cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aljustrel
Aljustrel  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Baixo Alentejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.
Bucaklar
Belediyede 5 bucak (Portekizce: freguesia) yer almaktadır.
Roma ve Bizans Mısırı
Roma'nın Mısır eyaleti (Latince söylenişi Aegyptus :[ae̯ˈɡʏptʊs] ; Yunanca söylenişi Aigyptos [ɛ́ːɡyptos]) Octavian'ın (gelecekteki Roma imparatoru Augustus) rakibi Mark Antony'yi yenmesi, Firavun Kleopatra'yı devirmesi ve Ptolemaios Krallığı'nı Roma İmparatorluğu'na katmasıyla MÖ 30 yılında bir Roma eyaleti olarak kuruldu. Eyalet günümüzdeki Mısır'ın Sina Yarımadası hariç çoğunu kapsamaktaydı. Sina Yarımadası ise daha sonra Trajan tarafından ele geçirildi. Mısır eyaleti batıda Girit ve Sirenayka ve doğuda Yahudiye(daha sonra Arabia Petraea) ile sınırlanmıştır.
Eyalet, imparatorluk için önemli bir tahıl üreticisi olarak görüldü. Ve oldukça gelişmiş bir kentsel ekonomiye sahipti. Mısır açık ara en zengin Doğu Roma eyaleti ve İtalya dışındaki en zengin Roma eyaleti idi. Romalı Mısır'ın nüfusu bilinmemektedir; 4-8 milyon arasında değişse de. Eyaletin başkenti İskenderiye'de, Roma İmparatorluğu'nun en büyük limanı ve ikinci büyük şehri vardı.
Jül Sezar'ın MÖ 44'te öldürülmesinden sonra, Büyük İskender'in fetihlerinden beri Mısır'a hükmeden ve Ahameniş İmparatorluğu idaresindeki Mısır'a son veren Ptolemaios Krallığı Roma Cumhuriyeti 'nin son savaşında galip gelen, (daha sonradan ilk Roma İmparatoru olacak) Octavian karşısında Mark Anthony'nin yanında yer aldı. Octavian Mark Anhony ve müttefiki Mısır Firavunu VII. Kleopatra'yı Aktium Deniz Savaşı'nda mağlup etti. Mark Antony ve Kleopatra'nın ölümünün ardından Roma Cumhuriyeti Ptoleimaios Krallığı'nı ilhak etti. Augustus ve sonrasında birçok İmparator Mısır'ı Romalı Firavun unvanıyla yönetti. Ptolemaios kurumları dağıtıldı ve bazı bürokratik unsurlar korunmasına rağmen, hükûmet idaresi sosyal yapı ile birlikte tamamen yeniden düzenlendi. Helenistik dönemin Greko-Mısır hukuk sistemi, Roma hukukunun sınırları içinde, kullanılmaya devam etti. Ptalemaios'un başkenti İskenderiye'de basılan tetradrahmi sikkeleri, gittikçe daha fazla gelir elde eden Mısır ekonomisinin para birimi olmaya devam etti, ancak değeri Roma ''denariusuna eşit hale getirildi. '' Eski Mısır tanrılarının ve Mısır'ın Helenistik dinlerinin rahiplikleri, tapınaklarının ve ayrıcalıklarının çoğunu korudu ve karşılığında rahipler de tanrılaştırılmış imparatorlar ve ailelerinin Roma imparatorluk kültüne hizmet etti.
MÖ 1. yüzyıldan itibaren, Roma Mısır'ının valisi, imparator tarafından bir dönem için atandı ve ona Prefect rütbesi verildi (Latince: Praefectus). Hem vali hem de büyük memurlar (senatoryal rütbeden ziyade) equestrian unvanına sahiptiler.  Erken Roma imparatorluk döneminde üç Roma lejyonu Mısır'da konuşlandı. Daha sonra bu sayı Roma ordusunun Auxilla formasyonuyla birlikte ikiye indirildi. Augustus, (daha önce kraliyet mülkiyeti altındaki tahsislerin Ptolemaios ruhban sistemi altında nadiren) özel arazi mülkiyetine daha geniş bir hak kazandıran toprak reformları başlattı ve yerel yönetim, toprak sahiplerinin yerel yönetime hizmet etmesini gerektiren bir Roma ayin sistemine dönüştürüldü.. Mısır'ın şehirlerin her birinin, özellikle Metropolis olarak bilinen büyük şehirlerin (nome olarak bilinir (idari bölge)) statüsü artırılmıştır. Mētropoleis, ayin sisteminden alınan yargıçlar tarafından yönetiliyordu; bu yargıçlar, diğer Roma şehirlerinde olduğu gibi, öfkelenme uyguladı ve kamu binaları inşa etti. 200-201 yılları sırasında imparator Septimius Severus her metropole ve İskenderiye şehrine bir Boulē (Helenistik şehir konseyi) için izin verdi.
Romalı Mısır'ın sakinleri, etnik ve kültürel hatlara göre sosyal sınıflara bölünmüşlerdi. İRomalı vatandaşlar ve İskenderiye vatandaşları, diğer "Mısırlılar" tarafından ödenen kelle vergisinden muaf tutuldu ve başka tanımlanmış yasal ayrımlara da sahiplerdi. Nomoi metropolünde yasal olarak ikamet eden Mısırlılar, daha düşük bir kira vergisi ödedi ve diğer Mısırlılardan daha fazla ayrıcalığa sahipti ve bu metropoleis içinde yaşayan şehirli, geniş toprakların sahibi Helen bir aristokrasi Mısır'da 2. ve 3. yüzyıl boyunca büyük özel mülkleri aracılığıyla etkinlik kurdu.. Sakinlerin çoğu köylülerdi, birçoğu yüksek kiralar karşılığında kiracı-çiftçi olarak çalışıyordu, tapınaklara ait kutsal toprakları veya eskiden Mısır monarşisine ait olan kamu arazilerini işliyordu. Mısır dilinin konuşulduğu köylerin kırsal yaşamı ile vatandaşların Koini Grekçesi konuştuğu ve Helenistik gymnasium'un uğrak yeri olan metropol arasındaki ayrım, Romalı Mısır'daki en önemli kültürel bölünmeydi ve Tüm Mısırlıları Roma vatandaşı yapan Antoninainus Anayasasına rağmen bu ayrım çözülemedi. Bununla birlikte, kitlesel kentleşmeye yönelik hatırı sayılır bir sosyal hareketlilik vardı ve köylü nüfusunun şehirli ekonomiye ve Yunanca okuryazarlığa katılımı yaygındı.
Geç Antik Çağ'da, Diocletian'ın Roma İmparatorluğu'nun Hristiyanlaşmasıyla, özellikle Mısır'da Hristiyanlığın büyümesiyle aynı zamana denk geldi. Büyük Konstantin'in Mısır'ın kontrolünü eski eş- ağustos Licinius'tan almasından itibaren, imparatorlar Hristiyanlığı desteklediler. Mısır dilinin son aşaması olan Kıptice, Romalı Mısır Hristiyanları arasında edebi dil olarak ortaya çıktı. Diocletian döneminde sınır, Dodekaschoinos bölgesinden çekilerek, nehirden aşağıya Syene'deki (Aswan ) Nil'in Birinci Kataraktı'na taşındı. Bu güney sınırı, Syene, Philae ve Elephantine'deki garnizonlardan kalan 5., 6. ve 7. yüzyıllara ait askeri belgelerin gösterdiği üzere, yüzyıllar boyunca büyük ölçüde barış içindeydi. Geç Roma ordusunun bu askerleri muhtemelen limitanei idi, ancak Mısır'da da, Büyük Justinian'ın Scythae Iustinianileri, Tebaid'de konuşlandırıldığı bilinmektedir. Özel arazi mülkiyeti eğilimi, 5. yüzyılda daha belirgin hale geldi ve birçok münferit araziden inşa edilen büyük mülklerle 6. yüzyılda zirveye ulaştı. Bazı büyük malikaneler Hristiyan kiliselerine aitti ve daha küçük toprak sahipleri, hem daha büyük mülklerde kiracı çiftçiler hem de kendi topraklarında çalışan kiracı çiftçilerin topraklarının sahibi olanları da içeriyordu.
