cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brezilya Japonları
Brezilya'da yeni hayat
Getúlio Vargas'ın liderliğindeki Brezilya ve II.Dünya Savaşı'nın Mihver tarafında yer alan Japonya İmparatorluğu ile Japon Brezilyalılar anavatanlarından daha izole hale geldi. Brezilya'daki Japon liderler ve diplomatlar, Brezilya'nın 29 Ocak 1942'de Japonya ile olan tüm ilişkilerini kestikten sonra Japonya'ya gitti ve Japon Brezilyalılar giderek daha düşmanca hale gelen bir ülkede kendi başlarına mücadele etmeye başladılar. Vargas rejimi, Japon Brezilyalıların Brezilya'da seyahat etme özgürlüğünü kısıtladı, Japon gazetelerini sansürledi (Portekizce basılanlar bile) ve Japon Brezilyalıların kamuoyunda Japonca konuşurken yakalanması durumunda hapis cezası almaları da dahil olmak üzere Brezilya'daki Japon nüfusunu hedef alan çeşitli önlemler aldı. Japon Brezilyalılar kendi aralarında bölündü ve hatta bazıları Brezilyalı çiftçiler tarafından istihdam edilen Japon çiftçilere terör eylemleri gerçekleştirmeye başladı. Ancak, 1947 yılına gelindiğinde, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Brezilyalılar ve Japon nüfusu arasındaki gerginlikler önemli ölçüde soğudu. Japonca gazeteler yayına geri döndü ve Japonca eğitimi yeniden başladı. İkinci Dünya Savaşı, Japon Brezilyalıları kendi ülkelerinden izole etti, ancak çoğunlukla savaşın sona ermesinden sonra hayat normale döndü.
Önyargı ve zorla asimilasyon
28 Temmuz 1921'de temsilciler Andrade Bezerra ve Cincinato Braga, birinci maddesi : "siyah ırktan bireylerin Brezilya'ya göçü yasaktır." olan bir yasa önerdi. 22 Ekim 1923'te temsilci Fidélis Reis, beşinci maddesi aşağıdaki gibi olan göçmenlerin girişiyle ilgili başka bir yasa tasarısı hazırladı: "siyah ırktan yerleşimcilerin Brezilya'ya girişi yasaktır. Asyalı göçmenler için her yıl ülkede yaşayanların %5'ine eşit bir sayıya izin verilecektir. . . ."
2.Dünya Savaşı'ndan birkaç yıl önce, Cumhurbaşkanı Getúlio Vargas Brezilya'da göçmen kökenli insanların zorla asimilasyon sürecini başlattı. Asimilasyonist proje esas olarak Japon, İtalyan, Yahudi ve Alman göçmenler ve onların çocuklarını etkiledi.
Japonlar, Brezilya hükümetinin "beyazlatma" ve asimilasyonist politikasının bir parçası olarak istenmeyen göçmenler olarak ortaya çıktı. Brezilyalı bir hukukçu, tarihçi ve sosyolog olan Oliveira Viana, Japon göçmenleri şöyle tanımladı: "onlar (Japonlar) kükürt gibidir: çözünmez". 1941'te Brezilya Adalet Bakanı Francisco Campos, São Paulo'da 400 Japon göçmenin kabul yasağını savundu ve şöyle yazdı: "aşağılık yaşam standartları, ülkenin işçisiyle acımasız bir rekabet, bencillikleri, kötü inançları, karakterleri onları Brezilya'nın en zengin bölgelerinde bulunan büyük bir etnik ve kültürel kist haline getiriyor".
Brezilya, Ağustos 1942'de Japonya'ya karşı savaş ilan ettiğinde, Japon Brezilya topluluğu kısıtlayıcı önlemlerle karşılaştı. Japon Brezilyalılar, polis tarafından verilen belgeler olmadan ülkeyi gezemediler; 200'den fazla Japon okulu kapatıldı ve Japonya'dan kısa dalga yayınlarını önlemek için radyo ekipmanları ele geçirildi. Japon şirketlerinin mallarına el konuldu ve yeni kurulan 'Banco América do Sul' da dahil olmak üzere Japon kökenli birkaç şirkete müdahale edildi. Japon Brezilyalıların motorlu taşıtları (taksi şoförü olsalar bile), otobüsleri veya kamyonları kullanmaları yasaklandı. Japonlar tarafından istihdam edilen sürücüler polisten izin almak zorunda kaldı. Binlerce Japon göçmen casusluk şüphesiyle tutuklandı veya Brezilya'dan kovuldu. Komşular arasındaki anlaşmazlıklar, borçların geri ödenmemesi ve hatta çocuklar arasındaki kavgalar bile "ulusal güvenliğe karşı faaliyetler" nedeniyle polise birçok isimsiz ihbar yapıldı. Japon Brezilyalılar, sanatsal toplantılarda veya pikniklerde "şüpheli faaliyetler" gerekçesiyle tutuklandılar. 10 Temmuz 1943'te, Santos'ta yaşayan yaklaşık 10.000 Japon, Alman ve İtalyan göçmenin evlerini ve işlerini kapatmak ve Brezilya kıyılarından uzaklaşmak için 24 saati vardı. Polis herhangi bir bildirimde bulunmadan hareket etti. Yerinden edilen insanların yaklaşık %90'ı Japon idi. Baixada Santista'da yaşamak içinJaponların belgelere sahip olması gerekiyordu. 1942'de, Pará'daki Tomé-Açu'da biber yetiştiriciliğini tanıtan Japon topluluğu neredeyse bir "toplama kampına"dönüştürüldü. Washington DC'deki Brezilya Büyükelçisi Carlos Martins Pereira e Sousa, Brezilya hükümetini, tüm Japon Brezilyalıları, ABD'deki gibi, yasal desteğe ihtiyaç duymadan "hapsetme kamplarına" transfer etmeye teşvik etti. Japonların "ulusal güvenlik"e karşı faaliyetlerine dair tek bir şüphe doğrulanmadı.
1946 Ulusal Kurucu Meclisi sırasında, Rio de Janeiro Temsilcisi Miguel Couto Filho anayasada şu şekilde değişiklikler önerdi:"herhangi bir yaştaki ve ülkedeki herhangi bir kökenden Japon göçmenin ülkeye girişi yasaktır". Son oylamada, 99 lehte ve 99 aleyhte oyla berabere kaldı. Kurucu Meclis oturumuna başkanlık eden Senatör Fernando de Melo Viana oy kullandı ve anayasa değişikliğini reddetti. Sadece bir oyla, Japon halkının Brezilya'ya göçü 1946 Brezilya Anayasası tarafından yasaklanmadı.
Japon göçmenler Brezilya hükûmetine istenmeyen veasimile edilemeyen göçmenler olarak göründüler. Asyalı olarak, iktidardaki Brezilya seçkinlerinin istediği gibi Brezilya halkının "beyazlatma" sürecine katkıda bulunmadılar. Bu zorla asimilasyon sürecinde Japonlar, diğer göçmen gruplardan daha fazla etno-kültürel zulme maruz kaldılar.
