cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1. Zırhlı Tümen (Polonya)
Formasyon
İskoçya'da kurulan Polonya 1. Zırhlı Tümeni, 1940-1941'de İngiliz sahilinin yaklaşık 200 kilometresini koruyan Wladyslaw Sikorski yönetiminde Polonya I Kolordu'nun bir parçası olarak kuruldu. Tümenin komutanı General Stanislaw Maczek'di, Polonya'nın önde gelen mekanize komutanıydı ve 1939'da komuta ettiği tümenden biri olan 10'uncu Mekanize Tugay, onun yanına İngiltere'ye doğru yol almıştı. İngiliz üniformaları, silahları ve tanklarıyla donatılmış, İngiliz Zırhlı Tümeni modelinde düzenlendiler. Başlangıçta Crusader tankları ile donatılmış ve eğitilmişlerdi, ancak 1943'ün sonlarında ve 1944'ün başlarında bunların yerine Sherman tankları ve Cromwell tankları ile değiştirildi. Daha sonra 4. Kanada (Zırhlı) Bölümü ile birlikte savaşlara katıldılar.
Normandiya
Temmuz 1944'ün sonunda, 1. Zırhlı'nın, son unsurları 1 Ağustos'ta Normandiya'ya transfer edildi. Tümen, 21. Ordu Grubu'nun bir parçası olarak Birinci Kanada Ordusuna bağlandı. Bu, iletişimde yardımcı olmak için yapılmış olabilir, çünkü Polonyalıların büyük çoğunluğu 1940'tan itibaren Birleşik Krallık'a vardıklarında İngilizce konuşmadılar. Tümen, Operasyon Toplamı sırasında 8 Ağustos'ta savaşa katıldı. İki kez Müttefik uçaklarının "dost ateşi" nedeniyle ciddi kayıplar verdi, ancak Mont Ormel, ve Chambois kasabası savaşlarında Wehrmacht'a karşı zafer kazandı. Bu saldırı ve savunma operasyonları serisi, Falaise Cebi Muharebesinde çok sayıda Alman Ordusu ve SS bölümünün mahsur kaldığı ve daha sonrasında yok edildiği Falaise Savaşı olarak biliniyordu. Maczek'in bölünmesi, hapsolmuş Alman bölümlerinin kaçış yolunda çevrelemeyi kapatmanın çok önemli bir role sahipti, bu nedenle savaş umutsuzdu ve 8. ve 9. Piyade Taburları tarafından desteklenen 2. Polonya Zırhlı Alayı, 24. Polonya Lancerleri ve 10. Ejderhalar cebinden kurtulmaya çalışan tümenler tarafından yapılan Alman saldırıları sayesinde çevrelemeden kaçmalarını sağladı. Etrafı çevrili ve mühimmatları tükeniyordu, rahatlayana kadar 48 saat boyunca birden fazla saldıran panzer tümenlerinden gelen sürekli saldırılarına karşı direndiler (General Kitching'in tartışması hakkında daha fazla bilgi için). 22 Ağustos'ta Falaise savaşının sonuna kadar savaşa girdiğinde 7 Ağustos'tan beri tümenin toplam kayıpları, yaklaşık iki hafta süren savaşta toplam 446 ölü, 1501 yaralı ve 150 kayıptı toplamda 2097 asker.
Belçika ve Hollanda
Müttefik ordular Normandiya'dan ayrıldıktan sonra, Polonya 1. Zırhlı Tümeni, Alman Manş deniziı kıyılarında Almanları takip etti. Diğerlerinin yanı sıra Saint-Omer, Ypres, Oostnieuwkerke, Roeselare, Tielt, Ruislede ve Ghent kasabalarını kurtardı. Sülün Operasyonu sırasında General Maczek tarafından planlanan ve gerçekleştirilen başarılı bir dışa yarma manevrası ile herhangi bir sivil kayıp olmadan Breda şehrinin kurtarılmasına izin verdi (29 Ekim 1944). Tümen, 1944-1945 kışını, Hollanda'nın Moerdijk bölgesinde bir sektörü koruyarak Ren nehrinin güney kıyısında geçirdi. 1945'in başlarında Overijssel eyaletine transfer edildi ve Emmen, Coevorden ve Stadskanaal kasabaları da dahil olmak üzere Drenthe ve Groningen illerinin doğu kısımlarını özgürleştirerek Hollanda-Alman sınırı boyunca Müttefikler ile Mihverleri itmeye başladı. Nisan 1945'te 1. Zırhlı Emsland bölgesinde Almanya'ya girdi. Bölüm 6 Mayıs'ta Wilhelmshaven'daki General Maczek'in kale, deniz üssü, Doğu Frizya Filosu ve 10'dan fazla piyade biriminin teslim alınmasını kabul ettiği Kriegsmarine deniz üssünü ele geçirdi. Tümen için savaş orada sona erdirdi ve Polonya 1. Bağımsız Paraşüt Tugayı'nın katılımıyla 1947'de dağıtılana kadar işgal görevlerini üstlendi;Batıda birçok Polonyalı insanlar ile birlikte işgal topraklarına, bir Polonyalı enklavını kurdu Haren "Maczków" olarak bilinen Almanya içindeki işgal yerleri. Askerlerinin çoğu Sovyet işgali altındaki Polonya'ya dönmemeyi tercih etti, bunun yerine sürgünde kalmayı tercih etti. Maczek ve 1. Polonya Zırhlı Tümeni'ne ait birçok eser ve hatıra Londra'daki Polonya Enstitüsü ve Sikorski Müzesi'nde sergileniyor.
Saygı: Bir Ercüment Çözer Dizisi
Saygı, ilk bölümü 27 Ekim 2020 tarihinde yayınlanan, yapımcılığını BluTV ve Inter Medya'nın yaptığı, birinci sezonun yönetmen koltuğuna Ali Taner Baltacı'nın, ikinci sezonun yönetmen koltuğunda ise Ender Mıhlar’ın oturduğu, senaryosunu Ercan Mehmet Erdem'in kaleme aldığı polisiye, suç ve dram türündeki Türk yapımı internet dizisi. Behzat Ç. Bir Ankara Polisiyesi'nin spin-off'udur. Başrollerde Nejat İşler, Miray Daner ve Boran Kuzum yer almıştır.
Rus Avangardı
Rus Avangardı ;1890-1930 yılları arasında (1850'lerde başladığı ve 1960'lara kadar sürdüğü de iddia edilir) Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği'nde ortaya çıkan büyük ve etkili bir modern sanat dalgasıdır. Dönem Suprematism, Yapıcılık, Rus Fütürizm, Cubo-Fütürizm, Zaum ve Neo-primitivizm gibi birçok ayrı ama ayrılamaz şekilde birbiri ile ilişkili olarak ortaya çıkmış sanat hareketini içermektedir. Birçok avant-garde sanatçı (Kazimir Malevich, Aleksandra Ekster, Vladimir Tatlin, Wassily Kandinsky, David Burliuk, Alexander Archipenko gibi) bugünkü Belarus ve Ukrayna sınırlarında doğmuş veya yaşamıştır. Bu yüzden bazı kaynaklar Ukrayna avant-garde terimini kullanmaktadır.
Rus avant-garde en yaratıcı ve popüler düzeyine 1917 ve 1932 yılları arasında yeni yükselişe geçmekte olan devlet destekli Sosyalist Realizm ile çatıştığı Rus Devrimi sırasında erişmiştir.