Birinci Veba Salgını, 541 yılında Roma Mısır'ında, Pelusium'da Justinianus Vebası'nın ortaya çıkmasıyla Akdeniz Havzasına geldi.
Mısır, Müslümanların fethinin ardından 641'de Raşidun Halifeliğinin bir parçası olunca, Mısır, Roma İmparatorluğu'nun bir parçası olmaktan çıktı.
Mısır'da Roma yönetimi
Roma, Mısır bölgeleri için Ptolemaios sistemini devraldığında, bu sistemde birçok değişiklik yaptı. Roma fethinin etkisi ilk başta Yunanların ve Helenizm'in, Mısır etkilerine karşı konumunu güçlendirmek oldu. Helenistik Ptolemaios egemenliği altındaki bazı unvanlar ve makamların isimleri aynı kaldı, bazıları ise değiştirildi ve bazı isimler kaldı, ancak işlev ve yönetimleri değişti.
Mısır'daki yerel yönetimler(İskenderiye dışındaki yerler ) nomoi olarak bilinen geleneksel bölgelere ayrıldı. Her nome için prefect bir stratigos tayin etti. Strategoi, ülkenin idaresinin çoğunu valinin adına yerine getiren ve kendileri Mısırlı üst sınıflardan gelen, askeri işlevleri olmayan sivil yöneticilerdi. Mētropollerin her birindeki strategoiler üst düzey yerel yetkililerdi, prefect ile kırsal alanlar arasında aracılar olarak hizmet ettiler ve birkaç yıllık görevlerinde idareden ve kendi davranışlarından yasal olarak sorumluydular. Her stratigos bir sadık katiplere sahipti. Bu katipler, tüm mülklerin, arazilerin, arazi gelirlerinin ve tapınakların idaresi de dahil olmak üzere nome'un mali işlerinden sorumluydu ve tuttukları kayıtlarından geriye kalanlar, bütünlüğü ve karmaşıklığı nedeniyle antik dünyada benzersizdir.  Katipler, strategoi için vekil olarak hareket edebilirdi, ancak her biri, doğrudan İskenderiye'ye rapor verirdi; burada, her bir nome için atanan özel mali görevliler şehirlerin giderlerini denetliyordu. Nomoslar geleneksel olarak Yukarı ve Aşağı Mısır'ın bu gruba ayrılırdı, Bunların her birinin başında bir epistrategos bulunurdu,her biri aynı zamanda bir Roma procuratoruydu. Romanın Mısır'ı ilhakından kısa bir süre sonra, Memphis'in hemen güneyinde ve Faiyum bölgesini kapsayan ve "Heptanomia ve Arsinoite nome" olarak adlandırılan yeni bir epistrattegoilik oluşturuldu. Nil Deltası ise, iki epistrategoi tarafından yönetilirdi. Epistrategos'un rolü, İskenderiye'deki vali ile mētropoleis'teki strategoi arasında bağlantıyı sağlamaktı ve daha genel bir işlevi yerine getiren birkaç özel idari görevi vardı. Maaşları- sexagenariandı - yılda 60.000 sestersius.
Her köyün yönetilmesi için köy katipleri vardır, muhtemelen maaşlılardır, genellikle üç yıl için görevlendirilmiştir. Her biri, çıkar çatışmalarını önlemek için, yerel sisteminin bir parçası olarak ücretsiz kamu hizmeti yapmaları gerektiğinden, kendi köylerinden uzakta bir topluluğa atanırdı. Okuryazar olmaları gerekiyordu ve resmi katip olarak çeşitli görevleri vardı. Diğer yerel yetkililer; güvenlik görevlileri, tahıl ambarı görevlilerinin yanı sıra belirli vergileri toplayanlar, Kamu sığır sürücüleri ve kargo amirleriydi    Diğer görevliler ekonominin diğer belirli yönlerinden sorumluydu: bir grup memur, valinin resmi turları sırasında özel ihtiyaç malzemelerini ayarlamaktan sorumluydu. 4. yüzyılın başlarındaki reformlar, belki de daha fazla katılık ve daha baskıcı bir devlet kontrolü pahasına, Mısır'da bir 250 yıl daha artan refahın temelini oluşturmuştu. Mısır, idari amaçlarla birkaç küçük eyalete bölündü ve ayrı sivil ve askeri yetkililer oluşturuldu; (praeses ve dux). Eyalet, Suriye'de Antakya merkezli piskoposluğa bağlı Doğu kontunun (yani papaz) denetimi altındaydı.
Askeri
Roma ordusu, en homojen Roma yapıları arasındaydı ve ordunun Mısır'daki örgütlenmesi, Roma İmparatorluğu'ndaki örgütlenmesinden çok az farklıydı. Roma lejyonları Roma vatandaşlarından, Roma Auxilla'sı ise vatandaş olmayan kişilerden asker alırdı.
Mısır, garnizonunun, diğer eyaletlerde olduğu gibi bir senatoryal sınıftan gelen kişiler tarafından yönetilmeyip, equestri sınıfından olan praefectus Aegypti tarafından yönetilmesi bakımından benzersizdi.  Bu ayrım, Augustus tarafından yayımlanan bir yasada belirtilmişti ve bir equestrinin bir senatöre komuta etmesi düşünülemez olduğundan, Mısır'daki lejyonların komutanlarının kendileri benzersiz bir şekilde equestri sınıfından gelmekteydiler. Bu zorluklar sonucunda, vali,rakip bir güç unsuru oluşturamaz hale getirildi (Marcus Antonius buna rağmen yapmayı başarmıştı) Lejyonları komuta edenler tecrübeleri kısıtlı genç politikacılardan ziyade, kıdemli ve tecrübeli Centruion ve Legatuslardan oluşuyordu. lejyonlarını komuta kariyer askerlerdi   Praefectus aegypti,  Mısır'da konuşlu lejyonların ve Auxiliaların genel komutanıydı    Toplu olarak, bu güçler exercitus Aegyptiacus (Mısır ordusu)  olarak biliniyordu.
Roma garnizonu, Memphis ve Mısır Babil çevresindeki stratejik merkezler yerine İskenderiye'nin bir bölgesi olan Nicopolis'te ağırlıklı olarak konuşlanmıştı. İskenderiye, erken Roma imparatorluğunda Akdeniz'in ikinci büyük şehri, Doğu Yunan'ın kültürel başkenti ve Antonius ve Kleopatra'nın yönetimi altında Roma'ya rakipti. Bölgeden sadece birkaç papirüs günümüze ulaştığı için, lejyonerlerin günlük yaşamı hakkında imparatorluğun diğer vilayetlerinde bilinenden çok daha az şey biliniyor ve vali ve subaylarının askeri uygulamalarına dair çok az kanıt var. Bulunan papirüslerin çoğu Orta Mısır'ın köylerinde bulundu ve metinler öncelikle yerel meselelerden bahsediyor, nadiren yüksek siyasete ve askeri meselelere yer veriyor. Roma imparatorluk döneminin askeri kampları hakkında pek bir şey bilinmemektedir, çünkü çoğu su altındadır veya üzerine günümüzde yapılar inşa edilmiştir ve Mısır arkeolojisi geleneksel olarak Roma bölgelerine çok az ilgi göstermiştir. Askerlerin hizmet tarihinin bir kaydını sağladıkları için, 83 ile 206 arasında tarihlenen altı bronz Roma askeri diploması, Mısır'daki auxilia olduğunun tespiti için kanıtların ana kaynağıdır; Bu yazılı sertifikalar Auxila olarak askeri hizmetin 25 veya 26. yılında askerleri ödüllendirmek için verilirdii. Ordunun diğer eyaletlerden daha fazla Yunanca konuştuğu kesindir.
