cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yahyalı
Turizm
Türkiye'nin en güzel peyzaj alanı Aladağlar-Yedigöller'den sonra, Toros Aladağlar Millî Parkı'nın en önemli ve isim yapmış coğrafyası; kendine has vadi, boğaz ve buzul kayalıklarının güzellikleriyle Yedigöller, Kapuzbaşı kaynak şelaleleri arasında yer alan ve her iki bölgeyi birbirine bağlayan ‘Hacer Ormanı'dır. Kayseri'nin Yahyalı ilçesi Ulupınar köyünün sınırları içerisinde yer alan ve deniz seviyesinden 2200 m yükseklikte bulunan Hacer Ormanı'nı kuzey ve güneyden son derece dik ve yüksekliği 3000 m'nin üzerinde genç buzul kayalıkları çevirir. Çok dik ve genç buzul kayalıklarının arasında oluşan basamak katlarda yaban keçileri yaşarlar. Hacer Ormanı'nda bulunan dört su kaynağından en önemlisi, orman merkezinde bulunan ve çevresi kamp alanı olarak değerlendirilen ‘Soğuk Pınar'dır. 2750 hektar bir alana sahip Hacer Ormanı'nın florasını; göknar, meşe, sedir, ardıç, gürgen, titrek kavak ve karaçam oluşturmaktadır. Hacer Vadisi ve Ormanı'nda keşfedilmeyi bekleyen mağaraların yanında, bilinenlerin en önemlisi Ulupınar köylüsü tarafından ‘doğal soğuk hava deposu' olarak kullanılan ‘Toprak Taş' mağarasıdır. Hacer Ormanı turizm, mağaracılık, dağcılık, manzara güzelliği ile Aladağlara takılmış bir inci gerdanlık gibidir.
Erciyes Dağı, Aladağ tabiat parkı, Kapadokya millî parkı arasında yer alması ve onların kendine has özellikleriyle bütünleşmesi, Sultasazlığı ve Yay Gölü'nü bölgede daha dikkate değer bir konuma getirmektedir. İdari bakımdan Yahyalı Orman İşletme Müdürlüğü Av Koruma ve Üretme Şefliğine bağlı olması nedeniyle bu kuş cennetinin Yahyalı ile ilgisi doğrudan ortaya çıkmaktadır. Deniz seviyesinden yüksekliği 1072 m olan Sultansazlığının göl derinliği en fazla 1,5 m'dir. Yahyalı'ya 23 km mesafededir. Tatlı su eko sistemi bünyesinde tutan Yay Gölü bitki ve hayvanlar için adeta bir cennet oluşturmaktadır. Bölgede 600.000 kırmızı kanatlı flamingo ile birlikte 1.250.000 civarında çeşitli türlerden kuşların yaşadığı gerçeği bölgenin gerçekten bir kuş cenneti olduğunu en güzel şekilde ifade eder. Saha 1968 yılında İsmet Sezer tarafından ortaya çıkarılmıştır. 1971 yılında ise Kara Avcılığı Koruma dayanılarak Tarım Orman ve Köy İşleri Bakanlığınca ‘Su Kuşları Koruma ve Üretme Sahası' olarak tefrik ve tesis edilmiştir. 1971 yılından bu yana da koruma ve üretim çalışmaları Orman Genel Müdürlüğünce sürdürülmektedir. Sahayı tehdit eden en büyük tehlike Saysallı, Dündarlı ve Yahyalı Kocaçay sularının önüne yapılan barajların varlığıdır. Artık bu sular Sultansazlığı'na ulaşamıyor. Yağışlı giden havalarda kuşlar beslenebilecekleri suya kavuşmaktadır. Aksi takdirde durak giden havalarda Sultansazlığı ve Yay Gölü kuruma tehlikesi ile karşı karşıya kalmakta ve kuşlar için güvenilir bir alan olmaktan çıkmaktadır. İstikbaldeki en iyi çözüm ise Zamantı Irmağı'ndan Ağcaşar Barajı'na su basacak olan ‘Zamantı Projesi'nin biran önce tamamlanması gerekmektedir. Sultan Sazlığı aslında Yeşilhisar ilçesine bağlıdır. Yeşilhisar'a yaklaşık 30 dakika mesafededir.
Şelaleler
Kapuzbaşı şelaleleri 500 m²'lik bir alan içerisinde 7 adet şelaleden ibaret doğa çatlağından, kayalar arasından fışkıran, 30–76 m. yüksekliklerden çok büyük su debisi ile dökülen, ayrıca yaz ve kış aylarında devamlı surette akan kaynak şelaleleridir.
Sosyal yapı
İlçe merkezindeki binalar betonarme yapılardır. Taş ve kerpiç yapılar yok denecek kadar azdır. İnşaatların büyük çoğunluğu iki üç katlı binalardan oluşmaktadır. 8-10 katlı binalar da bulunmaktadır. Köylerdeki yapılaşma ilçe merkezinin tersine taş ve kerpiç binalardan oluşmaktadır. İlçenin güneyindeki ormanlık bölgelerde yaşayan köylülerin evleri ahşap yapı tarzındadır.
Dereköy, Hisarcık
Dereköy, Kütahya ilinin Hisarcık ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Dere ve Evran olarak geçmektedir. Daha önceleri Emet ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Hisarcık ilçesine bağlandı. 3 Eylül 1995 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye çevrilen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.
Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 125 km, Hisarcık ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır.
José Mário Vaz
José Mário Vaz (d. 10 Aralık 1957), Gine-Bissaulu siyasetçi. Vaz, Afrika ülkesi Gine-Bissau'da 23 Haziran 2014 - 27 Şubat 2020 tarihleri arasında devlet başkanlığı makamında bulunmuştur.
Mário Vaz, 2009 yılında ülkenin Maliye Bakanı olarak Cumhurbaşkanı Malam Bacai Sanha tarafından seçildi ve diğer bakanlar ile birlikte 2012 Gine-Bissau hükûmet darbesi'nde devrildi. 2012 darbesinden sonra, Portekiz'e kaçtı ama geri döndü. Şubat 2013 yılında tutuklu olarak üç gün geçirdi. Angola tarafından ülkeye bağışlanan € 9,1 milyon yardımın kaybolmasına karışmakla suçlandı ve gönderilen bağış belirsizliğini halen koruyor.
Gine ve Cape Verde Bağımsızlık için Afrika Partisi üyesidir ve Mart 2014'te, 2014 başkanlık seçimlerinde partisini temsil etme hakkını kazandı. 13 Nisan 2014 tarihinde seçimlerin ilk turunda, oyların % 40.9'unu kazandı ve ülkenin asker tarafından desteklenen Nuno Gomes Nabiam ile yarışa girdi. İkinci turda, 18 Mayıs 2014 tarihinde, oyların 61.9% aldı. Gomes Nabiam başlangıçta sonuca itiraz etse de, 22 Mayıs 2014 tarihinde seçim yenilgisini kabul etti. Seçim sırasında Mário Vaz, yoksulluğun azaltılması ve tarımda yatırıma odaklanmak için söz verdi.
Halk arasında takma adı olan "Jomav" ismi ile de bilinen José Mário Vaz, üç çocuk babasıdır. 1982 yılında, Lizbon'da, Banco de Portugal Ekonomik Araştırmalar Ofisi'nde bir ekonomist olarak eğitildi. 2004 yılında, Maliye Bakanı olarak görev yapmasına kadar Bissau şehrinin belediye başkanı olarak seçilmişti.
Aday olarak katılmadığı 2019 seçimleri sonrasında seçimleri kazanan Umaro Sissoco Embaló'ya makamı devrederek başkanlıktan ayrılmıştır.
