cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İsveç sineması
Lukas Moodysson
Lukas Moodysson'un ilk filmi Sev Beni (Fucking Åmål, 1998) 15 yaşındaki bir kızın eşcinsel aşk hikâyesini, Birlikte (Tillsammans, 2000) 1970'lerin solcu akımlarını ve Daima Lilya (Lilja 4-Ever, 2002) ise yönetmenin deyişiyle "kalpleri dışında her şeylerini satmak zorunda kalan yoksul insanlarla, hiç bitmeyen bir dostluğu" konu edinir.
NGC 7572
NGC 7572, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Kanatlıat takımyıldızı yönünde bulunur. S0-a tipi bir merceksi galaksidir. Alman astronom Albert Marth tarafından 1864 yılında 121,92 cm (48 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Ayvacık, Saimbeyli
Ayvacık, Adana ilinin Saimbeyli ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Adana iline 155 km, Saimbeyli ilçesine 30 km uzaklıktadır.
Cubabodes
Cubabodes Carabodidae familyasına bağlı bir cinstir.
Saranda
Saranda Marmaris yakınlarındaki antik kent.
Marmaris'e 45 km uzaklıkta, bugünkü Söğüt köyü yakınındadır. Roma ve Bizans dönemlerinde kesintisiz olarak bir yerleşim birimi olma özelliğini sürdüren Saranda'da Geç Bizans Dönemi'ne ait birkaç yapı kalıntısına rastlanmamaktadır.
Costacarabodes
Costacarabodes Carabodidae familyasına bağlı bir cinstir.
Kii dağları
Kii Dağları (紀伊山地 Kii Sanchi?) Kii Yarımadasını kaplayan dağlık bölgede bulunmaktadır. Kii dağları 2004 yılında "Kii Dağları'ndaki Kutsal Yerler ve Hac Yolları" adıyla dünya mirası listesine girmiştir.
Coğrafya
En yüksek tepesi 1,914.6 metre olan Haken Dağıdır. Diğer yüksek tepeleri ise merkezindeki Shakka Dağı(1800m) ve Sanjō Dağıdır(1719m).
Euthenna
Euthenna, Marmaris yakınlarındaki antik kent.
Cedrai - Marmaris çizgisinin batısında kalan bölgede, antik çağda Rodos'a bağlı iki önemli kasaba bulunmaktadır. Yerleşim alanını çeviren berkitme sur oldukça iyi durumdadır. Kıyıda ise, boraj kesme taş duvarı tarzı ile örülen antik iskelenin bir uzantısı ile karşılaşılır. Bu ören yerine Karacasöğüt köyü yolundan gidilebilir.
Aston Martin DB7
Aston Martin DB7, Aston Martin tarafından 1994-2004 yılları arasında üretilen iki kişilik grand tourer otomobil modelidir. Prototipi Kasım 1992'de yapılan aracın tanıtımı Mart 1993 Cenevre Otomobil Fuarı'nda gerçekleştirilmiştir. Toplam olarak 7000 adet üretilmiştir.
Avrupa'da Doğrudan Demokrasi için İttifak
Avrupa'da Doğrudan Demokrasi için İttifak (ADDE), 2014 yılında Avrupa'da kurulan uluslararası bir siyasi parti örgütüdür. Avrupa Parlamentosu'nda Avrupa Doğrudan Demokrasi ve Özgürlük grubunu kurmuştur. Başta Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi olmak üzere üç büyük parti bu siyasi örgütü oluşturur.
Anote Tong
Anote Tong (Çince, 湯安諾); (d. 11 Haziran 1952), 2003-2016 yılları arasında Kiribati devlet başkanlığı görevini yürüttü.
Kamışlı, Hakkâri
Tarihçe
Köyün eski adı 1928 yılı kayıtlarında Elkik olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Hakkâri il merkezine 39 km uzaklıktadır. Köy, Hakkari'nin batısında olup, numaralı Beytüşşebap-Hakkari il yoluna 12,2 km.'lik bir köy yoluyla bağlıdır.
NGC 7573
NGC 7573, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Kartal takımyıldızı yönünde bulunur. SBc tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. Amerikan astronom Frank Muller tarafından 1886 yılında 66,04 cm (26 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Bizans Papalığı
Bizans Papalığı, 537'den 752'ye kadar Bizans egemenliği döneminde Roma papalığıdır. Papalar, piskoposluk kutsaması için Bizans İmparatoru'nun onayına ihtiyaç duyarlardı. Bu dönem papalar genelde Bizans yönetimindeki Yunanistan, Suriye veya Sicilya'dan seçilmişlerdir. I. Justinianus, Gotlar Savaşı (535-554) ile İtalyan yarımadasını fethetti ve sonraki üç papayı atadı; bu, halefleri tarafından devam ettirildi, bu uygulama Ravenna Eksarhlığı'na devredildi.
Papa I. Martinus haricinde, bu dönemde hiçbir papa, kutsama gerçekleşmeden önce Roma piskoposunun seçilmesini onaylamak için Bizans hükümdarının yetkisini sorgulamadı; ancak monotelitizm ve ikonoklazm gibi alanlarda papa ile imparator arasında teolojik çatışmalar yaygındı.
Yunanistan, Suriye ve Sicilya'dan Yunanca konuşanlar, bu dönemde güçlü Romalı soyluların yerine papalık koltuğuna Oturdular. Yunan papalarının yönetimindeki Roma, Batı ve Doğu Hristiyan geleneklerinin bir "eritme potası" oluşturdu ve ayinlerin yanı sıra sanata da yansıdı.
Demir Çağı
Demir Çağı, demirin çeşitli alet ve silah yapımında esas malzeme olarak kullanıldığı bir arkeolojik devirdir.
Bu tür malzemenin kullanımı, zaman içinde toplumlardaki farklılaşan tarım teknikleri, dini inanç sistemleri ve sanatsal stillerle uyumlu hale gelmiştir. Arkeolojik bir tanımlama olarak Demir Çağı, toplumların ve uygarlıkların, esasen kesici aletler ve silah yapımında malzeme olarak ağırlıklı olarak demiri kullanıyor olmalarını ifade etmektedir. Demir Çağı, Danimarkalı arkeolog Christian Jürgensen Thomsen tarafından, insan toplumlarının tarih öncesi ve antik gelişme süreçlerini sınıflandırmak için kullanılmıştır. Thomsen, bu sınıflandırmada Taş Çağı, Bronz Çağı ve Demir Çağı olmak üzere üçlü bir tasnife gitmişti.
Demir Çağı kavramı kronolojik bir anlam ifade etmez. Dünyanın her bölgesinde bu üç devir eşzamanlı olmadığı gibi genel geçerli bir silsile değildir. Zamanın akışı ve koşullar coğrafi bölgeye göre değişiklikler göstermektedir. Üç devrin birbirini izlemesi evrensel bir gereklilik olmamıştır. Örneğin Güney Pasifik Adaları, Afrika kıtasının iç bölgeleri ile Kuzey ve Güney Amerika kıtalarında toplumlar, kendi içsel dinamiklerinin bir sonucu olarak Taş Devri’nden doğrudan doğruya Demir Çağı’na geçiş yapmışlardır. Diğer yandan bir toplumda demir malzemenin kullanılıyor olması o toplumu bir Demir Çağı toplumu yapmayacaktır. Örneğin Sicilya'da demir kullanımı MÖ ikinci bin sonlarında başlamıştı ama Sicilya Demir Çağı MÖ 9. yüzyılda başladı. Formüle etmek gerekirse, bir toplumu Demir Çağı toplumu yapan şey, esas itibarıyla üretim araçlarının üretiminde kullanılan teknolojidir. Yani, o toplumun tarımda ve sanayide, mal ve hizmet üretiminde kullandığı techizatın üretildiği teknolojidir. Demir Çağı toplumları bu teknolojide, önceki Taş Çağı ve Bronz Çağı toplumlarından farklı olarak demir teknolojisini kullanan toplumlardı. Tarımda ahşap ya da bronz saban, çapa yerinde demir saban ve çapa, zanaatlerde örneğin ahşap işlemeciliğinde keza demir aletler kullanılmaya başlanmıştı. Üretim araçları imalinde kullanılan malzemenin daha elverişli olması kuşkusuz üretici güçleri geliştirmiştir.
