cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bizans Yunanistanı
Doğu Roma (Bizans) İmparatorluğu
2.ve 3. yüzyıllar boyunca, Yunanistan, Achaea, Makedonya, Epirus vetus ve Trakya şeklinde vilayetlere bölünmüştü. 3. yüzyıl sonlarında, Diocletianus hükümdarlığı sırasında, batı Balkanlar Roma diocese olarak teşkilatlandırılmış ve Galerius tarafından yönetiliyordu. I. Konstantin döneminde, Makedonya ve Trakya diocese biriminin parçasıydı. Doğu ve güney Ege Adaları ise Asya diocese biriminin Insulae vilayeti olarak teşkilatlanmıştı.
I. Theodosius döneminde, Yunanistan Heruliler, Gotlar ve Vandalların istilaları ile karşılaştı. Arcadius'un naibi olarak hareket eden Stilicho, Vizigotların 4. yüzyılda işgali üzerine, Teselya'yı boşalttı. Arcadius'un saray nazırı Eutropius, Alarik'in Yunanistan'a girmesine izin verdi, O da Korint ve Mora'yı yağmaladı. Stilicho nihayetinde onu yaklaşık 397 yılında onu kovdu ve Alarik İlirya Praetorian prefecture'nun magister militum'u oldu. Sonunda Alarik ve Gotlar İtalya'ya göç edip, 410 yılında Roma'yı yağmaladılar ve İber Yarımadası'nda ve Güney Fransa'da Arapların ilerlediği 711 yılına kadar ayakta kalan Vizigot imparatorluğu kurdular.
Yunanistan, göreceli olarak, tek parça olarak imparatorluğun doğu parçasında kaldı. Geç antik çağın geçersiz tasavvurunun aksine, Yunan yarımadası çoğunlukla Roma ve daha sonra Doğu Roma/Bizans İmparatorluğu'nun en müreffeh bölgelerinden biri olmuştur. Fakirlik, nüfusun azalması, barbar yıkımı ve sivil çöküş ile ilgili eski düşünceler, son dönem arkeolojik keşifler sonrası düzeltilmiştir. Gerçekten, bir kurum olarak polis en azından 6. yüzyıla kadar refah içinde kalmıştır. İeroklis'un Sinekdimos'u gibi dönemin metinleri Geç antik çağda, Yunanistan'ın gayet şehirleşmiş olduğunu ve yaklaşık 80 şehir ihtiva ettiğini doğrular. Bu aşırı refah görüntüsü günümüzde geniş kabul görmektedir ve 4 ile 7. yüzyıllar arasında, Yunanistan'ın Doğu Akdeniz'in ekonomik olarak en aktif bölgesi olduğu kabul edilir.
İskenderiye ve Antakya'nın Araplara kaybedilmesi sonrası, Selanik Bizans İmparatorluğu'nun en büyük ikinci şehri oldu ve "ortak-saltanat" (symbasileuousa) olarak adlandırıldı, sadece Konstantinopolis'in gerisinde. Yunan yarımadası, Geç Roma ve erken Bizans döneminde Hristiyanlığın en güçlü merkezlerinden biri olarak kaldı. Bölge, Slav istilasından kurtarıldıktan sonra, zenginlik geri geldi. Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun Anadolu'yu ele geçirmesi, Konstantinopolis'te Latin işgali gibi olaylar Bizans imparatorluk ilgisini geç Bizans dönemi boyunca Yunan yarımadasına odakladı. Osmanlı İmparatorluğu'nun eline geçene kadar, özellikle Mora, Achaea Prensliği ve Mora Despotluğu dönemleri de dahil olmak üzere ekonomik ve düşünsel zenginliğini sürdürmüştür.
Daha sonraki istilalar ve yeniden yapılanma
Yunanistan'ın Makedonya kısmı, 479 ve 482 yıllarında Kral Büyük Teoderik komutasında Ostrogotlar taradından saldırıya uğradı. Bulgarlar da Trakya ve Kuzey Yunanistan'ın kalanına 540 yılında saldırdılar ve bunu başka zamanlar tekrarladılar. Süreklilik arz eden bu Bulgar saldırıları, Bizans İmparatorlarına Anastasios Suru adı verilen Selymbria'dan (günümüz Silivri) Karadeniz'e uzanan 30 mil ya da daha uzun bir savunma duvarı inşa etmelerine neden oldu. Hunlar, ve Bulgarlar 559 yılında I. Justinianus'un Roma İmparatrorluğu'nun kalbini ele geçirme teşebbüs ettiği İtalya'dan Bizans ordusu dönene kadar Yunanistan'ı talan ettiler.
Tarihi dokümanlara göre, Slavlar 579 yılının başında Yunanistan'ın bir kısmını işgal edip, yerleştiler ve 580li yıllar boyunca Bizanslılar tüm yarımadanın kontrolünü kaybettiler. Fakat hiçbir arkeolojik kanıt, 6. yüzyıl sonlarına kadar Slavların imparatorluk Bizans topraklarına saldırdıklarını göstermemektedir. Bütün olarak Yunanistan'da Slav kültür izleri çok seyrektir.
Selanik şehri, Slavlar'ın 615 yılında yaptıkları saldırıdan sonra bile düşmemiştir. Slavlar nihayetinde yenilmişler, Bizanslılara katılmışlar ve Sclaviniae olarak topluma karışmışlardır. 7. yüzyıl başları süresince, II. Konstans, Yunan yarımadasından Anadolu ve Balkanlara ilk kitlesel Slav göçünü gerçekleştirmiştir. II. Justinianos, Sclaviniae halkını yenip, çoğunu yok etmiştir ve 110,000-200,000 arası Slavı Yunan yarımadasından Bitinya'ya sürerken, ordusunda 30,000 Slav mevcuttu.
Bu şekilde farklı toplumlarda yer alan Slav kökenli nüfus, Bizanslıların düşmanlarına karşı yapılan askeri seferlerde kullanılmışlardır. Mora'da Slav istilası yarımadanın batı tarafına düzensizlik getirirken, batı tarafı Bizans yönetiminde kaldı. İmparatoriçe İrini, bir askeri sefer düzenleyip, bu bölgeleri kurtarıp yeniden düzen tesis etmesine rağmen, konu tam olarak I. Nikiforos'un Güney İtalya'dan Yunanca konuşan insanları Mora'nın kırsal kesimlerine yerleştirip kalan son Slav izlerini silmesi ile ortadan kalkmıştır.
7. yüzyıl ortasında, imparatorluk II. Konstans tarafından "thema" ismi verilen idari birimlere bölündü, bunlar arasında Trakya theması, Ege Adaları ve Güney Yunanistan'da denizci Karabisianos birlikleri vardı. II. Justinianos, daha sonra Karabisianos birimini, Hellas theması (merkezi Korint) ve Kibirreoton themasına böldü. O dönem, Slavlar, birçok kez mağlup edildiklerinden ya da Sclaviniae'ya yerleştirildiklerinden artık Bizans'a tehdit oluşturmuyorlardı. Bitinya'da bulunan Slav toplumu, General Leontios'un 692 yılında Araplara karşı kaybettiği Sebastopolis Muharebesi sırasında Arapların tarafına geçmeleri yüzünden Bizanslılar tarafından yok edildiler.