Sanatçılar ve Tasarımcılar
Bu dönemin önemli kişileri şunlardır:
Mimarlar
Rus avant-garde mimarinin korunması tarihçiler, politikacılar ve sanatçılar için gerçek bir endişe haline gelmiştir. 2007 yılında, New York'taki Modern Sanat Müzesi MoMA, Amerikalı Fotoğrafçı Richard Pare'nin sahip olduğu eserleri içeren *Kayıp Vanguard: Sovyet Mimarisi, isimli bir sergi düzenlemiştir.
Besteciler
Avant-garde müzik ile ilgilenen birçok Rus besteci Roslavets tarafından başkanlığı yürütülen Association for Contemporary Music isimli birliğin üyesi olmuştur.
Kaynakça
Surviving Suprematism: Lazar Khidekel. Judah L. Magnes Museum, Berkeley CA, 2004 Lazar Khidekel and Suprematism. Prestel, 2014 (Regina Khidekel, with contributions by Constantin Boym, Magdalena Dabrowski, Charlotte Douglas, Tatyana Goryacheva, Irina Karasik, Boris Kirikov and Margarita Shtiglits, and Alla Rosenfeld)
Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin Öncüleri
Millerciler olarak da bilinen Yedinci Gün Adventist Kilisesi öncüleri, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Büyük Hayal Kırıklığı’ndan sonra bir araya gelerek Yedinci Gün Adventist Kilisesini kuran kurucu üyelerdir. 1860 yılında yeni gelişmekte olan hareketin öncüleri kilisenin ayırt edici inançlarını temsil eden Yedinci Gün Adventist adında karar kıldılar. Üç yıl sonra, 21 Mayıs 1863 tarihinde Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansı kuruldu ve hareket resmi bir teşkilat halini aldı.
Genel bakış
Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin kökenleri 1830’lar ve 1940’lardaki Millerciler hareketine dayanır, İkinci Büyük Uyanış sırasında gelişmiş ve 1963 yılında resmen kurulmuştur. İlk kilisedeki önde gelen kişiler arasında Hiram Edson, James Springer White ile eşi Ellen G. White, Joseph Bates ve J. N. Andrews bulunuyordu.
Adventist öncülerin çoğu çalışmalarına henüz yirmi yaşından gençken başlamıştır. Yedinci Gün Adventist Kilisesi yeni kurulurken, önderlik konumlarında bulunan ve kilisenin gelişimine yardımcı olanların çoğu yirmi yaşın altındakiler ve genç yetişkinlerdi. Ellen Harmon White, John Loughborough, J. N. Andrews ve Uriah Smith Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nde etkili olmaya başladıklarında genç yaşlardaydılar, hatta pek çoğu daha önce William Miller’in Advent hareketinde başlamıştı.
John Nevins Andrews
Andrews 1843 yılının Şubat ayında Millercilere katıldı ve 1845 yılında yedinci gün Sebt’ini tutmaya başladı. 1849 yılının Eylül ayında James White ve Ellen G. White ile tanıştı. White’lar daha sonra Andrews ailesinin evinde kaldılar.
1850 yılında New England bölgesinde gezgin vaizlik görevine başladı ve 1853 yılında törenle önder olarak atandı. Andrews Adventist teolojisinin kurulmasında kilit bir rol oynamıştır. Adventist öğretisine göre peygamberlik sözü yorumlama alanındaki akılda kalıcı başarılarından biri, Vahiy bölümünde sözü edilen iki boynuzlu canavarın Amerika Birleşik Devletleri olduğunu belirlemesidir.
Andrews 29 Ekim 1856 tarihinde Iowa eyaletinin Waukon kentinde Angeline Stevens (1824-1872) ile evlendi; Andrews ve Stevens aileleri buraya kısa bir süre önce taşınmışlardı. 1859 Haziran ayında Battle Creek’te bulunan konferans Andrews’un Michigan’daki çadır müjdeciliği faaliyetinde J. N. Loughborough’a yardımcı olmasını kararlaştırdı. 1860 sonbaharında Iowa’ya döndü. Bu yıllarda ilk iki çocukları, Charles (d. 1857) ile Mary (d. 1861) doğdu ve ünlü kitabı The History of the Sabbath and the First Day of the Week’in (Sebt Gününün ve Haftanın İlk Gününün Tarihçesi – Battle Creek Steam Press, 1959) ilk edisyonunu yazdı.
Haziran 1862’de John Waukon’dan ayrılarak New York’taki müjdeleme çadırında çalışmaya gitti ve New York Konferansının kurulmasına yardımcı oldu. Şubat 1863’te Angeline iki çocuklarıyla birlikte Iowa’dan ayrılarak New York’ta onun yanına geldiler. New York’tayken John ile Angelina’nın iki çocukları daha doğdu, her ikisi de henüz bebekken tüberkülozdan öldüler. 1864 yılında John kilisenin, üyelerinin savaşta geri hizmetlerde görevlendirilecek şekilde tanınması için Washington D. C.’de genel inzibat amirine kilise temsilcisi olmak üzere seçildi. 1867 yılında Genel Konferansın üçüncü başkanı oldu, 18 Mayıs 1869’a kadar yürüttüğü bu görevin ardından şimdiki adı Adventist Review olan Review and Herald dergisinin editörlüğüne getirildi.
1874 yılında eşi Angeline’in felç geçirerek ölmesinden sonra John yaşayan iki çocuğu Charles ve Mary ile ilk resmî Yedinci Gün Adventist müjdecileri olarak Avrupa’ya gönderildi. Andrews İsviçre’de bir yayınevi açılmasına ve Fransızca bir Adventist süreli yayını olan Les Signes des Temps’in çıkarılmasına yardımcı oldu (1876).
Andrews bir teolog olarak SDA (Yedinci Gün Adventist) mezhebinin çeşitli doktrinlerinin gelişimine önemli katkılarda bulundu. Andrews’un tarihte yedinci gün Sebt’i hakkındaki kapsamlı yazıları “History of the Sabbath and the First Day of the Week (Sebt Gününün ve Haftanın İlk Gününün Tarihçesi)” adlı kitapta yayınlandı.
Andrews ayrıca kilise örgütünün gelişimine de etkin bir şekilde yardımda bulundu. Kiliseye ait yayınevi için bir organizasyon planı hazırlayan üç kişilik kurulun ve kilisenin merkezi yapılanması için nizamname ve yönetmelikler hazırlayan kurulun başkanıydı. Andrews Amerikan İç Savaşı sırasında Washington D. C.’de kiliseyi temsil ederek, Yedinci Gün Adventistlerinin savaşta cephe görevi almalarının neden Hristiyan ilkelerine aykırı olduğuna inandıklarını ve bunun sonucunda askere alındıklarında ancak cephe gerisi hizmetlerinde görevlendirilebileceklerini açıkladı.
Joseph Bates
Joseph Bates (8 Temmuz 1792 – 19 Mart 1872) Amerikalı bir denizci ve uyanışçı vaizdi. Sonradan Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ne dönüşen dinsel düşünce tarzı Sebtî Adventizm’in kurucusu ve geliştiricisiydi. Bates aynı zamanda James White ile Ellen G. White’ı yedinci gün Sebt’inin geçerliliğine ikna eden kişi olarak tanınır.
Haziran 1807’de, New York üzerinden Londra’ya giden, Elias Terry yönetimindeki yeni gemi Fanny’de kamarot olarak çalıştı. Böylece Bates’in denizcilik kariyeri başladı ve takip eden yolculuklardan sonra bir geminin kaptanı ve başka gemilerin sahibi olarak ortaya çıktı. Bir yolculuğunda eşinin kendisi için çantasına koyduğu Kitabı Mukaddes’i okudu. İhtida deneyimi geçirdi ve çeşitli reformlara dâhil oldu, bunlar arasında erken dönem bir itidal derneğinin kuruluşuna yardımcı olmak da vardı.
