cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Su seti
Doğal Örnekler
Doğal setler genellikle insan müdahalesi olmadan ova nehirleri ve akarsular etrafında oluşur. Bunlar, kesilmiş kıyılara hemen bitişik bir nehir taşkın yatağında oluşan uzun çamur kumu/veya silt sırtlarıdır. Yapay setler gibi, taşkın yatağı su basması olasılığını azaltmak için hareket ederler. Setlerin çökelmesi, ince kumlar, siltler ve çamurlar şeklinde yüksek oranda asılı tortu taşıyan dolambaçlı nehirlerin su basmasının doğal bir sonucudur. Bir nehrin taşıma kapasitesi kısmen derinliğine bağlı olduğundan, kanalın su basmış kıyılarının üzerindeki Sudaki tortu artık ana talveg ile aynı miktarda ince tortuyu süspansiyonda tutamaz. Bu nedenle, çok ince tortular, kanala en yakın taşkın yatağının kısımlarına hızlı bir şekilde yerleşir. Sel önemli bir kısmı, bu eninde sonunda bu pozisyonlarda sırtlar kuruluşunda sonucu, ve ani bir binanın daha su baskınları ve bölümlerini olasılığını azaltacaktır. Ana kanalda kötüleşme devam ederse, bu, levyenin tekrar aşma olasılığını artıracak ve setler oluşmaya devam edebilecektir. Bazı durumlarda bu, kanal yatağının nihayetinde çevredeki taşkın yataklarının üzerinde yükselmesine ve sadece etrafındaki setler tarafından kalmasına neden olabilir; bir örnek Çin'deki sarı Nehirdir, denize yakın, okyanus gemilerinin yükseltilmiş nehirdeki ovanın üzerinde yüksek yelken açtığı görülmektedir. Setler, yüksek asılı tortu fraksiyonuna sahip herhangi bir nehirde yaygındır ve bu nedenle, nehrin asılı tortunun büyük fraksiyonlarını taşıdığı yerlerde ortaya çıkma olasılığı daha yüksek olan dolambaçlı kanallarla yakından ilişkilidir. Benzer nedenlerden dolayı, gelgitlerin büyük miktarlarda kıyı siltleri ve çamurları getirdiği gelgit akarsularında da yaygındır. Yüksek bahar gelgitleri sellere neden olur ve setlerin birikmesine neden olur.
Başarısızlıklar ve İhlaller
Hem doğal hem de insan yapımı setler çeşitli şekillerde başarısız olabilir. set arızasına neden olan faktörler arasında aşırı ısınma, erozyon, yapısal arızalar ve set doygunluğu bulunur. En sık görülen (ve tehlikeli) bir set ihlalidir. Burada, barajın bir kısmı aslında kırılır veya aşınır, aksi takdirde setin koruduğu araziyi su basması için büyük bir açıklık bırakır. Bir ihlal, yüzey erozyonundan veya sette ki yeraltı zayıflığından kaynaklanan ani veya kademeli bir başarısızlık olabilir. Bir ihlal, bir çatlak yayılımı olarak tanımlanan ihlalden yayılan fan şeklinde bir tortu tortusu bırakabilir. Doğal setlerde bir ihlal meydana geldiğinde, setteki boşluk, setin inşası süreçleri tarafından tekrar doldurulan kadar kalacaktır. Bu, gelecekteki ihlallerin aynı yerde meydana gelme olasılığını artırır. İhlaller, nehir akış yönü boşluktan kalıcı olarak yönlendirilirse, Menderes kesimlerinin yeri olabilir.
Bazen, su setin tepesini aştığında setlerin başarısız olduğu söylenir. Bu, taşkın yatağında su baskınına neden olacaktır, ancak araca zarar vermediği için gelecekteki taşkınlar için daha az sonucu olacaktır.
set gediklerine neden olan çeşitli göçme mekanizmaları arasında toprak erozyonunun en önemli faktörlerden biri olduğu görülmektedir. Kararlı set ve taşkın duvarları tasarlamak için, aşırı tepme meydana geldiğinde toprak erozyonunu ve oyulma oluşumunu tahmin etmek önemlidir. Toprakların aşınmasını araştırmak için çok sayıda çalışma yapılmıştır. Briaud vd. (2008) Zeminlerin erozyona uğraya bilirliğini ölçmek için Erozyon Fonksiyon Aparatı (EFA) testini kullanmış ve daha sonra Chen 3D yazılımını kullanarak, taşan sudaki hız vektörlerin ve aşırı tepen su suya çarptığında oluşan oyulmayı bulmak için sahada sayısal simülasyonlar yapılmıştır. levee. EFA testinden elde edilen sonuçlar analiz edilerek, toprakların erozyonunu kategorize etmek için bir erozyon çizelgesi geliştirilmiştir. Hughes ve Nadal, 2009'da dalga tepesi ve fırtına dalgası taşması kombinasyonunun setlerdeki erozyon ve oyulma oluşumu üzerindeki etkisini inceledi. Çalışma, oyulma gelişiminin analizinde akış kalınlığı, dalga aralıkları, düz tepenin üzerindeki dalgalanma seviyesi gibi hidrolik parametreleri ve akış özelliklerini içermektedir. Laboratuvar testlerine göre, ortalama aşırı deşarj ile ilgili ampirik korelasyonlar, erozyona karşı aracın direncini analiz etmek için türetilmiştir. Bu denklemler yalnızca deneysel testlere benzer duruma uyabilirken, diğer koşullara uygulandığında makul bir tahmin verebilir.
Osouli vd. (2014) ve Karimpour ve ark. (2015) taşkın duvarlarının üst üste binmesi nedeniyle farklı setlerin puan karakterizasyonunu değerlendirmek için setlerin laboratuvar ölçekli fiziksel modellemesini gerçekleştirmiştir.
John T. Kretchmer
John T. Kretchmer bir Amerikan film ile televizyon yönetmeni ve televizyon yapımcısı.
Kariyeri
Televizyondaki kariyerine başlamadan önce, Kretchmer birkaç filmde yönetmen asistanı olarak görev almıştır ki bunlar arasında The In-Laws (1979), Baby Boom (1987), The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988) ve Jurassic Park (1993) filmleri bulunur.
Sarıyer, Seydikemer
Sarıyer, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Daha önceleri Gerişburnu köyüne bağlı bir mahalle iken, 14 Temmuz 1954'te yine aynı köye bağlı Dolaşma mahallesi ile birleşerek köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.
Coğrafya
Muğla il merkezine 169 km, Seydikemer ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.