Boz kiraz kuşu
Fiziksel özellikleri
Kuşun boyu 16–17 cm, vücudu ince yapılı ve beyaz kuyruk tüylüdür. Kalın gaga kısmı daha soluk ve az çizgilidir. Sırt grimsi, koyu izler taşır, kanatlara doğru kahverengimsi tonlardadır.
Yetişkin erkeğin başı soluk sarı ve bıyık kısmı ve boğaz daha parlak çizgilidir. Türkiye'nin güneyinde yerleşenlerin genellikle alt kısımları sarı, fakat doğudakiler (E. c. semenowi formları) grimsidir. Dişiler, kahvemsi-gri üst kısımlı, boğaz beyazımsı renkli ve sadece bıyık bölgeleri sarı çizgilidir. Genç bireylerde düz bir soluk karın kısmı ve çizgili göğüs bulunur.
Yaşam şekli
Kuşlar genellikle tohumlarla beslenirler. Yavrularını beslerken diğer kiraz kuşları gibi böceklerle de yerler. Kuru dağlık yamaçlarda yuvalanır, yuvasına genellikle 3 yumurta bırakır. Şakımaları, sert ve kısık zru- zru-zru-zru şeklindedir.
Dağılımı
Boz kiraz kuşu, Türkiye'nin ve İran'ın güneyinde ve kışları Kızıl deniz çevresinden Afrika'nın kuzeydoğusuna Afrika ve Yemen'e kadar olan bölgelerde bulunur.
NGC 2902
NGC 2902, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Suyılanı takımyıldızı yönünde bulunur. S0 tipi bir merceksi galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Bıyıklı Mehmed Paşa
Bıyıklı Mehmed Paşa (Osmanlı Türkçesi: بیقلی محمد پاشا ; ö. 24 Aralık 1521), sancakbeyi, beylerbeyi ve vezir  görevlerinde bulunmuş Osmanlı devlet adamıdır. Fırat-Dicle Seferi ile geniş bir coğrafyada Safevi hakimiyetini bitirerek Fatih Paşa unvanı aldı ve Diyarbakır'ın da ilk Osmanlı valisi olmuştur.
I. Harekât
Kemah'ın da kaybedilmesi üzerine Şah İsmail, Kemah'ın Safevi Valisi Nur Ali Halife komutasındaki bir orduyu Erzincan'ı geri alması için Tunceli'ye gönderdi. Casusları vasıtasıyla bunu önceden haber alan Bıyıklı Mehmet Paşa, sancaklarındaki kuvvetlerini topladı ve hızla Fırat'ı geçti .1515'in Haziranı ayında gerçeklen Ovacık Muharebesi'nde mutlak zafer elde eden paşa, Nur Ali Halife'nin de sonunu getirdi. Bu muharebe ile birlikte Tunceli'yi ele geçirdi, asayişi sağladı ve Bayburt'a döndü.
II. Harekât
Bıyıklı Mehmed Paşa Tunceli'de düşmanla uğraşırken Şah İsmail bu sefer de Maktul Diyarbakır Valisi Ustaclu Muhammed Han'ın kardeşi Ustaclu Kara Han komutasındaki 5.000 kişilik bir kuvveti İdris-i Bitlisî'nin bölgedeki çalışmalarıyla Osmanlı'ya bağlılığını bildiren Diyarbakır üzerine gönderdi. Diyarbakır Kuşatması'nın uzaması nedeniyle Bayburt'ta bulun Bıyıklı Mehmet Paşa'ya Karahan ve ordusunu imha etme görevi verildi. Amasya Beylerbeyi Şadi Paşa da Kiğı'da orduya katıldı. yaklaşık 10.000 kişilik aşiret kuvvetleri de orduya katılmıştı. 5.000 kişilik Amasya kuvvetleri de buna eklenince yaklaşık 25.000 kişilik bir kuvvetle başa çıkamayacağını düşünen Ustaclu Kara Han, Osmanlı ordusunun da gelmesi üzerine 10 Eylül'de kuşatmayı kaldırdı ve Mardin'e çekildi. Osmanlı ordusu şehre girmedi ve Kara Han'ın ordusunu Mardin'e kadar kovaladı. Kara Han Mardin'de de durmadı ve Sincar'a çekildi. Çöle girmek istemeyen Osmanlı kurmayları ise Cavsak'ta toplanarak tartışmaya başladı. Bıyıklı Mehmet Paşa ve tarafları Mardin'i kuşatmaktan yanayken, Şadi Paşa ve taraflarının dönmek istemesi üzerine bir sonuç alınamadı. Üçüncü gün ise Şadi Paşa ve ordusu ordudan ayrıldı. Mardin halkı şehri teslim ettiği halde Safevi birlikleri iç kaleye kapanıp direnişe geçtiler. Amasya ordusunun ayrılması, mevsim şartlarının getirdiği şiddetli kuraklık gibi nedenlerden ötürü Bıyıklı Mehmet Paşa ve ordusu da şehri kuşatmadan Diyarbakır'a döndü ve olanları İstanbul'a rapor etti. 4 Kasım'da da Diyarbakır'ın ilk Beylerbeyi olarak atandı. Diyarbakır beylerbeyliği, kanunlara göre üç tuğlu Vezaret (Vezirlik) makamıydı.
Olanlardan haberdar olan Yavuz Sultan Selim, Şadi Paşa ve beraberindeki altı sancakbeyi azledilerek hapse mahkûm edildi. Bu sırada Kara Han Mardin'e girdi ve takviye almaya başladı. Karaman Beylerbeyi Divane Hüsrev Paşa, Sipahileri ile Bıyıklı Mehmet Paşa'ya katılması için emir aldı. Ayrıca İstanbul'dan da takviyeler gönderildi. İstanbul'dan gelen takviyeler Mart 1516'da Harput Kuşatması'yla Elazığ hakimiyetini sağladı. Nisan ayında ise Çerkez Hüseyin Bey komutasındaki 2.000 kişilik bir süvari kuvveti Kerh Muharebesi'nde feci şekilde kıyıma uğradı. Kürt aşiretleri de Sincar Muharebesi gibi bazı Safevi takviyelerine baskınlar düzenledi.
III. Harekât: Bahar taarruzu
Hazırlıklarını tamamlayan iki ordu da bölgenin kaderini belirleyecek nihai savaş için Mayıs 1516'da Mardin yakınlarındaki Koçhisar'da karşılaştı. Osmanlı ordusunun merkezinde 2.000 tüfekli yeniçeri ve çok sayıda muharebe topu ile Bıyıklı Mehmet Paşa bulunuyordu. Sağ kanatta ise Karaman ordusu ve başında da Hüsrev Paşa bulunmaktaydı. Sağ kanatta ise Karaçinoğlu Ahmed Bey, Pir Hüseyin Bey ve İdris-i Bitlisi gibi kumandanlarla birlikte Kürt aşiretleri, beyleriyle birlikte bulunuyordu. Ustaclu Kara Han ise ordusunu ikiye ayırıp sol kanadına kendisini, sağ kanadına da Bağdat Valisi Kangırıl Sultanı verdi. Muharebe, kuşluk vaktindeki Safevi taarruzu ile başladı. Çaldıran'da olanları unutmayan Karahan ateş gücü ile karşılaşmadan kanatlara taarruz etti. Karman ordusunun zorlanması üzerine Bıyıklı Mehmet Paşa, yeniçeri ortaları ile taarruza kalktı. Topçu desteğine sahip olan tüfekli yeniçeriler kendilerinden kalabalık süvari hücumlarını rahatlıkla püskürtüyordu. İlerleyen saatlerde Osmanlı sol kanadındaki düzensiz aşiret birliklerinde bozulmalar başladı. Tam o sıralarda Kara Han'ın boynuna bir tüfek mermisi isabet etti ve cansız bedeni atından düştü. Kafasını kesip mızrağına takan Nasuh adlı bir yeniçeri ise bu hareketiyle Safevi sol kanadının dağılmasına yol açtı. Akabinde de Safevi sağ kanadı kıskaca alındı ve çoğu öldürüldü. Bu sonuçtan sonra civarda hiç Safevi kuvvetli kalmadı. Maktul Ustacalı Kara Han'ın kardeşi Süleyman Bey ise Mardin kalesine kapandı. Mardin kuşatması yeni başlamıştı ki, Bıyıklı Mehmet Paşa'nın Büyük Mısır Seferi'ne katılması emredildi. Zagros dağlarının batısında başka düşman ordusu kalmadığı için ablukada biraz asker bıraktı ve yola çıkıldı.