Kuşkusuz günlük kullanım için üretilen alet-edavatta önceki dönemlerin malzemeleri de kullanılmaya devam edilmiştir. Hâlen obsidiyen bıçaklar günlük kullanımda yer almayı sürdürdü. Öte yandan Bronz Çağı toplumlarının ordularında fırınlanarak sertleştirilen ahşap malzemeden silahlar ve obsidiyen ve bronz temren yaygındı.
Genel değerlendirmeler
Sistematik olarak demir üretimi ve demir aletler kullanımı Anadolu’da yaklaşık olarak MÖ 2. bin civarında başlamıştır. Hindistan'ın Ganj Vadisi'nde yapılan son arkeolojik araştırmalar en eski demir işçiliğinin MÖ 1.800 yılına ait olduğunu göstermiştir. Ne var ki bütün bunlar, “Bildiğimiz kadarıyla…” diye başlamalıdır. Çünkü bu güne kadar ulaşılan arkeolojik kanıtlar bu yöndedir. Ancak, yeni arkeolojik buluntular ortaya çıkarsa, bu konudaki genel kabul görmüş olan bu tarihlendirme tümüyle değişebilecektir.
Dolayısıyla Demir Çağı'nın, demir işleme tekniğinin, Yakın Doğu'daki bir bölgede yeni ve ileri bir teknoloji olarak keşfedildiğini ve buradan civar bölgelere toplumlar arası temaslar yoluyla yayıldığını düşünmek, şimdilik yerinde olacaktır. Bununla birlikte Demir Çağı’ndan önceki binlerce yıl boyunca meteorik demir ya da demir-nikel alaşımları biliniyor ve kullanılıyordu. Belirgin ölçüde nikel içeren meteorik demir, MÖ 4 binde alet ve silah yapımında kullanılıyordu. Bu şekilde doğal metal durumundaki demir, cevherin ergitilip ayrıştırılmasını gerektirmeden kullanılabilmektedir. Bronz Çağı boyunca bu şekilde meteorik demirden işlenmiş demir ürünlerin kullanımı artmıştır. Meteorik demiri nikel oranının düşüklüğünden ayırt edebiliyoruz. Bu tür buluntular Orta Doğu’da, Güneydoğu Asya’da ve Güney Asya’da bulunmuştur.
Demir Çağı’nın yarattığı toplumsal ortam, aynı zamanda geleneksel elyazması metinler de dahil olmak üzere dönemin yazınını da korumuş, günümüze taşımıştır. Sanskrit ve Çin yazını bu dönem içinde gelişmiştir. Yine dönemin, günümüze ulaşan yazılı metinleri Hint Vedaları ve Hristiyanlığın ve Museviliğin kutsal kitaplarıdır. Demir Çağı’nı Bronz Çağı’ndan ayırt eden özelliklerinden biri de alfabetik karakterlerin ortaya çıkartılması, bunun giderek bir yazı dili haline getirilmesidir. Böylece bir edebiyat ve tarih yazını oluşabilmiştir.
Nüfus hareketleri ve göçlerin MÖ 9. ve 12. yüzyıllar arasındaki durumu hakkında çok az bilgimiz vardır. Yine de önemli nüfus hareketleri olduğu bilinmektedir. Demir silahlı Dorlar’ın Antik Yunanistan’ı istila etmelerinin Grek Karanlık Çağı’nın başlamasına neden olduğu düşünülmektedir. Çeşitli topluluklar Anadolu’da ve Antik İran’da Elam topraklarını ele geçirmiştir. Urartular, Armenyalı topluluklar tarafından topraklarından sürüldü ve Kimmerler, Meshetler, Kafkasya’dan Anadolu’ya göç ettiler. Orta Avrupa ile Karadeniz ve Kafkasya’nın kuzeyindeki halklar bu göçlerden etkilendiler ve demir kullanımını Keltler’e ulaştırdılar. Keltler ise Batı Avrupa ve Britanya Adaları’na yayılarak buradaki halklara demir işçiliğini tanıttılar.
Çağdaş arkeolojik kanıtlar, MÖ 1.200 yıllarında demir üretiminin Anadolu’da bilindiğini göstermektedir. Yine bazı arkeolojik kanıtlar daha önceki tarihlerde de demir kullanıldığını göstermektedir. Demir, MÖ 3. binlerde Yakın Doğu’da kıt bulunan ve dolayısıyla değerli bir madendi. Bu değerlilik MÖ 2 binli yıllar için de geçerlidir. Yakın Doğu ve Antik Mısır kazılarında bulunan demir araç-gereç ve silahlar, değerli eşyalarla birlikte bulunmuştur. Örneğin Alacahöyük Prens Mezarları'nda, Mezopotamya Ur Kral Mezarları'nda, Antik Mısır'da firavun Tutankamun'un mezarında ve III. Amenhotep ile IV. Amenhotep'e hediye edilen (muhtemelen Hitit ve Mitanni yapımı) değerli eşyalar arasında demir silahlar bulunmuştur. Bütün bu buluntular, demirin günlük kullanım eşyası olmadığını ortaya koymaktadır. Bu durumu Aristoteles de doğrulamakta, demirin altın kadar değerli olduğunu belirtmektedir.
Demirin bronza göre daha üstün kullanım özellikleri bilinmiyordu. Hem demir işleme teknikleri hem de demirin üstünlükleri MÖ 1.200 – 1.000 yıllarında hızla ve uzun mesafelere yayıldı. Demir metalürjisi tarihinde demiri ergitmek –oksitlenmiş demir cevherinden kullanılabilir metalin elde edilmesi-, bakırın ergitilmesinden çok daha güç gerçekleştirilen bir teknoloji olmuştur. Bakır ve kalayın ergime sıcaklıkları, (sırasıyla 1.085 °C ve 232 °C) demire oranla daha düşük olduğundan bronz için görece basit fırınlar, örneğin seramik fırınları yeterlidir. Oysa demir ancak uygun biçimde tasarlanmış fırınlarda ergitilebilir ve ergime sıcaklığı (1.538 °C) çok daha yüksektir. Dolayısıyla demirin ergitilerek kullanılması teknolojisi, bronzdan birkaç bin yıl sonra geliştirilebilmiştir. Bu dönemde demirin söz konusu dereceye kadar ısıtılmasını sağlamak olanaklı değildi.
Antik Yakın Doğu’da Demir Çağı “I” ve “II” olarak iki dönem içinde incelenir. I. Dönem MÖ 1.200 – 1.000 yılları arasında bronz çağını hem süreklilik gösteren hem de göstermeyen bir dönemdir. Neredeyse tüm Akdeniz’in doğu yarısında yaşanan Bronz Çağı Çöküşü özellikle Deniz Halkları’ndan grupların saldırıları ve yıkımları, geniş topraklarda hüküm süren krallıklardan bazılarının sonunu getirmiştir. Öte yandan uzun mesafeli ticaret büyük ölçüde kesilmiştir. İzleyen 400 yıl içinde günümüze ulaşan pek az yazılı metin vardır. Tüm bunlara karşın 13. ve 12. yüzyıllarda tüm bölgede yaygın olan kültürde bir kesinti belirgin değildir. Tersine Bronz Çağı kültürü ile belirgin bir devamlılık görülmektedir. Buna karşın daha sonra I. Dönem kültürü içinde daha önemli bir farklılaşma baş göstermiştir.
