cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olga Szabó-Orbán
Olga Szabó-Orbán (9 Ekim 1938, Kaloşvar - 5 Ocak 2022, Arad), dünya şampiyonu Rumen eskrimci; 1962'de ferdi olarak, 1969'da ise takımıyla birlikte Dünya Şampiyonu unvanını elde etmiş sporcu. Olimpiyatlarda ülkesini beş kez temsil etti. 1956 Olimpiyatlarında ferdi olarak gümüş madalya kazandı. 1968 ve 1972 Yaz Olimpiyatları'nda da, takımıyla birlikte gümüş madalya sahibi oldu.
Orbán Romanya Macarlarının yoğun olarak bulunduğu Erdel bölgesinin Kaloşvar şehrinde dünyaya geldi. Öğretmenlerinden biri olan Ecaterina Bartoș, bütün sınıf arkadaşlarıyla birlikte Orban'ı; sonradan kocası olacak Tibor'un da eskrim eğitmenliği yaptığı bir eskirim salonuna götürdükten sonra, görece olarak eskrim için geç sayılabilecek bir yaşta, 14 yaşında eskrim sporuna başladı. Progresul Cluj spor kulübünde, koç Ludovic Ozoray'ın gözetiminde yeteneği iyice ortaya çıktı. Gençler kategorisinde 1954'te, yetişkinler kategorisinde ise 1955 yılında ilk ulusal birinciliklerini kazandı.
İlk olimpiyat madalyasını (gümüş madalya), Romanya için yarıştığı 1956 Olimpiyatlarında elde etti. Aynı yarışmada Orban'ın iki kez yendiği, İngiliz Gillian Sheen ise altın madalya kazanmıştı. 1961'de Orban, Maria Vicol, Ana Pascu ve Ecaterina Orb-Lazăr ile birlikte, Dünya Eskrim Şampiyonası'nda, Romanya'nın ilk  madalyasını, takım olarak kazandı. 1962'de ise, aynı yarışmada Romanya'ya altın madalya kazandırdı.
Yazıcı, Ağrı
Yazıcı, Ağrı ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Ağrı il merkezine 12 km uzaklıktadır.
1991 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Türkiye
1991 Eurovision Şarkı Yarışması Türkiye Finali
9 Mart'ta TRT TV Stüdyoları'nda yapıldı ve Bülent Özveren tarafından sunuldu. Kazanan şarkı 8 bölgesel jüri tarafından belirlendi. En çok puanı toplayan İzel Çeliköz, Reyhan Karaca & Can Uğurluer üçlüsü oldu. Bu üçlü Eurovision'da 44 puanla 12'nci oldu. Ve Türkiyenin o döneme kadar elde ettiği 2. En yüksek puandı.
Nananthea
Nananthea Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Siccîn 3: Cürmü Aşk
Siccîn 3: Cürmü Aşk, Siccîn 2 filminin devamı olarak çekilmiş bir korku filmidir. Filmin yönetmenliğini ve senaristliğini Alper Mestçi üstlenmiştir, yapımcısı ise Muhteşem Tözüm'dür.
Diktatör romanı
Diktatör romanı (İspanyolca: novela del dictador), Latin Amerika toplumunda diktatörün rolüne meydan okuyan  Latin Amerika edebiyatının bir türüdür. Caudillismo teması, iktidar, diktatörlük ve yazım arasındaki ilişkileri inceleyerek ele alınmaktadır. Üstelik bir diktatör romanı genellikle Latin Amerika toplumunda yazarın rolü için bir alegoridir. Çoğunlukla 1960'lar ve 1970'lerin Latin Amerika Boom'uyla ilişkili olmasına rağmen diktatör romanı türü, Domingo Faustino Sarmiento tarafından yazılan on dokuzuncu yüzyıl romanı Facundo (1845) ile kök salmıştır. Juan Manuel de Rosas'ın Arjantin'deki diktatör rejiminin dolaylı bir eleştirisi olan Facundo, diktatör romanı türünün öncüsüdür ve sonraki tüm diktatör romanları onu dikkate almıştır. Sarmiento tarafından yaratılan türün amacı belirli diktatörlerin kurallarını analiz etmek ya da tarihsel doğruluğu vurgulamak değil, genel olarak otorite figürleri ve otoritenin soyut niteliğini incelemektir.
Bir eserin diktatör romanı olarak değerlendirilmesi için hikâyenin tarihten gelen güçlü siyasi temaları olmalı,  diktatörün -caudillo 'nun- sahip olduğu gücü eleştirel bir şekilde incelemeli ve otoriterciliğin doğası üzerine bazı genel düşünceleri ele almalıdır. Bazı diktatör romanları her ne kadar tarihî bir diktatöre odaklansa da (kurguda geçmesine rağmen) tarih kitabında olduğu gibi ekonominin, siyasetin ve yönetimin rejimini analiz etmez. Diktatör romanları arasında Augusto Roa Bastos tarafından Paraguay'lı Dr. Francia hakkında yazılmış olan Yo el Supremo (Ben, Yüce; 1974) ve Mario Vargas Llosa tarafından Dominik'li Rafael Trujillo hakkından yazılmış olan La fiesta del Chivo (Chivo partisi; 2000) yer almaktadır. Alternatif olarak romancı aynı olayın sonu için kurgusal bir diktatör yaratabilir. Tarihi diktatörlerin birleşimiyle karma bir diktatör, Alejo Carpentier'in El recurso del método (1974) romanında yer aldı. Romancıların birçoğunun geleneksel, doğrusal hikâye anlatma tekniklerini reddetmesi ve okur, anlatıcı, olay örgüsü, karakterler ve öykü arasındaki ayrımları bulanıklaştıran anlatı stillerinin gelişmesiyle diktatör romanı türü, Latin Amerika edebiyat geleneğinin gelişmesinde çok etkili olmuştur. Liderlik yetkisini inceleyen romancılar, kendi toplumsal rollerini -diktatör romanlarında caudillo rejimine meydan okumalarında olduğu gibi- babacan akıl verici olarak değerlendirmişlerdir.
Edebi bağlam
Edebiyat eleştirmeni Roberto González Echevarría, diktatör romanının Latin Amerika edebiyatındaki en açık tema geleneği olduğunu ve "Bernal Díaz del Castillo'nun ve Francisco López de Gómara'nın Cortés'in Meksika'yı fethi hakkındaki açıklamaları" bu temanın gelişimini izlediğini savunmaktadır. On dokuzuncu yüzyıl, siyasi iktidar üzerine önemli edebi yansımaları yaşadı fakat diktatör romanı, 1960 ve 1970'lerin edebi bir hareketi olan Latin Amerika Boom'uyla ilişkiliydi. Eleştirmen Gerald Martin için, diktatör romanı Boom'un bitişine işaret etmektedir. 1970'lerde, pek çok diktatör romanı, "yaşlanan diktatörün kaybetme eşiğinde olduğu sınırsız bir gücün sıkıntısına kapılması"na odaklandı.
Tanım
Eleştirmen Gerald Martin'in görüşüne göre Miguel Angel Asturias'ın Sayın başkan (1933'te yazılmış ancak 1946'ya kadar yayınlanmamıştır) romanı "ilk gerçek diktatör romanı"dır. Diktatör figürünün diğer edebî işleyişleri arasında Jorge Zalamea'nın El Gran Burundún Burundá ha muerto eseri yer almaktadır ancak tür, soğuk savaşın siyasi ikliminde, Latin Amerika Boom aracılığıyla yeniden icat edilene kadar bir ivme kazanamadı.