IV. Harekât: Sefer-i Hümayun
Diyarbakır kuvvetleri Bıyıklı Mehmet Paşa komutasındayken 3 Ağustos 1516'da Malatya ovasında bulunan padişahın ordusuna katıldı. 23 Ağustos 1516'da Mercidabık ovasında gerçekleşen büyük muharebede de Rumeli Beylerbeyi Sinan Paşa ile birlikte sol kanat kumandanlığı yapan Bıyıklı Mehmet Paşa, Emir Sibay'ın üzerine yaptığı sert taarruzları karşılamayı başardı ve elde edilen zaferle birlikte Osmanlı ordusu kısa sürede Halep'e girdi. Halep'te bulunduğu sırada Yavuz Sultan Selim tarafından Mardin Kuşatması'na devam etmesi için görevlendirildi.
V. Harekât: Dicle taarruzu
Uzun süren Mardin Kuşatması sonucunda Ocak 1517'de şehir düştü ve Maktul Kara Han'ın kardeşi Süleyman Bey de bu savaşta öldü. Bu harekât sırasında Mardin ile birlikte; Rakka, Urfa, Hasankeyf ve Musul gibi Fırat ile Dicle arasındaki önemli şehirler de ele geçirildi. Sefer bittiğinde ise Bıyıklı Mehmet Paşa Diyarbakır'a dönüp şehrin onarımı ve kalkınması için çalışmaya başladı.
Valiliği
Doğu Roma İmparatorluğu ve Müslümanlar arasında yaşanan savaşlardan bu yana Timur, Selçuklu, Akkoyunlu vb. devletlerin yaptığı yıkıcı savaşlara sahne olan Diyarbakır çok yıpranmış bir şehirdi. Seferden sonra Bıyıklı Mehmet Paşa tarafından şehir bakıma alındı. Bizzat kendisi; saray, hamam ve cami yaptırdı. Hatta kendisi de yaptırdığı Fatih Paşa Camisi'nde yatmaktadır. 1521 sonundaki ölümüne kadar da bu görevde kalarak bölgenin asayişi ve kalkınması için çalıştı. Kendi adında bir vakfı olup, yaptırdığı cami etrafında çarşılar ve hanlar kurulmuştu. Gelen tüccarların da yeme içme ihtiyaçlarını vakfından karşılamaktaydı. Yaptığı çalışmalar sayesinde şehrin zenginlik artışı 1518 ve 1540 defterlerinde açıkça görülmektedir.
Kişiliği, ailesi ve ölümü
İyi bir askeri ve valilik kariyeri olan Mehmet Paşa; otoriter, adil ve tedbirli biri olarak tanınırdı. Şah İsmail'in dahi sarayında casusları bulunan Mehmet Paşa, barut gücünün yeni geliştirildiği dönemde komutasına 2.000 tüfekli yeniçeri verilecek kadar eğitimli bir askerdir. Bölgedeki başarılarından sonra idareyi kurması için padişah tarafından mühürlü boş kağıtlar verilecek kadar da güvenilir biridir.
Ailesi hakkında pek malumat olmasa da Yemen Beylerbeyliği yapmış Mustafa Paşa adlı bir oğlu, Bağdat ve Halep Beylerbeyliği yapmış Üveys Paşa adlı bir de kardeşi vardır. Son günlerini dizanteri olduğu halde civar köyleri gezen Bıyıklı Mehmet Paşa, 24 Aralık 1521'de aynı hastalıktan dolayı öldü.
Dış bağlantıları
__DİZİN__ __YENİBAŞLIKBAĞLANTISI__
Litvanya millî basketbol takımı
Litvanya millî basketbol takımı Litvanya'yı uluslararası basketbol karşılaşmalarında temsil eder.
Sovyet dönemi sırasında, Litvan oyuncular sık sık Sovyet ulusal takımının çekirdeğini oluştururdu. Özellikle 1988 Olimpiyatında altın madalya kazanan takımın sayılarının çoğu Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis, Šarūnas Marčiulionis ve Arvydas Sabonis adlı dört Litvandan geldi.
1990'da Litvanya bağımsızlığını yeniden kazandıktan sonra, ulusal takım çoğunlukla 1989 yılında NBA'da oynamak için Sovyetler Birliği'nden ayrılan Marčiulionis'in çabaları sayesinde yeniden canlandırıldı. Litvanya katıldığı ilk üç Olimpiyat Oyunlarında bronz madalya kazanırken NBA oyuncuları 1992, 1996 ve 2000 başarılarında belirleyici oldular. Son Olimpiyatta 2004'te dördüncü olan çağdaş Litvanya takımı 2003 Avrupa Basketbol Şampiyonası'nı da kazandı.
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda 3. olmuşlardır ve Linas Kleiza turnuva takımına seçilmiştir.
Kadro
28 Ağustos 2010 itibarıyla
Antrenör: Kęstutis Kemzūra
Geçmiş Kadrolar ve Başarılar
1937 EuroBasket: 8 takım arasında 1. oldu
1939 EuroBasket: 8 takım arasında 1. oldu
Pranas Lubinas, Mykolas Ruzgys, Leonas Baltrūnas, Artūras Andrulis, Jurgis Jurgėla, Pranas Mažeika, Vytautas Norkus, Vytautas Budriūnas, Zenonas Puzinauskas, Feliksas Kriaučiūnas, Vytautas Lesčinskas, Eugenijus Nikolskis, Leonas Petrauskas, Mindaugas Šliūpas (Antrenör: Pranas Lubinas)
1992 Yaz Olimpiyatları: 12 takım arasında 3. oldu
Arvydas Sabonis, Šarunas Marčiulionis, Valdemaras Chomičius, Rimas Kurtinaitis, Sergėjus Jovaiša, Artūras Karnišovas, Gintaras Einikis, Arūnas Visockas, Darius Dimavičius, Romanas Brazdauskis, Gintaras Krapikas, Alvydas Pazdrazdis (Antrenör: Vladas Garastas)
1993 EuroBasket: katılmadı
1994 Dünya Basketbol Şampiyonası: katılmadı
1995 EuroBasket: 14 takım arasında 2. oldu
Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Artūras Karnišovas, Rimas Kurtinaitis, Valdemaras Chomičius, Gintaras Einikis, Arūnas Visockas, Gintaras Krapikas, Saulius Štombergas, Mindaugas Timinskas, Darius Lukminas, Gvidonas Markevičius (Antrenör: Vladas Garastas)
1996 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 3. oldu
Arvydas Sabonis, Šarūnas Marčiulionis, Artūras Karnišovas, Rimas Kurtinaitis, Saulius Štombergas, Gintaras Einikis, Darius Lukminas, Rytis Vaišvila, Tomas Pačėsas, Eurelijus Žukauskas, Mindaugas Žukauskas (Antrenör: Vladas Garastas)
1997 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 6. oldu
1998 Dünya Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 7. oldu
Artūras Karnišovas, Saulius Štombergas, Gintaras Einikis, Virginijus Praškevičius, Tomas Masiulis, Mindaugas Žukauskas, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Darius Lukminas, Šarūnas Jasikevičius, Eurelijus Žukauskas, Tomas Pačėsas (Antrenör: Jonas Kazlauskas)
1999 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 5. oldu
Arvydas Sabonis, Arturas Karnisovas, Saulius Štombergas, Šarūnas Jasikevičius, Gintaras Einikis, Eurelijus Žukauskas, Virginijus Praškevičius, Mindaugas Žukauskas, Tomas Masiulis, Dainius Adomaitis, Darius Maskoliūnas, Kęstutis Marčiulionis (Antrenör: Jonas Kazlauskas)
