cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Beykoz
İdari yapı
İlçe, 45 mahalleden oluşmaktadır. Büyükşehir yasası ile köyden mahalleye dönüştürülen yerleşimlerin nüfusları düşüktür. Elmalı Mahallesi orman içine sonradan yerleşilerek oluşmuş köy niteliğinde olup, Karadeniz köyleri özelliğini taşır.
Sosyal hayat
Beykoz'da gözle görülür bir plansız yapılaşma ve konut sıkıntısı yaşanmakta olup, nüfusun 1/4’e yakını tapusuz gecekondu tipi evlerde oturmaktadır. İmar durumu yakın zamana kadar imar mevzuatının tatbikatındaki gecikmeler yüzünden son derece düzensizdir. Büyük ölçüde eksik olan altyapı tamamlanmaya çalışılmaktadır. İlçe nüfusunun büyük bölümünü Beykoz’a bölge dışından iç göçle gelen vatandaşlar oluşturmuştur. Yaşanan aşırı iç göç sonucunda birçok yerde doğal bitki örtüsünün yok edilmesi ile yerleşim alanları meydana gelmiştir Yer şekillerinin de engebeli olması plansız yapılaşmanın sebeplerinden biridir. Arazi mülkiyeti genellikle orman ve hazineye ait olup, şahıs mülkiyetindeki arazilerin sınırlı olması ve büyük parseller içermesi yüzünden işgallerle konut alanı haline dönüştürülmüştür. Eski yerleşim alanı olarak Merkez, Yalıköy, Paşabahçe, Anadolu Hisarı, Kanlıca’nın bir kısmı müstakil ve eski tip konut tarzını koruyabilen mahalleler arasındadır.
Mourão (Vila Flor)
Mourão Portekiz'de Vila Flor belediyesine bağlı olan, 5,54 km² yüzölçümüne sahip, 139 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Beykoz
Beykoz ilçesindeki sosyal faaliyetler
Beykoz Belediyesi, Beykoz İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü ile ilçede bulunan çeşitli vakıf ve derneklerin işbirliği sayesinde halk oyunları, tiyatro etkinlikleri ve çeşitli yarışmalar yapılmaktadır. Ayrıca İSMEK'in açtığı kurslara da büyük rağbet vardır. İlçede birde Halk Eğitim Merkezi bulunmaktadır Kütüphanelerin ve çok amaçlı salonların yetersizliği, kültürel faaliyetlerin istenilen düzeye ulaşmasını engellemektedir. İlçede 3 sinema, 11 spor kulübü, 1 spor salonu, 3 futbol sahası, 4’ü şahıslara ait 26 halı saha mevcuttur. Beykoz Çayırı’nda yapılmaya başlayan geleneksel Beykoz Şenlikleri kültürel etkinliklerin sergilendiği önemli bir faaliyettir. Beykoz Çayırı'ndaki askeri kışlanın ve (halk tarafından Saray Hastanesi) olarak bilinen Beykoz Kasrı'nın yakın tarihte turizme açılacak olması ve Riva Köyü'ne yeni yapılacak olan Türkiye'nin ilk ve tek en büyük sinema platformu İlçenin sosyal yönünü daha çok genişletecektir.
Çay (içecek)
Çay, çeşitli bitkilerin yapraklarının, çiçeklerinin, köklerinin, gövdelerinin, kabuklarının, tohumlarının kaynatılmasıyla veya haşlanmasıyla elde edilen bir içecek türüdür. Çay, çalının yapraklarının fermantasyonu, ısıtılması, kurutulması ve bazen diğer meyve veya bitkilerle karıştırılması sonucu hazırlanır.
Beykoz
Hidiv Kasrı
1907 yılında Mısır'ın son hidivi Abbas Hilmi Paşa tarafından İtalyan mimar Delfo Seminati'ye yaptırılmıştır. Dönemin mimari modasına uygun olarak art nouveau tarzındadır.
Çay (içecek)
Etimoloji
Çay kelimesinin dünya dillerinin pek çoğundaki kökeni, dünyaya yayıldığı Çin'de yer alan dillere dayanır. Mandarin lehçesindeki ç'a, Min lehçesindeki (Amoy) t'e ve Kantonca çàh, 茶 karakterinin farklı telaffuzları olup, çayın dünyaya yayılmış farklı söyleniş şekillerinin kökenini oluştururlar. Kantoncaya dayalı çàh formu ilk defa 1559'de Portekizli tüccarlar tarafından chà olarak benimsenmiş ve bu telaffuz tüccarlarca Hindistan'a yayılmıştır. Portekizceye ya dolaysız yoldan Kantoncadan, ya da Kantonca kelimenin Malaycaya alıntılanması ve bu dilden Portekizceye geçmesi yoluyla girdiği düşünülmektedir. İngilizce gibi bazı Avrupa dillerinde kelimenin Portekizceden alıntı chaa, cha, tcha, chia ve cia gibi arkaik muadilleri bulunmaktadır.
Beykoz
İskenderpaşa Camii ve Türbesi
I. Süleyman ve II. Selim dönemlerinin devletin ileri gelenlerinden, “Mağusa Fatihi” olarak tanınan Gazi İskender Paşa (ö. 1570) tarafından yaptırılmıştır.
Çay (içecek)
Etimoloji
Çin'in kuzey bölgelerinde konuşulan Mandarincede yer alan ç'a telaffuzu, Orta Asya'ya ve İran'a İpek Yolu vasıtasıyla yayılmış, bu bölgede Farsça bir ek olan -yi takısı kazanmıştır. Farsçaya girmiş kelime, ilerleyen dönemlerde Rusçaya ('чай'; çay), Arapçaya ('شاي'; şay) ve Hindustaniye (چائے, चाय; çay) alıntılanmıştır. Türkçede kelime ilk 17. yüzyılda tespit edilmiş olup, doğrudan Portekizlilerden, veya Farsçadan alıntılanmış olabileceği öne sürülmüştür.
Beykoz
Karakulak Çeşmesi
Beykoz Merkez bucağına bağlı Dereseki Köyündedir.
Çay (içecek)
Etimoloji
Avrupa'da daha sonraları Hollandalı tüccarlar tarafından Min lehçesi telaffuzu yaygınlaştırılmıştır. Bu sayede çay Batı dillerinde Min lehçesindeki  't'e kelimesinden türeyip, İngilizce'ye (tea), Fransızca'ya (the), İspanyolca'ya (te), Almanca'ya (tee) yerleşmiştir.
Beykoz
Recep Şahin Köktürk Spor Salonu
1986 yılında spora açılan salon 1750 seyirci kapasiteli olup 60 araçlık otoparkı mevcuttur. Beykoz Belediyesi tarafından işletilen salonu Türkiye Basketbol Ligi'nde Beykoz SK kullanmaktadır.