Mısır Ordusunun kalbi İskenderiye'deki Nikopolis garnizonuydu ve orada kalıcı olarak en az bir lejyon ve güçlü bir Auxilia süvari kuvveti vardı. Bu birlikler, praefectus emrinde İskenderiyeliler arasındaki ayaklanmalara karşı ve valinin emriyle herhangi bir noktaya hızla ilerlemeye hazırdı. İskenderiye'de Mısır'daki Roma donanması da bulunmaktaydı. (Classis Alexandrina),   2. ve 3. yüzyıllarda İskenderiye'de, megalopolis'in büyük nüfusunun bir parçası olan yaklaşık 8.000 asker vardı.
Başlangıçta, Roma Mısırının lejyoner garnizonu üç lejyondan oluşuyordu: Legio III Cyrenaica, Legio XXII Deiotariana ve diğer bir lejyon. Bu üçüncü lejyonun statüsü ve kimliği kesin olarak bilinmemektedir ve bunun MÖ 23'ten önce Tiberius zamanında kesinlikle Mısır'dan çekildiği bilinse de kesin tarih tam olarak bilinmemektedir. Tiberius'un üvey babası ve selefi Augustus'un saltanatında, lejyonlar Nicopoliste, Mısır Babili'nde belki de Thebes'te konuşlanmıştı. Ağustos 119'dan sonra, III Cyrenaica Mısır'dan çekildi; XXII Deiotariana bir süre sonra Mısır'a gönderildi ve <i id="mwArQ">127 / 8'den önce, Legio II Traiana</i> geldi ve iki yüzyıl boyunca Mısır Ordusunun ana bileşeni olarak kaldı. Roma Mısır'ının ilk on yıllarında auxilia garnizonunun boyut ve konumlarında ''ülkenin fethi ve pasifleşmesindeki değişiklikler etkili oldu. Auxilia'' birliği Principatus döneminde çoğunlukla istikrarlıydı ve 2. yüzyılın sonlarına doğru mevcudu bir miktar arttı. Üç ya da dört ala adı verilen 500 atlıdan oluşan toplam 1500-2000 Auxilia süvarisi Mısır'da konuşluydu. Yedi ila on tane Auxilia birliklerinden oluşan kohortlar bulunmaktaydı. Her kohort yaklaşık 500 kişiden oluşuyordu. Ancak bazı özel kohortlar 600 piyade ve her dört piyadeye karşılık bir süvariyle takviye edilmişti. İskenderiye'de konuşlanmış auxilia'nın yanı sıra, en az üç müfreze, Nil'in ilk çatalı üzerinde, Philae ve Syene (Aswan) çevresinde, Mısır'ı güneydeki düşmanlardan ve Thebaid'deki isyanlara karşı koruyan güney sınırında kalıcı olarak garnizonlarda konuşlandı
İskenderiye-Nicopolis'teki ana garnizonun ve güney sınır kuvvetinin haricinde, Mısır Ordusu'nun geri kalanının durumu net değil, ancak birçok askerin çeşitli karakollarda (praesidia), yolları ve uzak doğal kaynakları saldırılardan korumak için konuşlandığı biliniyor. Romalı müfrezeler, centurioneslerin ve beneficiariilerin Nil Vadisi'nde düzeni korudukları bilinmektedir. Ancak diğer görevleri hakkında çok az bilgiye sahibiz. Muhtemelen nomlardaki strateoglara bağlı olarak görev yapmaktalardı ve otoriteyi sağlıyorlardı. Liderliğindeki Arkeolojik eser Hélène Cuvigny liderliğindeki arkeolojik kazıda bulunan kalıntılar Doğu Çölü boyunca konuşlanan askerlerin hayatları hakkında bbirçok ortaya çıkarmıştır. Yine aynı şekilde bu kalıntılardan imparatorluğun en büyük granit taş ocaklarından birinde askerlerin konuşlandığı görülmüştür. Bir yazıttan varlığı bilinen diğer Roma karakolları da vardı, Bunlar Farasan Adaları ve  Arap Yarımadası'nın batı kıyısındaydı.. Diğer eyaletlerde olduğu gibi, Mısır'daki yerel halk olarak, yalnızca vatandaş olmayan Auxilialar arasından değil, aynı zamanda Roma vatandaşlığına sahip olanlar arasından da lejyoner olarak askere alındı. Severan hanedanı döneminde Mısır Ordusu'ndaki yerel halk oranı artan bir eğilimdeydi. Flavian hanedanı altında bu oran daha da yüksek bir orana sahip oldu - lejyonerlerin dörtte üçü kadarı yerel kökene sahipti. Bunlardan yaklaşık üçte biri askerlerin çocuklarıydı  ordunun Lefkoşa'daki üssünü çevreleyen kanaba yerleşimlerinde yetiştirilen askerlerin yalnızca sekizde biri İskenderiye vatandaşıydı. Mısırlılara orduya katıldıklarında Roma tarzı Latince isimler verilirdi; diğer eyaletlerin aksine, Mısır Ordusu'nun yerel askerleri arasında yerel isimler neredeyse hiç kullanılmazdı.
Günümüze ulaşan askeri diplomalardan biri bir askerin doğum yerini Coptos olarak belirtiyor, diğerleri ise başka yerlerden Mısır'a gelen askerlerin ve yüzbaşıların tecrübeli olduğunu gösteriyor. 2. yüzyıldan elde edilen kanıtlar, çoğu auxilia'nın Mısır'dan geldiğini, diğerlerinin Afrika ve Suriye vilayetlerinden ve Küçük Asya'dan geldiğini gösteriyor. Roma ordusu boyunca hizmet veren Balkanlar'dan Auxilialar , Mısır'da da görev yaptı: Ostraca'dan birçok Daçya ismi biliniyor, Bu belki de Trajan'ın Daçya Savaşları sırasında ve sonrasında Daçyalıların askere alınmasıyla bağlantılı. Bulunan isimler ağırlıklı olarak süvari isimleridir ve bazı piyadeler de vardır. Diğer Roma eyaletlerinde orduda yaygın olan Trakyalılar da mevcuttu ve Trakya'da Mısır garnizonundan bir auxilia diploması da bulundu. İki auxilia diploması, biri Apamea olmak üzere Mısır Ordusu gazilerini Suriye ile birleştiriyor. Anadolu'da toplanan çok sayıda asker, Mısır ve Suriye'deki bir Yahudi ayaklanmasına karşı Kitos Savaşı'ndan sonra garnizonu takviye etmiş olabilir.
Toplum
Romalılar döneminde Mısır'daki sosyal yapı hem benzersiz hem de karmaşıktı. Bir yandan, Romalılar, Ptolemaios döneminde yürürlükte olan aynı idari taktiklerin çoğunu kullanmaya devam ettiler. Aynı zamanda Romalılar, Aegyptus'taki Yunanları hem yerli Mısırlıların hem de Yunanların reddedeceği bir fikir olsa da "Gerçek Mısırlılar" olarak gördüler. Genel olarak çok Helenleşmiş olan Yahudilerin hem Yunanlardan hem de yerli Mısırlılardan ayrı kendi toplulukları vardı. Romalılar, etnik köken ve ikamet yeri temelli bir sosyal hiyerarşi sistemi başlattı. Roma vatandaşları dışında, Yunan şehirlerinden birinin bir Yunan vatandaşı en yüksek statüye sahipti ve kırsalda yaşayan bir Mısırlı en düşük sınıftaydı. Vatandaşlık kazanmak ve rütbelerde yükselmek çok zordu ve statü kazanmak için pek fazla seçenek yoktu.