Diktatör romanı, 1970'lerde Boom'un sonuna doğru yeniden moda oldu. Sharon Keefe Ugalde konu hakkında şu sözleri dile getirmiştir: "1970'ler, Latin Amerika diktatör romanın evriminde, en az iki gelişme ile karakterize edilmektedir: diktatörün göründüğü perspektifte bir değişiklik ve dilin doğasına yeni bir odaklanma." Bununla, 1970'lerin diktatör romanlarında Başkan Babamızın Sonbaharı veya I, the Supreme eserlerinde olduğu gibi "diktatör, protagonist hâline gelir" konusunda okuyucuya daha samimi bir bakış açısı sunduğunu söylemek istemektedir ve dünya, diktatörün bakış açısıyla sık sık ele alınmaktadır.
Raymond L. Williams'a göre yeterli Latin Amerikalı yazarın askeri rejimlerle uğraşan romanlarını yayımladığı 1970'lere kadar, "diktatör romanı" ortak terminolojiye dönüşmemiştir. Bu dönemin en ünlü romanları arasında Alejo Carpentier'in Reasons of State (1974), Augusto Roa Bastos'un I, the Supreme (1974) ve Gabriel García Marquez'in Başkan Babamızın Sonbaharı (1975)'nı göstermektedir. Diktatör romanını, diktatörlerin kurgusal biçimlerini yaratmak için tarihsel kayıttan yararlanan roman olarak tanımlamaktadır.
Latin Amerika tarihindeki diktatörler
Bağımsızlıktan bu yana, Latin Amerika ülkeleri, bir grubun diğerine egemen olduğu sömürgecilik tarihinden kaynaklı hem sağ hem de sol kanat otoriter rejimlere tabi tutuldu. Bu uzun tarih göz önüne alındığında "bireysel diktatörlükler ya da caudillismo, caciquismo, militarizm gibi diktatörlük sorunları hakkında" birçok roman olması şaşırtıcı değil. Sömürgecilik mirası olarak bir ırkın çatışması bazen mutlak bir otoriteyi bünyesinde barındırmak için ortaya çıkmaya zorlamasıyla despot kişisi ortaya çıkmaktadır. Sınırsız güç arayan diktatörler, çoğunlukla anayasaları değiştirir, yeniden seçilmeyi engelleyen yasaları yürürlükten kaldırır. Örneğin Licenciado Manuel Estrada Cabrera, 1899'da Guatemala Anayasasını değiştirerek iktidara geri dönmenin önünü açtı. Diktatör romanın odağı haline gelen diktatörler, onların yönetiş şekli bakımından birbirinden çok farklı değildir. Yazar González Echevarría diktatörlerin "erkek, militarist ve neredeyse  tamamen kişisel güç kullanan"  kişiler olduğunu dile getirmiştir. Güç kullanmaları arasında muhalefeti sürgün etme veya hapsetme, basın özgürlüğüne saldırma, güçlü bir askeri güç tarafından desteklenen merkezi bir hükümet oluşturma ve özgür düşünce üzerinde tam kontrol sahibi olma yer almaktadır.
Yirminci yüzyılda tanınmış Latin Amerika diktatörleri arasında Nikaragua'daki Somoza hanedanı, Paraguay'daki Alfredo Stroessner ve Şili'deki Augusto Pinochet ve diğerleri yer almaktadır. Dış etki olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika politikasına müdahalesi tartışmalıdır ve sıklıkla eleştirilmektedir. Diktatör romanında bir tema olarak, ABD emperyalizmiyle tiran gücü arasındaki bağlantı çok önemlidir. Latin Amerika'daki diktatörler, Amerika Birleşik Devletleri'nin uygun askeri ve mali desteğini kabul etmişlerdir ancak halkın takdirini kazanmak için anti-Amerikan kampanyası yürüterek ABD'ye sırtını dönmüşlerdir.
21. yüzyılın ilk on yılında bölgedeki sivil özgürlükleri kısıtlayan ve popüler diktatörlüklerin dağınık versiyonunu "rekabetçi otoriterlik" adı verilen bir süreçle kuran bölgedeki bir dizi "sol kanat" hükümeti ortaya çıktı. Bunların en tanınmışları Venezuela Devlet Başkanı Hugo Chavez'di ve diğer ülkeleri Amerika'daki (Küba, Nikaragua, Bolivya, Ekvator, Honduras ve bazı bakımlardan Arjantin, ancak resmi bir üye değildi) Bolivarcı İttifakı'na dahil etmeye çalıştı.
Los Padres de la Patria
Meksikalı yazar Carlos Fuentes, 1967'de Alejo Carpentier, Julio Cortázar ve Miguel Otero Silva ile yaptığı görüşmede Latin Amerika diktatörlerini tasvir eden bir dizi biyografiden oluşan ve Los Padres de la Patria (Anavatanın Babaları) olarak adlandırılan bir proje başlattı. Edmund Wilson'un Patriotic Gore 'daki Amerikan İç Savaşı portrelerini okuduktan sonra Latin Amerika diktatörleri hakkında bir kitabın iyi fikir olacağını düşündü. José Manuel Balmaceda hakkında Jorge Edwards; Mariano Melgarejo hakkında José Donoso; Eva Perón hakkında Julio Cortázar ve Manuel A. Odría hakkında Vargas Llosa yazacaktı. M. Mar Langa Pizarro'nun gözlemlediği gibi, proje hiçbir zaman tamamlanmadı ancak Alejo Carpentier, Augusto Roa Bastos, Gabriel Garcia Márquez ve Mario Vargas Llosa gibi Latin Amerika Boom'unun önemli yazarlar tarafından yazılan bir dizi romana ilham verdi.
Öncüleri
Sömürge sonrası Buenos Aires'te geçen Amalia, iki bölümden oluşmakta ve José Mármol'un yarı otobiyografisidir. Mármol'un romanı, insanlık bilincinin, bir şehir ya da bir ülke gibi çok daha korkunç bir hapishane haline gelebileceğini gösterdiği için önemlidir.
Vinton County
Vinton ili veya Vinton County Amerika Birleşik Devletleri'nin Ohio eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 12,800'dür. İlin merkezi McArthur şehridir.
2018 Avrupa Güreş Şampiyonası - Kadınlar serbest 57 kg
Kadınlar Serbest 57 kg, 2018 Avrupa Güreş Şampiyonası'nda düzenlenen bir yarışmadır ve 3-4 Mayıs'ta Rusya'nın Kaspiysk şehrinde düzenlenmiştir.
Nannoglottis
Nannoglottis Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Yek
Yek, Türk ve Altay halk inancında İblis. Yeg veya Yiğ olarak da bilinir. İnsanoğlunu yoldan çıkaran ve kötülüğün simgesi olan varlık. Tanrı'ya isyan etmiştir. Kısa boylu ve güçlü bir varlıktır. Alemin karanlık güçlerini temsil eder. Yerin altında yaşar. Yaka adlı kötü ruh ile de bağlantılıdır. Çak (veya Çek) denilen yine Şeytan anlamını içeren sözcük ile de ilişkili görünmektedir. ayrıca bu sözcükle bağlantılı hastalık adları vardır. Yiğ verem, Yiğnik ise dizanteri demektir. Bulgar kültüründe Yaga adlı bir cadı figürü vardır. 'Kötü ruh, şeytanın yarattığı hastalık, zarar verme' gibi anlamları da vardır. Başka sözlüklerde 'ig' ve 'iklig' biçiminde geçen ve hastalık anlamı da bulunur. Maniheizm'de yine şeytan anlamında kullanılmıştır.