Çay (içecek)
Etimoloji
Korece, Vietnamca ve Japoncada yer alan ve içeceğe atıfta bulunan kelimelerin yukarıda belirtilen Çin dillerinin aksine daha eski bir Çince lehçesinden alıntılanmış olduğu öne sürülmektedir. Çayın botanik anavatanı olan Güneybatı Yünnan ve Kuzeydoğu Myanmar'da bulunan dillerde ise bitki ve içecek için Çin dillerinden farklı kelimeler yer alır ve bu kelimelerin Çincede yer alan kelimelerin nihai kökeni olabileceği öne sürülmüştür. Wa halkının dilinde la ve miiem, Burmaca lahpet, Kuzey Tayca miang , Lametçe meng bu kelimelere örnek teşkil eder.
Beykoz
Yoros Kalesi
Anadolukavağı sırtlarındaki Doğu Roma döneminden kalma kaledir.
Çay (içecek)
Efsanevî kökenleri
Bir kaynağa göre, çayın ilk yudumlanışı çok eskilere, M.Ö. 2737 yılına, Çin İmparatorluğu'na kadar dayanır. Efsaneye göre Çin’in ilk imparatorlarından Shen Yung, çay bitkisinin tesadüfen sıcak suya düşmesine şahit olur. İmparator, işte bu keşifle birlikte çayın büyüsüne kapılır ve yine efsaneye göre yedi yıl boyunca o bölgede kalarak sürekli çay içer.
Beykoz
Turizm
Beykoz merkezindeki Abraham Paşa Korusu çeşitli turistik tesislerle yeniden düzenlenmiştir. Kanlıca’da bulunan Mihrabad Korusu Boğaz manzaralı görünümüyle en gözde mesire alanları arasında yer almaktadır.
Çay (içecek)
Avrupa ve Amerika'ya yayılması
Çayın Avrupa’da ilk söz edilişi ise yüzlerce yıl önce, 1559 yılında gerçekleşir. 1606 yılı ise çayın Avrupa’yla tanıştığı yıl olarak tarihe geçer. 1635 yılından sonra, Hollanda ve Fransa, Avrupa’da çay tüketimine öncülük eden ülkeler olurlar. İlk demlik örneklerinin Çin’den Avrupa’ya ulaşması ise 1650’li yıllarda gerçekleşir.
Beykoz
Turizm
Beykoz tarihi yalıları ile de ünlüdür. Anadolu Hisarı’ndan Beykoz Yalıköy'e kadar birçok özel mülk konumunda olan tarihi yalılar, Boğaz görünümüne güzellik katmaktadır. Bu yalıların en önemlisi Anadolu Hisarı’ndaki Hekim Paşa Yalısı’dır.
Çay (içecek)
Avrupa ve Amerika'ya yayılması
Çayın Amerika’ya ulaştıran ise Peter Stuyvesant’tır. Bugün New York olarak anılan New Amsterdam’a yerleşen Hollandalı koloniler, Amerika’nın ilk çay tiryakileri olarak tarihe geçerler. Çaya bilimsel adının yani Camelia sinensis’in verilişi ise 1753 yılına rastlar. 1800’lü yıllarda, Avrupa ve Amerika’da yavaş yavaş çay endüstrisi boy göstermeye başlar.
Thomas Lipton’un ilk dükkânı da 1871 yılında, İskoçya'nın Glasgow şehrinde hizmete girer. 1890 yılına gelindiğinde Thomas Lipton, Seylan’da ilk çay tarlasını satın alır. Hindistan’dan getirilen çay tohumları 1903 yılından itibaren Kenya ’da yeşermeye başlar.
Beykoz
Turizm
%60’ı orman alanı olan Beykoz, İstanbul halkının hafta sonu dinlenme ihtiyacının büyük bir bölümünü karşılamaktadır. Anadolu Kavağı, Anadolu Feneri, Poyraz Köy, Riva (Çayağazı), Cumhuriyet, Alibahadır, Değirmen Dere, Bozhane, Göllü, Akbaba, Polonezköy en çok ilgi çeken mesire alanlarıdır. Turizm alt yapısı ve tesisleri yetersizdir. Polonezköy’de bulunan otel ve pansiyonlar dışında turizm amaçlı tesis çok azdır.
Çay (içecek)
Avrupa ve Amerika'ya yayılması
Amerika’da sıcak havalarda çay satmakta zorlanan Richard Blechynden, çayı soğuk halde sunmayı akıl eder. Amerika kökenli Ice tea kavramı da işte bu tesadüfle doğar. Poşet çayın keşfi ise 1908 yılında gerçekleşir.
Üst sınıflara hitap eden pahalı bir içecek olmaktan uzaklaşarak gitgide herkes tarafından tüketilen bir içecek haline gelen çay, çeşitli yeniliklerle birlikte gelişmeye devam eder.
Beykoz
Turizm
Boğaz eskiden beri balıkçılığı ile meşhur olmasına rağmen Beykoz bu açıdan da istenilen ölçüde tanıtılamamıştır. Anadolu Kavağı’ndaki balık lokantaları deniz ve kara yoluyla gelen yerli ve yabancı turistlerin rağbet ettikleri yerlerdendir. Akbaba köyünde bulunan Akbaba Sultan Türbesi ve Mescidi, Anadolu Kavağı Yuşâ Tepesi’ndeki Yuşâ Türbesi, Kanlıca’daki İskender Paşa Türbesi ve Camii, Dereseki köyündeki Kırklar Baba Türbesi, Orta Çeşme’deki Uzun Evliya Türbesi çok sayıda ziyaretçi çeken yerledir. İlçe sınırları içinde bulunan ve Türkiye’de Kültür ve Tabiatı Koruma Vakfının belirlediği anıtsal ve korunmaya değer ağaçlar vardır ki bunlardan bazıları; Kaymak Donduran da 200 yaşındaki kestane ağacı, Beykoz Çayırı'ndaki 200 yaşındaki Çınar Ağaçları örnek verilebilir.
Çay (içecek)
Üretim
Hindistan, Sri Lanka, Çin, Türkiye, Kenya, Endonezya, Malavi ve Vietnam dünyada en önde gelen çay üretici ülkeleri oluşturur. Türkiye'de çay, sadece Gürcistan sınırından başlayan ve Fatsa'ya kadar uzanan alan içerisinde yetiştirilebilmektedir. Türkiye'de yaygın olarak çay, Doğu Karadeniz bölgesinden toplanır ve çay yapraklarından yapılan kırmızı renkteki içecek için kullanılır.
Sınıflandırma
Çayları birçok kritere göre sınıflara ayırmak münkün olmakla beraber; üç temel çay çeşidi vardır. Bunlar, siyah çay, yeşil çay ve beyaz çaydır. Bunların dışında, yetiştiği bahçe, yaprak boyutu, işleme yöntemi, fermantasyon yöntemlerine göre de sınıflara ayırmak mümkündür. "Bitki çayı" terimi meyve ve bitkilerin işlenmesi ile elde edilen içecekleri kapsar. Kuşburnu gibi bitki çaylarında gerçekte çay yaprakları yoktur. Bazı bitkilerin aromaları çaylara eklenerek meyve ve bitki aromalı çaylar elde edilmektedir.
