cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
V. S. Naipaul
1968- 1972: Özgür Bir Devlette El Dorado'nun Kaybı
Ekim 1966'da Londra'ya dönen Naipaul, Amerikalı yayıncı Little, Brown and Company'den İspanya Limanı hakkında bir kitap yazması için bir davet aldı. Kitabın yazılması iki yıl sürdü, kapsamı zamanla genişledi. El Dorado'nun Kaybı sonunda birincil kaynaklara dayanan Trinidad'ın bir anlatı tarihi haline geldi. Pat aylarını British Library arşivlerinde bu kaynakları okuyarak geçirdi. Sonunda, bitmiş ürün bir rehber kitap bekleyen Little, Brown'ın beğenisine göre değildi. Alfred A. Knopf, daha sonra İngiltere'de Andre Deutsch'un yaptığı gibi, bunun yerine Amerika Birleşik Devletleri'nde yayınlamayı kabul etti.
El Dorado'nun Kaybı, Trinidad'ın daha eski, daha derin bir tarihini ortaya çıkarmaya yönelik bir girişimdir; bu, yaygın olarak öğretilen, kölelerin ve sözleşmeli işçilerin bir İngiliz plantasyon ekonomisi olarak öğretilen tarihinden önce gelen bir tarihtir. Naipaul'un tarihinin merkezinde iki hikâye vardır: İngilizler tarafından takip edilen bir İspanyol takıntısı olan El Dorado'nun arayışı ve İngilizlerin, kendisi köleliğe batmışken bile yeni kolonileri Trinidad'dan kıvılcım çıkarma girişimi, bir devrim. Güney Amerika'daki yüce idealler. Sir Walter Raleigh ve Francisco Miranda bu hikâyelerin insan yüzleri olacaktı. Sonunda kölelik kaldırılsa da, değişen nüfuslar, diller ve hükûmetlerin yarattığı belirsizlikler ve ada sakinlerinin birbirlerine uyguladıkları zulümler karşısında toplumsal düzen aranıyor.
Naipaul, El Dorado'nun Kaybı'nı yazmaya başlamadan önce, Britanya'daki siyasi iklimden memnun değildi. 1960'ların ortalarında, Britanya'nın eski sömürgelerinden Asyalı göçmenlere karşı artan halk düşmanlığından özellikle mutsuzdu. Kitabın yazılması sırasında, o ve Pat Londra'daki evlerini sattılar ve arkadaşlarının evlerini art arda kiralayarak veya ödünç alarak geçici bir hayat sürdüler. Kitap tamamlandıktan sonra, yerleşecekleri bir yer bulmak amacıyla Trinidad ve Kanada'ya gittiler Naipaul gişe rekorları kıran bir film yazmayı ummuştu, bu da onu gelecekteki para kaygılarından kurtaracaktı. Görünüşe göre El Dorado'nun Kaybı, büyük satışların beklendiği ABD'de yalnızca 3.000 kopya sattı; Naipaul da İngiltere'yi tahmin ettiğinden daha fazla özledi. Böylece hem maddi hem de duygusal olarak tükenmiş bir durumdaydı ve İngiltere'ye döndü.
Daha önce, Naipaul ve Pat, Afrika'da geçirdikleri süre boyunca Kenya'ya giderek Hint Okyanusu kıyısındaki Mombasa'da aylarca kalmışlardı. Uganda kırsalından Ruanda ve Kongo ile güneybatı sınırındaki Kisoro Bölgesine seyahat etmişlerdi. Naipaul, Bagandan halkının klanlarına ilgi gösterdi. Uganda'nın başbakanı Milton Obote, hükümdarları Buganda Kabaka'sını devirdiğinde, Naipaul İngiliz basınını eylemi yeterince kınamadığı için eleştirdi. Naipaul ayrıca Kampala'da tanıştığı genç bir Amerikalı olan Paul Theroux ile Tanzanya'ya gitti. Naipaul bir sonraki kitabı In a Free State'i yazarken bu Afrika deneyiminden yararlandı.
Kitabın merkezinde yer alan 'Özgür Bir Devlette' adlı roman başlığında, iki genç gurbetçi Avrupalı, adı bilinmeyen, ancak Uganda, Kenya ve Ruanda'ya dair ipuçları sunan bir Afrika ülkesinde araba kullanıyor. Roman birçok temaya hitap ediyor. Sömürge dönemi sona erer ve Afrikalılar kendilerini yönetir. Sıklıkla şiddetli olan siyasi kargaşa, yeni sömürgeleştirilmiş ülkelerde hâkim oluyor.Genişletilmiş ahlaki ve cinsel özgürlükler arayan genç, idealist, gurbetçi beyazlar bu ülkelere ilgi duyuyor. Köksüzdürler, toprakla bağları zayıftır; en ufak bir tehlikede ayrılırlar. Buna karşılık, daha yaşlı, muhafazakâr, beyaz yerleşimciler tehlike karşısında bile kalmaya kararlılar. Genç göçmenler, liberal olsalar da, ırksal olarak önyargılı olabilirler. Duygusal olmayan, bazen acımasız olan eski yerleşimciler merhamet gösterebilirler. Dar meşgalelere dalmış gençler, etraflarındaki tehlikeleri idrak edemiyorlar. Yaşlılar bilgili, silahlı ve kendilerini savunmaya hazır. Araba yolculuğu boyunca gelişen olaylar ve yolculuk sırasındaki konuşmalar, bu temaları keşfetmenin aracı oluyor.
1972- 1976: Trinidad Cinayetleri, Arjantin, Gerillalar
1960'ların sonlarında Londra yeraltı dünyasında bir Trinidad göçmeni olan ve 1970'lerin başında bir Siyah Güç aktivisti olan Michael X olarak Trinidad'a dönen Michael de Freitas'ın kısa hayatı ve kariyeri, Naipaul'un The Mimic Men'de geliştirdiği temaları ve Özgür Devlette. Aralık 1971'in sonlarında, Michael X'in Arima'daki komünündeki cinayet haberlerinin filtrelenmesiyle, Naipaul, Pat ile birlikte hikâyeyi ele almak için Trinidad'a geldi. Bu, evliliklerinde gerginliklerin olduğu bir dönemdi. Naipaul, Pat'e bağımlı olmasına rağmen, cinsel tatmin için fahişeleri sık sık ziyaret ediyordu. Pat yalnızdı. Ne Pat ne de Naipaul'un profesyonel tedavi aramadığı, bunun yerine babalığın Naipaul'un sürekli edebi emeklerine zaman tanımayacağını söylemeyi tercih ettiği Pat'in çocuksuzluğu, hoşnutsuzluklarını yoğunlaştırdı. Naipaul giderek daha huysuz ve çocuksuydu ve Pat giderek ona annelik etmeye başladı. Pat, sonraki 25 yıl boyunca sürdüreceği bir günlük tutmaya başladı. Biyografi yazarı Patrick French'e göre, "Pat'in günlüğü, V. S. Naipaul'un sonraki yaşamının ve çalışmasının temel, benzersiz bir kaydıdır ve sonraki kitaplarının yaratılması ve bunların yaratılmasındaki rolü hakkında başka herhangi bir kaynaktan daha fazlasını ortaya koymaktadır. Patricia Naipaul'u diğer büyük yazarlarla aynı seviyeye getiriyor. Sonia Tolstoy, Jane Carlyle ve Leonard Woolf gibi trajik, edebi eşler." Naipaul, Arima'daki komünü ziyaret etti ve Pat duruşmaya katıldı. Naipaul'un şu anda Sunday Times'ın editörü olan eski arkadaşı Wyndham Lewis, hikâyeyi gazetesinde yayınlamayı teklif etti. Aynı sıralarda Naipaul, New York Review of Books'un editörü Robert B. Silvers'tan Arjantin üzerine bazı hikâyeler yazması için bir davet aldı. Gözden Geçirme, kuruluşundan sonraki ilk on yılında, fon sıkıntısı içindeydi ve Silvers, Naipaul'un gezisini finanse etmek için bir arkadaşından borç para almak zorunda kaldı.
