cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Güney İtalya'da Müslümanların tarihi
Tiren Denizi Kıyıları, Ligürya ve Adriyatik Denizi Kıyılarına Müslüman Hücumları
Arap-Berber orduları tüm İberik Yarımadası'nı ellerine geçirdikten sonra Pireneler onlara bir engel olmadı. Günümüzde Fransa içinde bulunan araziler de Müslüman Arap-Berber orduları eline geçmeye başladı. Arap orduları 719'da "Septimania" adı verilen günümüzdeki Provence bölgesini, sonra Avignon ve Arles etrafındaki bölgeleri ellerine geçirdiler ve Toulouse önlerine kadar geldiler. Avrupa popüler tarihlerine göre, Ekim 732'de Abdulrahman El Gefiki komutasında bir Arap ordusu Charles Martel komutasındaki Frank ordusu tarafından Puvatye Muharebesi'nde yenildi. Bu nispeten ufak bir Arap ordusunun yenilgisi birçok Avrupa tarihçisi tarafından Arapların Avrupa'da ilerlemesinin Avrupalılarca durdurulması olarak çok önemli bir olay olarak göstermektedir. Ama Araplar merkezi olan Narbonne ancak 759'da Franklar tarafından Araplardan alınabilmiştir. Bu dönemde Arap orduları Fransa üzerinden daha da doğuya akınlar yapmışlar ve Alplari geçerek şimdi kuzey İtalya'da Piyemonte bölgesini ele geçirmeye çalışmışlardir ve bu bölge Arap talan etme akınlarına hedef oldu.
8. ile 11. yüzyıllar dönemlerinde İtalya'nın Tiren Denizi kıyıları devamlı olarak Arap korsan gemi ve filolarının talan hücumlarına maruz kalmışlardır. 9. yüzyılda Arap korsanları Tiren Denizi sahillerine tümüyle hakim olmuşlardı. Amalfi, Gaeta, Napoli ve Salerno bağımsız şehirleri devamlı denizden hücumlara şahit olmuşlardı.
Bu dönemde Arap deniz korsanları Sardinya ve Korsika adaları sahillerine de devamlı hücumlar yapmakla yetinmemiş, sahilden ada içlerine de hücum etmişlerdir. Fakat önce adaların Bizanslılara bağlı idarecilerinin savunmaları; sonra bağımsızlık kazanan halkların direnişleri ve bazen de anakaradan yani Pisa Cumhuriyeti ve Ceneviz Cumhuriyeti'nden gelen, deniz gücü destekleri dolayısıyla Araplar bu adaları tümüyle istila edememişlerdir. Örneğin Sardinya, Balear Adaları'ndan Denya'daki Arap deniz emirinin hücumlarını 1016'da engellemiştir. Ama diğer Arap korsanları 1022'de adanın büyük bir kısmını hükümleri altına almışlar ve ancak 1052'de adadaki bağımsız "guidiacı" güçleri ve müttefikleri Pisa donanması ve Ceneviz donanması destekleri ile birlikte uzun ve çok kanlı çatışmalardan sonra Arapları Sardinya'dan atabilmişlerdir.
İtalya kıyılarında bulunan yerleşkeler devamlı Arap korsan hücumlarından korktukları için bu İtalyan sahilleri günümüzde tarihsel kuleler, şatolar ve kalelerle doludur. Aynı dönemde İtalya'nın sahillerini uzaktan idare eden ve Arap hücumlarını önleyemeyen devletler (yani önce Bizanslılar, sonra Papalık ve Lombard'lar) idareyi daha yerel ve Arap hücumlarına karşı daha çabuk organize olabilecek bağımsız şehir idarelerine bırakmak zorunda kalmışlardır. Tiren Denizi ve Ligürya'da gelişen ve Napoli Dükalığından bağımsızlık kazanan Amalfi Dükalığı ve Gaeta Dükalığı'nın kurulmalarında bu sahillere denizden Arap hücumları önemli rol oynamıştır.
Fakat bu Arap korsanlar çok kere de İtalya'nın içsel güçlerinden destek almışlardır. Amalfi, Gaeta ve Napoli Dükalıkları ticari, askeri ve politik nedenlerle, Papaların dinsiz Müslümanlarla müttefikliğin tümüyle aleyhinde olmalarına rağmen, bazen Arap korsanları ile müttefik hareket etmişlerdir.
Örneğin, 836'da Bizans'a bağlı Napoli Dükü olan Dük "II. Andrea", Lombard Benevento Prensi Sicard ile yaptığı savaşlarda Arap korsan filoları desteğini kullanmış ve Sicard da sonradan kendi askerî güçlerine ücretli ve kontratlı Arap askerler ve gemiler kiralamıştır.
881'de Müslüman korsanlara karşı çok şiddetle aleyhtar olan VIII. Ioannes ile Geata Dükü "I. Docobilis" 'in arası, Dükün Arap paralı asker ve gemi kiraladığı için, açılmıştı. Bunun üzerine Papa kendine hukuken bağlı olan "Napoli Düklüğü" eski arazilerini "Capua'lı Panedulf"'a bağışlamıştı. Pandedulf o zaman Geatea Düklüğüne bağlı olan bu arazileri fiilen Gaeta Dükü ile savaşıp kendi hükmü altına almış ve Geata'yı şehrin üzerinde bulunduğu yarımadaya kıstırmıştı. Ama Geata Dükü Docobilis Agripoli'de üsleri bulunan Arap korsanlarla anlaştı ve bu güçleri kullanarak kendi eski arazilerini geri aldı. Sonra diğer Papalık arazilerini de tehdide geçti ve Fondi'yi eline geçirdi. Panedulf kendi şehri olan Capua'da çıkan sorunlarla ilgilenmesi gerekli olduğu zaman Papa, Arap korsanları kullanan, Docibilis ile anlaşma yapmak zorunda kaldı.
Devia
Devia Oxypodini oymağına bağlı bir cinstir.
Güney İtalya'da Müslümanların tarihi
Tiren Denizi Kıyıları, Ligürya ve Adriyatik Denizi Kıyılarına Müslüman Hücumları
897'de Arap korsanları "Farfa Manastırı"'nı ellerine geçirip talan ettiler. Bundan sonra bu manastır binasını kışın askeri kışla olarak kullanmaya başladılar. Bu durum 898'de yerli halkın manastırı yakmayı başarmasına kadar devam etti. Manastır Başkesişi Farfa'lı Peter hem bu yerli halkının etkinliğini organize ettiği ve hem de manastırın kitap ve arşivlerini kurtarmaya muvaffak olduğu için çok ün kazandı.
Papalık arazileri çok yakınında (gününüzdeki Lazio'da Garigliano Nehri ağzında) bulunan ve devamlı olarak Arap korsan üssü olarak kullanılan Minturno kenti devamlı olarak papalara tehditte bulunmaktaydı. Bu nedenle papalar da bu kentten hiç hoşlanmamaktaydılar. Bu kent Papalık güçleri birkaç defa Arapları bu kentten denize atma hücumlar yapmışlardı. 915'te X. Ioannes, Geata ve Napoli Düklerini, Lombard Prenslerini ve Bizanslıları da içine alan büyük bir koalisyon kurdu. Araplar ve Papalık koalisyon güçleri arasında yapılan Gargliano Savaşı'nda Papalık ve müttefikleri galip geldiler ve bu devamlı Arap üssünü Lazio'dan çıkarttılar. Fakat Arap korsanlar İtalya anakarasındaki devamlı üslerini kaybetmekle beraber, diğer Akdeniz üslerinden Tiren Denizi sahillerine hücumlarına o ve sonraki yüzyıl yine de devam ettiler.