Tıbbi etkileri ve besin değeri
Bilimsel araştırmalarda çayda bulunan theanine maddesi, çaydaki kafein ile dengeli bir şekildedir. theanine maddesi, doğal bir yatıştırıcı olup kafein gibi maddelerinde oluşan etkileri dengeler, bu açıdan kahve sonrası yaşanan kalp çarpıntısı gibi sorunlar çay içenlerde çayla alakalı olarak görülmez. Çay içindeki theanine maddesi, çayı içenin sinirlerini rahatlatır ve tansiyonu dengeler.
2015 Yunanistan genel seçimleri
2015 Yunanistan genel seçimleri şu anlamlara gelebilir:
Bademağacı Höyüğü
Bademağacı Höyüğü, Antalya’nın merkez ilçenin 2,5 km kuzeydoğusunda, Çubuk Geçidi’nin 5 km kuzeyinde yer alan arkeolojik bir yerleşimdir. Höyüğün eski adı Kızılkaya’dır. Yerleşim alanı 210 metreye 120 metredir. Tepenin yüksekliği 7 metredir.
Höyüğün bulunduğu yer, etrafı dağlarla çevrilik küçük bir ova, eski bir göl ya da bataklık yatağıdır. Bu sulak alan muhtemelen günümüzden 10 bin yıl önce kurumuş olmalıdır. Yerleşimin 9.100 yıl önce Erken Neolitik Çağ’da kurulduğu düşünülmektedir. Neolitik yerleşimler 7.500 yıl öncesine kadar uzanmaktadır. Daha sonra MÖ yaklaşık 2.500'lerde İlk Tunç Çağı yerleşimi başlamış, MÖ 2200'lere kadar sürmüştür. Yine terk edilen yerleşim, MÖ 2 bin başlarında bir Orta Tunç Çağı yerleşimi görülmektedir.
Kazılar
Höyük 1958 yılında, James Mellaart tarafından bölgede yapılan yüzey araştırmasında saptanmış olup Kızılkaya adıyla tanımlanmıştır. kazılar 1993 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, Protohistorya ve Önasya Arkeolojisi Anabilim Dalı tarafından Prof. Dr. Refik Duru ve Prof. Dr. Gülsün Umurtak başkanlığında başlanmıştır. Höyükteki kazı çalışmaları aynı ekip tarafından 2010 yılı Eylül ayına kadar sürdürülmüştür. Bu süre içinde tepenin çok büyük bir bölümü kazılmış ve 9,30 metre derindeki ana toprağa ulaşılmıştır.
Yerleşimdeki yapı katlarının en eski on katı Erken Neolitik Çağ’a ait, son yapı katlarının ise İlk Tunç Çağı ve Orta Tunç Çağı katı olduğu düşünülmektedir.
Buluntular
En tepede Erken Hıristiyanlık Dönemi’ne ait bir kilise kalıntısı MS 5-7 yüzyıllara aittir. Ancak bu döneme tarihlenebilecek herhangi bir kalıntıya rastlanmamıştır. Kilisenin, civardaki bir yerleşimle ilgili olduğu tahmin edilebilir.
Erken Neolitik Çağ
Höyükteki ilk yerleşimin günümüzden 9.100 yıl önce oluşturulduğu, bin yıl kadar sürüp günümüzden 8.100 yıl önce terk edildiği belirtilmektedir. Erken Neolitik Çağ'a tarihlenen yerleşimler 9 yapı katı olarak görülmektedir. En alt 5 yapı katı Erken Neolitik I, daha üsteki Erken Neolitik II olarak tanıtılmaktadır. Erken Neolitik I yapı katlarında bir temel ve duvar kalıntısına rastlanmamıştır. Bu durumda duvarları dal örgü tekniğiyle yaptıkları ve balçıkla sıvadıkları anlaşılmaktadır. Bununla birlikte konutların tabanlarında sağlam bir teknik geliştirildiği görülür. Tabanlar, kireç, kum ve çakıl karılarak yapılan bir sıva ile sıvanmış ve özenle açkılanmış ve kırmızı bir boyayla boyanmıştır.
Erken Neolitik II yapı katından itibaren kerpiç kullanılmaya başlanmıştır. Bu dönemdeki yapılar, aralarında sokak olarak kullanılabilecek açıklıklar bırakılarak dikdörtgen biçiminde, tek odali inşa ediliyordu ve kapı, uzun duvarlardan birinde yer alıyordu. Karşı duvarda ise “at nalı biçiminde” bir fırın yer almaktadır. Tek odalı olan bu evler 7-5 x 3,5-4,5 metre boyutlarındadır. Taban sertleştirilmiş topraktır. Çatıların ahşap ve toprak malzemeden düz olarak yapıldığı düşünülmektedir. Yapılarda pencere bulunmamaktadır.
Yerleşimde, kilden yapılmış, 5 – 6 cm. kalınlıkta fırınlanmış kil levhaların birbirine bağlanarak sandıklar yapıldığı saptanmıştır. Sandıklar 65 – 70 cm. ebatlarında ve 90 cm. derinliktedir. Bu şekilde yapılan bu sandıkların tahıl depolamakta kullanıldığı düşünülmektedir. Erken Neolitik Çağ yerleşiminde ayrıca pişmiş topraktan yapılmış çanak-çömlek ve tabaklar, kemikten bız, iğne, spatula, kaşık ve kemer tokası gibi çeşitli aletler, taştan boncuk ve kolyeler, taştan değişik boylarda baltalar, keskiler, öğütme taşları ile çakmak taşı ve obsidiyenden söğüt yaprağı biçiminde mızrak uçları, bıçak, kazıyıcı, delici gibi aletler bulunmuştur.
Erken Neolitik Çağ katmanlarında 25 yetişkin ve çocuğun ev tabanına, ana karnındaki gibi kıvrık, bazılarının bu halde fakat sırtüstü gömüldüğü görülmüştür.
Neolitik yerleşimde gelişkin bir çömlekçilik görülmektedir. Genel olarak Burdur – Antalya bölgesi neolitik çanak çömlekçiliğinin niteliklerini gösterir.
Bu yapı katlarından sağlanan küçük buluntuların önemli bir grubunu kilden yapılıp pişirilmiş ana tanrıça figürinleridir. Bu hamile halde betimlenen figürinler bazen öylesine stilize edilmişlerdir ki daha çok bir idolü andırmaktadırlar. Her durumda ağız hiç birinde betimlenmemiştir. İlginç küçük buluntulardan birisi de pişmiş topraktan yapılmış bir insan ayağı modelidir. Günümüz standartlarında 36 – 37 numara büyüklüğündeki bir ayak kadardır. Pişmiş topraktan özenle şekillendirilmiş damga mühürler de küçük buluntular arasında dikkti çekmektedir. Mühürlerin varlığı bu toplumda mülkiyet kavramının ortaya çıkmış olduğuna bir işaret olarak görülmektedir.