Daha Sonraki Çalışmaları
1974'te Naipaul, birkaç yıl süren yaratıcı bir çöküşün ardından Gerillalar romanını yazdı. 1979'da yayınlanan A Bend in the River, her zamanki "Yeni Dünya" incelemelerinden farklı olarak, yerel tarihi gelenekleri keşfetmesinin başlangıcını işaret ediyor. Naipaul ayrıca, The New York Review of Books'un editörü Robert B. Silvers'ın emriyle Dallas, Teksas'taki 1984 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nu da ele aldı ve ardından Naipaul, "Cumhuriyetçiler Arasında" bir antropolojik çalışma yazdı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki beyaz kabile".
1987'de, beş bölümden oluşan bir roman olan Geliş Gizemi yayınlandı.
Naipaul, 1998'de yayınlanan Beyond Belief: Islamic Excursions Within the Converted Peoples adlı kitabında, İslam'ın diğer kültürleri yok eden bir Arap emperyalizmi biçimi olduğunu savundu.
Naipaul kurmaca olmayan eserler yazmaya devam etti, sonuncusu Afrika'nın Maskesi: Afrika İnancına Bakış (2010), yazarın 2008-09'da Afrika'ya yaptığı gezilerin ardından yazdı. Kitap, Naipaul'un gerçek hayatta ziyaret ettiği ülkeleri kasvetli ve ilkel insanları tasvir ettiği yerli dini inançları ve ritüelleri araştırıyor.
Çalışmaları hakkında
The Middle Passage’da (1962) Batı Hint Adaları ve Güney Amerika’daki sömürgecileri ve işbirlikçileri anlattı.
Yarı-otobiyografik romanı An Area of Darkness’da (1964) Hindistan’da geçirdiği bir yılda edindiği izlenimleri aktardı.
The Overcrowded Barracoon (1972) seçilmiş makalelerinden oluşur; A Wounded Civilization (1977) Hindistan hakkında analitik bir çalışmadır. The Return of Eva Peron ve Killings in Trinidad (1980) gerilla faaliyetleri sırasında Arjantin’deki olayları, Mobutu’nun Kongo’sunu ve Michael X Black Power hareketini konu eder. Among the Believers: An Islamic Journey (1981), yazarın 1979 ve 1980’de İran, Pakistan, Malezya ve Endonezya’ya yaptığı yedi aylık bir yolculuktaki izlenimlerini anlatan geniş kapsamlı bir araştırmadır. Finding the Centre (1984); iki farklı anlatım biçimiyle yazma sürecini ve okuyucuyu bu sürece ortak etme çabasını anlatır. A Turn in the South (1989) Güney Afrika’nın derinliklerine yaptığı yolculuk hakkındadır. India: A Million Mutinies Now ise modern Hindistan’daki toplumsal huzursuzlukları konu alır.
V.S. Naipul 1993’te “yaşayan İngiliz yazarlarının yaşam boyu çalışmalarına” verilen David Cohen ödülünü kazandı. 11 Ağustos 2018'de 85 yaşında öldü.
Kritik Yanıt
Naipaul'a 2001 Nobel Edebiyat Ödülü'nü verirken, İsveç Akademisi onun çalışmasını "bastırılmış tarihlerin varlığını görmeye mecbur bırakan eserlerde birleştirilmiş algısal anlatı ve bozulmaz incelemeye sahip olduğu için" övdü. Komite şunları ekledi: "Naipaul bir Aslen Lettres persanes ve Candide ile başlayan geleneği sürdüren modern filozof, haklı olarak takdir edilen uyanık bir üslupla, öfkeyi kesinliğe dönüştürüyor ve olayların kendi ironileriyle konuşmasına izin veriyor." Komite ayrıca kaydetti. Naipaul'un romancı Joseph Conrad ile yakınlığı:
Naipaul, ahlaki anlamda imparatorlukların kaderlerinin tarihçisi olarak Conrad'ın varisi: insanlara ne yapıyorlar. Bir anlatıcı olarak otoritesi, diğerlerinin unuttuğunun, yenilenlerin tarihinin anısına dayanır.
Naipaul'un kurgusu ve özellikle seyahat yazıları, Üçüncü Dünya'yı sözde sempatik olmayan tasvirleri nedeniyle eleştirildi. Romancı Robert Harris, Naipaul'un Afrika tasvirini ırkçı ve Oswald Mosley'nin faşizmini anımsatan "iğrenç" olarak nitelendirdi. Edward Said, Naipaul'un "Batı kovuşturması için bir tanık haline getirilmesine oldukça bilinçli bir şekilde izin verdiğini" savundu ve Said'in "woglar ve esmerler hakkında sömürge mitolojileri" olarak sınıflandırdığı şeyleri teşvik etti. Said, Naipaul'un dünya görüşünün, Naipaul'un İngiltere'de 10 yıllık sürgünden sonra Karayipler'e dönüşünden sonra yazdığı The Middle Passage (1962) adlı kitap uzunluğundaki makalesinde ve An Area of ​​Darkness (1964) adlı çalışmasında en belirgin olabileceğine inanıyordu.
Eleştiriler
Batının gözüyle doğuyu ve meselelerini ele alan yaklaşımı, bir başka ifadeyle oryantalizmi birçok kesim tarafından eleştirildi. 2001'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı.
Kızılay Maden Suyu
Kızılay Maden Suyu, kaynağı Gazlıgöl'de olan maden suyu.
Tarihçe
Frigler döneminden kalma tarihi beş bin yıl öncesine dayanan bir kaynak olduğu bilinmektedir. Osmanlı döneminde padişahlara götürüldüğü söylenir.
1900 yılında Belçikalı bir hekim II. Abdülhamid’e Afyonkarahisar maden suyu tavsiye etmiştir. II. Abdülhamit ise suyu tahlil ettirmiş ve suyun imtiyazını Şişli Etfal Hastanesi’ne vermiştir. I. Dünya Savaşı'ndan sonra imtiyaz Afyon'a geçmiş ve 1924'te bir işletmeciye kiralanmıştır.
Daha sonra İzmir-Eskişehir demiryolu yapımında çalışan Fransız mühendisler suyu Ankara'ya götürmüş ve sudan Atatürk'ün haberi olmuştur. Atatürk 1926 yılında geliri Kızılay'a bırakılmak üzere orada bir şişeleme fabrikası kurdurtmuştur.
1932 senesinde Londra’da yapılan bir yarışmada kalitesi ve mineral içeriği değerlendirilerek Kızılay Maden Suyu “Altın Madalya” almaya hak kazanmıştır.
Tarihî Asansör
Tarihî Asansör, İzmir'de bulunan tarihsel bir yapıdır.
Turgut Reis Mahallesi'nde, biri diğerinden 58 m yüksekte olan Mithatpaşa Caddesi ile, Şehit Nihatbey Caddesi'nin arasında işleyen iki asansörü barındıran asansör kulesidir. 1907 yılında Musevi iş insanı "Nesim Levi (Bayraklıoğlu)" tarafından yaptırılan asansör, birinden diğerine 155 basamakla ulaşılan iki semt arasında hızlı ve kolay ulaşım sağlama amacıyla yaptırılmıştır. Günümüzde İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından eğlence, kültür ve dinlenme mekanı olarak kullanılır; kentin önemli bir turistik durağıdır.