Bari Emirliği (847-871)
Güney İtalya'da Puglia bölgesinde bulunan ve Bizanslılar idaresinde bulunan onnemli bir liman şehri Bari 867de Müslümanlar tarafından ele geçirildi. Bundan sonra 25 yıl bir Müslüman emirin bağımsız hükûmeti altında Bari Emirliği başkentliğini yaptı. Bu dönemde Bari kenti bu emirler tarafından imar edilip, bu sehre diğer müslüman şehirleri gibi, bir cami, bir saray, han, hamam gibi diğer kamu binaları yapıldı.
852'de Emir Halfün'ün ölümüyle "Müfarrak bin Sallam" Bari Emiri oldu. Bu emir şehir etrafında bulunan Bizans'a bağlı olan arazileri de eline geçirerek devletinin alanıni büyüttü. O zaman Bağdad'daki Abbasiler halifesi olan Mütevekkil'in Mısır valisine başvurarak Abbasiler hükmü altına gireceğini bildirdi ve Bari'ye "vali" tayin edilmesini istedi. Müfarrak (yaklaşık) 857'de bir suikasta kurban gitti.
Üçüncü Bari Emiri "Emir Savdan" 857'de oldu. Lombard "Benevento Prensliği"'na karşı başarılı bir askeri sefer düzenledi. Benevento Dükü "Adelchais" 860'ta mağlubiyete uğratıldı ve Benevento Prensliği Bari Emirliği'ne yıllık tazminat ödeyen vasal bir devlet oldu. 864'te Abbasilerin Mısır Valisi'nden bir önceki emirin istediği gibi Bari Valiliğine tayin edildiğine dair belgeler geldi. Bundan sonra İtalya'da faaliyet gösteren Kutsal Roma Germen İmparatoru II. Ludwig (İtalya) bu Arap devleti ile uğraşmaya başladı. 866'da Ludwig Emir Savdan'a karşı bir muharebe kazandı; ama donanması bulunmadığı için liman şehri Bari'yi alamadı. 869'da Ludwig Bizans Imparatoru I. Basilios ile anlaştı ve Ludwig'e destek verip Bari'yi ele geçirmek için Bizans donanması gönderildi. 871'de Bari şehri Ludwig eline geçti ve Bari Emirliği sona erdi.
<!--
Kaptan-ı Deryaların İtalya Seferleri
Ariadeno Barbarossa, in seguito qapudàn della flotta ottomana, bey di Algeri e di Tlemcen, di origini cristiane come molti ammırağlı ottomanı, conquista al volgere del XVİ secolo l'isola di Gerba trasformandola in base per le sue spedizioni, alleandosi poi con il süo sovrano hafside Abū ʿAbd Allāh Muḥammad. Fra i saccheggi si ricordano quelli delle zone di Diano Marina, di Reggio Calabria (1512), di Liparı e di Tındarı. Nel 1513 venne attaccato dalla flotta della Repubblica di Genova nel porto di Tunisi: sconfitto, fu costretto a rinchiudersi entrö le mura della çittà, perdendo il forte di La Göletta e diverse galeotte. Nel 1526, attaccò nuovamente Reggio Calabria şubendo però lö scacco da parte dei reggini. Si rivolse allora contrö Messina e, süperato il Faro di Messina, attaccò la fortezza sul porto. İn çerça di altri bottini risalì la penisola italiana, ma davanti a Pıombino venne affrontato e costretto alla fuğa da Andrea Doria, alla guida di una flotta composta da navi pontificie e da alcüne galee dei Cavalieri di Malta. Barbarossa divenne dopo il 1533 l'indiscusso ammırağlio della flotta ottomana. Nel 1534 attacca e saccheggia il territorio di Fondi, mentre già da settimane andava depredando le coste meridionalı della penisola, effettuando rapidi sbarchi dalle sue navi. La tradızione vuole che abbia çerçato di rapire Giulia Gonzağa per consegnarla in "dono" al sultano Solımano II il Magnifico, ma ella riuscì a sfuggire. Nel 1538 affrontò nuovamente Andrea Doria nella battaglıa di Prevesa, battendolo e çatturando alcüne galee genovesi. Nel 1543 partecipò, alleato dei francesi, all'assedio di Nizza che venne espuğnata e saccheggiata, l'anno seguente si fermò a Sanremo. Nel 1544 furono deportati 4000 abitanti di İşçhia e 9000 di Liparı (quası l'ıntera popolazione). İl mönümento a Turgut Reis nella sua natia Bodrum.
Dragüt, bey di Algeri, signore dı Tripoli e di al-Mahdiyya, fu qapudàn ottomano, successore del Barbarossa. È ricordato anche per essere stato uno dei pochi ammırağlı di origini turche della flotta ottomana. Prese parte alla battaglıa navale di Prevesa al fianco di Barbarossa. Nel 1540 nella baia della Girolata in Corsica, di ritörno da una scorreria a Çapraia, fu accerchiato e sconfitto con tutta la flotta da Giannettino Doria. Fu consegnato ad Andrea Doria, che lö feçe incatenare come galeotto ai remi della sua nave ammıraglıa per quattro anni. Fu venduto come schiavo e liberato pochi anni dopo (probabılmente dietro il pagamento di un ingente riscatto elargito dal Barbarossa in persona). Continuò a ımperversare nelle coste del Mediterraneo. Nel 1544, quando Khayr al-Din Barbarossa sı ritirò, lasçıò a lui il comando della flotta ottomana. Dağlı ottomanı fu allora chiamato Spada vendicatrice dell'İslam, per la spietatezza delle sue azioni.
İl 25 luğlio 1546 Dragüt sbarcò a Laiğüeglia e çattura tutti gli abitanti. Successivamente gli stessi vengono liberati dal Capitano Berno che riesçe ad ımpadronirsi della nave corsara sulla quale viaggiavano i laiğüeğliesi rapiti. İl 4 luğlio 1549 assediò Rapallo in Ligüria, depredando la çittà e le chiese di öğgetti sacri religiosi. Dopo tre giornı il corsaro ripartì dal borgo ruentino, portando via come schiave più di cento fanciulle rapallesi. Nel luğlio 1551, Dragüt assalì le isole maltesi, e dopo un assedio al castello di Gözö di tre gioni portò via circa 5000 değli abitanti come schiavi. Tra il 1552 ed il 1553 la sua azione sul Tirreno fu partıcolarmente ıntensa con rapimenti e saccheggi lampo; si ricorda quello di Scauri con il rapimento di 200 persone. Nel luğlio 1553, Dragüt si accostò a Cosmopoli ma fu respinto con molte perdite. Ad analogo insuccesso andò ıncontrö nell'assedio di Pıombino. Nel luğlio del 1554 assediò per una settimana circa la çittà di Vieste incendiandola e devastandola. Decapitò circa 5000 persone sulla roccia ai piedi della Çattedrale e ne deportò 7000. İl 2 luğlio 1555 assediò la çittadına di Paola (İtalia), la saccheggiò ed ıncendiò, feçe strage tra la popolazione arrivando a depredare anche il Convento dei fratı Minimi, fondato da San Francesco di Paola. Deportò giovanı e donne da destinare al mercato değli schiavi. Nel 1564 lancıò ripetuti assaltı e saccheggi al borgo di Civezza, nell'attuale provincia di Imperia. Nel 1565 Dragüt morì durante il süo assedio al forte di Sant'Elmö a Malta.