Bates 1845 ilkbaharında T. M. Preble tarafından yazılmış bir broşürü okuduktan sonra yedinci gün Sebt’ini kabul etti. Bates çok geçmeden “Sebt elçisi” olarak tanınmaya başladı ve konu hakkında birkaç kitap yazdı. 1846 yılında yayınlanan ilklerden biri The Seventh Day Sabbath, a Perpetual Sign (Daimî İşaret, Yedinci Gün Sebti) adlı olanıydı. Bates’in en önemli katkılarından biri, Sebt konusunu göksel mabede ilişkin benzersiz bir anlayışla teolojik olarak birleştirebilmesiydi. Bu apokaliptik teoloji anlayışı sonradan Büyük Mücadele teması adıyla bilinecekti.
Joseph Bates James White’ı ve genç Ellen G. White’ın gördüğü görümlerde tezahür ettiğine inandığı peygamberlik armağanını güçlü bir şekilde destekliyordu. A Word to the “Little Flock” (“Küçük Sürüye” Bir Söz) gibi ilk dönem yayınlara katkıda bulundu. Bates 1848 – 1850 arasında düzenlenen ve sonradan Sebt ve Mabet Konferansları olarak bilinen bir dizi Kitabı Mukaddes konferansında White’lar ile birlikte etkin bir şekilde rol aldı. Bates 1850’lerde kilise örgütünün daha resmî bir şekilde geliştirilmesini destekledi, bu gelişmeler 1863 yılında Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin kuruluşuyla sonuçlandı.
Joseph Bates 19 Mart 1872’de Michigan eyaletinin Battle Creek kentinde öldü ve aynı eyaletin Monterey kentinde Poplar Hill mezarlığına gömüldü.
Uriah Smith
Uriah Smith (3 Mayıs 1832 – 6 Mart 1903) Yedinci Gün Adventist yazar ve editör, şimdiki adı Adventist Review olan Review and Herald dergisinde 50 yıl süreyle çalışmıştır. Daniel and Revelation (Daniel ve Vahiy) adlı kitabı son zamana dair Adventist inançlarının klasik metni olmuştur.
Ailesi Millerci Adventistlerdi, böylece on iki yaşındayken 1844 hayal kırıklığını yaşadı. 1852 yılı civarında erken dönem Yedinci Gün Adventist Kilisesi’ne girerek Sebt’i tutan bir Adventist oldu; ertesi yıl Rochester, New York’taki yayıncılık çalışmasında James ve Ellen White’a katıldı. 1853 yılında ilk katkısını yayınladı: “The Warning Voice of Time Prophecy (Zamana İlişkin Peygamberlik Sözünün Uyaran Sesi)” adlı 35000 kelimelik bir şiir. Uriah 1855 yılında 23 yaşındayken şimdiki adı Adventist Review olan Review dergisinin editörü oldu ve editör veya redaksiyon personeli olarak yaklaşık 50 yıl hizmet verdi. Battle Creek Yüksekokulu’nda Kitabı Mukaddes dersleri verdi, ayrıca 1963 yılında Genel Konferans kurulduğunda sekreterliğini yürüttü. Adventist teolojisine en büyük katkısı Kitabı Mukaddes’in peygamberlik sözü ağırlıklı kitapçıkları olan Daniel ve Vahiy üzerine bir şerh çalışmasıydı, ancak şartlı ölümsüzlük ve diğer konular hakkında da kapsamlı yazılar yazdı. Din özgürlüğünü, köleliğin kaldırılmasını ve Adventistlerin askerde cephe gerisi hizmetlerde görevlendirilmelerini savundu. Smith 1903 yılında, 71 yaşındayken Review bürosuna giderken felç geçirip öldü.
Ellen Gould White
Ellen Gould White (evlilik öncesi soyadı: Harmon) (26 Kasım 1827 – 16 Temmuz 1915) üretken bir Hristiyan yazar ve Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin ortaya çıkmasına neden olan yedinci gün Sebtî Adventist hareketinin kurulmasına hizmetiyle önayak olan Amerikan Hristiyan öncülerden biriydi.
Yedinci Gün Adventistleri kendisinde Vahiy 19:10 ayetinde özetlenen ruhsal peygamberlik armağanı olduğuna inanır. Öze dönüşçü yazıları, Hristiyanlık tarihinde Allah’ın etkinliğini sergileme çabasındadır. Büyük Mücadele teması olarak adlandırılan bu evrensel savaş, Yedinci Gün Adventist teolojisinin gelişiminde temel olmuştur. Joseph Bates ve kendi eşi James Whie gibi diğer Sebtî Adventist önderlerle ilişkileri, bugün Yedinci Gün Adventist Kilisesi adıyla bilinen kurumun ortaya çıkmasını sağlamıştır.
White, bilhassa Yedinci Gün Adventistleri arasında büyük saygı görmesine rağmen, bir ölçüde tartışmalı bir kişilik olarak kabul edilmektedir. Millercilerin Büyük Hayal Kırıklığının ardından kısa bir süre sonra bir görüm gördü. Pek çok diğer görüm gören gibi, samimî ve coşkun imanıyla tanınıyordu. Randall Ballmer onu “Amerika din hayatındaki en önemli ve renkli kişiliklerden biri” olarak tanımlamıştır. Walter Martin onu “din tarihimizin ufkunda görülmüş olan en etkileyici ve tartışmalı kişiliklerden biri” olarak tanımladı. White edebiyat tarihinde eserleri en çok tercüme edilen kadın kurgusal olmayan düzyazı yazarı, ayrıca her iki cinsiyette de en çok tercüme edilen Amerikalı kurgusal olmayan düzyazı yazarıdır. Yazıları teoloji, müjdeleme, Hristiyan yaşam tarzı, eğitim ve sağlık konularını kapsıyordu (ayrıca vejetaryenliği savunuyordu). Okullar ve tıp merkezleri kurulmasını destekledi. Hayatı boyunca 5.000’in üzerinde süreli yayın makalesi ve 40 kitap yazmıştır; fakat günümüzde, 50.000 sayfalık el yazmalarından derlenen eserler dahil olmak üzere, İngilizcede 100’ün üzerinde eseri bulunmaktadır. En yaygın kitapları arasında Steps to Christ (Mesih’e Giden Adımlar), The Desire of Ages (Çağların Arzusu) ve The Great Controversy (Büyük Mücadele) yer almaktadır. İyi Hristiyan yaşamı hakkındaki şaheseri Steps to Christ (Mesih’e Giden Adımlar), 140’tan fazla dilde yayınlanmıştır.
1845 yılında Ellen gelecekte eşi olacak bir Millerci, James Springer White’la tanıştı, James Ellen’in görümlerinin hakikî olduğuna ikna oldu. James bir yıl sonra evlenme teklif etti ve 30 Ağustos 1846’da Maine eyaletinin Portland kentinde bir sulh hâkimi tarafından evlendirildiler. James daha sonra şunları yazdı :"30 Ağustos 1946’da evlendik ve o zamandan bugüne dek benim sevinç tacım oldu... Her ikimizin de Advent hareketinde derin bir tecrübe yaşamamız Allah’ın iyi takdiriyle oldu... Bu deneyime şimdi, güçlerimizi birleştirerek Atlantik Okyanusundan Pasifik Okyanusuna kadar kapsamlı bir çalışma yapmamız gerektiğinden, ihtiyaç duyulmaktadır..."