2000 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 3. oldu
2001 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 12. oldu
Šarūnas Jasikevičius, Saulius Štombergas, Ramūnas Šiškauskas, Darius Songaila, Gintaras Einikis, Mindaugas Žukauskas, Mindaugas Timinskas, Eurelijus Žukauskas, Rimantas Kaukėnas, Robertas Javtokas, Donatas Slanina, Andrius Jurkūnas (Antrenör: Jonas Kazlauskas)
2002 Dünya Basketbol Şampiyonası: katılmadı
Šarūnas Jasikevičius, Arvydas Macijauskas, Ramūnas Šiškauskas, Saulius Štombergas, Darius Songaila, Eurelijus Žukauskas, Mindaugas Žukauskas, Donatas Slanina, Kšyštof Lavrinovič, Virginijus Praškevičius, Dainius Salenga, Giedrius Gustas (Antrenör: Antanas Sireika)
2004 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 4. oldu
Šarūnas Jasikevičius, Arvydas Macijauskas, Saulius Štombergas, Ramūnas Šiškauskas, Darius Songaila, Eurelijus Žukauskas, Ksystof Lavrinovic, Dainius Salenga, Robertas Javtokas, Mindaugas Žukauskas, Donatas Slanina, Vidas Ginevičius (Antrenör: Antanas Sireika)
Ramūnas Šiškauskas, Robertas Javtokas, Mindaugas Žukauskas, Simas Jasaitis, Ksystof Lavrinovic, Darjuš Lavrinovič, Vidas Ginevicius, Paulius Jankūnas, Simonas Serapinas, Giedrius Gustas, Darius Šilinskis, Mindaugas Lukauskis (Antrenör: Antanas Sireika)
2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: 24 takım arasında 7. oldu
Arvydas Macijauskas, Darius Songaila, Robertas Javtokas, Simas Jasaitis, Mindaugas Žukauskas, Darjuš Lavrinovič, Kšyštof Lavrinovič, Linas Kleiza, Paulius Jankūnas, Giedrius Gustas, Tomas Delininkaitis, Mantas Kalnietis (Antrenör: Antanas Sireika)
2007 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 3. oldu
Šarūnas Jasikevičius, Ramūnas Šiškauskas, Rimantas Kaukėnas, Simas Jasaitis, Darius Songaila, Ksystof Lavrinovic, Darjus Lavrinovic, Linas Kleiza, Robertas Javtokas, Jonas Mačiulis, Paulius Jankūnas, Giedrius Gustas (Antrenör: Ramunas Butautas)
2008 Olimpiyat Oyunları: 12 takım arasında 4. oldu
2009 Avrupa Basketbol Şampiyonası: 16 takım arasında 11. oldu
Marijonas Petravičius, Linas Kleiza, Simas Jasaitis, Robertas Javtokas, Tomas Delininkaitis, Artūras Jomantas, Ksystof Lavrinovic, Darjus Lavrinovic, Mantas Kalnietis, Jonas Mačiulis, Mindaugas Lukauskis, Andrius Mažutis (Antrenör: Ramunas Butautas)
2010 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası: 24 takım arasında 3. oldu
2011 Avrupa Basketbol Şampiyonası 24 takım arasında 5. oldu
Šarūnas Jasikevičius, Rimantas Kaukėnas, Darius Songaila, Mantas Kalnietis, Martynas Pocius, Simas Jasaitis, Tomas Delininkaitis, Paulius Jankūnas, Robertas Javtokas, Marijonas Petravičius, Kšyštof Lavrinovič, Jonas Valanciunas (Antrenör: Kęstutis Kemzūra)
Akıncılar, Sivas
Akıncılar, Sivas ilinin bir ilçesidir. Batısında Suşehri, kuzeyinde Giresun'un Şebinkarahisar ilçesi, doğusunda Gölova, güneyinde ise İmranlı ve Erzincan'ın Refahiye ilçeleri ile komşudur. 2022 nüfus istatistiklerine göre toplam nüfusu 4,808 olan ilçede; 2,441 kişi ilçe merkezinde, 2,367 kişi ise köylerde ikamet etmektedir. Akıncılar, Doğanşar ve Gölova'nın ardından Sivas'ın en az nüfuslu üçüncü ilçesidir.
Tarihçe
Akıncılar ilçesinin içinde bulunduğu bölgenin tarihi Bakır Çağı'na kadar uzanmaktadır. M.Ö 547 yılında Persler'in idaresine geçen bölge MÖ 331'de Makedon Krallığı tarafında ele geçirildi. Büyük İskender'in ölümüyle dağılan krallıktan sonra İskender'in generalleri tarafından yönetilen bölgede Pontus Krallığı hakim oldu. Pontuslular'ın MÖ 66'da yenilgiye uğratılmasıyla bölgede Roma hakimiyeti başladı. Roma İmparatorluğu'nun resmi olarak ikiye bölünmesiyle bölge Bizans sınırları içerinde yer aldı. Bölgeye Sasani ve sonrasında Arap orduları saldırsa da bölgedeki Bizans egemenliği devam etti. 1058 yılında Selçuklu kuvvetleri tarafından ilk defa ele geçirilen bölge 1071'de gerçekleşen Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında kesin Türk iskanına sahne oldu. Bölge 11. yüzyıl sonlarında Danişmendliler Beyliği bölgeye hakim olmuş, 13. yüzyıl başlarında ise bölge Anadolu Selçuklu Devleti egemenliğine girmiştir. Daha sonra sırasıyla bölge İlhanlılar, Eretna Beyliği ve Kadı Burhâneddin Devleti egemenliğindeki bölge 1398'de Osmanlı topraklarına katıldı. 1402 Ankara Muharebesinde Timur İmparatorluğu'nun galip gelmesi ve akabinde Osmanlı'nın yaşadığı Fetret Devri neticesinde bölgede çıkan karışıklıkta 1421'de Akkoyunlular egemenliği sağladı. Osmanlı-Akkoyunlu mücadelesinin uzun süre yaşandığı bölge 1473 yılında gerçekleşen Otlukbeli Muharebesi neticesinde kesin Osmanlı hakimiyetine girmiştir. Osmanlı'nın ilk döneminde Akşehirabad nahiyesine bağlıydı. 1645 yılında bölgeye gelen Evliya Çelebi yerleşimden Ermeniler'in yaşadığı bağlık ve bahçelikli bir köy olarak bahsetmiştir. Günümüz Akıncılar yerleşimi Osmanlı döneminde Ezbider-i Bâlâ (Yukarı Ezbider) ve Ezbider Zir (Aşağı Ezbider) olarak iki bölüme ayrılmıştı. 1860'larda Suşehri kazasının merkezi olmuş, ancak 1872'de çıkarılan Vilâyet Nizâmnâmesi uyarınca kaymakamlık yerleşimden kaldırılmıştır. 1880 yılı salnamesinde Suşehri kazasının nahiyesi olarak kaydedilen yerleşimde, 2503 Ermeni ve 1978 Müslüman olmak üzere toplam 4481 kişi yaşamaktaydı.
1915'te Ermeniler'in başlattığı Şebinkarahisar isyanında Ezbider papazı Kerih'te yerleşimden bazı Ermenilerle birlikte Şebinkarahisar kalesinde isyana katıldı. Osmanlı bölgede denetimi sağlamak amacıyla yerleşimdeki Ermeniler problem oluşturamayacakları düşünülen bölgelere zorunlu göçe tabi tuttu. 1932 yılında Sivas'a bağlanan yerleşim, 1958 yılında belediye oldu. 1962 yılında Ezdiber olan adı Akıncılar olarak değiştirildi. 1990 yılında Suşehri'nden ayrılarak ilçe oldu.