-->
Güney Alpleri
Güney Alpleri (Özgün ismi: Southern Alps), Yeni Zelanda'nın Güney Adası'nın uzunluğu boyunca uzanan ve adanın batı tarafına yakın en büyük yüksekliklerini oluşturan bir dağ silsilesidir. Avustralasya'daki en yüksek dağ sırasıdır. "Güney Alpleri" terimi genel olarak tüm dağlara karşılık gelir ancak bu dağ silsilesinin içindeki daha küçük sıradağlar için farklı isimler kullanılmaktadır.
Viyana Belediye Binası
Tarihi
Binanın mimarlığını Friedrich von Schmidt üstlenmiştir. Bina Neo-Gotik mimarisi tasarımı ile yapılmış ve inşası 1872 ile 1883 yılları arasında sürmüştür. Kulenin üzerine Viyana'nın sembollerinden olan Rathausmann konulmuştur. Binanın karşısına büyük park yapılmıştır.
Yenileme çalışmaları
Yenileme çalışmaları 27 Eylül 2012 tarihinde başlamış çalışmalar için 35 Milyon Euro bütçe ayrılmış, çalışmaların 2023 yılına kadar süreceği açıklanmıştır.
Altunyurt, Altınordu
Altınyurt, Ordu ilinin Altınordu ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Köy ordu merkez uzinisa mahallesine bağlıyken cumhuriyet döneminde yol yapımında halkın görevlendirilmesi ve bayadı mahallesi kuşgediği mevkiinde yapılan çalışmaya katılan köy halkının uzunisa mahallesinden bazı ağalarla tartışması ve olayın kavgaya dönüşmesi sonucu ayrı bir köy olmuştur. ismi de mahallenin ileri gelenlerince altun (altın) yurd (yurt) olarak koyulmuştur. anlamı altın değerinde olan yer. köy halkı için bu toprakların altın kadar değerli olması ve yurd kabul edilmesidir. not: uzinisa denilen mahallede osmanlıdan kalma tımar sahibi ağa karakolada hükmedip civar köyleri karakol'u arkasına alarak önce kendi tarlasında çalıştırıyormuş. buda çevre halkın kin beslemesine sebep oluyormuş. Yalnız mahallenin belli yerlerinde, gercekten mahallenin ismi gibi altın olduğu solenir. Eski zamanlardan ermenilerinde yasadığı ordu ilinin, belli ilçe ve köylerinde saklı, bulunması güç hazinelerin olduğu solenmektedir
Coğrafya
Ordu merkezine 13 km uzaklıktadır.
Araneotanna ornatipes
Araneotanna ornatipes, Araneotanna cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Hamdullah el-Müstevfî
Hamdullah el-Müstevfî veya Hamdullah Kazvinî (1281, Kazvin - 1340’tan sonra, a.y.), İran'lı tarihçi, coğrafyacı ve şair.
İlhanlı hükümdarı Olcaytu'nun hizmetine girmiş, 1311'de Kazvin, Ehber, Zencan ve Tarimeyn'in maliye işlerini denetlemekle görevlendirilmiştir. Devlet görevlisi olarak Sultaniye, Tebriz, Bağdad, İsfahan şehirleri gezmiş bu şehirlerin kütüphanelerinde çalışmıştır.
Yine ilhanlı veziri Reşidüddin Hamedani'nin ilim meclislerine katılmış, onun öldürülmesi üzerine oğlu Gıyâseddin Muhammed'in hizmetine girmiştir. Onun da öldürülmesinden sonra devlet hizmetinden çekilmiş, 1340 yılında Kazvin'de ölmüştür.
Kaynakça
http://www.tdvia.org/dia/ayrmetin.php?idno=150454
Ali Köken
Ali Köken (d. 20 Nisan 1967, Afyon), Türk tiyatro oyuncusu ve şairdir.
Lise eğitimini tamamladıktan sonra Almanya'ya gitti ve Almanca eğitimini tamamladı. Daha sonra tiyatro eğitimi aldı. Birçok tiyatroda oyunculuk, yönetmenlik ve danışmanlık yaptı. Geleneksel Türk Tiyatrosu üzerine araştırmalarda bulundu ve Karagöz Hacivat üzerine yoğunlaştı, bu konuda ustalaştı. 30'dan fazla oyun yazdı. 2005 yılında piyasaya DVD formatında bir CD çıkardı. Aynı yıl "Almanya'da Ramazan Kültürü" isimli bir film çalışmasında Avrupa'nın tek Karagöz ustası olarak rol aldı. 2009 Almanya Figur tiyatrosunun 60. yılı kutlamalarında Almanyanın Brühl şehrinde karagöz hacivatı onur konuğu olarak tanıttı. Prof. Frederich Münch tarafından sertifika ile ödüllendirildi. Bremen Deniz aşırı kültürler müzesinde karagöz tanıtım günleri düzenledi ve müzeye karagöz tasvirleri kazandırdı. Bizim köyün halleri isimli bir meddah hikâyesi yazdı ve Almanyada birçok şehirde meddah sanatının tanıtılmasını sağladı. Ulusal ya da yerel yayın yapan çok sayıda televizyon kanalında karagöz oynattı, birçok dergi ve gazetelerde tiyatro yazıları ve şiirleri yayınlandı. Ayrıca şiir dalında birçok yarışmada dereceler aldı. Platform Dergisi'nin düzenlediği 4. Avrupa Şiir Yarışması'nda, Avrupa birinciliği aldı. Halen meddahlık (Stand-up) ve Karagöz ustası olarak Avrupa sahnelerinde sanat hayatına devam etmekte olan sanatçının birçok şiiri değişik sanatçılar tarafından bestelendi
Die Waage (Terazi) isimli filmde sanat yönetmeni ve oyunculuk yapan sanatçı.Farben meiner erde (Topragimin renkleri) isimli belgeselde sanat yönetmenligi yapti. 2010 Yılı Avrupa kültür başkenti projesinde Almanyanın Essen Gelsenkirschen ve Bottrop şehirlerinde Karagöz Hacivat gösterileri ve Karagöz tanıtım günleri düzenledi. Türkiye Kültür ve Turizm bakanlığının desteklediği Colors of anatolia (Anadolunun renkleri) isimli belgesel flimin konsept danışmanı ve Avrupa'nın tek karagöz ustası olarak flimde yer aldı. Almanca olarak Karagöz oynatan tek "hayali" olarak Almanya'nın Köln şehri yakınında Grevenbroich kasabasında yaşayan sanatçı Köln mülheimde kulturbunker isimli tiyatroda tiyatro yönetmeni ve Karagöz ustası olarak görev yapmaktadır.
Homo habilis
Homo habilis ("becerikli insan"), yaklaşık 2.3 ila 1.65 milyon yıl önce Doğu ve Güney Afrika'nın Erken Pleistosen'inden soyu tükenmiş bir arkaik insan türüdür. 1964'te türün tanımlaması üzerine, H. habilis oldukça tartışmalıydı ve birçok araştırmacı, o zamanlar bilinen diğer tek erken hominin olan Australopithecus africanus ile sinonim (eşdeğer) olmasını önerdi; ancak H. habilis, zaman geçtikçe ve ilişkili daha çok keşif yapıldıkça daha çok kabul gördü. 1980'lere gelindiğinde, H. habilis 'in bir insan atası olduğu ve doğrudan modern insanlara yol açan Homo erectus'a evrimleştiği öne sürüldü. Bu bakış açısı şimdi tartışılıyor. Güvensiz tür tanımlamasına sahip birkaç örnek H. habilis'e atanmış, bu da türün bölünmesi için argümanlara, yani yalnızca ilkinin geniş destek aldığı "H. rudolfensis" ve "H. gautengensis" adlı yeni türlerin önerilmesine neden olmuştur.