Bu themalar, iconoclast ("Putkırıcı") III. Leon'ya karşı 727 yılında isyan edip, kendi imparatorlarını tahta geçirmeyi denediler, ancak mağlup oldular. Leon, Karabisianoi biriminin karargahını Anadolu'ya taşıdı ve onlardan Kibirreoton themasını oluşturdu. O zamana kadar Yunanistan ve Ege, teknik olarak Papa'nın kilise yetkisi içindeydi fakat Leon, Papalık ile de çekişmesi sonucu, bu bölgeleri İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi yetkisine verdi. İmparator olarak III. Leon, Justinianus'tan sonra daha çok idari ve hukuki reform yapmıştır. Aynı zamanda, Araplar Ege'de ilk ciddi akınlarına başlamışlardır. Bitinya'ya, zamanla ana kara Yunanistan ve Kıbrıs'tan gelen Yunanlar yerleştirilmiştir.
Bulgar tehdidi
I. Nikiforos, 9. yüzyıl başlarında Slavların ve Bulgarların elinde tuttuğu toprakları yeniden ele geçirmeye başladı. Küçük Asya'dan Yunanca konuşan aileleri Yunan yarımadası ve Balkanlar'a yerleştirip, Hellas Theması'nı Kuzey'de Teselya ve Makendoya'yı kapsayacak şekilde, Güney'de ise yeniden ele geçirilen Mora topraklarını içerecek şekilde genişletti. Slavlar tarafından çevrelenip, Arkhon tarzı yönetimle düzenlenen Selanik, kendi başına bir thema oldu. Bu themalar orduya ek 10.000 asker verdiler ve Nikiforos'un Slavları Hırıitiyan yapmasına yardımcı oldular.
9. yüzyıl sonlarında, VI. Leon, I. Simeon komutasında Bulgar istilası ile karşı karşıya geldi. Onun döneminde 896 yılında ve VII. Konstantinos'un naibesi Zoe'nun iktidarında 919 yılında olmak üzere Trakya Bulgarlar tarafından talan edildi. Simeon, tekrar 922 yılında Kuzey Yunanistan'ı işgal etti ve güneye daha içlere ilerleyerek Atina'nın hemen kuzeyinde bulunan Tebai'yi ele geçirdi.
10. yüzyıl sonlarında, Yunanistan'a en büyük tehdit, sürekli II. Basileios ile toprak yüzünden savaşan Samuil'den geldi. 985 yılında, Samuil Teselya ve önemli bir şehir olan Larisa'yı ele geçirdi ve 989 yılında Selanik'i yağmaladı. Basileios, 991 yılında yavaşça bu alanları geri almaya başladı fakat Bulgaristan'a geri çekilmeye zorlanmadan öce 997 yılında, Samuil, Selanik etrafındaki toprakları ve Mora'yı ele geçirdi. 999 yılında, Samuil, Dyrrhachium'u ele geçirdi ve kuzey Yunanistan'ı bir kez daha talan etti. Basileios bu toprakları 1002 yılında tekrar ele geçirdi ve ölümünden 10 yıl önce Bulgarları hükmü altına aldı.
Basileios'un 1025 yılında ölümünden sonra, Yunanistan, Girit, Mora, Hellas, Nikopolis, Larisa, Kefalonya, Selanik and Struma, Kiklad Adaları ve Ege Denizi thema'larına bölündü. Bu vilayetler, Bulgar topraklarının dışında kurulan yeni thema'lar ile istila ve akınlardan korundular.
Yunanistan ve Trakya 10. yüzyılda daha refah içindeydi ve kasaba ile şehirler yeniden büyümeye başladılar. Atina ve Korint muhtemelen yaklaşık 10.000 kişilik nüfusa sahipken Selanik nüfusu 100.000 kişiye ulaştı. Bu themalarda önemli bir aristokratik sınıf vardı, özellikle Makedon imparatorlar 867 ile 1025 arası imparatorluğu yönettiler.
Normanlar ve Franklar
1147 yılında İkinci Haçlı Seferi şövalyeleri yollarını Bizans topraklarından geçirdiler, II. Rugerro, Korfu'yu ele geçirdi ve Tebai ve Korint'i yağmaladı. 1197 yılında VI. Heinrich, babası II. Friedrich'in husumetini devam ettirip, imparatorluğu Normanların kısa süre ellerinde tuttukları topraklarda hak iddia edip, Yunanistan'ı işgal etmekle tehdit etti. III. Aleksios ödeme zorunda kaldı ancak koyduğu vergiler Yunanistan ve Mora'da dahil olmak üzere sıklıkla ona karşı isyan çıkmasına neden oldu. Ayrıca, hükümdarlığı sırasında, Dördüncü Haçlı Seferi, onun yerine IV. Aleksios'u tahta geçirmeye teşebbüs etti ancak sonunda imparatorluk işgal edilip, başkent düştü.
Yunanistan, 11. ve 12. yüzyılda Selçuklu tehdidi altındaki Anadolu'ya göre göreceli barış ve refah içindeydi. Selanik nüfusu yaklaşık 150.000 kişiye ulaştı, 1185 yılında Normanlar tarafından talan edilmesine rağmen Tebai 30.000 kişilik nüfusuyla önemli bir şehir haline gelip, ipek sanayisinin ana merkezi oldu. Atina ve Korint muhtemelen yaklaşık 10.000 kişilik nüfusa sahiptiler. Selçuklulara kaybedilen topraklar yüzünden azalan tahıl tedarikini, Yunanistan'ın ana kara şehirleri başkente sağlıyorlardı.
Ancak, Dördüncü Haçlı Seferi sırasında 1204 yılında Konstantinopolis'in düşmesi ile, Yunanistan Haçlılar arasında paylaşıldı. Latin İmparatorluğu Konstantinopolis ve Trakya'yı alırken, Yunanistan'ın kendisi, Selanik Krallığı, Achaea Prensliği ve Atina Dükalığı arasında paylaşıldı. Venedikliler, Ege Denizi'nde Nakşa Dükalığı'nı kontrol ederlerken, Epir Despotluğu, üç ardıl Bizans devletinden biri olarak kurulmuştu.
VIII. Mihail 1261 yılında imparatorluğu yeniden kurup, Selanik Krallığı'nı da yeniden ele geçirdi. 1282 yılında ölümüne kadar, Mihail, daha sonra Bizans Despotlarının kullanacağı Mistra'da bulunan Haçlı kalesi dahil olmak üzere Ege adaları, Teselya, Epirus ve Ahaya'nın büyük kısmını geri almıştı. Fakat Atina ve Kuzey Mora Haçlıların elinde kaldı. Charles d'Anjou ve oğlu II. Carlo feshedilmiş Latin İmparatorluğu tacında hak iddia edip, Epirus ve Yunanistan'ı tehdit ettiler ama hiçbir zaman orada bir ilerleme kaydedemediler.
Osmanlı tehdidi ve fethi
III. Andronikos'un hükümdarlığında, 1328 yılının başlarında, imparatorluk özellikle Selanik metropolü olmak üzere Yunanistan'ın çoğunu kontrol ediyordu. Epirus, 1339 yılında tamamen ele geçirilene kadar, arada sırada isyan eden ismen Bizans'a bağlıydı. Yunanistan, 1340lı yıllarda genellikle V. İoannis ile VI. İoannis arasındaki iç savaşın muharebe alanı olarak kullanıldı, aynı zamanda Sırplar ve Osmanlılar'ın saldırıları da başladı. 1356 yılında bir başka despotluk, Epirus ve Teselya'da kuruldu.