Demir Çağı süresince en iyi aletler ve silahlar çelikten yapıldı. Kullanılan çeliğin bir kısmı, ağırlık olarak yüzde 0,3 ile yüzde 1,2 karbon içermekteydi. Çelik silahlar ve aletler, bronzdan yapılan benzerleriyle hemen hemen aynı ağırlıkta fakat daha sert olurlar. Ancak bilinen yöntemlerle çelik üretmek güçtü ve üretimi daha kolay olan dövme demir ürünler daha yaygın ve daha ucuzdu. Çelik üretmek için farklı bölgelerde birçok farklı teknik kullanıldı. Örneğin Akdeniz bölgesinde kullanılan teknikler, Afrika’dakinden oldukça farklıdır. Bazen ulaşılan ürün tümüyle çeliktir. Sementasyon ya da dövme kaynağı ile güçlü kesici kenarlı alet ve silahlar üretilmiştir.
Doğu Akdeniz ve Antik Yakın Doğu
Demir Çağı’nın, demir cevherinin ergitilmesinin ve demircilik yöntemlerinin keşfiyle yaklaşık olarak MÖ 1.300 dolaylarında Anadolu’da, Kafkasya’da ya da Balkanlar’da başladığı kabul edilmektedir. Ancak bu kuram, Demir Çağı’nı teknolojinin gelişmesi olarak ele almasından dolayı tartışmaya açıktır. Gerçekte demir kullanımının yaygınlaşması teknolojiden çok fiyatlardaki ve piyasa şartlarındaki gelişmelere bağlıdır. Nitekim bölgede demirden yapılmış en eski ürün, bir Hatti mezarında bulunmuş olan, MÖ 2.500’e tarihlenen bir demir bıçakla bir hançerdir. Zaman içinde fiyat ve piyasa koşullarındaki değişmeler sonucu bronz silahlar yerine demir silahların geniş ölçüde kullanımı, MÖ 10. Yüzyıl başlarından itibaren Antik Yakın Doğu’da hızla yayılmıştır. Demirin yaygın olarak kullanılmasına olanak verecek kadar ucuzlaması bu tarihlerde gerçekleşmiştir. Örneğin MÖ 12. yüzyılda tüm silahların % 3’ü, MÖ 11. yüzyılda % 20’si, MÖ 10. yüzyılda ise % 50’si demirden yapılmaktaydı. En eski demir haddehanesi ise Ürdün Vadisi’nde Tell Hammeh’te (Hammeh Höyüğü) bulunmuştur. Bu buluntuda yapılan Radyokarbon tarihleme yöntemiyle saptanan tarih MÖ 930’dur. Sonuç olarak Yakın Doğu'da Demir Çağı'nın tam olarak başlaması MÖ 1.000 yılları olarak kabul edilmelidir. Bu döneme kadar demir tunçtan daha pahalı bir malzeme iken metalurjideki gelişmeler ve artan talep nedeniyle giderek ucuzlamıştır.
Antik Yakın Doğu ve Grek dünyasında Demir Çağı’nın belirgin özelliği, Bronz Çağı Çöküşü ardından, diğer deyişle yaşanmasıdır. Bu istilalar bölgede büyük yerleşimlerin bir bölümüyle yakılıp yıkılmasına ve diğerlerinin de büyük ölçüde terk edilmesine yol açmıştı. MÖ 12. ve 11. yüzyıllarda bu topluluklarının yeniden bir araya gelmesiyle Demir Çağı için bir zemin oluşmuştur. Bronz Çağı Çöküşü’yle Yunanistan, Anadolu ve Levant’da yaşanan bu geniş çaplı yıkımlar, ‘’Akdeniz Karanlık Çağı’’ olarak da bilinir. Akdeniz’in doğu yarısında Bronz Çağı’nın sonları ve Demir Çağı’nın başlarını belrileyen Bronz Çağı Çöküşü’nün bir sonucu olarak demir kullanımının bölge genelinde yayılması görece yavaş olmuştur. Yunanistan’da ise Grek Karanlık Çağı’nda demir silahlar alabildiğine yaygındı. Fakat bu konuda mevcut arkeolojik kanıtlarla uyumlu farklı açıklamalar vardır. Miken yerleşimleri ve civar bölgeleri MÖ 1.200’den itibaren terk edilmeye ya da imha edilmeye başlamıştı. Miken Kültürü’nün özgün göstergeleri, örneğin Linear B yazı dili gibi, MÖ 1.050 dolaylarına gelindiğinde ortadan kalkmıştı. Dolayısıyla demir kullanımı Miken uygarlığı ile ilintili olmamıştır. Dorlar’ın demir silahlı olduğu biliniyor dolayısıyla Antik Yunanistan’a demir teknolojisi Dorlar’la gelmiştir.
Demir ergitmenin geliştirilmesi, Bronz Çağı sonunda Anadolu’daki Hitit Uygarlığı’na dayandıran, Hitit İmparatorluğu’nun demir işleme teknolojisinde bir tekel durumunda olduğuna ve İmparatorluk’un bu üstünlüğüne dayandığına yönelik görüşler vardır. Buna göre Bronz Çağı Çöküşü’yle yaşanan yıkımlar, bu tekeli kırarak demir teknolojisinin diğer bölgelere yayılmasında önemli derecede etkisi olmuştur. Bu kuram akademik çevrelerde pek rağbet görmemiştir. Çünkü, Hitit İmparatorluğu’nun demir teknolojisinde bir tekele sahip olduğuna ilişkin hiçbir kanıt olmadığı görüşü vardır. Yine de MÖ 13. Yüzyıla tarihlenen Hitit başkenti çıkışlı çivi yazısı bir mektupta, “bu metalden yayarlanmada tekel koşulları”nın geçerli olduğu görülmektedir. Ancak, Bronz Çağı Anadolu’sunda arkeolojik kazılarda bulunan demir alet ve silahlarla karşılaştırılabilecek sayıda benzer demir ürünler, demir silahlar daha az sayıda olmakla birlikte Mısır’da ve başka civar bölgelerde de bulunmuştur.
Sicilya’da demirin yaygın kullanımı 9. yüzyıla tarihlenirken İtalya’da demir kullanımı Villanovan Kültürü tarafından geliştirilmiştir. Bu nedenle Villanovanlar bir Demir Çağı kültürü olarak görülmekte ise de Bronz Çağı Avrupa topluluklarında olduğu gibi ölülerini yakan ve külleri vazolar içinde gömen bir topluluktur. Dolayısıyla iki çağ arasındaki geçişi simgeler. Villanovan Kültürü MÖ 7. yüzyıldan itibaren giderek artan ölçüde, Grek tacirlerin etkisiyle kültürel değişmeler yaşadılar. Bu kültürün yerini alan Etrüskler ise tam olarak bir Demir Çağı kültürüdür. Etrüks Demir Çağı, topraklarının Roma Cumhuriyeti tarafından istila edilmesiyle sona ermiştir. Son Etrüks kenti olan Velzna, MÖ 264'te Roma tarafından düşürüldü.
Asur ve Güney Mezopotamya’da demirin kullanılması muhtemelen MÖ 4 binlere kadar uzanmaktadır.
Avrupa
Avrupa ve yakın bölgelerde Demir Çağı başlarında alet-edevat, silahlar, kişisel takılar hatta çömlekçilik ve dekoratif motifler, bir önceki Bronz Çağı’na göre tümüyle farklılaşmaya başlamıştır. Bu farklılaşmalar Demir Çağı kültürleri ile Bronz Çağı kültürleri arasındaki belirgin farklılaşmalar olarak izlenebilmektedir.