Tarihçe
İzmir’in Karataş bölgesi tarih boyunca taş ocağı olarak kullanıldığından, sahil şeridi (bugünkü Mithatpaşa Caddesi) ile yukarıdaki Halil Rıfat Paşa semti uçurumlarla birbirinden ayrılmıştı. İki semt arasına Türklerin “Karataş Merdivenleri”, yukarıdaki semte yerleşen Yahudilerin “Devidasların Merdiveni” adını verdikleri merdivenler yapıldı. Merdivenlerin üst kısmındaki Devidas ailesinin evi, aşağıdaki en büyük evde ise Nesim Levi (Bayraklıoğlu) adlı tüccarın evi bulunuyordu. Baba Devidas’ın bir gün merdivenlerde düşüp ayağını kırmasından sonra dostu Nesim Levi’nin Avrupa şehirlerinde gördüklerine benzer bir asansör yapma fikrini geliştirdiği anlatılır. Asansör kulesi Marsilya’dan getirtilen tuğlalar ile yapıldı. İnşaatı 1907’de tamamlandı. 1942 yılında satılıncaya kadar geliri Karataş Musevi Hastanesi'nin giderlerini karşılamakta kullanılıyordu.
Asansör giriş kapısının üzerinde, İbranice yazının yanı sıra Fransızca "Ascenseur Construit Par Mon. Nissim Levy 1907'" yazılı kitabe bulunmaktadır. Asansör kulesi, taş yapı temeli üzerine tuğla örülü olup asansörün taş yapı bölümünün ardından balkona kadar iki kademede ufalarak devam eden tuğla döşemeleri, Marsilya'dan getirilmiştir. Asansörün varış noktasında, demir konsollar ile taşınan ve dökme demir korkulukları çeşitli motiflerle süslenmiş ahşap bir balkon bulunur.
Uzun yıllar Jozef Palambo tarafından işletildi. 1942 yılında el değiştiren asansör, işleticilerin iş bırakması, ölmesi gibi nedenlerle bir süre kapalı kaldıktan sonra 1983’te İzmir Büyükşehir Belediyesi'ne aynı amaçla kullanılmak şartıyla bağışlandı. 1985 senesinde Burhan Özfatura'nın belediye başkanlığı döneminde restore edildi. 1985’teki restorasyondan önce kuledeki asansörlerden biri buharla, diğeri elektrikle çalışırdı. 1985’te, asansörlerin her ikisi de elektrikle çalışacak şekilde düzenlenmiştir. Yüksel Çakmur döneminde Dario Moreno Sokağı'ndaki sokakla sınırlı restorasyon birlikte bir tadilat daha geçirmiş ve 20 Haziran 1993'te hizmete açılmıştır.
Yapının sahipleri sırasıyla Nesim Levi Bayraklıoğlu (yapının banisi), Şerif Remzi Reyent (1942'te satın aldı), Ayla Ökmen ve İzmir Büyükşehir Belediyesi (1983'ten beri) olmuştur.
Günümüzde asansör çalışır durumda olup üst katı ise kafeterya ve küçük bir seyir balkonu ile hizmet vermektedir. Asansöre, halk arasında “Asansör Çıkmaz Sokağı” olarak bilinen, resmi adı “Dario Moreno” olan sokaktan ulaşılmaktadır. Kule, taş olan iki bölümden sonra tuğla olarak yükselir. Yapının Şehit Nihatbey Caddesi’ne ulaştığı yerde demir konsollar üzerinde taşınan ahşap bir balkon bulunur. Bu balkondan İzmir şehri kuşbakışı izlenebilmektedir.
NGC 3727
NGC 3727, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Kuzeytacı takımyıldızı yönünde bulunur. S0 tipi bir merceksi galaksidir. Amerikan astronom Francis Leavenworth tarafından 1885-6 yılında 66,04 cm (26 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Sharp
Sharp, 1912 yılında Tokyo, Japonya'da kurulan elektronik ürünler üreticisidir. Şirket adını kurucusunun ilk icatlarından birinin adından almıştır. Özellikle spor alanındaki önemli destekler verdi. 1990'ların ortasında Manchester United ile forma, 2002-2005 yılları arasında UEFA Şampiyonlar Ligi'nin yan sponsporluğu ve UEFA EURO 2012'nin resmi ana sponsorluğunu üstlenmiştir. Teknoloji alanında faaliyetlerini sürdürdüğü ülkede ve dünya çapında en büyük rakibi Toshiba'dır.
Lütfi Elvan
Lütfi Elvan (12 Mart 1962; Ermenek, Karaman), Türk mühendis, ekonomist ve siyasetçi. Eski Türkiye Hazine ve Maliye Bakanı.
Türkiye Kalkınma Bakanı görevini 2016-2018 yılları arasında sürdüren Elvan, 2015–2016 yılları arasında Türkiye başbakan yardımcılığı, 2013–2015 yılları arasında ise Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı görevini üstlenmiştir. İlk defa 2007 Türkiye genel seçimleri'nde Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti) Karaman milletvekili olarak meclise girmiştir.
AK Parti'den milletvekili seçilmeden önce Elvan, 2002 ve 2007 yılları arasında Müsteşar Yardımcılığı, 1996 ve 2002 yılları arasında Bölgesel Gelişme ve Yapısal Uyum Genel Müdürlüğü’nde Kalkınmada Öncelikli Yöreler Dairesi Başkanlığı görevini sürdürmüştür.
Eğitimi
Lütfi Elvan 12 Mart 1962 tarihinde Karaman'ın Ermenek ilçesinde A. Nuri ve Samiye çiftinin üçüncü çocuğu olarak doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimini Konya'da tamamladı. 1983 yılında İstanbul Teknik Üniversitesi Maden Fakültesinden mezun oldu. Ardından, Birleşik Krallık'ta bulunan Leeds Üniversitesi'nde Maden ve Yöneylem Araştırması alanında yüksek lisansını 1989 yılında tamamladı. Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan Delaware Üniversitesi'nde Ekonomi alanında ikinci yüksek lisansını 1995 yılında tamamladı.
Siyasi kariyeri
Elvan, Adalet ve Kalkınma Partisine katıldı ve ilk defa 2007 Türkiye genel seçimleri'nde AK Parti Karaman milletvekili olarak meclise girdi. 2007 yılında AK Parti'nin o dönemki Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın başdanışmanlığı görevine başladı. Türkiye–Avrupa Birliği Karma Parlamento Komisyonu ve AB Başkanlığına seçildi. 2011 Türkiye genel seçimleri'nde tekrar meclise girdi ve Plan ve Bütçe Komisyonu Başkanı oldu.
2014 Türkiye yerel seçimleri için İzmir Büyükşehir Belediyesi Başkanlığına aday gösterilen Binali Yıldırım'ın yerine 25 Aralık 2013 tarihinde Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığına atandı. Anayasanın 114. maddesi gereğince Haziran 2015 Türkiye genel seçimleri öncesi yerine Müsteşar Feridun Bilgin atandı. Seçimlerin ardından hiçbir parti tek başına iktidar olmak için gereken sandalye sayısına ulaşamayınca ve koalisyon görüşmelerinden bir sonuç alınamayınca erken seçim kararı alındı.
Kalkınma Bakanlığı
AK Parti Genel Başkanı Ahmet Davutoğlu başkanlığında kurulan Seçim hükümeti'nde Reform ve Yatırımlardan Sorumlu Başbakan Yardımcısı olan Elvan, Davutoğlu'nun istifa etmesinin ardından Binali Yıldırım tarafından 24 Mayıs 2016 tarihinde kurulan 65. Türkiye Hükûmetinde Kalkınma Bakanlığı görevini üstlendi.
Dış bağlantılar
Twitter'da Lütfi Elvan
Facebook'da Lütfi Elvan
London Road Stadyumu
London Road Stadium, İngiltere'nin Peterborough yerleşkesinde bulunan çok amaçlı bir stadyum. Stadyum Peterborough United takımının iç saha maçları için hâlâ kullanılmaktadır. 1913 yılında hizmete açılan stadyum, 15,314 koltuk kapasitesine sahiptir.
London Road 1913 yılında inşa edildiğinde 250 seyirci kapasitesine sahip tek bir tribünü olan bir stadyumdu. Stadyum daha sonra el değiştirince çeşitli şekilde yenilenerek bugünkü hâlini almıştır.