Tarihi Miras
İlçeye bağlı Erence köyünde Bizans zamanına ait olduğu düşünülen kale yıkıntıları vardır. Bunun dışında 1852 yılında İbrahim Efendi tarafından inşa ettirilen Hatipoğlu Camii ile Doğantepe köyünde Bahattin Şeyh Türbesi, Yusufşeyh köyünde Yusuf Şeyh Türbesi ilçede bulunan tarihi eserlerdir. İlçe merkezinde bulunan Sultan Süleyman Çeşmesi, diğer adıyla Gönen Çeşmesi de bir başka önemli tarihi mirastır.
Coğrafya
Sivas'ın kuzeydoğusunda Suşehri, Şebinkarahisar, İmranlı ve Gölova ilçeleri ile komşudur. 500 km2 yüzölçümü ve 1000 metre rakımı olan ilçenin en yüksek tepesi Kızıldağ'dır. İlçeye bağlı 33 köy bulunmaktadır.
Kültür
Akıncılar ilçesi 1933 senesine kadar Giresun'un Şebinkarahisar ilçesine bağlı bir köydü. Kültürü Sivas ilçeleri ile tamamen alakasız olup eskiden vilayet olan Şebinkarahisar kültürü ile aynı kültürü yaşar. Sivas'tan farklı olarak Karadeniz Bölgesi'nde yer alması sebebiyle kemençe ve davul-zurna bir arada görülür. Yaylacılık Kızıldağ tarafında yapılmakta olup bu bölgeler çam ormanları ile kaplıdır. Yöre Horon kültürüne sahiptir. Yöresel kemençeciler köy köy gezip düğünlerde kemençe kültürünü icra ederken günümüzde Karadeniz'in genelinde olduğu gibi bu bölgede de kemençe kültürü yok olma tehlikesindedir ve artık tüm Karadeniz gibi Horonlar tek tipleşmeye başlamıştır. Halen köylerde kemençeciler olup, düğünlerde ve köy şenliklerinde kullanılmaktadır. Yörede genellikle Düz Horon, Dik Horon, Alaşağı, 3 Ayak Horonu, 5 Ayak, Sallama, Diz Kırma, Sıksara ya da Laz Horonu gibi çeşitli Horonlar oynanır. Bölgede hakim kültür Karadeniz kültürüdür. Karadeniz'in sahil ilçeleri bu bölgeye Ekinciler demektedirler. Bölgeden çok meşhur kemençeciler çıkmıştır. Kemençeci Mehmetgiller, Kemençeci Aligiller, Kemençeci Azizgiller, Kemençeci Şeynigerliler gibi pek çok kemençe yapımcısı, kemençeciler ve mahalli sanatçılar yetiştirmiştir. Eski TRT sanatçılarından Kemençeci Ali ŞAHİN Akıncılar ilçesindendir.
İklim
İlçenin içinde yer aldığı Yukarı Kelkit Vadisi havzası, Doğu Karadeniz Bölgesi'nin iç kesiminde, Giresun Dağları'nın güney eteklerinde olmasından dolayı, Karadeniz'in bu yüzünde, Karadeniz ardı iklim görülmektedir. Bu açıdan kısmen Gümüşhane Torul, Artvin Şavşat, Yusufeli, Tokat Reşadiye bölgeleri örnek gösterilebilir. Bölge ılıman ve sert, soğuk iklimin tüm özelliklerini yansıtır.
2006 Wimbledon Tenis Turnuvası
2006 Wimbledon Tenis Turnuvası kazananları aşağıdaki gibidir:
Tek erkekler
Roger Federer kaz. Rafael Nadal 6-0 7-6(5) 6-7(2) 6-3
Çift erkekler
Bob Bryan & Mike Bryan kaz. Fabrice Santoro & Nenad Zimonjić 6-3 4-6 6-4 6-2
Çift kadınlar
Zi Yan & Zheng Jie kaz. Virginia Ruano Pascual & Paola Suárez 6-3 3-6 6-2
Karışık çiftler
Andy Ram & Vera Zvonaryova kaz. Venus Williams & Bob Bryan 6-3 6-2
Tek genç erkekler
Thiemo de Bakker kaz. Marcin Gawron 6-2 7-6(4)
Çift genç erkekler
Kellen Damico & Nathaniel Schnugg kaz. Martin Kližan & Andrej Martin 7-6(7) 6-2
Çift genç kızlar
Alisa Kleybanova & Anastasiya Pavlyuçenkova kaz. Kristina Antoniyçuk & Alexandra Dulgheru 6-1 6-2
Divriği
Divriği, Sivas'ın bir ilçesidir. Divriği, coğrafik olarak Doğu Anadolu Bölgesi'nde yer alır. İlçe, Fırat Nehri'nin bir kolu olan Çaltı Çayı Vadisi kenarında kurulmuştur. Denizden yüksekliği 1225 metredir. İlçenin yüzölçümü 2781,56 km² bir alanı kaplar. Doğusunda İliç ve Kemaliye, batısında Kangal, kuzeyinde İmranlı ve Zara, güneyinde Arguvan, Arapgir, Hekimhan ilçeleri ile çevrilidir.
Divriği ilçesi çok dağlık bir bölgeyi içine almaktadır. Dağlar arasında dik ve derin vadiler içerisinde Fırat’ın küçük kolları akmaktadır. Arazi çıplak ve vahşi görünüşlüdür. Toprakları zengin demir madenleri barındırır.
Geçmişte, Mezopotamya'ya demir ihraç ederek zenginliğini arttıran yörede Orta Çağ'da inşa edilmiş olan Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası en önemli tarihi cazibe merkezidir.
Dağların yüksek, serin ve yaylacılığa elverişli şeklide otlaklarla kaplı olması, ayrıca toprak veriminin düşüklüğü yaylacılığı ön plana çıkarmıştır.
Başlıca yaylaları: Yama, Sarıçiçek, Göldağı, Eğrisu, Demirli ve Dumluca Yaylası olmakla birlikte birçok köyün kendine ait yaylaları vardır.
İlçenin önemli dağları, kuzeyde Çengelli Dağı (2650 m), Deli Dağ (2150 m) Eferdi, Göldağ ve Akdağ'dır. Güneyde Yama, Demirli, Geyikli Güneydoğuda Sarıçiçek, doğusunda Iğınbat; batıda Dumluca yer alır.
Tarihçe
Sivas ilinin büyük ilçelerinden biri olan Divriği, Hitit İmparatorluğu'ndan itibaren iskân görmüş önemli bir yerleşim merkezidir.
Hititler dönemi
Hititler zamanından beri yerleşim alanı olarak bilinen Divriği’nin adı, eski Yunan yazmalarında Apbrike olarak geçmektedir. Bizans devrinde Teprike olarak yaygın bir hal almış ve Türklerce Divrik adıyla anılmıştır. Arap coğrafyacıları ise şehrin adını ilk kaynaklara uygun olarak Abrik şeklinde tespit etmişlerdir.