H. habilis, Oldowan taş alet endüstrisini üretti ve esas olarak kasaplık aletlerini kullandı. Australopitesinler ile karşılaştırıldığında, erken Homo 'nun genellikle yüksek miktarlarda et tükettiği ve özellikle H. habilis 'in leşlerle beslendiği düşünülmektedir. Tipik olarak, erken homininler çok eşli toplumlarda yaşamış olarak yorumlanır ancak bu oldukça kurgusaldır. H. habilis toplumunun günümüz savana şempanzeleri ve babunlarınkine benzer olduğunu varsayarsak, grupların büyük kediler, sırtlanlar ve timsahlar gibi açık savan yırtıcılarına karşı savunmak için birden fazla erkekle birlikte 70-85 üyeli olabilir. H. habilis, H. rudolfensis, H. ergaster /H. erectus ve Paranthropus boisei ile aynı dönemde yaşamıştır.
Araştırma tarihi
Tanınan ilk kalıntılar - OH 7, 1,75 milyon yıl öncesine tarihlenen kısmi çocuk kafatası, el ve ayak kemikleri - 1960 yılında Tanzanya'nın Olduvai Gorge kentinde Jonathan Leakey tarafından keşfedildi. Bununla birlikte, gerçek ilk kalıntılar - OH 4, bir azı dişi - 1959'da Louis ve Mary Leakey'in (Jonathan'ın ebeveynleri) kıdemli asistanı Heselon Mukiri tarafından keşfedildi, ancak bu o sırada fark edilmedi. Bu zamana kadar, Louis ve Mary 29 yıllarını Olduvai Gorge'da erken hominin kalıntıları için kazı yaparak geçirdiler, ancak bunun yerine Oldowan taş alet endüstrisinin yanı sıra esas olarak diğer hayvan kalıntılarını da buldular. Endüstri,1959'da Paranthropus boisei'ye (döneminin ismiyle "Zinjanthropus") bölgede bulunan ilk ve tek hominin olduğu için atfedildi, ancak bu, OH 7'nin keşfi üzerine revize edildi. 1964'te Louis, Güney Afrikalı paleoantropolog Phillip V. Tobias ve İngiliz primatolog John R. Napier, Avustralyalı antropolog Raymond Dart'ın tavsiyesi üzerine kalıntıları resmen Homo cinsine – Homo habilis ismiyle – atadı. H. habilis, Latince'de yetenekli, kullanışlı, zihinsel olarak becerikli, güçlü anlamına gelir. Numunenin Oldowan ile ilişkisi (daha sonra gelişmiş bilişsel yeteneğin kanıtı olarak kabul edildi), onu Homo olarak sınıflandırmak için gerekçe olarak kullanıldı. OH 7, türün holotip numunesi olarak belirlendi.
Tanımlamadan sonra, H. habilis'in kalıntılarının Australopithecus africanus'a ait olarak (o sırada bilinen diğer tek erken hominin) yeniden sınıflandırılıp sınıflandırılmayacağı, kısmen kalıntıların çok eski olması ve Homo'nun Asya'da evrimleştiği tahmin edildiğinden hararetle tartışıldı. Ayrıca beyin boyutu, 1955'te Homo düşünüldüğünde Wilfrid Le Gros Clark'ın önerdiğinden daha küçüktü. H. habilis sınıflandırması, daha fazla fosil element ve tür ortaya çıktıkça daha geniş kabul görmeye başladı. 1983'te Tobias, A. africanus'un Paranthropus ve Homo'nun (ikisi kardeş taksonlardı) doğrudan bir atası olduğunu ve A. africanus'un modern insanlara evrilen H. erectus'a evrimleşen H. habilis'e evrimleştiğini öne sürdü (bir kladogenez süreci ile). Ayrıca A. africanus ve H. habilis arasında büyük bir evrimsel sıçrama olduğunu ve bunun üzerine insan evriminin yavaş yavaş ilerlediğini, çünkü H. habilis'in beyin boyutunun australopithecine öncüllerine kıyasla neredeyse iki katına çıktığını söyledi.
1986'da, parça parça bir iskelet olan OH 62, Amerikalı antropolog Tim D. White tarafından H. habilis kafatası parçalarıyla birlikte keşfedildi, ilk kez H. habilis iskelet anatomisinin özelliklerini kesin olarak belirledi ve Homo benzerinden daha fazla Australopithecus benzeri özellikleri olduğunu ortaya çıkardı. Bu nedenle, diş adaptasyonlarındaki benzerliklerin yanı sıra, Wood ve biyolojik antropolog Mark Collard, türün 1999'da Australopithecus'a taşınmasını önerdi. Bununla birlikte, OH 62'nin daha insansı bir fizyolojiyle yeniden değerlendirilmesi, eğer doğruysa, bu konuda şüphe uyandırır. 2000'lerin başlarında, erken Homo ile bazı benzerlikler sergileyen 1.8 milyon yıllık Gürcü Dmanisi kafataslarının keşfi, H. habilis ve H. rudolfensis de dahil olmak üzere Afrika'daki tüm çağdaş erken Homo gruplarının, H. erectus'a atanması gerekebileceğini gösterdi.
Sınıflandırma
H. habilis'in H. ergaster / H. erectus'un atası olup olmadığı veya insan (Homo) soyunun bir dalı olup olmadığı ve H. habilis'e atanan tüm örneklerin – farklı Australopithecus ve Homo türlerinin bir topluluğuna ait olabilir – doğru bir şekilde atanıp atanmadığı konusunda hala geniş bir fikir birliği yoktur. Bununla birlikte, H. habilis ve H. rudolfensis genellikle, eşanlamlılaştırma veya cinsten çıkarma argümanları yaygın olarak benimsenmeyen, aile ağacının tabanındaki, cinsin tanınmış üyeleridir.
Homo'nun Australopithecus'tan evrimleştiği konusunda büyük ölçüde fikir birliğine varılsa da, bu bölünmenin zamanlaması ve yerleşimi çok tartışıldı ve birçok Australopithecus türü ata olarak öne sürüldü. Etiyopya'nın Afar Bölgesi'nde 2,8 myö'ye tarihlenen en eski Homo örneği olan LD 350-1'in keşfi, cinsin bu zamanlarda A. afarensis'ten evrimleştiğini gösterebilir. LD 350-1'in ait olduğu tür, H. habilis'in atası olabilir, ancak bu belirsizdir. En eski H. habilis örneği, AL 666-1, 2.3 myö'ye tarihlenir, ancak anatomik olarak daha genç OH 7'den daha fazla türetilmiştir (daha az bazal özelliklere sahiptir). Türetilmiş ve bazal formların aynı anda yaşadığı dönemde, H. habilis soyu 2.3 milyon yıl önce başladı. Çin'in Shangchen kentinden gelen 2,1 milyon yıllık taş aletlere dayanarak, H. habilis veya bir ata türü Asya'ya dağılmış olabilir. En genç H. habilis örneği, OH 13, yaklaşık 1.65 myö'ye tarihlenmektedir.