İşlevselcilik
İşlevselcilik (işlevsel analiz olarak da adlandırılır) (İngilizce:Functionalism), Sosyal Bilimlerde, özellikle Sosyoloji ve Sosyokültürel Antropoloji disiplinlerinde esas olarak en derinde bireysel biyolojik gereksinimleri yerine getirme temelinde ortak çareler arayarak tesis edilmiş olan toplumsal kurumları ya da kurumlaşmayı açıklamaya çalışan bir paradigmadır. Sosyal gereksinimleri yerine getiren sosyal kurumların bunu yerine getiriş biçimlerine; özellikle istikrarlı, kararlı toplum yapısı üzerine odaklanır. İşlevselcilik, yaklaşımın diğer öğretileri ile beraber ana sosyolojik yaklaşımdır. Tıpkı çatışmacı kuram ve etkileşimcilik gibi. İşlevselcilik, önce Emile Durkheim ile şekillenmiş daha sonra ise yakın yüzyılda Talcott Parsons tarafından geliştirilmiştir. Aynı zamanda 20. yy. sosyologları tarafından da kurama çok önemli katkılar yapılmıştır ve bu yaklaşım 1970'lere kadar, yani yeni ve eleştirel argümanlarla karşılaşıncaya kadar popüler etkinliğini sürdürmüştür.
İşlevselcilik, yapı ve toplumun işleyişi ile ilgilenir. İşlevselciler toplumu, varlığını devam ettirebilmesi için gereklilikleri yerine getirirken beraber işleyen, birbirine bağımlı birimlerin bütünlüğü olarak görürler. İnsanlar toplumun ihtiyaçlarını yerine getiren davranışlar ve roller içerisinde sosyalleşirler. İşlevselciler yapının toplum içindeki davranış biçimi olduğunu söylerler. Onlar, kuralların ve düzenlemelerin toplumunun üyeleri arasındaki karşılıklı organize ilişkilere yardım ettiğini savunurlar. Değerler, normlar ve rollere göre şekillenen davranışlara genel anlamda rehberlik yaparlar. Aile, ekonomi, eğitim, politik sistemler gibi toplumun kurumları, sosyal yapının ana görünümleridir. Bu kurumlar, normlar arası ilişkiyi ya da roller arası iletişimi kurar. Örneğin aile kurumunda iletişimi, bağlılığı sağlayan roller, eşler arası, anne, baba, çocuklar arası bir işlev görür.
Kuram birkaç anahtar kavram etrafında temellenir. İlk olarak toplum, dengeyi sağlama eğiliminde olan birbirine bağımlı parçaların toplamı bir "sistem" olarak görülür. İkincisi toplumda, nüfusun yeniden üretimi gibi yaşamsal önemde değerlendirilmesi gereken işlevsel gereklilikler vardır. Üçüncüsü ise, kurumların bir işlev sundukları için var oldukları görülür (Holmwood,2005:87).
İşlevselciler, toplum ile büyük bir vücudun işlevini yerine getirebilmesi için birlikte çalışan parçalar (organlar) veya sistemlerden oluşan canlı bir organizma arasında kıyaslama, benzetme yapılabileceğini öne sürerler. Buna yönelik örnek varlığın ortaya çıkışı ile ilgili veya sistem teorisinde görülebilir (bkz.ing.emergence veya etiology). İşlevselci sosyologlar, aile, eğitim, din, hukuk, medya gibi toplumun farklı parçalarının, toplumun tümünün işlevini oluşturan, buna katkı sağlayan ögeler olarak görülmesi zorunluluğundan bahsederler. Bu "organik analoji", varlığın birbirine sıkıca bağlı organik biçimini oluşturan farklı parçalarını ve buna benzer şekilde beraber işleyen farklı parçalardan oluşan sosyal bir sistem biçimini, bu benzeşmeyi anlatır.
Herbert Spencer
Britanyalı sosyolog ve sosyal psikologdur. Sosyoloji alanında gerçek anlamda ilk işlevselci sosyologdur. Aslında E. Durkheim yaygın biçimde pozitivist kuramın en önemli işlevselcisi olduğu düşünülürken, onun analizlerinin çoğu H. Spencer'ın çalışmalarından, özellikle de "Sosyolojinin İlkeleri" adlı eserinden ayrı tutularak bilinir (1874-96). Spencer'ın eserlerinde, büyük eserlerini okumanın sıkıcılığından kaçınan - organizma benzetmesini hücrelere, basit canlılara, hayvanlara, insanlara ve topluma atıfla yorumlayan uzun pasajlarla yerine getirirken -, hatta "sosyal eylemin yapısı" (1937) adlı eserinde "Spencer'ı şu an kim okuyor ki?" diye soran Parsons'u da içeren çoğu çağdaş kuramcıyı üstü kapalı olarak etkileyen önemli bilgiler vardı.
Onun kuramının çekirdeği, 19. yy. evrimci kuramcılardan farklı bir evrimci modeldir, konjonktüreldir. Farklılığın başlaması ve organik ya da süperorganik (Spencer'ın sosyal sistem için kullandığı terim) bir bünyenin karmaşıklığının fazlalaşmasını, denge ve dengesizliğin bir ifadesi olan bir dalgalanma izler (veya adaptasyon ve uyarlamanın bir ifadesi), ve sonuç olarak, ufalama ve sona erme aşamaları bunu takip eder. Bundan dolayı Thomas Malthus'un nüfus ilkelerini takip ederek; Spencer, toplumun sürekli bir seçme baskısıyla karşı karşıya olduğunu ve—iç ve dış gereklilikler—farklılıklar aracılığıyla yükselen iç yapının toplumu uyuma zorlayacağı sonucuna varır. Ancak seçme baskısının yeni bir biçimine sebep olan bir probleme ilişkin her çözüm toplumun uygulanabilirliğini tehdit eder. Kaydadeğer olan şu ki; Spencer bir determinist değildi. O hiçbir zaman a) seçim baskısı, toplumu değişime karşı zaman içinde hassaslaştıracak, b) toplum tepkili ve hassas olacak ve c) çözümler her zaman işleyecektir şeklinde görüş bildirmemiştir. Aslında o pek çok açıdan bir politik toplum bilimciydi (Bkz. Turner 1985). Hatırlanacağı gibi hükûmet içerisindeki otoritenin parçalılığı ve merkezileşmenin derecesi uyum için toplumun yetilerini kırabilir veya onarabilir. Bu anlamda O, gücün merkezileşmeye doğru olan genel eğilimini görmüştür, aynen baskının merkezsizleşmeyi sağlaması, son aşamaya ve durgunluğa yol açabilmesini gördüğü gibi.