Bu dönemde Mora hemen hemen imparatorluğun merkeziydi, kesinlikle bereketli bir alandı. Mistra ve Monemvasia, kalabalık ve refah içindeydi, hatta 14. yüzyıl ortasındaki kara vebadan sonra bile. Mistra, önem sırasında Konstantinopolis ile yarışıyordu. Burası Yunan Ortodoksluğunun müstahkem mevkisi ve hatta Osmanlılara karşı Batı'dan yardım almak karşılığı olsa bile Katolik Kilisesi ile birleşmek isteyen imparatorların keskin muhalefet yeriydi.
Osmanlılar Balkanlar ve Yunanistan'da geç 14. yüzyıl ile erken 15. yüzyıl fetihlere başladı. 1445 yılında, Osmanlı'nın elindeki Teselya, o sırada Mistra'da despot olan geleceğin imparatoru XI. Konstantinos tarafından tekrar ele geçirildi, ancak kalan Osmanlı topraklarına karşı çok az başarı kazandı. İmparator Konstantinos, 1453 yılında Osmanlıların nihai olarak Konstantinopolis'i ele geçirmeleri sırasında yenilip, öldürüldü. İstanbul'un Fethi'nden sonra, Osmanlılar 1458 yılında Atina ve Ege Adaları'nıda ele geçirdiler fakat Mora'da bulunan Bizans Despotluğu 1460 yılına kadar kaldı. Venedikliler hala Girit ve bazı limanları kontrollerinde tutmaya devam ettiler ancak dağlar ve çok ormanlık alanlar hariç kalan Yunanistan'ı kontrolleri altına aldılar.
NGC 7602
NGC 7602, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Kanatlıat takımyıldızı yönünde bulunur. S0-a tipi bir merceksi galaksidir. Alman astronom Albert Marth tarafından 1864 yılında 121,92 cm (48 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Şebnem Sunar Küçük
Şebnem Sunar Küçük (d. 6 Ocak 1972; Foça, İzmir ), Türk haber sunucusu, televizyoncu. Erenköy Kız Lisesi mezunu olup üniversite eğitimini New York'ta tamamlamıştır.
Kurulduğu yıl yani 1993 yılında girdiği ATV'de 2001'den 2018 yılına Hafta Sonu ATV Haber Ana Haber Bülteni'ni sunmuştur. 23 Ekim 2018'de ATV kanalından ayrılmıştır.
Özel hayatı
Mehmet Küçük ile 1995 yılında evlenmiştir ve bu evliliğinden Senem (d. 1997) adında kızı vardır.
Sarıtaş, Tunceli
Sarıtaş, Tunceli ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Yerleşim 16. yüzyıl Osmanlı kayıtlarında, "Zağge" adıyla Çemişkezek sancağının Havik nahiyesine bağlı bir köy olarak yer almaktadır. Yerleşimde; 1518 yılında 5 hane, 1523 yılında 6 hane ve 1566 yılında da 13 hane olmak üzere sadece Gayrimüslim (Ermeni) nüfus yaşamaktaydı.
Coğrafya
Tunceli merkezine 36 km uzaklıktadır.
Tex Avery
Tex Avery (26 Şubat 1908 - 26 Ağustos 1980 ), Amerikalı film yapımcısı, animatör, yönetmen, oyuncu ve senaristtir.
Silvana
İdari olarak Urmiye şehristanı'na bağlıdır ve bu şehristana bağlı olan aynı isimli Silvane bahşı'nın da yönetim merkezidir. Urmiye kenti yakınlarındaki kasabanın 2006 nüfusu 1.187 kişi, denizden yüksekliği 1587 m.'dir. Nüfusu İran Azerileri'nden oluşmaktadır.
Edessa
Edessa (/ɪˈdɛsə/; Antik Yunanca: Ἔδεσσα, romanlaştırılmış: Édessa), Yukarı Mezopotamya'da, Seleukos İmparatorluğu'nun kurucusu Kral Selevkos I Nicator (MÖ 305–281 ) tarafından Helenistik dönemde kurulan antik bir şehir (polis) idi. Daha sonra Osroene Krallığı'nın başkenti oldu ve Roma eyaleti Osroene'nin başkenti olarak devam etti. Geç Antik Çağ'da, Hristiyan öğreniminin önde gelen merkezi ve Edessa Katekistik Okulu'nun merkezi oldu. Haçlı Seferleri sırasında, Edessa Kontluğu'nun başkentiydi.
Şehir, Habur'un bir kolu olan Daysan Nehri'nin (Latince: Scirtus; Türkçe: Kara Koyun) kıyısında bulunuyordu ve yüksek merkezi kale Şanlıurfa Kalesi tarafından korunuyordu. Eski Edessa, Şanlıurfa İlinde modern Urfa'nın (Türkçe: Şanlıurfa; Kürtçe: Riha; Arapça: الرّّهَا, romanize: ar-Ruhā; Ermenice: Ուռհա, romanize: Urha) öncüsüdür. Kentin modern isimleri büyük olasılıkla yerleşimin I. Seleukos Nicator tarafından yeniden kurulmasından önce bölgenin Süryanice adı olan Urhay veya Orhay'dan (Klasik Süryanice:ܐܘܪܗܝ, romanize:ūūrhāy /ōōrhāy) gelmektedir. Selevkosların Selevkos–Part Savaşlarındaki yenilgisinden sonra Edessa, karışık bir Helenistik ve Semitik medeniyetle Osroene Krallığı'nın başkenti oldu. Osroen isminin kökeni muhtemelen Orhay kelimesi ile ilintilidir.
Roma Cumhuriyeti, MÖ 69'dan itibaren Osroene Krallığı ve başkenti Edessa üzerinde siyasi nüfuz kullanmaya başladı. 243 veya 248 yılına kadar yerel Osroene kralları olmaya devam etse de, 212 veya 213'te bir Roma kolonisi oldu. Geç Antik Çağ'da Edessa, Sasani İmparatorluğu ile Roma-Pers sınırında önemli bir şehirdi. Şapur I'in (h. 240-270) Roma topraklarını üçüncü işgalinde saldırısına direndi. 260 Edessa Savaşı, Shapur'un Roma imparatoru Valerian'ı (h. 253–260) yendiğini ve onu canlı ele geçirdiğini gördü; bu, Roma devleti için eşi görülmemiş bir felaketti. Geç Antik Laterculus Veronensis, Edessa'yı Roma eyaleti Osroene'nin başkenti olarak adlandırır. Romalı asker ve Latin tarihçi Ammianus Marcellinus, şehrin heybetli surlarını ve 359'da II. Şapur'un (309–379) saldırısına nasıl başarılı bir şekilde direndiğini anlatır.
Şehir, ünlü Edessa Okulu'na ev sahipliği yapan Yunan ve Asur (Süryani) teolojik ve felsefi düşüncenin merkeziydi. Edessa, Yunan Chronicon Paschale tarafından 609'da meydana geldiği kaydedilen bir olay olan 602-628 Bizans-Sasani Savaşı sırasında Persler tarafından ele geçirilene kadar Roma'nın elinde kaldı. Roma kontrolü, Herakleios'un (r. 610-641) Bizans-Sasani Savaşı'nda ortaya çıktı, ancak şehir 638'de Levant'ın Müslüman fethi sırasında Rashidun Halifeliği'ne tekrar Romalılara kaybedildi. Bizans İmparatorluğu, bir dizi başarısız girişimin ardından 10. yüzyılın ortalarında şehri geçici olarak geri alana kadar Romalıların kontrolüne geri dönmedi.