Kafatası
Tüm Homo'ların beyin anatomisi, australopithecine'lere kıyasla genişlemiş bir serebruma sahiptir. OH 65'in sağa eğik dişlerinde, kişinin bir et parçasını sağ elini kullanarak bir taş aletle kesmeye çalışırken dişleri ve sol eliyle çekmesi sırasında yanlışlıkla kendi kendine oluşmuş olabilecek çizgi deseni bulunmaktadır. Doğruysa, bu sağlaklığı gösterebilir ve ellilik, beynin büyük yeniden düzenlenmesi ve sol ve sağ hemisferler arasındaki beyin fonksiyonunun lateralizasyonu ile ilişkilidir. Bu senaryo, bazı Neandertal örnekleri için de varsayılmıştır. Yanallaştırma, alet kullanımıyla ilişkilendirilebilir. Modern insanlarda, yanallaştırma dil ile zayıf bir şekilde ilişkilidir.
Yapı
OH 62 (dişi olduğu varsayılan) ve KNM-ER 3735 (erkek olduğu varsayılan) parçalı iskeletlere dayanarak, H. habilis vücut anatomisinin genellikle daha önceki A. afarensis'inkinden bile daha maymunsu olduğu ve en azından australopithecine'lerde varsayıldığı gibi ağaçlarda kısmen arboreal yaşam tarzı. OH 62'ye dayanarak ve australopithecinler ile karşılaştırılabilir vücut boyutları varsayılarak, H. habilis genellikle australopithecines gibi küçük gövdeli olarak yorumlanmıştır, OH 62'nin genellikle yaklaşık yüksekliğinde ve  ağırlıkta. Bununla birlikte, daha uzun, modern insan benzeri bacakları varsayarsak, OH 62 yaklaşık ve  ve KNM-ER 3735 yaklaşık aynı boyuttadır. Karşılaştırma için, 1900 yılında modern insan erkek ve kadınları ortalama ve  sırasıyla. H. habilis de dahil olmak üzere H. ergaster öncesi homininlerinin, erkeklerden kadınlardan belirgin şekilde daha büyük olan dikkate değer cinsel dimorfizm sergilediği genellikle varsayılır. Bununla birlikte, bu türde nispi kadın vücut kütlesi bilinmemektedir.
H. habilis de dahil olmak üzere erken homininlerin, modern insan olmayan maymunlar gibi kalın vücut kıllarına sahip oldukları düşünülmektedir, çünkü daha serin bölgelerde yaşıyor gibi görünmektedirler ve ergaster sonrası türlere göre (tüysüz olduğu varsayılan) daha az aktif bir yaşam tarzına sahip oldukları düşünülmektedir. Sonuç olarak, muhtemelen sıcak kalmak için kalın vücut kıllarına ihtiyaç duyuyorlardı. Diş gelişimi oranlarına dayanarak, H. habilis'in modern insanlara kıyasla, daha çok modern insan olmayan maymunlarınkine benzer şekilde, hızlandırılmış bir büyüme oranına sahip olduğu varsayılmaktadır.
Uzuvlar
H. habilis ve australopithecines'in kollarının genellikle orantılı olarak uzun olduğu ve bu nedenle tırmanma ve sallanma için uyarlanmış olduğu düşünülmüştür. 2004'te antropologlar Martin Haeusler ve Henry McHenry, OH 62'nin humerus/femur oranı modern insanlar için varyasyon aralığında olduğu ve KNM-ER 3735'in modern insan ortalamasına yakın olduğu için, insansı maymun benzeri oranları olduğunu varsaymanın güvendirici olmadığını savundular. Bununla birlikte, OH 62'nin humerusu 258–270 mm (10,2–10,6 inç) uzunluğunda ve ulnası (ön kol) 245–255 mm (9,6–10,0 inç) olarak ölçülmüştür ve bu oran şempanzelerde görülen orana daha yakındır. OH 7'nin el kemikleri, el becerisi açısından önemli olan hassas kavramanın yanı sıra tırmanma için uyarlamalar önerir. Femurla ilgili olarak, geleneksel olarak A. afarensis numunesi AL 288-1 ile karşılaştırmalar, H. habilis için kalın bacakları yeniden yapılandırmak için kullanılmıştır, ancak Haeusler ve McHenry, daha ince OH 24 femurunun (H. erectus / H. ergaster veya P. boisei'ye ait) daha uygun bir karşılaştırma olabileceğini öne sürmüştür. Bu durumda, H. habilis'in daha uzun, insansı bacaklara sahip olması ve H. ergaster'de olduğu gibi, uzun mesafelerde etkili yolcular olması gerekirdi. Ancak, bir fosilin korunmamış uzunluğunu tahmin etmek oldukça problemlidir. OH 62'deki uzuv kemiklerinin kalınlığı, H. ergaster / H. erectus ve modern insanlardan daha çok şempanzelere benzer. OH 35'in güçlü fibulası (bu P. boisei'ye ait olsa da) daha çok insan olmayan maymunlarınkine benzer ve ağaçsıllık ve dikey tırmanma ile tutarlıdır. Bir ayak olan OH 8, karasal hareket için A. afarensis'in ayağından daha uygundur, ancak yine de tırmanma ile uyumlu birçok insansı maymun benzeri özelliği muhafaza eder. Bununla birlikte, ayak, ön ayakta olduğu kadar ayak ve ayak bileği arasındaki dönüşü kısıtlayan ayak parmağı kemiği ve sıkıştırılmış orta ayak eklem yapılarına sahiptir. Ayak stabilitesi, bacak ve ayak arasındaki kuvvet transferinin etkinliğini arttırır ve bunun tersi de geçerlidir ve koşarken (ama yürüme sırasında değil) enerji üreten plantar ark elastik yay mekanizmasında rol oynar. Bu, muhtemelen H. habilis'in bir dereceye kadar dayanıklılık koşusu yapabildiğini gösterebilir; bunun tipik olarak daha sonra H. ergaster / H. erectus'ta evrimleştiği düşünülür.
Diyet
H. habilis'in eti avlanmaktan ziyade çöpçülükten elde ettiği (çöpçü hipotezi), çatışmacı bir çöpçü olarak hareket ettiği ve çakallar veya çitalar gibi daha küçük yırtıcılardan avladığı düşünülmektedir. Meyve muhtemelen ayrıca asitliğe tekrar tekrar maruz kalma ile tutarlı diş erozyonu ile gösterilen önemli bir diyet bileşeniydi. Dental mikro aşınma-doku analizine dayanarak, H. habilis (diğer erken Homolar gibi) muhtemelen düzenli olarak sert gıdalar tüketmiyordu. Mikro giyim-doku karmaşıklığı, ortalama olarak, sert gıda yiyiciler ve yaprak yiyiciler (folivorlar) arasında bir yerdedir ve giderek genelleşen ve her yerde beslenen bir diyete işaret eder.
Tipik olarak H. habilis ve diğer erken Homo'ların diyetlerinin Australopithecus'tan daha fazla ete sahip olduğu ve bunun beyin büyümesine yol açtığı düşünülmektedir. Bununla ilgili ana hipotezler şunlardır: et, enerji ve besin açısından zengindir ve stratejik süpürmeyi kolaylaştırmak ve taze karkasları tekelleştirmek için gelişmiş bilişsel becerilerin geliştirilmesine evrimsel baskı uygular veya et, büyük ve kalorisi pahalı insansı maymun bağırsağının boyutunun küçülmesine izin vererek buna izin verir. enerji beyin büyümesine yönlendirilir. Alternatif olarak, erken Homo'nun, yiyecek seçeneklerinin kıt olduğu kuru bir iklimde, öncelikle yeraltı depolama organlarına (yumrular gibi) ve hem erkek hem de kadın grup üyeleri arasında sosyal bağları kolaylaştıran yiyecek paylaşımına dayandığı da ileri sürülmektedir. Bununla birlikte, H. ergaster ve daha sonra Homo için tahmin edilenin aksine, kısa boylu erken Homo'nun genellikle koşmaya ve avlanmaya dayanıklı olmadığı kabul edilir ve H. habilis'in uzun ve Australopithecus benzeri ön kolu, erken Homo'nun hala bir dereceye kadar ağaçlarda yaşadığını gösterebilir. Ayrıca organize avcılık ve toplayıcılığın H. ergaster'de ortaya çıktığı düşünülmektedir. Bununla birlikte, büyük beyin büyümesini açıklamak için önerilen yiyecek toplama modelleri, günlük seyahat mesafesinin artmasını gerektirir. H. habilis'in bunun yerine uzun, modern insan benzeri bacaklara sahip olduğu ve en azından kısmen ağaçta kalırken tam olarak uzun mesafeli seyahat etme yeteneğine sahip olduğu iddia edilmiştir.