Daha özel bir nokta olarak; Spencer, gerekli ve ihtiyaç duyulan, üretilmiş seçim baskısı ile ilgili 3 işlevi hatırlatır; düzenleme, işleticilik (üretim) ve dağıtım. Onun tartıştığı, tüm toplumlar meta üretimi, sunulması, yenifikirler ile koordinasyon ve kontrol problemlerini çözme ihtiyacı duyar ve sonuçta kaynakların dağıtımı için yöntemler arar. İlk olarak, ilkel toplumlarda, bahsedilen 3 işlev ayrılmazdır ve akrabalık sistemi bu doğrultudaki tatmini baskın yapı haline getirir. Çoğu akademisyen, tüm kurumların akrabalık organizasyonları altında sınıflandırıldığını belirtmektedir (Nolan and Lenski, 2004; Maryanski and Turner 1992). Ancak, yükselen nüfus ile - sayıca ve yoğunluk olarak - ilgili olarak ortaya çıkan bireysel beslenme problemleri, organizasyonlarda yeni biçimler yaratıyor. İş gücünün ani bölünümü ve kaynak dağıtımı ile ilgili gelişen sistemler, farklı sosyal birlikler arasında çeşitli koordinasyonlar ve kontroller sağlıyor. Spencer'a göre çözüm, ki o bunu görmüştür, daha özel işlevleri yerine getirmek için yapıların ayırdına varılabileceğidir. Bundan dolayı, şef ya da "big man" ortaya çıkmakta, onun sağ kolunu oluşturan bir grup tarafından takip edilmekte ve sonra krallar ve idareciler tarafından süreç izlenmektedir.
Belki Spencer'ın modern sosyolojideki tartışılan en büyük engeli, Victoria İngilteresi'nin sosyal ve tarihsel bağlamında kökleşen sosyal felsefe ağırlığıdır. Bundan dolayı O, "en uygunun hayatta kalması" terimini icat ederek basit bir gerçeği tartışır. Küçük kabileler veya toplumlar, daha geniş toplumlar tarafından fethedilme ve üstün gelinmeye meyillidir. Söylenen ironi kendisini düşünen birisi için fazlasıyla bireyseldir. Akademisyenler insanlığı ayrımlamada başarısızdı (19. yy. da ırk ya da cinsiyete dayalı bakış açısına sahip kişiler gibi). Sonuç olarak politik dinamikler, güç ve ekonomik dinamiklerin tartışılmasındaki ince ayrım önceden tahmin edilemedi. Elbette çoğu sosyolog bilerek veya bilmeyerek o'nu analizlerinde kullanır, bu özellikle evrimci teorinin yeniden ortaya çıkartılmasındaki bir durumdur.
Talcott Parsons
Talcott Parsons, yoğun biçimde Durkheim, Max Weber'den etkilendi ve çalışmalarının çoğuna onların kuramlarını sentezledi. Parsons'un isteği temel bir toplumsal kuram geliştirmekti, fakat O, birey ve eylem üzerine tartışarak işe başladı. O 'sosyal sistemin bireylerin faaliyetlerinden oluştuğunu' ifade etti (Parsons & Shills, 1976:190). Onun çıkış noktası bireyler arasındaki karşılıklı etkileşimdi (Parsons, 1961:41). Bireyler, davranışlarını nasıl şekillendirecekleri ile ilgili çeşitli seçimler ile yüz yüze bırakılırlar. Ancak, bu seçimler sosyal ve fiziksel faktörler tarafından koşullandırılır ve etkilenir (Craib, 1992:40). Persons, her bir bireyin beklentilerinin olduğunu ve bu beklentilerin diğer bireyler tarafından etkilenmiş ve davranışlarca biçimlendirilmiş beklentiler olduğunu, bu beklentilerin aynı zamanda kabul edilmiş normları ve yaşam alanındaki toplumun değer yargılarını da bünyesinde barındırdığını söylemektedir (Parsons, 1961:41). Bu sosyal normlar genellikle kabul edilmiş ve üzerinde anlaşılmış normlardır (Gingrich, 1999). <!-- As the behaviours are repeated in more interactions and these expectations are entrenched or institutionalized a role is created. Parsons defines a role as the “normatively regulated, participating of a person in a concrete process of social interaction with specific, concrete role-partners” [1961:43-44]. Although any individual (theoretically) can fulfill any role, they are expected to conform to the norms governing the nature of the role they fulfill [Cuff & Payne, 1984:44]. Furthermore, one person fulfills many different roles at the same time. In one sense an individual can be seen to be a “composition” [Parsons & Shills, 1976:190] of the roles in which they inhabit. Certainly today, when asked to describe themselves most people would answer with reference to their roles in society.
Parsons then developed the idea of roles into collectivities of roles that complemented each other in fulfilling functions for society [Parsons, 1961:41]. Some of the roles are bound up in institutions and social structures, such as economic, educational, legal, and even gender structures. These structures are functional in the sense they assist society to operate [Gingrich, 1999], and fulfill its functional needs so that the society runs smoothly. A society where there is no conflict, where everyone knows what is expected of them, and where these expectations are constantly being met, is in a perfect state of equilibrium. The key processes for Parsons in attaining this equilibrium are socialization and social control. Socialization is important because it is the mechanism for transferring the accepted norms and values of a society to the individuals within the system. Perfect socialisation occurs when these norms and values are completely internalized, that is they become part of the individual’s personality [Ritzer, 1983:196]. Parsons states, “this point, it should be made clear, is independent of the sense in which individual is concretely autonomous or creative rather than ’passive’ or ‘conforming’, for individuality and creativity, are to a considerable extent, phenomena of the institutionalization of expectations” [1961:38], that is they are culturally constructed characteristics. Socialization is supported by the positive and negative sanctioning of role behaviours which do or do not meet these expectations [Cuff & Payne, 1984:46]. A punishment could be informal, such as a snigger or gossip, or more formalized through institutions such as prisons and mental institutions. If these two processes were perfect then society would become static and unchanging, and in reality this is unlikely to occur for long.
2008 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
9 Ağustos-21 Ağustos 2008 tarihleri arasında Pekin'de gerçekleşen XXIX. Yaz Olimpiyatları'nda yüzme dalında toplam 34 yarışma düzenlendi. Bu yarışmalardan 32 tanesi Pekin Ulusal Su Sporları Merkezi'nin 50 metrelik havuzunda gerçekleşirken, 2 tanesi ise uzun mesafe yüzme müsabakası olarak yapıldı. Kapalı havuzdaki yarışmalar 16 Ağustos'ta tamamlanırken, 10 km. maraton yarışları 20 ve 21 Ağustos'ta yapıldı.
