Uzun_Bıçaklar_Gecesi
SA'ya karşı artan baskı
Hitler'le daha önce yaptığı anlaşmaya rağmen Röhm, merkezinde SA'nın yer aldığı yeni bir Alman ordusu vizyonuna bağlı kalmaya devam etti. 1934'ün başlarında bu vizyon, Hitler'in iktidarı sağlamlaştırma ve Reichswehr'i genişletme planıyla doğrudan çatışıyordu. Ordu planları çatıştığı için Röhm'ün başarısı ancak Hitler'in zararına olabilirdi. Üstelik SA'yı tehdit olarak gören sadece Reichswehr değildi. Hitler'in bazı yardımcıları da Hitler gibi Röhm'ün artan gücünden ve huzursuzluğundan korkuyordu. Sonuç olarak, parti içindeki siyasi mücadele büyüdü ve Hitler'e en yakın olanlar, Prusya başkanı Hermann Göring, Propaganda Bakanı Joseph Goebbels, Reichsführer-SS Heinrich Himmler ve Hitler'in yardımcısı Rudolf Hess, kendilerini Röhm'e karşı konumlandırdılar. Bu adamların hepsi Nazi hareketinin emektarlarıyken, sadece Röhm Adolf Hitler'e sadakatinden ziyade ondan bağımsız olduğunu göstermeye devam etti. Röhm'ün parti bürokrasisini küçümsemesi Hess'i kızdırdı. Prusya'daki SA şiddeti Prusya başkanı Göring'i ciddi şekilde endişelendiriyordu. Nihayet 1934 başlarında, SA'nın Nazi devletindeki rolü konusunda Röhm ve Hitler arasında büyüyen çatlak, eski şansölye General Kurt von Schleicher'in yeniden siyaset yapmaya başlamasına yol açtı. Schleicher mevcut Hitler kabinesini eleştirirken, Schleicher'in General Ferdinand von Bredow ve Werner von Alvensleben gibi bazı takipçileri Schleicher'in şansölye yardımcısı, Röhm'ün savunma bakanı, Heinrich Brüning'in dışişleri bakanı ve Gregor Strasser'in ulusal ekonomi bakanı olacağı yeni bir Hitler kabinesinin listelerini iletmeye başladılar. Schleicher ve çevresini iyi tanıyan İngiliz tarihçi Sir John Wheeler-Bennett, Bredow'un önerilen kabinenin listesini ilgilenen herkese gösterirken "dehşet verici" bir "sağduyu eksikliği" sergilediğini yazmıştır. Schleicher 1934 yılına gelindiğinde aslında önemsiz biri olmasına rağmen, iktidar koridorlarına yeniden girmek için Röhm ile entrikalar çevirdiğine dair giderek artan söylentiler kriz duygusunu körüklemeye yardımcı oldu. Röhm'ü izole etmenin bir yolu olarak, 20 Nisan 1934'te Göring, Prusya siyasi polisinin (Gestapo) kontrolünü, Göring'in Röhm'e karşı harekete geçebileceğine inandığı Himmler'e devretti. Himmler 22 Nisan 1934'te Gestapo'nun başına yardımcısı Reinhard Heydrich'i atadı. Himmler SA'nın bağımsızlığını ve gücünü kıskanıyordu, ancak o zamana kadar Heydrich'le birlikte SS'i Nazi liderlerinin (ve SA'nın bir alt kümesinin) koruma birliği olmaktan çıkarıp hem kendisine hem de Hitler'e sadık, bağımsız bir elit birliğe dönüştürmeye başlamışlardı. SS mensuplarının sadakati, Hitler sonunda Röhm ve SA'ya karşı harekete geçmeye karar verdiğinde her ikisi için de yararlı olacaktı. Mayıs ayına gelindiğinde, "tasfiye edileceklerin" listeleri Göring ve Himmler'in adamları arasında dolaşmaya başlamıştı; bunlar bir takas yapıyor, birinin düşmanlarını ekleyerek karşılığında diğerinin dostlarını bağışlıyorlardı. Mayıs sonunda, iki eski şansölye Brüning ve Schleicher, "Reichswehr"deki arkadaşlarından hayatlarının tehlikede olduğu ve bir an önce Almanya'yı terk etmeleri gerektiği yönünde uyarılar aldılar. Brüning Hollanda'ya kaçarken Schleicher ihbarı kötü bir eşek şakası olarak değerlendirdi. Haziran ayının başında her şey hazırdı ve tek gereken Hitler'den izin almaktı. Hitler'in SA'yı kısıtlamasına yönelik talepler güçlendi. Ordu, sanayi ve siyasetteki muhafazakârlar, SA'nın etkisini azaltması ve Röhm'e karşı harekete geçmesi için Hitler'e giderek artan bir baskı uyguladılar. Röhm'ün homoseksüelliği onu muhafazakârlara sevdirmezken, muhafazakârlar onun siyasi hırslarından daha çok endişe duyuyordu. Hitler 15 Haziran'da Benito Mussolini ile görüşmek üzere Venedik'e gittiğinde tam olarak ne yapmak istediği konusunda kararsız ve belirsiz kaldı. Hitler ayrılmadan önce ve Başkanlık Devlet Sekreteri Otto Meissner'in isteği üzerine Dışişleri Bakanı Baron Konstantin von Neurath, Almanya'nın İtalya Büyükelçisi Ulrich von Hassell - Hitler'in bilgisi olmadan - Mussolini'den Hitler'e SA'nın Almanya'nın adını lekelediğini söylemesini istemesini emretti. Neurath'ın Hitler'e baskı yapma manevrası sonuç verdi ve Mussolini talebi kabul etti (Neurath İtalya'nın eski büyükelçisiydi ve Mussolini'yi iyi tanıyordu). Venedik'teki zirve sırasında Mussolini, Hitler'i SA'nın şiddetine, holiganlığına ve homoseksüelliğine göz yumduğu için azarladı ve bunların Hitler'in tüm dünyadaki itibarını zedelediğini söyledi. Mussolini, Giacomo Matteotti cinayetinin yol açtığı olayı, asi müritlerin bir diktatörün başına ne tür belalar açabileceğinin bir örneği olarak kullandı. Mussolini'nin eleştirileri Hitler'i SA'ya karşı harekete geçmeye ikna etmese de, onu bu yöne itmeye yardımcı oldu. 17 Haziran 1934'te, hasta Hindenburg'un sırdaşı olan Şansölye Yardımcısı Franz von Papen, Marburg Üniversitesi'nde "ikinci devrim" tehdidine karşı uyarıda bulunan bir konuşma yaptığında, muhafazakârların Hitler'in harekete geçmesi yönündeki talepleri doruğa ulaştı. Anılarına göre, bir Katolik olan von Papen Ordu ve sanayi ile bağları olan aristokrat, Hitler harekete geçmezse istifa edeceği tehdidinde bulundu. Von Papen'in şansölye yardımcılığından istifası Hitler'in konumunu tehdit etmeyecek olsa da, yine de önde gelen bir muhafazakârın utanç verici bir bağımsızlık gösterisi olacaktı.