NGC 6430
NGC 6430, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Herkül takımyıldızı yönünde bulunur. Sab tipi bir sarmal galaksidir. Alman astronom Albert Marth tarafından 1864 yılında 121,92 cm (48 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Roma ve Bizans Mısırı
Toplum
Birçoğunun başka bir sınıfa yükselmek için izlediği yollardan biri orduya kaydolmaktı. Lejyonlarda yalnızca Roma vatandaşları hizmet edebilse de, birçok Yunan lejyonlara girmeyi başardı. Yerli Mısırlılar auxiliarye katılabilir ve terhis olduktan sonra vatandaşlık kazanabilirdi. Farklı gruplar, sosyal sınıflarına göre farklı vergilendirme oranlarına sahipti. Yunanlar kelle vergisinden muaf tutulurken, Nome başkentlerinin Helenleşmiş sakinleri, orduya katılamayan ve tüm kelle vergisini ödeyen yerli Mısırlılardan daha düşük bir oranda vergilendirildi
Roma Mısırı'ndaki sosyal yapı, yönetim idaresi ile çok yakından bağlantılıdır. Ptolemaik dönemden türetilen idare biçimi 4. yüzyıla kadar sürdü. Özellikle devam eden unsur, Mısır'ın geleneksel idari bölümleri olan 'nomları ' yönetmek için strategoi'nin atanmasıydı. Mısır'daki Boulai veya kasaba konseyleri resmen Septimius Severus tarafından oluşturuldu. Bu boulai ve üyelerinin, nomlar için önemli idari sorumluluklar elde etmeleri ancak 3. yüzyılda Diocletian döneminde oldu. Augustan devri, tamamen sosyal statü ve güce dayanan porolara (mülkiyet veya gelir yeterliliği) dayalı bir zorunlu kamu hizmeti sistemi getirdi. Romalılar ayrıca Ptolemaiosların uyguladığı vergi oranlarına benzer kelle vergisini getirdiler, ancak Romalılar mētropoleis vatandaşlarına özel düşük oranlar verdiler. Oxyrhynchus kentinde, bu şehirlerdeki sosyal yapı konusunda çok fazla bilgi içeren birçok papirüs kalıntısı vardı. Bu şehir, İskenderiye ile birlikte, Romalıların Mısır'ı ele geçirdikten sonra kullanmaya devam ettikleri çeşitli kurumların çeşitli yapılarını gösteriyor.
Ptolemaioslar döneminde olduğu gibi, İskenderiye ve vatandaşlarının da kendi özel unvanları vardı. Başkent, Mısır'ın geri kalanından daha yüksek bir statüye ve daha fazla ayrıcalığa sahipti. Ptolemies döneminde olduğu gibi, Romalı İskenderiye vatandaşı olmanın birincil yolu, her iki ebeveynin de İskenderiye vatandaşı olduğunu deme adı verilen kimliklerle kayıt olurken bildirmekti. İskenderiyeler, Roma vatandaşlığı alabilen tek Mısırlılardı. Sıradan bir Mısırlı, Roma vatandaşı olmak isterse, önce İskenderiye vatandaşı olması gerekirdi. Mısır'da Augustus dönemi, “ Helenik ” toprak sahibi seçkinlerle kentsel toplulukların oluşmasına tanık oldu. Bu toprak sahibi seçkinler, ayrıcalıklı ve yönetici konumuna getirildi ve bunlar Mısır halkından daha fazla öz yönetime sahipti. Vatandaşların içinde, Yunan vatandaşlarının her iki ebeveynin de MS 4-5'te hükûmet tarafından derlenen bir listeye göre spor salonunun üyesi olduğunu göstermeleri halinde girebilecekleri spor salonları vardı.
Spor salonuna girebilen olan kişi daha sonra efebusa da girebilirdi. Gerousia olarak bilinen yaşlılar konseyi de vardı. Bu ihtiyarlar meclisinin cevap vermesi gereken bir boulai yoktu. Tüm bu Yunan örgütlenmesi metropolün hayati bir parçasıydı ve Yunan örgütleri seçkin bir vatandaş grubu oluşmasını sağladı. Romalılar, belediye görevlileri ve iyi eğitimli idareciler görevlendirmek için bu seçkinlerden yararlandı. Bu seçkinler aynı zamanda yerli Mısırlı fellahin'den daha düşük kelle vergileri de ödüyorlardı. Özellikle İskenderiyelilerin arazi üzerinde daha düşük vergi oranlarından yararlanabildikleri belgelenmiştir.
Bu ayrıcalıklar bedensel cezalara kadar uzanıyordu. Yerli Mısırlılar kırbaçlanırken, Romalılar bu tür cezalardan korunuyordu. İskenderiyeliler ise sadece bir sopayla dövülme ayrıcalığına sahipti. İskenderiye, Mısır'daki Yunan şehirlerinin en büyük statüsüne sahip olsa da, Antinoöpolis gibi diğer Yunan şehirlerinin İskenderiye'de görülenlere çok benzer ayrıcalıklara sahip olduğu açıktır. Tüm bu değişiklikler Yunanların Mısır'da müttefik muamelesi görmesi ve yerli Mısırlıların fethedilmiş bir ırk olarak görülmesi anlamına geliyordu.
Ekonomi
Aegyptus'un tahıl hasadının büyük bir bölümü, hem İskenderiye nüfusunu hem de Roma başkentini beslemek için nehrin aşağısına (kuzeye) sevk ediliyordu. Vergi mükelleflerinden sık sık baskı ve gasp şikayetleri geliyordu.
Arazi yönetimi ve kullanım hakkı için, Ptolemaios devleti, daha önceki firavunlarda olduğu gibi arazilerin çoğunu elinde tutuyordu, ancak Roma İmparatorluğu özel ve kamu arazileri arasında bir ayrım getirdi - daha önceki sistem küçük arazileri özel mülkiyet olarak sınıflandırmıştı - ve bir kompleks Düzinelerce arazi holdinginden oluşan düzenleme geliştirilmiştir. Arazilerin statüsü, mülkün hidrolojik, hukuki ve işlevi ile Ptolemaik sistemden alınan üç ana mülkiyet kategorisi tarafından belirlendi: tapınaklara ait kutsal topraklar, imparatorluk toprakları (devlete ait olan ve gelirinin çoğunu oluşturan); ve "hediye edilmiş topraklar" bir tür tımar sistemi kapsamında kiralanırlardı.
Roma hükümeti, toprağın özelleştirilmesini ve üretim, ticaret ve ticarette özel teşebbüsün artmasını aktif olarak teşvik etmişti ve düşük vergi oranları özel mülk sahipleri ve girişimciler lehine olmuştu. Yoksul insanlar geçimlerini devlete ait toprakların veya imparatora ait mülklerin veya varlıklı özel mülk sahiplerinin kiracıları olarak sağladılar ve oldukça yüksek olan kira nedeniyle nispeten daha ağır bir yük altındaydılar.
Genel olarak, para kazanma ve ekonomideki karmaşıklık derecesi, köy düzeyinde bile yoğundu. Mallar, büyük ölçekte madeni para aracılığıyla taşındı veya takas edildi; kasabalarda ve daha büyük köylerde, hakim tarımsal ürünün tüketilmesiyle ve ticaretiyle bağlantılı olarak yüksek düzeyde bir sınai ve ticari faaliyet gelişti. Hem iç hem de dış ticaret hacmi 1. ve 2. yüzyıllarda zirveye ulaştı. 3. yüzyılın sonunda büyük sorunlar ortaya çıktı. İmparatorluk para biriminin bir değer kaybı, madeni paraya olan güveni baltaladı ve hatta hükûmetin kendisi bile, doğrudan ana tüketicilere, ordu personeline kanalize ettiği ayni vergi ödemelerini giderek daha fazla talep ederek buna katkıda bulunuyordu.. Yerel yönetimler dikkatsiz, inatçı ve verimsizdi; Diocletian ve I. Konstantin dönemlerinde kesin ve amaca yönelik reforma olan açık ihtiyaç oldukça açığa çıkmıştı.