James ve Ellen White’ın dört çocukları oldu: Henry Nichols, James Edson (Edson olarak tanınır), William Clarence (Willie ya da W. C. adıyla tanınır) ve John Herbert.
Ellen White eşi James White’ın 1881 yılındaki ölümünden sonra hayatının son yıllarını Kaliforniya eyaletinin Saint Helena kentindeki evi Elmshaven’da geçirdi. Son yıllarında kilise için son eserlerini yazmaya odaklandığı için eskisinden daha az seyahat etti. Ellen G. White 16 Temmuz 1915’te Elmshaven’daki evinde öldü, burası günümüzde bir Adventist Tarihi Mekânıdır.
James Springer White
James Springer White (4 Ağustos 1821, Palmyra, Maine – 6 Ağustos 1881, Battle Creek, Michigan, Vaiz White olarak da tanınır), Yedinci Gün Adventist Kilisesi’nin kurucularından biri ve Ellen G. White’ın eşiydi. 1849 yılında şimdiki adı Adventist Review olan “The Present Truth” adlı ilk Sebtî Adventist süreli yayınını çıkarmaya başladı, 1855’te hareketin yönetim merkezini Battle Creek, Michigan’a taşıdı ve 1863’te mezhebin resmi organizasyonunda kilit bir rol üstlendi. Daha sonra, bugün Andrews Üniversitesi olan Battle Creek Yüksekokulu’nun kuruluşuyla 1874 yılından itibaren başlayan Adventist eğitim yapısının gelişiminde önemli bir rol oynadı.
James White’ın ilk olarak kurduğu gazete “The Present Truth” 1850’de “Advent Review” adlı başka bir süreli yayınla birleştirilerek “Second Advent Review and Sabbath Herald” adını aldı. Bu süreli yayın, doktrin ve örgütlenme konularında Sebtî Adventist hareketinin ana iletişim kaynağı oldu. Aynı zamanda James ve Ellen White’ın kendi görüşlerini benzer fikirlere sahip imanlılarla hızlı ve etkin bir biçimde paylaşabilecekleri bir mecra haline geldi. James White 1851 yılına kadar süreli yayının editörlüğünü yürüttü, bu tarihten sonra yerine geçmesi için davet ettiği Uriah Smith editör oldu. Review and Herald yayınevinin başkanı olarak kilise yayınlarının yönetiminde önemli bir rol oynadı. Ayrıca çeşitli zamanlarda Yedinci Gün Adventistleri Genel Konferansının başkanı olarak hizmet verdi. (1865–67; 1869–71; 1874–80)
White 1865 yılında felç geçirdi. White sonuçta hizmetten ayrılarak kalan günlerini huzur içinde geçirmeye karar verdi. 1880 yılında Genel Konferans başkanı olarak yerine G. I. Butler geçti. 1881 yazında White ateşlendi ve Battle Creek Sanatoryumuna kaldırıldı. Dr. Kellogg’un çabalarına rağmen White 6 Ağustos 1881’de öldü.
İstanbul mimarisi
İstanbul mimarisi, şehrin tüm semtlerinde silinmez bir iz bırakan birçok etkiyi yansıtan yapıların geniş bir karışımını tanımlar. Şehrin antik kısmı (tarihî yarımada ) hala kısmen, şehri istiladan korumak için İmparator II. Theodosius tarafından 5. yüzyılda yaptırılan Konstantinopolis Surları ile çevrilidir. Kent içindeki mimari, Bizans, Ceneviz, Osmanlı ve modern Türkiye kaynaklarından gelen bina ve yapıları içermektedir. Kentin mimari açıdan önemli birçok varlığı vardır. İstanbul, uzun tarihi boyunca kültürel ve etnik bir eritme potası olarak ün kazanmıştır. Sonuç olarak şehirde gezilecek çok sayıda tarihi cami, kilise, sinagog, saray, kale, kule ve sarnıçlar bulunmaktadır.
Yılanlı Sütun
Antik çağlardan günümüze kalan en eski anıtlardan biri, MÖ 479'da Platea Muharebesi'nde Perslere karşı kazandığı zafer için Apollon'u onurlandırmak için yapılmış bir anıt olan Yılanlı Sütun'dur. Sütun, Konstantinopolis yeni başkent olduğunda I. Konstantin tarafından taşındı ve o zamandan beri Konstantinopolis Hipodromu'nda durmaktadır. Efsaneye göre, 1700'de ziyarete gelen Polonya Büyükelçiliği'nin bir üyesi, yılanın başlarını kırarak tepesine ciddi şekilde zarar verdi, ancak gerçekte iki yüzyıl önce kafalardan en az birinin ağır hasarlı olduğu rapor edilmişti. Genel kabul gören rivayet, II. Mehmed'in fatihi olarak şehre zaferle girince onu parçalattığıdır. Yılan başlarından birinin üst çenesi İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir.
Konstantin Sütunu
Şehirdeki Roma mimarisinin en önemli anıtları arasında, 330 yılında I. Konstantin tarafından Roma İmparatorluğu'nun yeni başkentinin ilanını işaretlemek için dikilen ve İsa ve Meryem Ana'ya ait Gerçek Haç'ın birkaç parçasını ve diğer kutsal emanetleri içeren Konstantin Sütunu (Çemberlitaş Sütunu), Mazul Kemeri, Valens Su Kemeri (Bozdoğan Kemeri), Gülhane Parkı'nda Gotlar Sütunu, Konstantinopolis ile Roma İmparatorluğu'nun diğer şehirleri arasındaki mesafeleri hesaplamaya yarayan Milyon taşı ve Roma'daki Circus Maximus modelini izleyerek inşa edilen Hipodrom (Sultanahmet Meydanı) bulunmaktadır.
Konstantinopolis Surları ve çevresi
Konstantinopolis Surları'nın inşası, Nova Roma olarak ilan edilmesinin ardından hızla büyüyen yeni Roma başkentini savunmak için önceden var olan Bizans surlarını genişleten Konstantin döneminde başladı. II. Theodosius'un hükümdarlığı sırasında daha batıya yeni bir dizi duvar inşa edildi ve 447'deki depremden sonra şimdiki şekliyle yeniden inşa edildi. Lygos ve Byzantium'dan beri kesintisiz olarak varlığını sürdüren Seraglio Noktası (Sarayburnu) bölgesindeki deniz surları, surların en eski kısmıdır; kentin batı ucundaki II. Theodosius'un çifte kara surları ise en güçlü kısımlarıdır. Kara surlarının kuzeybatı kısmı 627'de Herakleios döneminde Blakernai banliyösünü barındırmak için inşa edilmiş ve sonraki imparatorlar tarafından büyütülmüştür.
Surların, Marmara Denizi'ne yakın, üçlü kara surlarının güneybatı ucunda, imparatorların kullandığı törensel giriş kapısı olan Porta Aurea (Altın Kapı) en büyüğü olmak üzere 55 kapısı vardı. Tuğla ve kireçtaşından inşa edilen şehir surlarının aksine, Porta Aurea diğerlerinden ayırt edilmesi için büyük, düzgün kesilmiş beyaz mermer bloklardan inşa edilmiş ve tepesinde fil heykelleri olan bir quadriga dikilmişti. Porta Aurea'nın kapıları altından yapılmıştı, bu nedenle ismi Latince "Altın Kapı" anlamına geliyordu.
1458'de II. Mehmed, bu kaleye dahil olan ve hala kale duvarlarının beşgen şeklindeki düzeninin bir parçası olarak duran Porta Aurea'yı savunmak için Yedikule Zindanları'nı inşa etti. Marcianus tarafından dikilen Marcian Sütunu (Kıztaşı), II. Theodosius'un üçlü kara surları ile aynı döneme aittir.