Avrupa’da demir kaplar tarihöncesi devrin sonlarında kullanılmaya başlanmıştı. Demir işleme teknikleri Avrupa’ya MÖ 11. yüzyıl sonlarında muhtemelen Kafkasya üzerinden ulaşmış, uzunca bir zaman diliminde beş yüz yıl içinde kuzeye ve batıya yayılmıştır. Demirin yaygın kullanımı Avrupa’da Asya’ya aynı dönemlerde gerçekleşti.
Kuzey Avrupa’da demirin kullanımı Sezar’ın istilasından çok önce başlamıştır. Fakat demirin yaygın kullanımı örneğin Danimarka’da MS 1. yüzyıla kadar gecikmiştir. İrlanda’da MS 1. yüzyıl, Kuzey Rusya ve Sibirya’da ise MS 800 gibi daha geç bir tarih görünmektedir. Diğer yandan Galya’da MÖ 500 iken Etrüsk topraklarında birkaç yüzyıl daha eskiye uzanır. Demir ergitme ve işlemeyle ilgili tekniklerin Avrupa’da güneyden kuzeye doğru yayıldığı görülmektedir. Buna göre Demir Çağı’nın başlaması güney ülkelerinde çok daha erken olmuştur.
Avrupa’da Demir Çağı silah, alet ve kapları özenle işlenmiş ayrıntılarıyla dikkati çeker. Döküm işleri çok yaygın değildi, ancak düzgün biçimde dövülmüş basitçe düz kenar yerine incelikle şekillendirilmiş eğik kenarlar kullanılıyordu. Bazı silahlardaki motiflerinin ögeleri ve biçimleri Roma silahlarındakileri andırmaktadır, diğer motifler ise Kuzey Avrupa sanatının özgün ve belirgin unsurlarıdır. Önceden Bronz Çağı’nda ölülerin yakılması gelenekken Demir Çağı’na geçişle birlikte gömülmeye başlamıştı.
Doğu Avrupa
Doğu Avrupa’da Demir Çağı MÖ 1. bin başlarında gelişmeye başlamıştır. Karadeniz kuzeyinden Ural Nehri’ne kadar uzanan geniş bozkırlarda ve Kafkasya’da Demir Çağı Kuban Kültürü ve Novoçerkassk Kültürü ile yaklaşık olarak MÖ 900 yıllarında başlamıştır. Çeçenistan’ın başkenti Grozni’nin güneydoğusundaki Serzhen-Yurt civarında yapılan kazılarda demir aletler bulunmuştur. Novoçerkassk Kültürü Doğu Avrupa’ya doğru, Tuna ile Volga arasında yayılarak ve Trak ve Kimmer kültürlerini etkilemiştir. Daha sonra MÖ 800 civarında Trak – Kimmer göçleriyle Orta Avrupa’daki Hallstatt kültürü’nü etkilemiştir.
Antik çağda Rusya ve Ukrayna’da Demir Çağı, MÖ 7. yüzyıldan itibaren bir demir kültürü geliştiren İskitler’le önemli ölçüde ilişkilidir. Nikopol yakınlarında bulunan ve MÖ 5. ve 3. yüzyıllara tarihlenen demir mamul ve haddehane aletleri, bu bölgenin İskit topraklarında oldukça gelişkin bir metalürji bölgesi olduğunu göstermektedir.
Demir teknolojisi MÖ 6. yüzyıldan itibaren Hallstatt kültürü’nden Kelt yayılmasıyla batıya taşındı. Aynı tarihlerde Polonya’da Lusatian Kültürü’ne ulaştı ve bu kültürden gelişen Pomeranya Kültürü’ne geçti.
Batı Avrupa
Demir teknolojisine sahip Kelt toplulukları Britanya Adaları’na ve Hispania’ya yayılmışlardır. Britanya Adaları’nda Demir Çağı, güney bölgelerde yaklaşık olarak MÖ 800 yılında, kuzey kısımda ise MÖ 5. yüzyılda başlamıştır. Bu Kuzey ve Güney ayrımı kabaca Hadrian Duvarı hattıdır.
Kuzey Avrupa
İskandinavya’da Demir Çağı işçiliğinde Roma etkisi görülmezse de ileriki dönemlerde belirgin bir etki görülmektedir. Bölgede Demir Çağı’nın başlangıcı konusunda net bir kanıt yoktur. Ancak Demir Çağı’nın son dönemlerinin Viking dönemi olduğu neredeyse kesindir. Bu ise MS 700 ile 1.000 yılları arası dönemdir.
Alpler’in kuzeyinde Demir Çağı Roma öncesi ve Roma sonrası dönem olarak ikiye ayrılır. İskandinavya’da MS 1.100’e kadarki dönemler, Kavimler Göçü Dönemi ve Merovvingian Dönemidir. Kuzeybatı Almanya ve Yutland bölgelerinde Demir Çağı’nın en eski Jastorf Kültürü’nün dönemidir. En eski İskandinav demir çalışmaları bataklık demirinden elde edilen malzemeyle yapılmıştır. İskandinavya Yarımadası, Finlandiya ve Estonya MÖ 500’den itibaren özgün demir ürünleri ortaya koymuştur. Metal işleri ve asbestli seramik çanak çömlek, bir aşamaya kadar birlikte üretiliyordu. Diğer bir demir malzeme kaynağı da demir kumuydu. Demirin ergitilmesiyle ortaya çıkan cürufta yüksek fosfor içeriği tespit edilmektedir. Bu cüruflar bazen asbestle birlikte Ananjino Kültürü’ne ait savaş baltalarında bulunmuştur.
Asya
Demir teknolojisinin Asya’da yayılması Avrupa’ya eşzamanlı olmuştur. Çin’de demir kullanımı elimizdeki bilgilere göre MÖ 4.000 yılına kadar uzanmaktadır.
Kuzey Asya
Kuzey Asya’da Demir Çağı buluntuları Altay Dağları’nın kuzeyinde Sibirya’da insan elinden çıkmış tümülüslerde bulunmuştur. Mumyaların da yer aldığı bu mezar odaları MÖ 6. – 3. yüzyıllara tarihlenmektedir.
Hindistan
Hindistan’da demirin işlenmesi MÖ 2. binde başlamıştır. Günümüzdeki Uttar Pradeş eyaletinde bulunan arkeolojik yerleşimlerde demir işçiliği ürünleri MÖ 1.800 – 1.200 yıllarına yayılmaktadır. Haydarabad’da yapılan arkeolojik kazılar bir Demir Çağı gömü alanı ortaya çıkarmıştır. Hint arkeologlar tarafından Ganj Nehri Vadisi’nin orta kesiminde yapılan kazılar, MÖ 1.800 yıllarına ait demir işçiliği bulgularına ulaşılmıştır.
Kuzey Hindistan’da Demir işleme tekniğinde yaygın gelişme ve Demir Çağı kültürünün ortaya çıkması MÖ 1. bin başlarında başlamıştır. Bu dönemdeki Demir Çağı kültürü, kabaca MÖ 1.200-600 yılları arasıda yer alan Painted Gray Ware Kültürü olarak adlandırılan kültürdür. . Bu konudaki teknolojik gelişme bu barışçıl dönem boyunca sürmüştür.
Güney Hindistan’da bugünkü Maisur kenti civarındaki buluntular demir işçiliğinin MÖ 12. Ve 11. yüzyıl kadar eski tarihlere dayandığını göstermektedir. Bu tarihlerde Hindistan’ın kuzeyiyle belirgin bir temas yoktu. Güney Hindistan’daki Demir Çağı kentleri Hallur, Karnataka ve Yarımada’nın en güney ucunda Tamil Nadu eyaletindeki Adichanallur kentleri olup MÖ 1.000 dolayına tarihlenmektedir.