İtibar
Onlarca yıldır, Japon Brezilyalılar asimile edilemeyen bir insan olarak görülüyordu. Göçmenler sadece kahve tarlalarında kullanılması gereken ve Brezilya'nın kültürel etkilerini emmekten kaçınması gereken ucuz bir işgücü rezervi olarak kabul edildi. Japonların Brezilya için olumsuz olduğu bu yaygın anlayış, sonraki yıllarda değişti. Japonlar yıllar boyunca zorlukların üstesinden gelebildiler ve sıkı çalışma ve eğitim yoluyla hayatlarını büyük ölçüde geliştirdiler; bu aynı zamanda Japon hükûmetinin göç sürecine dahil olmasıyla da kolaylaştı. Ülkenin ve tarımın gelişmesine yardımcı olmak için gelen çalışkan tarımcıların imajı, yerel halkın güven eksikliğini ortadan kaldırmaya ve Japonların olumlu bir imajını yaratmaya yardımcı oldu. 1970'lerde Japonya, modernite ve ilerleme ile eşanlamlı olarak dünyanın en zengin ülkelerinden biri haline geldi. Aynı dönemde, Brezilyalı Japonlar, muhtemelen Brezilya'da en hızlı şekilde ilerleme kaydeden göçmen grubu oldu. Büyük bir kültürel ve ekonomik başarı elde ettiler. Güçlü Japon ekonomisi ve Japonların hızlı zenginleşmesi nedeniyle, son yıllarda Japon kökenli Brezilyalılar Brezilya'da erken göçmenlerin ülkede maruz kaldığı saldırganlıkla büyük ölçüde çelişen bir sosyal prestij elde ettiler.
Entegrasyon ve ırklararası evlilik
2008 itibarıyla, birçok Japon Brezilyalı, toplumun %41.33'ünü oluşturan üçüncü nesle (sansei) aittir. Birinci nesil (issei) %12.51, ikinci nesil (nisei) %30.85 ve dördüncü nesil (yonsei) %12.95'tir.
Brezilya'da yeni bir fenomen, Japon Brezilyalılar ve etnik olarak Japon olmayanlar arasındaki evliliklerdir. Japon kökenli insanlar ülke nüfusunun sadece %1.09'ini oluştursa da, 2 milyondan fazla insanla Japonya dışındaki en büyük Japon topluluğudur. 1970'lerden bu yana São Paulo ve Paraná gibi bölgelerde, çok sayıda Japon diğer etnik gruplarla evlenmeye başladı.
Şu anda, Japon kökenli 2 milyon Brezilyalı arasında, %28'i Japon olmayan bir kökene sahiptir. Bu sayı Japon göçmenlerin çocukları arasında sadece %6'ya, Japon göçmenlerin torun çoukları arasında %61'e ulaşmıştır.
Din
Göçmenler, çoğu Japon gibi, çoğunlukla Şinto ve Budizmin takipçileriydi. Brezilya'daki Japon topluluklarında, Brezilyalı rahiplerin Japonları proselitize etmek için güçlü bir çaba vardı. Yakın zamanlarda, Katoliklerle yapılan evlilikler de toplumdaki Katolikliğin büyümesine katkıda bulundu. Şu anda, Japon-Brezilyalıların %60'ı Roma Katoliki ve %25'i bir Japon dininin inananıdır.
Dil
Brezilyalı Japonlar genellikle ilk nesil akrabalarıyla birlikte yaşadıklarında daha sık Japonca konuşurlar. Japon kökenli bir akrabayla yaşamayan kişiler genellikle daha sık Portekizce konuşurlar. Brezilya'da konuşulan Japonca genellikle farklı Japon lehçelerinin bir karışımıdır, çünkü Brezilya'daki Portekizce'den etkilenen Japon topluluğu, Japonya'nın tüm bölgelerinden gelmiştir.
Dağılım ve nüfus
IBGE'ye göre, 2000 itibarıyla Brezilya'da yaşayan 70.932 Japon doğumlu göçmen vardı (1970'te bulunan 158.087'ye kıyasla). Japonların 51.445'i São Paulo'da yaşıyordu. Göçmenlerin çoğu 60 yaşın üzerindeydi, çünkü Brezilya'ya Japon göçü 20.yüzyılın ortalarından beri sona erdi.
Tüm Brezilya için, 2 milyondan fazla Japon kökenli insanla, yüzde olarak en büyük japon nüfusu São Paulo (Japon kökenli %1.9), Paraná (%1.5) ve Mato Grosso do Sul (%1.4) eyaletlerinde bulundu. En küçük yüzdeler Roraima ve Alagoas'ta bulundu (sadece 8 Japon ile). Japon kökleri olan Brezilyalıların yüzdesi, çocuklar ve gençler arasında büyük ölçüde artmıştır. 1991 yılında, 0 ila 14 yaş arasındaki Brezilyalıların %0.6'sı Japon kökenliydi. 2000 yılında, Dekasegis'in (Japonya'da çalışan Japon kökenli Brezilyalılar) Brezilya'ya geri dönmesinin bir sonucu olarak %4'e yükseldi.
Medya
1916'da yayınlanan Nambei, Brezilya'nın ilk Japon gazetesiydi. 1933'te Doğu Asya kökenli Brezilyalıların %90'ı 20 süreli yayın, 15 dergi ve beş gazete de dahil olmak üzere Japon yayınlarını okurlardı. Yayın sayısındaki artış, Japonların Brezilya'ya göç etmesinden kaynaklanıyordu. Hükûmet, İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon gazetelerinin yayınlanmasını yasakladı.
Newport, Arkansas
Newport, Amerika Birleşik Devletleri'nin Arkansas eyaletinde yer alan ve Jackson ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 7,879'dur.
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 65,496 kişi, 26,845 ev ve 17,835 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de 64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
2000 Sayımı
1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 57,537 kişi, 23,685 ev ve 17,708 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de 64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Poovachal Khader
Poovachal Khader (d. 25 Aralık 1948) – (ö. 22 Haziran 2021), Hint mühendis, söz yazarı, besteci ve şair. Kariyeri boyunca Hint Malayalam film sektörüne müzisyen kimliği ile hizmet veren Khader, ilk sinema deneyimlerini 1973 yapımı Kaattuvithachavan ve Chuzhi adlı iki film ile yaşadı.
Yaşamı
Khader, 25 Aralık 1948'de Noeli'nde Thiruvananthapuram, Kerala, Hindistan'da doğdu. Doğum adı Muhammed Abdul Khader'dir. Babası Aboobacker Pillai ve annesi Rabiyathul Adabiya Beevi'dir. 1973 yapımı Chuzhi, adlı sineam filminde M. S. Bburaj'ın katkılarıyla müzik yönetmeni olarak girdiği Malayalam film endüstrisinde 900'den fazla şarkı sözüyle filmlere katkı sağladı. Bichu Thirumala ile birlikte Malayalam film sektörünü on yıldan fazla aktif olarak himaye ettiler. Peter Reuben, AT Ummer, Shyam, KV Mahadevan, G. Devarajan, K. Raghavan, MK Arjunan, Raveendran, Johnson, MG Radhakrishnan, Gangai Amaran, Raghu Kumar, Jerry Amaldev, Ilayaraja ve Shankar Ganesh yazdığı sözlerin müziğini yapmış parçalar ise KJ Yesudas, P. Jayachandran, Vani Jairam, S. Janaki, KS Chithra, P. Susheela, P. Madhuri, Unni Menon ile Lathika gibi şarkıcılar tarafından seslendirilmiştir.
Ölümü
Khader, 22 Haziran 2021'de doğum yeri Thiruvananthapuram, Kerala, Hindistan'da 72 yaşında COVID-19 nedeniyle öldü.
Parahoxozoa
ParaHoxozoa (veya Parahoxozoa), Bilateria, Placozoa, ve Cnidaria'dan oluşan bir hayvan kladıdır. Bu kladın diğer iki hayvan soyu olan Ctenophora ve Porifera ile ilişkisi tartışmalıdır. Bazı filogenomik çalışmalar, Ctenophora'nın Parahoxozoa'nın kardeş grubu, Porifera'nın da diğer hayvanlarla kardeş grubu olduğunu destekleyen kanıtlar sunmuştur (örn.     ). Bazı araştırmalar, Porifera'nın Parahoxozoa'nın ve Ctenophora'nın diğer hayvanların kardeş grubu olduğunu destekleyen kanıtlar sunmuştur (örn.                ).