Herakleios döneminden günümüze ulaşan en sağlam Bizans yapısı, Blakernai'deki şehir surlarına dahil edilen Anemas Zindanları. Birkaç kulesi ve bir yeraltı Bizans hapishaneleri ağı ile kale benzeri devasa bir yapıdır.
Ayasofya ve Küçük Ayasofya
Erken Bizans mimarisi, klasik Roma kubbe ve kemer modelini takip etti. Ancak bu mimari kavramları, İsidoros ve Anthemios tarafından 532 ve 537 yılları arasında inşa edilen Ayasofya ile kanıtlandığı gibi daha da geliştirdi. Bu aynı yerde yükselen üçüncü kiliseydi. Megala Ekklessia (Büyük Kilise) olarak bilinen ilk kilise II. Constantius tarafından 360 ​​yılında açıldı; ikinci kilise 405'te II. Theodosius tarafından açıldı; üçüncü ve günümüze ulaşan kilise 532 Nika Ayaklanması'dan sonra 537'de I. Justinianus tarafından açıldı.
I. Justinianus tarafından Konstantinopolis'te 527-536 yılları arasında inşa edilen ilk kilise olan Aya Sergios ve Bachos Kilisesi (Küçük Ayasofya), Daha önce, yapıyı taşımak için karmaşık çözümler gerektiren kubbeli binaların tasarımında böyle bir gelişmenin sinyalini vermişti.
Yerebatan Sarnıcı
Suyun içinden yükselen pek çok mermer sütun nedeniyle halk arasında Yerebatan Sarayı olarak isimlendirilen Yerebatan Sarnıcı Ayasofya'nın güneybatısında yer alır. Sütun ormanı görünümündeki mekanın tavanı tuğla örülü, çapraz tonozludur. Sarnıç, I. Justinianus tarafından yaptırılmıştır. Sarnıcın bulunduğu yerde daha önce bir bazilika bulunduğundan ötürü yapı Basilica Cisterna (Bazilika Sarnıcı) olarak da adlandırılır.
Studios (İmrahor) Manastırı
6. yüzyılda I. Justinianus tarafından inşa edilen veya büyütülen çoğu Bizans kilisesi aslen 4. yüzyılda I. Konstantin zamanında inşa edilmiştir. İstanbul'da orijinal haliyle ayakta kalan en eski Bizans kilisesi, 462 yılında inşa edilen Studios (İmrahor) Manastırı'dır. Manastır, Vaftizci Yahya'ya adandığı için Hagios Ioannes Stoudios olarak da bilinir. Binanın günümüzde çatısı olmamasına rağmen çevre duvarları ve görkemli döşeme süslemeleri hala sağlamdır. İkonoklazm üzerine tartışmalar ve çatışmalar yanında Meryem Ana'nın kimliği (Theotokos ("Tanrı'nın Annesi") olup olmadığı ve bu tanıma karşı çıkan Nestorius'un kınanmasının doğru olup olmadığı) hakkında hararetli tartışmalar da dahil olmak üzere Hristiyanlıkla ilgili birçok önemli karar bu binada alındı.
Blaherne ve Tekfur sarayları
Blaherne saray kompleksinin ayakta kalan tek bölümü olan Porfirogenitus Sarayı (Tekfur Sarayı), Dördüncü Haçlı Seferi döneminden kalmadır. Bu yıllarda Haliç'in kuzey yakasında, Katolik Kilisesi'nin Dominikan rahipleri, 1233 yılında San (Aziz) Paolo Kilisesi'ni inşa ettiler.
Hora ve Pamakaristos kiliseleri
Bizans'ın 1261'de Konstantinopolis'i geri almasından sonra inşa edilen en önemli kiliseler arasında Hora Kilisesi ve Pammakaristos Kilisesi vardır. Hora Kilisesi'nin mevcut son yapısı, Theodoros Metokhites'in 1316-1321 yılları arasındaki görev süresi boyunca tamamlanan beş ilaveyi yansıtmaktadır. 1511 yılında kilise resmi olarak camiye dönüştürülmüş ve Kariye Camii adını almıştır. 1945 yılında cami müzeye dönüştürülerek günümüzde Kariye Müzesi adını almıştır. Yüzyıllar sonra geriye sadece kilise, güney şapeli ve kuzeydeki başka bir yapı kalmıştır.
Pammakaristos Kilisesi, 12. yüzyılın başlarında VII. Mihail ve karısı Maria için inşa edilmiştir. Kadınlara hizmet veren bir manastır olarak o dönemde şehrin en büyük kilisesiydi. Osmanlı'nın Konstantinopolis'i fethinden önce, I. Aleksios ve kızı Anna'nın lahitler manastırın içindeki şapelin içindeydi. 1453'te rahibeler çıkarıldı, ancak kubbede bulunan dev bir haç dışında kilisenin dokunulmadan kalmasına izin verildi. Haç, çok sayıda şikayet üzerine 1547'de I. Süleyman tarafından kaldırıldı. 1586 yılında kilise, III. Murad camiye çevirerek Fethiye Camii adını almıştır.
Ceneviz Sarayı
Yine bu dönemde Galata'nın Ceneviz Podestà'sı Montano de Marinis, Galata'da Bankalar Caddesi'nin arka sokaklarında halen harap durumda olan Ceneviz'deki San Giorgio Sarayı'nın bir kopyası olan Palazzo del Comune'yi (Ceneviz Sarayı - 1314) ve bitişik binaları ile 14. yüzyılın başlarından kalma çok sayıda Ceneviz evleriyle birlikte inşa ettirmiştir.
Kız Kulesi
Antik Atinalı general Alkibiadis, Kizikos'da kazandığı deniz zaferinden sonra muhtemelen Karadeniz'den gelen gemiler için Hrisopolis (günümüzde Üsküdar) önündeki küçük bir kaya üzerine özel bir istasyon inşa ettirmiştir. 1110'da Bizans İmparatoru I. Aleksios bu alana taş duvarla korunan ahşap bir kule yaptırmıştır. Çanakkale Boğazı'nda geçen Hero ile Leandros efsanesinden sonra Leandros Kulesi olarak bilinen yapı, Osmanlı İmparatorluğu tarafından birkaç kez yeniden inşa edilmiş ve restore edilmiş, 1763 yılına kadar taş kullanılarak dikilmiştir. 1999 Gölcük depreminden sonra önlem olarak antik kulenin çevresine çelik destekler eklenmiştir.
Galata Kulesi
Cenevizliler de 1348 yılında Galata Kalesi'nin en yüksek noktasına Christea Turris (İsa Kulesi) adını verdikleri Galata Kulesi'ni inşa ettiler.
Osmanlı yapıları
Osmanlı İmparatorluğu, İstanbul'un fethinden bir yıl önce, İstanbul Boğazı'nın Anadolu yakasına 1394'te Anadolu Hisarı'nı ve karşı (Avrupa) kıyısına ise 1452'de Rumeli Hisarı'nı inşa ettiler. Uzun menzilli Balyemez (Faule Metze) toplarıyla donanmış bu kalelerin asıl amacı, İstanbul Boğazı'nın deniz trafiğini bloke ederek Karadeniz limanlarındaki Kefe, Sinop ve Amasra gibi Ceneviz kolonilerinden gelen destek gemilerini engellemek ve şehrin Türkler tarafından kuşatılması sırasında Bizanslılara yardımın önüne geçmekti.