İşlevselcilik
Talcott Parsons
Parsons recognizes this, stating that he treats “the structure of the system as problematic and subject to change” [1961:37] and that his concept of the tendency towards equilibrium “does not imply the empirical dominance of stability over change” [1961:39]. He does however believe that these changes occur in a relatively smooth way. Individuals in interaction with changing situations adapt through a process of “role bargaining” [Gingrich, 1991]. Once the roles are established, they create norms that guide further action and are thus institutionalized, creating stability across social interactions. Where the adaptation process cannot adjust, due to sharp shocks or immediate radical change, structural dissolution occurs and either new structures (and therefore a new system) are formed, or the society dies. This model of social change has been described as a “moving equilibrium” [Gingrich, 1991], and does emphasize a desire for social order.
2008 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme
Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC), 26 Ekim 2006'da yüzme finallerinin yerel saat ile sabah saatlerinde yapılacağını ilân etmişti.
Müsabakalar
2008 Yaz Olimpiyatları'nda yüzme programına 2004'teki yarışmalardan farklı olarak "10 km. maraton" açık deniz yarışı da eklendi. Oyunlarda 17 erkekler ve 17 kadınlar yarışı olmak üzere toplam 34 yarışma düzenlendi.
İşlevselcilik
Eleştirel Boyutu
In the 1960s, functionalism was criticized for being unable to account for social change, or for structural contradictions and conflict (and thus was often called "consensus theory"). The refutation of the second criticism of functionalism, that it is static and has no concept of change, has already been articulated above, concluding that while Parsons’ theory allows for change, it is an orderly process of change [Parsons, 1961:38], a moving equilibrium. Therefore referring to Parsons’ theory of society as static is inaccurate. It is true that it does place emphasis on equilibrium and the maintenance or quick return to social order, but this is a product of the time in which Parsons was writing (post-World War II, and the start of the cold war). Society was in upheaval and fear abounded. At the time social order was crucial, and this is reflected in Parsons' tendency to promote equilibrium and social order rather than social change.
Furthermore, Durkheim used a radical form of guild socialism along with functionalist explanations. Also, Marxism, while acknowledging social contradictions, still uses functionalist explanations. Parsons' evolutionary theory describes the differentiation and reintegration systems and subsystems and thus at least temporary conflict before reintegration (ibid). "The fact that functional analysis can be seen by some as inherently conservative and by others as inherently radical suggests that it may be inherently neither one nor the other." (Merton 1957: 39)
Stronger criticisms include the epistemological argument that functionalism is teleological, that is it attempts to describe social institutions solely through their effects and thereby does not explain the cause of those effects. However, Parsons drew directly on many of Durkheim’s concepts in creating his theory. Certainly Durkheim was one of the first theorists to explain a phenomenon with reference to the function it served for society. He said, “the determination of function is…necessary for the complete explanation of the phenomena” [cited in Coser, 1977:140]. However Durkheim made a clear distinction between historical and functional analysis, saying, “when…the explanation of a social phenomenon is undertaken, we must seek separately the efficient cause which produces it and the function it fulfills” [cited in Coser, 1977:140]. If Durkheim made this distinction, then it is unlikely that Parsons did not. However Merton does explicitly state that functional analysis does not seek to explain why the action happened in the first instance, but why it continues or is reproduced. He says that “latent functions …go far towards explaining the continuance of the pattern” [cited in Elster, 1990:130, emphasis added]. Therefore it can be argued that functionalism does not explain the original cause of a phenomenon with reference to its effect, and is therefore, not teleological.
Another criticism describes the ontological argument that society can not have "needs" as a human being does, and even if society does have needs they need not be met. Anthony Giddens argues that functionalist explanations may all be rewritten as historical accounts of individual human actions and consequences (see Structuration theory).
A further criticism directed at functionalism is that it contains no sense of agency, that individuals are seen as puppets, acting as their role requires. Yet Holmwood states that the most sophisticated forms of functionalism are based on “a highly developed concept of action” [2005:107], and as was explained above, Parsons took as his starting point the individual and their actions. His theory did not however articulate how these actors exercise their agency in opposition to the socialisation and inculcation of accepted norms. As has been shown above, Merton addressed this limitation through his concept of deviance, and so it can be seen that functionalism allows for agency. It cannot, however, explain why individuals choose to accept or reject the accepted norms, why and in what circumstances they choose to exercise their agency, and this does remain a considerable limitation of the theory.
Further criticisms have been levelled at functionalism by proponents of other social theories, particularly conflict theorists, marxists, feminists and postmodernists. Conflict theorists criticised functionalism’s concept of systems as giving far too much weight to integration and consensus, and neglecting independence and conflict [Holmwood, 2005:100]. Lockwood [in Holmwood, 2005:101], in line with conflict theory, suggested that Parsons’ theory missed the concept of system contradiction. He did not account for those parts of the system that might have tendencies to mal-integration. According to Lockwood, it was these tendencies that come to the surface as opposition and conflict among actors. However Parsons’ thought that the issues of conflict and cooperation were very much intertwined and sought to account for both in his model [Holmwood, 2005:103]. In this however he was limited by his analysis of an ‘ideal type’ of society which was characterised by consensus. Merton, through his critique of functional unity, introduced into functionalism an explicit analysis of tension and conflict.
Marxism which was revived soon after the emergence of conflict theory, criticised professional sociology (functionalism and conflict theory alike) for being partisan to advanced welfare capitalism [Holmwood, 2005:103]. Gouldner [in Holmwood, 2005:103] thought that Parsons’ theory specifically was an expression of the dominant interests of welfare capitalism, that it justified institutions with reference to the function they fulfill for society. It may be that Parsons’ work implied or articulated that certain institutions were necessary to fulfill the functional prerequisites of society, but whether or not this is the case, Merton explicitly states that institutions are not indispensable and that there are functional alternatives. That he does not identify any alternatives to the current institutions does reflect a conservative bias, which as has been stated before is a product of the specific time that he was writing in.
As functionalism’s prominence was ending, feminism was on the rise, and it attempted a radical criticism of functionalism. It believed that functionalism neglected the suppression of women within the family structure. Holmwood [2005:103] shows, however, that Parsons did in fact describe the situations where tensions and conflict existed or were about to take place, even if he didn’t articulate those conflicts. Some feminists agree, suggesting that Parsons’ provided accurate descriptions of these situations. [Johnson in Holmwood, 2005:103]. On the other hand, Parsons recognised that he had oversimplified his functional analysis of women in relation to work and the family, and focused on the positive functions of the family for society and not on its dysfunctions for women. Merton, too, although addressing situations where function and dysfunction occurred simultaneously, lacked a “feminist sensibility” [Holmwood, 2005:103], although I repeat this was likely a product of the desire for social order.
Postmodernism, as a theory, is critical of claims of truth. Therefore the idea of grand theory that can explain society in all its forms is treated with skepticism at the least. This critique is important because it exposes the danger that grand theory can pose, when not seen as a limited perspective, as one way of understanding society.