Bizans İmparatorluğu, 1031'de kontrolü yeniden ele geçirdi, ancak uzun süre onların egemenliğinde kalmadı ve yüzyılın sonuna kadar birkaç kez el değiştirdi. Birinci Haçlı Seferi'nin başarısından sonra kurulan Haçlı devletlerinden biri olan Edessa İlçesi, Haçlıların şehri Selçuklulardan geri almasıyla şehir merkezliydi. İlçe, Zengi hanedanının kurucusu Imad al-Din Zengi'nin şehri ele geçirdiği ve Edessalı Matta'ya göre Edessalıların çoğunu öldürdüğü 1144 Edessa Kuşatması'na kadar varlığını sürdürdü. Türk Zengi hanedanının toprakları, sonunda 1514 Çaldıran Savaşı'ndan sonra 1517'de Osmanlı İmparatorluğu tarafından alındı.
İsimler
Kentin en eski adı, MÖ 2.000 yılında Asur çiviyazısıyla kaydedilen Admaʾ (Adme, Admi, Admum; Aramice: אדמא) idi. Süryanicede ܐܕܡܐ Adme olarak geçmektedir.
Antik kent, MÖ 303 yılında I. Seleukos Nicator tarafından Helenistik bir askeri yerleşim yeri olarak yeniden kurulmuş ve adına da suyu bol olmasından dolayı Makedonya'nın eski başkenti gibi Edessa vermiştir. Daha sonra MÖ 2. yüzyılda Callirhoe'da Callirrhoe veya Antiochia olarak yeniden adlandırıldı. Bu isimler Antiochus IV Epiphanes tarafından basılan Edessan sikkelerinde, MÖ 175-164 yılları arasında bulunur.
Antiochus IV'ün saltanatından sonra, şehrin adı Yunanca'da Edessa'ya geri döndü ve ayrıca Ermenice'de Urha veya Urha (Ուռհա), Aramice'de (Süryanice) Urhay veya Orhay (Klasik Süryanice: ܐܘܪܗܝ, romanize: ʾŪrhāy / ʾŌrhāy) olarak geçiyor. Yerel Neo-Aramice'de (Turoyo) Urhoy, Arapça'da ar-Ruhā (الرُّهَا), Kürt dillerinde Riha, Latince'ye Rohais ve son olarak Urfa veya Şanlıurfa olarak Türkçeye geçmiştir. Aslen Aramice ve Süryanice olan bu şehir ismi Farsça Hüsrev(Khosrow) isminden türemiş olabilir.
6. yüzyılın başlarında sel felaketinden sonra şehre yardım eden imparatorda I. Justinianus'a ithafen Justinopolis olarak da adlandırılmıştır. Bazı Yahudi ve Müslüman geleneklerine göre, İbrahim'in doğduğu yer olan Keldanilerin Ur'udur. Ancak bu tez MS 1. yüzyılda İbranice incillerin latinceye çevirmesi sonrası çeviri hatası nedeniyle Ur ve Urhay şehirleri karıştırılması sonrası ortaya çıkmıştır.
Coğrafya
Edessa, verimli bir ovayla çevrili bir tepeler halkasının ortasında bir sırt üzerinde bulunuyordu ve bu nedenle elverişli bir konuma sahip olduğu düşünülüyordu. Sırt, Küçük Asya'nın güneyindeki Toros Dağları'nın bir parçası olan Masius Dağı'nın bir uzantısıydı. Kent bir kavşak noktasındaydı; Fırat üzerindeki Zeugma'dan Dicle'ye doğu-batı karayolu, Samosata'dan (günümüz Samsat'ı) Carrhae (günümüz Harran'ı) üzerinden Fırat'a giden kuzey–güney güzergahı Edessa'nın bulunduğu sırtta buluşurdu.
Antik çağ
MÖ 2. yüzyılın ikinci yarısında, Seleukos İmparatorluğu Partlarla (MÖ 145-129) savaşlar sırasında dağılırken, Edessa, Osroene krallığını (Edessa olarak da bilinir) kuran Abgarid hanedanının başkenti oldu. Bu krallık, Araplar tarafından kuzey Arap Yarımadası'ndan kurulmuş ve yaklaşık dört yüzyıl hüküm (MÖ 132 ila MS 214) sürmüştür. Edessa önceleri aşağı yukarı Partların, ardından Ermenistan kökenli Tigranes'in himayesi altındaydı, Edessa Ermeni Mezopotamya'nın başkentiydi, daha sonra Pompey döneminde Roma İmparatorluğu'na geçti. Trajan tarafından ele geçirilip yağmalanmasının ardından, Romalılar Edessa'yı 116'dan 118'e kadar işgal ettiler, ancak yerel halkın Partlara olan sempatilerin dolayı Lucius Verus'un daha sonra 2. yüzyılda şehri yağmalamasına yol açtı.
Hristiyanlık, 2. yüzyılda Edessa'da kısa süreliğine kabul görmüştür.; gnostik Bardaisan, kentin yerlisiydi ve sarayda bir filozoftu. 212'den 214'e kadar krallık bir Roma eyaletiydi.
Bu şehirde krallık kuran kabilelerin edebi dili, Süryanice'nin geliştiği Aramice'ydi. Müvekkil kral Abgar IX (179-214) hariç, sikkeler üzerinde Süryani efsaneleri kullanan Edessa'da Helenistik kültürün izleri kısa sürede boğulmuş ve buna karşılık gelen Yunan halk yazıtları eksikliği vardır.
Geç Antik Çağ
Eusebius ayrıca Abgar Efsanesinin temel metinleri olan Edessa devlet arşivlerinde Abgar'ın İsa'ya Mektubu ve İsa'nın Abgar'a Mektubu'ndan alıntı yaptığını iddia etti.
Yüksek statülü bir Romalı hanımefendi ve yazar olan Egeria, 384'te Kudüs'e giderken Edessa'yı ziyaret etti; Havari Thomas'ın bir şehitliğini ve şehrin surlarına yazılmış İsa Mektubu metnini gördü, şehri koruduğu söylendi. Harflerin daha önce bildiğinden daha uzun bir versiyonunu gördü ve kutsal sözlerin şehre bir Pers saldırısını püskürttüğünden emin oldu. Edessa Chronicle'a göre, 394'te Aziz Thomas'ın kalıntıları büyük St Thomas Kilisesi'ne çevrildi ve 442'de gümüş bir tabutla kaplandı. 6. yüzyılın sonlarında yaşamış Frenk menkıbe yazarı ve piskopos Gregory of Tours'a göre, kalıntıların kendileri Hindistan'dan getirilmişti, Edessa'da ise Temmuz ayında azizin onuruna kilisede yıllık bir panayır (ve gümrük vergilerinin hafifletilmesi) düzenlendi (3 Temmuz'da Aziz Thomas Bayramı kutlandı), bu sırada Gregory, sığ kuyularda suyun göründüğünü ve sineklerin ortadan kaybolduğunu iddia etti. Joshua the Styllite'ye göre, 346 veya 347'de şehir surlarının dışında bazı şehit azizler için bir türbe inşa edildi.
Abgar Efsanesinin daha ayrıntılı bir versiyonu, Edessa'nın devlet arşivlerine dayandığı iddia edilen ve hem Abgar V'den Tiberius'a (r. 14-37) hem de imparatorun sözde cevabına psödepigrafik bir mektup da dahil olmak üzere, Addai'nin 5. yüzyılın başlarındaki Süryani Doktrininde kaydedilmiştir. Bu metne göre, Edessenliler Hristiyanlığı erken benimseyen kişilerdi; Buna karşılık komşu şehir Carrhae'nin (Harran) sakinleri paganlardı. Edessa Chronicle of Edessa'ya göre, 5. yüzyılın başlarında ilahiyatçı ve piskopos Rabbula, bir sinagog olan bir binada Aziz Stephen'a adanmış bir kilise inşa etti.
