali takvimi ), Etiyopya ( Etiyopya takvimi ) ve Nepal ( Vikram Samvat ve Nepal Sambat takvimi )'dir
Dört ülke ise Miladi takvimin değiştirilmiş bir sürümünü kullanmaktadır bu ülkeler: Japonya ( Japon takvimi ), Kuzey Kore ( Kuzey Kore Takvimi ), Tayvan ( Çin Cumhuriyeti takvimi ) ve Tayland ( Tayland güneş takvimi )'dır.
Dünyada toplamda on sekiz ülke ise Miladi takvimin yanında başka bir takvim de kullanmaktadır bu ülkeler: Bangladeş ( Bengal takvimi ), Hindistan ( Hint ulusal takvimi ), İsrail ( İbrani takvimi ), Myanmar ( Birmanya takvimi ), Mısır ( Hicri takvimi ve Kıpti takvimi ), Cezayir, Irak, Ürdün, Libya, Moritanya, Fas, Umman, Pakistan, Suudi Arabistan, Somali, Tunus, Birleşik Arap Emirlikleri ve Yemen ( Hicri takvimi )'dir
Käthe Leichter
Marianne Katharina "Käthe" Leichter (Viyana, 20 Ağustos 1895 - Şubat 1942), Avusturyalı bir ekonomist, kadın hakları aktivisti, gazeteci ve politikacıydı. Avusturya Sosyal Demokrat Partisi ve Viyana İşçi Odası üyesiydi. Nazi rejimi sırasında Ravensbrück toplama kampında alıkonuldu ve 1942'de Bernburg Ötanazi Merkezi'nde gazla öldürüldü.
Erken dönemleri
Leichter, 1895'te Viyana'da, Yahudi bir çiftin, avukat Josef Pick (1849, Náchod–1926) ve karısı Charlotte "Lotte" Rubinstein'ın (1871, Galați– 1939) ikinci kızı olarak, Marianne Katharina Pick adı ile dünyaya geldi. Ablası, Avusturyalı-Amerikalı besteci ve müzik terapisti Vally Weigl'dı.
Käthe, 1914'te Beamten-Töchter-Lyceum'dan mezun oldu ve ardından Viyana Üniversitesi'nde siyaset bilimi okumaya başladı. O dönemde Avusturyalı kadınların mezun olmasına izin verilmediğinden, 1917'de Alman Heidelberg Üniversitesi'ne kaydını aldı; Temmuz 1918'de mezun oldu ve daha sonra üniversitede iki dönem daha tamamlamak için Viyana'ya döndü.
Siyasi kariyeri
Leichter, I. Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önce öğrenci olarak radikal bir sol örgüt olan Wiener Jugendbewegung'a (Viyana Gençlik Hareketi) katıldı ve daha sonra savaşa karşı çıkan Avusturya Sosyal Demokrat Partisi (SDAPÖ) üyeleri için Marksist bir grup Parteischüler-Bildungsverein Karl Marx 'a (Karl Marx Parti Akademisyenleri ve Eğitim Derneği) katıldı. Avusturya Cumhuriyeti 1918'de kurulduğunda ve ekonomi alanında uzmanlaşmış ilk Avusturyalı kadın siyaset bilimi mezunlarından biri olarak, Reichswirtschaftskommission der Arbeiterräte (İşçi Konseyleri Devlet Ekonomi Komitesi),  (Sanayiyi Sosyalleştirme Devlet Komitesi) ve Zentralverband für Gemeinwirtschaft (Kamu Malları ve Şirketleri Merkezi Teşkilatı) ve Maliye Bakanlığı için çalıştı.
Siyasi işkenceler ve ölümü
Şubat 1934'te SDAPÖ Avusturya'da yasaklandığında Leichter, parti yasağına tepki olarak kurulan bir yeraltı sosyalist örgütü olan Revolutionäre Sozialisten'e (Devrimci Sosyalistler) katıldı. Kocası Otto ile birlikte 1934'te altı aylığına Zürih'e göç ettiler, ancak Devrimci Sosyalistlerin eğitim başkanı seçilince Viyana'ya döndü. Anti-faşist broşürler yazdı ve yurt dışında Maria Mahler ve Anna Gärtner takma adlarıyla makaleler yayınladı. Nazi Partisi, 1938'de Anschluss'ta Avusturya'yı işgal edince, ailesiyle birlikte Avusturya'dan kaçmaya çalıştı. Ailesi kaçmasına rağmen, Leichter 30 Mayıs 1938'de Viyana'da Gestapo tarafından tutuklandı ve ardından hapsedildi. 1940'ta Ravensbrück toplama kampına gönderildi ve 1942'nin başlarında Bernburg Ötanazi Merkezi'nde gazla öldürüldü.