Dönem boyunca, özellikle Roma Mısırı ve Hint Yarımadası arasında, Roma'nın Hindistan ile ticaretine dair çok sayıda gösterge vardır. Kuşan İmparatorluğu hükümdarı Huvishka (MS 150-180) sikkelerine Helenistik-Mısır tanrısı Serapis'i (ϹΑΡΑΠΟ, "Sarapo" adı altında) dahil etti. Serapis, Mısır'daki İskenderiye panteonunun en büyük tanrısı olduğu için, bu sikke Huvishka'nın Kuşan İmparatorluğu'ndan gelen ürünler için önemli bir pazar olabilecek Roma Mısırına karşı ilgiye sahip olduğunu gösteriyor.
Mimari
Nomoi'nin idari taşra başkentlerinde, mētropoleisler çoğunlukla Firavun ve Ptolemaik dönemden miras kaldı, Strategoslar tarafından Roma kamu binaları ve yerel spor salonları tarafından inşa edildi. Çoğu durumda, bunlar ayakta kalmamıştır ve kanıtları nadirdir, ancak çoğunun Greko-Romen dünyasının klasik mimarisinde, taş binalarda klasik düzenler kullanılarak inşa edilmiş olması muhtemeldir.  Bilinen kalıntı şunlardır : Pelesium'daki iki Roma tiyatrosu, Thebes'teki Serapis tapınağı ve  Philae'de bir imparator Augustus'a ve Tanrıça Rome'a adanmış bir zafer takı. - Bazı mētropoleislerde birkaç taş bloktan münferit yanında Roma mimarisinin önemli kalıntıları vardır. Bu mētropoleislerden özellikle üçü bilinmektedir Heracleopolis Magna, Oxyrhynchus ve Hermopolis Magna. İmparator Hadrian. 130 yılında Antioöpolis adında bir şehir kurdu Bütün bunlar belirli tanrılara adanmış kutsal şehirlerdi. Bu şehirlerin kalıntıları ilk olarak Napolyon'un Mısır seferi sırasında bağlı entelektüeller tarafından metodik olarak incelendi ve taslak haline getirildi ve sonunda Description de l'Égypte eserinde yayınlandı. Edme-François Jomard ve Vivant Denon tarafından çizilen resimler, bu kalıntıların kanıtlarının çoğunu oluşturur, çünkü 19. yüzyıldan beri harabelerin çoğu kendiliğinden kaybolmuştur. Thebes'in güneyinde, mētropoller büyük ölçüde klasik yapılardan yoksun olabilir, ancak Antinoöpolis yakınlarında klasik etki daha güçlü olabilirdi. Çoğu mētropol muhtemelen İskenderiye'de olduğu gibi Helenistik şehirlerde tarafından kullanılan klasik Hippodamya ızgarası kullanılarak inşa edilmişti
Vivant Denon, Oxyrhynchus'ta harabelerin eskizlerini yaptı ve Edme-François Jomard bir açıklama yazdı; Birlikte bazı tarihsel fotoğraflar ve kalan birkaç kalıntılarıyla, <i id="mwBKQ">medjed</i> e ithaf edilen bu şehir, klasik mimarinin en iyi kanıtlarındandır Heracleopolis Magna olarak bilinen iki grup bina ayakta kalabilmiştir: Jomard'ın çalışması olarak bilinen ve Herakles'e adanan tapınak ve Hadrian tarafından sevgilisinin onuruna inşa edilen Antinoöpolis'teki Herakles tapınağı.. Napolyon dönemine ait kanıtlar, daha fazla binanın hayatta kaldığı ve Hermes / Merkür ile eşdeğer Thoth'a adanmış Hermopolis Magna'yı belgelemek için de önemlidir.
Mısır'da bilinen en eski kilise mimarisi kalıntıları Roma köyü Kellis'tedir ; 4. yüzyılın başlarındaki ev kilisesinin ardından, Konstantin döneminde üç nefli, apsisli bir bazilika kilise inşa edilirken, bu kilisenin her iki tarafında pastafori, bulunuyordu. Üçüncü bir kiliseye de bir Hristiyan mezarlığı eşlik ediyordu. Tüm bu kiliseler doğu-batı ekseninde, liturjik odağı doğuda olacak şekilde inşa edildi ve pastafori (yan odalar) ülkedeki kiliselerin ortak bir özelliğiydi. Kiliseler, Konstantin'in Licinius'a karşı kazandığı zaferden hemen sonra inşa edildi ve 4. yüzyılda Dakhla Vahası'ndaki 'Ain el-Gedida gibi kasabaların bile kendi kiliseleri vardı. Günümüze ulaşan bilinen en eski anıtsal bazilika Antinoöpolis'tedir; doğuya bakan ve bir mezarlığa yerleştirilmiş beş nefli bazilika uzunluğunda ve  genişliğindedir. 4. yüzyılın sonlarında, manastır kiliseleri diğer kiliselerden, sunağın durduğu doğu uçlarında yarım daire yerine dikdörtgen tapınaklar inşa ederek ayrıldılar ve apsis yerine bir kemerle süslenmiş bir aedicula veya niş vardı. sıva içi kolonlar. 5. yüzyılda, pastaforili anıtsal kilise bazilikasının bölgesel stilleri ortaya çıktı: Akdeniz kıyılarında ve ülkenin kuzey kesiminde kiliseler üç veya beş koridorlu bazilikalardı, ancak Orta Mısır ve Yukarı Mısır'da bazilikalar genellikle yapının her tarafına bir sütun dizisi verilmiş ve diğer üçünün batısında enine dördüncü bir koridorun eklenmesiyle sürekli bir gezinti yeri oluşturulmuştur.  Doğu Mısır'da sütunlar ve sütunlar vurgulandı ve kutsal alan, önünde zafer takı ile ayırt edildi.
Sadece batı Nil Deltası'ndaki Abu Mena ve Marea gibi kentsel ortamlarda bir transept planı kabul edildi. 5. yüzyılın ortalarında Mısır'ın en büyük kiliselerinden biri olan Büyük Bazilika, Hermopolis Magna şehrinin merkezi kavşağına inşa edildi. Alışılmadık bir şekilde, üç nefli transeptli bazilikanın kuzey ve güney duvarlarında yarım daire uzantıları vardı. Kıpti Sohag'taki Beyaz Manastır da 5. yüzyılda üçlü taraktonoz apsisle inşa edilen kilisedir, Sohag en Dayr Anba Bishoi'de bulunan, bu alışılmadık tasarıma; Dayr as-Suyrān'daki Wadi El Natrun'da; Batı Çölü'ndeki Dakhla Vahasında Dayr Abū Mattā'de ve Dendera'da da rastlanılır. Beyaz Manastır'ın kurucusu Shenoute'un mezar-şapeli de bu triconch planla inşa edilmiş ve bir manastırda inşa edilen bir manastır kurucusunun mezarının ilk örneğidir. Beyaz Manastır'ın kireçtaşı kesme taşlarından bazıları devşirme taştı ; taşlar muhtemelen yakınlardaki Yukarı Mısır'daki Athribis'teki firavunlara ait binalardan alınmıştır. Ana kilisenin içi, ambonlu ve oturaklı üç koridorlu bir bazilikadır ve her zamanki Mısır tarzı batı geçiş koridoru olsa da, ancak dış cephesi, çatısında cavetto kornişleri olan bir Mısır tapınağını andırıyor. Kıpti kiliseleri için alışılmadık bir şekilde, Beyaz Manastır kilisesinin, belki de manastır topluluğunun dışından ibadet edenleri barındırmak için iki narteksi vardır. Yakındaki Kızıl Manastır, her yerde Geç Antik Çağ'dan kalma en kapsamlı boyalı dekorasyonu korumaktadır ve muhtemelen dönemin Mısır kiliselerinin iç dekorasyonunun bir temsilcisidir. Antinoöpolis'teki ana anıtsal bazilikanın yanı sıra, burada 5. yüzyılın sonlarında inşa edilmiş iki haç biçiminde kilise daha bulunurdu.