Nisibis (Nusaybin), 363'te beş Transtigrit vilayeti ile birlikte Perslere devredildiğinde Suriyeli Efrem, memleketini Edessa'ya bıraktı ve burada ünlü Edessa Okulu'nu kurdu. Büyük ölçüde Pers Hristiyan gençlerinin katıldığı ve İskenderiyeli Cyril'in arkadaşı Rabbula'nın Nestorian eğilimleri nedeniyle yakından izlediği bu okul, Üç Bölümlük Tartışmalarla ünlü piskopos Ibas yönetiminde en yüksek gelişimine ulaşmış, 457'de ve son olarak 489'da geçici olarak kapatılmıştır. imparator Zeno ve Piskopos Cyrus'un emri, Edessa Okulunun öğretmenleri ve öğrencileri Nisibis'e tamir edip Doğu Kilisesi'nin baş yazarları olduklarında. 457'de ve nihayet 489'da, İmparator Zeno ve Piskopos Cyrus'un komutasıyla, Edessa Okulu'nun öğretmenleri ve öğrencileri Nisibis'e döndüler ve Doğu Kilisesi'nin baş yazarları oldular. Arap fethinden sonra Edessa'da Miafizitizm gelişti.
Sasani imparatoru I. Kavad, Persler Edessa'ya saldırdı ve Stylite Yeşu'ya göre 340'larda kurulan surların dışındaki türbe yakıldı.
Edessa, Justin I ve onun ardından Justinopolis adını aldı. Yunan tarihçi Procopius, Pers Savaşları'nda, İsa'nın Mektubu metninin Edessa'nın şehir kapılarına, savunmaları geçilmez hale getirdiğini belirttiği yazısını anlatır.
544'te başarısız bir Sasani kuşatması gerçekleşti. Şehir 609'da Sasani İmparatorluğu tarafından alındı ve Herakleios tarafından geri alındı, ancak 638'de Levant'ın Müslüman fethi sırasında Rashidun Halifeliği altındaki Müslüman ordusuna yenildi.
Erken Hristiyanlık merkezi
Hristiyanlığın Edessa'ya girişinin kesin tarihi bilinmemektedir. Ancak, MS 190'dan önce bile Hristiyanlığın Edessa ve çevresinde güçlü bir şekilde yayıldığına ve kraliyet hanedanının kiliseye katılmasından kısa bir süre sonra olduğuna şüphe yoktur.
İlk olarak dördüncü yüzyılda Eusebius tarafından bildirilen bir efsaneye göre, Kral Abgar V, yetmiş iki havariden biri olan Edessa'lı Thaddeus tarafından kendisine "Thomas olarak da bilinen Yahuda" tarafından gönderildi. ". Ancak Hristiyan inancını benimseyen Abgar'ın IX. Abgar olduğu çeşitli kaynaklar tarafından doğrulanmaktadır. Onun altında Hristiyanlık krallığın resmi dini oldu.
Onun yerine Aggai geçti, Aggai'dan daha sonra da MS 200'lü yıllarda Antakyalı Serapion tarafından olarak atanan Aziz Mari geçti. İkinci yüzyılda ünlü Peshitta, yani Eski Ahit'in Süryanice tercümesi Hristiyan Avrupasına Edessa'dan geçti; ayrıca 172'de derlenen ve Edessa Piskoposu Rabbula'ya (412-435) kadar yaygın olarak kullanılan Tatian'ın Diatessaron'u, kullanımını yasakladı. Edessa Okulu'nun ünlü öğrencileri arasında, IX. Abgar'ın okul arkadaşı olan Bardaisan (154-222), Hristiyan dini şiirinin yaratılmasındaki rolü ve öğretimini oğlu Harmonius ve öğrencileri tarafından devam ettirilen rolü nedeniyle özel olarak anılmayı hak eden bir antik şehirdir.
Hristiyanlığa geçen Edessa o yıllarda yoğun olarak Paganist olan Roma İmparatorluğu tarafından hoş karşılanmadı. Roma egemenliği altında Edessa'da Hristiyanlığın önde gelen birçok ismi öldürüldü. Edessa'dan Hristiyan rahipler Doğu Mezopotamya Sasani İmparatorluğu'ndaki ilk Kiliseleri kurdular.
Osroene metropolü olarak Edessa'nın on bir kadın oy hakkı vardı. Michel Le Quien, Edessa'nın otuz beş piskoposundan bahseder, ancak listesi eksiktir.
İslami dönem
Ermeni tarihçi Sebeos, 660'lı yıllarda yazdığı kitaplarda, bugün İslam'ın herhangi bir dilde en eski anlatı anlatılarını veriyor. Sebeos, Bizanslılar Edessa'yı fethettikten sonra bir Arap şehrine (muhtemelen Medine'ye) giden bir Yahudi heyetini şöyle yazar:"Part askerlerinin Edessa'dan ayrıldıklarını gören Yahudilerin bütün kabilelerini temsil eden on iki halk Edessa şehrinde toplandı. Böyle bir ortamda Bizanslıların imparatoru Heraklius Edessa'yı kuşatma emrini verdi. Heraklius çölden geçerek İsmail'in oğullarına Taşkastan'a doğru yola çıktılar. Yahudiler, Arapları yardımlarına çağırdılar ve Ahit kitapları aracılığıyla aralarındaki ilişkiyi onlara anlattılar. [Araplar] aralarındaki yakın ilişkiden emin olmalarına rağmen, din tarafından birbirlerinden ayrıldıkları için kalabalıklarından bir fikir birliği sağlayamadılar. O dönemde içlerinden biri, İsmail'in oğullarından Mahmet adında bir tüccar öne çıktı. Onlara, sözde Allah'ın emriyle Hakikat Yolu hakkında bir vaaz vahyedildi. Hepsine bir araya gelmelerini ve imanda birleşmelerini emretti. Mahmet dedi ki: 'Allah o memleketi İbrahim'e ve ondan sonraki oğluna ebediyen vaat etti. Ve vaat edilen şey, [Tanrı'nın] İsrail'i sevdiği o dönemde gerçekleşti. Ancak şimdi siz İbrahim'in oğullarısınız ve Tanrı, İbrahim'e ve oğluna sizin üzerinizde verdiği sözü yerine getirecektir. Yalnızca İbrahim'in Tanrısını sevin ve gidin ve Tanrı'nın babanız İbrahim'e verdiği ülkeyi alın. Tanrı sizinle olduğu için kimse savaşta size başarılı bir şekilde direnemez."Müslüman geleneği, El-Akabe'deki ikinci biat olarak bilinen benzer bir hesaptan bahseder. Sebeos'un anlatımı, Muhammed'in aslında güneye doğru Mekkeli putperestlere karşı bir Yahudi-Arap ittifakı yerine Filistin'e yönelik bir ortak girişime öncülük ettiğini gösteriyor.
