Uzun_Bıçaklar_Gecesi
Hitler ve Sturmabteilung (SA)
Cumhurbaşkanı Paul von Hindenburg 30 Ocak 1933 tarihinde Hitler'i şansölye olarak atadı. Hitler, sonraki birkaç ay boyunca, Gleichschaltung olarak adlandırılan dönemde, Weimar Cumhuriyeti'nin Reichstag'ına yasama organı olarak duyulan ihtiyacı ortadan kaldırdı ve Almanya'daki tüm siyasi partileri ortadan kaldırdı, Böylece 1933 yılının ortalarında ülke onun yönetimi ve kontrolü altında bir tek parti devleti haline gelmişti. Ancak Hitler, siyasi otoriteyi hızla sağlamlaştırmasına rağmen mutlak bir güce sahip değildi. Şansölye olarak Hitler orduya komuta etmiyordu; ordu, son derece saygın bir gazi olan Hindenburg'un resmi liderliği altında kalıyordu. Birçok subay Hitler'in genişletilmiş bir ordu, zorunlu askerliğe dönüş ve daha saldırgan bir dış politika vaatlerinden etkilenmiş olsa da, ordu Nazi rejiminin ilk yıllarında bağımsızlık geleneklerini korumaya devam etti. Bir Nazi paramiliter örgütü olan Sturmabteilung (SA), parti içinde daha az ölçüde özerk kalmıştır. SA, I. Dünya Savaşı sonrası yılların Freikorps hareketinin kalıntılarından gelişmiştir. Freikorps esas olarak hoşnutsuz, hayal kırıklığına uğramış ve öfkeli Alman savaş gazilerinden oluşan milliyetçi örgütlerdi ve Ocak 1919'da hükûmet tarafından sadık asker eksikliği olduğu ortaya çıktığında bir Komünist devrim tehdidiyle başa çıkmak için kuruldu. Freikorps'un çok büyük bir kısmı, Almanya'nın 1918'de zaferin eşiğinde olduğu iddia edildiğinde Kasım Devrimi'nin ihanet ettiğine inanıyordu. Dolayısıyla "Freikorps", Kasım Devrimi'nin bir sonucu olarak doğan ve kurucularına aşağılayıcı bir şekilde "Kasım suçluları" denilen yeni Weimar Cumhuriyeti'ne karşıydı. Reichswehr'den Yüzbaşı Ernst Röhm Bavyera Freikorps'u ile irtibatı sağlayan kişi olarak görev yaptı. Bavyera Freikorps birliklerine yasadışı makineli tüfeklerin depolanması ve verilmesinden sorumlu olduğu için Röhm'e 1920'lerin başında "Bavyera'nın Makineli Tüfek Kralı" lakabı verildi. Röhm 1923 yılında "Reichswehr "den ayrıldı ve daha sonra SA'nın komutanı oldu. SA, 1920'ler ve 1930'lar boyunca Hitler tarafından rakiplerini sindirmek ve rakip siyasi partilerin, özellikle de Sosyal Demokratlar ve Komünistler'in toplantılarını dağıtmak için kullanılan özel bir milis olarak işlev gördü. "Kahverengi gömlekliler" ya da "fırtına birlikleri" olarak da bilinen SA, Komünistlerle girdikleri sokak çatışmalarıyla ünlendi. İkisi arasındaki şiddetli çatışmalar, Almanya'nın savaş arası demokrasi deneyi olan Weimar Cumhuriyeti'nin istikrarsızlaşmasına katkıda bulundu. Siyasi şiddetin en yoğun olduğu aylardan biri olan Haziran 1932'de 400'den fazla sokak çatışması yaşanmış ve 82 kişi hayatını kaybetmiştir. Hitler'in şansölye olarak atanması ve ardından Naziler dışındaki tüm siyasi partilerin bastırılması, fırtına birliklerinin şiddetini sona erdirmedi. Komünist parti toplantılarını dağıtmaktan mahrum kalan fırtına birlikleri bazen içkili bir gecenin ardından sokaklarda isyan çıkarıyor; yoldan geçenlere saldırıyor ve ardından kendilerini durdurmak için çağrılan polise saldırıyorlardı. Fırtına birliklerinin "zorba ve hödük" davranışlarına ilişkin şikayetler 1933'ün ortalarında yaygınlaştı. Hatta Dışişleri Bakanlığı, kahverengi gömleklilerin yabancı diplomatları tartakladığı durumlardan şikayetçi oldu. Hitler'in hamlesi, ordunun düşmanı SA'ya karşı harekete geçerek ordudaki konumunu güçlendirmek olacaktı. 6 Temmuz 1933'te üst düzey Nazi yetkililerinin bir araya geldiği bir toplantıda Hitler, Nasyonal Sosyalistlerin iktidarı ele geçirmesinin başarısını ilan etti. Artık NSDAP Almanya'da iktidarın dizginlerini ele geçirdiğine göre, kontrolü sağlamlaştırma zamanının geldiğini söyledi. Hitler toplanan yetkililere şöyle dedi: "Devrim akıntısının önü kesildi ama bu akıntı evrimin güvenli yatağına yönlendirilmelidir." Hitler'in konuşması, 1930'ların başında safları hızla büyüyen SA'yı dizginleme niyetinin sinyallerini veriyordu. Ancak SA, Nazizm'in en sadık takipçilerinin büyük bir bölümünü oluşturduğu için bu kolay olmayacaktı. SA'nın sayısındaki dramatik yükselişin nedeni kısmen Büyük Buhran'ın başlaması ve birçok Alman vatandaşının hem işlerini hem de geleneksel kurumlara olan inançlarını kaybetmesiydi. Nazizm sadece - hatta öncelikle - bir işçi sınıfı fenomeni olmasa da, SA birçok işsiz işçinin sınıf dayanışması ve milliyetçi coşku özlemini karşıladı. Birçok fırtına askeri Nasyonal Sosyalizmin sosyalist vaadine inanıyor ve Nazi rejiminin aristokrasinin geniş toprak mülklerini parçalamak gibi daha radikal ekonomik adımlar atmasını bekliyordu. Nazi rejimi bu tür adımlar atmayınca, hem ekonomik hem de siyasi bir devrim bekleyenler hayal kırıklığına uğradı.