Kazılar sırasında ele geçen kömürleşmiş bitki kalıntılarından yabani olanları armut, elma, erik, kiraz, fıstık, menengiç, alıç, çitlembik, mürdümük ve ketendir. Tarıma alınmış olan bitkiler ise buğday (emmer, einkorn, kabuksuz buğday), çavdar, arpa, burçak mercimek, bazelye ve nohud olarak görülmektedir. Bulunan hayvan kemikleri köpek, evcilleştirilmiş sığır, koyun, keçi ve domuz kemikleridir. Ayrıca yaban sığırı, yaban mandası (Bos bufalo), kızıl geyik, alageyik, yaban domuzu, at, kemirgenler, tavşan, kızıl tilki, yaban kedisi ve boz ayı avlanmıştır.
Erken Neolitik Çağ katmanlarından elde edilen buluntularla Çatalhöyük’de bulunanlar arasında büyük bir benzerlik olduğu görülmektedir. Bu durum, iki yerleşimin de çağdaş olduklarını göstermektedir. Önemli bir benzerlik de bir duvar sıvasındaki kırmızı boyayla yapılmış süslemelerdir.
Kalkolitik Çağ
Erken Kalkolitik Çağ'a tarihlenen bazı eşyalar ve temel kalıntıları ortaya çıkarılmıştır. Geç Kalkolitik Çağ'da da yerleşme olduğu özellikle çanak çömlek buluntularından anlaşılmaktadır. Ancak bu döneme ilişkin olarak bir mimari bulunamamıştır.
Erken Tunç Çağı
Günümüzden yaklaşık olarak 4.700 yıl önce, bu kez Erken Tunç Çağı II. evresinde höyükte, öncekilerle hiçbir ilgisi olmalyan bir halk tarafından geniş çaplı bir yerleşme başlatılmıştır. Bu halk, günümüzden 4 bin yıl öncesine kadar, Erken Tunç Çağı II boyunca deprem, yangın ya da savaş nedeniyle kasabalarını en az üç kez yeniden inşa etmek zorunda kalarak höyükte yaşamaya devam etmişlerdir. Erken Tunç Çağı II. evreyi izleyen Orta Tunç Çağı ise kısa süreli olup zayıf ve daha dar alanda arkeolojik bulgu vermektedir. Orta Tunç Çağı'ndan sonra Hristiyanlık dönemine kadar höyükte herhangi bir yerleşme görülmez. Bu döneme ilişkin bulgu ise höyüğün zirvesinde MS 500 – 600 yıllarında inşa edilmiş olan küçük bir kilisedir.
Erken Tunç Çağı II yerleşmesi bir kasaba, hatta bir kent görünümüne ulaşmıştır. Yerleşme, 200 metreye 120 metre çaplarında bir oval alan görünümündedir. İlk evrede mimaride belirlenmiş olan kurallara uyulmuştur. Buna göre doğuya ve batıya düşen en uzun kenarlar boyunca dikdörtgen planlı, tek ya da iki odalı evler, yan yana yapılmışlardır. Uzun kenarları 10 – 19 metre, kısa kenarları ise 4,5 – 3,5 metre arasında değişen bu konutların girişleri kent merkezine dönüktür. Yan duvarlar ileriye doğru 2 – 3 metre kadar uzatılarak girişin dışında yarı açık bir alan elde edilmiştir. Bu şekildeki megaron tarzı yapıların kent dışına bakan duvarlarında, birkaçı dışında pencere yoktur. Böylece kentin dışını kuşatan kesintisiz bir duvar oluşturulmuştur. Yerleşmenin kuzey kesiminde daralmaya bağlı olarak megaronlar yerine 1 metre kalınlıkta bir taş duvar yer almaktadır. Bu şekilde çevrelenen yerleşie 3 – 4 metrelik iki girişten girilmektedir. Yerleşmenin dışı ise çepeçevre 4 – 8 metre genişlikte bir kuşak halinde Ocak taşlarıyla döşenmiştir. Bu düzenlemenin, yağışlı mevsimde tepe çevresinin göl haline gelmesinden dolayı yapılmış olabileceği ileri sürülmektedir.
Bu yerleşmede çok sayıda megaron bulunmuştur. Megaron yapılar bir sırada ve dairesel dizilere merkezde bir açıklık bırakmaktadır. Bu açıklıkta çok odalı (17) bir yapı kompleksi bulunmaktadır. Odalar arasında geçişi sağlayan kapılar mevcuttur. Bu yapılarda çok az sayıda bulunduntuya rastlanması, yerleşimin terk edildiği şeklinde yorumlanabilir. Dördüncü (yukarıdan aşağıya) katmanda ise kalın bir taş temel ve ızgara planlı bir yapı bulunmuştur. İlk Tunç Çağı katmanların düzenli planı, “burada bir otoritenin varlığını, yani bu yerleşmenin bir tür şehir devleti” olduğunu düşündürmektedir. Ancak bu yerleşimin bir surla çevrili olup olmadığı konusunda net bir görüş ortaya atılamamaktadır. Höyüğün kuzeydoğusunaki 13 metre uzunluktaki kalın duvarını devamına rastlanmamıştır.
Üst yapı katmanlarında küçük çanaklar, gaga ağızlı ufak testiler, alt yapı katmanlarında bir yanı çıkıntılı yayvan çanaklar bulunmuştur.
Höyükteki Erken Tunç Çağı yerleşimi, MÖ 2.500 dolaylarında başlamış, yaklaşık 300 yıl sürmüştür. Bu insanların önceki toplulukla hiçbir bağlantısı yoktur. Erken Neolitik Çağ’da bir köy yerleşimi olan Bademağacı Höyüğü Erken Tunç Çağı’nda artık bir kasaba görünümündedir. Kazılarda çok sayıda bronz araç-gereçin, mızrak uçları, bıçak ve hançerlerin yanı sıra çakmak taşı iş aletleri de bulunmaktadır. Ancak yerleşim içinde maden alet ve silah üretildiğine ilişkin herhangi bir bulguya ulaşılmamıştır. Bu yerleşim katmanlarında da insan kemiklerine rastlanmamış olması –genç bir erkeğe ait olan dışında- ölülerin dışarıda bir yere gömüldüğünü göstermektedir.
Öte yandan bu dönemde, höyüğün yer aldığı ovada zaman zaman gölleşme olduğu düşünülmektedir. Bu gölleşmenin höyüğü su altında bırakmaması ya da kenarlarını erozyona uğratmaması için çepe çevre taş bir hat döşendiği görülmektedir. İlk Tunç Çağı içinde höyüğün yamaçlarının taşla kaplanması işinin en azından üç kez yenilendiği saptanmıştır.
Orta Tunç Çağı
Orta Tunç Çağı’na dayanan buluntular MÖ 1.950 – 1.750 yıllarına denk gelmektedir. Yaklaşık olarak MÖ 1.800'lerden sonra herhangi bir yerleşim olmadığı görülmektedir.
Kocaeli'nin belediyeleri listesi
Bu liste 2007 Ekim'deki Kocaeli, Türkiye'nin belediyelerinin listesidir.
