cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Shakespeare
Çocukluğu
İkizlerin doğumundan sonra, 1592'de Londra tiyatro sahnesinin bir parçası olarak anılana kadar, Shakespeare tarihe geçen birkaç iz bıraktı ve bilginler 1585 ile 1592 arasındaki yıllara Shakespeare'in "kayıp yılları" olarak değindiler. Bu dönemi açıklama girişiminde bulunan biyografi yazarları doğruluğu şüpheli birçok hikâye anlattı. Shakespeare hakkında biyografi yazan ilk kişi Nicholas Rowe, Thomas Lucy'nin mülkünde kaçak geyik avcılığı davasından kaçmak için Shakespeare'in Londra'ya gitmek üzere kasabayı terk ettiği bir Stratford efsanesi ortaya attı. Shakespeare'in ayrıca hakkında küfürlü bir balad yazarak Lucy'den intikam aldığı düşünülür. Bir başka 18. yüzyıl hikâyesi Londra'daki tiyatro müşterilerinin atlarına bakıcılık yaparken tiyatro kariyerine başlayan Shakespeare üzerinedir. John Aubrey ise Shakespeare'in öğretmenlik yaptığını iddia etmiştir. Bazı 20. yüzyıl bilginleri, vasiyetinde kesin olarak "William Shakeshafte" şeklinde bahseden Katolik toprak sahibi Lancashire'lı Alexander Hoghton'ın, Shakespeare'i öğretmen olarak görevlendirdiğini öne sürdü. Küçük bir bulgu, ölümünden sonra bir araya getirilen söylentiler dışındaki çoğu hikâyeyi doğrulamaktadır ve Shakeshafte, Lancashire bölgesinde yaygın bir isimdi.
Londra ve tiyatro kariyeri
Shakespeare'in ne zaman yazmaya başladığı tam olarak bilinmemektedir, ama performans kayıtları onun birçok oyununun 1592'de çoktan Londra sahnesinde sergilenmekte olduğunu göstermektedir. O zamanlar Shakespeare, oyun yazarı Robert Greene'nin kendisine Groats-Worth of Wit eserinde saldırmasıyla Londra'da oldukça tanınmıştı:
"...sonradan görme bir Karga var, bizim tüylerimizle güzelleşmiş, bir oyuncunun derisine bürünmüş kaplanın kalbi ile, kendisinin bile uyaksız bir şiirde söz sanatını en iyi şekilde yapabildiğini zannediyor: ve salt bir Johannes factotum olarak, bir ülkedeki tek Shake-scene olmanın kibirindedir."
Bilginler bu sözcüklerin tam olarak ne ifade ettiği konusunda anlaşamamaktadır, ama çoğunluğunun katıldığı düşünce, onu Christopher Marlowe, Thomas Nashe ve Greene'nin kendisi gibi üniversite mezunu yazarlara benzemeye çalışırken kendi seviyesini geçmesiyle suçladığıdır. "Shake-scene" kelime oyunu ile birlikte, eğik olarak yazılmış, Shakespeare'in VI. Henry, Bölüm 3 eserinden "Ah, bir kadının derisine bürünmüş kaplanın kalbi" cümlesinin taklidinin yapıldığı ifade, Shakespeare'i Greene'nin hedefi olarak belirlemiştir. Buradaki Johannes Factotum—"her işi biraz bilen"— daha yaygın olan "evrensel deha"dan ziyade, başkalarının çalışmalarıyla ikinci sınıf bir tamirciyi kasteder.
Greene'nin saldırısı, günümüze ulaşanlar arasında Shakespeare’in tiyatrodaki kariyerinden bahseden ilk kayıttır. Biyografi yazarları, kariyerinin 1580'lerin ortalarından Greene'nin sözlerinden hemen öncesine kadar olan süreçte başlamış olabileceğini ileri sürmektedir. 1594'ten sonra Shakespeare'in oyunları sadece, Shakespeare'in de dâhil olduğu bir grup oyuncuya ait, kısa süre sonra Londra'nın ileri gelen tiyatro şirketi olacak olan Lord Chamberlain's Men tarafından sergilendi. Kraliçe Elizabeth'in 1603'teki ölümünden sonra şirket, yeni kral I. James tarafından royal bir patent ile ödüllendirildi ve ismi King's Men şeklinde değiştirildi.
1599'da, şirket üyelerinin ortakları Thames Nehri'nin güney kıyısında Globe adını verdikleri, kendi tiyatrolarını inşa ettiler. 1608'de, ortaklar ayrıca Blackfriars kapalı tiyatrosunu devraldı. Shakespeare'in gayrimenkul alım ve yatırımlarına dair kayıtlar, şirketin onu varlıklı bir adam yaptığını göstermektedir. 1597'de, Stratford'da New Place adındaki ikinci büyük evini satın aldı ve 1605'te, Stratford'da kilise ondalık vergilerinde pay sahibi oldu.
Shakespeare'in oyunlarının bazıları 1594'ten itibaren çeyrek boy baskılarda yayımlandı. 1598 ile, ismi bir satış noktası oldu ve baş sayfalarda görünmeye başladı. Shakespeare, bir oyun yazarı olarak başarısından sonra kendinin ve başkalarının oyunlarında oynamaya devam etti. Ben Jonson'ın 1616 baskısı Works, Sheakespeare'in, Every Man in His Humour (1598) ve Sejanus His Fall (1603) oyunlarının oyuncu listelerinde olduğunu belirtir. İsminin, Jonson’ın 1605'teki Volpone oyununun listesinde yokluğu, bazı bilginler tarafından oyunculuk kariyerinin sona yaklaştığının bir işareti olarak görüldü. Yine de, 1623'teki Birinci Folyo, Shakespeare'i "tüm bu Oyunlardaki Başlıca Aktörler"den, Volpone'dan sonra ilk sahneye çıkanlardan biri olarak listeler; ancak hangi rollerde oynadığı kesin olarak bilinememektedir. 1610'da, John Davies, "iyi Will"in "kral gibi" rollerde oynadığını yazdı. 1709'da Rowe, Shakespeare'in, Hamlet'in babasının hayaletini oynadığı bir geleneğin nesilden nesile geçmesini sağladı.
Shakespeare kariyeri boyunca zamanını Londra ve Stratford arasında paylaştırdı. Stratford'da aile evi olarak New Place'i almadan bir yıl önce, 1596'da, Shakespeare Thames Nehri'nin kuzeyinde, Bishopsgate yolundaki St. Helen's kilisesinde yaşıyordu. Şirketinin Globe Theatre'i inşa ettiği yıl olan 1599'da nehrin karşısındaki Southwark'a taşındı. 1604'te, tekrar nehrin kuzeyine, St Paul Katedrali'nin kuzeyinde güzel evli bir bölgeye taşındı. Burada, Christopher Mountjoy adında, kadın saç aksesuarları tasarlayan Fransız bir Huguenot'tan odalar kiraladı.
Sonraki yılları ve ölümü
Rowe, Shakespeare'in ölümünden önceki birkaç yıl emekli olarak Stratford'da yaşadığını; ama sadece o zamanda yaygın olmayan işleri bıraktığını, ve Shakespeare'in Londra'yı ziyaret etmeye devam ettiğini nesilden nesile aktaran ilk biyografi yazarıydı. 1612'de Shakespeare, Mountjoy'un kızı Mary'nin evlilik anlaşması hakkında bir dava olan Bellott v. Mountjoy'un bir tanığı olarak anılıyordu. Mart 1613'te eski Blackfriars manastırında bir geçit ev satın aldı ve Kasım 1614'ten itibaren birkaç hafta üvey oğlu John Hall ile Londra'da kaldı. 1606–1607'den sonra, Shakespeare daha az oyun yazdı ve 1613'ten sonra hiçbiri ona atfedilmedi. Son üç oyununu, ondan sonra King’s Men'in oyun yazarı olan John Fletcher ile ortak yazdığı tahmin edilmektedir.