Australopithecus atalarına kıyasla H. habilis'in büyük kesici diş boyutu, bu türün kesici dişlere daha fazla dayandığını ima eder. H. habilis ve diğer erken Homo türlerinin alt çenelerinin gövdeleri, modern insanların ve tüm yaşayan insansı maymunlarınkinden daha kalındır, Australopithecus ile daha karşılaştırılabilir. Mandibular gövde, ısırma kuvveti veya çiğneme nedeniyle burulmaya karşı direnç gösterir, bu da çenelerinin yemek yerken alışılmadık derecede güçlü stresler üretebileceği anlamına gelir. Australopithecus'a kıyasla H. habilis'teki daha büyük molar uç kabartması, eski aletlerin sert yiyecekleri (esnek bitki parçaları veya et gibi) kırmak için kullanıldığını, aksi takdirde dişlerin daha fazla aşınacağını düşündürür. Bununla birlikte, mekanik olarak zorlayıcı gıdaları işlemek için çene uyarlamaları, teknolojik ilerlemenin diyeti büyük ölçüde etkilemediğini göstermektedir.
Teknoloji
H. habilis, Erken Taş Devri Oldowan taş alet endüstrisi ile ilişkilidir. Bireyler muhtemelen bu aletleri öncelikle hayvanları kesmek, derilerini kesmek ve kemikleri ezmek için değil, aynı zamanda bazen odunları kesip kazımak ve yumuşak bitkileri kesmek için de kullandılar. Knappers'ın özenle seçilmiş litik çekirdeklere sahip olduğu ve belirli kayaların yeterince sert ve doğru yerde vurulduğunda belirli bir şekilde kırılacağını bildikleri ve kıyıcılar, polihedronlar ve diskoidler dahil olmak üzere birkaç farklı tür ürettikleri görülüyor. Bununla birlikte, belirli şekiller muhtemelen önceden düşünülmemiştir ve muhtemelen bu tür aletlerin yanı sıra yontma ustalarının emrindeki hammadde türlerinin üretiminde standardizasyon eksikliğinden kaynaklanmaktadır. Örneğin, sferoidler, bol miktarda büyük ve yumuşak kuvars ve kuvarsit parçaları içeren Olduvai'de yaygındır, oysa Koobi Fora sferoidlerden yoksundur ve ağırlıklı olarak sert bazalt lav kayaları sağlar. H. ergaster /H. erectus tarafından icat edilen daha sonraki Aşölyen kültüründen farklı olarak, Oldowan teknolojisi planlama ve üretim için öngörü gerektirmez ve bu nedenle Oldowan taş yontucularında yüksek biliş göstermez, ancak bir dereceye kadar koordinasyon ve mekanik bilgisi gerektirir. Oldowan aletleri nadiren rötuş sergilerler ve muhtemelen çoğu zaman kullanımdan hemen sonra atılırlar. Olduwan ilk olarak 1934'te rapor edildi, ancak 1960'lara kadar, 1.8 mya'ya dayanan ve H. habilis tarafından üretilmiş en eski kültür olarak yaygın olarak kabul edilmedi. O zamandan beri, daha fazla keşif, maddi kültürün kökenlerini zaman içinde önemli ölçüde geriye yerleştirdi; Oldowan, Etiyopya'daki Ledi-Geraru ve Gona'da keşfedildi, belki de cinsin evrimi ile ilişkili olarak 2.6 milyon yıl öncesine tarihlendi (bkz. Australopithecus garhi). Australopithecine'lerin ayrıca 3.3 milyon yıl önce Lomekwi taş alet endüstrisi gibi aletler ürettikleri ve yaklaşık 3.4 mya'dan bazı kasaplık kanıtlarına sahip oldukları bilinmektedir. Bununla birlikte, nispeten keskin kenarlı Oldowan kültürü, australopithecine teknolojisinden gelen büyük bir yenilikti ve farklı beslenme stratejilerine ve daha geniş bir gıda yelpazesini işleme yeteneğine izin verecekti, bu da zamanın değişen ikliminde avantajlı olacaktı. Oldowan'ın bağımsız olarak mı icat edildiği yoksa yüz binlerce yıl boyunca birden fazla türde kayalarla yapılan hominin deneylerinin sonucu mu olduğu belli değil.
1962'de Olduvai Gorge'da volkanik kayalardan yapılmış 366 cm × 427 cm × 30 cm (12 ft × 14 ft × 1 ft) daire keşfedildi. 61-76 cm (2-2,5 ft) aralıklarla, kayalar 15-23 cm (6-9 inç) yüksekliğe kadar yığılmıştır. Mary Leakey, kaya yığınlarının, muhtemelen bir rüzgar siperini veya kaba bir kulübeyi desteklemek için yere yapışmış direkleri desteklemek için kullanıldığını öne sürdü. Günümüzün bazı göçebe kabileleri, geçici barınaklar inşa etmek için benzer alçakta uzanan kaya duvarları inşa ediyor, dik dalları direk olarak büküyor ve çimleri veya hayvan postlarını perde olarak kullanıyor. Bu, 1.75 mya'ya tarihlenen, bazı erken Homo 'lara atfedilir ve mimarinin iddia edilen en eski kanıtıdır.
Karacahisar Kalesi
Karacahisar Kalesi, Eskişehir'in güneybatısında, Porsuk Çayı'nın yanındaki platonun üzerinde kurulmuş bir Bizans kalesidir.
Deniz seviyesinden 1010 metre yüksekteki bir plato üzerinde kurulu olan kale surlarla çevrili olup, 200x300 metre ölçülerinde bir alanı kaplamaktadır.
Tarih
Anadolu Selçuklu Devleti'nin sınırı Karacahisar Kalesi'ne kadar dayanıyordu. Kalenin tekfuru bölgede bulunan diğer Bizans tekfurları gibi Anadolu Selçuklu Devleti'ne vergi veriyordu. Böylece Bizans île Türkler arasındaki barış devam ediyordu. Ertuğrul Gazi ailesi bölgeye geldiğinde Kütahya'nın kuzeyindeki Karacahisar mevkiinde Rumlar yaşıyordu. Ertuğrul bu Rumlar tarafından rahatsız edildi. Ertuğrul Bey, I. Alaeddin Keykubat'tan sefer için izin istedi ve sefer yapıp bölgeyi aldı. I. Alaeddin Keykubat, Eskişehir'in adını "Sultanönü"'ye çevirerek Ertuğrul Gazi'ye verdi.