Diğer kullanıcılar
Stadyumda 1939 yılında düzenlenen boks mücadelesini 18.000'den fazla kişi izledi. O zamandan bu yana zaman zaman küçük konserler organize edilmesine rağmen çok önemli etkinlikler düzenlenmemiştir.
Dr. Garipaşk
Dr. Garipaşk (İngilizce orijinal adı: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb / Dr. Garipaşk veya: Nasıl Kaygılanmayı Bırakıp Bombayı Sevmeyi Öğrendim), Stanley Kubrick'in 1964 tarihli politik hiciv türünde filmi. Peter George'un "Kırmızı Alarm" isimli romanından uyarlanmıştır.
Peter Sellers'ın 3 farklı rolde göründüğü film, Sellers'ın (devam eden boşanma davası nedeniyle) ayrılamadığı Birleşik Krallık'ta Shepperton Stüdyoları'nda (Londra) çekilmiştir. Kubrick'in ikinci döneminin ilk ürünü filmidir.
Kubrick, bu ironili filmde, tamamen fantezi bir konuyu işlemekte, Amerikan haber alma ve genelkurmay noktalarında bulunan bir dizi önemli kişinin içine düştüğü yanlışlıklar zinciri sonucunda dünyanın bir nükleer savaşa nasıl sürüklendiğini anlatmaktadır. Kubrick'in kendi senaryosuna dayanarak yaptığı film, çılgın bir güldürü atmosferinin gerisinde, çağdaş insanın gündelik yaşamında Demokles'in kılıcı gibi duran sürekli ve büyük bir korkuyu, kaygıyı dile getirmektedir: Bir atom savaşının getireceği kıyamet günü korkusu. Kubrick'in üslubu keskin ve acımasız bir mizah içermektedir; buna karşın film, düşünen birey için de bir o kadar ürkütücüdür.
Konusu
Amerikalı general Ripper, emrindeki bombardıman filosuna Sovyetler Birliği'ndeki pek çok hedefe aynı anda nükleer saldırı düzenleme emri verir. Astlarını, bu emri yukarıdan aldığına ikna eder. Üsteki İngiliz değişim subayı Yüzbaşı Mandrake ise Ripper'ın yalan söylediğini anlar ve onu caydırmaya çalışır.
ABD başkanı, saldırıdan haberdar olur ancak uçakları geri çağırmakta kullanılacak gizli kodu sadece Ripper bilmektedir. Başkan, üst düzey komutanlar, bakanlar ve ABD adına çalışan eski Nazi bilim insanı Dr. Garipaşk'tan oluşan bir heyet ile görüşen SSCB büyükelçisi, Rusların bir Kıyamet Cihazı icat ettiğini ve bombalanmaları durumunda pek çok nükleer füzenin ABD'yi otomatik olarak vuracağını haber verir. ABD başkanı direkt hattan Sovyet başbakanı ile görüşür ve saldırıyı kendilerinin planlamadığını, uçakları vurabileceklerini söyler.
Dr. Garipaşk, nükleer bir kıyamet sonrasında, yüzey radyasyonu nedeniyle, en az bir asır yeraltında yaşamaları gerektiğini söyler ve savaş sonrasında insan ırkını yeniden oluşturmak için bir grup seçilmiş erkeğe birçok kadın eş tahsis etmelerini tavsiye eder.
Üstteki askerler general Ripper'ın emirlerine uyarak üssü, işgal eden diğer Amerikan askerlerine karşı (onları tebdili kıyafet içerisindeki düşmanlar sanarak) savunurlar. Üs, bir süre direnişten sonra, yeniden Amerikan ordusunun kontrolüne geçer. General Ripper -geri çağırma kodunu vermemek için- beylik tabancası ile intihar eder. Mandrake, Ripper'in not defterindeki karalamaları inceleyerek kodu bulur.
Bombardıman uçaklarının bir kısmı Sovyetler tarafından düşürülür, diğer uçaklar geri çağrılır, ancak bir uçağa ulaşılamaz. Sovyetler'in vurduğu ve düştü sandığı bu uçak, yaralı olarak görevine devam eder ve uçak komutanı Binbaşı Kong, inisiyatifini kullanarak yakındaki bir hedefi bombalamayı başarır. Film nükleer patlamalar ile son bulur.
Madison, Wisconsin
Madison, ABD'nin Wisconsin eyaletinin başkentidir. Aynı zamanda Dane County'nin de idari merkezi ve Wisconsin–Madison Üniversitesi'nin yer aldığı kenttir. 2020 nüfus sayımına göre 270 bine yakın nüfusuyla Milwaukee'nin ardından Wisconsin'in en kalabalık ikinci, ABD'nin en kalabalık 81. kentidir.
Coğrafya
Madison, Wisconsin eyaletinin orta-güneyinde bulunan Dane ilçesi ortasında konumlanmıştır. Milwaukee'nin 77 mil batısında; Chicago'nun 235 km kuzeybatısında bulunur. Madison şehrinin toplam yüzölçümü 219,3 km2 olup; bunun 177,9 km2'si kara, 41,5 km2 'si ise (toplamın yüzde 18,91'i) su alanlarıdır.
Madison, kentin yakınlarındaki Yahara Irmağının içinden geçtiği Medota, Monona, Waubasa ve Kagonsa Gölleri nedeniyle "Dört Göl Kenti" olarak da anılmaktadır.
Kardeş şehirler
Madison, Wisconsin şehrinin şu yabancı şehirlerle resmi kardeş şehir bağlantıları vardır:
S-LCD
2003 yılında Samsung Electronics, yedinci nesil amorf TFT LCD panel üretimi için bir ortak girişim kurulması için anlaşma imzaladı. Şirket, Nisan 2004'te şirket Güney Chungcheong, Güney Kore'de Samsung Electronics Co. Ltd (% 51 pay) ve Sony Corporation (% 49 pay) arasındaki ortak girişim olarak kuruldu. Nisan 2005 yılında şirket LCD TV'ler için yedinci nesil, Ağustos 2007 yılında ise sekizinci nesil TFT LCD panellerin sevkiyatına başladı.
Sony, Samsung ile etkili bir şekilde rekabet edebilmek için Sharp Corporation ile ortak bir girişimde bulunduğunu duyururken, S-LCD'nin tek başına Samsung tarafından yönetilmesi mümkün olacaktı. 26 Aralık 2011'de Samsung Electronics, Sony'nin tüm hisselerini satın alacağını açıkladı. Sony, 19 Ocak 2012'de S-LCD'lerin tüm hisselerini Samsung'a 1.07 trilyon Kore wonuna (72 milyar Japon Yeni) nakit olarak sattı.
S-LCD veya Süper LCD, TN temelli TFT-LCD teknolojisinin evrimi için de kullanılır (örneğin, iPhone 3GS modeli, LG Display'den S-LCD kullanır).
Beşiktaş (futbol takımı) 1962-63 sezonu
Beşiktaş (futbol takımı) Millî Lig'deki 5. sezonunda klasman grubunda birinci olup, final liginde lider Galatasaray'ın 1 puan gerisinde ikinci oldu. İlk kez düzenlenen Türkiye Kupası'nda ise kura sonucu 3. turda elendi.
Millî Lig
Önceki sezonun son 3 ayında takımı çalıştıran Ljubisa Spajic ile anlaşan Beşiktaş, klasman grubunda başarılı sonuçlar aldı. İzmir deplasmanında İzmirspor'a 1-0 yenilmeleri 20 maçtaki tek mağlubiyeti oldu. Ligde de başarılı performansını sürdüren Beşiktaş, son maça Galatasaray'ın 1 puan önünde girdi ve beraberlik de Beşiktaş'a yetiyordu. 50. dakikada Metin Oktay'ın attığı golle Galatasaray şampiyon olurken, Beşiktaş ikinci oluyordu.