Bu filogenomik çalışmaların büyük çoğunluğu ile uyumlu olan aşağıdaki ağaç, bu belirsizliği bir politomi ile aktarmaktadır.
Karakteristik
Parahoxozoa, kladın adını aldığı Hox/ParaHox-ANTP'nin yanı sıra, birkaç gen altsınıfının (HNF, CUT, PROS, ZF, CERS, K50, S50-PRD) varlığıyla da tanımlandı. Daha sonra Hox/ParaHox, NK geni ve Cdx Parahox geninin aynı sınıfta (ANTP) ve sünger olan Porifera'da mevcut olduğu iddia edildi. ParaHox geninin kesin olarak tanımlanıp tanımlanmadığına bakılmaksızın, Parahoxozoa, orijinal olarak tanımlandığı gibi monofiletik olduğundan bu şekilde kullanılmaya devam eder.
Planula-acoel, triploblasti, ve bilateria benzerlikleri
Orijinal Bilateria'nın, tek vücut açıklığına sahip, dipte yaşayan bir solucan olduğu varsayılmaktadır. Bununla birlikte, Ctenophora ile içten bir gelişmişlik de olabilir. İç-bağırsak, dudakların kaynaşmasıyla tek bir açıklığın köşelerinden gelişmiş de olabilir. Örneğin: Acoela, bazı bilaterian simetrilerini sergileyen bazı Cnidaria'ların planula larvalarına benzer. Tıpkı Cnidarian Buddenbrockia'nın  olduğu gibi vermiformdur ve Placozoa'nın planulayla benzerlikler kaydedilmiştir. Genellikle, "Planulozoa", Placozoa'nın dışında tutulur, ancak her zaman geçerli değildir. Bu konuda Parahoxozoa ile eş anlamlı görünmektedir. Ayrıca, Triploblasti'de Cnidara-Bilateria radyasyonundan önce gelişmiştir.
Osceola, Arkansas
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 65,496 kişi, 26,845 ev ve 17,835 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de 64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
2000 Sayımı
1 Nisan 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 57,537 kişi, 23,685 ev ve 17,708 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de 64.0% Beyaz, 33.0% Afrikan Amerikan, 0.1% Yerli Amerikan, 1.2% Asyalı, 0.6%'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Astragalus vaccarum
Astragalus vaccarum, Astragalus cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Bill Joy
Kaliforniya Üniversitesi'nde yüksek lisans öğrencisiyken BSD UNIX'in geliştirilmesinde önemli bir rol oynadı. vi metin düzenleyicisini geliştirdi. Ayrıca 2000 yılında, teknolojinin gelişmesi hakkında endişelerini belirten "Why The Future Doesn't Need Us" isimli denemeyi yazdı.
Timber Sycamore
Timber Sycamore, Birleşik Devletler'e bağlı Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) tarafından yürütülen gizli bir silah tedarik ve eğitim programıdır. Suudi Arabistan'daki güvenlik hizmeti veren çeşitli teşkilatlar ve bazı Arap istihbarat servisleri tarafından desteklenmiştir. 2012 veya 2013 yılında başlatılan program, Suriye İç Savaşı'nda Suriye Cumhurbaşkanı Beşar Esad'a karşı savaşan muhalif güçlere para, silah ve eğitim sağladı. ABD'li yetkililere göre, CIA Özel Etkinlikler Bölümü tarafından yürütülen bu program, binlerce silahlı muhalif (isyancı) yetiştirdi. Başkan Barack Obama, 2013 yılında gizlice, CIA'nın Suriye'de bulunan savaşmaya hazır muhalifleri silahlandırmaya başlamasına izin vermiştir.
ABD Federal İş Fırsatları internet sitesinde, Doğu Avrupa'dan Taşucu, Türkiye ve Akabe, Ürdün'e tonlarca silah gönderilmesi için halka açık sözleşme teklifleri yapılmasından sonra, kamuoyu programın varlığından şüphelenmeye başladı. Programın bir sonucu olarak; saldırı tüfekleri, havan topları ve roket güdümlü el bombaları dahil olmak üzere birçok ABD menşeli silah Orta Doğu'daki karaborsalarda satılmıştır.
Temmuz 2017'de ABD'li yetkililer, Irak ve Şam İslam Devleti (IŞİD) ile savaşmak ve ılımlı muhaliflerin savunma gücünü artırmak için Timber Sycamore'a harcanan fonların aşamalı olarak kaldırılacağını belirtti.
Dışişleri Bakanlığı (Ermenistan)
Ermenistan Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı (kısaltması MFA), Ermenistan'ın dışişlerinden sorumlu olan bakanlık. MFA, Ermenistan Anayasası'na ve Ermenistan kanunlarına göre hareket etmektedir. 2021 itibarıyla Ermenistan Dışişleri Bakanı Ararat Mirzoyan'dır.
Diplomatik ilişkiler
Kasım 2020 itibarıyla Ermenistan, 178 ülke ile dış ilişki kurmuştur. Ermenistan, Birleşmiş Milletler'e 1992'de üye oldu ve şuanda AGİT, BDT, KGAÖ, Avrupa Konseyi, AEB, OIF ve KEİÖ gibi tamı tamına 70'den fazla uluslararası örgütün üyesidir.
Diplomatik temsilcilikleri
Ermenistan, bağımsızlığından bu yana birçok ülkede büyükelçilikler ve konsolosluklar açtı. Bununla beraber birçok uluslararası kuruluş ile diplomatik ilişkiler kurmuştur. Kasım 2020 itibarıyla tam 43 büyükelçilik, 10 başkonsolosluk, 4 konsolosluk, 40 fahri konsolosluk ve 20'den fazla daimi görevi bulunmaktadır.
Faşist İtalya (1922-1943)
Faşist İtalya (1922-1943) (İtalyanca: Italia fascista) Benito Mussolini'nin İtalya Krallığı Başbakanı olduğu 1922-1943 yılları arasında Ulusal Faşist Parti iktidarı altındaki dönemi anlatır. Totaliter bir rejim kuran İtalyan faşizmi ekonomik kalkınma modeli benimsemişse de siyasal muhalefeti ortadan tamamen kaldıracak hamlelerde bulunmuş, geleneksel muhafazakâr değer yargılarını savunmuş Katolik Kilisesi'yle yakın işbirliği yapmıştır. Çeşitli farklı dönemlerden geçen rejim özellikle gerçekleştirdiği emperyalist hamlelerle II. İtalya-Habeşistan Savaşını çıkarmış, Milletler Cemiyeti'nden atılmıştır. Ayrıca Sovyetler Birliği'nde karşı Çelik Pakt'a katılmış, II. Dünya Savaşı'na gidişi hızlandıran hamlelerde bulunmuştur. Dahil olduğu Mihver Devletlerinin II. Dünya Savaşı'nda mağlup olması sürecinde alaşağı olmuştur.