Sultan II. Mehmed, şehrin Osmanlılar tarafından fethinden sonra Eyüp Sultan Camii, Fatih Camii, Topkapı Sarayı, Kapalıçarşı ve şehrin ana giriş kapısı Porta Aurea'yı (Altın Kapı) koruyan Yedikule gibi büyük yapıların inşasını da içeren geniş çaplı bir imar planı başlattı. II. Mehmed'i takip eden yüzyıllarda Süleymaniye Camii, Sultanahmet Camii, Yeni Camii ve daha pek çok önemli yapı inşa edildi.
Geleneksel olarak Osmanlı binaları süslü ahşaptan yapılmıştır. Sadece saray, cami gibi "devlet binaları" taştan yapılmıştır. 18. ve 19. yüzyıllardan başlayarak, ana yapı malzemesi olarak ahşabın yerini yavaş yavaş taş alırken, geleneksel Osmanlı mimari üslupları, Aynalıkavak Sarayı'nın (1677-1679) Barok tarzı iç mekanları, Nuruosmaniye Camii'nin (1748–1755, şehirdeki ilk Barok tarzı cami, aynı zamanda Barok çeşmesiyle de ünlüdür) ve Topkapı Sarayı'nın Harem bölümüne 18. yüzyıl Barok eklemeleri gibi yavaş yavaş Avrupa üslupları ile yer değiştirildi. 1839'da Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupalılaşma sürecini etkin bir şekilde başlatan Tanzimat reformlarının ardından, Neoklasik, Barok ve Rokoko üsluplarında veya üçünün bir arada olduğu yeni saraylar ve camiler inşa edildi, bunlara örnek Balyan ailesi tarafından tasarlanan ve yapılan Dolmabahçe Sarayı, Beylerbeyi Sarayı ve Büyük Mecidiye Camii'dir. Pertevniyal Valide Sultan Camii ve Yıldız Camii gibi Neogotik camiler bile inşa edildi. Okullar veya askeri kışlalar gibi büyük devlet binaları da çeşitli Avrupa tarzlarında inşa edildi.
19. yüzyılın başlarından itibaren İstiklal Caddesi'nin çevresi Avrupa'nın önde gelen devletlerine ait elçilik binalarıyla doldu ve caddenin iki yanında sıra sıra Avrupalı (çoğunlukla Neoklasik ve daha sonra Art Nouveau) üslupta binalar görünmeye başladı. İstanbul, özellikle 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Art Nouveau hareketinin önemli bir merkezi haline geldi ve bu tarzdaki ünlü mimarlar Raimondo D'Aronco gibi şehirde ve Adalar üzerinde birçok saray ve konak inşa ettiler. Şehirdeki en önemli eserleri arasında Yıldız Sarayı kompleksinin birçok binası ve İstiklal Caddesi'ndeki Botter Apartmanı sayılabilir. Karaköy (Galata) Bankalar Caddesi üzerindeki ünlü Kamondo Merdivenleri de Art Nouveau mimarisinin güzel bir örneğidir. Diğer önemli örnekler ise Boğaz'ın Anadolu yakasındaki Hidiv Kasrı, Sirkeci'deki Flora Han ve Beyoğlu'nun Şişhane semtindeki Frej Apartmanı'dır.
Böylece 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde Haliç'in güney kesimi olan tarihî yarımada geleneksel olarak Osmanlı Türk görünümüne ve nüfusuna sahip olurken, Haliç'in kuzey kesimi hem mimari hem de demografik açıdan giderek daha fazla Avrupalılaşmıştır. Galata Köprüsü, İstanbul'un Avrupa yakasının doğu ve batı (güney ve kuzey) kısımları arasında bir bağlantı haline gelmişti.
Boğaziçi, Osmanlı döneminde bir sayfiye yeri olarak görülmüş ve geleneksel ahşap yalılar ve köşkler, zengin Osmanlı seçkinlerinin tercihi olmuştur. Gelişimin çoğu, 1783'te inşa edilen Sadullah Paşa Yalısı ile en iyi temsil edilen bir dönem olan Lale Devri'nde gerçekleşti. Ayakta kalan en eski yalı, Boğaz'ın Asya kıyılarında Anadoluhisarı'nın biraz kuzeyinde bulunan ve 1699 tarihli Köprülü Amcazade Hacı Hüseyin Paşa'nın yalısıdır. Deniz kıyısındaki ahşap köşkler, 19. yüzyılın ortalarına kadar temel mimari ilkelerini korumuş, özellikle Birinci Meşrutiyet döneminde yavaş yavaş yerini daha az alev alan tuğla evlere bırakmıştır. Yalıların gelişimi I. Dünya Savaşı'na kadar sürmüştür.
Camiler
Cami Mimarisi olarak Osmanlı mimarisinin düzen ve üslubunu benimsediği görülür. Bu konuda zaman zaman yeni arayışlar olsa da genel kabul Osmanlı Klasik biçimlerinin tekrarlanması şeklinde olmuştur. Bu tür camilere örnek olarak Şişli Camii (Vasfi Egeli, 1945-1953) Çamlıca Camii (Hayriye Gül Totu-Bahar Mızrak, 2016-2019) ve Taksim Camii (Şefik Birkiye ve Selim Dalaman, 2017-2021) gösterilebilir.
Ancak yer yer modern örneklere rastlanmaktadır. Bunlardan en eskisi olan Kınalıada Merkez Camii, 1950’lere kadar Kınalıada’da cami bulunmaması üzerine ada Müslüman halkının isteğiyle 1965 yılında Turhan Uyaroğlu ve Başar Acarlı tarafından tasarlanmış ve adanın ilk camisi olmuştur. 100 kişilik kapasiteye sahip olan cami geleneksel camiden modern biçimlenmesiyle ayrılır. Planı düzgün olmayan bir altıgenden oluşur. Betonarme kabuktan oluşan üst örtü, tepe noktasında farklı iki kotta birleşen iki yarım piramitten ibarettir. Piramitler arası düşey boşluk cam ile örtülerek, iç mekan aydınlatılması sağlanmıştır. Beden duvarları ile üst örtü birleşim hizasında yatay şerit pencereler bırakılmıştır. Minare ana yapıdan bağımsız olarak ele alınmıştır. Gemilerin seren direklerine benzer bir formda olup aşağıdan yukarıya daralmaktadır. Modern mimari formlarının denendiği Karacaahmet Şakirin Camii (Hüsrev Tayla, 2009), Ümraniye Yeşilvadi Camii (Adnan Kazmaoğlu, 2010) ve Büyükçekmece Sancaklar Camii (Emre Arolat, 2013) diğer örneklerdir.
Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Camii (Hilmi Şenalp, 2012-2015) gibi örneklerde ise gelenekseli yorumlamaya yönelik yaklaşımlar da görülmektedir.
Atatürk Kültür Merkezi
İlk binanın, Feridun Kip ile Rüknettin Güney tarafından projesi çizilmiş, 29 Mayıs 1946’da temeli atılmış, 12 Nisan 1969’da İstanbul Kültür Sarayı adıyla hizmete girmiştir. Bina, 27 Kasım 1970'te çıkan yangında harap olmuştur. Yangından sonra Hayati Tabanlıoğlu tarafından onarılmış ve 6 Ekim 1978 tarihinde ikinci kez açılmıştır. Kültür merkezi, 2008’den 2018'e kadar kapalı kalmış ve Şubat 2018'de yenisinin yapımı için yıkılmıştır. Yeni yapılan bina ise 29 Ekim 2021 tarihinde açılmıştır.