Upanişadlar metalürjiden söz eder ve Mauryan İmparatorluğu döneminde bu teknolojide ilerlemeler gözlemlenir. Güney Hindistan’da muhtemelen MÖ 300 kadar eski tarihlerden, fakat kesin olarak MÖ 200’den itibaren Pota çeliği olarak bilinen teknikle yüksek kalitede çelik üretilmekteydi. Bu yöntemle çelik yapmak için yüksek saflıkta dövme demir, kömür ve cam, bir potada karıştırılarak eriyinceye kadar ısıtılır ve demirin karbonu absorbe etmesi sağlanırdı.
Doğu Hindistan’daki bir demir işleme merkezi de MÖ 10. yüzyıla tarihlenmektedir.
Ahameniş İmparatorluğu Hükümdarı I. Darius döneminde imparatorluk sınırlarının Hindikuş Dağları’na dayanmasıyla İndus Vadisi ile Yakın Doğu arasında temas kurulmuş oldu.
Sri Lanka
Demir Çağı Sri Lanka’da MÖ 1.000 – 600 tarihleri arasında şekillendi. Adanın özellikle kuzey kesiminde bu konuda arkeolojik kanıtlar bulunmaktadır. Bölgedeki Anuradhapura yerleşimi MÖ 800’de 10 hektarlık bir alanı kaplarken MÖ 700-600 arasına kadar 50 hektara genişleyerek bir kent haline gelmiştir. Adanın en kuzey ucunda Demir Çağı’nın başlarından kalma bir şef iskeleti bulunmuştur. Ko Veta adındaki bu şef, Brahmi yazıtı kazılı bir mühürle MÖ 3. Yüzyılda gömülmüştür. Tamilcede Kral anlamına gelen Ko, Güney Hindistan’daki Brahmi yazıtlarında geçen Ko Atan ve Ko Putivira gibi adlarla açık bir benzerlik göstermektedir. Bu bağlamda Sri Lanka’nın diğer bölgelerinde Demir Çağı yerleşimlerinin olabileceğini varsaymak yanlış olmayacaktır.
Çin
Çin’de demir işçiliğinin gelişmesi MÖ 9. yüzyılda başlamıştı. Yangzi Nehri Vadisi’ne ise MÖ 6. yüzyıl sonlarına doğru ulaştı. Birkaç parça da Changsha’da ve Nankin’de bulunmuştur. Mezar buluntularına göre Güney Çin’de demirin ilk kullanılması MÖ 350 dolaylarını göstermektedir. Bu tarih, sonunda Çin’in Qin Hanedanı yönetiminde yeniden birleştirildiği Savaşan Devletler Çağı ortalarından sonra yer almaktadır.
Tibet Platosu’nda Demir Çağı, Tibet yazıtlarında belirtildiği gibi Zhangzhung Kültürü’yle etkileşimli olarak gelişmiştir.
Kore
Kore Yarımadası’na demir teknolojisi, Sarı Deniz üzerinden MÖ 4. yüzyılda ulaşmıştır. Kore’ye ticaret yoluyla gelen bu teknoloji, Çin’de Savaşan Devletler Çağı’nın sonlarına denk gelen yıllardır. Demir işçiliğinin yayılması Sarı Nehir’e dökülen Kuzey Kore nehir vadileri boyunca yayılmıştır. Güney Kore’de demir üretimi çiftçilere araç gereç üretimi için MÖ 2. yüzyılda hızla yaygınlaştı. Güney Kore’de bilinen en eski dökme demir baltalar Geum Nehri havzasında bulunmuştur. Demir üretiminin başlatıldığı tarihler Kore tarihinde Samhan olarak adlandırılan karmaşık hükümranlık ilişkilerinin sürdüğü döneme denk gelmektedir. Bu karmaşık hükümranlıklar Silla, Baekje, Goguryeo ve Gaya krallıklarının öncülleridir. Demir külçeler bu dönemde gözde gömüt eşyaları arasında görülüyor ve bir zenginlik, saygınlık belirtisi olarak kabul ediliyordu.
Japonya
Demir aletler, silahlar ve diğer eşyalar, Japonya’ya Yayoi Dönemi sonlarında (MS 300) Kore Yarımadası ve Çin’le temaslar sonucu girmiştir.
Afrika
Bronz Çağı’nı kıta çapında yaygın bir şekilde yaşamamış olan Afrika’da Demir Çağı, Taş Çağı’nın hemen ardından başladı. Metalürji, Bronz Çağı’nın hiç yaşanmamasıyla taş aletlerden doğrudan doğruya çeliğe geçişle karakterize olmuştur.
Kuzey Afrika
Kuzey Afrika’da Demir Çağı’nın Kartaca’dan yayıldığı kabul edilebilir. Tarihçiler, Kartaca’nın kurulduğundan itibaren (MÖ 814) bir Demir Çağı toplumu olduğu görüşündedirler, ancak arkeolojik bulgular MÖ 7. yüzyılı işaret etmektedir.
Antik Mısır
Meteorik demir Antik Mısır’da MÖ 4 binlerde, yani Hanedanlık Öncesi Dönem’de biliniyor ve alet yapımında demir kullanılıyordu. Nitekim Eski Krallık döneminden kalma Abusir arkeolojik bölgesinde arkeolog Gaston Maspero, bazı demir parçalar bulmuştur. Öte yandan I. Pepi’nin (MÖ 2.332-2.283) def’in töreniyle ilgili bir metinde demirden söz edilmektedir. MÖ 1.203 – 1.213 yılları arasında hüküm sürmüş olan Firavun Merenptah’ın adı kazılı bir kılıç ve bir balta, demir bir bıçakla birlikte Ugarit kazılarında bulunmuştur. Ancak bu parçaların büyük bir kısmı meteorik demirden üretilmiştir.
Ancak Antik Mısır’da Demir Çağı başlangıcı konusunda büyük görüş ayrılıkları vardır.
Ancak demirin Antik Mısır’da hançer, balta ve kılıç olarak yaygın olarak kullanımı MÖ 14. yüzyıla denk gelmektedir. Onuncu yüzyıla gelindiğinde ise silahların yanı sıra tarım aletlerinde demir kullanımı yaygın hale gelmiştir.
Mısır’la ilgili antik buluntular arasında demir oldukça enderdir. Bronz, Mısır’da MÖ 7. yüzyıldaki Asur istilasına kadar en çok kullanılan malzeme olmaya devam etmiştir. Bunun esas nedeni buluntuların büyük çoğunluğunun firavun mezarları, cenaze gemileri ve vazolar olmasıdır. Demir, saf bir malzeme olarak görülmediği için bu tür eşyaların yapımında kullanılmıyordu. Dini açıdan bir tabu idi ve Set’le ilişkendiriliyordu. Dolayısıyla bu tür eşyaların üretiminde, özellikle de dini amaçlı olarak kullanılmıyordu.
Sahraaltı Afrika
Bakır ve bronz işleri Nijerya’da çok erken tarihlerde keşfedilmişti. Ancak demir işçiliğinin bu bölgede geliştirildiği ve yayıldığı kabul edilmektedir. Nijerya’da termitle demir ergitmenin en eski örnekleri MÖ 1.200 yılları civarında görülmektedir. Sahraaltı Afrika’da demir işçiliğinin, Kamerun’dan başlayan ve Büyük Göller Bölgesi’ne uzanan Bantu yayılmasıyla geliştiği kabul edilmektedir. Bu büyük göçler Büyük Göller Bölgesine MÖ 3. Yüzyılda, Ümit Burnu civarına ise MS 400’lerde ulaştığı sanılmaktadır. Afrika’nın Sahra güneyinden çok erken tarihlerde, neredeyse iki bin yıl önce bugünkü Tanzanya’nın güney batısında karbon çeliği üretilmekteydi. Bunlar oldukça karmaşık bir ön ısıtma yöntemiyle üretiliyorlardı.