"Yeg"in Tatar dilindeki anlamı "açgözlü, doymak bilmeyen ruh" demektir. Ayrıca bazı kaynaklarda Teleğüt şamanlarının davullarını süsleyen görüntülerden biri olan "Yeg Yılan" adına da rastlanır. "Yeg Yılan" şamana yardım eder ve insanların "Yula" denilen ruhlarını şamanın buyruğuyla diğer kötü ruhlardan korur. Ebu Hayyan sözlüğünde "İg", İbn-i Mühenna sözlüğünde ise "İklig" şeklinde geçen bu sözcük, "hasta" anlamındadır. Kazakçada ise her türlü hastalığı bildiren "Jegi" sözcüğü vardır.
Baba Yaga
Baba sözcüğü çoğu Slav dillerinde "yaşlı kadın" ya da "büyükanne" anlamına gelir. Yaga sözcüğünün ise Ural-Altay kökenli olduğu tartışılmaktadır. İsmi çeşitli Slav dilleri içinde farklı söyleyişlerle kullanılır: Baba Jaga, Jezi Baba, Jaga Baba, Baba Yaha, Baba Jaha, Baba Jahinia... Bu isim bazen "boynuzlu yaşlı kadın" olarak da tercüme edilir.
Küpegiren
Küpegiren (veya Küpegiren Karı; Azerice:) – Azerbaycan masal karakterlerinin çok tanınanlarından biridir. Zaman zaman evler yıkan, bozgunculuk yapan, şekil değiştiren, büyülü bir kadındır. Ama bir an içinde güzeller güzeli bir kadın da olabilir, gökyüzüne de çıkabilir, yere de inebilir. O masalların kötü karakteridir. Yaga motifine çok benzer.
Etimoloji
(İğ/Yiğ) ve (Çak/Cak/Yak) kökü. Hastalık, kötülük, fesatlık kavramlarını barındırır. İddia edildiği gibi Arapça veya Farsça kökenli değildir (Yek, Farsça'da manası bir, tek, yalnız anlamına gelir). İğrenmek fiili yine bu kökten gelir.
Mirandaca
Miranda dili (mir: Lhéngua Mirandesa) kuzeydoğu Portekiz'de Bragança iline bağlı Miranda do Douro ilçesinde yaklaşık 15.000 kişi tarafından konuşulan bir Latin dilidir.
8. Kolordu (Almanya)
8. Kolordu (Almanca: VIII. Armeekorps), II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nın Wehrmacht'a bağlı olarak faaliyet gösteren piyade kolordusu.
Tarihçe
31 Ocak 1943 tarihinde Stalingrad'da teslim oldu ve Temmuz 1943'te yeniden kuruldu.
Wig Wam
Wig Wam, Norveçli Glam metal müzik grubu.
Kadir-110
Kadir-110, İran yapımı bir orta menzilli balistik füzedir. Füze, ilk olarak İran-Irak Savaşı'nın yıldönümünde bir askeri geçit töreninde halka tanıtılmıştır. Füzenin yaklaşık 1,800-2,000 km menzili bulunmaktadır.
Kadir-110, Kadir-101 olarak da bilinen Şahab-3A'nın gelişmiş bir varyantı olup Şahab-3'ten daha yüksek manevra kabiliyetine ve daha kısa bir kurulum süresine sahiptir. Sıvı yakıtlı birinci aşama ile 1,500 km'lik bir menzile sahip olmasını sağlayan katı yakıtlı bir ikinci aşamaya sahip olduğu düşünülmektedir.
Wig Wam
Eurovision
Grup Norveç'in 2005 Çocuk yarışması için düzenlediği Ulusal Finalde konuk sanatçı olarak sahne almıştır.
Dere kuşu
Dere kuşu (Cinclus cinclus), Su karatavuğugiller familyasına ait bir kuş türüdür.
Özellikleri
Kısa kuyruklu ve gövdesi koyu renklidir. Göğüs kısmı beyaz renktedir. Yaklaşık 18 cm. kadardırlar. Yüzer ve dalarlar. Karadeniz gibi rakımı yüksek olan yerlerde ve hızlı akan derelerde bulunurlar. Avrupa, Asya ve Afrika'da sulak bölgelerde yaşarlar.
Bir tarafa yaslanma
Bir tarafa yaslanma, Çin Halk Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında bir diplomatik ilişkiler politikasıydı. Politika, Sovyetler Birliği ile ittifak kurmaktan daha fazlasıydı; aynı zamanda Komünist bloğu kararlılıkla desteklemek ve Amerika Birleşik Devletleri'nin önderlik ettiği emperyalist ve kapitalist kampa karşı çıkmak anlamına geliyordu.
Nihat Hatipoğlu
Nihat Hatipoğlu (d. 11 Mayıs 1955, Diyarbakır), Türk ilahiyatçı ve akademisyen. 2019–2023 yılları arasında Gaziantep İslam Bilim ve Teknoloji Üniversitesi kurucu rektörü olarak görev yapmıştır. Günümüzde, Atv kanalında gerçekleştirdiği haftalık dinî programlarla vaazlar ile dinî bilgiler vermektedir.
Hayatı
Nihat Hatipoğlu, 11 Mayıs 1955'te Diyarbakır'da dünyaya geldi. Siirt ve Malatya'da ilkokulu tamamladı. 1975'te Uşak İmam Hatip Lisesi'ni ve Uşak Lisesi'ni bitirdi. 1981'de Ankara Üniversitesi İlahiyat fakültesi'ni tamamladı. Aynı fakültede, Hadis Anabilim dalında 'Kur'an-ı Kerim'in Anlaşılmasında Hadislerin Rolü' adlı çalışmasıyla doktor unvanını aldı, 2000 yılında da doçent oldu. 2012 yılında ise profesör oldu. 1985–1987 yılları arasında Mısır'da Arapça üzerine eğitim gördü. 11 Mart 2017 tarihi itibarıyla Yükseköğretim Kurulu üyeliğine getirildi. 2019'da cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın kararıyla Gaziantep İslam Bilim ve Teknoloji Üniversitesi'ne rektör olarak atandı. Mart 2023'te görevinden ayrıldığını açıkladı.
Nihat Hatipoğlu, ulusal televizyon kanallarında dinî programları hazırlayıp sunmaya beş yıl Kanal A'da program yaparak başladı. 2004 yılında Ramazan ayında Flash TV'de, 2005 Ramazan ayında Star TV'de sahur programı hazırlayıp sundu. 2005'te Star TV'de "Dosta Doğru" programını sundu. 2005–2010 yılları arasında, Ramazan ayı süresince Star TV'de iftar ve sahur programlarını sundu. Programları Türkiye'de birçok radyoda yayınlanmaktadır.
Hatipoğlu'nun hâlen Atv kanalında haftalık programları ve yurt içinde ve yurt dışında seri konferansları devam etmektedir. Yazı makaleleri birçok dergide yayımlandı.
1 Eylül 2018 tarihinde memleketi Diyarbakır'ın Bismil ilçesine kaymakam ve belediye başkanının ricaları üzerine giden Nihat Hatipoğlu, burada yoğun bir ilgiyle karşılaştı.
Kişisel yaşamı
Nihat Hatipoğlu, evli ve 3 çocuk babasıdır.
Eleştiriler ve tepkiler
2014 yılında Nihat Hatipoğlu'nun Ramazan ayına özel olarak Atv'de yayınlanan program için aylık 600 bin TL aldığı ve havuzlu bir villada yaşadığı iddia edildi. Hatipoğlu bunun üzerine, 20 yıldır Keçiören'de aynı evde oturuyorum. Değil villam, havuzum, evimin önünde yağmur yağınca içine su dolan bir çukurum bile yok. Atv'den ayda 600 bin lira aldığım iddiası da yalan! diyerek bu iddiaları yalanladı.