İmparatorluk kültü
Mısır hükümdarlara yapılan tapınma selefleri Büyük İskender ile birlikte Mısır-Helenistik bir hükümdar kültüyle ibadet edilen Ptolemaios hanedanının düşüşüyle tamamen sona erdi. Roma'nın Mısır'ı fethinden sonra Augustus, Mısır'da yeni bir Roma imparatorluk kültü kurdu. Resmi olarak, "Roma halkı şimdi toplu olarak Mısır'ın hükümdarıydı; İmparatorlar asla geleneksel şekilde firavun olarak taçlanmadı ve imparatorların sistematik olarak geleneksel rahipler tarafından tapılan geleneksel panteonlara dahil edildiğine dair hiçbir kanıt yok. Bunun yerine Augustus'un görüntüsü Zeus Eleutherios ile özdeşleştirildi, Augustus Mısır'ı eski firavunlardan "kurtardığı" söylenen Büyük İskender örneğini örnek aldı.   Yine de, MÖ 27'de, geleneksel olduğu gibi, Ptah'ın baş rahibi, Augustus'un yetkisi altında Mısır hükümdar kültünün en kıdemli rahibi olarak atanmış ve "Sezar'ın rahibi" olarak anılmıştı.   Augustus, ölümünden önce Mısır'da bir tanrılaştırmayla onurlandırılmıştı ve Nero'ya, (özellikle Hadrian gibi,) yaşarken tapıldığına dair kanıtlar var.   Ancak hayattayken, imparator genellikle çeşitli tanrılara "sağlığı için" adaklarla onurlandırılırdı (Latin: ); ancak imparatorun ölümünden sonra imparator tanrılaştırılır ve bir tanrı olarak ona tapılırdı. MS 41'de İskenderiyelilere yazılan bir mektupta, Cladius onların bir kült teklifini reddeder, yalnızca heykellere izin verir ve tanrılaştırılmış Augustus için kült ibadetini rezerve eder. Hukuki amaçlar için, imparatorun adına yemin edilmesi gerekiyordu: "Sezar Imperator, Tanrı'nın oğlu Zeus Eleutherios, Augustus'a yemin ederim".
Resmi kült İskenderiye ve Tüm Mısır için Mısır tapınaklarından sorumlu vekil olan ve Mısır genelinde imparatorluk tanrılarına ve Serapis'in ibadetinden sorumlu olan Archiereus tarafından yönetiliyordu. Praefectus Aegypti'de olduğu gibi, İskenderiye ve Tüm Mısır'ın archiereus'u bir Roma vatandaşıydı ve muhtemelen equites sınıfından atanırdı. Mısır'daki resmi kült diğer eyaletlerdekinden farklıydı; Roma Senatosu ile yakından ilişkili olan tanrıça Roma, bir imparatorluk vilayeti olarak Mısır Senato'nun yetkilerinin (imperium) dışında kaldığı için Augustus tarafından tanıtılmadı. İskenderiye ve Tüm Mısır'ın archiereus'u imparator tarafından atanırdı.  Baş rahibin tam unvanı (" Augusti ve Büyük Serapis tanrılarının baş rahibi ve Mısır ve tüm ülkenin tapınaklarından sorumlu olan kişi"), Serapis kültünün imparatorların ibadetiyle yakından bağlantılı olduğu için ve her ikisi de aynı Romalı yetkili tarafından denetleniyordu. Nomların her birinde onomun bir archiereusu vardı.; Ayin sistemi aracılığıyla yerel seçkinlerden seçilen bu yüksek rahipler, imparatorluk tapınaklarının ve kültlerinin mētropolellerde korunmasından sorumluydu. Bu yetkililer, en geç 1.yüzyılın ortalarından beri şehirlerinde, her biri "Lord Augustus'un ve tüm tanrıların yüksek rahibi"  veya ("şehrin yüce rahibi) olarak biliniyorlardı ve geleneksel yerel kültler zaten kendi rahipliklerine sahip olduğu için, bu kişiler esas olarak imparatorluk kültünün organizasyonundan sorumluydu.   Roma devleti tarafından empoze edilmesine ve eyalet başkentinden denetlenmesine rağmen, imparatorluk kültü yerel olarak organize edildi, ancak İskenderiye'deki kült için doğrudan kontrol sağlandı.    Mısır boyunca, tanrılaştırılmış imparator Augustus'un ibadetine adanmış kurban sunakları adanmış tapınaklarda (sebasteia veya sezaryen) kuruldu.   Her sebasteion veya sezaryum, imparatorun yerel kültünü düzenlemenin yanı sıra idari işlevlere sahipti.   Bununla birlikte, özel ortamlarda imparatorlara tapınmanın yaygın olduğuna veya İskenderiyelilerin genellikle imparatorlara düşman olduklarına dair çok az kanıt vardır. Augustus döneminde kurulan ve büyük ölçüde tanrılaştırılmış ilk imparatorun kendisine odaklanmış olan imparatorluk kültünün biçimi, Büyük Konstantin hükümdarlığına kadar devam etti. Augusta Plotina i(mparator Trajan'ın dul eşi), Hadrian tarafından ölümünden sonra tanrılaştırıldı. Dendera'da, Afrodit'e adanmış bir tapınakta, geç dönemde imparatoriçe, imparatorluk ailesinin bir üyesinin ilk örneği olan Mısır tanrıçası Hathor ile özdeşleştirildi - Augustus'un yanı sıra - Mısır panteonuna entegre edildi. Festivalleri Mısır takvimine göre kutlanan Ptolemaios hanedanının kraliyet kültünün aksine, imparatorların doğum günleri gibi imparatorluk kült günleri, Roma takvimine göre kutlandı.
Serapis ve İsis Kültü
Serapis Ptolemaiotik dönemin başında muhtemelen Osiris-Apis kültüyle birleşti, Bu sinkretik bolluk tanrısını ve Helenistik ve Mısır özellikleri birleştiren I. Ptoleameios 'tu.. Serapis, Mısır panteonunda öbür dünya ve yenilenme tanrısı, doğurganlık tanrıçası İsis'in kocası ve Helen dünyasında Harpocrates olarak bilinen Horus'un babası olarak Osiris'in rolünü üstlendi. İmparatorlar bazen Serapis'in ayırt edici özelliklerini taşıyan portreleri ile Serapis olarak tasvir edildi ve çoğu yerli Mısır tanrısının aksine Osiris ile ortak olarak asla hayvan veya yarı hayvan formunda tasvir edilmedi. Caracalla, külte olan bağlılığını belirtmek için "Philosarapis" unvanını aldı. Serapis, Yunan tarzı kıyafetleri, uzun saçları ve sakalı ile <i id="mwBcQ">kalathus olarak bilinen düz tepeli tacı ile ayırt edilirdi</i>. Mısır dışında gelişen ve başka yerlerdeki Roma topraklarından ülkeye yeniden getirilen gizemli bir kült olan İsis Gizemleri, giderek daha fazla kutlanıyordu ve İsis, Ptolemaik kraliçe ibadet geleneğini içeren panteondaki yüce kadın tanrı ve yaratıcı tanrıçaydı. Isis lactans (emziren Iris)) bebek Harpocrates'i besleyen bir annelik simgesiydi; İsis myrionymos ise bir sihir ve gizem tanrıçasıydı.