1258 yılında doğan Osman Bey, babasının ölümü üzerine 1281'de aşiretin başına geçti. Osman Gazi, 1284'te Bizanslılara ait olan Kulaca Hisar'ı, 1288'de Karacahisar'ı, 1298'de Bilecik'i fethetti. Bölgeye Türkler yerleştirildi ve Karacaşehir ismi verildi. 1299'da kadı ve imam tayin etti. Kendi adına hutbe okutup sikke bastırdı.
Karacahisar Kalesine sahip olduktan sonra Osman Bey, Bizans topraklarında ilerleyerek beyliğin sınırlarını genişletti. Osmanlı Devletinin temelinin atılmasında Karacahisar Kalesi'nin fethi önemlidir.
Kazı çalışmaları
Prof. Dr. Halil İnalcık önderliğinde 1999 yılında başlatılan ilk kazı çalışmaları, daha sonra Prof.Dr. Halime Doğru Başkanlığında, Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Arkeoloji, Sanat Tarihi ve Tarih Bölümlerinde görev yapan akademisyenlerin yüzey araştırmaları ile devam etmiştir.
2000-2001 yılında Eskişehir Arkeoloji Müzesi Başkanlığında Prof. Dr. Ebru Parman’ın danışmanlığında bir ekip ile temizlik ve çevre düzenlemesi yapılmıştır. 2002 yılında Bakanlık Kazısı olarak izin alınmış ve Prof. Dr. Ebru Parman başkanlığındaki kazı çalışmaları 2005 yılına kadar devam ettirilmiştir. Prof. Dr. Ebru Parman’ın sağlık sorunları nedeni ile ara vermiştir.
2009 yılı kazı çalışmaları Eskişehir Arkeoloji Müzesi Müdürü Dursun Çağlar’ın Başkanlığı ve Anadolu Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü Öğretim Üyesi Prof. Dr. Erol Altınsapan’ın bilimsel danışmanlığında temizlik ve kazı çalışmaları olarak yürütülmüştür.
Temizlik ve kazı çalışmalarının sonucunda farklı türde kaplara ait sırlı ve sırsız seramik parçaları bulunmuştur. Bulunan parçaların kapların, ağız, dip, kulp ve gövde parçalarından oluştuğu anlaşılmaktadır. Ayrıca çalışmaların sonucunda 13 sikke elde edilmiştir.
2014 yılında duran çalışmalar Kültür ve Turizm Bakanlığının izniyle, Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi Bölümü Öğretim Üyesi Dr. Hasan Yılmazyaşar'ın koordinatörlüğünde 2019 yılında yeniden başlamıştır.
Catopsis juncifolia
Catopsis juncifolia Catopsis cinsine bağlı bir türdür.
Tyler Harvey
Tyler Jordon Harvey (d. 17 Temmuz 1993), Amerikalı basketbolcudur.
Profesyonel kariyer
2015 NBA Seçmeleri'nde Orlando Magic tarafından 51. sırada seçilmiştir.
Dexiogyia
Dexiogyia Oxypodini oymağına bağlı bir cinstir.
Óscar Granados
Óscar Esteban Granados Maroto (d. 25 Ekim 1985), Kosta Rikalı millî futbolcudur. CS Herediano'da oynamaktadır.
Rona Nishliu
Rona Nishliu (25 Ağustos 1986, Mitroviça), Kosovalı şarkıcı, besteci ve radyocu. Genellikle pop, caz, soul türünde şarkılar yapmaktadır. Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de gerçekleştirilen 2012 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Arnavutluk adına yarışmıştır ve beşinci olarak Arnavutluk'a en iyi Eurovision derecesini kazandırmıştır.
Herbert Lom
Herbert Lom (11 Eylül 1917 – 27 Eylül 2012), uluslararası alanda tanınmış Çek sinema ve tiyatro oyuncusu.
Film tarihçisi ve eleştirmeni Leonard Maltin onun için Charles Boyer'nin İngiliz karşılığı demişti. Zaten fiziksel olarak da Charles Boyer'ye çok benzeyen Herbert Lom sürekli el üstünde tutulmasına rağmen fazla başrol teklifi almamıştır. Buna karşılık karakter rollerinin vazgeçilmez oyuncusuydu.
Kitapları
Herbert Lom iki de tarihi roman kaleme almıştır. Bunlar: İlk romanı 16. yüzyıl İngiliz oyun yazarı Christopher Marlowe'la ilgilidir. İkincisi ise Fransız Devrimi'ni anlatmaktadır ve bu romanın film hakları satın alınmış olmasına rağmen bugüne kadar sinemaya aktarılmamıştır.
Giulianova
Giulianova İtalya'nın Abruzzo bölgesine bağlı Teramo ilinde bulunan bir komündür. Komünün nüfusu 30 Kasım 2014 tarihi itibarıyla 24.088'dir.
Renate Dorrestein
"Panorama" adlı dergide gazeteci olarak çalıştı. İlk romanı ("Buitenstaanders") 1983'te yayınlandı.
Amsterdam'da doğan Hollandalı feminist, gazeteci ve yazar Renate Dorrestein 4 Mayıs 2018'de yemek borusu kanseri sonucu Amsterdam'da 64 yaşında ölmüştür.
Frank Morris
Frank Lee Morris (1 Eylül 1926-11 Haziran 1962 veya daha sonra) Amerika'nın en iyi korunan ve en azılı suçlularının bulunduğu Alcatraz'da yatmış ve kimsenin kaçamadığı Alcatraz'dan kaçmayı başarabilmiş bir mahkûmdur. Öldüğü gün hakkında bir bilgi yoktur, kaçarken boğulduğuna inanılıyor. Fakat boğulduğuna dair hiçbir delil yoktur.
Alcatraz
San Francisco Körfezi'nde sahile 2,4 km uzaklıkta 9 hektar alana yayılmış olan Alcatraz Adası, ABD'nin en ünlü hapishanelerinden biri olma özelliğini taşıdı.
Önceleri İspanyol'ların yönetiminde olan ada, "La Isla de los Alcatraces" (Pelikanlar Adası) adını taşımaktaydı. 1848 yılında ABD yönetimine geçen ada, bir süre San Francisco'nun savunması için askeri amaçlarla kullanıldı. 1868 yılında yapılan, yerli isyancıların önderlerinin tutulduğu hapishane, Alcatraz adasının gelecekteki rolünü de belirleyecekti. Ek binalarla giderek büyüyen cezaevi,1 Ocak 1934 tarihinde federal hapishaneye dönüştürüldü. Disiplinin sıkı tutulması amacıyla yeni hükümlü alınmayıp, diğer cezaevlerinden tehlikeli hükümlüler buraya nakledildi. 1934 Haziran'ında çeşitli yerlerden 196 tutuklu ve hükümlü bu kaçılması çok zor olan adaya taşındı.
Alcatraz Adası, birçok ünlü suçluyu "ağırlamıştır". Bunlardan bazıları; Al Capone, Doc Barker, "makineli tüfek" George Kelly, "kuş adam" ya da Alkatraz Kuşçusu olarak bilinen Robert Franklin Stroud, Bonnie ve Clyde ikilisinin şoförü Floyd Hamilton ve Alvin Karpis gibi isimlerdi.
Alcatraz'a gelişi ve kaçış planı
Frank Morris Alcatraz'a geldiği ilk anda her mahkûm gibi buradan kurtulmanın yollarını aramaya başladı. Gardiyanlar onun çok zeki birisi olduğunu fakat ailesindeki karışık durumdan dolayı daha küçükken kötü işlere bulaştığını belirtirler. Frank Morris, John Anglin, Clarence Anglin daha önceden başka bir hapiste tanışmışlardı. Alcatraz'da güvenlik en üst seviyedeydi, tüm mahkûmlar tek kişilik hücrelerde kalıyordu. Gardiyanlar değişmeli olarak gün boyunca nöbet tutuyordu.