Shakespeare 23 Nisan 1616'da, 52 yaşında, eşini ve iki kızını geride bırakarak yaşamını yitirdi. Susanna 1607'de bir hekim olan John Hall ile evlendi, Judith ise Shakespeare’in ölümünden iki ay önce bir şarap tüccarı olan Thomas Quiney ile evlendi. Vasiyetinde, Shakespeare büyük kızı Susanna'ya bir servet yığını bıraktı. Quineylerin üç çocuğu vardı, bunların hepsi evlenmeden öldü. Hall ailesinin ise Elizabeth adında bir çocuğu vardı, Elizabeth iki kere evlendi ancak hiç çocuğu olmadan, Shakespeare'in doğrudan gelen soyunu bitirerek 1670'te öldü. Shakespeare'in vasiyeti karısı Anne'den neredeyse hiç bahsetmez, büyük olasılıkla Anne'in hakkı otomatik olarak mirasının üçte biriydi. Yine de, ona birçok spekülasyona yol açan "en iyi ikinci yatağım" kalıtını bırakmasıyla dikkati çekti. Bazı bilginler kalıtı Anne'e bir hakaret olarak görürken, diğerleri ikinci en iyi yatağın evlilik yatağı olduğuna ve bu yüzden anlamının büyük olduğuna inanır.
1623'ten önceki bir zamanda, anısına Shakespeare'in yazma eyleminde yarı-büstü olan bir anıt mezar dikildi. Plakası onu Nestor, Sokrates ve Virgil ile karşılaştırır. 1623'te, Birinci Folyo'nun yayımıyla birlikte, Droeshout Portresi de basıldı.
Shakespeare tüm dünyada Southwark Katedrali'ndeki anıt mezarlar ve Westminster Abbey'deki Poets' Corner dâhil pek çok heykel ve anıtla anılmıştır.
Oyunları
Dönemin çoğu oyun yazarı tipik olarak bir noktada diğerleriyle iş birliği yapmıştır ve eleştirmenler, genellikle kariyerinin başında ve sonunda, Shakespeare'in de aynısını yaptığında anlaşırlar. İki Soylu Akraba ve kayıp Cardenio'nun onaylanmış çağdaş belgeleri varken, Titus Andronicus ve ilk tarihî oyunları gibi bazı atıfları tartışmalı kalmıştır. Yazılı kanıtlar da, oyunlarının birçoğunun orijinal düzeltmelerinden sonra diğer yazarlar tarafından yeniden düzenlendiği görüşünü desteklemektedir.
Shakespeare'in kayıtlı ilk eserleri, tarihsel drama rağbeti süresince 1590'ların başında yazdığı III. Richard ve üç bölümlük VI. Henry'dir. Shakespeare'in oyunlarının tarihini belirlemek zordur, yine de metinlerinin çalışmaları Titus Andronicus, Yanlışlıklar Komedisi, Hırçın Kız ve Veronalı İki Centilmen'in Shakespeare'in ilk dönemine ait olabileceğini göstermektedir. Raphael Holinshed'ın 1587 İngiltere, İskoçya ve İrlanda Tarihleri basımında oldukça yer tutan ilk tarihî oyunları, zayıf ya da yozlaşmış bir kuralın yıkıcı sonuçlarını dramatize eder ve Tudor Hanedanı'nın kökenleri için bir aklama olarak yorumlanmıştır. İlk oyunları, Thomas Kyd ve Christopher Marlowe başta olmak üzere diğer Elizabeth dönemi oyun yazarlarından, orta çağ dramasının geleneklerinden ve Seneca'dan etkilenmiştir. Yanlışlıklar Komedisi ayrıca klasik modellere de dayanır, ama Hırçın Kız için hiçbir kaynak bulunamamıştır, yine de aynı isimli başka bir oyunla bağlantılıdır ve bir halk hikâyesinden türetilmiş olabilir. Tecavüzü kabul ettiği görülen iki arkadaşın olduğu Veronalı İki Centilmen gibi, bir kadının bağımsız ruhunun bir erkek tarafından evcilleştirildiği Hırçın'ın öyküsü, bazen modern eleştirmen ve yönetmenleri rahatsız eder.
Shakespeare'in sıkı bir olaylar dizisi ve belirgin komik sekanslar içeren ilk klasik ve İtalyan tarzı komedileri, 1950'lerin ortasında yerini en büyük komedilerinin romantik havasına bıraktı. Bir Yaz Gecesi Rüyası romantizmin, peri büyülerinin ve komik kaba sahnelerin nükteli bir karışımıdır. Shakespeare'in bir sonraki komedisi, aynı derecede romantik olan Venedik Taciri, kindar bir Yahudi tefeci olan Shylock'un, Elizabeth dönemi zihniyetini yansıtan ama modern izleyiciye uygunsuz görünebilecek betimlemesini içerir. Kuru Gürültünün nüktesi ve kelime oyunu, Size Nasıl Geliyorsanın etkileyici kırsal dekoru ve Onikinci Gece'nin enerjik cümbüşü, Shakespeare'in büyük komedi serisini tamamlar. Neredeyse tamamı manzum şekilde yazılan lirik tarzdaki II. Richard'dan sonra, 1590 sonlarındaki tarihi oyunlarında (IV. Henry, Bölüm 1 ve Bölüm 2, V. Henry) Shakespeare nesir komedi ortaya koydu. Komik ve ciddi, nesir ve şiir sahneler arasında ustalıkla geçiş yaparken ve olgun çalışmalarının öykü çeşitliliğine ulaşırken, karakterleri daha karışık ve hassas bir hâle geldi. Bu dönem iki trajediyle başlar ve sonlanır: cinsellikle yüklü gençlik, aşk ve ölümün ünlü romantik trajedisi Romeo ve Juliet; ve dramın yeni bir türünü tanıtan—Plutarkhos'un eseri Paralel Yaşamlar'ın 1579 Thomas North çevirisine dayalı—Julius Caesar.
17. yüzyılın başlarında, Shakespeare "problem oyunlar" olarak anılan Kısasa Kısas, Troilus ve Cressida, Sonu İyi Biterse ve en iyi bilinen trajedilerinden birkaçını yazdı. Pek çok eleştirmen Shakespeare'in en iyi trajedilerinin sanatının doruk noktasını temsil ettiğine inanır. Shakespeare'in en ünlü trajedilerinden biri olan Hamlet'in hayalî kahramanı, özellikle "Olmak ya da olmamak; bütün mesele bu" şeklinde başlayan ünlü tiradı ile, büyük olasılıkla diğer bütün Shakespeare karakterlerinden daha fazla tartışıldı. Ölümcül kusuru tereddüt olan içe dönük Hamlet'in aksine, sonraki trajediler olan Othello ve Kral Lear'ın kahramanlarının sonunu getiren hızlı karar hatalarıdır. Shakespeare trajedilerinin olaylar dizisi sıklıkla, düzeni altüst eden ve kahramanla sevdiklerini yıkan bu tür ölümcül hata veya kusurlar üzerinde döner. Othello'da, kötü adam Iago Othello'nun cinsel kıskançlığını, onu seven karısını öldürdüğü noktaya sürükler. Kral Lear'da, yaşlı kral güçlerinden vazgeçerek trajik hatayı yapar, böylelikle Gloucester Kontuna yapılan işkenceye ve kör edilmesine, Lear'ın en küçük kızı Cordelia'nın ise cinayetine yol açan olayları başlatır. Eleştirmen Frank Kermode'a göre, "oyun ne iyi karakterlerine ne de izleyicilerine zulmünden hiçbir rahatlama sunmaz". Shakespeare trajedilerinin en kısası ve yoğunu olan Macbeth'te, adil kralı öldürmek ve tahtı ele geçirmek için, kontrol edilemez bir hırs Macbeth'i ve karısı Lady Macbeth'i; ancak kendi suçluluk duyguları onları da yok edinceye kadar kışkırtır. Bu oyunda, Shakespeare trajik yapıya doğaüstü bir öge ekler. Son önemli oyunları olan Antonius ve Kleopatra ve Coriolanus, Shakespeare'in en güzel şiirlerinden bazılarını içerir, şair ve eleştirmen T. S. Eliot tarafından Shakespeare'in en başarılı trajedileri sayılmaktadır.