Roma Mısır'ında kült, İskenderiye ve Tüm Mısır'ın archierus'u tarafından yönetiliyordu. Serapis tapınakları (serapea), en eski serapeum Memphis'te ve en büyüğü İskenderiye Serapeum'u olmak üzere Mısır'ın her yerinde bulunurdu. Serapis, İsis ve Harpocrates'in kutsal ailesine imparatorluk boyunca tapıldı; 4. yüzyılda kült, Hristiyanlığın ardında Roma dünyasının en popüler dini haline geldi.
Tapınaklar
İskenderiye ve Tüm Mısır için imparatorluk tarafından atanan başrahip, Graeco-Roma tanrılarına ve eski Mısır tanrılarına adanmış imparatorluk kültünün tapınaklarının ötesinde, tüm tapınakların idari yönetiminden sorumluydu. Mısır tarikatlarının rahipliklerine erişimi kontrol etti: nomların ritüel ayinleri onun onayına bağlıydı ve tapınakları içeren anlaşmazlıklara arabuluculuk etti ve bazı yargı yetkilerini kullandı. Tapınak kültlerinin destekleyicisi olarak imparatorlar, oyulmuş tapınak kabartmalarında geleneksel firavun kıyafetlerinde tasvir edildiler. Benzer şekilde, Mısır tanrıları bazen, özellikle Anubis ve Horus başta olmak üzere Roma askeri kıyafetleri giymiş olarak gösterildi.
Mısır kültleri arasında anıtsal tapınak yapımı ve süsleme, 3. yüzyılın başlarında tamamen sona erdi. Philip the Arab 'ın kabartması, Esna'daki tapınak duvarına eklendikten sonra, onun halefi Decius'un kartuşu, firavunların seleflerinin hanedan mirasını silip süpürme uygulamasının bilinen en son örneği olan, kartuşa kazınmıştı.
Hristiyanlık
Yeni Ahit'in yazarlarının ,Kudüs'teki Mısırlı ve İskenderiyeli Yahudilerden bahsetmesine rağmen, havarilerin İskenderiye'ye herhangi bir tebliğini veya Mısırlılara herhangi bir mektubunu kaydetmezler. Mısır'a Hristiyanlığın gelişi 1. yüzyıla tarihlenmektedir, Hristiyanlık muhtemelen Mısır'a Helenleşmiş İskenderiye Yahudileri arasında, Filistin'in Yahudi Hristiyan topluluklarından geldi.
Tarih
Eyalet, Octavian'ın (gelecekteki Roma imparatoru Augustus) rakibi Mark Antony'yi yenmesi, Firavun Kleopatra'yı devirmesi ve Ptolemaios Krallığı'nı Roma İmparatorluğu'na katmasıyla MÖ 30'da kuruldu.
Aegyptus'un ilk valisi Gaius Cornelius Gallus, Yukarı Mısır'ı silah zoruyla Roma kontrolü altına aldı ve daha sonraki Ptolemaioslar tarafından terk edilmiş olan güney sınır bölgesi üzerinde bir himaye kurdu.
İkinci vali Aelius Gallus, Arabia Petraea'yı ve hatta Arabia Felix'i fethetmek için başarısız bir sefer yaptı. Roma Mısır'ının Kızıldeniz kıyısı Claudius'un hükümdarlığına kadar Roma kontrolü altına alınmadı. Üçüncü vali Gaius Petronius, ihmal edilen kanalları sulama için temizledi ve tarımın canlanmasını teşvik etti. Petronius bugünkü merkezi Sudan olan ve daha önce Roma Mısır'ına saldıran Kraliçe Imanarenat yönetimindeki Kuş Krallığı'na karşı bile sefer düzenledi Kalıcı kazanımlar elde edemeyen Gallus MÖ 22'de Napata şehrini yerle bir etti ve kuzeye çekildi.
Tiberius, Caligula ve Claudius'un hükümdarlıkları, İskenderiye'de Yunanlar ve Yahudiler arasında aralıklı sivil çekişmelere rağmen, Mısır barış içindeydi. Latin tarihçi Tacitus'a göre Germanicus, Tiberius'un izni olmadan Mısır'ı ziyaret etmiş ve bu imparator olan amcası ile anlaşmazlığa neden olmuştur. Claudius, İskenderiye'nin kendi senatosu altında özyönetim taleplerini reddetti ve İskenderiyeli Yunan ve Yahudiler arasındaki huzursuzluğu bastırmaya çalıştı. Nero zamanında, belki İskenderiye Chaeremon'dan etkilenerek (Mısırlı rahip ve imparatorun Stoacı öğretmeni) bir sefer Meroe'ye düzenlendi. Ancak güney krallıklarını işgal etmek için yapılan askeri planlar Yahudiye'de çıkan ayaklanma sebebiyle yarıda kaldı. Birinci Yahudi-Roma Savaşı,
İskenderiye kökenli ilk Mısır praefectusu, Dört İmparator Yılı boyunca vali olan ve sonunda MS 69 yılında İskenderiye'de Yahudi Savaşı'nın galibi olan general Vespasian'ı imparator ilan eden Tiberius Julius Alexander'dı. Bu vali, Helenleşmiş Yahudi kökenliydi ve İskenderiyeli Philo ile akrabaydı. Mısır tahıl hasadı Vespasian'ın tüm imparatorluk üzerinde kontrol sağlamasına yardımcı oldu.
Nero döneminden itibaren Roma Mısır'ı, bir asır süren bir refah döneminin tadını çıkardı. Yunanlar ve Yahudiler arasındaki dini çatışmalar, özellikle 70 yılında Kudüs'ün yıkılmasından sonra Yahudi din ve kültürünün merkezi haline gelen İskenderiye'de büyük sorunlara neden oldu.
Vespasian, Augustus'tan bu yana Mısır'a gelen ilk imparatordu. İskenderiye'de firavun olarak selamlandı; Büyük İskender'in Siwa Vahası Zeus-Ammon Kahinine hoş geldin diyen Vespasian, antik firavunlar gibi yaratıcı tanrı Amun'un (Zeus-Ammon) oğlu ve Serapis'in enkarnasyonu olarak ilan edildi. Ptolemaioslarla benzerlik gösterir. Firavun rolünün eskiden beri yaptığı gibi Vespasian, ilahi olarak seçilmişliğini geleneksel yöntemlerle kör ve sakat bir adama tükürerek ve onu ayaklar altına alarak gösterdi ve böylece onu mucizevi bir şekilde iyileştirdiğini iddia etti.
114 yılında, Trajan döneminde ( İskenderiyeli Yahudiler arasında Kirene'de birinin kendini Mesih ilan etmesiyle bir isyan patlak verdi. O yılki ayaklanma yenilgiye uğradı, ancak 115 ile 117 arasında, Trajan'ın Part seferinde orduların yokluğunda kırsalda bir isyan devam etti.   Kiştuş Savaşı sırasında Yunan ve Mısırlı köylüler Yahudilerle çok şiddetli bir şekilde çatıştı. Yahudiler birçok eyalette ayaklanarak pagan halkı ve roma garnizonlarını katlettiler. Tapınaklara zarar verdiler, ayaklanmalar lejyonlar ve halk desteği ile bastırıldı ve İskenderiye Yahudi cemaatinin 3. yüzyıla kadar iyileşemeyen etkili bir şekilde yok edilmesiyle sonuçlandı.   Oxyrhynchus şehri ise tam tersine, isyandan zararsız kurtulmasını en az seksen yıl boyunca her yıl festivallerle kutladı.