Demir Çağı sonlarına doğru Nubiya önemli bir üretim ve demir ihraç bölgesi haline gelmişti. Nubiya’daki bu demir işçiliğinin gelişmesi, demir silahlı Asurluların Mısır’dan sürülmesinden sonraki tarihlerde gerçekleşmiştir.
Toplumsal dönüşümler
Öte yandan toplumların büyüyen üretim kapasiteleri hükümdarların daha fazla sayıda asker beslemesine ve onları donatmasına olanak sağlamıştır. Dahası demir silahlarla donatılmış olan askeri gücün, bundan yoksun olan toplumların askeri güçleri karşısında kesin bir üstünlük sağlayacağı ortadadır. Dolayısıyla demir kullanımı bu toplumlara etki alanlarını genişletme olanağı sağlamıştır.
Kristina Berdynskykh
Kristina Berdynsky Ukrayna asıllı bir gazetecidir. Ukrayna'daki savaş sırasında ülkesini dolaşarak Rus bombardımanı altındaki bölgelerden haberler yaptı. Çalışmalarından bazıları özellikle çatışma içindeki bir kentteki günlük yaşamın ayrıntılarına odaklandı.Çalışmaları için BBC'nin 2022'nin 100 Kadınından biri olarak kabul edildmiştir.
Kariyeri
2005 yılında P. Mohyla Mykolaiv Devlet Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun olmuştur. 2006 yılında Varşova Üniversitesi'nde siyaset bilimi dersi almıştır. 2008'den 2013'e kadar Korrespondent dergisinde gazetecilik yapmıştır. 2013-2014'te, Ukrayna'nın Onur Devrimi'ne katılanlar hakkında İnsanlar projesinin yazarıdır. 2014'ten bu güne NV dergisinin Ülke bölümünün muhabirliğini yapmaktadır. Ayrıca Hromadske TV, 3s.tv ve Kanal 24'te çeşitli TV projelerinde çalışmıştır.
Union, Kentucky
Union, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kentucky eyaletinde yer alan ve Boone ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 5.379'dur. Şehir Connecticut Nehri kıyısında yer almaktadır.
Kredili sistem
Kredili sistem, eğitimde benimsenmiş bir ders seçme yöntemidir. Buna göre öğrenci dersleri alırken önüne konulan belli dersleri almak zorunda değildir. Mezun olmak için de gereken şart, tüm dönemleri başarıyla geçmiş olmak değil, zorunlu olan kredi miktarını almış olmaktır. Yani başarıyla mezun olmak için dönemlerden değil, derslerden tek tek başarılı olmak gerekir. Her ders birbirinden bağımsız olduğundan, başarısız olunan bir ders tüm dönemin tekrarını değil, sadece o dersin tekrarını gerektirmektedir. Böylece öğrencinin eğitim takvimi aksamamaktadır. Bu sisteme göre öğrenci belli derslere ve programa bağlı kalmaz, özgürce derslerini alabilir, seçmeli - laboratuvar - bölüm dışı dersleri de alıp eğitimine çeşitlilik katabilir.
Bu sistem sayesinde okul süresinin de azaltılması mümkündür. Üst dönemlere ait dersler önceki dönemlerden itibaren alınıp başarılı olunursa kredi sayısı sağlandığı anda öğrenciye mezun olma seçeneği sonuna kadar açılmıştır. Geçtiğimiz yıllarda liselerde kullanılan kredili sistem, şu anda üniversite ve yüksekokullarda aktif olarak kullanılmaktadır.
Sistemin İşleyişi
== Harf notları   ==
Durum hesaplamalarına tekil dersler için Çan eğrisi dahil edilmemiştir.
Union, Kentucky
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 30.978 kişi, 14.977 ev ve 9.478 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de %64,0 Beyaz, %33,0 Afrikan Amerikan, %0,1 Yerli Amerikan, %1,2 Asyalı, %0,6'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Diplobodes
Diplobodes Carabodidae familyasına bağlı bir cinstir.
Marcus Stephen
Marcus Stephen (d. 1 Ekim 1969), Nauru Cumhuriyeti eski devlet başkanı. 2007 yılı Aralık ayında göreve başladı. Aynı zamanda eski bir üst sınıf halterci olarak Commonwealth Oyunları'nda 7 altın madalya ve 5 gümüş madalya kazananmıştır ve Okyanusya Halter Federasyonu ve Nauru Milli Olimpiyat Komitesinin şu anki başkanıdır.
10 Kasım 2011'de Nauru devlet başkanlığı görevi sona ermiştir.
Bosnalı Sabit
Bosnalı Sabit; 17. ve 18. yüzyıllar arasında yaşamış olan Osmanlı şairidir.
Hayatı
Asıl adı Alâaddin olan Sabit, o dönemde Bosna'ya bağlı bir kasaba olan Öziçe'de doğmuştur. Doğum tarihi konusunda kesin bir bilgi olmamakla beraber 1650 yılında dünyaya geldiği düşünülmektedir. İlk eğitimini Müftü Halil Efendi’den alan şair daha sonrasında kendini geliştirmek amacıyla İstanbul'a gelmiş ve Kaptan-ı Derya Seyidzâde Mehmed Paşa’nın himayesi altına girmiştir. 1678 yılında mülazım olmuş, daha sonrasında kadılığı seçerek sırasıyla Çorlu, Burgaz, Kefe ve Yanya gibi kazalarda görev yapmıştır. 1700 yılında atandığı Bosna'da yaşadığı sıkıntılardan dolayı önce Konya kadılığına getirilmiş, 1706 senesinde buradaki görevinden azledilince tekrar İstanbul'a göç etmiştir. 1712'nin Nisan ayında dizanteriden ölmüştür.
Sanat anlayışı
Yaşadığı ve eser verdiği süre boyunca çağdaşı Nâbî ile beraber döneminin en fazla şairlerinden birisi olan Sabit, sıradan ve günlük hayatta sıkça kullanılan ifadeleri kendi mizah anlayışıyla harmanlayarak okuyucularına aktarmıştır. Kendine has üslubu ile Divan edebiyatı dünyasında ayrı bir yer edinen şair Türk şiirine mizah duygusunu taşıyan ilk kişi olarak değerlendirilir. Mahalli tarzın savunucularından biri olan Bosnalı Sabit, dilde ve düşüncede tamamen yerli duygulara ve olaylara yer verme amacını gütmüştür. Sade ve pratik konuşma dilini ağır ve süslü sanatların sıkça kullanıldığı şiir dilinin potasında eriterek yeni bir dil ortaya çıkaran şair; eserlerini yazarken kelimeleri hiçbir sanat kaygısı gözetmeden olduğu gibi kullanmıştır.
NGC 6791
NGC 6791, Çalgı takımyıldızı yönünde bulunan bir açık yıldız kümesi. Friedrich August Theodor Winnecke tarafından 1853 yılında keşfedilmiştir.
Kepler Görevi
NASA Mart 2009'da Kepler görevini başlattı. Bu, Güneş yörüngesinden geçiş metodu ile güneş sistemi dışındaki gezegenlerin keşfedilmesi için başlatılmış bir görevdir. Nisan 2009'da uzay aracından ilk görüntüler alındı ve burada NGC 6791 dikkat çeken iki nesneden birisi olmuştur.
Isla de la Juventud
Isla de la Juventud, Küba'nın 2. ve Karayipler'in 7. büyük adasıdır.
Tuncer Cücenoğlu
Tuncer Cücenoğlu (10 Nisan 1944, Çorum - 18 Temmuz 2019, İstanbul), Türk oyun yazarı, öğretim üyesi ve çevirmen.
Devlet Tiyatroları Edebi Kurul Üyeliği, Türkiye Yazarlar Sendikası ve Uluslararası PEN Türkiye Merkezi üyeliği yapmıştır.