Ağustos 2014'te, Türkiye’nin ilk resmî ateist derneği olan Ateizm Derneği, Hatipoğlu'nun Atv'de yayınlanan programda seyircilerden gelen bir soruyu yanıtlarken kullandığı "Ateistlerin en büyük babası Şeytan, yani öyle sayılırsa Şeytan onlardan çok daha temizdir." sözünü göstererek kin ve düşmanlığa tahrik, ötekileştirme gibi iddialarla suç duyurusunda bulundu. Hatipoğlu savunmasında "Ateistlere karşı kucaklayıcı bir tavır sergilediğini" savundu. Savcılık, ifadelerin kişilere değil fikirlere yönelik olduğu gerekçesiyle davayı reddetti.
Mayıs 2019'da Hatipoğlu, Atv'de yayınlanan iftar programında 13 yaşındaki Hristiyan Ermeni bir çocuğu Müslüman yaptı. Hatipoğlu bunun için çocuğun ailesinden izin alındığını öne sürerken; ailesi ise çocuğunun arkadaşlarının sözüyle yemek yemek için açık havada yapılan programa uğradığını belirtti. Olay, çocuk haklarıyla ilgili tepkilere ve eleştirilere sebep oldu.
Mardin Kültür Daire Başkanı’nın yerine kayyım atanıp başkanlık görevine getirilen Yakup Sarı, Nihat Hatipoğlu’nu Mardin’e getirerek konferans düzenledi. Sarı, bu konferans için Hatipoğlu’na 60 bin lira öderken, bütçeden ise Hatipoğlu’na ödenmiş gibi göstererek 400 bin TL’yi zimmetine geçirdiği iddia edilmişti. Yeğeninin itirafları sonrasında da görevden alınmıştı. Olay, Twitter platformu üzerinde tekrar tekrar "Nihat Hatipoğlu" etiketiyle gündeme geldi.
Mart 2021'de Gaziantep İslam Bilim ve Teknoloji Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Nihat Hatipoğlu’nun, üniversitedeki dört fakültenin dekanlığını vekâleten aynı anda yaptığı ortaya çıktı.
Dodo (Alice Harikalar Diyarında)
Dodo, Lewis Carroll'un (Charles Lutwidge Dodgson) yazdığı Alice Harikalar Diyarında kitabının 2. ve 3. bölümlerinde yer alan hayali bir karakterdir. Dodo'nun yazarın kendi karikatürü olduğu düşünülür. Popüler ancak dayanaksız bir düşünceye göre; yazarın kendisini bu hayvanla özdeşleştirmesinin sebebi, kekemeliğinden ötürü kendisini "Do-do-dodgson" olarak tanıştırmasıdır.
Alice's Adventures in Wonderland
Pasajda Lewis Carroll Alice Harikalar Diyarında hikâyesinin ilk anlattığı zamana, 4 Temmuz 1962'deki kayık gezisine atıfta bulunur. Hikâyede Alice kendisi olarak ve diğerleri kuşlar olarak ortaya çıkar. Lorina Liddell, Lory (papağan); Edith Liddell, Eaglet (kartal yavrusu); Dodgson, Dodo; ve Robinson Duckworth, Duck (ördek) olarak betimlenmiştir. Dodo, yüzdükten sonra kuruyabilmek için bir grup yarışı düzenlemeyi teklif eder. Bu yarışta yarışmacılar istedikleri yolu izleyerek koşma ve istedikleri yerden başlayıp istedikleri yerde yarışı bitirme hakkına sahip olacak ve dolayısı ile herkes birinci olacaktır. Yarışın sonunda Alice ödül olarak cebinden çıkarttığı şekerlemeleri tüm kazananlara dağıtır, ancak kendisine şekerleme kalmaz. Dodo cebinde başka ne olduğunu sorar ve Alice'in cebinden bir de yüksük çıkar. Dodo Alice'den yüksüğü ister ve hemen arkasından onu aynı yüksükle ödüllendirir. Hikâyedeki yarış, Carroll'un politik sistem ve partilerin karar mekanizmasını ve dürüstlüğünü eleştirmek için kullandığı, hicivli bir betimlemedir.
Jostein Hasselgård
Jostein Hasselgård (d. 24 Mart 1979), Norveçli şarkıcı. Melodi Grand Prix yarışmasını kazanarak 2003 Eurovision Şarkı Yarışması'nda ülkesi Norveç'i "I'm Not Afraid to Move On" adlı şarkıyla temsil etmiş, yarışmada 4. olmuştur.
Hasselgård, Norveç'in altıncı en büyük şehri olan Fredrikstad, İsveç sınırına yakın, Oslo güneydoğusunun 90 km doğusunda, 60.000'den fazla nüfusa sahiptir. Altı yaşındayken piyano çalmaya başladı ve çeşitli müzik türlerinde eğitim aldı. Hasselgård, 2003 yılındaki başarısından sonra Norveç'in güneydoğu kesimindeki çeşitli konserlerde şarkı söyledi. Ana sayfası, bir eğlence sanatçısı olarak kariyerinin 2004'ten beri olaysız olduğunu gösteriyor.
Jostein Oslo'daki Norwegian Academy of Music'te okumuş ve kindergarten'da öğretmenlik yapmıştır.
2006 yılında, Jostein ve grubu Hasselgård, A few Words albümünü yayınlamıştır.
Kaplan kedisi
Kaplan kedisi (Leopardus tigrinus), kedigiller (Felidae) familyasından Güney Amerika'ya özgü bir kedi türü. Anavatanında tigrillo veya oncilla olarak da adlandırılır.
Özellikleri
Kaplan kedisi başından, gövde sonuna kadar yaklaşık 40–50 cm ölçülür. Buna ilaveten 30–40 cm uzunluğunda kuyruk gelir. Kaplan kedisi, ev kedisinden biraz daha büyük olup, ancak tartıda 2–3 kg daha az gelir. Şekli ve kürk deseni oseloya ve maymun kediye çok benzer. Bu üç türün birbirinden ayrı tutulması zordur. Kaplan kedisinde kuyruk görece daha kısa, gözler birbirinden daha ayrık, kulaklar biraz daha büyüktür. Kaplan kedisinde, doğuştan komple siyah renklilik olan melanizm sık görülür.
Dağılımı ve yaşam alanı
Kaplan kedisi, Kosta Rika'dan Brezilya'ya kadar Latin Amerika'nın tropik yağmur ormanlarında yaşar. Çoğunlukla yerde bulunur, ancak çok iyi tırmanıcıdır.
Beslenme
Avları arasında kemirgenler ve kuşlar bulunur.
Korunma durumu
Akut olarak nesli tükenme tehdidi altındadır ve CITES sözleşmesinde, Ek.I listesine konmuştur. Bu, üçüncü şahısların her türlü kaplan kedisi ticaretini ve kaplan kedisi ile imal edilmiş ürünlerin ticaretini yasaklar.
WWWF United States Heavyweight Championship
WWWF United States Heavyweight Championship, 1963 ve 1976 tarihleri arasında World Wide Wrestling Federation tarafından kullanılan şampiyonluk kemeri. Kullanıldığı değişken dönemlerde kemer, WWWF World Heavyweight Championship kemerinin ikinci şans verisyonu olarak kullanılmıştır. Unvan yükseltilince WWF North American Heavyweight Championship kemerinin yerini alarak ikincil kemer olmuştur.
Bu kemer, şu anda 1975 yılında Mid-Atlantic Championship Wrestling'de tasarlanan NWA/WCW United States Heavyweight Championship kemeriyle ilişkilidir ve WWE United States Championship kemeriyle alakası yoktur. Kemerde World Wide Wrestling Federation U.S.A. Heavyweight Championship yazısı yer almaktadır.
Gyrodoma
Gyrodoma Asteraceae familyasına bağlı bir cinstir.