Orta Çağ
Bizans İmparatorluğu sık sık Edessa'yı, özellikle de sakinlerden İsa'nın eski bir portresi olan "Edessa'nın Mendilini" elde eden ve onu ciddiyetle 16 Ağustos 944'te Konstantinopolis'e aktaran Romanos I Lekapenos altında geri almaya çalıştı. Bu, Romanus'un saltanatının son büyük başarısıydı. 544 yılında Edessa'da olduğu kesin olan ve eski bir kopyası Vatikan Kütüphanesi'nde bulunan bu saygıdeğer ve ünlü resim, Dördüncü Haçlı Seferi'nin ardından 1207 yılında Venedik Cumhuriyeti tarafından yağmalanarak Batı'ya getirilmiştir. Şehir kısa bir süre sonra Mervaniler tarafından yönetildi. 1031'de Edessa, Arap valisi tarafından George Maniakes yönetiminde Bizanslılara verildi. Araplar tarafından geri alındı ​​ve daha sonra sırasıyla Yunanlar, Ermeniler, Selçuklu hanedanı (1087), Haçlılar (1098), burada Edessa İlçesini kurdu ve şehri 1144'e kadar elinde tuttu, sonra tekrar ele geçirildi. Imad ad-Din Zengi tarafından ve sakinlerinin çoğunun Latin başpiskoposuyla birlikte katledildiği iddia edildi. Bu olayları esasen Edessa'da doğmuş olan Ermeni tarihçi Matthew aracılığıyla biliniyor. 1144 yılında şehrin Ermeni nüfusu 47.000 idi. 1146'da şehir Haçlılar tarafından kısa bir süreliğine geri alındı ​​ve birkaç gün sonra kaybedildi. Steven Runciman'ın sözleriyle, "Hristiyan nüfusun tamamı sürgüne sürüldü [ve dünyanın en eski Hristiyan topluluğu olduğu iddia edilen büyük şehir, boş ve ıssız bırakıldı ve bu güne kadar asla toparlanamadı. "
Eyyubi Sultanlığı'nın lideri Selahaddin, şehri 1182'de Zengilerden satın aldı. Eyyubiler döneminde Edessa'nın nüfusu yaklaşık 24.000 idi. Rûm Sultanlığı, Edessa'yı Haziran 1234'te aldı, ancak 1234'ün sonlarında veya 1235'te Eyyubi sultanı El-Kamil onu yeniden ele geçirdi. Edessa geri alındıktan sonra El-Kamil, Kalesi'nin yıkılmasını emretti. Çok geçmeden, Moğollar 1244'te Edessa'daki varlıklarını duyurdular. Daha sonra İlhanlılar 1260 yılında Edessa'ya asker gönderdi ve bu noktada kasaba gönüllü olarak onlara teslim oldu. Böylece Edessa halkı Moğollar tarafından katledilmekten kurtuldu. Edessa ayrıca Memluk Sultanlığı ve Akkoyunlular tarafından da tutuldu.
Sonraki tarih
Edessa daha sonra Safevi hanedanı ve 1517'den 1918'e kadar Osmanlı İmparatorluğu tarafından kontrol edildi.
1518'de Osmanlılar döneminde Edessa'nın nüfusunun sadece 5500 olduğu tahmin ediliyordu; Muhtemelen Osmanlı-Pers Savaşları nedeniyle. 1566'ya gelindiğinde, nüfus tahmini olarak 14.000 vatandaşa yükselmişti. 1890'da Edessa'nın nüfusu 55.000'di ve bunun 40.835'i Müslüman nüfustan oluşuyordu.
Süryani edebiyatı
Yunanca patristik metinleri içeren bilinen en eski tarihli Süryanice el yazmaları (MS 411 ve 462) Edessa'dan gelmektedir.
Edessa ile bağlantılı ünlü kişilerden bazıları şunlardır:
Balıklıgöl
Antik Edessa'nın merkezinde bulunan Balıklıgöl, içindeki 2 adet büyük havuzuyla sadece Şanlıurfa'nın değil Türkiye'de en çok ziyaret edilen tarihi yapılardandır. Balıklıgöl günümüzde İslami Mitoloji barındırıp İbrahim'in kale sütunlarına (mancınık) bağlanıp fırlatıldığı ve düştüğü yerde havuzların oluştuğuna inanılır. Ancak havuzlar tanrıça Atargatis için yapılmış pagan tapınaklardır. Büyük İskender'in Asya seferleri öncesi yerel Arami halkı tarafından MÖ 1000 - 300 yılları arasında yapıldığı tahmin edilmektedir.
Kızılkoyun Nekropolü
Şanlıurfa şehir merkezinde üç, şehir dışında da bir adet bulunmak üzere toplam dört adet Edessa döneminden kalma kaya mezar nekropolleri mevcuttur. Bunlardan Kızılkoyun nekropolü (Edessa Nekropolü) Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesi tarafından restore edilip gün yüzüne çıkartılmıştır. Bu nekropol MS 2. ve MS 5. yüzyıl arası Osroene Krallığı ve Roma-Bizans İmparatorluğu tarafından kullanılmıştır.
England expects that every man will do his duty
"England expects that every man will do his duty" (İngiltere herkesin üzerine düşen görevi yapmasını bekler), 21 Ekim 1805 tarihinde Amiral Horatio Nelson tarafından amiral gemisi HMS Victory'den Trafalgar Savaşı'nın başlamak üzere olduğunu bildiren bir işaretti. Trafalgar, Napolyon Savaşları'nın belirleyici bir deniz harekâtıydı ve Birleşik Krallık'a denizlerin kontrolünü elinde tutarak, bir Fransız istilası ile Büyük Britanya'nın fethi olasılığını kaldırdı. Savaş sonrasında sinyalin ifadesini çevreleyen çok fazla karışıklık olmasına rağmen, savaş sırasında zaferin önemi ve Nelson'un ölümü İngiliz ruhuna gömülü olma deyimini ortaya çıkardı ve düzenli olarak alıntılanmış, yeniden düzenlenmiş ve günümüze kadar değinilmiştir.
Gerd Tellenbach
Gerd Tellenbach (17 Eylül 1903, Groß-Lichterfelde - 12 Haziran 1999, Freiburg im Breisgau), bir Alman Orta Çağ tarihçisi idi. Ağırlıklı olarak üzerinde çalıştığı alan mülkiyet tartışmaları idi.
Manşinel
Manşinel (Hippomane mancinella), sütleğengiller (Euphorbiaceae) Batı Hindistan ve tropik Amerika’da yetişen bir ağaçtır. Boyu 3 metreden 15 metreye kadar uzanabilir. Düz ve açık kahverengi bir kabuğu; uzun dalları vardır. Yumurta şeklindeki yaprakları 10 cm uzunluğundadır ve dişli kenarlara sahiptir. Küçük ve pembe çiçeklere sahiptir. Elma şeklinde meyveleri vardır.
Sütlü sapı ve sarı-yeşil meyveleri oldukça zehirlidir. Hatta meyvelerden sıçrayan yağmur damlaları ya da çiğ deride yaralanmalara sebep olabilir. Yanan odundan gelen dumanı ise geçici körlüğe neden olabilir.
Kuyumcular, Seyhan
Kuyumcular, Adana ilinin Seyhan ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Adana iline 20 km, Seyhan ilçesine 20 km uzaklıktadır.
Yeşildere Fatih, Elmadağ
Yeşildere Fatih, Ankara ilinin Elmadağ ilçesine bağlı bir mahalledir.
Filiki Eterya
Filiki Eterya (Yunanca: Φιλική Εταιρεία), Osmanlı Devleti'nden bağımsızlık kazanmak amacıyla bir grup Yunan'ın 1814 yılında kurmuş olduğu bir cemiyettir. Bazı kaynaklarda Etnik-i Eterya olarak da geçmektedir.