Arka planı
I. Dünya Savaşı öncesinde birliğini sağlamış olan İtalya Krallığı özellikle Kuzey Afrika bölgesinde sömürge edinme peşindeydi. Bu dönemde Osmanlı İmparatorluğu'na karşı verdiği Trablusgarp Savaşı nedeniyle 1882'den beri Üçlü İttifak kapsamında müttefiki olduğu Alman İmparatorluğu ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile ilişkileri gerilmiştir. Bu devletler yaklaşan I. Dünya Savaşı kapsamında Osmanlı İmparatorluğuyla müttefik olma gündemleri olduğu için İtalya'nın Osmanlılara karşı verdiği savaşı eleştiriyorlardı. İtalya'nın ayrıca Ege Denizindeki adalar ve Arnavutluk nedeniyle Yunanistan Krallığı ile gerilimli ilişkileri bulunuyordu. İtalyan toplumu ise savaş patlak verdiğinde kararsız kalmış durumdaydı. Milliyetçiler ve muhafazakârlar kazanılacak bir zafer sonrası elde edilecek toprak kazancının ve ganimetin hesabını yaparken genel olarak sol olarak tarif edilebilecek kesim savaşa katılmamaktan yanaydı. Ayrıca özellikle ülkenin kuzeydeki sanayi bölgelerindeki komünist örgütlenmenin fabrikalarda güçlenmesi, iktidardaki burjuvaziyi korkutacak seviyeye gelmekteydi. Dolayısıyla hakim çevrelerin savaşa girmek için çeşitli sebeplerin yanı sıra eğer savaşa girilmezse ülkedeki iç siyasetin tansiyonunun yükseleceği ve kontrol edilemez bir hale gelme korkusu da belirleyici oldu. İtalya savaşın ilk başlarında tarafsız kalsa da geleneksel müttefiklerinin aksine İtilaf Devletleri safında savaşa girmiştir.
I. Dünya Savaşı
İtalya I. Dünya Savaşına kuzey komşusu Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na saldırarak başladı. Avusturya Orduları sayısal olarak belirgin şekilde güçsüz olsa da müstahkem savunma hattı, disiplinli birlikleri ve üst düzey teçhizatı sayesinde İtalyan saldırılarını bertaraf etmiştir. Siper savaşına dönen muharebeler sırasında cephede çıkan kolera gibi salgınlar da binlerce İtalyan askerinin ölmesine yol açmıştır. Adriyatik Denizi'nde ise Fransız ve İngiliz donanmalarının desteğinden yoksun İtalyanlar Avusturya-Macaristan donanmasının üstünlüğünü kabul etmiş durumdaydı. 1916 yılının sonuna gelindiğinde İtalyan komutan Luigi Cadorna saldırı taktiğini bırakıp savunmaya geçmek zorunda kalmıştır. 1917 yılına gelindiğinde ABD İtilaf Devletleri safında savaşa katılsa da İtalyan komuta heyeti askerî bir yardım talebinde bulunmamıştır.
1917 yılına gelindiğinde Rusya İmparatorluğu'nda gerçekleşen Şubat Devrimi ve sonrasındaki Ekim Devrimi ile Vladimir Lenin önderliğindeki Bolşeviklerin işçi sınıfı lehine iktidarı almaları ve Barış Kararnamesiyle savaştan çekildiklerini ilan etmelerinin İtalya üzerinde etkileri olmuştur. Doğu Cephesinde boşa çıkan İttifak Devletleri Orduları Batıya kaydırılınca güç dengesi değişmiştir. Ayrıca bu dönemde Milano başta olmak üzere kuzey kentlerinde komünistler fabrika grevleri düzenleyerek savaşa son verilmesini talep etmiş, eylemleri kanlı şekilde bastırılmıştır. 24 Ekim - 19 Kasım 1917 tarihlerindeki Caporetto Muharebesinde yaşanan bozgunda İtalya birlikleri çok ağır bir yenilgi almış, ordu dağılmış ve komutanlar çareyi 150 km geri çekilerek savunma hattını Piave Nehrinde kurmakta bulmuştur. Bu ağır hezimetten sonra müttefiklerden istenen yardım talebi sonrasında savaşın bitmesine kadar durum kararlı halde devam etse de yenilginin etkileri devam etmiştir.
Savaşın ardından
Savaşın 1918 yılı Kasım ayında sona ermesiyle birlikte İtalya, savaşa sonradan dahil olan ABD'nin Başkanı Woodrow Wilson tarafından savunulan Wilson İlkelerinin açıklanmasıyla İngiltere tarafından kendisine verilen sözlerin tutulmadığını görür. Ayrıca savaşın bilançosu İtalya için çok ağırdır. Silah altına alınan 5 milyon kişiden 700 bini ölmüş, ortaya 12 milyar liretlik bir borç çıkmıştır. Toplumsal huzursuzluklar artarak devam etmektedir. Vittorio Emanuele Orlando'nun savaşı sona erdiren Versay Barış Antlaşmasını imzalaması ve İtalya'nın beklediği savaş ganimetini kazanamamış olması milliyetçi dışavurumları tetikler. İtalya'nın egemenlik bölgesi dışında kalan ve rövanşizmin konusu olan Fiume Özgür Devleti, milliyetçi şair ve savaş gazisi Gabriele D'Annunzio önderliğindeki milisler tarafından Eylül 1919'da fiilen işgal edilir. Takipçileri tarafından Duce olarak çağrılan D'Annunzio hem hareket tarzı hem de ideolojisi olarak Benito Mussolini ve Kara Gömleklilerin öncülü sayılır.
İktidar
1919 yılında ilk kez sahneye çıkan Mussolini ve faşistler Fasci di Combattimento adlı örgütlerinin siyasal bir partiye dönüştürürler. Ulusal Faşist Parti adını alan parti milliyetçi söylemlerle sahneye çıkmıştı ve parlamenter demokrasiyi kaldırma vaadinde bulunuyordu. Mussolini önceki dönemlerdeki Kilise ve kral karşıtı söylemlerini bırakarak, monarşi yanlılarının ve Katolik Kilisesi'nin desteğini kazanıyordu. Ayrıca özellikle komünizme karşı söylemleriyle ordu içinden de destek büyümekteydi. Parti 1921 İtalya genel seçimlerine katılmış, %0.4 oy alsa da lideri Mussolini'yi meclise sokmayı başarmıştı. 1922 yılına gelindiğince İtalya'da yönetim krizi patlak vermiş, solun artan gücü karşısında muhafazakâr çevrelerin korkusu belirleyici hale gelmişti. Bu şartlar altında darbe planları yapan Mussolini, önde gelen devlet adamları ve kralın yanı sıra Roma'daki ABD Büyükelçisi Richard Washburn Child'ın da desteğiyle başlattığı Roma'ya Yürüyüş sayesinde iktidarı alır. Liberal başbakan Luigi Facta sıkıyönetim ilan etmek istese de kralın vetosuyla karşılaşır ve 20 bin kişilik bir yürüyüş kolu sayesinde faşistler iktidarı alır.
Otoriterleşme
İtalya'daki faşist rejim iktidarı aldıktan sonra tek parti devleti haline gelerek faşizmi hayatın her alanında egemen hale geitrmek için kolları sıvadı. 1935 yılında ilan edilen Faşizm Doktrininde totaliter devlet anlayışı resmî olarak ilan edildi. Faşizm ideolojisi çerçevesinde yeni insanın yaratılması anlamında Ulusal Faşist Parti'nin bütünlüklü planları ve uygulamaları olsa da Nazi Almanyasının bu alanda ulaştığı başarılara yaklaşamamıştır. Faşizmin iktidarı boyunca propagandaya ayrı bir yer ayrılmıştır. Özellikle Mussolini'nin kişi kültü çerçevesinde yüceltilmesi, kitlelere hitap tarzı ve Kara Gömlekliler türü örgütlenmesi, Adolf Hitler ve Nazilere ilham vermiştir. Faşizmin iktidarda olduğu ülkede genel seçimler 24 Mart 1929 tarihinde referandum şeklinde gerçekleştirilmiştir. Bu süreye kadar ülkedeki muhalif siyasi partiler tasfiye edilmiş olduğu için Ulusal Faşist Parti tek yasal siyasi parti konumundaydı. Mussolini seçimler sayesinde faşist vekil listesini onaylatmış ve seçmenlerden %98.43 düzeyinde onay almıştır. Ancak bu dönemde sadece erkeklerin oy hakkına sahip olduğu, sendikalı işçilerin, silah altındaki askerlerin ve din adamlarının oy kullanamadığı düşünülürse seçmen sayısının sadece 9.5 milyon kişi olduğu şaşırtıcı olmamaktadır.