Son döneminde, Shakespeare drama ya da trajikomediye yöneldi ve iş birliğiyle yazdığı Perikles, Sur Prensi'nin yanı sıra üç önemli oyunu daha tamamladı: Cymbeline, Kış Masalı ve Fırtına. Trajediler kadar kasvetli olmayan bu dört oyun, 1590'lardaki komedilerden daha ciddi bir tonda yazılmıştır, ama uzlaşma ve olası trajik hataların bağışlanması ile biterler. Bazı yorumcular bu ruh hâlindeki değişimi Shakespeare'de daha sakin bir bakış açısının kanıtı olarak görmüşlerdir, ama belki de sadece zamanın tiyatral modasını yansıtmaktadır. Shakespeare günümüze ulaşan iki oyun üzerinde daha, büyük olasılıkla John Fletcher ile iş birliği yapmıştır: VIII. Henry ve İki Soylu Akraba.
Gösteriler
Shakespeare'in ilk oyunlarını hangi kurumlar için yazdığı belli değildir. Titus Andronicus'un 1594 baskısının baş sayfası, oyunun üç farklı tiyatro topluluğu tarafından oynandığını açığa çıkarır. 1592–3'teki vebadan sonra, Shakespeare'in oyunları kendi şirketi tarafından Thames'in kuzeyinde yer alan Shoreditch'teki The Theatre ve The Curtain'da sergilendi. Londralılar ''IV. Henry'''nin ilk parçasını görmek için oraya yığıldı. Şirket ev sahibiyle anlaşmazlığa düşünce The Theatre'ı kapadılar ve aktörler tarafından aktörler için kurulan ilk oyun evi Globe Tiyatrosu'nu inşa ettiler, bunun için ise keresteler kullandılar. Globe, 1599 sonbaharında, sergilenen ilk oyunlardan biri olan Julius Caesar ile açıldı. Shakespeare'in Hamlet, Othello ve Kral Lear dâhil çoğu büyük 1599 sonrası oyunları Globe için yazıldı.
Shakespeare'in şirketindeki aktörler arasında ünlü Richard Burbage, William Kempe, Henry Condell ve John Heminges vardı. Burbage Shakespeare'in oyunlarının ilk performanslarında, ''III. Richard, Hamlet, Othello ve Kral Lear'' dâhil birçok başrolü canlandırdı. Popüler komedyen Will Kempe, birçok karakterin yanında Romeo ve Juliet'te hizmetçi Peter'ı ve Kuru Gürültü 'de Dogberry'yi oynadı. 1600 gibi yerini Size Nasıl Geliyorsa 'da Touchstone ve Kral Lear' da Soytarı gibi rolleri canlandıran Robert Armin aldı. 1613'te, Sir Henry Wotton ''VIII. Henry' ''nin "debdebedeki ve törendeki birçok olağanüstü koşullarla benzerlerinden sıyrıldığını" kayıt etti. Yine de, 29 Haziran'da, tam da Shakespeare'in nadir görülen hassas bir oyununu hedef alan bir günde, bir savaş topu Globe'un damını ateşe verdi ve tiyatroyu baştan aşağı yaktı.
Metinsel kaynaklar
1623'te, Shakespeare'in King's Men'den iki arkadaşı John Heminges ve Henry Condell, Shakespeare'in oyunlarının toplu bir baskısı olan Birinci Folyo'yu yayımladı. 8'i ilk defa basılmak üzere toplam 36 metin içeriyordu. Oyunlarının birçoğu çoktan çeyrek boy kitap versiyonlarında görülmeye başlamıştı, bunlar dört sayfa oluşturmak için ikiye katlanmış kâğıt yaprakları ile yapılan dayanıksız kitaplardı. Birinci Folyo'nun "çalıntı ve kaçamak kopyalar" olarak tanımladığı bu baskıları Shakespeare'in onayladığını destekleyen herhangi bir delil yoktur. Alfred Pollard bunların bazılarını uyarlanmış, yorumlanmış ve üzerinde oynanmış metinlerinden ötürü "kötü çeyrek boy kitaplar" olarak tanımlamıştır. Oyunlarının çeşitli versiyonları günümüze ulaştıkları için, her biri diğerinden farklılık göstermektedir. Bu farklılıklar kopyalama ya da baskılama hatalarından, aktör ve izleyici notlarından ya da Shakespeare'in kendi eskizlerinden kaynaklanıyor olabilir. Bazı vakalarda, örneğin Hamlet, Troilus ve Cressida ve Othello, Shakespeare 'in çeyrek boy ve folyo baskılar arasında metinlerde düzeltmeler yapmış olabileceği düşünülmektedir. Öte yandan, Kral Lear vakasında, 1623 folyo versiyonu ve 1608 çeyrek boy versiyonu birbirinden oldukça farklıdır ve çoğu modern baskı bunları birleştirirken, Oxford Shakespeare bunların bozmadan birleştirilemeyeceğini savunarak ikisini de ayrı ayrı basmaktadır.
Eskici Dükkanı (oyun)
Eskici Dükkânı, Orhan Kemal tarafından yazılan seyirlik bir oyundur.
Orhan Kemal'in eserleri, sadece tiyatro ile sınırlı kalmamış olup birçoğu filme de alınmıştır. Türk edebiyatının gerçekçi kalemi Kemal, birçok eserinde olduğu gibi Eskici Dükkânı'nda da yoksul kesimin, emekçilerin hayatlarını mikroskop altına alır. 1968 - 1969 sezonunda Ankara Sanat Tiyatrosu AST'ta oynanan oyun, Şehir Tiyatroları ve Antalya Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü ile bazı özel topluluklar tarafından çeşitli zaman dilimlerinde sahnelenmiştir.
Konusu
Çocukluğunda Çukurova'da bir ağanın torunu olan ve Kurtuluş Savaşı'nda bir bacağını kaybeden topal eskici, gelişen teknoloji karşısında, ayakkabı onarımı yaptığı küçük dükkânında hayatın zorluklarına karşı direnerek yaşam savaşı vermektedir. Ancak bu direnme, değişen koşullar karşısında eskicinin de değişimini beraberinde getirir. Artık o ve ailesi pamuk tarlalarında ücretli ırgatlık yapacaklardır. Bu atmosfer içinde bireylerin küçük dünyaları ayrıntılarıyla ele alınarak, umutlar, hayaller ve iç dünyalar sorgulanır.
Kadro
'''(Antalya Devlet Tiyatrosu sahnelemesi)
Rehhorst
Rehhorst, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 16,19 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Ekim 2003 itibarıyla 706 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 44 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Friedrich-Wilhelm Löwe tarafından yürütülmektedir.
Larry O'Brien Şampiyonluk Kupası
Larry O'Brien NBA Şampiyonluk Kupası National Basketball Association (NBA) tarafından her NBA sezonunda NBA Finalleri'ni kazanan takıma verilen ödüldür.