Hatırası
Viyana'nın Hietzing semtinde bir cadde olan Käthe Leichter-Gasse, adını 1949'da Leichter'den almıştır. Avusturya hükümeti tarafından bir kadın tarihçiye verilen yıllık bir ödül de Leichter'in anısına verilmiştir. Avusturyalı-Amerikalı tarihçi Gerda Lerner, Leichter için şunları yazmıştır: "feminizmin en yüksek ideallerinin kişiselleşmesi-tüm kadınlar adına, özellikle de işçi sınıfı kadınları adına yaşam boyu faaliyetleri; sosyal reformların sadece kadınların yanı sıra erkeklerin çıkarlarına hizmet etmeleri durumunda olduğu inancı; faşizme ve Nasyonal sosyalizme karşı uzlaşmaz mücadelesi, hayatına mal oldu."
Akrabaları
Käthe Leichter'in akrabaları arasında bulunan bazı kişiler:
Doris Holmes Blake
Doris Holmes Blake, doğum adıyla Doris Mildred Holmes (d.11 Ocak 1892 - ö.3 Aralık 1978), Amerikalı bir entomolog ve bilim illüstratörüdür. Chrysomelidae (yaprak böcekleri) konusunda uzmandı.
Yaşamı
Doris Holmes, 11 Ocak 1892 tarihinde Massachusetts, Stoughton'da yaşayan orta sınıf bir ailenin kızı olarak yaşama gözlerini açtı. 1913'te Boston Üniversitesi'nden lisans derecesini ve 1917'de Radcliffe Koleji'nden Zooloji ve Psikoloji alanında yüksek lisans derecesi aldı. Boston Üniversitesi'ndeyken Panhelenik bir kız öğrenci topluluğu olan Alpha Delta Pi'nin de bir üyesiydi.
1918'de botanikçi ve bitki taksonomisti Sidney Fay Blake ile evlenditen sonra 1919'dan 1928'e kadar Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı Entomoloji Bürosu'nda çalıştı.
1928'de Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Müzesi Entomoloji Departmanında çalışmaya başlayan Holmes, 1933'te kocasının Departman'da çalışması nedeniyle istifaya zorlanınca ölümüne kadar Washington, D.C.'deki Smithsonian Enstitüsü'nde böcek türlerini incelemeye devam etti.
Çalışmaları
Doris Holmes Blake'in çeşitli entomolojik ve botanik eskiz çalışmalarının yanında akademik olmayan bir çok belge ve yazıları da bulunmaktadır. Bu belge ve çalışmalar içerisinde Blake ve ailesinin yanı sıra Smithsonian'da ve USDA'da çalışan bir çok böcekbilimcilerin fotoğraflarının bulunduğu da bilinmektedir. Belgeler, Smithsonian Enstitüsü arşivlerinde saklanmaktadır.
Newsham, Richmondshire
Newsham, Richmondshire, İngiltere'nin North Yorkshire‎ kontluğunda bulunan bir civil parish.
2022 Dünya U23 Güreş Şampiyonası - Erkekler grekoromen 72 kg
Erkekler grekoromen 72 kg, 2022 Dünya U23 Güreş Şampiyonası'nda yer alan ve 18-19 Ekim 2022 tarihleri arasında İspanya'nın Pontevedra kentinde düzenlenen bir güreş yarışmadır.
Yarışma en son Dünya Güreş Birliği (UWW) ve Organizasyon Kurallarına, UWW Hakemlik Kurallarına ve UWW Dopingle Mücadele Kurallarına uygun olarak gerçekleştirimiştir.
Müsabakalar, ideal sayıda güreşçi, yani 4, 8, 16, 32, 64 vb. ile doğrudan eleme sistemi ile gerçekleşir. Bir kategoride ideal sayıda güreşçi yoksa seçme karşılaşmaları yapılır. Eşleştirme UWW tarafından yapılan kurada belirlenen numara sırasına göre yapılır.
2 Her iki finaliste karşı kaybeden tüm güreşçilerin repesaj maçları olacaktır. İki ayrı repesaj grubu vardır: birinci finaliste karşı kaybeden bir grup güreşçi ve ikinci finaliste karşı kaybeden bir grup güreşçi. İki finalistten biri için ideal sayı elde etmek üzere repesaj maçları ilk turda kaybeden güreşçilerle başlar ve yarı finallerdeki kaybedenlere kadar doğrudan eleme ile devam eder.
Bir siklette 8’den az sporcu olduğu zaman ‘Nordic Sistem’ uygulanacaktır ve sadece 1 bronz madalya verilecektir.
Müsabaka aşağıdaki şekilde gerçekleşir: