İrlanda_edebiyatı
Kuzey İrlanda Edebiyatı
İrlanda dilinin ve daha geniş anlamda Gal kültürünün etkileri ve ödünç alınması büyük ölçüde bilinçsizdi. Bununla birlikte, 18. yüzyılın son otuz yılı, kendini tanıyan bir Gael canlanmasına tanık oldu. Bu canlanmanın kökenleri en azından kısmen İskoçya ve Galler'deydi. İskoç şair James Macpherson'ın Gal geleneğinden, özellikle Fingal (1762) ve Temora'dan (1763) "çevirileri" büyük ölçüde -Samuel Johnson ve İrlandalı bilgin, antikacı ve aktivist Charles O'Conor'un belirttiği gibi. - icat etti, ancak bu onların popülerliğini geciktirmedi. Bu Ossian şiirleri aslında eski bir Kelt uygarlığını geri kazanmaya yönelik yeni bir hareketin temel metinleri olarak görülebilir. İrlanda'da bu hareket, O'Conor (bir Katolik), Charles Vallancey (İngiliz doğumlu bir Protestan) ve diğerlerinin antikacı araştırmaları, Joseph Cooper Walker'ın Historical Memoirs of the Irish Bards (1786) ve nüfuzlu yazarlar tarafından temsil edildi. Henry Brooke'un kızı Charlotte Brooke'un İrlanda Şiirinin Kalıntıları (1789). Onun koleksiyonları ve sözlü gelenekten yaptığı çeviriler, hem “ilkel” için yükselen bir modayı hem de Swift'in bırakın öngörmek şöyle dursun hayal bile edemediği “yerli” İrlanda mirasıyla gelişen İrlandalı Protestan katılımını işaret ediyor. 1789 yılı aynı zamanda Denis Wulfe'nin Brian Merriman'ın Cúirt an mheán oíche'sinin (Gece Yarısı Mahkemesi), İrlanda dilinde 18. yüzyılın olağanüstü uzun şiirinin İngilizceye çevirisinin yayınlanmasına da sahne oldu. Kuzey İrlanda ayrıca 1945'ten beri John Hewitt, John Montague, Seamus Heaney, Derek Mahon, Paul Muldoon, James Fenton, Michael Longley, Frank Ormsby, Ciarán Carson ve Medbh McGuckian da dahil olmak üzere bir dizi önemli şair üretti. Birçoğunun Kuzey İrlanda şiirinin kurucu babası olarak kabul ettiği John Hewitt (1907–87), Belfast'ta doğdu ve 1940'larda yayımlamaya başladı. Hewitt, 1976'da Belfast'taki Queen's Üniversitesi'nde ikamet eden ilk yazar olarak atandı. Koleksiyonları arasında The Day of the Corncrake (1969) ve Out of My Time: Poems 1969 to 1974 (1974) ve 1991'de Collected Poems yer alıyor. Bir üçüncü yol stili: sıkıştırmak ve en önemli en zor seferde hangi İngiliz-İrlandalı literatür kayıtları Irishness kendisidir. Swift, İngiliz arkadaşları Alexander Pope ve Viscount Bolingbroke ile ortak bir dili paylaştı, ancak 20. yüzyıl İrlandalı milliyetçi yazar Daniel Corkery'nin sözleriyle, "Yükseliş zihni İngiliz zihniyle aynı şey değil." Yükseliş deneyimi de İngiliz deneyimiyle aynı şey değildi. İngiliz yazarlar, dönemin keskin yandaşlığına, Kraliçe Anne'nin 1714'teki ölümünden sonraki veraset tartışmalarına ve kalıcı Jacobite tehdidine rağmen, Anglo-İrlandalı yazarlara büyük ölçüde yabancı olan bir derecede siyasi güvenlik ve süreklilik gösteren bir dünyada yaşadılar. Anglo-İrlandalılar, yönetici seçkinler olarak konumlarının belirsizliğinin ve “ana ülke” ile ilişkilerinin anormalliklerinin ve eşitsizliklerinin keskin bir şekilde farkındaydılar. Özellikle bu son durum, kültürel altüst oluş olarak nitelendirilebilecek bir duruma yol açmıştır. Tıpkı bölünmüş kişilik tarafından somutlaşan Robert Louis Stevenson Dr Jekyll ve Bay Hyde bazen İskoç çıkmaz sembolik olarak okunur, bu iki medeniyet arasındaki zorlu yakalanarak hem yersiz duygu, İngiliz-İrlandalı çıkmaz içinde, karakteristik sesinin - ironik, mesafeli, nostaljik, genellikle Gotik - duyulması gerektiğini.