Kazananlar
NBA Finalleri'ni kazanan takım O'Brien Kupası'nı alır. Boston Celtics Los Angeles Lakers'ı dört-üç yenerek 1984'teki kupanın ilk kazananı olmuştur. Los Angeles Lakers kupayı tam sekiz kez kazanmıştır; Chicago Bulls kupayı altı kez ve San Antonio Spurs kupayı dört kez kazanmıştır.
Sağlık (anlam ayrımı)
Sağlık, bir bütün olarak fiziki, ruhi ve sosyal açıdan iyi olma hâli.
Sağlık ayrıca şu anlamlara gelebilir:
Kadı Burhâneddin Devleti
Kadı Burhaneddin kısa zamanda Orta Anadolu'ya hâkim olmuş, ancak izlediği yayılma politikası yüzünden Karakoyunlu, Akkoyunlu ve Osmanlılarla ilişkileri bozulmuştur. Akkoyunlularla yaptığı mücadele sırasında Kadı Burhaneddin, Akkoyunlu Kara Yülük Osman Bey tarafından öldürüldü. Yerine geçen oğlu Alâeddin Ali, Timur tehlikesi karşısında şehir halkının da isteğiyle 1398 yılında Sivas'ı Osmanlılara teslim etti. Sivas Valiliğine, Yıldırım Bayezid'in oğlu Mehmed Çelebi getirilmiş böylece Kadı Burhaneddin Devleti son bulmuştur.
Reinbek
Reinbek, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı kent. 31,23 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2004 itibarıyla 25.636 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 821 seviyesindedir. Belediye başkanlığı görevi Detlef Palm tarafından yürütülmektedir.
Ramazanoğulları Beyliği
Ramazanoğulları Beyliği, Misis ve Adana yöresinde kurulmuş bir Anadolu beyliğidir. 1352 yılında kurulan beylik 1514 yılında kısmen, 1608 yılında tam anlamıyla Osmanlı Devleti hâkimiyetine girmiştir. Bu sülale Oğuzların Üçok kolunun Yüreğir boyuna mensuptur.
Kuruluşu
Moğolların istilası üzerine Anadolu'ya geçen Türkmenler (Yörükler), burada Moğollarla mücadele eden Memlük Devleti'ne büyük yararlar sağlamışlardır. Zamanla bu Türkmenlerden Bozok koluna mensup olanlar Maraş ve Elbistan civarına yerleşip Dulkadiroğulları Beyliği'ni kurmuş, Üçok koluna mensup olanlar ise Adana, Misis ve Payas çevrelerinde yerleşmeye başlamıştır.
Çukurova'nın Memlûklar tarafından fethedilmesinde Üçok Türkmenlerinin büyük yardımlarına istinaden Memlûklular, bu zaferde büyük payı olan Üçoklardan Yüreğir boyunun reisi Ramazan Bey'e Adana çevresi ile Misis'in idaresini vermişlerdir. Bektaşi tarikatından gelen geleneklerin etkisi ile diğer tüm Anadolu beylikleriyle olduğu gibi Osmanlılarla da sıcak ilişkiler devam etmiştir.
Yıkılış dönemi
Anadolu Beyliklerinin en uzun ömürlülerinden birisi olan Ramazanoğulları Beyliği, kuruluşundan itibaren yarım asır kadar Memlûklar'a tabi olmuş, 1510 yılından sonra ise Osmanlılara tabi olarak yaklaşık bir yüzyıl kadar daha varlığını sürdürmüştür. I. Ahmed dönemine denk gelen 1608 yılından sonra Adana'nın Halep'e; Sis ve Tarsus'un da Kıbrıs Beylerbeyiliği'ne bağlanmasıyla Ramazanoğulları Beyliğinin etkinliği resmen sona ermiştir. Günümüzde beyliği yönetenlerin uzak torunlarının çoğu Sivas, Tarsus, Mersin, Adana, Misis, Yumurtalık, Trabzon (Vakfıkebir), Sakarya (Akyazı), Ardahan ve İstanbul civarında yaşamaktadırlar.
Alamaşişli, Taşköprü
Alamaşişli, Kastamonu ilinin Taşköprü ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1952 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 34 km, Taşköprü ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.
Alasökü, Taşköprü
Alasökü, Kastamonu ilinin Taşköprü ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 70 km, Taşköprü ilçe merkezine 28 km uzaklıktadır.
Neşe Şensoy Yıldız
Neşe Şensoy Yıldız (d. 1974) İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin 48 kg.de yarışan Türk judocusu.
Judoya ortaokulda başlamış olup 1990'da millî takıma girdi. 2000 Yaz Olimpiyatları'nda ikinci turda elendikten sonra başarı grafiğini yükseltti ve Atina'da Türkiye'nin madalya ümitleri arasına girdi. İlk önemli uluslararası turnuva birinciliğini 2001 Akdeniz Oyunları'ndaki şampiyonlukla elde etti. 2002 yılında evlendi. 2003'te Osaka'daki Dünya Şampiyonası'nda bronz madalyayı aldı ve Atina Olimpiyatları'na katılma hakkını kazandı. 2004 Yaz Olimpiyatları'nın ikinci turunda Güney Koreli rakibine yenildi. Sporun yanı sıra dokuz yıldır öğretmenlik de yapan Neşe Şensoy aynı yıl Almanya'da yapılan Dünya Şampiyonası ve Avusturya Grand Prix'de de birinci oldu.
Eurovision Şarkı Yarışması'nda diller listesi
Eurovision Şarkı Yarışması finallerinde ve 2004 yılından bu yana yarı finallerde, 1956 yılından beri kullanılan dillerin bir listesi aşağıdadır. Dillerin katılımıyla ilgili kurallar, yarışma süresince birkaç kez değiştirildi.
Chevrolet Orlando
Chevrolet Orlando (J309), Chevrolet tarafından 2011 yılından bu yana üretilen bir kompakt MPV modelidir. Araç, ilk olarak 2008 Paris Otomobil Fuarı'nda tanıtılmış olup daha sonra 2009 Kuzey Amerika Uluslararası Otomobil Fuarı'nda tanıtılmıştır.
Eurovision Şarkı Yarışması'nda diller listesi
1956'tan 1965'e kadar şarkıların dillerini kısıtlayan herhangi bir kural yoktu. Ancak, 1966 yılında katılımcıların yalnızca ülkelerinin resmi dilleriyle birer şarkı yapabileceklerini bildiren bir kural getirildi. Bir önceki yıl İsveç adına İngilizce bir şarkıyla yarışan Ingvar Wixell'ın ardından bu kuralın getirilmesi dikkat çekti.
Dil kısıtlaması 1973 yılında kaldırıldı ve tekrar sanatçıların istedikleri dilde şarkı söylemelerine izin verildi. ABBA da dahil olmak üzere, 1970'lerin ortasında yarışmayı kazananların çoğu anadilleri İngilizce olmamasına rağmen, İngilizce şarkılarla yarışmışlardır. 1977 yılında, yarışma organizatörü Avrupa Yayın Birliği (EBU/UER), dil kısıtlaması uygulamasına geri dönmeye karar verdi. Bunun sonucunda, özel nedenlerden dolayı Almanya ve Belçika seçim formatlarını değiştirmek zorunda kaldılar.
1999 yılında, dil kuralı yeniden değişti ve dil seçiminde özgürlük tanındı. Bu iznin açılışını 2003 yılında tamamen kurgusal bir dilde olan "Sanomi" isimli şarkıyla Belçika yaptı. 2006 yılında Hollanda, yarışmaya yarısını İngilizce, yarısını yapay bir dilde seslendirdiği "Amambanda" isimli şarkıyla katıldı. Belçika, 2008 yılında yeniden "O Julissi" isimli, kurgusal bir dilde seslendirdiği şarkıyla katıldı.