Kilise'yle ilişkiler
1870 yılına kadar Papalık Devleti olarak varlığını sürdürmüş olan ve Papa'nın yönetiminde bulunan devlet bu tarihte İtalya Krallığına dahil edilmiştir. Mussolini iktidarında devlet yönetimiyle papalık arasındaki çelişkiler çözüm için masaya yatırılmış ve 11 Şubat 1929 tarihinde imzalanan Laterano Antlaşması ile Vatikan Devleti kurulmuştur. Mussolini ve önde gelen faşistlerin Kilise'yle sorunlu ilişkileri olmasına rağmen İtalya toplumu üzerinde Kilise'nin önemini görerek uzlaşma yolunu seçmiştir. Faşist rejimle Papalık arasında iç işleyişte sorunlar devam etse de dış politikada Papalık faşizmin dış siyasetine uyumlu davranmış, İspanya İç Savaşı'nda komünizm karşıtı Francisco Franco'yu desteklemiş, Etiyopya'nın İtalya tarafından işgalini savunmuştur. Ayrıca antlaşma uyarınca İtalya'da Katoliklik devlet dini olarak kabul edilmiş, 1938 yılında kabul edilen kanun uyarınca Yahudilik, Protestanlık ve Evanjelikalizm yasaklanmıştır. Yahudiliğe karşı böylesi bir yaklaşım olmasına rağmen İtalyan faşizmi Yahudilere karşı Nazizim gibi soykırım temelli bir yaklaşım benimsememiştir. Mussolini rejimine İtalya çapında muhalefet arttıkça Vatikan tarafından Nazilerin soykırım siyasetinin eleştirildiği örnekler de görülmüştür. 1943 yılında Büyük Faşizm Konseyi kararıyla Mussolini devrildiği ve İtalya'da faşizmin sona ermesiyle beraber Naziler İtalya'daki Yahudileri tutuklamaya ve imha kamplarına göndermeye başlamıştır.
Dış siyaset
I. Dünya Savaşı'na sonradan dahil olan ve savaş ganimeti peşinde olan İtalya Krallığı kazanan tarafta olmasına rağmen beklentilerini karşılayamamış durumdadır. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu aleyhine olacak küçük toprak kazanımları iktidar çevrelerini tatmin etmemekte, imparatorluk dönemindeki görkem ve ihtişam hayalleri topluma yansıtılıyordu. Bunun üzerine iktidara gelen Mussolini Yeni Roma İmparatorluğu'nun kuruluşunu müjdeliyor, Akdeniz'in bir İtalyan gölü haline geleceğini söylüyor ve Mare Nostrum yayılmacı söylemini kullanıyordu. Ayrıca öteden beri Afrika kıtasında sömürge olarak ele geçirilmeye çalışan topraklara dair planlar da yapılmaktaydı. Adriyatik bölgesinde de yayılmacı bir siyaset güden İtalya, Dalmaçya kıyıları, Arnavutluk ve Yunanistan üzerine ilhak planları yapmaktan geri kalmıyordu.
Afrika
İtalya'nın Afrika'nın kuzeyinde sömürge elde etme mücadelesi 1920'lerde yeniden başladı. Buradaki Arap nüfus İtalyan himayesini kabul etmediği için bir iç savaş durumu bölgeye hakimdi. Mussolini tarafından bölgeye gönderilen Mareşal Rodolfo Graziani Arap milliyetçilere yönelik askerî harekâta girişti. Arap direnişinin başında ise Ömer Muhtar bulunmaktaydı. 3 Ocak 1928 tarihli ateşkesin ardından Faşist İtalya'nın Libya'daki tutumu daha da saldırganlaştı. Direnişçilerin yerel desteğini kesmek için kurulan toplama kampları ve uygulanan tehcir siyaseti yüzünden ortaya çıkan salgın hastalık, açlık gibi sebeplerden dolayı en az 80 bin kişi öldü. Muhtar'ın 15 Eylül 1931'de yakalanıp Bingazi'de idam edilmesinin ardından direniş düşüşe geçti ve az sayıdaki direnişçi Şeyh İdris'in liderliğinde direnişe devam etti. Sömürge olarak Mısır'ı elinde tutan İngiltere ile Libya-Mısır sınırına dair yapılan görüşmelerde İtalya daha önce kendisine tanınmamış arazileri elde etti. Ayrıca İtalya'nın Sudan'dan da bazı bölgeleri almasına izin verildi. Bu dönemde Mussolini, Etiyopya'nın da İtalyan sömürgesi için faaliyetlere başladı. İtalyan sömürgesi olan Eritre ve Somaliland bölgelerinden saldırıya geçen İtalyan birlikleri çok çeşitli savaş suçları işledikleri muharebelerin sonucunda 1936 yılında ülkede hakimiyeti sağlamayı başardı. İtalya kralı III. Vittorio Emanuele Etiyopya İmparatoru ilan edildi. Ancak İtalya uluslararası kamuoyu tarafından mahkum edildiği için Milletler Cemiyeti'nden atıldı. Bu süre zarfından İtalya'yı koşulsuz olarak destekleyen tek ülke Nazi Almanyası oldu.
Yunanistan
Faşist rejimin Avrupa'daki önemli yayılmacı adımlarından birisi Yunanistan'a karşı yaşandı. Eski dönemde Venedik Cumhuriyeti'nin bir parçası olan Yunan adası Korfu, İtalyan faşistlerinin Yunanistan'a egemen olma planlarının ilk adımı olarak görülüyordu. Korfu Olayı olarak bilinen olay Yunanistan-Arnavutluk sınır anlaşmazlığının çözümü için bölgede bulunan İtalyan komutan Enrico Tellini'nin bilinmeyen kişiler tarafından öldürülmesiyle patlak verdi. İtalya'da büyük tepki çeken olay sonrasında Mussolini Yunanistan'a yedi maddelik bir ültimatom göndererek resmî olarak özür dilenmesi, soruşturmanın İtalyan makamların dahliyle gerçekleştirilmesi, cenazenin tüm Yunan hükûmetinin katılımıyla Atina'da gerçekleştirilmesi, ortaya çıkan manevi zararın tazmini için 50 milyon liret ödenmesini talep etti. Yunan tarafı cevap olarak ancak askeri bir törenin düzenleneceği ve İtalyan delegasyonunun ve bayrağının selamlanacağını, cenazenin törenle İtalyan zırhlısına taşınacağını ancak diğer taleplerin Yunanistan'ın egemenlik haklarının çiğnenmesi anlamına geldiği için reddedildiğini bildirir. Mussolini verilen cevabı yeterli görmez ve derhâl askerî harekât başlatılması emrini verir. 31 Ağustos günü bölgeye giden donanma Korfu Adasını bombalar ve adaya 5 ila 10 bin asker çıkartır. Bombardıman sırasında 20 sivilin öldüğü, 32'sinin de yaralandığı belirtilmektedir. Adadaki Yunan valisi tutuklanırken, askeri garnizon teslim olmaz ve adanın içlerine doğru çekilir. Yunanistan 1 Eylül günü sorunun çözülmesi için Milletler Cemiyeti'ne başvurur. Cemiyetin araya girerek iki tarafı da uzlaştıran şartları sunması üzerine Yunanistan 8 Eylül günü, İtalya ise 10 Eylül günü şartları kabul eder. 27 Eylül günü adadaki İtalyan askerleri ayrılırken, 30 Eylül günü itibarıyla bölgedeki son İtalyan savaş gemisi ayrılır. 1920'li yıllarda Mussolini'nin en saldırgan dış siyaset hamlelerinden birisi olan Korfu Olayı sayesinde faşizm iç siyasette elini rahatlatır.