Turan Ağalday
Teknik direktörlük kariyeri
Diyarbakırspor, Kahramanmaraşspor, Erzurumspor, Tokatspor, Marmaris Belediyespor, Batman Petrolspor, Malatyaspor, Silopi Cudispor ve Uşakspor gibi takımlarda teknik direktörlük yapan Ağalday'ın en büyük başarısı Diyarbakırspor'u 1980-81 sezonunda Türkiye 2. Futbol Ligi şampiyonu yapmasıdır.
5. Kolordu (Almanya)
5. Kolordu (Almanca: V. Armeekorps), II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'nın Wehrmacht'a bağlı olarak faaliyet gösteren piyade kolordusu.
Behzat
Behzat, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
5. Kolordu (Almanya)
Tarihçe
19 Temmuz 1944 tarihinde Kırım'da teslim oldu ve Ocak 1945'te yeniden kuruldu.
Monroe County, Ohio
Monroe ili veya Monroe County Amerika Birleşik Devletleri'nin Ohio eyaletinde bulunan bir ildir. İlin nüfusu 2020 sayımına göre 13,385'tir. İlin merkezi Woodsfield şehridir.
Behzat
Kişiler
Hayali kişiler
Nikola Karabatić
Nikola Karabatić (Sırpça: Никола Карабатић; d. 11 Nisan 1984, Niş, Sırbistan) Fransız hentbolcudur. Kariyerine 2000 yılında Montpellier HB takımında başladı ve 2005 yılına kadar aynı takımda hentbola devam etti. 2005 yılında güçlü Alman temsilcisi THW Kiel takımına transfer oldu ve dört sene boyunca orada kaldı. 2009 yılında ailevi nedenler ve Kiel'den sıkılmasından dolayı Montpellier HB takımına geri döndü ve o günden günümüze kadar aynı takımda hentbol yaşantısına devam etmektedir. 2008 Pekin ve 2012 Londra Olimpiyatları'nda Fransa Hentbol Millî Takımı ile altın madalya kazandı.
Kulüp kariyeri
Hentbola küçük yaşta başlayan Karabatic 6 yaşındayken Colmar HC takımına girdi 2 sene bu takımın formasını giydi daha sonra 1992'de Thau HB takımına geçti.Montepellier'e transfer olana kadar bu takımda forma giydi.2000 yılında Montepellier'e transfer oldu.2005 yılına kadar Montepellier forması giydi bu süre zarfında 2002, 2003, 2004, 2005 sezonlarında olmak üzere 4 Fransa Hentbol Ligi şampiyonluğu, 2001, 2002, 2003, 2005 yıllarında Fransa Kupası Şampiyonluğu, 2004, 2005 yıllarında Fransa Lig Kupası'nı kazandı.2003 yılında Avrupa hentbolunun 1 numaralı kupası olan EHF Şampiyonlar Ligi kupasını kazandı. Karabatić 2000-2005 yılları arasında oynadığı Montpellier HB takımında, 83 maçta 238 gol attı.2005 yılında Almanya'nın önemli takımlarından THW Kiel'e transfer oldu.Karabatic'in başarıları burada da devam etti. 2006, 2007, 2008 ve 2009 yıllarında Almanya Bundesliga Şampiyonluğu,2007,2008,2009 yıllarında 3 sezon üst üste Almanya Kupası 2005,2007,2008 yıllarında Almanya Süper Kupası kazanıldı.EHF Şampiyonlar Ligi'nde 2007 yılında kupanın en skorer oyuncusu oldu. Finalde Kiel Flensburg'a iki maç sonucu üstünlük kurunca kupaya uzanan taraf Kiel oldu. 2008 ve 2009 yıllarında EHF Şampiyonlar Ligi'nde final oynanmış olsa da iki sezonda da kupa BM Ciudad Real'e kaptırıldı. 2007 ve 2008 yıllarında Almanya'da yılın hentbolcusu seçildi. 2006,2007 ve 2008 yıllarında Kiel tarafından Örnek Oyuncu ödülüne layık görüldü.2009 yılında yuvaya Montepellier'e geri döndü ve orada başarılarına devam etti. 2010, 2011 ve 2012 yıllarında Fransa Şampiyonluğu yaşadı.2010 yılında Fransa Kupası,2010 ve 2011'de Fransa Lig Kupası'nı kazandı. Temmuz 2013 'te Barselona'ya transfer oldu.Başarılı performansını burada da devam ettiren Karabatic 2013-2014 sezonunda Liga Asobal Şampiyonlugu yasadı. 2014'te EHF Şampiyonlar Ligi'nde Final Four oynama başarısı gösterilmişse de yarı finalde kupaya veda edildi.Orta oyun kurucu mevkiinde görev yapan Karabatic 2013-2014 sezonunda çıktığı 16 EHF Şampiyonlar Ligi maçında tam 72 gol attı.
Millî takım kariyeri
Sırbistan'da doğmasına rağmen küçük yaşta gittiği Fransa'da yetişip Fransa Hentbol millî takımı formasını giydi.Fransa Hentbol millî takımının en değerli oyuncularından biri olan Karabatić, ilk kez 2002 yılında millî takım formasını giydi ve millî takım formasıyla birçok başarı elde etti.2004 Atina Olimpiyatları'nda 5. oldu.2004 Avrupa Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda Fransa Millî Hentbol Takımı 6.oldu.Nikola Karabatic All Star takıma seçildi. 2003 ve 2005 Dünya Erkekler Hentbol Şampiyonaları'nda 3. oldu.İsviçre'de düzenlenen 2006 Avrupa Erkekler Hentbol Şampiyonası'da altın madalya kazandı.2007 Dünya Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda All Star takıma seçildi ve aynı yıl dünyanın en iyi hentbolcusu ödülünü aldı. 2008 Avrupa Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda 44 golle gol kralı olmayı başardı ve turnuvanın MVP'si oldu. Turnuvayı Fransa Millî Hentbol Takımı 3.lükle bitirdi. 2008 Yaz Olimpiyatları'nda Fransa İzlanda'yı 28-23 yenerek şampiyon olurken Nikola Karabatic 8 golle takımını sırtladı. 2009 Dünya Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda Fransa şampiyon oldu.Nikola Karabatic All Star takıma seçildi.2010 Avrupa Erkekler Hentbol Şampiyonası'da Fransa Avrupa Şampiyonluğuna uzandı.Nikola Karabatic All Star takıma bu turnuvada da seçildi. 2011 Dünya Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda da Fransa rüzgarı devam etti.Fransa bu turnuvada da şampiyon oldu ve Karabatic turnuvanın MVP'si seçildi.2012 Yaz Olimpiyatları'nda Fransa Olimpiyat Şampiyonluğuna uzanırken Nikola Karabatic bunda büyük bir rol oynadı ve All Star takıma seçildi. İspanya'da düzenlenen 2013 Dünya Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda Fransa 6. oldu.2014 Avrupa Erkekler Hentbol Şampiyonası'nda Fransa Avrupa Şampiyonluğu'nu kazandı.Nikola Karabatic turnuvanın MVP'si seçildi. Son olarak 2015 Katar Dünya Hentbol Şampiyonası'nda Fransa millî takımı formasıyla bir kez daha kupayı kaldıran Karabatic altın madalyalarına bir yenisini daha ekledi ve şampiyonanın All-Star kadrosuna seçildi.
Güneş Sigorta (kadın voleybol takımı) 1995-96 sezonu
Kulüp sezonu altıncı olarak tamamlamıştır.
Play-Off Çeyrek Final
Not: Güneş Sigorta elenmiştir.