Tuncer Cücenoğlu ortaöğrenimini Çorum'da tamamladıktan sonra Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Kütüphanecilik Bölümünü bitirdi. Millî Eğitim Bakanlığında çeşitli görevler yaptı. 1983'te devlet memurluğundan ayrıldı.
İlk öyküsü lise yıllarında Çorum'da yayınlanan bir günlük gazetede çıktı. Oyunları Devlet Tiyatroları ve özel tiyatrolarda yurt içi ve yurt dışında oynandı.
MSM Özel Konservatuvarı, Kıbrıs Yakın Doğu Üniversitesi Kadir Has Üniversitesi, Sadri Alışık Kültür Merkezi, Alanya GAKSA Akademisi gibi birçok eğitim kurumunda 'Dramatik Yazarlık' eğitmenliği yapmıştır.
Cumhuriyet, Birgün, Habertürk ve Aydınlık gazetelerinde yazıları yayınlanmıştır. Tuncer Cücenoğlu 18 Temmuz 2019'da, İstanbul'da 75 yaşında ölmüştür. Cenazesi Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.
Cücenoğlu'nun oyunları 35 dile çevrildi.
Oyunlarının Sahnelendiği Ülkeler
ABD, Avustralya, Almanya, Fransa, Belçika, İngiltere, Macaristan, Bulgaristan, Romanya, Yunanistan, Sırbistan, Makedonya, Polonya, Litvanya, Rusya Federasyonu (Hakas Cumhuriyeti, Tataristan, Başkurdistan, Adige Cumhuriyeti, Dağıstan, Çeçenistan, Çuvaşistan), Ukrayna, Gürcistan, Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Tacikistan, Kırgızistan, İran, Pakistan, Hindistan vb. ülkelerde yaygın olarak sahnelenmiş/sahnelenmektedir.
Sahip olduğu ödüller
4'ü yurt dışından olmak üzere toplam 32 ödül kazanmıştır.
Sodyum sülfat
Sodyum sülfat, sülfürik asitin sodyum tuzudur. Susuz halde (anhidröz) tenardit minerali olarak bilinen ve formülü Na2SO4 olan katı, beyaz ve kristal halinde bulunur. Dekahidrat (Na2SO4 · 10H2O) halinde mirabilit minerali olarak bilinen doğal formunda bulunur. Bu halinin işlenmiş formuna Glauber tuzu ya da 17. yüzyıldan beri bilinen tarihi ismiyle sal mirabilis denir. Başka bir katı formu ise heptahidrattır ve soğuduğunda mirabilite dönüşür. 6 milyon ton yıllık üretim ile büyük bir emtia kimyasal üründür.
Jamal Hammadi
Jamal Hammadi, Sharon Stone ve Meg Ryan gibi ünlülerle yaptığı çalışmalarla bilinen profesyonel bir saç stilistidir.
90’ların ilk yıllarında Linda Evangelista, Jamal’dan İngiliz Vogue dergisinin kapağı için saç tasarımını yapmasını istedi. Diğer moda yayınları arasında İngiliz Elle, Vanity Fair, İtalyan Glamour, InStyle, The Face, Spin, Nylon ve Flaunt yer almaktadır.
Aralarında Chanel, Christian Dior, Jean Paul Gaultier ve Jogn Galliano’nun da bulunduğu dünyanın en büyük moda tasarımcılarından bazıları için defilelerde saç tasarımı yapmıştır.
2004 yılında, saçı nemlendirmeyi ve yeniden parlaklığına kavuşturmayı amaçlayan doğal, organik ürünleri baz alan Hamadi Beauty adında bir saç bakımı serisini piyasaya sunmuştur.
Yaşamı
1950’li yıllarda Paris’ten Los Angeles’a taşındı. Jamal, ünlü saç stilisti Odile Gilbert’ten birkaç yıl boyunca eğitim aldı.
Afticarabodes
Afticarabodes Carabodidae familyasına bağlı bir cinstir.
Aden (anlam ayrımı)
Aden şu anlamlara gelebilir:
Kütahya'da 2007 Türkiye genel seçimleri
22 Temmuz 2007 Genel Seçimleri Kütahya ili sonuçları;
2010 Avrupa Kadınlar Hentbol Şampiyonası elemeleri – Grup 1
Grup 1
Tüm saatler yereldir.
Ay'da su
Ay'da su, Ay'ın yüzeyinde bulunan sudur. Sıvı hâldeki su Ay'ın yüzeyinde kalamaz ve su buharı Güneş ışığı tarafından ayrıştırılarak ortaya çıkan hidrojen çabucak uzay boşluğunda kaybolur. Fakat 1960'lardan beri bilim insanları, Ay'ın kutuplarında soğuk ve devamlı gölgede kalan kraterlerde buzun varlığını sürdürebileceğini tahmin etmişlerdi. Su molekülleri ayrıca Ay yüzeyi üzerindeki ince gaz tabakasında tespit edilmiştir.
Su (H2O) ve kimyevî olarak onunla bağıntısı olan hidroksil grubu (-OH), kimyasal olarak (serbest su yerine başka) bileşikler hâlinde Ay minerallerinin hidratlar ve hidroksitleri olarak da varlıklarını sürdürebilirler. Bu bileşiklerin düşük konsantrasyonlarda Ay yüzeyinin büyük bir kısmında var olduğuna dair güçlü deliller mevcuttur. Aslında adsorbe edilmiş suyun iz konsantrasyonlarda varlığı milyonda 10 ilâ 1000 parça olarak hesaplanmıştır. 1978'de Soviet Luna 24 sondasının geri getirdiği örneklerde kütle olarak %0,1 su ihtiva ettiği rapor edilmiştir.
Christine Dolce
Christine Dolce (31 Ağustos 1981, Long Beach - 6 Şubat 2017), Amerikalı internet ünlüsü model ve kozmetikçi. ForBiddeN adıyla bilinir. MySpace video sitesindeki paylaşımlarıyla keşfedilmiş Vanity Fair dergisi tarafından «MySpace'in Karliçesi» unvanını almış ve katıldığı televizyon programı The Tyra Banks Show ile ilgi görmüştür.
Ay'da su
Ay kutuplarında serbest su buzu bulunduğuna dair kesin olmayan deliller, bağlı hidrojenin varlığını farz eden muhtelif rasatlarda edinilmiştir. 18 Kasım 2008'de Ay'a Çarpış sondası (İng. Moon Impact probe), Hindistan'ın Chandrayaan-1 uzay aracınca Ay yüzeyinin 100 kilometre üzerinden bırakıldı. 25 dakikalık iniş sürecinde Çarpış sondasıda bulunan Chandra'nın Yükselti Kompozisyonu (CHACE) aleti, Ay'ın yüzeyi üzerinde bulunan ince atmosferden aldığı 650 kütle spektrumuyla suyun var olduğuna dair deliller topladı. Eylül 2009'da Chandrayaan-1, Ay'da suyun varlığını ve hidroksil soğurma çizgilerini yansımış Güneş ışığında tespit etti. Kasım 2009'da NASA'nın verdiği raporda LCROSS uzay sondasının güney kutup katerlerinden birine vuran bir çarpış sondası tarafından hatırı sayılır miktarda hidroksil grubu bileşiklerinin etrafa fırlatıldığını tespit etti; bu bileşikler su taşıyan malzemelere atfedilebilir  ki bu, "neredeyse tamamen saf kristal su buzu" olarak görünmektedir. Mart 2010'da Chandrayaan-1'de bulunan Mini-RF'nin Ay'ın kuzey kutbuna yakın yerde 40'tan fazla devamlı karanlık kalan krater tespit ettiği haber edildi. Bu karanlık kraterlerin muhtemelen 600 milyon ton su buzu ihtiva ettiği tahmin edilmektedir.