2014'teki değişiklikler
6360 sayılı kanuna göre, 750000'den fazla nüfusa sahip iller içindeki belde belediyeleri (Büyükşehir belediyeleri olarak adlandırılır) 30 Mart 2014 tarihi itibarıyla kaldırılmıştır. Yukarıdaki listedeki 34 belde belediyesi şimdi feshedilmiştir.Liste tarihsel referans için tutulur.
İzzet Arukan
İzzet Arukan (d. 1888, Dobruca) - (ö. 4 Temmuz 1948), Türk siyasetçidir.
Hendese-i Mülkiye Mektebi Âlîsi mezunudur. Hicaz Demiryolu Mühendisliği, Tamiratı Mütemadiye Mühendisliği Reis Muavinliği ve Reisliği, Hicaz Demir Yolu İşletme İdaresi Başmühendisliği ve 1. Şube Operatörlüğü, Mühendis Mektebi Muallimliği, Ankara-Sivas Demir Yolu İnşaat ve İşletme Müdürlüğü, Devlet Demiryolları İnşaat Umûm Reisliği, Nâfıa Vekâleti Başmüşavirliği, TBMM VI. ve VII. Dönem Eskişehir Milletvekilliği, VII. Dönem Bayındırlık Komisyonu Başkanlığı yapmıştır. 4. Osmani Nişanı sahibidir. Evli ve bir çocuk babasıdır.
Erikdibi, Aydıntepe
Erikdibi, Bayburt ilinin Aydıntepe ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı Pağnik'dir. Yerleşim 1530 yılı Osmanlı tahririnde "Pağnik" adıyla Bayburd kazasına bağlı bir köy olarak görülmektedir. 1591 yılında sadece erkek nüfus kaydedilmiş olup Bağnik adıyla kaydedilen köyde 68 Hristiyan (Ermeni) nefer (erkek) yaşamaktadır. Bu tarihte köye bağlı Venk ve Konhiri mezraları bulunmaktadır. 1642 yılı avarız defterinde Pağinik adıyla görülen yerleşimde, 24 Hristiyan hane, 1 Müslüman hane ile 1 yeni Müslüman olmuş kişi bulunmaktadır.
1835 yılı Osmanlı kayıtlarında sadece erkek nüfus yer almakta olup Pağnık/Pağnik adıyla görülen yerleşimde sadece Müslümanlardan oluşan 12 hanede 40 erkek yaşamaktadır. Bu tarihte köyde bir medrese bulunmaktadır.
Türkiye Cumhuriyetinin kurulmasıyla da Pağnık ya da Pağnik adıyla görülen köyün adı 1959 yılında, "yabancı kökten geldiği ve iltibasa yol açtığı" gerekçesiyle 7267 sayılı kanunla Erikdibi olarak değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren yeni adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.
Coğrafya
Köy, Bayburt il merkezine 20 km, Aydıntepe ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.
Coriolanus
Gaius Marcius Coriolanus MÖ 5. yüzyılda yaşamış olduğu olası ve bir efsane olması imkân dahilinde olan Romalı generaldir. Coriolanus lakabını Volskianiler elinde bulunan Corioli şehrinin Romalılar tarafından kuşatmasında gösterdiği üstün kahramanlık dolayısıyla kazanmıştır. Antik çağlarda tarihçiler Coriolanus'un gerçekten yaşamış olduğuna inanmaktaydılar ve üzerinde tarihçiler tarafından kabul edilmiş bir yaşam öyküsü genellikle gerçek olarak kabul edilmekteydi. Bu yaşam öyküsü Romalı tarihçiler olan Livius ve Plutarkhos tarafından tarihlerinde anlatılmıştı. İngiliz oyun yazarı William Shakespeare de Coriolanus adlı bir trajedi oyunu yazmıştır.
Kabul edilmiş yaşam öyküsü
Plutarkhos tarafından yazılan yaşam öyküsüne göre Coriolanus Romalı soyluları temsil etmekteydi. General olarak Roma şehrinin askerlerine "Volskiani" düşman kabilesine karşı savaşta komuta etti. Roma düşmanlarını yendikten ve Roma Senatosu'nun soylular grubunun desteğini kazandıktan sonra, daha aşağı sınıf olan pleblerin demokratik halka açıklık yönelimlerine karşı geldi ve onların şahsi düşmanlığını kazandı. General aleyhinde devlet fonlarını zimmetine geçirme ithamı ile bir halk davası açılıp şehir halkı tarafına yargıya alındı; halk Coriolanus'un bu sucu işlediği hükmüne vardı ve Coriolanus'a Roma'dan sürekli olarak kovulma cezası verildi. Roma vatandaşlarının kendinin büyük pozitif katkılarına karşı gösterdikleri bu nankör davranışları dolayısıyla Coriolanus bu sefer taraf değiştirdi ve o zamana kadar düşman kabul ettiği Volskianililar tarafına geçti.
Plutarkhos'un yazdığına göre Coriolanus maske takıp elbise değiştirerek bir Volskiani'li soylusu olan Tullus Aifidius'un evine gitti. Orada maskesini indiren Coriolanus Aufidius'a yalvararak Volskiani'lilerin Roma ile yapmış oldukları ateşkes anlaşmasını bozarak onlara hücum etmelerini istedi ve Aufidus'u kendine inandırdı. Coriolanus ve Aifidius bu öneriyi kabile halkına bildirip yandaş kazanınca, birlikte yeni bir ordu kurup Roma'ya yeni bir hücum düzenlediler. Bu ordu Roma'yı tehdit altına alınca Coriolanus'un karısı ve annesini de kapsayan bir Romalı kadınlar grubu bu orduya komutanına gidip Roma'yı bağışlayıp hücumu durdurmasına yalvarmaya karar verdiler. Annesi "Veturia" (Shakespeare'in oyununda "Volumia") ve karisi "Virgilia" ve kendi çocuklarının yanına gelip ayağına kapanıp yalvarmalarına dayanamayan Coriolanus Roma'ya hücumu bırakıp; ordusunu Roma sınırlarına çekti ve Antium şehrindeki Aufidus'un evine gidip kısmetini bekleye başladı. Böylece Coriolanus hem Roma'ya hem de Volskiani şehirlerine ihanet etmiş oldu. Aufidius önce Coriolanus'u ihanet suçundan Volskiani halkı tarafından yargılaması için destek kazanamaya uğraştı. Bu yargılama sona erince de onun bir suikastla öldürülmesini sağladı.
Coriolanus'un Aufidius'a gidip ondan destek istemesi, Coriolanus'la aynı zamanlarda yaşadığı inanılan Atina demokratlarının lideri olan Themistokles'in öyküsüne çok benzemektedir. Themistockles Atina'dan halk tarafından sürgün edildiği zaman kendi şahsi düşmanı olan Molossianların Kıralı Admentus'a kıyafet değiştirerek gitmiş ve bir kaçak olarak ondan yardım istemiştir. Ancak Themistokles Atinalılara karşı bir askerî harekât hazırlamamış ne de buna destek sağlamamıştır.