Cadi-Keuy FC
Cadi-Keuy Football Club, 1902 yılında, İstanbul'un Kadıköy ilçesinde kurulan ve 1912 yılında feshedilen futbol kulübü. James La Fontaine ve Horace Armitage adındaki iki İngiliz, diğer bazı İngiliz ve Rumlarla birlikte kurulmuştur.
Eurovision Şarkı Yarışması'nda diller listesi
Dil kuralı değiştikten sonra, pek çok ülke de, yarısı anadilinde, yarısı İngilizce şarkılarla yarışmaya katıldı. Bundan önce de, birkaç şarkıda çoğunlukla İngilizce olmak üzere anadili dışında (örneğin Hırvatistan'ın 1993'te yarışmaya katıldığı "Don't Ever Cry", 1997'de Avusturya'nın "One Step" ve Bosna-Hersek'in "Goodbye" isimli şarkıları) yabancı bir başlık kullanıldı.
Cadi-Keuy FC
Kalp üzerindeki Kadıköy'ün Latince yazılışının ilk harfi olan C yazan düz beyaz formalı bu takım kısa sürede sivrildi. Zamanla "Bobi" takma adıyla Fuat Hüsnü (Kayacan), Büyük Hasan, Dalaklı Hüseyin gibi ilk Türk futbolcuları da bu kulüpte forma giydiler.
Eurovision Şarkı Yarışması'nda diller listesi
1973'te gerçekleştirilen yarışmaya katılan Bendik Singers isimli Norveçli müzik grubunun "It's Just a Game" isimli şarkısı, çoğunluğu İngilizce ve Fransızca olarak söylenmesine rağmen, bazı sözleri İspanyolca, İtalyanca, Felemenkçe, Almanca, İrlandaca, Sırp-Hırvatça, İbranice, Fince, İsveççe ve Norveççe'dir.
Dillerin ilk katılımları
Aşağıdaki listede, Eurovision Şarkı Yarışması tarihinde kullanılmış tüm diller bulunmaktadır. Finallerde yarışmış şarkılar gibi yarı finalleri geçememiş, ancak yarışmaya katılmış şarkılar da bulunur. Birden fazla kez aynı dil kullanılmış olabilir; listede yalnızca her dilin ilk katılımı gösterilmiştir.
Ḑ
Ḑ, ses olarak Boşnakça'da, Macarcada ve Bulgarcada yer alır. Türkçede bulunmayan sert bir D harfidir. DZ (ʣ: D+Z) olarak da seslendirilir. Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan bazı dillerde J harfinin türevi olan bir sestir (Kiril Ӡ, Dze). Gagavuzların da kullandığı Moldova alfabesinde (ve birebir aynı olan Rumen alfabesinde) resmi olmayan harfler arasındadır. Bu dillerdeki eski metinlerde birebir Noktalı D biçimiyle rastlanır. Boşnakçadaki Slav kökenli kelimelerde yer alır. Günümüzde ise genelde bu harfin arkasından gelen bir Z ile birlikte kullanılır. Örneğin Macarcadaki Bodza (Boḑa: Mürver Meyvesi).
Bazı alfabelerde ise Arapçadakinden biraz daha farklı olan ama yakın kaynaklardan çıkan bir DZ sesini göstermek için ڏ harfi kullanılmıştır. Belarus'ta yaşayan Lipka Tatarlarının alfabesinde ise bu sesi tam olarak karşılamak için şeklinde bir harf üretilmiştir.
Arundel İsyanı
Arundel İsyanı. 1549 yılında İngiltere'de çıkmış iç isyan.
Kral VIII. Henry'nin dini ve ekonomik konulardaki politikaları, İngiltere'de yaşayan zenginleri ve fakirleri olumsuz yönde etkilemişti. Cornwall'un önemli toprak sahiplerinden biri olan Humphrey Arundell (en:Humphrey Arundell), kuşatmalara ve katolik baskısına karşı, 1549 yılında Devon ve Cornwall'da gerçekleşen köylü ayaklanmasının başına geçti. İlk başta zafer kazanan asiler, Exeter'e saldırdılar. Resmi görevlilerle girdikleri savaşı kaybettikten sonra asiler, Samford Courtenay'da mağlup edildiler. Arundel, daha sonradan ele geçirdiği Launchestone'a kaçtı. Orada yakalandı ve Londra'ya götürülerek iç organları çıkartılarak ve parçalanarak idam edildi.
NGC 485
NGC 485, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Balıklar takımyıldızı yönünde bulunur. S? tipi bir sarmal galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1828 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Dobruca Beyliği
Dobruca Beyliği, Sarı Saltuk'un oğlu Seyit İsmail Saltuk'un 1281-1299 yılları arasında Dobruca'da varlık gösteren kısa ömürlü bir Türkmen beyliği.
Reîsü'l-küttâb
Reîsü'l-küttâb Osmanlı Devletinde Hariciye Nazırlığı'nın (Dışişleri Bakanlığı) kurulmasından önceki dönemde dışişlerinden sorumlu devlet görevlisiydi.
Dobruca Beyliği
Saltuklu soyundan gelen Sarı Saltuk'un oğlu Seyit İsmail Saltuk, bir grup askerle birlikte Pontuslular tarafından ele geçirilen Sinop ve Amasya yöresi'ni geri aldı. Ancak Selçuklu veziri Muhittin Pervane (1262-1277), IV. Kılıç Arslan aracılığı ile Seyyit İsmail Saltuk ve adamlarını o bölgeden uzaklaştırıp, oraya oğlunu vali olarak atadı. 1264 yılında İsmail Saltuk da Bizans’tan yer isteyip, erenleri ve binlerce çadırlık Çepni ile birlikte Deliorman Bölgesi’ne yerleşti ve yurt edinmeye çalıştı. Öte yandan, taht kavgası nedeniyle birbirlerine düşen II. Gıyâseddin Keyhüsrev'in çocuklarından biri, Bizans İmparatoru 8. Michel'den kendisi ve de çevresi için de yer istemiştir, bu Selçuklu beyleri de Seyit Sarı Saltuk ile birlikte Deliorman bölgesine gitmiş ve Çepnilere karışmıştır. Seyit Sarı Saltuk daha sonra Kırım’a geçerek Altın Orda hanı Nogay ile birlikte 1281 yılında Kırım’dan Dobruca’ya geçip, Tuna boylarını (Dobruca yöresini) aldılar ve yurt edindiler. 1282'de İsmail Saltuk ve idaresindeki Çepni boyları Dobruca Bölgesi’ne yerleşerek Dobruca beyliğini kurdular. Ancak Seyit İsmail Saltuk, 1297 yılında Dobruca’daki İsakça Kenti’nde öldü (Mezarı İsakça yakınlarındaki Babadağ’dadır.).
Sonuç olarak, 13. yüzyılda Selçuklu Türkmenlerinin Anadolu’dan Dobruca’ya önemli bir göçleri ve kolonileşmeleri olmuştur.
Sarı Saltuk’un oğlu İsmail Saltuk, 1297 yılında vefat edince, beyliğin başına oğlu Ece Halil Saltuk geçti.
1299 yılında Altın Orda'daki taht kavgaları sonunda hakimiyeti ele geçiren Tatar hakanı ve boyları, Altın Orda hanı Nogay'a ve Nogay'ın en sıkı müttefiki olan Türkmenlere Dobruca yöresinde saldırdı. Bunda Bizans'ın kışkırtmaları da vardı. Yönetimi ele geçiren Tatarlar, Ece Halil kumandasındaki Çepnileri ve müttefiki Altın Orda Hanı Nogay’ın ordusunu dağıttılar.
Karesi Beyliği'nin 1360'ta Osmanlı tarafından ilhak edilmesiyle Ece Halil Osmanlı hizmetine girerler.