Yugoslavya
Faşist rejimini Yugoslavya Krallığıyla toprak anlaşmazlığından kaynaklanan sebeple ilişkileri kötüydü. İtalya Yugoslav topraklarında ajanlık faaliyeti yürütüyor ve Hırvat aşırı millyietçi Ante Paveliç'in İtalya'da barınmasına ve Yugoslavya zararına yıkıcı faaliyet yapmasına göz yumuyordu. Bunun da ötesinde Paveliç'e bağlı milis kuvveti olan Ustaşa destekleniyordu.
İspanya
İtalyan faşizmi 1936 yılında II. Dünya Savaşı öncesindeki en ciddi askeri müdahalesini gerçekleştirdi. İkinci İspanya Cumhuriyeti'nde iktidara gelen Halk Cephesi hükûmetine karşı ayaklanan Francisco Franco önderliğindeki Afrika Ordusu unsurları, muhafazakâr çevreler ve Falanjistler üç yıl sürecek olan İspanya İç Savaşı'nı başlatınca İtalya, Nazi Almanyasıyla beraber milliyetçi cepheyi doğrudan askerî olarak desteklemeye başlar. Savaş sırasında yaklaşık 60 bin İtalyan askeri İspanya'da savaşmıştır.
Almanya
Adolf Hitler önderliğindeki Naziler 1933 yılında Weimar Cumhuriyeti'nde iktidara geldiklerinde Mussolini ve İtalya'daki faşist rejim onları göklere çıkardı. Ancak ideolojik benzerliklerine rağmen kamuoyuna verilen mesajların dışında Nazilerin başta Antisemitizm olmak üzere kimi uygulamaları İtalyan faşistleri tarafından aşırı bulunuyor ve reddediliyordu. İtalyanlar Hitler'in Pancermenizm yönelimini tehlikeli buluyor ve Avusturya'nın ilhakına karşı çıkıyordu.Öte yandan Hitler, Mussolini ve Kara Gömleklilerin halka hitaplarını, kıyafetlerini, örgütlenmelerini önemsiyor ve uygulamaya koyuyordu. İspanya İç Savaşındaki işbirliğinin ardından savaşın yaklaşmakta olduğu dönemde Münih Antlaşması gibi gündemlerde birlikte hareket eden İtalya ve Almanya 1939 yılında Çelik Pakt ile resmen müttek olmuştur. İki hareket de ideolojik olarak anti-komünizmde ortaklaştığı için Mussolini, 1939 yılında imzalanan Alman-Sovyet Saldırmazlık Paktından dehşete düşmüş ancak kamuoyu önünde bu görüşlerini açıklamamıştır.
II. Dünya savaşı ve çöküş
İtalya Ordusu savaşın öncesinde İspanya, Etiyopya, Libya ve Arnavutluk topraklarında savaş halinde bulunmaktaydı. Hem personel hem de lojistik anlamında çok farklı coğrafyada bulunmanın olumsuz etkileri hissediliyordu. Ordu, uzun süreli bir dünya savaşına hazırlıklı değildi. Genellikle asker bulundurulan bölgeler geleneksel ordulara sahip olmayan bölgeler olmadığı için bu sorun henüz yeterince hissedilmemekteydi. Bu verileri gözardı eden Mussolini rejimi imparatorluk özlemini dile getiriyor ve buna uygun adımlar atmaya devam ediyordu.
İtalya kağıt üzerinde egemenliğindeki toprakları genişletse de işgal altındaki bölgelerdeki Yugoslav partizanları ve Yunan Direnişini sona erdirememiş, Müttefik Devletlerin bu bölgelere olan desteğini kesememiştir. Ayrıca Afrika'nın kuzeyinde İngiltere'nin varlığı sonlandırılamamış, Akdeniz'deki İngiliz donanmasının üstünlüğü kabul edilmiştir. Ayrıca 1941 yılı içinde savaşa Sovyetler Birliği ve ABD'nin müttefikler lehine katılması, İtalyan planlarını bozmuş ve İngiltere'yi barış masasına zorlayarak sömürgeleri elde tutma planları suya düşmüştür.
Savaşın ilerleyen dönemlerinde Doğu Avrupa'da ve Kuzey Afrika'da alınan mağlubiyetlerle beraber İtalyan imparatorluk düşleri çökmüştür. Müttefiklerin Sicilya'yı işgalinin ardından 1943 yılı Temmuz ayında Mussolini karşıtı cephe harekete geçmiş Büyük Faşizm Konseyinde güven oyu alamayan Mussolini İtalyan Kralı III. Vittorio Emanuele emriyle tutuklanmıştır. Yerine getirilen Mareşal Pietro Badoglio da duruma hâkim olamamış, ülke dışındaki askeri komuta yapısı çökmüştür. İtalya 3 Eylül 1943'de Müttefiklerle ateşkes imzalayınca İtalyan egemenliğindeki toprakların denetime alınması için Naziler hareket geçer, buna karşı koyan İtalyanlar ise direnişe geçince iç savaş patlak verir. Bu iç savaş ortamında İtalya'nın kuzeyi, faşistlerin de desteğiyle Nazi denetimine geçer, burada İtalya Sosyal Cumhuriyeti adlı bir kukla devlet kurulur. Monarşi yanlılarından komünistlere varıncaya kadar Müttefik Devletlerle işbirliği halinde olan İtalyan direniş hareketi sonuçta faşist rejimin kalıntılarını da alaşağı etmiştir. 28 Nisan 1945 günü kaçarken yakalanan Mussolini partizanlarca infaz edilirken, iç savaş süresince monarşi rejiminin ikircikli yaklaşımı kraliyet kurumuna İtalyan kamuoyundaki desteği azaltmış, savaşın ardından yapılan referandumda monarşinin kaldırılıp cumhuriyetin ilan edilmesine karar verilmiştir.
Vitali Milonov
Vitali Valentinoviç Milonov (d. 23 Ocak 1974) Birleşik Rusya partisi mensubu bir Rus siyasetçidir. 2016'dan beri Devlet Duması Üyesi olarak görev 2007'den 2016'ya kadar Saint-Petersburg Yasama Meclisi Üyesi idi.
Hayatı
2006 yılında mezun olduğu Sankt-Peterburg'daki Kuzey-Batı Kamu Yönetimi Akademisi'nde Yerel Yönetişim Yönetimi okuduktan sonra Moskova'daki Saint Tikhon Ortodoks Üniversitesi'nde yazışma kursunu tamamladı.
Siyasi kariyeri 1991 yılında Rusya Hür Demokrat Partisi'ne katıldığı zaman başladı. 1994'ten 1995'e kadar, mevcut Hristiyan Demokratik Rusya Birliği'nin (CDU) 1990'larda başkanı olan Vitali Viktoroviç Savitski'nin yardımcılığını yaptı. Bu süre zarfında Milonov, CDU Rusya'nın politik gençlik kolu olan "Genç Hristiyan Demokratlar"ın da başkanıydı. Daha sonra onu siyasi olarak da destekleyen Rus siyasetçi Galina Starovoytova'nın arkadaşı oldu. Starovoytova'nın öldürülmesinden sonra siyasetten uzaklaştı. 2004 yılında "Dachnoe" topluluğunun konsey üyesi olarak belediye düzeyinde siyasi kariyerine 2005 yılında Sankt-Peterburg'daki Krasnenkaya Rechka Belediye Okrug şehir idaresi başkanı olarak yeniden başladı. 2007'de Sankt-Peterburg Yasama Meclisine seçilmek için aday oldu ve seçildi. İlk döneminde hükûmetin, yerel yönetimin ve bölgesel yönetim yapısının kurulması için Komite Başkanlığı yaptı. 2009 yılında Yasama Komisyonu Başkanlığı'na geçti. 2011 yılında yeniden seçildi. Milonov, yasama meclisinde iken "küçüklere yönelik eşcinsel propagandayı" suç sayan yasanın ana sponsoru oldu. 2016 yasama seçimlerinde Birleşik Rusya'yı temsilen Devlet Duması'na seçildi.