Avrupa'da Osmanlı savaşları
Avrupa'da Osmanlı savaşları Osmanlı İmparatorluğu ile eski Orta Çağ'dan 20. yüzyılın başlarına kadar uzanan çeşitli Avrupa devletleri arasındaki bir dizi askeri çatışma idi. İlk çatışmalar 13. yüzyılda Bizans-Osmanlı savaşları, ardından da 14. yüzyılda Bulgar-Osmanlı savaşları ve Sırp-Osmanlı Savaşları başlamıştır. Bu devrin büyük bölümü, Osmanlı'nın Balkanlara açılmasıyla karakterize edildi. Osmanlı İmparatorluğu, 15. ve 16. yüzyıllarda Orta Avrupa'ya daha fazla girdi ve Avrupa'daki toprak taleplerinin zirvesinde kaldı.
Demet kambiyumu
Demet kambiyumu veya vasküler kambiyum, iletim demetleri arasında yer alan yanal meristemdir. Yapısındaki meristematik hücreler farklılaşarak ikincil iletim demetlerini meydana getirir. Bunlar içte ikincil ksilem, dışta ikincil floemdir. Demet kambiyumu kökte ve gövdede bulunur; ancak bazı yaprak tiplerinde de var olduğu gözlemlenmiştir.
Avrupa'da Osmanlı savaşları
Osmanlı-Venedik Savaşları, 1423'ten başlayarak dört yüz yıl boyunca devam etti ve 1718 yılına kadar sürdü. Bu dönem, Negroponte'nin 1470'te düşüşüne, 1571'de Mağusa'nın (Kıbrıs) düşüşüne, 1571'de (o zamanki en büyük deniz savaşı) Lepanto Savaşı'nda Osmanlı filosunun yenilmesi, 1669'da Candia'nın (Girit'in) düşüşüne, Venedik'in 1680'lerde Morea'ya (Peloponnese) yeniden yerleşmesi ve tekrar 1715'te kaybedilmesi. Venedik egemenliğinde Corfu adası, Osmanlılar tarafından fethedilmeyen tek Yunan adası olarak kaldı.
Demet kambiyumu
Oluşumu
Demet kambiyumu; birincil floem ile birincil ksilem arasındaki prokambiyum hücrelerinden oluşur. Farklılaşma sonucu bu bölgede fasiküler kambiyum (demet içi kambiyum) ve bu bölgenin etrafında interfasiküler kambiyum (demet arası kambiyum) oluşur. Fasiküler ve interfasiküler kambiyum, birincil floem ve birincil ksilemi birbirinden ayırarak ikincil iletim demetlerinin oluşumunu başlatır.
Avrupa'da Osmanlı savaşları
Onyedinci yüzyılın sonlarında, Avrupalı güçler Osmanlı aleyhine pekişmeye başladılar ve Kutsal Ligi kurdular. 1683-99 Büyük Türk Savaşı sırasında birtakım Osmanlı toprak kazanımlarını tersine çevirdi. Bununla birlikte, Osmanlı orduları on sekizinci yüzyılın ikinci yarısına kadar Avrupalı rakiplerine karşı kendilerini tutabilmişlerdir. On dokuzuncu yüzyılda Osmanlılar, Sırpların (1804-1817) ve Yunanların (1821-1832) ayaklanması ile karşı karşıya kalmışlardır. Bu, imparatorluğu daha da istikrarsızlığa uğratan Rus-Türk savaşlarıyla birlikte gerçekleşti. Osmanlı yönetiminin son geri çekilişi, Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminde, Sevr Antlaşması'nın imzalanmasıyla başlayan I. Balkan Savaşı'yla (1912-1913) geldi.
Bizans imparatorluğu
Zayıflamış Bizans İmparatorluğu'na 1356'da darbe vurduktan sonra, Osmanlı İmparatorluğu 14. yüzyılın ortalarında batıya doğru genişlemeye başlamış ve Avrupa kıtasına girmiştir.
Constantinople, Varna Savaşı ve Kosova'nın İkinci Savaşı sonrasında 1453'te düştü.
Geri kalan Yunan devleti 1461'de (Trabzon İmparatorluğu) düştü.
Bulgar imparatorluğu
Ana madde: Bulgar-Osmanlı Savaşları (en:Bulgarian–Ottoman wars)
14. yüzyılın ikinci yarısında, Osmanlı İmparatorluğu, 1371'de Maritsa Savaşı'ndan sonra Trakya ve Makedonya'nın tamamını alarak Balkanlar'da kuzey ve batı yönünde ilerlemeye başladı. Sofya 1382'de, ardından İkinci Bulgar İmparatorluğu başkenti Tarnovgrad 1393'te ve 1396'da Nicopolis Savaşı'ndan sonra devletin kuzeybatısı kalanları işgal edildi.
Sırp İmparatorluğu
Önemli bir rakip olan genç Sırp İmparatorluğu, bir takım seferlerle fethedilmiştir. Özellikle de 1389'da Kosova Savaşı'nda, her iki ordunun liderleri öldürülmüş ve Sırp savaşı epik bir savaş olarak, Sırbistan için sonun başlangıcı olarak merkezi bir rol kazandı. Sırbistan'ın çoğu 1459'a kadar Osmanlılara düşmüş, Macaristan Krallığı 1480'de kısmen bir yeniden uzlaşma yapmış, ancak 1499 yılına kadar tekrar düşmüştür. Sırp İmparatorluğu, Osmanlı İmparatorluğu, Venedik Cumhuriyeti ve Kraliyet Macaristan arasında bölünmüştür.
1493'te Osmanlı ordusu Hırvatistan ve Styria'ya başarıyla baskın düzenledi.
Yükselme dönemi (1453-1683)
Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu yükselme dönemi
Arnavutluk'ta Savaşlar
1385 Savra Savaşı'nda Arnavutluk'un çoğunu Osmanlılar aldı. Osmanlılar, 1479'da Şkodër'ı ve 1501'de Durrës'i ele geçirmesinden sonra Arnavutluk'un tamamı topraklarını ele geçirdi.
Feodal bir asilzadenin oğlu olan ve 25 yıldan uzun süre Osmanlı saldırılarını savuşturmayı başaran George Castriot sayesinde direniş uzun yıllar sürmüş ve sonuçta Osmanlılar Şkodra kuşatmasını 1478-79'da sonuçlandırmışlardır.
Bosna'nın fethi
Osmanlı İmparatorluğu 1388'de Bosna'ya ilk ulaştı ve burada Bileca Savaşı'nda Bosna güçleri tarafından yenildikten sonra geri çekilmek zorunda kaldı. 1389'daki Kosova Savaşı'nda Sırbistan'ın düşüşünden sonra, Türkler Bosna Krallığına çeşitli saldırılar başlattı. Bosnalılar kendilerini savundu, fakat başarıları çok da azdı. Bosnalılar, son Bosnalı Kral Stjepan Tomašević'in Türkleri itmek istediği Bosna Kraliyet Jajce kalesinde şiddetle direndi. Osmanlı ordusu, birkaç ay boyunca Jajce'yi 1463'te kuşatma sonrasında ele geçirdi ve Bosna'nın Orta Çağ'daki Bosna'yı sona erdiren son Kralı idam etti.
Kosaça Hanedanı, Hercegovina'yı 1482 yılına kadar korudu.
Hırvatistan
Bosna Krallığı'nın 1463'te Osmanlı'ya düşmesinden sonra, Hırvatistan'ın güney ve orta kesimleri korunmasız kaldı ve savunması, kendi masrafları ile sınır bölgelerinde daha küçük askerleri tutan Hırvat kölelerine bırakıldı. Bu arada Osmanlılar, Neretva nehrine ulaştılar ve 1482'de Hersek'i (Rama) fethederek sınır şehirlerinden ustalıkla kaçınarak Hırvatistan'a girdiler. Krbava Savaşı'ndaki belirleyici bir Osmanlı zaferi, tüm Hırvatistan'ı sarstı. Bununla birlikte Hırvatlar, üstün Osmanlı güçlerinin saldırılarına karşı kendilerini savunmak için sürekli girişimlerde bulunmaktan vazgeçmediler. Hırvatistan'ın Osmanlı İmparatorluğuna karşı direnişi yaklaşık iki yüz yıl sonra Sisak Savaşı'ndaki elde edilen zafer, Osmanlı yönetiminin ve yüz yıllar süren Hırvat-Osmanlı Savaşı'nın sona ermesine işaret etti. 1595 yılında Petrinja'daki kaçan kalıntıları takip eden Viceroy'un ordusu zaferini kesinleştirdi.