Anlamı "Dostluk Cemiyeti"dir. Batı Avrupa'daki gizli mason cemiyetlerinin kuruluş ve işleyiş yöntemini benimsemişlerdir. Filiki Eterya 1814 yılında Emmanuil Ksanthos, Nikolaos Skufas ve Atanasios Çakalof adlı üç Yunan tarafından, o zamanki Rusya'da günümüzde Ukrayna'nın sınırları içinde kalan Odessa (Hocabey) kentinde kuruldu. Amacı Yunan Bağımsızlık Savaşı hareketini gerçekleştirip Bizans'ı tekrar canlandırmaktı. Bu örgüt paralar toplamış, silah dağıtmış, ayaklanma için propaganda faaliyetlerinde bulunmuştur. Hareketin lideri Aleksandro İpsilanti'ydi.
Bu kararlarda birleşen derneğin merkezi Manya idi. Merkez 1818 yılında İstanbul'a taşınmıştır. 12 Nisan 1820 tarihinde yapılan toplantıda, derneğin başına Çar I. Aleksandr'ın yaveri Aleksandros İpsilantis getirildi. 1820 yılına gelindiğinde cemiyetin 200.000 üyesinin bulunduğu bilinmektedir. Eflak-Boğdan hareketlerinde, Mora (1821) ve Girit ihtilallerinde (1897) etkin rol oynayan Filiki Eterya, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılma döneminde asıl amaçlarından saparak "Megali İdea" (Büyük Yunanistan) fikrini savunarak emperyalist bir nitelik kazanmışlardı.
Haplogrup
Haplogrup (, haploûs, "tekli, saf"), benzer haplotip gruplarının tümünde ortak atadan gelen aynı tek nükleotid polimorfizmi (SNP) mutasyonuna sahip gen serilerinin oluşturduğu grup. Bir haplogrup benzer haplotiplerden oluşur ve bu sayede bir haplogrubu haplotiplerinden tahmin etmek mümkündür. SNP testi bir haplogrubu doğrular. Haplogruplar harflerle adlandırılır. örneğin R1b1 çeşitli sayı ve harf kombinasyonlarından oluşur. Y kromozomu ve mitokondriyal DNA haplogrupları farklı haplogrupları temsil eder. Haplogrupların oluşumları binlerce yıl öncesine dayanmaktadır.
Makro-Çipça dilleri
Makro-Çipça dilleri (İngilizce Macro-Chibchan, Lenmichí, Lencan–Misumalpan–Chibchan), Kosta Rika, Nikaragua, Panama ve Kolombiya'da konuşulan farazî Kızılderili dil grubu.
Haplogrup
Haplogrup oluşumu
Mitokondri, ökaryotik yapıdaki hücrelerin sitoplazmasında bulunan bir organeldir. Bunların temel amacı hücreye enerji sağlamaktır. Mitokondri yapısında dairesel yapıda DNA molekülleri içerir. Buna mitokodonriyal DNA ismi verilir. Bir insanın DNA'sının ezici çoğunluğunu hücrenin çekirdeğinde bulunan kromozomlar oluştururken, mitokondri sadece bir istisnadır.
Birey kendi sitoplazmasını ve sitoplazma içerisinde bulunan organelleri yumurta hücresinden alır; spermin sahip olduğu mitokondri oosit içinde eridiğinden mtDNA anneden yavruya direkt aktarılır. Mitokondri üzerinde herhangi bir mutasyon meydana geldiğinde bu mutasyon anne soyundan gelmiş olur.
İnsan Y kromozomu erkeğe özgü bir eşey kromozomu olup; bir Y kromozomu bireyin tüm morfolojik özelliklerini oluşturacaktır. Y kromozomları hücre çekirdeğinde yer alan ve X kromozomu ile eşleştirilmiş olmasına rağmen, sadece Y kromozomunun uç noktası X kromozomu ile homolog olup; Y kromozomunun kalan %95'i ile homolog değildir. Bu nedenle Y kromozomu ve içinde ortaya çıkan mutasyonlar direkt babadan oğla geçer. Örneğin yapışık parmaklılık, kıllı kulak ve balık pulluluk Y kromozomunun homolog olmayan kısmından taşınan hastalıklardır. Y kromozomu mtDNA ile aynı özgü özellikleri paylaşırlar.
Diğer kromozomlar, kadınlardaki X kromozomu ve otozomlar, mayoz bölünme sırasında (krossing over sonucu gen değişimi) kendi genetik metaryellerini paylaşır. Bu şekilde genetik metaryal her nesilde daha da karışır, bu nedenle herhangi bir yeni mutasyon evebeynlerden çocuklara rastgele geçer. <!--==Haplogroup population genetics==
It is usually assumed that there is little natural selection for or against a particular haplotype mutation which has survived to the present day, so apart from mutation rates (which may vary from one marker to another) the main driver of population genetics affecting the proportions of haplotypes in a population is genetic drift — random fluctuation caused by the sampling randomness of which members of the population happen to pass their DNA on to members of the next generation of the appropriate sex.
This causes the prevalence of a particular marker in a population to continue to fluctuate, until it either hits 100%, or falls out of the population entirely. In a large population with efficient mixing the rate of genetic drift for common alleles is very low; however, in a very small interbreeding population the proportions can change much more quickly. The marked geographical variations and concentrations of particular haplotypes and groups of haplotypes therefore witness the distinctive effects of repeated population bottlenecks or founder events followed by population separations and increases.
The lineages which can be traced back from the present will not reflect the full genetic variation of the older population: genetic drift means that some of the variants will have died out. The cost of full Y-DNA and mtDNA sequence tests has limited the availability of data; however, their cost has dropped dramatically in the last decade. Haplotype coalescence times and current geographical prevalences both carry considerable error uncertainties. This is especially troublesome for coalescence times, because most population geneticists still continue (albeit decreasing a little bit) to use the "Zhivotovski method", which is heavily criticised by DNA-genealogists for its falsehood. The eusocial wasp Angiopolybia pallens presents with 8 haplogroups depending on its location. This displays the idea of genetic drift.
Human Y-chromosome DNA haplogroups
İnsan Y kromozomu DNA (Y-DNA) haplogrupları A'dan T'ye kadar harflendirilir, ve ayrıca küçük harf ve sayı kombinasonları kullanılır. Y kromozomu haplogrupları Y Chromosome Consortium tarafından belirlenir.
Y kromozom Âdem'i ismi araştırmacılar tarafından dünya üzerinde yaşayan tüm erkeklerin En son ortak atası olduğundan verilmiştir.
Önemli Y kromozomu haplogruplarının çıktıkları bölgeler aşağıda gösterilmiştir:
{| width=100%
M168 mutasyonu taşıyan gruplar
(mutation M168 oluştu ~50,000 yıl önce)
Groups with mutation M89
(mutation M89 occurred ~45,000 bp)
Groups with mutation M9
(mutation M9 occurred ~40,000 bp)
Human mitochondrial DNA haplogroups
Human mtDNA haplogroups are lettered: A, B, C, CZ, D, E, F, G, H, HV, I, J, pre- JT, JT, K, L0, L1, L2, L3, L4, L5, L6, M, N, P, Q, R, R0, S, T, U, V, W, X, Y, and Z. The most up-to-date version of the mtDNA tree is maintained by Mannis van Oven on the PhyloTree website.
Mitochondrial Eve is the name given by researchers to the woman who is the most recent common matrilineal (female-lineage) ancestor of all living humans.