Eşcinsellik
2013 yılında Milonov, eşcinsel sporcuların küçüklere homoseksüelliği teşvik etmesi halinde 2014 Soçi Kış Olimpiyatları'nda tutuklanması gerektiğini savundu. "Bir yasa federal yasama organı tarafından onaylanmış ve cumhurbaşkanı tarafından imzalanmışsa, hükûmetin onu askıya alma hakkı yoktur. Böyle bir yetkisi yok." demecini verdi. Milonov, Kasım 2013'te "Yan Yana" adlı LGBT film festivalini de protesto etti.
30 Ekim 2014'te Milonov Apple CEO'su Tim Cook'un eşcinselliği hakkında konuştu ve FlashNord web sitesinde şunları söyledi: "Bize ne getirebilirdi? Ebola virüsü, AIDS, belsoğukluğu? Hepsinin orada görünmeyen bağları var."
Milonov ile 2014 yapımı Nefret Kampanyası: Rusya ve Eşcinsel Propaganda belgesel filmi için de röportaj yapıldı.
Antisemitizm
Milonov'un 19 Mart 2014'te St. Peterburg Yasama Konseyi'ne Yahudi karşıtı açıklamalarda bulunduğu bildirildi. Svodka.net haber sitesine göre Milonov, Yahudilerin iki bin yıllık tarihleri boyunca "Kurtarıcı'yı çarmıha germek için yapılan çağrılardan başlayıp, tüm azizleri karaladıklarına kadar" suçlamalarda bulunuyordu. 19. yüzyıl dini lideri Kronstadt'lı St. John'un Karayüzler ekibinin bir destekçisi olduğu iddialarına ilişkin Milonov, bu iddianın "tamamen yalanlardan ibaret, sülfürik, derin bir Satanizm tarihine sahip modern bir neo-liberal masal" temeline dayandığını savundu.
Diğer tartışmalar
2015 yılında Milonov, yolda uygunsuz davrandıkları için bisiklet sürücüleri için zorunlu ehliyet getirilmesini İçişleri Bakanlığı'na önerdiğini açıkladı.
15 Haziran 2016'da Milonov, Başbakan Dmitri Medvedev'e resmî bir talepte bulunarak, tüm Rus medyasında ve haritalarında İstanbul şehri için, tarihi adı olan Konstantinopolis adını kullanmayı önerdi.
Mart 2018'de Milonov, İngiliz Hükûmeti'nin Sergey ve Yulya Skripal'ın zehirlenmesinden Rus Hükûmeti'nin "büyük olasılıkla" sorumlu olduğu iddiasını kınadı. İngiltere Başbakanı Theresa May'i Adolf Hitler ile karşılaştıran Milonov, saldırıdan İngiltere'nin sorumlu olduğunu ve Rusya'yı suçlamak için bir "fantezi" yürüttüğünü iddia etti.
Özel hayatı
Milonov, 2008 ile 2011 yılları arasında Eva Liburkina ile evliydi, ancak boşandı. Kızı Marfa, oğlu Nikolay ve bir evlatlık olmak üzere üç çocukları oldu. 1991'de Baptist Kilisesi'ne katıldı. Daha sonra 1998'de Rus Ortodoks Kilisesi'ne geçti. Milonov 2012'de "Ortodoksluk mu yoksa ölüm mü!" Sloganını taşıyan bir gömlek giyerek tartışmalara yol açtı.
Milonov, aynı zamanda bir tahta oyunları oyuncusu olarak da bilinir. Sık sık Blizzard Entertainment'ın video oyunu Hearthstone 'u oynuyor.
Akio Morita
Akio Morita (26 Ocak 1921 - 3 Ekim 1999) Japon iş insanı ve Masaru Ibuka ile birlikte Sony'nin kurucu ortağıydı.
Erken dönem
Akio Morita, Japonya'nın Aichi, Nagoya kentinde doğdu. Morita'nın ailesi, 1665'ten beri Aichi Eyaletindeki Chita Yarımadası'nın batı kıyısındaki Kosugaya köyünde (şu anda Tokoname Şehri'nin bir parçası) sake, miso ve soya sosu üretimiyle uğraşıyordu. Dört kardeşin en büyüğüydü ve babası Kyuzaemon onu aile işini devralması için çocukken eğitti. Ancak Akio, matematik ve fizikte gerçek amacını buldu ve 1944'te Osaka İmparatorluk Üniversitesi'nden fizik derecesi ile mezun oldu. Daha sonra Japon İmparatorluk Donanması'nda yardımcı teğmen olarak görevlendirildi ve II.Dünya Savaşı'nda görev yaptı. Morita, görevi sırasında, Deniz Kuvvetlerinin Savaş Zamanı Araştırma Komitesinde gelecekteki iş ortağı Masaru Ibuka ile bir araya geldi.
Sony
Eylül 1945'te Ibuka, Tokyo Nihonbashi'deki bombalanmış Shirokiya Mağazası'nda bir radyo tamircisi kurdu. Morita, Ibuka'nın yeni girişimi hakkında bir gazete haberi gördü ve bazı yazışmalardan sonra Tokyo'da ona katılmayı seçti. Morita'nın babasının sağladığı fonla, 1946'da Tokyo Tsushin Kogyo Kabushiki Kaisha'yı (Tokyo Telekomünikasyon Mühendisliği Şirketi, Sony Corporation'ın öncüsü) yaklaşık 20 çalışanı ve 190.000 Yen'lik başlangıç sermayesiyle kurdular.
Diğer bağlantılar
Morita, Japonya İş Federasyonu (Japonya Ekonomik Kuruluşlar Federasyonu ) başkan yardımcısıydı ve "Bilge Erkekler Grubu" olarak da bilinen Japonya-ABD Ekonomik İlişkiler Grubunun bir üyesiydi. General Motors'un Isuzu Motors 1972'de alımında aracı oldu Aynı zamanda Üçlü Komisyon'un üçüncü Japon başkanıydı.
Ödüller ve onurlar
Morita, 1972'de Amerikan Başarı Akademisi'nin Altın plaket Ödülü'nü aldı. Morita, 1982 yılında Birleşik Krallık Kraliyet Sanat Derneği tarafından bu onuru alan ilk Japon olarak Albert Madalyası ile ödüllendirildi. İki yıl sonra prestijli Legion of Honor ödülünü aldı ve 1991'de Japonya İmparatoru'ndan Birinci Sınıf Kutsal Hazine Nişanı ile ödüllendirildi. 1993 yılında onursal bir İngiliz şövalyeliği (KBE) ile ödüllendirildi. Morita, 1987 yılında Manitoba Üniversitesi'nden Uluslararası Seçkin Girişimci Ödülü'nü aldı. 1998 yılında Time dergisi'nin 20. yüzyılın en etkili 20 iş insanı listesinde yer aldı. Ölümünden sonra 1999'da Yükselen Güneş Nişanı ile ödüllendirildi.
Ölüm
Golf ve tenis oynamayı ve yağmurlu havalarda film izlemeyi seven Morita, 1993 yılında bir tenis maçında felç geçirdi. 25 Kasım 1994'te Sony başkanlığından istifa etti. 3 Ekim 1999'da Morita 78 yaşında zatürreden öldü.