Olayların bir kısmı Saltukname'de anlatılmaktadır.
Doğu Ortodoksluk
Ortodoks Hristiyanlık, Doğu Ortodoks Kilisesi ve Oryantal Ortodoksluk için kullanılan ortak adlandırma. Hristiyanlığın bu iki mezhebi de antik Hristiyan Kilisesi'nin inancı, doktrini ve uygulamalarına olan bozulmaz bağı vurgulamak için ortodoks (Yunanca'dan: orthos + doxa, anlamı doğru düşünce)   kavramını kullanır. Bu iki mezhebin üyeleri kendilerine sadece "Ortodoks Hristiyan" dese de "Doğu" ve "Oryantal" sıfatları bu grupların dışındakiler tarafından bu iki grubu ayırmak için kullanılır. Bu iki grup 451 yılındaki Kalkedon Konsili'nin ortodoksisi hakkında görüş ayrılığı yaşamışlardır ve hala aralarında bir komünyon yoktur; ancak hala birçok aynı doktrine, benzer kilise yapılanmasına ve benzer ibadetlere sahiptirler. İki inancın birleşmesi için yakın zamanda birçok görüşme yapılmış, birçok konuda uzlaşı sağlanmışsa da resmi bir birlik için henüz somut adımlar atılmamıştır.
Tarihsel gelişimi
Ortodoks geleneğinin temellendiği kültürün Kapadokyalı üç kilise babası tarafından oluşturulduğu söylenebilir. 4. yüzyıl civarında yaşayan Nissalı Gregor, Nenizili Gregor ve Aziz Basileios, Grek ve özellikle Aristoteles felsefesini Hristiyanlığa sokarak teolojik anlamda Ortodoksluğun zeminini hazırlamışlardır. Bununla birlikte Ortodoksluğun tarihsel olarak 4. yüzyıldan itibaren vuku bulan siyasi çekişmelere ve İstanbul’un yeni bir siyasal merkez olarak ortaya çıkması ile ortaya çıkmıştır denebilir. 330’da Roma İmparatorluğu başkentinin Konstantinopolis’e taşınması Roma’da yerleşik olan siyasi ve dinî otoriteleri rahatsız etti. İstanbul’un dinî yönden taşıdığı öneme dair anlatılan çeşitli hikâyeler, bu şehre Hristiyanlık açısından meşruiyet kazandırmaya çalıştı. Örneğin Roma şehri kendisini Petrus’a dayandırırken Konstantinopolis kendisini Kefernahumlu balıkçı Andreas’a dayandırmaktaydı. Petrus’un Roma ile ilişkisi kadar olmasa bile İstanbul’un Andreas’la ilişkisi hakkındaki kanaatler yaygın şekilde benimsendi. Roma ile İstanbul arasındaki ilk mücadele, İmparator Konstans ve II. Constantius zamanında 343’te Sardika’da (Sofya) toplanan konsilde ortaya çıktı. İmparatorluğun doğu topraklarının yöneticisi olan II. Constantius, Aryanizm eğilimlere sahipken batıda egemen olan Konstans İznik geleneğini devam ettirmekteydi. Papa Julius’un talebi üzerine toplanan konsilde Aryanizm heterodoksi olarak nitelendirildi ve doğulu yetkililerce görevinden alınması istenen Athanasius’un yerinde kalması karara bağlandı. Roma, Konstantinopolis'in tehlikeli yükselişinin önünü kesmek amacıyla kiliseyle ilgili her türlü resmî kararda tek yetkili mercinin kendisi olduğunu ilan etti. Doğulu piskoposlar ise konsil kararlarının hiçbirini tanımadılar.
381’de İmparator I. Theodosius’un topladığı ve hiçbir Romalı temsilcinin çağrılmadığı Birinci Konstantinopolis Konsili’nde Roma’dan sonra ikinci yetkili mercinin Konstantinopolis olduğu ilân edildi. Bu konsilin disiplin ve hiyerarşi konularındaki kararları Katoliklerce asla teyit edilmemiştir. Konsilin üçüncü kanonunda yer alan, “Yeni Roma olarak Konstantinopolis piskoposluğu Roma’dan sonra gelmektedir” maddesi Romalı yetkililerce şiddetle eleştirilmiştir. Bu konsilden itibaren Trakya metropolitleri üzerinde egemen olan Heraklia piskoposluğu önemini iyice kaybederek yerini Konstantinopolis’e bırakmıştır.
Daha çok İsa'nın tabiatı konusundaki tartışmaları bastırmaya yönelik olarak 451 yılında toplanan dördüncü ekümenik konsilde (Kalkedon Konsili) Konstantinopolis'in Roma ile eş imtiyazlara sahip olduğu görüşü resmen onaylandı. Kalkedon Konsili (28. kanon), Asya ve Trakya’daki bütün metropolitlerin Konstantinopolis piskoposluğunca tayin edilmesi gerektiğini öngörerek İstanbul’un hâkimiyetini pratik konularda da güçlendirdi. Gerek bu karar, gerekse Roma’nın üstünlüğünün Petrus’tan değil kilise babalarınca bahşedilen imtiyazdan geldiğini savunan konsil kanonları Katolikler’ce asla kabul görmedi. Ayrıca daima Konstantinopolis kilisesinin yetkisini kabul eden Kudüs piskoposluğu da patriklik seviyesine yükseltilerek Roma’nın doğudaki faaliyet alanı daraltılmaya çalışıldı. Kalkedon Konsili’nden itibaren imparatorların din konusundaki egemenlikleri bir hayli hız kazanmıştır. Konstantinopolis'in güçlendirilmesinde imparatorların bu arzusu gözden kaçırılmaması gereken önemli bir noktadır. İmparatorların dinî işlere müdahalelerine en önemli örneklerden ilki I. Justinianus’un tavrıdır (6. yüzyıl). Merkezî otoriteyi güçlendirmek amacıyla hazırlattığı “sivil hukuk”unda I. Justinianus, Konstantinopolis'i Roma’dan sonra ikinci sıraya koydurtmuştur.
Kırılma
Doğu-Batı ya da Ortodoks-Katolik ayrışmasının bundan sonraki süreci Konstantinopolis'te I. Fotios’un patrik seçimiyle ilgilidir. Dönemin en önemli bilginlerinden olan I. Fotios’a ait çok sayıda eserden özellikle Myriobiblon (bin kitap) en iyi bilinenidir. 857’de İstanbul patriği olan liberal eğilimli Ignatius’un devrilerek yerine Latin kültüründen nefret eden I. Fotios’un getirilmesi Roma’nın asla hazmedemediği bir hadise oldu. Öte yandan I. Fotios’un laik kökenli olması da Roma’yı rahatsız etmiştir. İki kilise arasında diğer bir problem de 9. yüzyılın ortalarında Balkan halklarının hristiyanlaştırılması konusunda ortaya çıkmıştır. Balkan topraklarında yaşayan putperest Slav halkları arasında misyon faaliyetine girişen ilk merkez Roma olmuştur. Fakat Roma’nın üstünlük kurma amacıyla başlattığı bu faaliyetler bizzat Patrik I. Fotios’un çabaları sayesinde sonuçsuz kalmış ve Konstantinopolis patrikliği Balkanlar’ın hristiyanlaştırılması işini üstlenerek bölgedeki egemenlik yarışını kendi lehine çevirmiştir.