Jeffrey Alexander (1985) sees functionalism as a broad school rather than a specific method or system, such as Parson's, which is capable of taking equilibrium (stability) as a reference-point rather than assumption and treats structural differentiation as a major form of social change. "The name 'functionalism' implies a difference of method or interpretation that does not exist." (Davis 1967: 401) This removes the determinism criticized above. Cohen argues that rather than needs a society has dispositional facts: features of the social environment that support the existence of particular social institutions but do not cause them. (ibid)
Yakın Kuramsal Yaklaşımlar
Structural functionalism, a theoretical concept developed by other anthropologists like Claude Lévi-Strauss and Edmund Leach as well as Samuel P. Huntington, takes the view that society consists of parts (e.g. police, hospitals, schools, and farms), each of which have their own functions and work together to promote social stability. Structural-functionalism was the dominant perspective of cultural anthropologists and rural sociologists between World War II and the Vietnam War.
A social function is "the contribution made by any phenomenon to a larger system of which the phenomenon is a part." (Hoult 1969: 139) This technical usage is not the same as the popular idea of a function as an "event/occasion" or a duty, responsibility, or occupation. A distinction, first made by Robert K. Merton, is made between manifest and latent functions (Marshall 1994: 190-1) and also between functions with positive (functional or positively functional) and negative (dysfunctional) effects (Hoult 1969: 139). "Any statement explaining an institution as being 'functional or 'dysfunctional' for men [sic] could readily be translated with no loss of meaning into one that said it was 'rewarding' or 'punishing.'" (Homans 1962:33-4)
Functional alternative (also functional equivalent or functional substitute) indicates that, "just as the same item may have multiple functions, so may the same function be diversely fulfilled by alternative items." (Merton 1957: 33-4) The concept may serve as an antidote to "the gratuitous assumption of the functional indispensability of particular social structures." (ibid: 52)--->
Robert Merton
Robert Merton, işlevselciliği savunmakta ve Parsons'un fikirlerine tamamen katılmaktadır. Ancak konunun çok fazla büyük ve genellenmiş olduğuna inanmaktadır (Holmwood, 2005:100). Merton, orta büyüklükte bir teorinin büyük anlatımlara yeğelenmesi gerektiğini belirtmektedir ve Parsons'un teorisinin sınırlandırılabileceğini (özel bir noktada toplanabileceğini) öne sürmektedir. O, başlıca 3 noktada bunun gerçekleştirilebileceğini belirtmiştir: Merton ayrıca "sapkınlık" kavramını geliştirmiş ve açık ile gizli işlevler arasındaki farkı ortaya koymuştur.
Merton, işlevsel birlik üzerinde eleştirel bir tavırla durmuştur. Bu doğrultuda toplumun işlevsel birliği için işleyen kompleks ve modern bir toplumun tüm parçaları işlevsel birliği ifade etmez. <!--Some institutions and structures may have other functions, and some may even be generally dysfunctional, or be functional for some while being dysfunctional for others. This is because not all structures are functional for society as a whole. Some practices are only functional for a dominant individual or a group [Holmwood, 2005:91]. Here Merton introduces the concepts of power and coercion into functionalism and identifies the sites of tension which may lead to struggle or conflict. Merton states that by recognising and examining the dysfunctional aspects of society we can explain the development and persistence of alternatives. Thus, as Holmwood states, “Merton explicitly made power and conflict central issues for research within a functionalist paradigm” [2005:91].
Merton also noted that there may be functional alternatives to the institutions and structures currently fulfilling the functions of society. This means that the institutions that currently exist are not indispensable to society. Merton states that “just as the same item may have multiple functions, so may the same function be diversely fulfilled by alternative items” [cited in Holmwood, 2005:91]. This notion of functional alternatives is important because it reduces the tendency of functionalism to imply approval of the status quo.
Bugatti
Bugatti, Volkswagen AG yan kuruluşu olan İtalyan asıllı lüks spor otomobili, performanslı araba, süperspor otomobil, spor otomobil markasıdır. 1909 yılında yüksek performanslı otomobiller üretmek için Ettore Bugatti tarafından Fransa'da Molsheim ilçesinde kuruldu. II. Dünya Savaşı'nın başlamasına kadar dünyanın en prestijli ve hızlı otomobillerinden bazılarını üretmiştir. Savaşın başlaması ile başlayan maddi sorunlar ve Ettore Bugatti'nin oğlunun ölümü sonrasında iflas etmiş ve uçak parçası fabrikası da satılmıştır. 1998 yılında Volkswagen grubu isim haklarını satın alarak Bugatti markasıyla yeniden üretime başlamıştır. Firmanın VW kontrolü altında ürettiği ilk modeli olan Bugatti Veyron, 407 km/s son hıza ulaşabilmektedir ve 1001 beygir gücüne (1250 nm tork) sahiptir. 4 Milyon Euro'luk fiyatıyla seri üretim halindeki en pahalı otomobillerden biridir. Tarihsel olarak bakıldığında da, bilinen şimdiye kadar en yüksek fiyatla satılmış otomobil, sadece 6 adet üretilmiş olan 1926 model "Bugatti Royale" dır. Japonya’da 15 milyon dolara satılmıştır.
İşlevselcilik
Robert Merton
Merton believes that there are 5 situations facing an actor.
Bugatti
Ettore Bugatti Dönemi
Firmaya ismini veren Ettore Bugatti İtalya'nın Milano şehrinde doğmuştu. İsmini verdiği şirketi ise 1909 yılında, 1919 yılında Fransa kontrolüne geçene kadar, Almanya'ya bağlı olan Alsace yakınlarındaki Molsheim şehrinde kurmuştur. Firma, otomobillerinde mühendislik detaylarına verdiği önem kadar tasarımların sanatsallığı ile tanınmıştır. Ebeveynlerinin mücevher ve mobilya tasarımcıları, erkek kardeşinin heykeltıraş ve diğer akrabalarının da diğer sanat dalları ile yakın kişiler düşünüldüğünde Ettore Bugatti'nin otomobil tasarımlarındaki sanatsallık şaşırtıcı değildir. Firma, ayrıca ünlü Monaco Grand Prix'inin ilk müsabakasındaki birincilik dahil olmak üzere, Grand Prix yarışlarında ciddi başarılar elde etmiştir.
Bet İsrael Sinagogu (İstanbul)
Bet İsrael Sinagogu, Neve Şalom Sinagogu Vakfı'na bağlı Şişli, İstanbul'da bir sinagog. 1920'lerde kurulan sinagog 1950'lerde bölgede çoğalan Yahudi nüfusu ve Nazilerden kaçan Yahudiler sebebiyle genişletilmiştir. Türkiye'de en sık kullanılan sinagogdur. 15 Kasım 2003'te terör saldırısına hedef olan bu sinagog, Neve Şalom Vakfı'ndan randevu alınarak ziyaret edilebilir.