Modern kuşkuculuk
Antik tarihçiler tarafından nakil edilen Coriolanus'un yaşam öyküsü etik ve ahlakla ilgili bir efsanevî bir hikâyedir ve kıssadan hisse alınması için tekrar tekrar söylendiği gayet açıktır. Bu öykünün ana temaları vefasızlık ve nankörlük şeklindeki bireysel ve grup davranışların birbiriyle çekişmesi ve birbirine karşı gelmesidir. Modern tarihçiler bu kıssaden hisse alma hedefli öykünün gerçek olmadığı ve bir efsane olduğu konusunda anlaşmaktadırlar. Efsanenin ortaya çıkarılma nedeni Romalıların Volskiani kabilesiyle savaşında birkaç kere yenik düşmesini açıklamaktır. Bu yenilgilerden geri kalanlar Roma şehrinin kendi beğenisini korumak için düşman güçlerinin Romalıları ihanet edip bırakıp kaçan ve düşman tarafına geçen bir Romalı tarafından yenilgiye uğratıldığını iddia etmek; Romalıların askerî idareciliğinin niteliğinin bu yenilgiyle inandırıcı olmaktan çıkmasını önlemek ve bir Romalı inancı olan "Romalıların ancak ve ancak eskiden bir Romalı olan general tarafından yenilebileceği" önerisini pekiştirmektir. Bu hikâyede bulunan Coriolanus ve diğer şahısların isimleri Roma konsül kayıtları olan Fastilerde bulunmamaktadır. Coriolanus Volskiani kabilesinin Latium bölgesini ellerine geçirdikleri ve Roma'nın varlığını tehdit ettikleri MÖ 5. yüzyılın kara ve mutsuz günlerinden halk arasında kalan efsanevi hatırasından ileri gitmemektedir. Bunun için Coriolanus'un bir efsane olması veya gerçek olması da aynı olasılıktadır.''
Beethoven uvertürü
Beethoven oyun yazarı Heinrich Joseph von Collin tarafından 1802'de yazılan bu konuda bir oyun için Coriolan Uvertürü eserini bestelemiştir.
Esenpınar, Sulakyurt
Esenpınar, Kırıkkale ilinin Sulakyurt ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Muştak olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy; Kırıkkale il merkezine 69 km, Sulakyurt ilçe merkezine ise 17 km uzaklıktadır.
Tachyglossidae
Tachyglossidae, dikenli karıncayiyengiller veya ekidneler, yumurtlayan bir memeli familyası. Ornitorenk ile birlikte tek delikliler (Monotremata) takımını oluştururlar. Familya 2 cinse bölünen 4 türden oluşmaktadır: Kısa gagalı karıncayiyen (Tachyglossus) ve 3 türe bölünen Uzun gagalı karıncayiyen (Zaglossus) cinsi. Yayılımları sadece Avustralya ile Yeni Gine ile kısıtlıdır.
Özellikleri
Dikenli karıncayiyenler ilk bakışta bir kirpiye benzeseler de kirpiler ile yakın akrabalıkları yoktur. Dikenleri 6 cm uzunluğa ulaşır ve içleri boştur. Renkleri kahverengi veya sarımsı olur. Bazılarının kılları o kadar uzundur ki, dikenleri kılların arasında görünmez. Soğuk bölgelerde yaşayanların kılları uzun, sıcak iklimde yaşayanların ise kısa olur.
Kısa gagalı karıncayiyen 35–53 cm uzunluğa ve 2,5–7 kg ağırlığa, Uzun gagalı karıncayiyen ise 45–77 cm uzunluğa ve 16 kg ağırlığa ulaşır.
Tüm tek deliklilerde olduğu gibi dikenli karıncayiyenlerde de cinsel organ, idrar çıkış yolu ve bağırsak çıkışı tek bir delikte birleşir.
Türden türe 31° ila 33 °C olan vücut ısısı diğer memelilerde olduğundan düşüktür.
Beslenme
Dikenli karıncayiyenler etoburdur. Çok küçük bir ağızları olduğu için avları da karınca veya solucan gibi küçük hayvanlardan oluşur.
Üreme
Dikenli karıncayiyenlerin doğada 20 yaşına kadar varabildikleri bilinmektedir. Hayvanat bahçesinde 50 yaşına kadar ulaşmış olanları da vardır.
Ayrıca REM uykusuna giremeyen tek memelidirler.
Sınıflandırma
Dikenli karıncayiyengiller ve yakın akrabaları olan ornitorenkler yumurtlamalarına rağmen memelilere sayılırlar. Çünkü memeliler üreme yöntemleri ile değil evrimsel akrabalıkları ile sınıflandırılırlar.
Bütün diğer memeliler ile ortak paylaştıkları özelliklerinin bazıları, yavrularını süt ile emzirmeleri, üç adet kulak kemikcikleri ve postları olması. En ilkel memeliler de büyük olasılıkla tek delikliler gibi yumurtlayarak üremiş olduklarına rağmen etenelilerin veya keselilerin ataları tek delikliler değildir ve bu taksonların ortaya çıkmalarından sonra gelişmişlerdir. Diğer memelilerden farklı olarak yumurtlama özelliklerini muhafaza etmişlerdir.
Léonard Kweuke
Kariyeri
18 Aralık 2008 tarihinde Kweuke, Almanya Bundesliga takımı Eintracht Frankfurt'a kiralandı. Temmuz 2009'a kadar Bundesliga'da oynadıktan sonra DAC Dunajská Streda takımına kiralandı. 2009-10 sezonunda FC Energie Cottbus'a kiralık olarak gitti. Haziran 2010 tarihinde DAC Dunajská Streda takımına transfer oldu ve Almanya'ya dönmüş oldu. 2010-11 sezonunda Çek kulübü Sparta Prag'a transfer oldu. Kweuke Mayıs 2013'te Mladá Boleslav ile yapılan Çek Kupası maçında kırmızı kart alarak oyundan ihraç edildi. Maçta defans oyuncusu Radek Dosoudil ile mücadele ederken onun bacağını kırdı. Maç sonrasında 12 maçlık bir ceza aldı ve bu ceza Çek Ligi'nde verilen en uzun ceza oldu. 2013-14 sezonunun başında Süper Lig'e yeni yükselen Çaykur Rizespor'a transfer oldu.
Kişisel yaşamı
Kweuke, Samuel Eto'o ile akrabadır.
Çarşamba Gecesi
Çarşamba Gecesi, 1978-1979 yılları arası Uğur Dündar tarafından sunulan haber programı. Program Uğur Dündar tarafından hazırlandı.
1978'de TRT 1'de başladı. 1979 yılında veda etti.
Róios
Róios Portekiz'de Vila Flor belediyesine bağlı olan, 15,61 km² yüzölçümüne sahip, 176 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
2009 Macaristan Grand Prix
2009 Macaristan Grand Prix (resmi adı: XXIV ING Magyar Nagydíj), 26 Temmuz 2009 tarihinde Hungaroring, Mogyoród'da yapılmış olan Formula 1 yarışı. Macaristan 2009 Formula 1 sezonu'nun toplamda 10. mücadelesiydi. Aynı zamanda bu mücadele toplamda 24. Macaristan Grand Prix yarışı oldu.