Defining populations
Haplogroups can be used to define genetic populations and are often geographically oriented. For example, the following are common divisions for mtDNA haplogroups:
The mitochondrial haplogroups are divided into 3 main groups, which are designated by the 3 sequential letters L, M, N. Humanity first split within the L group between L0 and L1-6. L1-6 gave rise to other L groups, one of which, L3, split into the M and N group. The M group comprises the first wave of human migration out of Africa, following an eastward route along southern coastal areas.
Haplogroup R consists of two subgroups defined on the basis of their geographical distributions, one found in southeastern Asia and Oceania and the other containing almost all of the modern European populations. Haplogroup N(xR), i.e. mtDNA that belongs to the N group but not to its R subgroup, is typical of Australian aboriginal populations, while also being present at low frequencies among many populations of Eurasia and the Americas.
The L type consists of nearly all Africans.
The M type consists of:
M1- Ethiopian, Somali and Indian populations. Likely due to much gene flow between the Horn of Africa and the Arabian Peninsula (Saudi Arabia, Yemen, Oman), separated only by a narrow strait between the Red Sea and the Gulf of Aden.
CZ- Many Siberians; branch C- Some Amerindian; branch Z- Many Saami, some Korean, some North Chinese, some Central Asian populations.
D- Some Amerindians, many Siberians and northern East Asians
E- Malay, Borneo, Philippines, Taiwanese aborigines, Papua New Guinea
Q- Melanesian, Polynesian, New Guinean populations
The N type consists of:
A- Found in some Amerindians, Japanese, and Koreans
I- 10% frequency in Northern, Eastern Europe
S- Some Australian aborigines
W- Some Eastern Europeans, South Asians, and southern East Asians
Y- Most Nivkhs and many Ainus; 1% in Southern Siberia
F- Mainly found in southeastern Asia, especially Vietnam; 8.3% in Hvar Island in Croatia.
R0- Found in Arabia and among Ethiopians and Somalis; branch HV (branch H; branch V)- Europe, Western Asia, North Africa;
Pre-JT- Arose in the Levant (modern Lebanon area), found in 25% frequency in Bedouin poupulations; branch JT (branch J; branch T)- North, Eastern Europe, Indus, Mediterranean
U- High frequency in West Eurasia, Indian sub-continent, and Algeria, found from India to the Mediterranean and to the rest of Europe; U5 in particular shows high frequency in Scandinavia and Baltic countries with the highest frequency in the Sami people.
Overlap between y-haplogroups and mt-haplogroups
The ranges of specific y-haplogroups and specific mt-haplogroups overlap, indicating populations that have a specific combination of a y-haplogroup and an mt-haplogroup. Y mutations and mt mutations do not necessarily occur at a similar time, and differential rates of sexual selection between the two genders combined with founder effect and genetic drift can alter the haplogroup composition of a population, so the overlaps are only rough.
The very rough overlaps between Y-DNA haplogroups and mtDNA haplogroups are as follows:
Y-chromosome and MtDNA geographic haplogroup assignation
Here is a list of Y-chromosome and MtDNA geographic haplogroup assignation proposed by Bekada et al. 2013.
Y-chromosome
According to SNPS haplogroups which are the age of the first extinction event tend to be around 45–50 kya. Haplogroups of the second extinction event seemed to diverge 32–35 kya according to mal'ta. The ground zero extinction event appears to be Toba during which haplogroup CDEF* appeared to diverge into C, DE and F. C and F have almost nothing in common while D and E have plenty in Common, extinction event #1 according to current estimates occurred after Toba, although older ancient dna could push ground zero extinction event to long before Toba, and push the First extinction event here back to Toba. Haplogroups with extinction event notes by them have a dubious origin and this is because extinction events lead to severe bottlenecks, so all notes by these groups are just guesses. Note that the SNP counting of ancient DNA can be highly variable meaning that even though all these groups diverged around the same time no one knows when.
DNA haplogrupları
Y-Chromosome - *https://web.archive.org/web/20040728005528/http://www.scs.uiuc.edu/~mcdonald/WorldHaplogroupsMaps.pdf
Tomopagurus
Tomopagurus Paguridae familyasına bağlı bir cinstir.
İhsan Altınel
İhsan Altınel (d. 1916, İzmir) - (ö. 17 Nisan 1981), Türk siyaset adamı.
İlkokul mezunudur. İstanbul Mensucat Fabrikası Dokuma Ustalığı ve Kontrolörlüğü, Sendikalar Birliği Kuruculuğu yapmıştır. TBMM IX. Dönem İstanbul Milletvekilidir. Evli ve üç çocuk babasıdır.
İzzet Çivril
İzzet Çivril (d. 1952), Türk oyuncu.
Çivril'in kariyerinde yer aldığı en büyük projeler 2012 yılında gösterime giren Fetih 1453 ve Kurtlar Vadisi Pusu dur.
Siccîn 4
Siccîn 4, Siccîn 3: Cürmü Aşk filminin devamı niteliğinde çekilmiş bir korku filmidir. Filmin yapımcılığını ve senaristliğini Alper Mestçi üstlenmiştir. Bir diğer yapımcısı ise Muhteşem Tözüm'dür. Filmin çekimleri Kısıklı, Ömerli, Garipçe, Beykoz ve Kemerburgaz'da gerçekleştirilmiştir. Film 1 Eylül 2017'de vizyona girmiştir. Aynı zamanda Türkiye'nin ilk 4DX filmidir.
Konusu
Yılmaz Ailesi geçmişte oldukça zengin bir ailedir ancak bu durum zamanla değişir. Aile, yaşadıkları maddi sorunlar nedeniyle babaanne Saadet'in yanına taşınmak zorunda kalır. Fakat Saadet bu evde sandıkları gibi yalnız değildir. Bahçesinde kocasının mezarı bulunan Saadet'in eski evi, başka âlemden olanlar tarafından sahiplenilmiştir.
Misumalpa dilleri
Misumalpa dilleri (İngilizce Misumalpan, Misumalpa, Misuluan), Nikaragua, Honduras ve El Salvador'da konuşulan Kızılderili dil grubu.
Kadenang Ginto
Kadenang Ginto, 8 Ekim 2018'den bu yana ABS-CBN’de yayınlanan bir Filipin televizyon dizisidir.
IV. Felipe
'''IV. Felipe''' (İspanyolca:, Portekizce: ), (8 Nisan 1605 – 17 Eylül 1665), 1621 - 1665 yılları arasındaki İspanya kralı, İspanya Hollandası hükümdarı, 1640 yılına kadar Portekiz kralı. 1665'teki ölümünde, İspanya Krallığı 3 milyar İngiliz hektarı toprağa sahipti. Bu büyüklük krallığın doruk noktası oldu.
IV. Felipe III. Felipe ve karısı Avusturyalı Margarita'nın en büyük oğulları olarak Valladolid'de dünyaya geldi.
Yaşamı
IV. Felipe'nin saltanatı, birkaç yıl süren sonuçsuz başarılardan sonra politik ve askeri olarak çürümüş ve sıkıntılı olarak anılmaya başlandı. Felipe, hiçbir hükümdarın kontrol edemeyeceği yapısal sebeplerle çöken İspanya'da başarısızlığın sorumlusu olarak görüldü. Kral, babasına göre, hem fiziksel hem de duygusal açıdan daha fazla enerjiye sahipti. El yazısıyla yazdığı politik tarih notlarının çevirileri mevcuttur. Ayrıca çok iyi bir at binici ve keskin nişancı olarak bilinmektedir.