Macar Krallığı'nın merkez kısımlarının fethi
Batıda Hırvatistan'dan doğudaki Transilvanya'ya kadar uzanan Macaristan Krallığı, Osmanlı gelişmeleriyle de büyük bir tehdit altında kaldı. 176 yıl boyunca bir dizi sonucu belirsiz savaştan sonra, krallık sonunda 1526'daki Mohács Savaşı'nda çöktü ve topraklarının birçoğu ya fethedildi ya da Osmanlı hâkimiyetine girdi (Macaristan'daki 150 yıllık hakimiyet, 17. yüzyıla kadar sürdü ancak Macar Krallığı'nın bazı kısımları 1421'den 1718 yıllarına kadar Osmanlı yönetimi altındaydı).
Sırbistan'ın Fethi ve Voyvodina isyanı
1371'de Maritsa Savaşı'nda Osmanlılar tarafından verilen ağır kayıplar sonucu Sırp İmparatorluğu birkaç prensliğe dönüşmüştü. 1389'da Kosova Savaşı'nda Sırp güçleri tekrar yok edildi. 15. ve 16. yüzyıl boyunca, çeşitli Sırp krallıkları ve Osmanlı İmparatorluğu arasında sürekli mücadeleler yapıldı. Dönüm noktası, Konstantinopolis'in Türklere düşmesi oldu. 1459'da kuşatmayı takiben Sırp şehri Smederevo düştü. Karadağ, 1499 yılına kadar işgal edildi. Belgrad, Osmanlı güçlerine karşı son büyük Balkan şehri oldu. 1456'da Sırplar, Macarlar ve Avrupalı ​​haçlılar Belgrad Kuşatması'nda Türk ordusunu mağlup ettiler. 70 yıldan uzun bir süredir Osmanlı saldırılarını kovduktan sonra Belgrad nihayet 1521'de Macaristan Krallığı'nın büyük bir bölümü ile birlikte düştü. 1526 ve 1528 yılları arasındaki Voyvodina isyanı, Sırp İmparatorluğunun son Sırp topraklarından Osmanlılara direnen Vojvodina'da ilan edilmesine yol açtı. Sırp Despotluğu 1459'da düştü ve böylelikle iki yüzyıldır Osmanlı'nın Sırp prensliklerini fethi tamamlanmış oldu.
1463-1503: Venedik'le Savaş
Venedik Cumhuriyeti'yle olan savaşlar 1463'te başlamıştır. Uzun süren Şkodra kuşatmasından sonra 1479'da (1478-79) olumlu bir barış antlaşması imzalanmıştır. 1480'de Venedik filosu tarafından engel olunamayan Osmanlılar, Rodos'u kuşatıp Otranto'yu ele geçirdi. Venedik'le Savaş 1499'dan 1503'e kadar devam etti. 1500 yılında, Gonzalo de Córdoba'nın komutasında bulunan bir İspanyol-Venedik ordusu, doğu Venedik topraklarında Osmanlı saldırısını geçici olarak durdurarak Kefalonia'yı ele geçirdi. Osmanlı'nın Preveze Deniz Muharebesi'ndeki zaferinin ardından devam eden saldırı, 1538'de Papa III. Pavlus tarafından toplanan bir Hristiyan ittifakı ve bir Osmanlı donanması arasında savaşa yolaçtı.
1462-1483: Wallach ve Moldova seferleri
Moldova İmparatorluğu'nun Stephen'ı, o zamana kadar Osmanlı İmparatorluğu'nun en büyük yenilgilerinden biri olan 1475'te Vaslui Muharebesi'nde Osmanlı Sultanı II. Mehmed'in ordularını mağlup ettikten sonra Türk savaşı geçici olarak durduruldu. Stephen ertesi yıl Războieni'de (Valea Albağı Savaşı) yenilgiye uğradı ancak Osmanlı ordusu bir kale olan Cetatea Neamţului kuşatmasında başarısız olduktan sonra çekilmek zorunda kaldı.
1526-1566: Macaristan Krallığının Fethi
1526 yılında Mohács Savaşı'nda Osmanlı zaferinden sonra Macaristan Krallığı'nın yalnızca güneybatı kesimi fethedildi. 1526 ve 1556 yılları arasında Osmanlı seferleri, küçük seferler ve büyük yaz istilaları ile devam etti. Birlikler Balkan Dağlarının güneyinden kış öncesi dönecekti. 1529'da ilk büyük saldırılarını Avusturya Habsburg Monarşisi'ne kurarak Viyana kentini ele geçirmeye çalışıyorlardı (Viyana Kuşatması). 1532'de, ana orduda 60.000 askerle Viyana'ya yönelik bir başka saldırı, Macaristan'ın batısındaki Kőszeg'in küçük kale (800 asker) tarafından intihar savaşıyla mücadele edilerek kaldırıldı. İstilacı birlikler, kış yaklaşıncaya ve Habsburg İmparatorluğu Viyana'da 80.000 kişilik bir güç oluşturuncaya kadar tutuldu. Osmanlı birlikleri Styria üzerinden geri döndüler.
Bu arada, 1538'de Osmanlı İmparatorluğu Moldova'yı istila etti. 1541'de Macaristan'da bir başka kampanya, bugüne kadar Macaristan'ın başkenti Budapeşte'yi oluşturan Buda ve Pest'i büyük oranda kansız bir şeklide teslim alındı: Bununla birlikte, 35-40.000 kişilik ordu, Sultan Süleyman'ın Viyana'ya bir başka saldırı düzenlemesi için yeterli değildi. 1547'de Habsburglar ve Osmanlı İmparatorlukları arasında geçici bir ateşkes imzalandı ve Habsburglar tarafından yakında göz ardı edildi.
1522-1573: Rodos, Malta ve Kutsal Ligi
Üç ay kuşatma sonrasında, Osmanlı ordusu Malta'nın tüm kalelerini kontrol altına alamadı. 6000 - 8500 arasında Malta kuvvetlerine karşı, 22000 - 48000 civarında olan Osmanlılar, zamanın en büyük Müslüman generallerinden biri de dahil olmak üzere 10000 kayıp vererek Malta'yı fethetmede başarısız oldu ve püskürtüldüler.
Malta düşmüş olsaydı, Sicilya ve anakara İtalya bir Osmanlı istilası tehlikesi altına girmiş olabilirdi. Aynı zamanda Saint John Şövalyelerinin ve Malta'daki varlığı, Hristiyanlığın Müslüman fethine karşı savunmasına yardımcı olması bakımından önemini vurguladı.
1570'ten 1573'e kadar süren Akdeniz kampanyası, Osmanlı'nın Kıbrıs'ı fethetmesine neden oldu. Bu dönemde Venedik'in Kutsal Birliği, Papalık Devletleri, İspanya, Malta'daki Aziz Şövalyeler ve başlangıçta Portekiz Osmanlı İmparatorluğuna karşı kuruldular. Lig'in Lepanto Savaşı'ndaki (1571) zaferi Osmanlı'nın denizdeki baskınını sona erdirdi.