İşlevselcilik
Robert Merton
Thus it can be seen that change can occur internally in society through either innovation or rebellion. It is true that society will attempt to control these individuals and negate the changes, but as the innovation or rebellion builds momentum, society will eventually adapt or face dissolution.
Bugatti
Tasarım
Daha önce de belirtildiği gibi, Bugatti'nin otomobilleri mühendislik ürünü oldukları kadar sanat eseri idiler. Motor blokları elle eğelenerek birleştirilirken conta kullanımını gerektirmeyecek kadar hassas miktarda düz yüzeyler elde edilmiş, motor bölümündeki görünen yüzeyler ince rötuşlarla süslenmiş ve hemen hemen tüm somunlardaki güvenlik telleri dantel gibi işlenmiştir. Diğer üreticilerin yaptığı gibi süspansiyon yaylarını aksa somunla bağlamak yerine, Bugatti'nin akslarında ise yay aks üzerinde açılmış son derece hassas yuvasına daha az parça gerektirerek monte edilmiş ve çok daha yalın bir şekilde tasarlanmıştı. Ettore Bugatti, azılı rakibi Bentley'de araçlarını, dayanıklılık öncelikli olarak tasarlandıkları için, "Dünyanın en hızlı kamyonları" olarak tanımlamıştı. Bugatti'ye göre en büyük düşman ağırlık idi.
Yarış başarıları
Yarış başarısı, sürücü Jean-Pierre Wimille'in Le Mans 24 Saat'ı iki kez kazanmasıyla (1937'de Robert Benoist ile ve 1939'da Pierre Veyron ile) doruğa çıktı.
Bugatti arabaları yarışlarda çok başarılıydı. Küçük Bugatti Type 10 ilk yarışında ilk dört sırayı süpürdü.
1924 Bugatti Type 35 en başarılı yarış arabalarındandır. Type 35, Bugatti tarafından aynı zamanda onu 1924 Lyon'da otomobilin ilk Grand Prix'sinde kullanan usta mühendis ve yarış pilotu Jean Chassagne ile birlikte geliştirdi. 1925'ten 1929'a kadar beş yıl boyunca Bugattiler, Targa Florio'da zafer kazandı.
Louis Chiron, piste en çok Bugatti arabalarında çıkmıştı. Bugatti Automobiles S.A.S., 1999 Bugatti 18/3 Chiron konsept otomobilin adını Chiron‘un onuruna verdi. Jean-Pierre Wimille ve Pierre Veyron’un kıt kaynaklarla 1939 yarışını kazandığı son Le Mans yarışı hala hatırlanır.
Firmanın Sonu
Ettore Bugatti, Autorail olarak isimlendirilen bir motorlu demiryolu aracı ve Bugatti 100P isminde başarılı uçuş gerçekleştirmemiş bir uçak da tasarlamıştır. Oğlu Jean Bugatti'nin 30 yaşında Molsheim fabrikası yakınında Tip 57 tabanlı bir yarış modelini test ederken ölmesinden sonra firmanın şansı yaver gitmemeye başlamıştır. 2. Dünya Savaşı Molstein fabrikasına ciddi hasar vermişti ve sonrasında Bugatti mülkiyet hakkını da kaybetmişti. Savaş esnasında Bugatti, Paris'e bağlı Levallois'te yeni bir fabrika ve bir seri araç planlamıştı. Fakat Ettore Bugatti 21 Ağustos 1947 tarihinde öldü.
50'lerin ortasında firma, Ettore'nin ikinci oğlu Roland Bugatti yönetiminde ortadan motorlu Type 251 yarış otomobili ile dönüş yapmayı denemiştir. Alfa Romeo, Ferrari ve Maserati ile çalışmış ünlü Gioacchino Colombo tarafından tasarlanan araç, beklentileri karşılamada başarısız olunca firmanın otomobil üretme çabaları son bulmuştur
60'larda, daha önce GM, Studebaker ve Chrysler'la çalışmış Amerikan tasarımcı Virgil Exner, "Yeniden Uyanış Araçları" ismindeki bir projesi için bir Bugatti tasarlamıştır. Bu aracın gösteri amaçlı bir örneği, Turin Motor Show'da sunulmak üzere, Ghia tarafından, son Bugatti 101 şasisi kullanılarak üretilmiştir. Maddi kaynak sağlayamayan Exner, 1935 yılında iflas etmiş Amerikan asıllı bir lüks araç üreticisi olan Stutz'u yeniden diriltme çabasına yönelmiştir.
Bugatti'nin uçak parçaları üretim hattı 1963 yılında, kendi de otomobil üreticiliğinden uçak parçası sağlayıcılığına geçmiş olan Hispano-Suiza'ya satılmıştır. 1968 yılında da kontrolü SNECMA almıştır. Daha sonra Messier firmasını da satın alan SNECMA, 1977 yılında iki firmayı Messier-Bugatti ismiyle birleştirmiştir.
İşlevselcilik
Robert Merton
The last of Merton’s important contributions to functionalism was his distinction between manifest and latent functions. Manifest functions refer to the conscious intentions of actors; latent functions are the objective consequences of their actions, which are often unintended [Holmwood, 2005:90]. Merton used the example of the Hopi rain dance to show that sometimes an individual’s understanding of their motive for an action may not fully explain why that action continues to be performed. Sometimes actions fulfill a function of which the actor is unaware, and this is the latent function of an action. -->
Seydiler, Seydikemer
Seydiler, Muğla ilinin Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalledir.
2012 yılına kadar Fethiye ilçesine bağlı bir köyken, 2012 yılında Muğla'nın büyükşehir olmasıyla Seydikemer ilçesine bağlı bir mahalle statüsünü almıştır.
Tarihçe
Mahallenin adı seyyit kelimesinden gelmektedir.
Coğrafya
Muğla iline 170 km, Fethiye ilçesine 30 km uzaklıktadır.
Banliyö treni
Banliyö treni, şehrin merkezini, hatta bazen dışını da birleştiren ve gün içinde yolcu taşıyan tren türüdür. Zamanımızda şehirlerin geniş bir coğrafyaya yayılması nedeniyle artan trafik sıkışıklığı, park problemi, hava kirliliği gibi sorunlara karşı banliyö trenleri bir alternatiftir.
Tramvayların aksine, banliyö trenleri ağır raylı sistem olarak kabul edilir.