Bizans dönemi
Divriği, Bizans ile İran arasında sınır karakollarından birini meydana getiriyordu. İmparator Herakleios tarafından Sasani yayılmasından kurtarılmıştır. Divriği, kısa zamanda bu sefer Arapların saldırılarıyla karşılaştı. Bu devirde Divriği kendi adıyla anılan ırmağın (Bugünkü Çaltı Çayı) üstünde yüksek bir tepede sağlam bir kale olarak stratejik bir değer taşımakta idi. Çevredeki halk, Doğu Hıristiyanlığı ile paganizmin karışımından meydana gelen ve Aziz Pavlos'un yaymış olduğu mezhebin mensupları idi. Bu yüzden Paulisyenler adıyla anılan bu mezhebin başlıca merkezlerinden biri idi. Divriği’nin yakınında bulunan büyük bir mağara ile kilise, şehre kutsallık kazandırıyor ve mağarada saklanan din şehitlerinin cesetleri ise Ashab-ı Kehf olarak değerlendiriliyordu. Dik kafalı ve zorlu bir topluluk olan Paulisyenler bir yandan Ortodoks Bizans'la, bir yandan da Araplarla süregelen uğraşmalarında kimi zaman başarılar elde etmişlerdir. I. Basileios 870 yılında Divriği önünde Paulisyenlere karşı büyük bir başarı kazanmışsa da ertesi yıl Paulisyenler Ankara'ya kadar bütün Kapadokya'yı ele geçirmişlerdir.
Selçuklu devri
Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Divriği Türk egemenliğine girdiği, Divriği’nin Alp Arslan’ın komutanı Mengücek Gazi’ye verildiği ve onun bağlı olduğu Oğuz boylarından Kayı, Bayat, Karaevli ve Akevli boylarının yerleştiği bilinmektedir. Mengücek Gazi’nin oğlu İshak’ın 1142 yılında ölümü üzerine ikiye ayrılan Mengüçlü Beyliği'nin Divriği kolunu Süleyman Bey kurmuştur. Bu beylik kültürel bir gelişme gösterirken bir yandan da Anadolu Selçuklu Sultanlığı'na bağlı olarak gazalara katılmıştır.
Bu devirde Süleyman Şah’ın 1224 tarihinde yaptırdığı kale ile oğlu Ahmetşah tarafından 1228 yılında yaptırılan Ulu Cami ve ayrıca Ulu Cami'ye bitişik olarak Ahmetşah’ın karısı Turan Melek tarafından yaptırılan darrüşifa büyük bir önem taşır. Divriği’deki son Mengücek Beyi Salih'e ait kitabe 1252 tarihini göstermektedir.
Anadolu’daki Türk Birliği'nin dağılmış olduğunu bu devirde, Sivas Eratna Beyliği'ne bağlanmışken Divriği’nin Memlûk Sultanlığı yönetiminde kaldığı görülür.
Osmanlı devri
1398'de Karayülük Osman'ın Sivas Sultanı Kadı Burhaneddin'i Zara ile Divriği arasında yenilgiye uğratıp öldürmesinden sonra yöreye egemen olan Osmanlı Beyi Yıldırım Beyazıt, Divriği Kalesi'ni Mısırlı Vali İbrahim Şuhri’nin oğlundan teslim almış, ancak 1401’de Timur'a karşı Memlük İmparatorluğu ile bir anlaşma yaparken bu kaleyi yine onlara bırakmak zorunda kalmıştır. Divriği’nin Türk Beyliğine kesin olarak katılması, Yavuz Sultan Selim devrinde Mercidabık Zaferi'nin sonunda olmuştur.
Osmanlı İmparatorluğu'nca Sivas Beylerbeyine bağlı bir sancak olarak teşkilatlanan Divriği; Harput, Arapkir ve Zara yolu üzerinde önemli bir konaktı. 17. yüzyıldan başlayarak Anadolu’da güvenliğin bozulması üzerine Tunceli dağlarına sığınan eşkiyaların baskısı altında kaldı. 200 yıl süren bu güvensizlik devresinde şehir güvenilir sığınaklardan biriydi.
Cumhuriyet devrinde Sivas İli'nin yeniden teşkilatlanması üzerine Divriği bir ilçe haline getirilmiştir.
Akarsu ve gölleri
Divriği'nin batısında Pireyp (Pir Eyüp) adı verilen bölgede çeşitli çaylar bulunmaktadır. Divriği'ye yaklaşık 30 dakika uzaklıktaki bu bölgenin çaylarını dağlardan gelen tatlı sular oluşturmaktadır. Ayrıca bu bölgedeki çaylardan biri yıllar önce, Aşağı Hamam adıyla bilinen Ali Kaya Hamamı'nın su ihtiyacını karşılamıştır. Bu sistem, küçük bir kanaldan oluşmakta ve günümüzde bölgenin incelenmesi durumunda rastlanabilecek bir hâldedir. Divriği'de bulunan dağlardan bazılarında da tatlı su kaynakları görmek mümkündür. Yörede akıllara işlemiş düşüncelerden biri de yeraltı akarsularıdır. Öyle ki, Çakırtarla (Savrun) köyünde yer alan akarsulardan birinin suyunda büyük bir azalma olduğu, bu suyun yakınlardaki köylerden biri olan Maltepe (Hornovu, Hornevil)den kaynayarak yeni bir akarsu oluşturduğu ve menderesler çizerek aktığı söylenir.
İklimi
İlçede Karasal iklim özellikleri görülür. Kışları karlı ve soğuk, yazları sıcak ve kurak geçer. İlçenin bazı dağlarında meşe, ardıç ve çam türü seyrek orman alanları mevcuttur.
Medio Cudeyo
Medio Cudeyo, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Medio Cudeyo belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımına göre 6.327 kişidir.
The West Wing
The West Wing 1999 yılından 2006 yılına kadar ABD'de yayınlanmış, çeşitli ödüller almış ve aday olmuş politik bir dram televizyon dizisidir. Türkiye'de Cine5, Business Channel ve TNT gibi kanallarda çeşitli sezonları  yayınlanmıştır. 7 sezondan ibaret olan dizinin 154 bölümü ve iki özel bölümü mevcuttur. Özel bölümlerden birisi Beyaz Saray çalışanları ile röportajları içeren bir belgesel, diğeri ise 11 Eylül'de İkiz Kulelerin yıkılması üzerine çekilen (Isaac and Ismael) ve bağış toplamak amacıyla çekilmiş bir bölümdür. Film, Beyaz Saraydaki kurgusal karakterlerin yaşadıklarını konu almaktadır. ABD başkanı Josiah "Jed" Bartlet'i Martin Sheen oynamaktadır. Martin Sheen'in çocukları da (Charlie Sheen hariç) filmde çeşitli rollerde yer almıştır. Renee Estevez birçok bölümde Nancy karakterini canlandırmıştır, oğulları Ramon Estevez ve Emilio Estevez ise bir bölümde görünmüştür. Ramon bir iş insanını, Emilio Estevez ise Martin Sheen tarafından canlandırılan başkan karakterinin gençliğini oynamıştır. 26 Emmy ve üç Altın Küre sahibi dizi, eleştirmenler tarafından da pozitif yorumlar almıştır. NBC kanalında yayınlanan dizinin yapımcılığını Warner Brothers yapmıştır. Dizi, dünyanın çok ülkesinde yayınlanmış ve hâlen yayınlanmaktadır. Alan Alda, Stockard Channing,Kristin Chenoweth, Dulé Hill, Allison Janney,Moira Kelly, Rob Lowe, Joshua Malina, Mary McCormack, Janel Moloney, Richard Schiff, Jimmy Smits, John Spencer ve Bradley Whitford tv-serisinde yer alan diğer oyunculardandır.
Yayınlandığı dönemde, karakterlerin ve başkanın liberal politikaları nedeniyle, özellikle Cumhuriyetçi Parti taraftarları tarafından The Left Wing (Sol Kanat) olarak da adlandırılmıştır.
Ödüller
The West Wing ilk sezonunda dokuz Emmy Ödülü kazanarak bir rekor kırmıştır. Her sezonu Emmy adayı olan dizi 52., 53., 54. ve 2003'teki 55. Emmy Ödüllerinde Annual Prime Time Emmy ödülünü almaya hak kazanmıştır. Dizi, aldığı tüm Emmy ödülleri ile tüm zamanlarda Emmy ödülü kazanan diziler arasında 8. sıraya yerleşmiştir. Toplamda 20 Emmy kazanan dizinin oyuncularından Allison Janney aynı zamanda toplam dört Emmy ile bir rekoru elinde tutmaktadır.