Bu maç dışındaki derbilerde ise Beşiktaş, Galatasaray'ı 2-1 yenmişti. Fenerbahçe ile oynanan maçlarda ise 1 galibiyet, 2 beraberlik, 1 mağlubiyet aldı.
Türkiye Kupası
2. turdan turnuvaya katılan Beşiktaş'ın ilk rakibi, Ankara bölgesel ligi ekibi Ankara Altındağspor oldu. Ankara 19 Mayıs Stadı'nda oynanan maçı Beşiktaş 8-0 kazandı ve tur atladı. İkinci turdaki rakibi Göztepe oldu. Mithatpaşa Stadı'ndaki maçın 90 dakikası 0-0 beraberlikle sonuçlandı ve uzatmalarda da gol gelmedi. Sonraki gün oynanan temdit maçı da 1-1'lik beraberlikle sona erdi. 90 dakika 1-1 bitip uzatmalarda da gol gelmeyince 240 dakika sonucunda yazı-tura atışı ile kurayı Göztepe kazandı.
Shizuko Kasagi
Shizuko Kasagi (笠置 シヅ子) (d. 25 Ağustos 1914 - ö. 30 Mart 1985), Japonya'da bir şarkıcı aktrisi. Japonya'nın Kagawa iline bağlı Ōkawa-gun Aioi köyünde doğmuştur. Shizuko Kasagi sahne ismidir. Doğum adı Shizuko Kamei'dir.
II. Dünya Savaşı'ndan önce, Shizuko Japon Kız Operası'nın yıldızlarından birisiydi. Savaştan sonra, Amerikan işgali sırasında caz (Amerikan) ve boogie woogie etkileri taşıyan şarkılar söyleyerek şöhretini arttırdı. Akira Kurosawa tarafından çekilen Drunken Angel (1948) isimli filmde rol aldı. 1955'te şarkıcılığı bıraktı ve oyunculuk mesleğine yoğunlaştı. 1985'te yumurtalık kanserinden hayatını kaybetti.
Diskografi
Akira Kurosawa'ya övgüleri dahil olmak üzere pek çok şarkı yazmıştır.
Freddie (şarkıcı)
Freddie   (d. 8 Nisan 1990) Győr, Macaristan' da doğdu. Macar şarkıcı. 27 Şubat 2016 tarihinde yapılan Macar Ulusal finalini kazanarak 2016 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Macaristan'yı "Pioneer" adlı şarkıyla temsil etmiştir ve 108 puanla 19. olmuştur. 2016 yılında Eurovision Şarkı Yarışmasından sonra ise ilk albümü Pioneers'i çıkartmıştır.
2017 'de Krisztina Rátonyi ile Eurovision Şarkı Yarışması'nın Macar yorumcusu oldu ve 6 Aralık 2017'de Krisztina Rátonyi ile birlikte Tuna Eurovision Şarkı Yarışması A 2018'in ev sahiplerinden biri olacağı açıklandı.
2018 'de Krisztina Rátonyi ile birlikte Eurovision Şarkı Yarışması'nın yorum görevlerini üstlendi.
2018 'de Star in Star'ın altıncı sezonunu kazandı.
2019 'da Dallos Bogi'nin yanında Tuna Eurovision Şarkı Yarışması gösterisi A 2019'a ev sahipliği yaptı. 2019 yılında "İcracı" kategorisinde Playboy Yılın Adamı yarışmasına aday gösterildi ve kazandı.
2020 'den itibaren Áron Kovács'ın yerini alacağı SzerencseSombat şovuna ev sahipliği yapacak.
Kemal Ermetin
S. Kemal Ermetin (d. 26 Haziran 1956, İstanbul - ö. 11 Kasım 2012, İstanbul), Türk yayımcı ve yazar.
Tiyatro sanatçısı Mustafa Nail Bey ve dikiş öğretmeni Süheyla Hanımın ilk evlâdı olarak İstanbul’da dünyaya geldi. İlkokulu Yenikapı Kâtip Kasım ilkokulunda bitiren Ermetin, 1967-68 döneminde İstanbul Erkek Lisesi hazırlık sınıfına yatılı olarak kaydoldu.
Ortaokul yıllarında kaydolduğu Ülkü Ocakları bünyesindeki faaliyetlerini aralıksız sürdürdü.
1979 yılında Ege Üniversitesi’nden Tekstil Mühendisi olarak mezun oldu. 12 Eylül 1980 Askerî Müdahalesi’nin ardından İzmir’e yerleşti. Çeşitli firmalarda mesleğini icra ederken “Fotoğraflarla Kadın Terzilik Biçki Dikiş Metodu” ve “Fotoğraflarla Erkek Terzilik Biçki Dikiş Metodu” adlı kitapları yayımladı.
1993 yılında İstanbul’a dönen Ermetin, bu tarihten sonra tüm zamanını Türkoloji ve Türk kültürü araştırmalarına verdi. Ülkü Ocakları eski Genel Başkanlarından Hakan Ünver ile birlikte Tanrıdağı dergisini yayınlamaya başladı. Derginin kapatılmasının hemen ardından bu kez "TÖRE Türkçe Düşünenlerin Dergisi"ni yayınlamaya başladı. Türkçü kesimin ciddi kalemlerini bu dergi bünyesinde toplayan Ermetin, bu arada "TÖRE Yayın Grubu"nu kurarak kitap yayıncılığına başladı. "Ermeni Sorununun Ermeniler Tarafından Dikkatle Saklanan Yüzü; TÜRK SOYKIRIMI" adlı eserini yayınlamasının ardından 23 Temmuz 2001 günü dergiye ait TÖRE logolu arabası kurşunlandı. Bu saldırı sonucunda geçirdiği bir dizi ameliyat sonucunda sağ bacağı kesilen Ermetin, mücadelesine protez bacakla devam etti.
2002 yılında Ön-Türk Uygarlığı Araştırmaları Merkezi’nin kurulması ile konferanslar dizisi başlatan Ermetin, bu konferansları, derneğin başkanlığını yaptığı 2010 yılına kadar sürdürdü. 2005 yılı Ocak ayında "TÜRK YOLU Antiemperyalist Dergi"yi de yayınlamaya başlayan Ermetin, bu dergiyi yayınlamaya 2006 yılı sonuna kadar devam etti.
"Kültür ve Töre Derneği"nin kurulduğu Eylül 2005 tarihinden itibaren başlatılan toplumsal tepki ve faaliyetler, derneğin çeşitli şehirlerde kurulan şubeleri vasıtası ile genişleyerek sürdü.
11 Temmuz 2006 günü trafik kazası görünümlü bir olayda, TÖRE Dergisi Yazı İşleri Müdürlüğü görevini de sürdüren ortanca oğlu Hakan Ermetin’i toprağa verdi. 3 Mayıs 2007 tarihinde Antropolog Dr. Günnur Yücekal ile evlenen Ermetin, birisi kız, dört evlât sahibidir. Kemal Ermetin'in son yazıları Türkçü Dergi'de yayımlanmıştır.
Eserleri
Editörlüğünü yaptığı kitaplar, ayrıca çeşitli dergi ve gazetelerde yayınlanmış makaleler.
Osmanlı mimarisi
Osmanlı mimarisi, Osmanlı İmparatorluğu’nun beylik olarak kurulup, imparatorluk olarak yayıldığı ve hüküm sürdüğü dönemlerde inşa ettiği veya fikir öncülüğü yaptığı mimari üslupları ve eserleri kapsar. Osmanlı mimarisi kendinden önce gelen Erken dönem Anadolu Türk mimarisi, Selçuklu mimarisi, Bizans mimarisi, İran mimarisi ve Memlük mimarisi'nden etkilenmiştir. Osmanlı mimarisinin, Akdeniz ile Ortadoğu mimari geleneklerinin sentezi olduğunu düşünen mimarlık eleştirmenleri de vardır. Her ne kadar farklı dönemlerdeki ihtiyaca ve teknolojiye göre farklı yapı türleri inşa edildiyse de, genelde Osmanlı’nın hakim olduğu bölgelerde camiler ve çevresinde yapıların inşa edilmesi sıklıkla rastlanan bir olguydu. Camiler, çevrelerine yapılan sosyal yapılarla birlikte bir külliye teşkil ediyorlardı.