Farklı dillerde banliyö trenlerine; قطار ركاب (Arapça), Şəhərətrafı qatar (Azerice), Aldirietako trena (Baskça), 通勤列车 (Çince), S-tog/Pendlertog (Danca), S-Bahn/Pendlerzug/Vorortzug (Almanca), Commuter train/Suburban train (İngilizce), Paikallisjuna (Fince), Train de banlieue (Fransızca), Προαστιακός (Yunanca), רכבת נוסעים (İbranice), Kereta komuter (Endonezce), Treno pendolare/Treno suburbano (İtalyanca), 通勤電車 (Japonca), Tren de rodalies (Katalanca), 통근 열차 (Korece), Prigradski vlak (Hırvatça), Forenzentrein (Hollandaca/Felemenkçe), Pendeltog (Norveççe), قطار شهری (Farsça), Pociąg podmiejski (Lehçe), Trem suburbano (Portekizce), Tren de navetiști (Rumence), Пригородная электричка (Rusça), Pendeltåg (İsveççe), Tren de cercanías (İspanyolca), รถไฟโดยสาร (Tayca), Esko/Příměstský vlak (Çekçe), Приміський потяг (Ukraynaca), Ingázó vonat (Macarca), مسافر ٹرین (Urduca), Tàu đi lại (Vietnamca) denir.
Türkiye'de TCDD Taşımacılık tarafından, İstanbul ve Kocaeli (Marmaray), Ankara (Başkentray), İzmir (İZBAN) ve Gaziantep (Gaziray) illerinde banliyö trenleri işletilmektedir.
Güzergâh
Nakliye veya şehirlerarası hizmetlerle aynı geçiş hakkı içinde bir arada bulunma özellikleri, sistem inşaat maliyetlerini önemli ölçüde azaltabilir. Bununla birlikte, özellikle hizmet yoğunluklarının ağın iç kısımlarında birleştiği durumlarda, gecikmeleri önlemek için genellikle bu geçiş hakkı dahilinde özel hatlarla inşa edilirler.
Bu tür trenlerin çoğu, yerel standart ölçü hattında çalışır. Bazı sistemler daha dar veya daha geniş bir ölçü üzerinde çalışabilir. Japonya, Endonezya, Malezya, Tayland, Tayvan ve İsviçre'de, Avustralya'da Brisbane (Queensland Rail's City ağı) ve Perth (Transperth) sistemlerinde, İsveç'te bazı sistemlerde ve Cenova-Casella'da dar ölçü sistemleri örnekleri bulunmaktadır. Finlandiya, Hindistan, Pakistan, Rusya, Brezilya ve Sri Lanka'nın yanı sıra ABD'de San Francisco (BART) ve Avustralya'da Melbourne ve Adelaide dahil olmak üzere bazı ülkeler ve bölgeler geniş hatlı yol kullanır.
Metro
Metro demiryolu ve hızlı toplu taşıma genellikle şehir merkezlerinin 12 ila 20 km (7 ila 12 mil) arasındaki daha küçük şehir içi alanlarını kapsar, daha sık çalışır ve özel hatlar (yer altı veya yükseltilmiş) kullanır, oysa banliyö treni genellikle rayları, teknolojiyi ve ana hat raylı sistemlerini kullanır.
Bununla birlikte, bir metro veya yüksek hızlı demiryolu olarak sınıflandırma zor olabilir, çünkü her ikisi de tipik olarak yalnızca bir metropol alanını kapsayabilir, merkezdeki ayrı raylarda ilerleyebilir ve genellikle amaca yönelik inşa edilmiş demiryolu araçlarına sahip olabilir. Terminolojinin ülkeler arasında (İngilizce konuşulan ülkelerde bile) standardize edilmemiş olması, meseleleri daha da karmaşık hâle getiriyor.
Dalgıç çanı
Dalgıç çanı insanlık tarihinin en eski ve en ilkel dalış aletlerindendir. Bu aletin amacı, dalgıçların suyun içerisinde nefes alacakları bir ortam oluşturmaktır.
Dalgıç çanı suya battıkça kabın dışarıya uyguladığı hava basıncı suyun kaba uyguladığı basınç su basıncından az olmaya başlar ve basınç farkınca kabın içerisindeki hava azalır.
SSCB Mucit Madalyası
SSCB Mucit Madalyası Teknoloji yeniliklerini tanımak ve ödüllendirmek için 28 Aralık 1981'de Yüksek Sovyet № 6277-X Presidyum Kararı ile kurulan Sovyetler Birliği devlet ödülüdür. Tüzüğü daha sonra 22 Ağustos 1988'de Yüksek Sovyet № 9441-XI Presidyum Kararı ile teyit edildi. Aralık 1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrasında ödül 1992'de Onursal Unvan "Rusya Federasyonu Onur Vericisi" tarafından değiştirilir.
Ödül Tüzüğü
Onursal Başlık "SSCB Honored Inventor", Yüksek Sovyet Başkanlığı tarafından buluşların yazarlarına, mühendislik ve teknolojinin gelişiminde yeni yollar açmaya ve özellikle önemli bir ekonomik değere sahipti. SSCB Yüksek Sovyetinin Başkanlığı, SSCB Buluşu ve Keşifleri Devlet Komitesi ve Tüm Birlikler Buluşçuları ve Yenilikçiler Birliği Merkez Konseyinin tavsiyelerine dayanan ödülün ana yetkili otoritesiydi. Madalya "SSCB Honored Inventor" göğüsün sağ tarafında ve SSCB'nin diğer ödüllerinin yanında, üstlerine yerleştirildi. Rusya Federasyonu'nun fahri unvanlarıyla takılıysa, ikinci fakülte onayı alır.
Madalya tanımı
Onursal Başlık "SSCB Honored Inventor" 30mm çapında altın kaplama tombac dairesel madalyaydı. Ön yüzünde bir çekiç ve orak ve dişliler üzerinde beş parmaklı bir yıldız astı; orak üst ucu, yıldızın sağ tarafında, sol üst köşede bir noktaya uzanan bir füze haline geldi. Sol, üst ve sağ madalya çevresi sonrasında, alt kısımda, "SSCB" (Rus: CCCP) yaldızlı kitabesini taşıyan kırmızı emaye bir dikdörtgen olan "Ödüllünmiş mucit" (Rusça: Заслуженный изобретатель) kabartması yazısı var idi. Bunun dışında, "SSCB'nin mucidi olan bilimsel ve teknolojik ilerlemenin yaratıcısı" olan kabartma yazıtı (Rusça "" Заслуженный изобретатель СССР - творец научно-технического прогресса ") bulunurdu. Madalya, süspansiyon halkası boyunca bir halka tarafından 24,5 mm genişliğinde x 16 mm yüksekliğinde dikdörtgen bir yuvaya oturtuldu. Montaj, kırmızı bir ipek kumaşlı şeridi ile örtülmüştür. Kurdeleye bir yaldızlı tomblak defne şeridi yapıştırılmıştır
16 kişi bu unvanıyla ödüllendirildi.