Yarış raporu
Pistte toplam 20 pilot start aldı. Toplam 70 tur atan pilotlardan ancak 16 pilot onu tamamlaya bildi.
Yarışı Birleşik Krallık'lı pilot Lewis Hamilton birinci olarak tamamlamıştır. Bu onun 2009 Formula 1 sezonu'nunda birincilik kazandığı ilk yarış olmuştur. Finlandiyalı Kimi Räikkönen Lewis Hamilton'un ardından yarışı ikinci olarak tamamlamıştır. Avustralya temsilcisi Mark Webber ise yarışı üçüncü sırada tamamlamıştır. Onların ardından Nico Rosberg, Heikki Kovalainen ve Timo Glock gelmiştir.
İstatistikler
Sıralama turları sonucunda pol pozisyonunu 1:21.569'lik derecesiyle Renault pilotu Fernando Alonso elde etti. Red Bull-Renault'dan Sebastian Vettel ise ikinci cebin sahibi oldu.
70 turluk yarışın 65. turu 1:21.931 zamanla bu yarışın en hızlı tur'u olmuştur. En kısa sürede koşulan bu turda Avustralya temsilcisi Mark Webber 1. olmuştur.
Samões
Samões Portekiz'de Vila Flor belediyesine bağlı olan, 13,55 km² yüzölçümüne sahip, 413 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Salur Kazanın Tutsak Olup Oğlu Uruz'un Çıkarması
Hikâye
Trabzon tekfuru, Kazan Han'a bir şahin hediye eder. Kazan Han, bu şahinle ava çıkar, şahin Toman Kalesi'ne yönelince Kazan Han da peşinden gider. Dağlar, tepeler aşar ve sonunda uykusu gelir, ileride bir kale görür ve yanındaki beylere orada uyumayı önerir. Kazan Han ve yanındaki beylerin uyuduğunu öğrenen düşmanlar hemen bu kaleye saldırırlar ve yirmi beş yiğidi şehit ederler. Kazan Han'ı da tutsak edip Toman Kalesi'nde bir kuyuya atarlar.
Bir gün tekfurun karısı Kazan Han'ı merak edip kuyunun başına gelir ve ona nasıl yaşadığını sorar. Kazan Bey de ölülerin yiyeceklerini yediğini söyler. Kadın da bunun üzerine onun oradan çıkarılmasına ve bir domuz damına hapsedilmesine vesile olur.
Aradan uzun yıllar geçer ve Kazan Bey'in oğlu Uruz büyüyüp bir delikanlı olur. Ama babasının esir olduğundan haberi yoktur. Gerçeği öğrenince anasına çok kızar ve babasını kurtarmak için hemen yola çıkar. Uruz ve ona yardım eden beyler pek çok düşmanı öldürürler. Bunun üzerine tekfur bir plan yapar ve Kazan Han'ı Uruz'un karşısına birbirleriyle savaştırmak üzere çıkarır. Durumdan habersiz olan Kazan Han ve oğlu savaşmaya başlar; ama Kazan Han karşısındaki kişinin oğlu olduğunu anlar ve baba oğul kucaklaşıp hasret giderirler. Daha sonra hep birlikte düşmanı yenerler ve yedi gün yedi gece eğlence düzenlerler.
Sampaio (Vila Flor)
Sampaio Portekiz'de Vila Flor belediyesine bağlı olan, 8,92 km² yüzölçümüne sahip, 192 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).
Orojenez
Orojenez, İç kuvvetlerin ortaya çıkma şekillerinden birini ifade eden orojenez terimi dağ oluşumu anlamına gelir. (Oros = dağ; genese = oluşum)
Orojenez, dağların kıtalara inşa edildiği başlıca mekanizmadır. Bir orojen veya orojenik kemer, bir kıta plakasını buruştuğunda ve bir veya daha fazla dağ sıraları oluşturmak için yukarı doğru itildiğinde gelişir; bu, topluca orojenez adı verilen bir dizi jeolojik süreci içerir. Plaka kenarlarında Dünya'nın litosferinin (kabuk ve en üst manto) hem yapısal deformasyonuna hem de bileşimsel farklılaşmasına yol açan bir olaydır.
Fiziki Coğrafya
Bir orojen oluşumu, okyanusun çökmesi (bir kıtanın toplanma orojeni için bir okyanus plakası üzerinde kuvvetli bir şekilde sürdüğü) veya çarpışma orojeni için iki veya daha fazla kıtanın kıta çökmesi yakınsaması gibi tektonik süreçlerle gerçekleştirilebilir. [6] Orojenez genellikle orojenik kuşaklar olarak bilinen uzun kavisli (Latin kavisli, "bir yay gibi bükmek") yapılar üretir. Genellikle, orojenik kayışlar, kayışın uzunluğu boyunca benzer özellikler sergileyen uzun paralel kaya şeritlerinden oluşur. Her ne kadar orojenik kuşaklar batma bölgeleri ile ilişkili olsa da, batma tektonizmi devam eden ya da geçmiş süreçler olabilir. Yavaşlayan tektonizm kabuğu tüketecek, litosferi kalınlaştıracak, deprem ve volkanlar üretecek ve birçok durumda ada yayları inşa edecektir. Bu ada yayları, bir biriktirme orojeni sırasında kıta kenarına eklenebilir. Öte yandan, dalma bölgeleri, lifosferik riftleme nedeniyle daha sonra yeniden işlenebilir ve bu da inceltilmiş orojenik kabuğun amfibolit ila granülit fasiyes metamorfizmasına yol açar.
Orojenin süreçleri on milyonlarca yıl sürebilir ve ovalardan veya deniz tabanından dağlar inşa edebilir. Orojenik dağların topoğrafik yüksekliği izostazi prensibi ile ilgilidir, yani yukarı doğru bir dağ silsilesi (hafif, kıtasal kabuk malzemeden oluşan) üzerinde aşağı doğru yerçekimi kuvvetinin ve yoğun tarafından uygulanan kaldırma kuvvetinin dengesi altında yatan mantodur. Sıklıkla, orojene maruz kalan kaya oluşumları ciddi şekilde deforme olur ve metamorfizme uğrar. Orojenik süreçler derin gömülü kayaları yüzeye itebilir. Deniz tabanı ve kıyıya yakın malzeme, orojenik alanın bir kısmını veya tamamını kaplayabilir. Eğer orojenez iki kıtanın çarpışmasından kaynaklanıyorsa, çok yüksek dağlar ortaya çıkabilir (bakınız Himalayalar).
Orojen (veya "orojenik sistem")
Genel olarak, yakınsak plaka kenarlarında iki ana tip orojen vardır.