Christine Dolce
Destroyed Denim markasının tanıtım yüzü olmuş ve hobi amaçlı fotoğrafçılık yapmıştır. Ekim 2006'da ünlü magazin dergisi Playboy 'un kapağında model olarak kendisinin resmine yer verilmiştir. Bu dergi dışında yine magazin ekleri ve dergileri Stuff, FHM ve Rolling Stone için kapak kızı ve model fotoğrafları yayınlanmıştır.
2006 yılında itibaren televizyon dizisi Blowin' Up ile oyunculuk yapmaya başlamış ayrıca kendisi ünlü video dövüş oyunu Def Jam: Icon'da karakter canlandırması çalışmaları yapmıştır. Müzik çalışmalarıda yapan Christine Dolce gotik rock müziği icra eden The 69 Eyes müzik grubunun Angels albümünde eşlik etmiştir.
31 Ağustos 1981'de Long Beach'de doğan Dolce en verimliği çağında 6 Şubat 2017'de henüz 35 yaşında karaciğer yetmezliği sonucu yaşama veda etmiştir.
Ay'da su
Su, Ay'a muhtemelen jeolojik zaman aşımlarında su taşıyan kuyruklu yıldızlar, asteroitler ve meteoroitlerce veya yerli yerinde Güneş rüzgârının hidrojen iyonları (protonlar) tarafından oksijen taşıyan minerallere çarparak elde edilmiş olabilir.
Ay'da suyun varlığı için yapılan arama, bilhassa uzun dönemli Ay yerleşimini büyük ölçüde mümkün kıldığından hatırı sayılır derecede ilgi çekti ve birçok yeni ay misyonu için motivasyon oldu.
Ay'daki suyun keşfi
24 Eylül 2009 tarihinde Science mecmuası, Hindistan Uzay Araştırma Teşkilatı'nın (HUAT) Chandrayaan-1 uydusunda bulunan bulunan Moon Mineraloji Mapper (M³) aletinin Ay'da su tespit ettiğini bildirdi. M3 M3, Ay'ın yüzeyinde 2,8-3,0 mikrometre civarında soğurma özellikleri tespit etti. Silikat cisimler için bu tür özellikler, tipik olarak hidroksil veya içinde su içinde su bulunduran malzemelere atfedilir. Ay'da daha çok soğuk yüksek enlemlerde ve birkaç taze feldspatlı kraterde en fazla görünen bu özellik, yaygın olarak dağılmış bir absorpsiyon olarak görülüyor. Bu özelliğin Güneş almış M3 verileriyle nötron spektrometresiyle alınmış H çokluğu verileri arasındaki genel korelasyon eksikliği, OH ve H2O oluşumu ve saklamasının devam eden yüzeysel bir süreç olduğunu göstermektedir. OH/H2O üretimi süreçleri kutuptaki soğukluk tuzaklarını besleyebilir ve Ay regolitini uçucuların insanlarca keşfi için aday bir kaynak yapabilir.
Bir görüntüleme spektrometresi olan Moon Mineralogy Mapper (M3), 29 Ağustos 2009'da misyonu ani olarak biten Chandrayaan-1 misyonuyla uçan 11 aletten biriydi. M3ün hedefi bütün Ay yüzeyinin ilk mineral haritasını sağlamaktı.
20. yüzyıl
Kutupsal Ay kraterlerinin zeminlerinde buz olma ihtimali ilk defa Caltech araştırmacıları Kenneth Watson, Bruce C. Murray ve Harrison Brown tarafından 1961 yılında öne sürüldü. Eser miktarlarda su, Apolloastronotlarının topladığı Ay kayaçları örneklerinde bulunmasına rağmen bunun kirlenme sonucu olduğu ve Ay yüzeyin büyük bir kısmının genel olarak tamamen kuru olduğu farz edilmiştir. Fakat Ay kayaç örnekleriyle 2008'de yapılan bir çalışma, volkanik cam boncuklarında sıkışıp kalmış su moleküllerini delil olarak ortaya çıkardı.
Ay yakınında su buharının ilk doğrudan delili 7 Mart 1971'de Apollo 14 ALSEP Supratermâl İyon Dedektörü Deneyi (İng. Suprathermal Ion Detector Experiment, SIDE) ile bulundu. Su buharı iyonlarının bir dizi patlamaları Ay yüzeyinde Apollo 14'ün iniş yerine yakın yerde kütle spektrometresi aleti tarafından gözlemlenmiştir. Şubat ayında 1978 Sovyet bilim insanları Jeokimya Vernadsky ve Analitik Kimya Enstitüsü'nden M. Akhmanova, B. Dement'ev ve M. Markov, oldukça kesin şekilde bir su tespitini iddia eden bir bildiri yayınladı. Çalışmaları, 1976'daki Sovyet sondası Luna 24'ün yeryüzüne geri getirdiği numunelerinde kütle olarak %0,1 su ihtiva ettiğini, bunun da eşik değerinin yaklaşık 10 kat üzerinde olan bir tespit seviyesinde kızılötesi soğurma spektroskopisince (yaklaşık 3 µm dalga boyunda) görüldüğünü gösterdi. 1994'te Ay'da su buzu olduğuna dair önerilen bir delil, ABD'nin askerî Clementine sondası tarafından geldi. 'Bistatic radar deneyi' olarak bilinen bir araştırmada Clementine, vericisini Ay'ın güney kutbunun karanlık bölgelerine radyo dalgaları ışımak için kullanılır. Bu dalgaların yankıları Dünya'da Deep Space Network 'un büyük çanak antenleri tarafından tespit edildi. Bu yankıların büyüklüğü polarizasyonu, kayalık bir yüzeyden ziyade buzlu bir yüzeyle uyuşmasına rağmen sonuçlar yetersiz olduğundan bunların önemi sorgulandı. Yer tabanlı radar ölçümler, kalıcı gölgede olan ve bu sebeple Ay buzu barındırabilen alanları tanımlamak için kullanıldı: kutba doğru 87.5 derece enlemdeki gölgeli alanların tamamının kuzey ve güney kutuplarına göre 1030 ve 2550 kilometrekare olduğu tahmin edildi. Ek arazi kapsayan ilave bilgisayar simülasyonları, 14.000 km²'ye kadar bir alanın kalıcı gölgede olabileceğini öne sürdü. 1998 yılında uzaya fırlatılan Lunar Prospector sondası, kutup bölgelerine yakın yerlerde Ay regolitindeki hidrojen miktarını ölçmek için bir nötron spektrometresi kullanır. Hidrojen miktarını ve konumunu bir milyonda 50 parça dahilinde tespit edebilen bu alet, Ay'ın kuzey ve güney kutuplarında gelişmiş hidrojen konsantrasyonları tespit etmeyi başardı. Bunlar kalıcı olarak gölgeli kraterlerde önemli miktarda hapsedilmiş su buzuna işaret olarak değerlendirilmişse de aynı zamanda hidroksil kökü (•OH) kimyasal olarak minerallere bağlı olmasından dolayı da olabilir. Clementine ve Lunar Prospector'dan gelen verilere dayanarak NASA bilim insanları, yüzey su buzu varsa toplam miktarın 1 ila 3 kilometreküp mertebesinde olabileceğini tahmin ediyor. 1999 yılının Temmuz ayında misyonun sonunda Lunar Prospector sondası tespit edilebilir miktarda suyu serbest bırakmak ümidiyle kasten Ay'ın güney kutbuna yakın bulunan Shoemaker kraterine çarptı. Fakat yer tabanlı teleskoplarla yapılan spektroskopik gözlemler suyun spektral izine rastlamamıştır. Ay'da su varlığı hakkında daha fazla şüpheler, 1999 yılında Ay'ın yanından geçen Cassini–Huygens misyonunun  yetersiz verilerce üretildi.