2023 Dünya Tekvando Şampiyonası - Kadınlar 46 kg
Kadınlar 46 kg 2023 Dünya Tekvando Şampiyonası'nda yer alan kategorilerden biridir ve 2 Haziran 2023 tarihinde Azerbaycan'ın Bakü kentinde düzenlenen bir tekvando turnuvasıdır. Yüzgeç sıklette en fazla 46 kilogram ile sınırlıydı.
Her kilo kategorisinde her ülkeden 1 sporcu katılmış, müsabakalar nakavt/tek eleme sistemine göre yapılmıştır. (iki bronz madalya). Repesaj sistemi yoktur. Bir sporcu yenildiğinde aynı müsabakada tekrar yarışamaz.
Eveline Du Bois-Reymond Marcus
Yaşamı
Eveline Du Bois-Reymond, Rene ve Frieda du Bois-Reymond'un en küçük kızının yanı sıra fizyolog Emil Du Bois-Reymond'un da torunuydu. Babası aynı zamanda Berlin Üniversitesi'nde fizyoloji profesörüydü. Zoolojiye olan ilgisi henüz gençken başladı. Bu zamanlarda babasının mikroskobunda küçük hayvanları izliyordu.
1923'ten 1924'e kadar Berlin Üniversitesi'ndeki zooloji kurslarına katıldı, ancak zooloji profesörü Ernst Marcus'la tanıştığı ve onunla evlendiği için onları bitirmedi. Birlikte, protozoans, ctenophores, yassı kurtlar, nemertines, annelidler, su ayıları, onychophorans, bryozoanlar, gastropodlar ve pycnogonids gibi çeşitli omurgasız gruplarının çalışılmasında güçlü işbirliğini başlattılar. Marcus'un profesör olarak tam zamanlı pozisyonunu korumak için ve ücretli bir işi asla kabul etmedi. Bu nedenle ilk çalışmalarında yazar olarak listelenmedi.
1936'da, Almanya'da Nazizmin yükselişi nedeniyle, Marcus işinden atıldı ve çift, Marcus'un São Paulo Üniversitesi'ne öğretmenlik yapmak üzere davet edildiği São Paulo'ya taşındı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında çift, Alman kökenli oldukları için deniz kıyısına hiç gidemedi. Sonuç olarak, zamanlarını tatlı su ve kara omurgasızlarını, özellikle de planaryanları incelemeye adadılar.
Sıtkı Ulay
Zeynelabidin Sıtkı Ulay (1907, İstanbul - 14 Haziran 1997, Ankara), Türk asker ve siyasetçi.
Harp Okulu ve Harp Akademisini bitirdi. Mısır İhtilali sırasında Kahire'de askerî ataşe olarak bulundu. 1959'da tuğgeneral rütbesine terfi etti. Harp Okulu Komutanıyken darbeye katıldı ve Çankaya Köşkü'nü kuşattı. 1961'de tümgeneral rütbesine terfi etti.
Milli Birlik Komitesi Üyeliği (27 Mayıs 1960 - 25 Ekim 1961), Cumhuriyet Senatosu Tabii Üyeliği (25 Ekim 1961 - İstifa: 11 Aralık 1966) ile Ulaştırma, Bayındırlık ve Devlet Bakanlıkları yaptı. Evli ve üç çocuk babasıydı.
Jimena Canales
Jimena Canales, Meksikalı-Amerikan bilim tarihçisi. Fizik ve mühendislik geçmişine sahip bir yazardır.
Karacaağaç, Milas
Karacaağaç, Muğla ilinin Milas ilçesine bağlı bir mahalledir.
Jimena Canales
Kariyeri
Jimena Canales, ödüllü The Physicist and the Philosopher: Einstein, Bergson and the Debate that Changed Our Understanding of Time (2015) ve A Tenth of a Second: A History (2009) kitapların yazarıdır. Modernite tarihi üzerine çok sayıda makale; sanat, bilim ve teknolojide uzmanlaşan (diğerlerinin yanı sıra Artforum, Aperture, WIRED, The New Yorker, The Atlantic, NPR, . Canales, 1995 yılında Instituto Tecnológico de Estudios Superiores de Monterrey'de mühendislik fiziği alanında lisans, Harvard Üniversitesi'nde Bilim Tarihi alanında yüksek lisans ve 2003'te aynı üniversitede Tarih Bilimi alanında doktora derecesi aldı. 2004 yılında Harvard Üniversitesi Bilim Tarihi Bölümünde yardımcı doçent olarak çalıştı ve 2013 yılında doçentliğe yükseltildi. 2012 yılında Internationales Kolleg für Kulturtechnikforschung und Medienphilosophie'de kıdemli araştırmacı olarak görev yaptı. Yazın Princeton Üniversitesi Medya Çalışmaları Yaz Okulu'nda Almanca bölümünde misafir profesör olarak çalıştı. 2013 yılında Urbana-Champaign'deki Illinois Üniversitesi'ne 2017 yılına kadar yürüttüğü Bilim Tarihi'nde Thomas M. Siebel Kürsüsü olarak işe alındı.
Jimena Canales, filozof Bruno Latour, sanatçı Olafur Eliasson ve kozmolog Lee Smolin ile birlikte çalıştı.
Sanat ve bilim üzerine sunumları, Centre Georges Pompidou, San Francisco Modern Sanat Müzesi (SFMOMA), 11. Şangay Bienali ve Boston Çağdaş Sanat Enstitüsü'nde (ICA) yer aldı.
2005 Viyana eyalet seçimleri
Seçim günü 23 Ekim 2005 tarihindeydi.
Galiçya
Galiçya olarak bilinen iki yer vardır:
Sığırcık, Biga
Sığırcık, Çanakkale ilinin Biga ilçesine bağlı bir köydür.
Montgomery County
ABD
ABD'de 18 Montgomery County vardır:
Sığırcık, Biga
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında İkmaliye olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Çanakkale il merkezine 109 km, Biga ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
21. Türkiye Hükûmeti
21. Türkiye Hükûmeti veya '''III. Menderes Hükûmeti''', 17 Mayıs 1954 - 9 Aralık 1955 tarihleri arasında görev yaptı.
Arka plan
Demokrat Parti (DP) 2 Mayıs 1954 tarihinde yapılan seçimleri kazandı. Cumhurbaşkanı Celal Bayar, Adnan Menderes'i yeni hükümeti kurmakla görevlendirdi.