Erken dönem mimarisi veya Bursa üslubu (1299-1501)
Erken dönem mimarisi 1299 yılında Osmanlı Devleti’nin Osman Gazi tarafından Söğüt'te Osmanlı'nın tarafından kurulması ile 1501 yılında Bayezid Camii'nin (1501-1505) inşaatının başlaması arasındaki dönemi kapsar. Bazı araştırmacılar ise bu dönemin Edirne'de yer alan Üç Şerefeli Cami inşaatının 1437 yılında tamamlanmasıyla bittiğini kabul ederler. 1437 yılında inşaatı tamamlanan Üçşerefeli Camii hem erken dönemin en önemli yapıtlarından kabul edilmektedir; hem de klasik dönemin özelliklerinden olan iç avluya sahip planlar ve ana kubbe öğelerinin ilk kez uygulandığı bir yapıdır.
Bu döneme ait yapılar ağırlıklı olarak İznik, Bursa ve Edirne şehirlerinde yer aldı. Osmanlı mimarisine ait ilk kayda değer uygulamalar İznik'te inşa edildi. Ancak 1335 ile 1365 yılları arasında başkent olan Bursa'da daha anıtsal uygulamaların gerçekleşmesi nedeniyle bu döneme Bursa üslubu adı da verilir. 1365 ile 1453 yılları arasında devlete başkentlik yapmış olan Edirne'de ise ağırlıklı olarak cami ve medrese inşa edildi. Bizans mimarisi ve Selçuklu mimarisi etkilerini taşısa da bu dönemde klasik döneme dayanak oluşturacak fikirlerin ilk uygulamaları gerçekleşti. Ayrıca Klasik dönemin en önemli mimari kavramlarından birisi olacak kubbe kullanılması pratiği ortaya çıktı.
Klasik dönem (1501-1703)
1501 ile 1703 yılları arasında hâkim olan Klasik dönemin örnekleri ağırlıklı olarak İstanbul'da yer alır. Özel mülkiyet kavramının olmamasından dolayı sivil mimari örneklerin olmadığı bu dönemde daha çok dinî yapılar ve kamu yapıları inşa edildi. Klasik dönemin mimarlarının genel yaklaşımı yüksek ve görkemli yapılar inşa etmek yönündeydi. Bu sebepten erken dönemde uygulanmaya başlanan kubbeli ve merkezî planlı yapılar, klasik dönemde daha anıtsal ölçeklerde uygulandı. Bu dönemi etkileyen önemli yapılardan birisi de 537 yılında inşa edilen Ayasofya idi. Ayasofya gibi büyük ana kubbelerin inşa edilebilmesi için yarım kubbelerin kullanılması pratiği de bu dönemde yaygınlaştı. Bu amaçla inşa edilen yapıların başında gelen camilerde ağırlıklı olarak kubbeli ve yan kubbeli örtüler ve tavanı destekleyen filayak destek sistemleri kullanıldı. Malzeme olarak küfeki taşı ve mermerin sıklıkla kullanıldığı klasik dönem yapılarının tasarımında genelde yukarıdan aşağıya inildikçe genişleyen bir tasarım kompozisyonu hâkim oldu.
Lâle Devri (1703-1757)
Bu dönemin başlamasıyla, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki üst sınıf açık ve genel alanları sıklıkla kullanmaya başladı. Geleneksel ve içe dönük toplum değişmeye başladı. Çeşmeler ve Aynalıkavak Kasrı gibi sahil kıyısındaki residanslar yaygınlaştı. Bir su kanalı (diğer adı Cetvel-i Sim) piknik alanı, Kâğıthane dinlenme alanı olarak tesis edildi. Lâle devrinin Patrona Halil isyanı ile son bulmasına rağmen, batılılaşma davranışının bir modeli oldu. 1720-1890 yılları arasında Osmanlı mimarisi klasik dönem prensiplerinden saptı. I. Mahmut'un saltanatının sürdüğü dönemde (1730-1754) Barok stili camilerin inşaasına başlandı.
Barok dönemi (1757-1808)
Bu dönemin yapıları içinde dairesel, dalgalı ve kıvrımlı hatlar ağır basmaktadır. Barok mimarisinde ışık ve iç hacim önemli olduğu gibi burada da etkilidir. Bunun büyük örnekleri Nuruosmaniye Camii, Ayazma Camii, Zeynep Sultan Camii, Laleli Camii, Fatih Türbesi, Laleli Çukurçeşme Hanı, Birgi Çakırağa Konağı, Aynalıkavak Kasrı ve Selimiye Kışlası'dır. Mehmed Tahir Ağa zamanın en önemli mimarıdır.
Ampir üslup dönemi (1808-1876)
Nusretiye Camii, Ortaköy Camii, Sultan Mahmut Türbesi, Mevlevi Dervişleri'nin Galata Locası, Dolmabahçe Sarayı, Beylerbeyi Sarayı, Sadullah Paşa Yalısı, Kuleli Kışlası batılılaşma uygulamalarıyla paralel bir şekilde yürüyen en önemli örneklerdir. Balyan Ailesi döneme damgasını vurmuştur.
Tanzimat dönemi (1876-1922)
Pertevniyal Valide Sultan Camii, Şeyh Zafir Binalar Grubu, Haydarpaşa Eczacılık Okulu, Düyun-u Umumiye Binası, Büyük Postane, Laleli Harikzedegan Apartmanları eklektisizm stilinin hâkim olduğu dönemin en önemli yapılarındandır. Raimondo D'Aronco, Alexandre Vallaury zamanın önde gelen mimarlarıdır.
Askerî mimari
Osmanlı devleti az sayıda müstahkem kentin ancak pek çok sayıda küçük kalelerin bulunduğu dağlık bir bölgede ortaya çıktı. Bölgedeki bu savunma yapılarının çoğu akritai adı verilen Bizans sınır savaşçılarının elinde bulunmaktaydı. Merkezi Bizans hükûmetinin desteği azalınca bu savaşçılar taraf değiştirerek Osmanlı uç beyi oldular ve böylece kaleler de Türklerin eline düştü. Bu sebeple Osmanlı beylerinin kale inşa etmesi için pek bir motivasyonu yoktu. Osmanlı'nın gelişerek bir tehlike durumuna gelmesi sonucunda Bizans İmparatorluğu ve Balkanlar'daki Hristiyan devletler savunmalarını güçlendirdiler. Daha sonra Osmanlılar Balkanlar yayılınca bu tahkimatları da bünyelerine kattılar. 1395 yılında I. Beyazıd, Bizans başkenti Konstantinopolis'e saldırı hazırlığı olarak Anadolu Hisarı'nı inşa etti. Osmanlılar İslami askeri mimari geleneğinden etkilendiler ve burç denilen büyük kule çeşidini kullanmaya başladılar. Bu tür büyük kuleler II. Mehmed'in İstanbul Boğazı'nın Avrupa kıyısına inşa ettiği Rumeli Hisarı'nın temelini oluşturdu. Kaleye kalın duvarlar ve topların yerleştirilebileceği platformlar eklendi. II. Mehmed Çanakkale Boğazını da 1452 inşa edilen yılında Kale-i Sultaniye ve Kilitbahir Kalesi'yle tahkim etti.