İnanç ve felsefe
Ortodoks inançları ve ibadetlerinde kutsal kitaptan (özellikle Yuhanna İncili) sonra gelen en belirleyici kaynak kilise babaları etrafında oluşan ve “en mysterion” yani “sır yoluyla” nakledilen geleneklerdir. Bunlar temel olarak kilise babalarından gelen rivayetler ve adetler olarak tanımlanabilirler. Ortodoks teolojisinin merkezinde bilgi problemi durmaktadır. Buna göre ilâhî âleme ait bilgiler bilinemez özelliğe sahiptir. Katoliklikten farklı olarak Ortodoksluk ilâhî bilginin doğası konusunda agnostiktir. Tanrısal âlemin bilgisi bilinebilir değil fakat yaşanabilir bir şeydir. Bundan dolayı teoloji hayata yönelik bir fenomendir. Ortodoks manastır hayatı ve melankolisi bu yorumdan kaynaklanır.
Teslis
Ortodoksluk fonksiyon (hypostasis) anlamında üç ayrı, cevher (ousia) anlamında bir tek varlıktan oluşan teslis doktrinini kabul eder. Buna göre Tanrı fonksiyon anlamında Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olmak üzere üç ayrı varlıktan meydana gelmiş olsa da esas itibarıyla Baba’da bütünleşen tek varlıktır. Baba, Oğul ve Kutsal Ruh üçlüsünün oluşturduğu birlikteliği kabul eden Katoliklikten farklı olarak Ortodoksluk Baba’ya daha öncelikli bir yer vermektedir. Katoliklikten Ortodoksluğu ayıran diğer önemli bir teolojik farklılık da Kutsal Ruh'un nereden çıktığı meselesidir. Hem Baba hem Oğul’dan çıktığına inanan Katolikliğe karşılık sadece Baba’dan çıktığına inanan Ortodoksluk böylece Baba’nın hem Oğul hem de Kutsal Ruh'a karşı üstünlüğünü vurgulamıştır. Önemli teolojik konulardan biri olan İsa’nın tabiatı konusunda Ortodoksluk diofizit görüşü kabul eder. Katoliklikte dünyaya gelerek İsa suretinde bedenlenen bizzat tanrının Oğul hypostasisi iken Ortodokslukta bedenlenen hypostasis değil fakat -çok net tanımlanmamış olsa da- Yuhanna İncili'nde bahsi geçen Logos yani Baba’nın Oğul aracılığı ile gönderdiği kelamıdır.
İkon
Ortodoksluğu diğer Hristiyan mezheplerinden ayıran en bâriz farklılık ikonlar konusudur. Kiliselerde ve evlerde çeşitli kişilerin resim ve kabartmalarını ifade eden ikonlar, yapılışından kullanılışına kadar önemli dinsel süreçleri içeren tapınma ve ritüel nesnesidir. Temel ibadet ikonu daha çok kurtarıcı misyonu dolayısıyla İsâ ile ilgili sahneleri içerenlerdir. İkon ibadeti sahnelerdeki figürler üzerine yoğunlaşma, onlarla aynîleşme (mistik birleşme) ve arzu edilen dileklerin ikonlardaki figürler aracılığıyla elde edilmeye çalışılması şeklinde üç aşamalıdır. Bu ritüel kilisede belirli mekânlarda bulunan ikonlar önünde yapılabildiği gibi evlerdeki ikonlar huzurunda da icra edilebilir. Basitçe ikonlar, müminlerin hem Tanrı ile mistik birleşmesine imkân tanır, hem de âdeta taleplerin yerine getirilmesinde aracı rolü üstlenir. Bu açıdan bakıldığında ikonun hem psikolojik hem teolojik yapısal katmanlardan oluştuğu görülecektir. Sanat ya da mimariyle olan ilişkisi de şüphesiz göz ardı edilmemesi gereken bir diğer özelliğidir. VIII. yüzyıldan başlayarak ikon kült merkezlerinin siyasi otoriteyi sarsmasını önlemek için devletçe yönetilen ikon karşıtı önlemler yürürlüğe konmuşsa da halk arasında son derece popüler olmuş ikon severlik (ikonafilizm), günümüze kadar varlığını korumuştur.
Manastır yaşamı
Ortodoksluktaki en klasik kurumlardan olan manastır (laura) hayatı muhtemelen Suriye aracılığıyla 4. yüzyıl civarında Mısır’dan Anadolu’ya gelmiş, Kapadokyalı babalardan Aziz Basileios tarafından Bizans kültürü çerçevesinde yeniden yapılandırılmıştır. Katoliklikteki manastır hayatı entelektüel bir boyut taşırken Ortodoks manastırları daha çok inziva ve atâlet yerleri haline dönmüştür. Geleneksel kurallara göre manastıra girmek isteyen aday üç yıl boyunca sivil bir statüde keşişlik hayatına giriş yapar. Bu dönemin başarıyla tamamlanışının ardından aday sembolik birtakım giysileri alarak manastıra kabul edilir. İki yıl kadar sonra bekarlık, bağlılık ve iman yemini edilerek keşişlik unvanı kazanılır. Manastır hayatı oldukça katı kurallara bağlanmıştır. Modern zamanlarda Ortodoks manastır hayatına en iyi örnek şüphesiz Yunanistan Aynoroz’daki Athos Manastırı’dır. 10. yüzyılda Trabzon doğumlu Athanasius adlı bir keşişin kurduğu manastır bugün İstanbul Fener Rum Ortodoks Patrikhânesi’nin idaresi altındadır. 20. yüzyılın başında 7500 civarında keşişin bulunduğu Athos’ta günümüzde 2000 kadar keşiş yaşamaktadır. Ortodokslukta kadınlara mahsus manastırlar da mevcuttur.
Zeplin (anlam ayrımı)
Zeplin bir tür hava gemisidir.
Zeplin veya Zeppelin şu anlamlara da gelebilir:
Cücelik
Cücelik, boyu normalden çok daha kısa olanların yaşadığı durum. Cücelik hayvanlarda, insanlarda ve bitkilerde meydana gelebilir. İnsanlarda cüceliğin sebepleri doğuştan cücelik ve bazı hastalıklar sebebi ile sonradan meydana gelen cücelik olarak iki grupta incelenebilir. Yetişkin bir insanın, cüce sayılma boyu umumiyetle bir ile bir buçuk metre arasında değişmektedir. Orantısız cücelikte kısa ekstremiteler veya kısa bir gövde mevcuttur. Orantılı cücelikte ise hem ekstremite hem de gövde olağan dışı derecede küçüktür. Cüceler, normal zekaya ve ömre sahiptirler.
Sirem
Sirem veya Siremiyye (Hırvatça: Srijem, Sırpça: Срем - Srem), Tuna ve Sava nehirleri arasında, Büyük Macaristan Ovası'nın güney bölümünün bir kısmını oluşturan bölgedir. Günümüzde doğusu Sırbistan'da, batısı Hırvatistan'da kalacak şekilde bölünmüştür.
Tarih
Bölge, ilk olarak 1521 yılında Bosna Sancak Beyi Yahyapaşazede Bali Bey tarafından Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Budin Eyaleti'nin kurulmasından sonra sancak haline getirildi. Sancak merkezi Dimitrofça (günümüzde Sremska Mitrovica) olmuştur. Sancağa bağlı nahiyeler; İlok-Oyluk (Uyluk), Morovit (Morović), Girgurofça (Grgurevci), Çerevit (Čerević), Islankamen (Stari Slankamen), İrek (Irig), Kupinik (Kupinovo), Zemun (Zemun), Nemçi (Nijemci), Podgoriçe-Podgoriye (Tovarnik), İvankova (Ivankovo), Posaviya-Posovye, Raça (Sremska Rača), Varadin (Petrovaradin) ve Vılkovar (Vukovar)'dı. 1699 yılında imzalanan Karlofça Antlaşması antlaşmasıyla Dimitrofça, İrek, Islankamen, Kupinik ve Zemun nahiyeleri haricindeki nahiyeleri Habsburgların eline geçti. 1707 tarihinden sonra Temeşvar Eyaleti'ne bağlandı ve 1717 yılında Habsburglar tarafından işgaline kadar bu eyaletin sancağı oldu.