Sparring
Sparring, birçok dövüş sporunda olan ortak eğitim şeklidir. Kesin şekli değişiklik gösterse de sparring 'serbest biçimli antrenman dövüşü' veya 'antrenman dövüşü' dür. Yapılacak sparringin türüne ve sertliğine göre gerekli ekipmanlar giyilir (dişlik,eldiven,kask, kasık koruyucu, kaval koruyucu). Sparringin amacı sporcuların kazanıp kaybetmesi değil, teknik ve taktiklerini geliştirmesi olsa da sparring maçlarının türleri de değişkenlik gösterebilir. Sparring, eğer yapan sporcular birbirini tanıyorsa ve arkadaş canlısılarsa, hakemsiz ve zamansız olarak yapmalarında bir sakınca olmayacaktır. Ancak iki yabancı arasında yapılıyorsa resmi kurallar uygulanabilir ve maçta deneyimli bir dövüşçünün hakemlik yapması daha sağlıklı olabilir.
Genelde dövüş okulları sporcunun sparring yapması için birkaç ay bekler. Bunun nedeni sparringden önce yeni başlayan kişinin sparringlerde temel olarak kullanacağı bazı teknik, taktik ve becerileri öğrenmesi ve geliştirmesi içindir. Kişinin ilk sparringini yapması için gereken süre onun performansına, ne kadar hızlı geliştiğine bağlı olarak değişkenlik gösterebilir.
Jonatana Napela
hayat
Napela 11 Eylül 1813'te Hawaiʻiwaaole ve Wiwiokalani'de doğdu; Babası, 18. yüzyılın başlarında Maui kralı Kekaulike'nin sayısız oğullarından biri olan Kuahaliulani'den gelmektedir. Lahainaluna okulunda eğitim gördü.
Napela bir avukat olarak eğitildi. Hawaiʻi'de görev yapan LDS Kilisesi'nin İngiliz doğumlu Amerikalı üyesi George Q. Cannon ile Wailuku, Hawaii'de yargıç olarak hizmet ediyordu. Napela'nın 1851'de LDS Kilisesi'ne dönüşmesinden sonra hükümet, kiliseye şüpheyle bakıldığı için yargıcı görevinden istifa etmeye zorladı.
LDS Kilise tarihçisi Andrew Jensen, Napela'nın "Kilise için muhteşem misyonerlik çalışmaları yaptığını" söyledi. Napela 1853'te belirli bir göreve gönderildi, ancak ilk kilisede yaygın olduğu gibi, vaktinin çoğunu müjdeyi duyurmadan önce geçirdi. İnancı başkalarına ilham verdi. Bir keresinde, Cannon ve diğer Amerikan yaşlıları güzel hava için dua etmişlerdi ama havanın kötü olacağını düşünerek toplantıyı bir binada yapmak için yürüdüler. Dualarda bulunan Napela, inançsızlıklarına şaşırdı; onun yolundan gittiler ve toplantıyı bir ağaçlık koruda yaptılar.
Napela, adalardaki LDS Kilisesi için güçlü bir vaizdi. 1857'de Johnston Ordusu Utah'a yaklaşırken, tüm Amerikan misyonerleri Hawaii'den geri çağrıldı. Birkaç yıl sonra Walter M. Gibson, Brigham Young tarafından Asya'ya misyoner olarak atandıktan sonra Hawaii'ye geldi. Gibson, Hawaiililere yaptığı çağrının niteliğini yanlış yorumladı, onlara Utah'daki kilisenin yıkıldığını söyledi ve kendisini kilisenin başı olarak belirledi. Napaela'yı Oniki Havariler Meclisi üyelerinden biri olarak atadı ve Napela iki yıl yeter sayısı başkanı olarak görev yaptı. Ezra T. Benson, Lorenzo Snow, Joseph F. Smith, William Cluff ve Alma Smith, Gibson'ı aforoz etmek ve kiliseyi yeniden düzene sokmak için Hawaii'ye gittiğinde, Napela, Gibson'ı terk etmeye ve kilisenin katına dönmeye ikna edildi. 1866'da Napela, diğer birçok kilise lideri ve üyesiyle tanıştığı Salt Lake City'ye gitti. Kısa bir süre sonra, Hawaii'deki bir konferansta Napela, kilisenin toplanan üyelerine, "Gibson'ın kurnaz sözleriyle kandırıldık ve yönlendirildik ve böylece yaptığımız kutsal antlaşmaları çiğnedik. Ama şimdi arsız durumdayız; bu nedenle, antlaşmalarımızı yenileyelim ve sadık olalım.
1873'te Napela'nın karısı Catherine "Kitty" Keliʻikuaʻāina Richardson'a cüzzam teşhisi kondu. Cüzzamlı kişilerin karantinaya alınmasını gerektiren dönemin yasalarına göre, o, Molokai'deki Kalaupapa Cüzzam Kolonisi yerleşimine taşınmak zorunda kaldı ve ona eşlik etti. Karısı, o yıl koloniye kabul edilen kısmi Avrupa kökenli tek melez kadındı ve sakinlerinin çoğu tam kanlı Hawaiiliydi.
Napela, o yıl Sağlık Kurulu tarafından cüzzamlı koloninin şefi olarak atandı. Yerleşim yerinde bir mafya tarafından kovulan Louis Lepart'ın yerini aldı.
Napela, Kurul'un yerleşimdeki cüzamlı ve cüzzam olmayanların katı bir şekilde ayrılması taleplerini yerine getiremediği için sorun yaşadı ve yerine William P. Ragsdale geçti. Hayatının geri kalanında, kolonideki LDS Kilisesi üyelerine idare etti. 6 Ağustos 1879'da cüzzamdan öldü.
Astragalus utriger
Astragalus utriger, Astragalus cinsine bağlı bir bitki türüdür.
Kelemez
Kelemez, Kilimli ya da Kalimnos, Yunanistan'ın Güney Ege bölgesinde bulunan bir ada ve belediyedir. Ada, Ege Denizi'nin güneydoğusunda yer almakta olup On İki Ada'nın bir parçasıdır. Yüzölçümü 134,5 km² olan belediyenin nüfusu 2011 yılı itibarı ile 16.179'dur.
Coğrafya
Kelemez, İstanköy Adası'nın 12 km kuzeyinde, İleryoz Adası'nın 2 km güneyinde yer almaktadır. Adanın Türkiye'ye en yakın olduğu kara parçası, Türkiye ve Yunanistan arasında tartışmalı durumdaki, Kelemez'in 10 km doğusundaki Kardak Kayalıkları hariç 12 km doğudaki Topan Adası'dır. Adanın en yakın olduğu anakara ise adaya 17 km uzaklıktaki Muğla ilinin Bodrum ilçesine bağlı Gümüşlük beldesidir. Ada ile İstanköy arasındaki seferler 30 ilâ 45 dakika, Rodos ile seferler ise 2 ilâ 5 saat arasında sürmektedir.
Çevredeki 80 nüfuslu, Türkiye ile tartışma konusu olan Keçi, 94 nüfuslu Telendos, 2 nüfuslu Kalolimni adaları, 2 nüfuslu Plati Kayalığı'nı ve birçok yerleşim olmayan adacık ve kayalıkları da içeren Kelemez Belediyesi'nin toplam yüzölçümü 134.544 kilometrekare, nüfusu ise 16,179'dur. Bu belediye, adanın adını taşıyan Kelemez bölgesel birimine bağlıdır. Ada, On İki Ada'nın Rodos ve İstanköy'ün ardından en kalabalık üçüncü adasıdır. Zengin nüfusuyla bilinen ada, On İki Adalar'ın en zengin nüfusuna, aynı zamanda Ege Adaları'nın en zengin nüfuslarından birine sahiptir.
Din
Neredeyse tamamı Ortodoks Hristiyan olan halk, Yunanistan'ın çoğunluğunun aksine Yunanistan Kilisesi yerine İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi'ne bağlıdır.
Astragalus utahensis
Astragalus utahensis, Astragalus cinsine bağlı bir bitki türüdür.