16. yüzyılda Osmanlılar Macaristan hudutlarını güçlendirmek için ağaç ve topraktan inşa edilen palanka denilen ufak kaleler inşa ettiler. Bu yapıların avantajı düşük maliyetle hızlıca inşa edilmeleriydi. Bu yüzyılda Orta Avrupa, Balkanlar ve Kuzey Afrika'da hakimiyetini sağlamış olduğu için Osmanlıların heybetli ve kapsamlı savunma yapılarına ihtiyacı yoktu. 17 ve 18. yüzyılda Osmanlılar savunma durumuna geçmişti ve bu dönemde başka bir askerî inşa programı ortaya çıktı. Ancak Osmanlılar dönemin Avrupa askeri mimarisinin karmaşık, matematiksel ve pahalı kalelerine ilgi göstermediler.
Mimari örgütlenmeler
Osmanlı İmparatorluğu döneminde kurulmuş ilk mimarlık örgütlenmesi Hassa Mimarlar Ocağı idi. Hassa Mimarlar Ocağı’nın temel görevleri arasında Osmanlı İmparatorluğu’na ait yeni yapıları tasarlamak, keşif çalışmalarını yapmak ve inşaatları gerçekleştirmek vardı. Ayrıca inşa edilmiş eski yapıların bakımından ve onarımından da sorumluydular. İstanbul’un dışında ise Hassa Mimarlar Ocağı’na bağlı olan eyalet mimarları bu görevi yerine getirirlerdi. Hassa Mimarlar Ocağı'ndaki eğitim ve öğretim usta-çırak ilişkisine dayanılarak gerçekleşirdi. Bu kurumda yetişen mimarlar inşaatların uygulamalarında da yer alırlardı. Tecrübesine göre bir inşaatta bir baş mimar, yardımcı mimarlar, ustalar, kalfalar ve diğer uzmanlar bir ekip halinde çalışırlardı.
Osmanlı İmparatorluğu'nda ilk modern mimarlık örgütlenmesi 1908 yılında Mimar Kemalettin Bey’in öncülüğünde kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti'ydi. 1908 yılında ilan edilen II. Meşrutiyet ve kabul edilen anayasanin dernek kurma özgürlüğü getirmesinin etkisiyle kurulan Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyeti, I. Dünya Savaşı ve hemen ardından başlayan Türk Kurtuluş Savaşı süreçlerinde kesintilerle de olsa varlığını sürdürdü. Ayrıca 1909 ile 1910 yılları arasında 12 sayı yayımlanan bir dergi de çıkartıldı.
II. Meşrutiyet sürecinde kabul edilen anayasanın dernek kurma özgürlüğü getirmesi ile kurulan başka bir mimarlık örgütlenmesi de Güzel Sanatlar Birliği idi. 1909 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi mezunları tarafından kurulan bu örgütlenme Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra, 9 Mart 1927 tarihinden itibaren Güzel Sanatlar Birliği ismiyle yeniden örgütlendi, 1934 yılında ise Türk Mimarlar Cemiyeti’nin İstanbul şubesi oldu.
Jérémy Perbet
Jérémy Perbet (d. 12 Aralık 1984; Le Puy-en-Velay), Fransız futbolcudur. Forvet pozisyonunda görev almakta olup, RFC Liège'de forma giymektedir.
İlk yılları
Perbet 1984 yılında Fransa'nın Le Puy-en-Velay bölgesinde dünyaya geldi. Altyapı eğitimini doğduğu şehrin takımı Le Puy Foot 43 Auvergne'de tamamlayan Perbet, 2003 yılında Ligue 2 ekibi Clermont takımına transfer oldu. 2 Ağustos 2003'te ise ilk profesyonel maçına çıktı ve 0-0 biten FC Rouen maçında son 10 dakika görev yaptı. İlk golünü ise 27 Eylül günü FC Gueugnon ağlarına attı. Perbet sezonu 26 maç ve 4 gol istatistiğiyle tamamladı.
Clermont 2004-05 sezonunu 18.sırada yani düşme hattının sadece 1 puan üstünde tamamladı. Ancak kulüp, Coupe de la Ligue ve Coupe de France'da ise çeyrek finale çıktı.Perbet ise oynadığı 32 maçta sadece 5 gol atabildi.
Ağustos 2005'te ise Clermont ile 2 maça çıktıktan sonra, Perbet Championnat National ekibi AS Moulins takımına transfer oldu. Bu takım ile iyi bir çıkış yakalayan oyuncu, 31 maçta 23 gol attı. Sezonu Jawad El Hajri ile birlikte gol kralı olarak tamamladı. Perbet'in bu katkısına rağmen Moulins takımı sezonu 19. bitirdi ve küme düştü.
Starsbourg ve kiralıklar
30 Mayıs 2006'da Perbet, Strasbourg ile 3 yıllık sözleşme imzaladı. İlk maçına ise FC Bayern München ile oynanan hazırlık maçında çıkan Perbet, takımının 2-0 kazandığı maçın son golünü attı. Daha sonra 7 maçta forma giyen oyuncu sadece 1 gol atabildi ve bekleneni veremediği için 4.Lig'deki B Takıma yollandı.
5 Ocak 2007'de Perbet, Charleroi'ya kiralandı. Belçika ekibine 13 maçta 6 gol atarak katkı veren Perbet, takımının ligi 5. bitirmesinde etkili oldu. Daha sonra ise Ligue 1'e çıkan eski takımına dönen Perbet, 14 Temmuz'da Angers SCO takımına kiralandı. 11 maçta gol atamayan Perbet, bu maceranın ardından Strasbourg'a döndü. Perbet Ocak 2008'de ise Rapid Wien ile anılsa da transfer gerçekleşmedi.
Belçika
Perbet 8 Temmuz 2008'de ise Belçika ekibi Tubize'ye transfer oldu. İlk sezonunda 31 maçta 13 gol atan oyuncu, takımının küme düşmesine engel olamadı. İkinci sezonunda ise 16 maçta 11 gol attı.
7 Ocak 2010'da ise Perbet, Lokeren ile 2,5 yıllık sözleşme imzaladı ve €350,000 bedel ödendi. Bu takımla ise 2009-10 sezonunda 10 maça çıktı ve 17 Nisan'da ilk golünü attı. Sezon sonunda ise ciddi bir sakatlık yaşatan Perbet kulüpten ayrıldı.
5 Ocak 2011'de ise Mons ile 1 sezonluk sözleşme imzaladı. Perbet 14 maçta 14 gol olarak kilit oyuncu oldu. 3 Ağustos'ta ise Mons ile 3 yıllık yeni sözleşme imzaladı. O sezonda kariyer rekoru kırdı ve Pro League gol krallığına ulaştı. 28 gol (22 lig golü, 1 hattrick Sint-Truidense VV maçında 13 Ağustos tarihinde.)
Villarreal
25 Ocak 2013 tarihinde Perbet, bir ülke daha değiştirdi ve İspanyol ekibi Villarreal CF'e kiralandı. İlk maçına 9 Şubat'ta çıkan Perbet, 3-0 biten maçta SD Ponferradina ağlarına 2 gol bıraktı. Perbet sezonu 18 maçta 11 gol ile bitirdi. Böylelikle takımı da La Liga'ya çıktı. 7 Temmuz'da ise Villarreal oyuncunun 1,6 Milyon Euro'luk satın alma opsiyonunu kullandı ve 2016 yılına kadar sözleşmesini uzattı. 24 Ağustos'ta iseilk La Liga maçına 2-1 kazanılan Valladolid maçında çıktı. La Liga'da 26 maça çıktı, 10 gol atıp 3 asist yaptı.
Başakşehir
8 Temmuz 2014 tarihinde Süper Lig'in yeni ekibi İstanbul Başakşehir FK ile sözleşme imzaladı.
NGC 3728
NGC 3728, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Aslan takımyıldızı yönünde bulunur. Sb tipi bir sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Državna himna Bosne i Hercegovine
Državna himna Bosne i Hercegovine, Intermezzo veya Intermeco, Bosna-Hersek devletinin 1992-1995 Bosna Savaşı'ndan sonra kabul ettiği ve ülkede yaşayan üç etnik unsuru da (Boşnaklar, Sırplar, Hırvatlar) temsil edici nitelikte olması amacıyla tamamen sözsüz olan, sadece melodiden ibaret bir ulusal marştır. Dušan Šestić tarafından yazılmıştır.