Emmy ödüllerinin yanı sıra, dizi ve oyuncuları 2000 ve 2001 yıllarında iki Screen Actors Guild (SAG) (En iyi aktör; Martin Sheen ve en iyi aktris; Allison Janney), Altın Küre (Martin Sheen) ve 1999 ve 2000 yıllarında yayıncılıktaki mükemmeliyet nedeniyle Peabody Ödülüne hak kazanmıştır.
Halhin Gol Muharebesi
Halhin Gol Savaşı (, Halha Irmağı Çatışması,, Nomonhan Olayı, , Halha Irmağı Savaşı, SSCB-Moğolistan Halk Cumhuriyeti ile Japon İmparatorluğu-Mançu İmparatorluğu arasında 11 Mayıs - 16 Eylül 1939 tarihinde meydana gelen sınır çatışmaları.
The West Wing
Ödüller
Oyuncuların kazandığı ödüller aşağıdaki tabloda listelenmiştir.
Halhin Gol Muharebesi
Sınır Sorununun Tarihçesi
1734'te Çin'in Çing Hanedanının belirttiği Dış Moğolistan ile İç Moğolistan arasındaki sınır Nomonhan (Номон-Хан-Бурд-Обо / Nomon Khan Burd Obo)'dan geçmekteydi. Bu sınır Moğolistan'ın bağımsızlık ilan etmesinden sonra tekrar Moğolistan ile Çin tarafından kabul edilmekteydi. Fakat 1932'de kurulan Mançukuo İç Moğolistan'ın güney sınırı için mevcut sınırdan yaklaşık 20 kilometre güneyinde bulunan Halha Nehri'ni sınır olduğunu iddia ederek öteden beri yörüklerin serbestçe hayvancılığı işlediği bu bölgede münakaşa yaratmıştı.
10 Ağustos 1938'de Hasan Gölü Muharebesi (Changkufeng Olayı)'nin mütarekesi Moskova'da imzalandıktan sonra sınırları sakinleşti. Ancak Ocak 1939'da Moğolistan 7. Sınır Muhafız Noktası'na bağlı bir üsteğmen ve 212 erin sınırı aşarak keşif görevinde bulunurken Mançukuo tarafında esir alınmasıyla sınır bölgesinde çatışmalar yoğunlaşmaya başladı. Zamanla Moğolistan'a Sovyetler Birliği'nin, Mançukuo'ya ise Japonya'nın takviye birliklerini yollamalarıyla çatışmalar şiddetlenecekti.
The West Wing
Ödüller
W.G. "Snuffy" Walden "The West Wing Açılış Teması" ile 2000'de Emmy kazanmıştır.
Halhin Gol Muharebesi
Birinci Halha Nehri Olayı (11 - 31 Mayıs 1939)
11 Mayıs 1939 sabah erken saatte sınırı geçen 20-60 kadar Moğol askerinin Nomonhan civarında bulunan Mançukuo Sınır Gözetme Noktası'na karşı hücum etmesiyle çatışma başladı. 12 Mayıs'ta 700 Moğolun sınırı geçtiği rapor edildi. 13 Mayıs'ta 23. Tümen (第二十三師團) Komutanı Korgeneral Michitarō Komatsubara (小松原 道太郎), Tümenin keşif alayına bağlı Komutanı Yarbay Yaozō Azuma (東 八百蔵) komutasında bir müfreze (Azuma Müfrezesi) kurdurarak 300 Mançukuo birlikleriyle beraber hareket ettirdi. Ancak rapor edilen 700 rakamı yanlış bilgi olup aslında yüzü aşamayan Moğol, hemen Halha Nehri'nin ötesine çekildi. Komatsubara hareketin maksadının tamamlandığını düşünerek Azuma müfrezesinin geri dönüşünü emretti.
The West Wing
Ödüller
Dizinin pek çok oyuncusu Emmy Ödüllerine aday gösterilmiştir ancak kazanamamıştır. Örneğin Martin Sheen dizinin devam ettiği yedi sezonda da aday gösterilmesine karşın Emmy kazanamamıştır.
Kadro
Dizinin temel oyuncularının hemen hemen hepsi bölüm başına yaklaşık 75.000 Amerikan Doları kazanırken Başkan Jed Bartlet rolünü üstlenen Martin Sheen, bölüm başına 300.000 ABD Doları almıştır.
Halhin Gol Muharebesi
Birinci Halha Nehri Olayı (11 - 31 Mayıs 1939)
Moğolistan Başkumandanı Mareşal Horloogiyn Çoybalsan (Хорлоогийн Чойбалсан), 15 Mayıs'ta Sınır Muhafızı'na, ana birliklerinin varıncaya kadar Halha Nehri hattını savunmasını emrederek Moğol 6. Süvari Tümeni'ni ilerletti. 20 Mayıs'a kadar Kızıl Ordu 57. Özel Nişancı Kolordusu　(57-й особый стрелковый корпус)'suna bağlı ve Kıdemli Teğmen Bykov (А. Э. Быков)'un komutası altındaki birlikleri ilerletti. Sovyet ve Moğolistan birlikleri Khalha Nehri'nin doğu sahlinde mevzilendi. Buna fark eden Komatsubara Halha Nehri'nde düşmanı imha etmeye karar verdi. Piyade 64. Alayı (歩兵第六十四聯隊)　Komutanı Albay Takemitsu Yamagata (山縣 武光) komutasındaki Yamagata Müfrezesine hareket emrini vererek 28 Mayıs hücume geçirdi.
Japon Keşif Birlikleri Rus ve Moğolların ricaat yolunu keserek müfrezeden ayırılarak yanından hücum etti. Fakat Sovyetler ve Moğolların üstün mekânize birlikleriyle Halha Nehri'nin batı sahlinde konuşlandıran topçu ateşinin desteğiyle karşı hücumuna geçti. Cephenin ortasında kuşatılan Azuma Müfrezesi 29 Mayıs'ta süngü hücumu düzenledi ve imha edildi.
Korgeneral Komatsubara durumunu inceleyerek ricaat kararını verdi. 31 Mayıs'ta Yamagata Müfrezesi de ricaat emri yüzünden geri çekildi. Sovyetler ve Moğollar da 30 Mayıs'ta Halha Nehri'nin batısına çekildi. Böylece Birinci Halha Nehri Olayı sona erdi.
İkinci Halha Nehri Olayı (Temmuz-Ağustos 1939)
Belarus Askerî Bölgesi Komutanı Vekili Komkor (Komandir korpusa - Kolordu Komutanı) Georgi Jukov 2 Haziran’da Moskva'ya çağrıldı ve bölgeye gitmesi emredildi. Bölgeye varan Jukov, Halha Nehri doğu sahilini savunarak derin karşı saldırıyı hazırlanacağını açıkladı. Millî Savunma Halk Komiserliği, 6 Haziran'da 57. Kolordu Komutanı Komdiv (Komandir divizii - Tümen Komutanı) Nikolay Feklenko (Николай Владимирович Фекленко) 'yu azlederek yerine Jukov, askerî komiserliğine tümen komiseri Mihail Nikişev (Михаил Сергеевич Никишев) ve kurmay başkanlığına Kombrig (Komandir brigadi - Tugay Komutanı) Mihail Bogdanov (Михаил Андреевич Богданов) getirildi.