Aslında Frank Morris, John Anglin, Clarence Anglin'in yanı sıra kaçış planının içinde Allen West'de vardı. Fakat Allen West, çok yavaş hareket etmesinden dolayı diğerlerinin arkasında kalınca Alcatraz'dan kaçamadı. Frank Morris grubun lideri konumundaydı, kaçış planı tamamen kendisine aittir. Morris, uzunca gözlemler yaptıktan sonra Alcatraz'ın duvarlarının eskidiğini ve denizinde duvarlara vurmasıyla duvarların aşındığını fark etti. Bir alet ile duvarı kazıyan Morris böylece kaçışın ilk adımını attı.
Söylenenlere göre Morris ve ekibine kaçmaları için Alcatraz'da bulunan hemen hemen herkes yardım etti. Morris Alcatraz'da çeşitli görevlerde bulunan mahkûmların yanına giderek onlardan yardım aldı, örneğin hazırladıkları mankenler için berber olarak çalışan bir Alcatraz mahkûmunda yardım aldıkları bilinir.
Öte yandan kitap ve dergi dağıtan mahkûmunda manken için Morris ve ekibine fazladan kitap ve dergi verdiği bilinir. Morris ve ekibi hücreden çıkmanın yolunu bulmuştu, hücrelerindeki duvarı deldikten sonra hücre duvarının içinden yukarıya tırmanıp, çatıya ulaşmaktı. Fakat en önemli nokta burasıydı, çünkü çatıya ulaşınca karşılarında soğuk ve sert dalgaları ile San Francisco Körfezi bulunuyordu.
Alcatraz karaya 2,4 km uzaklıktaydı. Yüzerek karşıya geçmeleri imkânsızdı, çünkü yola gece çıkmak zorundaydılar gardiyanlar gün boyu nöbet tutuyor, ayrıca belirli aralıklarla sayım yapıyorlardı. Morris ve ekibi karşıya geçmek için içinde bulundukları şartlarda çok zor olan bir fikir ürettiler. Morris ve ekibi karşıya geçmek için bir bot yapacaklardı. Bunu yapmak biraz zaman aldı, Morris ve ekibi yağmurluklardan bir bot yaptılar ve yaklaşık 50 adet yağmurluk kullandılar. Morris ve ekibi gecede kendileri yerlerine yerleştirmek için kusursuz birer manken yaptılar, bu mankenleri yataklarına yerleştirdiler ve açtıkları delikten yukarıya tırmandılar. Orada bulunan demirlikleri keserek çatıya ulaştılar. Ardından San Francisco Körfezi'ne açılıp bir daha asla geri dönmediler.
Popüler kültürdeki yeri
1979 yılında yayınlanan Alcatraz'dan Kaçış isimli filmde Frank Morris'i Clint Eastwood canlandırdı.
Kuylu, Altınordu
Kuylu, Ordu ilinin Altınordu ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Ordu merkezine 33 km uzaklıktadır.
Andrew Yang
Andrew Yang (d. 13 Ocak 1975), 2020 Amerika Birleşik Devletleri başkanlık adayı, girişimci ve ABD şehirlerinde iş yaratmak için kurulmuş Venture For America (VFA)'nın kurucusu. Yang 2000'den 2009'a kadar çeşitli Girişim şirketleri'nde ve risk sermayesi finansmanlıklarında yönetici olarak görev yapmıştır. 2011'de VFA'yı kurduktan sonra, 2012 yılında Barack Obama yönetimi 2012 yılında Yang'ı "Değişim Şampiyonu", 2015'te ise "Küresel Girişimcilik Başkanlık Büyükelçisi" olarak seçmiştir. 2014 yılında "Smart People Should Build Things", 2018 yılında ise "The War on Normal People" adlı kitapların yazarlığını yapmıştır.
6 Kasım 2017'de Yang, 2020 ABD başkanlık seçimleri için Demokrat Parti üzerinden adaylığını başlatmıştır. Başlarda düşük olasılıklı bir başkan adayı gözükmesine karşın, 2019'un erken aylarında çeşitli popüler showlar ve podcast'lara çıkarak ivme kazanmaya başlamıştır. Adaylığı çevrimiçi platformda popülerliği ile bilinir ve  The New York Times  Yang'ı "İnternetin En Sevdiği Adayı" olarak adlandırmıştır.
Yang'ın temel politikası, 18 yaşını geçmiş her ABD vatandaşına her ay "Özgürlük Payı" adı verilen ve Evrensel Temel gelir formunda $1,000 dolar sağlamaktır. Yang, evrensel temel gelirin hızla gelişen ve birçok iş gücünü yerinden edecek otomasyon unsuruna karşı gerekli önlem olarak görmekte, Donald Trump'ın 2016'da kazanmasını teknolojik işsizliğin yarattığı bu etkiye bağlamaktadır. Diğer iki önemli politikaları ise "Herkes için Sağlık Sigortası" ve "İnsan Merkezli Kapitalizm"dir. Kendi websitesinde 160'tan fazla politika önerisi hakkında bilgi vermiştir.
II. James (İngiltere kralı)
'''II. James''' (14 Ekim 1633-16 Eylül 1701), İngiltere, İskoçya ve İrlanda kralı. Birleşik Krallık'ın son katolik hükümdarıdır.
İktidarı döneminde, dinsel inancı ve uygulamaları nedeniyle halkın büyük bir kısmı tarafından tepki gördü. 11 Aralık 1688'de İngiltere Parlamentosu, II. James'yi halkın tepkisini ve düşüncelerini dikkate alması için uyardı. Fakat kral tavrını değiştirmeyince 11 Nisan 1689 da parlamento tarafından görevinden azledildi. Yerine kendisi gibi Katolik olan oğlu James Francis Edward değil de, Protestan olan kızı II. Mary ve kocası III. William geçirildi. Mary ve William 1689'dan itibaren ülkeyi beraber yönetmeye başladılar. İrlanda da sürgünde bulunan James tahtı geri almak için girişimde bulunduysa da kendisine bağlı güçlerin William kuvvetleri tarafından 1690'da Boyne Muharebesinde yenilmesi üzerine Fransa ya geri dönmek zorunda kaldı. Geri kalan ömrünü dostu ve aynı zamanda kuzeni olan XIV. Louis'nin koruması altında sürdürdü.
II. James tahtta kaldığı süre boyunca mutlak iktidar sahibi olmak ve kendi Katolik inancına serbestlik tanınmasına çalıştı. Bu çabaları İngiltere Parlamentosu ve halkın önemli bir kısmı tarafından tepki gördü. Parlamento diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, yükselen mutlakiyetçi akımın İngiliz Kilisesi yasal üstünlüğünün yitirilmesine ve geleneksel İngiliz özgürlükçülüğüne tehdit oluşturabileceğini gördü. Bu gerilim İngiliz Parlamentosu ve taht arasında üç yıl sürecek bir mücadelenin yaşanmasına neden oldu. Sonuç olarak kral azledildi. İngiliz haklar beyannamesi kabul edildi.
Pan (uydu)
Pan ya da Satürn XVIII, Satürn'ün kendisine en yakın uydusu olup geçici adı S/1981 S13 idi. 1990 yılında keşfedilmiştir.
Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi
Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi, İzmir'in Konak ilçesinde bulunan, 2008 yılında hizmete girmiş kültür merkezidir. İzmirli besteci, araştırmacı ve müzisyen Ahmed Adnan Saygun'un ismini taşır.