Misyalılar
Misyalılar veya Misler, Antik Çağ'da Anadolu'nun kuzeybatısındaki Misya bölgesinde yaşamış olan halk.
Homeros, atlı birlikleri ile ünlü Trakyalılar, kısrak sütü içen Hippomolgiler ve itaatkâr Abiilerle birlikte, "çıplak elle ve mızrakla savaşan aslan yürekli" Misyalıları da Truvalıların müttefikleri arasında zikretmekte, savaşa katılan bazı Misyalıların isimlerini saymaktadır.
Strabo'ya göre Misyalılar canlı varlıkları yemekten kaçınmakta, süt, peynir ve balla beslenmekteydi. Herodot Misyalıların başlangıçta bir Lidya kolonisi olarak ortaya çıktıklarını ve Lidyalılar ve Karyalılar ile akraba oldukları için Milas'taki Karya Zeus'u tapınağında ibadet etme hakkına sahip olan bu üç halk arasında yer aldıklarını belirtmektedir. Yine Herodot, Misyalıların bir dönemde Avrupa yakasına geçerek Adriyatik Denizi'ne kadar uzanan ve güneyde Peneus Nehri'ne kadar inen bölgeyi ele geçirdiklerini yazmaktadır.
Misya isminin Lidya dilinde bir çeşit kayın ağacı anlamına gelen "mysus" kelimesinde türediği açıklaması antik çağ kaynaklarında yer almaktadır.
Dil
Misya dili veya Misçe, Hint-Avrupa dil ailesi içindeki Paleo-Balkan dilleri grubunda yer almıştır.
Lütfi Ömer Akad
Mehmet Lütfi Akad (2 Eylül 1916, İstanbul - 19 Kasım 2011, İstanbul), Türk film yönetmeni, senarist, akademisyen, Onursal Profesör.
Türk sinemasının "Koca Çınar"ı olarak bilinen Akad, 1950'li yıllara değin tiyatrocuların egemenliğinde kalmış olan Türk sinemasının, tiyatrodan bağımsız hâle gelmesini sağlayan önemli isimlerden biri olmuştur. “Sinemacılar Kuşağı”nın ilk temsilcilerinden olan Akad, kendinden önceki sinemacılardan farklı olarak sinemanın kendine özgü dilini ve olanaklarını araştırıp geliştirmiş, imza attığı yapıtlarla kendinden sonra gelen birçok yönetmeni etkilemiş, onlara örnek olmuştur.
1948 yılında Vurun Kahpeye ile başladığı yönetmenliğini halk masalları uyarlamalarıyla sürdürmüş, polisiye filmleriyle sinema dilini geliştirmiştir. Ayrıca belgeseller çekip senaryo yazarlığı yapmıştır. Yazdığı Işıkla Karanlık Arasında adlı deneme otobiyografisi Türk sinemasının başlangıç ve gelişim kesitinin görülebildiği ilginç bir yapıttır. Kitabın ilk bölümü şöyle bitiyor: ''Bellek denen seksen altı yıllık o tıkış tıkış istiften sinema ile ilgili silinmemiş imleri ayıklayıp yazmaya çalışacağım. Bunlardan bir sonuç çıkarmak, bir yoruma varmak işim olmayacak. Söyleyebileceğim tek şey şu: “İşte elli yedi yıllık sinema serüvenimin, yaşamımda ışıkla karanlık arasında bıraktığı izlenimler bunlar.”''
Hayatı
Akad, Halep'ten İstanbul'a göç etmiş bir babayla (Ömer) İzmitli bir annenin (Selma) oğludur. Sainte Jeanne d'Arc Fransız Okulu ve Galatasaray Lisesinde öğrenim gördü. Ortaöğrenim yıllarında okul atölyesinde resim, halkevlerinde tiyatro ile yakından ilgilendi ve çalıştı. 1942'de İstanbul Yüksek İktisat ve Ticaret Okulunun Maliye Bölümünü bitirdi. Yüksekokuldan sonra tarih özel ilgi alanı oldu. Askerliğini tamamladıktan sonra bir süre bankacılık yaptı. 1946'da çeşitli dergilerde sinema ve tiyatro üzerine yazıları yayımlandı. O yıl yeni kurulan Sema Film'de mali danışmanlığın yanı sıra yapım yönetmenliğine de başladı ve kuruluşun ilk filmi olan Unutulan Sır ' da çalıştı. 1947'de Lale Film'e, ertesi yıl da Erman Film'e geçti. Burada çalıştığı sırada, yönetmen Seyfi Havaeri'nin Damga adlı filminin eksik kalan bölümlerini çekti. Bu işte gösterdiği başarı üzerine Halide Edip Adıvar'dan uyarlanacak olan Vurun Kahpeye'nin senaryo yazarlığı ve yönetmenliği ona verildi.
Romanın sinemaya uygun yapısından da ustaca yararlanarak hareketli bir sinema diliyle gerçekleştirdiği Vurun Kahpeye (1949), Akad'ın ilk yapıtı olmasına karşın övgüyle karşılandı ve dönemin yüksek gişe geliri sağlayan filmlerinden biri oldu. Akad 1950'de Ekrem ve Cemal Reşit Rey kardeşlerin aynı adlı operetinden uyarlanan Lüküs Hayat ' ı, ertesi yıl da Tahir ile Zühre ve Arzu ile Kamber filmlerini çekti. Irak'ta, aynı teknik ekip ve aynı oyuncularla gerçekleştirilen bu iki film, Türk sinemasının dış pazara açılma çabasıydı; ancak, bu girişim başarısızlıkla sonuçlandı. Daha sonra Kemal Film'e geçen Akad, 1952'de ilk önemli yapıtı olan Kanun Namına'yı çekti.
Akad'ın aynı yıl çektiği İngiliz Kemal Lawrense Karşı adlı film hareketliliğin ötesinde önemli bir özellik taşımıyordu. Gene gerçek bir olaydan yola çıkarak çekilen 1953 yapımı İpsala Cinayeti / Altı Ölü Var ise ustalıklı anlatımına karşın, Kanun Namına ile karşılaştırılıp ağır tempolu bir film olarak eleştirildi. Akad gene 1953 tarihli Katil ' in ve Çalsın Sazlar, Oynasın Kızlar ' ın ardından 1954'te, Amerikan gangster filmlerinden etkiler taşıyan Öldüren Şehir'i çekti.
Art arda yaptığı birkaç filmden sonra Akad, Yaşar Kemal'in bir öyküsüne dayanan Beyaz Mendil (1955) ile ilk kez köye yöneldi. Konunun ele alınışı ve oyuncu yönetimiyle, gerçekçi bir çalışma olan ve olumlu eleştiriler alan bu yapıtı, Akad'ın çeşitli yapımevleri için çektiği filmleri izledi. Bu dönemin en çok tartışılan filmiyse, Attila İlhan'ın senaryosuyla Akad'ın anlatımının bağdaşamaması yüzünden başarısız olan 1959 yapımı Yalnızlar Rıhtımı ' ydı. İstanbul tulumbacıları üzerine ilginç bir film olan Yangın Var ' ı (1960) ve gene bir dizi iş filmini Akad'ın en önemli filmlerinden biri sayılan Üç Tekerlekli Bisiklet (1961) izledi. Akad, ilk dönem filmlerindeki gibi bir kent dekoru içinde titiz bir mekân çalışması yaptığı bu filmden sonra bir süre yönetmenlik yapmadı. 1966'ya değin süren bu dönem sırasında çeşitli senaryolar yazdı; aralarında Tanrının Bağışı Orman'ın da (1964) bulunduğu bazı belgesel filmler çekti.