Japon Temmuz taarruzu
Her iki taraf bölgede birliklerini kurdular, kısa zamanda Japonlar savaş alanında 30.000 personele sahip oldu. Sovyetler yeni bir kolordu komutanı, Komkor Georgi Jukov'u yolladı, Jukov 5 Haziran'da bölgeye ulaştı ve çatışma alanına daha fazla motorize ve tank birliklerini getirdi. Jukov ile birlikte İspanya İç Savaşı'nda "General Duglas" lakabıyla tanınmış Yakov Smuşkeviç (Яков Владимирович Смушкевич) de uşuç birlikleriyle bölgeye ulaştı.
27 Haziran'da Japonlar hava saldırlarını başlattı. Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri 2. Hava Tugayı'na bağlı 107 savaş uçağı (24 ağır bombardıman uçağı, 6 hafif bombardıman uçağı, 77 avcı uçağı) Tamsagbulag (Tamusk)'taki Sovyet hava üssüne karşı hava bombardımanı düzenledi. Ancak bu saldırı Tokyo'daki İmparatorluk Kara Kuvvetleri Genelkurmayı'nın izni almadan Kantō Ordusu (関東軍) Üst Kurmayı Binbaşı Masanobu Tsuji (辻 政信) tarafından planlanarak sadece Kantō Ordusu'nun emriyle gerçekleştirildi. Hızlı bir şekilde olayın tırmanmasını önleme ve Nomonhan 'ı tutuma çabalarıyla Tokyo derhal hava birliklerine herhangi hava saldırısını yapılmayacağına dair emrini verdi.
Haziran ayı boyunca, Nomonhan yakınındaki nehrin iki tarafındaki Sovyet ve Moğolların faaliyetleri ve yalnız kalmış Mançukuo birliklerine karşı küçük çaptaki saldırları hakkında sürekli rapor edildi. Ayın sonunda, Japon 23. Tümeni Komutanı Kolgeneral Michitarō Komatsubara'a, "istilâcıları kovma" izni verildi. Japonların planı iki çatallı saldırı içindi. 23. Tümen'in Piyade 71. Alayı (歩兵第七十一聯隊, Albay Tokuzō Okamoto, 岡本 徳三) ve Piyade 72. Alayı (歩兵第七十ニ聯隊, Albay Mikio Sakai, 酒井 美喜雄) ve Piyade 64. Alayı (Albay Takemitsu Yamagata)'nın bir taburu ve Piyade 7. Tümen (第七師團)'den ödünç alınan Piyade 26. Alayı (歩兵第二十六聯隊, Albay Shinichirō Sumi, 須見 新一郎) olmak üzere üç alay ile bir alaydan ibaret Japon birlikleri, Halha Nehri'ni geçerek ilerledi ve nehrin batı yakasında bulunan Baintsagan Tepesi'ndeki Kızıl Ordu birliklerini imha etti. Akabinde sola dönüp güneye Kawamata Köprüsü'ne doğru ilerledi. Saldırının ikinci çatalı ise Kolgeneral Yasuoka Masaomi (安岡　正臣) komutası altında, Tank 3. Alayı (戦車第三聯隊, Yarbay Kiyotake Yoshimaru, 吉丸　清武) ve Tank 4. Alayı (戦車第四聯隊, Yarbay Yoshio Tamada, 玉田　美郎), Piyade 64. Alayı'nın bir kısımı, 7. Tümen'e bağlı Piyade 28. Alayı (歩兵第二十八聯隊)'nın bir taburu, İstihkam 24. Alayı ve Saha Topçu 13. Alayı (Albay Takahisde Ise, 伊勢 高秀)'ndan oluşturulan Japon Kara Kuvvetleri 1. Tank Grubu (Yasuoka Müfrezesi)'nun göreviydi. Bu birlik nehrin doğu yakası ve Haylastin Nehri (Хайластин-Гол, Holsten Nehri)'nin kuzeyinde bulunan Sovyet askerlerine saldıracaktı.
Kolgeneral Yasuoka Masaomi komutasındaki 1. Tank Grubu (第一戦車團)'na bağlı tanklar şunlar idi:
Kuzey kanadı Halha Nehri'ni geçmeyi başardı ve Baintsagan Tepesi'nden Sovyetleri kovalayıp batı kıyısı boyunca güneye doğru ilerledi. Fakat bu tehdidi fark eden Jukov 450 tank ve zırhlı araba ile karşı saldırıyı başlattı. Sovyet zırhlı birliği, piyadenin desteği olmamasına rağmen Japonlara üç taraftan saldırıp neredeyse onları kuşattı. Japon birliği levazım için sadece nehri üzerindeki bir dubalı köprüye sahip olması fazlasıyla yetersiz olup (köprü personelinin çoğunluğu, Çin'deki savaşa desteklemek için güneye sevkedilmiştir), 5 Haziran'da nehri tekrar geçerek geri çekilmek zorunda kaldı. Aynı anda güney kanadı oluşturan Yasuoka Müfrezesi'nin 1. Tank Grubu, nehrin batı kıyısındaki yüksek yerlerde bulunan Sovyet toplarından kaçınmak için karanlık içinde hareket edip 2 Temmuz gecesi saldırıya başlattı. Çatışmada Yasuoka Müfrezesinin zırhlı aracın yarısını kaybettiği ortaya çıktı, fakat henüz ne doğu kıyısındaki Kızıl Ordu birlikleri yarabildi ne de Kawamata Köprüsü'ne ulaşabildi. Sovyet karşı saldırısından sonra 9 Temmuz'da hırpalanmış, tüketilmiş Yasuoka Müfrezesi dağıldı ve Yasuoka kurtuldu. 3 Temmuz'da Tank 3. Alayı Komutanı Albay Kiyotake Yoshimaru, 4 Temmuz'da 23. Tümen Kurmay Başkanı Albay Tsutomu Ōuchi (大内 孜) çatışmada öldü. 8 Temmuz'da 149. Nişancı Alayı Komutanı İvan Remizov (Иван Михайлович Ремизов), 12 Temmuz'da 11. Tank Tugayı Komutanı Kombrig Mihail Yakovlev (Михаил Павлович Яковлев) çatışmada öldü.
Her iki ordu, müteakip iki haftada Halha Nehri'nin doğu kıyısında Haylastin Nehri ile birleştiği noktaya kadarki dört kilometrelik (2,5 mil) cephede dövüştü. Jukov, erzak üssünden 748 kilometre (465 mil) mesafesinde bulunan ordusunu tedarik etmek için 2600 kamyon filosu topladı. Öte yandan Japonlar benzer motorlu ulaşım araçların eksikliği nedeniyle şiddetli tedarik sorununun acını çekti. 23 Temmuz'da Japonlar Kawamata Köprüsü'nü koruyan Kızıl Ordu birliklerine karşı 64. ve 72. piyade alayları göndererek başka bir büyük ölçekli hücumu başlattı. Japon topçu iki günlük bir süre içinde mühimmat depolarının yarısından fazlasını tüketilen büyük bir yaylım ateşiyle saldırı destekledi. Bu saldırıda bazı ilerlemeler kaydedildiyse de Sovyet hattını yarmayı ve köprüye ulaşmayı başaramadı. Japonlar, kayıp sayısının tırmanması ve topçu depolarının tükenmesi yüzünden 25 Temmuz'da saldırından geri çekildi. Japonlar o zamana kadar beş binden fazla kayıp verdiyse de Komünist birlikleri karşısında hâlâ 75.000 personel ve birkaç yüz uçağa sahipti. Böylece muharebe çıkmaza sürüklendi.
Sovyet Ağustos taarruzu
Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri, 4 Ağustos 1939'da 23. Tümen'i de emir altına alan 6. Ordu (第六軍) teşkil etti ve komtanlığına Korgeneral Rippei Ogisu (荻洲 立兵) 'yu getirdi. Kızıl Ordu, 21 Temmuz 1939'da 57. Özel Nişancı Kolordusu'nu 1. Ordu Grubu (1-я армейская группа) olarak yeniden teşkil ederek ve yine Jukov'a komuta ettirdi.