1570-1571: Kıbrıs'ın Fethi
1570 yazında Türkler yine saldırdı, ancak bu sefer baskın değil, tam kapsamlı bir işgal yapıldı. Lala Mustafa Paşa komutasındaki süvari ve topçu da dahil olmak üzere yaklaşık 60.000 asker, 2 Temmuz 1570'te Limasol yakınlarında karşılanmamış bir yere indi ve Lefkoşa kuşatıldı. Mağusa, direndi ve Eylül 1570'ten Ağustos 1571'e kadar şehri savunmaya çalıştılar.
1570'te Osmanlı İmparatorluğu ilk önce Kıbrıs'ı ele geçirdi ve Lala Mustafa Paşa, Venedik'e meydan okuyarak Kıbrıs'ın ilk Osmanlı valisi oldu. Aynı zamanda Papa, Papa Devletleri, Malta, İspanya, Venedik ve diğer bazı İtalyan devletleri arasında bir koalisyon kurdu ve gerçek bir sonuç vermedi. 1573'te Venedikliler, Roma Katolik Kilisesi'nin etkisini kaldırarak ayrıldılar.
1620-1621: Polonya-Litvanya
Moldova üzerinde savaşıldı. Polonya ordusu Moldova'ya ilerledi ve Cecora Muharebesi'nde Osmanlıya yenildi. Polonyalılar gelecek sene, Hotin Muharebesi'ndeki Türk kuşatmasını geri çevirdiler. 1633'te başlayan bir başka çatışma daha sonra çöküntüye uğradı.
1657-1683 Habsburg'larla Savaşların Sonuçlanması
1657'de, 1526'dan sonra Osmanlı İmparatorluğu'na haraç ödeyerek yarı bağımsızlığa kavuşan eski Macar Krallığı'nın doğu bölgesi Transilvanya, Doğu'da bulunan Tatarlara saldırmak için yeterince güçlü hissetti ve daha sonra Osmanlı İmparatorluğu, Tatarların savunmasına geldi. Savaş, Macarlar için yenilgi ile sonuçlanarak 1662 yılına kadar sürdü.
Aynı zamanda 1663-1664 yılları arasında Avusturya'ya karşı bir başka kampanya düzenlendi. Ancak, 1 Ağustos 1664'te Saint Gotthard Savaşı'nda Raimondo Montecuccoli tarafından Türkler yenildi ve Avusturya ile Vasvar Barışına girmeye zorlandı (1683).
1683-1699: Büyük Türk Savaşı - Macaristan'ın Kaybetmesi ve Morea
Büyük Türk Savaşı, Habsburg yönetimine isyan eden Protestan Macar soylu tarafından desteklenen, 140.000 kişilik büyük bir işgal kuvvetinin Viyana'ya yürüdüğü 1683'te başladı. İstilayı durdurmak için, Avusturya ve Polonya (özellikle Viyana Savaşı'nda), Venedikliler ve Rus İmparatorluğu'ndan oluşan başka bir Kutsal Ligi kuruldu. Viyana Savaşı'nı kazandıktan sonra Kutsal Birlik, üst düzey yetkileri eline aldı ve Macaristan'ın yeniden fethedilmesini gerçekleştirdi. Savaş 1699'da Karlowitz Antlaşması ile sona erdi. Savoy Prensi Eugene, ilk önce 1683'te kendisini seçti ve 1718 yılına kadar en önemli Avusturya komutanı olarak kaldı.
Duraklama (1699-1828)
Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu duraklama dönemi
18. yüzyıl
İkinci Rus-Türk savaşı Prut yakınlarında 1710-1711 yılları arasında gerçekleşti.
1715-1718 Osmanlı-Avusturya-Venedik Savaşı: Avusturya ve Venedik'le olan bir başka savaş 1714'te başlamıştır. Avusturya, 1718'de Passarowitz Antlaşması ile biten eski Macar Krallığı'nın kalan bölgelerini fetheder.
Rusya ile bir başka savaş 1735'te başladı. Avusturyalılar 1737'de katıldı; Savaş 1739'da Belgrad Antlaşması (Avusturya ile) ve Niš Anlaşması (Rusya ile) ile sona erdi.
Dördüncü Rus-Türk Savaşı 1768'de başladı ve 1774'te Kuchuk-Kainarji Antlaşması ile sona erdi.
Ancak Rusya ve Avusturya ile bir başka savaş 1787'de başladı; Avusturya ile 1791 Sistova Antlaşması ve 1792 Rusya ile Jassy Antlaşması ile sona erdi.
1798-99 yılları arasında Fransa'nın I. Napolyon tarafından Mısır ve Suriye'ye yapılan bir istila, ancak Britanyalı müdahalesi nedeniyle sona erdi.
Napolyon'un Mısır'a giderken Malta'yı ele geçirmesi sonucunda, Rusya ve Osmanlılar arasındaki ittifak birlikteliği sonucunda İyon Adalarıına ortak bir deniz seferi yapıldı. Bu adaların başarılı bir şekilde fethedilmesi, Yedi Ada Cumhuriyeti'nin kurulmasına yol açtı.
19. yüzyıl
Altıncı Rus-Türk Savaşı 1806'da başladı ve Napolyon'un Rusya'yı işgalinden sadece 13 gün önce Mayıs 1812'de sona erdi.
Büyük Güçlerin 1827'den Rusya'ya (yedinci Rus-Türk savaşı, 1828-1829) dahil olduğu 1821'den 1832'ye kadar olan Yunan Kurtuluş Savaşı'nda Yunanistan bağımsızlığını kazandı; Edirne Antlaşması savaşı bitirdi.
Osmanlı çöküşü (1828-1908)
Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu reform dönemi
Bosna isyanları 1831-1836, 1836-1837, 1841.
Arnavut isyanları 1820-1822, 1830-1835, 1847.
1852-1853'te Karadağ ile Savaş.
Sekizinci Rus-Türk savaşı 1853-1856, Kırım Savaşı, Birleşik Krallık ve Fransa Osmanlı İmparatorluğu tarafında savaşa katıldı. Paris Antlaşması ile sona erdi.
1858-1859'da Karadağ ile ikinci savaş.
1862'de Karadağ, Bosna ve Sırbistan ile savaş (en:Montenegrin–Ottoman War (1861–62)).
1866'da Girit Ayaklanması.
1876'daki Bulgar İsyanı.
Dokuzuncu ve nihai Rus-Türk savaşı 1877'de başladı, aynı yıl Osmanlılar Konstantinopolis Konferansı'ndan çekildiler. Romanya daha sonra bağımsızlığını ilan etti ve Sırplar ve Bulgarlar ile nihayetinde Ruslar tarafından Türkiye'ye savaş açtı. Avusturya 1878'de Bosna'yı işgal etti. Ruslar ve Osmanlılar, 1878 başlarında San Stefano Antlaşması'nı imzaladılar. Zamanın tüm Büyük Güçlerinin katıldığı Berlin Kongresinde yapılan görüşmelerin ardından, 1878 Berlin Antlaşması birçok toprak değişikliğini kabul etti.
1878'de Doğu Rumeli'ye bir miktar özerklik yapıldı, isyan edildi ve 1885'te Bulgaristan'da isyana katıldı. Teselya, 1881'de Yunanistan'a devredildi; ancak Yunanistan, 1897'de İkinci Girit Ayaklanmasına yardım etmek için Osmanlı İmparatorluğu'na saldırdıktan sonra, Teselya'da yenildi.
Dağılma dönemi (1908-22)
Ana madde: Osmanlı İmparatorluğu dağılma dönemi
İtalo-Türk Savaşı
Ana madde: İtalo-Türk Savaşı
1911'de İtalya, Osmanlı İmparatorluğu tarafından kontrol edilen Libya'ya girdi. Savaş, Tripoli'nin ilhak edilmesi ile sona erdi.
I. Dünya Savaşı
Ana madde: I. Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu tarihi