Vladimir Semyonov
Vladimir Magomedovich Semyonov (b. 1940) Sovyet Rus General ve Karaçay-Çerkesya Cumhuriyeti'nin ilk başkanıdır (1999-2003).
Viljandi (il)
Viljandi, Estonya'nın güneyinde merkezi Viljandi olan bir ildir. Yüzölçümü 3.422 km² olup, nüfusu 48.401'dir.
Vladimir Semyonov
Semyonov 8 Haziran 1940'ta Khuzruk köyünde dünyaya geldi ve babası etnik bir Karçay ve annesi etnik bir Rustur. Semyonov Sünni Müslümandır. 1958'de Sovyet Ordusu'na katıldı. 1962'de Bakü askeri okulunu, 1970'te Frunze Askeri Akademisini ve 1979'da Genelkurmay Akademisini tamamladı.
Viljandi (il)
Şehir belediyeleri:
Belde belediyeleri:
Vladimir Semyonov
Semyonov profesyonel bir ordu komutanıdır. 1988 yılında Vladimir Semyonov, Transbaykal Askeri Bölge Şefi olarak atandı. 1991'de Sovyet Kara Kuvvetleri Komutanlığı ve Savunma Bakan Yardımcısı oldu. 1992'den 1996'ya kadar Vladimir Semyonov Rus Kara Kuvvetlerini yönetti. 1996 yılında Rus Savunma Bakanı Igor Radionov tarafından görevinden alındı ​​ancak 1998 yılında Rusya Savunma Bakanı Baş Ord. Danışmanı olarak görevine geri döndü.
Mayıs 1999'da Karaçay-Çerkesya'da Karaçaylar ve Çerkesler arasında etnik gerilime neden olan cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazandı. Gerilim kan dökülmeden sona erdi. Vladimir Semyonov cumhuriyetin sosyo-ekonomik sorunlarını çözmeye çalıştı ancak başarılı olamadı. 31 Ağustos 2003'te genel seçimleri kaybetti ve görevi Mustafa Batdyyev'e bıraktı.
Semyonov evli ve bir kız çocuğu bulunmaktadır.
Sezin Akbaşoğulları
Sezin Akbaşoğulları (d. 22 Nisan 1981, İzmir), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.
İlk sahne deneyimini, lise tiyatro ekibiyle oynadıkları "Yine Başladılar Şarkılarına" başlıklı oyunda edindi. Bilkent Üniversitesi Tiyatro Bölümü'nden mezun oldu. Beyaz Gelincik dizisindeki Ceren Aslanbaş karakteri ile ilk kez televizyon ekranlarında göründü.
Selim Demirdelen'in yönetmenliğini yaptığı Kavşak adlı sinema filmindeki rolüyle 17. Altın Koza Film Festivali'nde en iyi kadın oyuncu ödülünü Nergis Öztürk ile paylaştı.
Kistauri
Kistauri, Gürcistan'ın Kaheti bölgesinin Ahmeta ilçesinde bulunan kasaba. Doğusunda bulunan Ahmeta kasabasına 7 km ve Telavi şehrine 27 km uzaklıktadır. Köy, Tsiv-Gombori Dağlarının kuzeyinde başlar ve Alazani Nehri'nin sağ kıyısına kadar uzanır.
NGC 486
NGC 486, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Balıklar takımyıldızı yönünde bulunur. E0 tipi bir merceksi, eliptik galaksidir. İngiliz astronom William Parsons tarafından 1850 yılında 182,88 cm (72 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Esrarlı Gözler
Esrarlı Gözler Müslüm Gürses'in 14 Temmuz 1980'de Emre Plak firmasından uzunçalar olarak çıkardığı albümdür. Emre Plak daha sonra bu albümü defalarca yeniden basmıştır. Türkiye ve Almanya başta olmak üzere tüm dünyaya arabesk tarz müziği tanıtan ve sevdiren en marjinal albümlerden birisidir. Albümdeki bütün müziklerde Mustafa Sayan imzası vardır.
Arnavutluk Otosefal Ortodoks Kilisesi
Arnavutluk Otosefal Ortodoks Kilisesi (Kisha Orthodokse Autokefale e Shqiperise), Başpiskoposluğu idaresi Tiran, Dıraç bölgeleriyle beraber, genelde ülkenin güney bölgesini kapsar. Ayin dili Arnavutçadır. Ortodoks cemaat yaklaşık yarım milyon üyeye sahiptir. ABD'de yaşayan 15.000 ortodoks Arnavut için iki ayrı idari birim kurulmuş olup, bunlardan birisi dolaysız şekilde İstanbul Ekümenik Patrikhanesi'ne bağlıdır.
Arnavut Ortodoks Kilisesi'nin Tarihi
Antik Çağ'da Hıristiyanlığın Arnavutluk'a yayılması çok erken tarihlerde gerçekleşti. Dıraç kenti dünyadaki en eski piskoposluk merkezlerinden biridir. Aziz Paulus daha 1.yüzyılda İllirya'ya Hıristiyanlığı tanıtmıştı.
325 yılındaki İznik Konsili'nde tüm İllirya Roma idaresine bırakılmıştı. 731 yılında ise Bizans İmparatoru III. Leo Dıraç Metropollüğünü Bizans'a bağladı. 927 yılında Bizans Bulgar Patrikhanesini kabul etmeye mecbur kalınca, Arnavut Kilisesi de Bağımsız Ohri Piskoposluğuna bağlandı. 1054 yılındaki Roma ve Bizans Kiliseleri arasındaki büyük bölünme (Schisma), önceleri Arnavut Kilisesi için etki yapmadıysa da, 13. yüzyılda Arnavut Kiliseleri de iki rakip olan Katolik ve Ortodoks yani Roma ve Bizans Kiliseleri arasında ikiye bölündüler.
Osmanlı Dönemi
Arnavutluk'un Osmanlılarca fethinden sonra İslam dini, Arnavutlar'a üçüncü bir din olarak katıldı. 15. ve 16. yüzyıllarda yarım milyon civarında islamlaşmak istemeyen Arnavut İtalya'ya kaçmak zorunda kaldı. 17. yüzyıldan sonra diğer Balkan milletleri gibi Arnavutlar da müslümanlaştılar. Bu sayede İstanbul'da yüksek mevkiler (sadrazamlık, paşalık) elde ettiler. Osmanlılar'ın Katolik Arnavutlara karşı politika sürdürmelerine karşın, Arnavut Ortodoks kilisesi herhangi bir baskı görmedi, ayrıca 17. yy.'dan sonra bir kalkınma ve gelişim yaşadı. Pek çok ortodoks kilise imar gördü, en son imar gören kilise 1797'de Berat katedraliydi. 17.yy'ın başında Korça metopolitliği kuruldu.
1766'ya kadar Ohri'ye bağlı olan ortodoks Arnavutlar, 1766'da Ohri kilisesinin özerkliğinin İstanbul'da padişahlık tarafından kaldırılmasıyla tekrar İstanbul Ekümenik Patrikhanesi'ne bağlanmış oldular.
Ortodoks Arnavutlar 19.yüzyıl sonuna kadar Yunan Ortodoks Kilisesine çok yakındılar. 1912'deki Arnavut bağımsızlığı ve kültürel yeniden doğuş (Rilindija) döneminde Katolik ve Müslüman Arnavutların birlikte mücadele etmesi ve Arnavut Devletini birlikte kurma azim ve iradelerine karşın, Arnavut Ortodoks Kilisesi Arnavutluk'un güneyinin Yunanistan ile birleşmesine yönelik bir çizgideydi (Bkz. Arvanitler).