Trajan'ın halefi Hadrian, 122'de yeni bir Apis boğasının kime ait olduğu sebebiylr bir Mısır isyanı başlatıldı; bu isyan kısa sürede bastırıldı. Hadrian, 130-131 yıllarında saraylılarla birlikte sekiz ila on ay boyunca Mısır'ı gezdi, bir Nil yolculuğuna çıktı, çölde aslan avladı ve şafak vakti Memnon Heykeli'ni ziyaret etti. Hadrian, sevgilisi Antinous'un nehirde boğulduğu yerde Antinoöpolis şehrini kurdu; bu şehir polis Yunan vatandaşlık haklarına sahip bir şehir olarak, diğer polislere katıldı. Via Hadriana adı verilen yolu inşa ettirdi ve Antinoupolis'i Berenice Troglodytica adı verilen Kızıldeniz'deki limana bağladı.
139'da Antoninus Pius'un saltanatında, Sotik döngüsü sona erdi, yani 1460 yıl sonra ilk kez Sirius'un heliacal yükselişi Mısır takviminin yeni yılı ile aynı zamana denk geldi. İmparatorun sikkelerine bin yıllık anka kuşu simgesiy basılarakbeklenen iyi talih sembolize edildi. Hükümdarlığının bir döneminde, Antoninus Pius İskenderiye'yi ziyaret etti ve yeni kapılar ve yeni bir hipodrom inşa ettirdi. Ancak 153 yılında İskenderiye'deki bir isyanda Mısır praefectusu öldürüldü.
Yıkıcı Antoninus Vebası Mısır'ı 165'ten 180'e kadar etkiledi; Kraliçeler Vadisi'ndeki arkeolojik kazılarda o zamana ait toplu mezarlar bulundu. Yerli Mısırlıların 171'den itibaren bir isyanı, ancak 175'te, uzun süren çatışmalardan sonra bastırıldı. Adını yerli "çobanlardan" alan bu " Pastoral Savaş Greek:   'Boukóloi', yaktı. "cattlemen" ) bir İsidorus tarafından yönetildi ve Mısır'ın Roma garnizonunu mağlup etti.   Roma Suriyesi valisi ve eski bir Mısır Praefectus'unun oğlu olan Avidius Cassius tarafından kontrol yeniden sağlandı, ardından o da 175 yılında imparator Marcus Aurelius'un  öldüğü söylentileri üzerine kendisini imparator ilan etti. İmparatorluğu sadece kendi ordusu ve Mısır garnizonu tarafından tanındı.   İmparatorun Marcus Aurelius'un girişimiyle üzerine, Cassius tahttan indirildi ve üç aylık iktidarın ardından öldürüldü ve Marcus Aurelius 176 yılında Mısır'ı ziyaret ederek bölgedeki barışı yeniden sağladı.
Marcus Aurelius'un halefi Commodus üvey babasının Avidius Cassius'un ailesine karşı affını, hükümdarlığının başında ailenin hepsini öldürerek bozdu. Commodus'un intiharından sonra, Pertinax 1 Ocak 193'te imparator olarak atandı, ancak bu haber Mısır'a mart başında ulaştığında Pertinax çoktan öldürülmüştü bile; Mısır'ın bazı bölgelerine bununla ilgili haberler Mayıs ayı sonuna kadar ulaşmadı. , Aswan'da bir garnizonu ve Suriye'deki orduya komuta etmiş olan Pescennius Niger doğu lejyonları tarafından 193 Haziran'ında imparator ilan edildi. Batıdaki imparator Didius Julianus'u tanımadı,193 yılında Didius'un ölümü üzerine tahta geçen Septimus Severus, Pescennius'u mağlup etti ve onu idam ettirdi. Böylece Roma içindeki iç savaş son buldu. Hadrian'ın rotasını takip eden Septimius Severus, 199–200 yıllarında Mısır'ı gezdi, Colossi of Memnon'u ziyaret etti ve heykellerin onarılmasını emretti. Muhtemelen gelir tahsilatını iyileştirmeyi amaçlayan bir dizi idari reform yapıldı, İskenderiye ve 200-201 yılında kurulan her nome için yeni bir boulē (yerel bir konsey veya senato) kuruldu.
Macrinus, Caracalla'ya suikast düzenledikten sonra gücü ele geçirdi ve yeni bir Mısır praefectusu atamasında teamülü bozarak Mısır'ı yönetmek için bir senatör gönderdi. Macrinus ve onun eş- augustusu Diadumenian'ın (r. 218), Antakya Savaşı'nda ölümünün İskenderiye'de duyulmasından sonra İskenderiyeliler ayaklandılar, senatörü öldürdüler ve valiyi kovdular. İç savaşın galibi Elagabalus oldu, onun öldürülmesinden sonra ise onun yerini Severus Alexander aldı. ancak Severus Alexander İskenderiye'yi ziyaret etmiş olsa da, bu ziyaret Mısır kaynaklarında pek yer almıyor.
Decius öldükten sonra, Trebonianus Gallus imparator olarak tanındı; 253'te bir Meroeden gelen bir elçi Philae'de olduğu oradaki kabartmada görülmüştür. Hem Trebonianus Gallus hem de Aemilianus (r. 253) İskenderiye'de kendi adlarına sikke bastırdı. Valerian ve oğlu Gallienus'un iktidarında, imparatorluğun istikrarsızlığı, Valerian Zulmü ve Sasani İmparatoru I.Şapur'a karşı Sasani İmparatorluğuyla yapılan  260 Edessa Muharebesi'nde savaş kesin bir şekilde kaybedildi ve Roma İmparatoru Valerian, Sasaniİ mparatoru tarafından esir alındı. .  Bu aşağılamadan sonra ordu takdir edilen kardeşler Quietus ve Macrianus'u  ) augusti ilan etti ; onlar Mısır'da da kabul görmüş imparatorlardı.   Onlar devrildiklerinde ise İskenderiyeler, yeni imparatorları olarak Mısır praefectusu olan Lucius Mussius Aemilianus'u ilan ettiler.   Aemilianus Thebaid'e saldıran Blemmyes'e karşı başarılar elde etti, ancak Ağustos 262'de İskenderiye harap oldu ve Aemilianus ve Gallienus'un taraftarları arasındaki sokak çatışmalarında şehir sakinlerinin üçte ikisi hayatını kaybetti; Aemilianus yenildi.
3. yüzyıl boyunca hem askeri hem de sivil bir dizi isyan oldu. 250'de Decius döneminde, Hristiyanlar yine zulüm gördü, ancak dinleri yayılmaya devam etti. 260'taki Mısır valisi Mussius Aemilianus, önce Gallienus'un yönetimi sırasında gaspçı olan Macriani'yi destekledi ve daha sonra 261'de kendisi gaspçı oldu, ancak Gallienus tarafından mağlup edildi.
Şamar, Yunusemre
Şamar, Manisa ilinin Yunusemre ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tekeliler, Şehzadeler
Tekeliler, Manisa'nın Şehzadeler ilçesine bağlı bir mahalle.
Roma ve Bizans Mısırı
Tarih
Palmira İmparatorluğu'nun Roma'ya isyanı sırasında Mısır, Zenobia'nın egemenliğine girdi. Mısır Zenoba tarafından ele geçirildi ve Palmira Devleti Aurelian Onun kontrolü altında, Palmira devleti, Mısır'ı Aurelian ve onun kuvvetlerine karşı elinde tuttu. ancak ; sonunda Aurelian'ın halefi Probus, 271'in sonunda Mısır'ı ele geçirdi. Bununla birlikte,272 yılında İskenderiye ve Palmira Blemmyes bağlantıları olan Firmus adında bir İskenderiyelinin teşvikiyle tekrar isyan etti. Aurelian İskenderiye'yi kuşattı ve Firmus kendini öldürdü Aurelian'ın halefi Marcus Claudius Racitus ve onun kardeşi Florianus, Mısır ordusunun desteğiyle Probus tarafından devrildi. Blemmyes, Yukarı Mısır'a akınlarla Coptos ve Ptolemais'e saldırdı; Probus onları yendi.