Çamlıca Kulesi
Çamlıca TRT Kulesi, Üsküdar'daki Büyük Çamlıca Tepesi'nde yer alan Türkiye Radyo Televizyon Kurumu'na ait verici kulesi idi. Yapımına Mart 1972 yılında başlanan kule Temmuz 1976 yılında tamamlanmıştır. TRT Kulesi ve etrafında bulunan radyo direk ve kulelerinin görüntü kirliliği oluşturması, aynı zamanda teknolojik olarak eski kalmaları nedeniyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin 2011 yılında açtığı Çamlıca Tepesi TV Radyo Kulesi Fikir Projesi Yarışması ile dereceye giren ve uygulanmasına devrin başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın seçimi ile karar verilen Çamlıca Kulesi, Üsküdar ilçesindeki Küçük Çamlıca Tepesi'nde Eylül 2020'de tamamlanıp hizmete girmiştir. Açılışı, 29 Mayıs 2021 tarihinde yapılmıştır. Toplam yüksekliği olan kulenin 221 metrelik bölümü 49 katlı betonarme yapı, 168 metrelik bölümü ise antendir. Ardından Çamlıca TRT Kulesi, 25 Kasım 2020 tarihinde yıkılmıştır.
Yüksek binalar
İstanbul, çok katlı binalar ile 1950’lerden sonra nüfusunun hızla artmaya başlamasıyla tanışmıştır. Harbiye Orduevi, Taksim Vakıflar Oteli, Odakule, The Marmara Taksim Oteli, Zincirlikuyu’daki Karayolları Binası bu dönemin öne çıkan örneklerdir. Türkiye’deki en yüksek binalar, ağırlıklı olarak İstanbul’da yer almaktadır. İstanbul’da özellikle 2000’li yıllardan sonra hız kazanan inşaat faaliyetleri sonuncunda gökdelenler şehir silüetinin bir parçası olmuştur. İstanbul’un Avrupa Yakası’nda Gayrettepe ile Maslak arasındaki Büyükdere Caddesi’ndeki gökdelen inşaatlarına ek olarak son yıllarda Şişli’nin Bomonti semtinde de gökdelenlerin sayısı artmaya başlamıştır. Şehrin Asya Yakası’nda ise Ataşehir, Kozyatağı gibi bölgelerde yaygınlaşan gökdelenlerin, İstanbul Finans Merkezi’nin tamamlanması ile artması beklenmektedir. Metropol İstanbul, Skyland İstanbul ve Istanbul Sapphire şu anda İstanbul ve Türkiye'nin en yüksek binalarıdır.
Cyberdemon
Cyberdemon, 1993 yılında birinci şahıs nişancı oyunu Doom'da tanıtıldığı id Software'in Doom video oyunu serisindeki kurgusal bir karakterdir. Tüm Doom devam oyunları, Doom RPG ve Wolfenstein RPG'de Harbinger of Doom olarak, diğer ilgili medyalarda birlikte yer aldı. Cyberdemon, kahramanı " Doomguy " ile birlikte Doom serisinin en ikonik karakterlerinden biri haline geldi ve genellikle video oyun tarihinin en unutulmaz patronlarından biri olarak tanımlanıyor.
Ortaya Çıkışı
Cyberdemon, orijinal PC sürümünün kılavuzunda gösterilmedi. Muhtemelen amacı oyuncuya bir sürpriz yapmaktı. Konsol sürümlerinin kılavuzu, onu "Yarı duygusuz bir makine, yarı öfkeli boynuzlu şeytan. Bu yürüyen kabusun bir kolu için bir roketatar var ve kesinlikle uzanıp sana dokunacak." olarak tanımlar. İlk Doom'da, Cyberdemon 4.000 can puanı (40 doğrudan roket vuruşuna eşdeğer) ile en zorlu karakterdir ve patlamalardan hiçbir sıçrama hasarı almaz. Cyberdemonlar, kapak resminde ve başlık ekranında birinin tasvir de edildiği, Doom II: Hell on Earth'te geri dönüyor.
Kjell Espmark
Kjell Erik Espmark (d. 19 Şubat 1930 – ö. 18 Eylül 2022), İsveçli edebiyat tarihçisi ve yazar.
Yaşamı ve kariyeri
Espmark, 19 Şubat 1930'da Strömsund, İsveç'te doğdu. Stockholm Üniversitesi'nden mezun oldu. İsveç Akademisi üyesi ve Stockholm Üniversitesi'nde Edebiyat Tarihi Profesörüydü. 5 Mart 1981'de seçildiği İsveç Akademisi'ne Elias Wessén'in yerine 20 Aralık 1981'de Sıra No.16 üye olarak kabul edildi. Nisan 2018'de artık Akademi'deki çalışmalarına katılmayacağını açıklasada Ocak 2019'da görevine geri dönerek 2022 yılındaki ölümüne kadar burada kaldı.
Ölümü
Espmark, 18 Eylül 2022'de Stockholm, İsveç'te doğal nedenlerden 92 yaşında öldü.
Sidi Salim Barajı
Sidi Salim Barajı, Tunus'un Bace ilinde Mecerda Nehri üzerinde kurulu bir dolgu barajdır. Baraj, 1977-1981 yılları arasında inşa edilmiş olup Testur'un 6 km kuzeybatısında yer almaktadır ve Tunus'un en büyük hidroelektrik santralidir.
Lying in state
Lying in state, ölen bir hükûmet yetkilisinin, örneğin bir devlet başkanının cesedinin, halkın son kez görüp saygılarını sunması için bir tabutun dışına veya içine konarak bir devlet binasında sergilenmesi geleneğidir. Geleneksel olarak ceset, bir ülkenin, eyaletin veya şehrin ana hükûmet binasında sergilenir. Bu geleneği genellikle bir devlet cenazesi takip eder.
Konjenital kalp defektleri
Konjenital kalp defektleri ya da konjenital kalp hastalıkları, kalp işlevlerini olumsuz yönde etkileyen, sık görülen doğumsal patolojilerdir. Gebeliğin 3.-8. haftalarındaki embriyogenez kusurunun sonucudur. Doğumların %1’ında görülürler; prematürelerde ve ölü doğum bebeklerinde daha sıktır.
Riskler
Konjenital kalp defektlerini oluşmasına yol açabilen çok sayıda risk faktörü belirlenmiştir:
Sendromlar
Çok sayıdaki sendrom, öteki risk faktörlerinin etkisi olmadan ortaya çıkabilen konjenital kalp defektlerinden birini ya da birkaçını içerebilir. Örneğin, 22q11.2 kromozom delesyonu sendromlarından olan DiGeorge sendromunda 3. ve 4. farengeal yarıklardaki kusurlar timus, paratiroid ve kalp defektleri görülür. Down sendromunda konjenital kalp defektleri vardır.
Gebelik sorunları
Gebe annenin sorunlarının fetüse yansıyan olumsuzlukları konjenital kalp defektlerinden birinin ya da birkaçının oluşmasında oldukça etkilidir:
Konjenital kalp defektlerinin tipleri
Konjenital kalp hastalıklarına neden olan çok sayıda defekt vardır; tek defekt ya da birkaç defekt birliktedir.
Oluş mekanizmaları (patogenez)
Konjenital kalp defektlerindeki sorunların mekanizmaları şunlardır:
Tanı
Olguların büyükçe bir bölümü, gebelik kontrolleri sırasında yapılan ultrason incelemelerinde belirlenir. Doğumdan önce belirlenemeyen ancak ailenin doğumdan sonra fark ettikleri başlıca bulgular;
Tedavi
Erken tanı sonrası uygulanan cerrahi girişimlerin büyük bölümü başarılı olmaktadır. Tedavi girişimlerinin geciktiği olgularda beliren sorunlar ve komplikasyonlar yaşam niteliğini ve süresini olumsuz etkiler.
Göksal Küçükali
Göksal Küçükali (1948, Ağrı - 9 Kasım 2021) Türk siyasetçidir. 20. dönem ve 22. dönem İstanbul milletvekilidir. 9 Kasım 2021 tarihinde ölmüştür.
Erken yaşamı ve kariyeri
Lise mezunudur.
Siyasi kariyeri
1995 Türkiye genel seçimlerinde Refah Partisi'nden İstanbul milletvekili seçilmiştir. Refah Partisi'nden istifa etmiştir ve bağımsız olmuştur. 2002 Türkiye genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi'nden İstanbul milletvekili seçilmiştir. 2005 yılında Adalet ve Kalkınma Partisi'nden istifa etmiştir ve Anavatan Partisi'ne katılmıştır. 2007 yılında Anavatan Partisi'nden de istifa etmiştir ve bağımsız olmuştur.
Kuyruklu yıldız çekirdeği
Çekirdek, bir zamanlar kirli kartopu veya buzlu pislik topu olarak adlandırılan kuyruklu yıldız'ın katı, merkezi kısmıdır. Bir kuyruklu yıldız çekirdeği kaya, toz ve donmuş gazlar'dan oluşur. Güneş tarafından ısıtıldığında, gazlar süblimleşir ve çekirdeği çevreleyen koma olarak bilinen bir atmosfer üretir. Güneş'in radyasyon basıncı ve güneş rüzgarı tarafından komaya uygulanan kuvvet, Güneş'ten uzağa bakan muazzam bir kuyruğun oluşmasına neden olur. Tipik bir kuyruklu yıldız çekirdeğinin albedo değeri 0.04'tür. Bu kömürden daha siyahtır ve bir toz örtüsünden kaynaklanabilir.
Rosetta ve Philae uzay aracından elde edilen sonuçlar, 67P/Churyumov–Gerasimenko çekirdeğinin manyetik olmadığını gösterir Bu, manyetizmanın gezegenler'in erken oluşumunda bir rol oynamamış olabileceğini düşündürür. Ayrıca, Rosetta üzerindeki ALICE spektrografı, (kuyruklu yıldız çekirdeğinin üstünde   dahilinde) daha önce düşünüldüğü gibi Güneş'ten gelen fotonlar’dan değil güneş radyasyonu tarafından su molekülleri’nin fotoiyonizasyonunca  üretilmiş elektronlar ın kuyruklu yıldız çekirdeğinden salınan suyun bozunmasından ve karbondioksit moleküllerinin kendi koma’sı içine salınmasından sorumlu olduklarını belirledi. 30 Temmuz 2015'te bilim adamları, Kasım 2014'te 67P/Churyumov-Gerasimenko kuyruklu yıldızı üzerine inen Philae uzay aracının, en az 16 organik bileşik tespit ettiğini raporladılar, bunlardan dördü (asetamid, aseton, metil izosiyanat ve propionaldehit dahil) ilk kez bir kuyruklu yıldızda tespit edildi.
Mahalle Elektrikli Aracı
Mahalle Elektrikli Aracı (ingilizce: NEV, Neighborhoord Electric Vehicle'ın kısaltılmışıdır türkçe karşılığı mahalle elektrikli aracıdır) genellikle 40 (km/saat) hızlı ve en fazla 1400 kg (3000 pound) yüklü ağırlıklı bataryalı elektrikli araçlar için kullanılan ABD tanımlamasıdır. Eyaletin belirli yasalarına göre yasal 35 mil/saat (56 km/saat) hız sınırı olan yollarda kullanılabilir veya daha az (bazı eyaletlerde hız sınırı 45 mil/saat veya daha azdır). NEV'ler düşük hızlı araçlar için Amerika Birleşik Devletleri Ulaştırma Bakanlığı sınıflandırmasına girer. Mahalle elektrikli aracının elektriksiz versiyonu motorlu dört tekerlejkli bisiklettir.
NEV akü paketi standart prize takılarak yeniden doldurulur ve tam elektrikli araç olduğundan egzoz gazı emisyonları üretmez. Güneş veya rüzgar enerjisi gibi temiz enerji kaynaklarından aküleri doldurulursa NEV'ler sera gazı emisyonları üretmez. Kaliforniya eyaletinde NEV'ler California Hava Kaynakları Kurulu (CARB) tarafından sıfır emisyonlu araçlar (ZEV) olarak sınıflandırılır ve 15 Mart 2010 tarihinde veya sonrasında satın alınır veya kiralanırsa 1,500 $ 'a yakın satın alma indirimi yapılır.
2014 haziranı itibarıyla GEM mahalle elektrikli aracı Kuzey Amerika'da 1988'den beri 50,000’den fazla satışla küresel satışlarda pazar lideriydi. Çok satan başka bir NEV ise Renault Twizy'dir. Mart 2012'de piyasaya sürülen Twizy 2012 boyunca Avrupa'da en çok satan fişe-takılan elektrikli araç olmuş ve 2018 aralık ayına kadar neredeyse 22,000 ağır quadricycle satılmıştı.
Az hızlı küçük elektrikli otomobillerin (LSEV'ler) satışları ucuzlukları ve esneklikleriyle 2012 ile 2015 yılları arasında Çin'de arttı. 2013 yılında Çin'de çoğu kurşun-asit pillerle çalışan toplam 200,000 az hızlı küçük elektrikli otomobil satıldı. 2015 yılında satışlar 750,000‘e ve 2016 yılında 1,2 milyona kadar çıktı. 2016 aralık itibarıyla LSEV stokunun 3 milyon ve 4 milyon birim olduğu tahmin edildi. 2018'de yaklaşık 1.4 milyon az hızlı elektrikli araç satıldı.
ABD düzenlemeleri
Düşük hızlı araçlar brüt araç ağırlık derecesi 1400 kg'dan az ve azami hızı 32–40 km/saat arası dört tekerlekli motorlu taşıt olarak tanımlanır. NEV'leri yetkilendiren devletler operasyonlarını genellikle maksimum hız sınırı 56-72 (km/saat) (35-45 (mil/saat)) arasında caddelerle sınırlandırır. Federal yasalar nedeniyle araba satıcıları araçları yasal olarak 40 (km/saat)'den daha hızlı satamazlar ancak alıcı aracı 56 km/saat'e kadar hızlarda kullanmak için kolayca değiştirebilir. Ancak araç hızı 40 km/saat'i geçecek şekilde değiştirilirse araç daha sonra binek araçların güvenlik gereksinimlerine tabi hale gelir.
Bu hız kısıtlamaları her şarjda 48 (km) sürüş menzili ile birleştirildiğinde ve NEV'lerin tasarımlarından dolayı barındıramadığı zorunlu güvenlik ekipmanı ve özelliklerinin yokluğu nedeniyle ve tipik üç yıllık pil dayanıklılığı gereklidir. Üreticiler federal güvenlik gereksinimlerini karşılamak için NEV'leri üç noktalı-emniyet kemerleri veya kucak kemeri, sürüş lambaları, farlar, fren lambaları, reflektörler, dikiz aynaları ve dönüş sinyalleri ile donatmalıdır. Ön cam silecekleri gerekli değildir. Çoğu durumda kapılar isteğe bağlı olabilir, emniyet kemeri kullanımı nedeniyle bisikletler gibi diğer motorlu olmayan ulaşım araçlarına kıyasla diğer araçların çarpma koruması kısmen karşılanır.