Bir orojen bir orojen üretir, ancak (dağ) menzilli bir ön-alan havza sistemi sadece pasif plaka kenarlarında üretilir. Ön havza, gelişmekte olan dağ kuşağı tarafından litosferin yüklenmesi ve ortaya çıkması nedeniyle, orojenin önünde oluşur. Havza, orojenik cephe ile göç eder ve erken çökelmiş ön havza çökeltileri, katlama ve itme işlemlerine kademeli olarak dahil olur. Ön toprak havzasında biriken çökeltiler esas olarak dağ silsilesinin aktif olarak yükselen kayalarının erozyonundan kaynaklanır, ancak bazı çökeltiler ön bölgeden türetilir. Bu havzaların çoğunun doldurulması derin deniz denizinden (fliş-tarzı) sığ sulara ve karasal (molas-tarzı) tortulara kadar zaman içinde bir değişim göstermektedir.
Orojenik döngü
Orojeni levha tektoniklerini içermesine rağmen, tektonik kuvvetler yer kabuğu deformasyonu,yer kabuğu kalınlaşması, yer kabuğu incelmesi ve yer kabuğu erimesi, magmatizma, metamorfizma ve mineralizasyon gibi çeşitli ilişkili olaylarla sonuçlanır. Spesifik bir orojeninin tam olarak nasıl olduğu, kıta litosferinin gücüne, reolojisine ve bu özelliklerin orojenez sırasında nasıl değiştiğine bağlıdır.
Orojeniye ek olarak, orojeni (bir kez oluştuğunda) sedimentasyon ve erozyon gibi diğer işlemlere bağlıdır. Tekrarlanan sedimantasyon, birikme ve erozyon döngüleri, ardından gömülme ve metamorfizma ve daha sonra granit batolitler oluşturmak için kabuklu anateks ve dağ zincirleri oluşturmak için tektonik yükselme, orojenik döngü olarak adlandırılır. Örneğin Kaledonya Orojenisi, Laurentia’nın Doğu Avalonia ve erken Paleozoik'teki diğer eski Gondwana parçalarıyla kıtasal çarpışması nedeniyle bir dizi tektonik olayla ilgilidir. Kaledonya Orojeni bu olaylardan ve kendine özgü orojenik döngüsünün bir parçası olan çeşitli diğer olaylardan kaynaklanmıştır.
Özet olarak, bir orojeni, birçok jeolojik işlem sırasında çakışan levha kenarlarında rol oynayan çakışan levha kenarlarındaki deformasyon, metamorfizma ve magmatizmanın bir bölümüdür. Her orojenin kendi orojenik döngüsü vardır, ancak kompozit orojenez çakışan levha kenarlarında yaygındır.
Erozyon
Erozyon, orojenik döngünün sonraki bir aşamasını temsil eder. Erozyon kaçınılmaz olarak çekirdek veya dağ köklerini (yüzeye birkaç kilometre derinlikten getirilen metamorfik kayalar) ortaya çıkararak  dağların çoğunu yerinden taşır. Eş basınçlı hareketler, gelişen orojenin kaldırma kuvvetini dengeleyerek bazı toprağa gömülmüş şeylerin çıkarılmasına yardımcı olabilir. Akademisyenler, erozyonun tektonik deformasyon kalıplarını ne ölçüde değiştirdiğini tartışırlar (bakınız erozyon ve tektonik). Bu nedenle, eski orojenik kuşakların çoğunun son şekli, üst üste itilen ve orojenik çekirdekten uzaklaşan genç çökeltilerin altında sırayla kristalimsi metamorfik kayaçların uzun bir kavisli şerididir.
Bir orojeni neredeyse tamamen aşınabilir ve sadece orojenez izleri taşıyan (eski) kayalar üzerinde çalışarak tanınabilir. Orojenler, genellikle kenet kuşağı veya daldırma kayma fayları tarafından ayrılan, deforme olmuş kayaların arazileri veya blokları ile sonuçlanan belirgin bir doğrusal yapıya sahip uzun, ince, kavisli kaya parçalarıdır. Bu kayma fayları, kısaltılmış orojenin çekirdeğinden kenar boşluklarına doğru nispeten ince kaya dilimlerini (nap veya yanal itme bloğu olarak adlandırılır ve tektonik levhalardan farklıdır.) taşır ve  kıvrımlar ve metamorfizmanın gelişimi ile yakından ilişkilidir.
Biyoloji
1950’lerde ve 1960’larda biyocoğrafya (insan dışında var olan canlı biyolojik zenginlikleri dağılımı ve dönüşümü çalışması) coğrafya ve okyanus sırtları, plaka tektoniği teorisine büyük katkıda bulundu. Çok erken aşamada bile, atmosferin bileşimini etkileyerek okyanuslardaki yaşamın varlığında etkili oldu. Deniz tabanlarının dağılımı ve ortadan kalması için okyanusların varlığı büyük öneme sahiptir.
Dağ oluşumu
İlk olarak dağ oluşumu mekanizma ile başlar.
"Dağ kompleksleri, deniz tabanının dağılımı, litosferdeki plakaların kayması, fayların evrimi ve çarpışması birleştiğinde ayrılmamış kıta sınırları ile tektonik tepkilerin düzensiz tekrarlanışıdır."
-Peter J Coney
Şimdiki büyük orojenler genelde günümüz kıta sınırlarında bulunur; Amerika’da Alleghenian (Appalachian), Laramid ve Andean orojenleri buna örnek verilebilir. İç tortul havzalara ve de deforme ve metamorfoz kayaçları temsilen Algoman, Penokean ve Antler eski inaktif orojenler örnek verilebilir.
Okyanus ortası sırtları ve Doğu Afrika’daki rift alanları gibi, altındaki sıcak manto ile ilgili termal yukarı çekme nedeniyle dağlara sahiptir; bu termal yukarı çekme ya da diğer adıyla yüzdürme dinamik topoğrafya olarak bilinir. San Andreas Fayı benzeri yer edinen kaymalı orojenlerde, sınırlayıcı eğimler, lokalize kabuk kısalması ve plaka sınırı genişliğinde bir orojeni olmayan dağ oluşumu bölgelerini oşuşturur. Sıcak noktalar; volkanizma, mevcut tektonik plaka sınırları üzerinde görünmeyen dağların ve dağ zincirlerinin oluşumunu sağlar, ancak tektonizmanın ürünüdür.
Bölgeler ayrıca, astenosferik mantoya damlayan bir kısım soğuk litosferik kök, litosferin yoğunluğunu azaltan ve yüzen orojenik litosferin yükselimi ve litosferin delaminasyonunun sonucunda yükselme yaşayabilir. Bunun bir örneği Kaliforniya’daki Sierra Nevada’dır. Dağ fayındaki blok aralığa neden olan altlarında orojenik kök delaminasyonu sonra da bol mağmatizmadaki yükselmedir.
Kavram tarihi
Jeolojik kavramların gelişmesinden önce 19. Yüzyılda, dağlardaki deniz fosillerinin varlığı İncil’de tufanın bir sonucu olarak açıklanmıştır. Bu durum Hristiyan yazarları neoplatonik düşünceyle etkiledi.
13. yüzyıl Dominik bilgini Büyük Albert, erozyonun meydana geldiği bilindiği için, yeni dağların ve diğer kara kütlelerinin itildiği veya toprağın sonunda olmadığı bir sürecin gerektiğini; dağlardaki deniz fosillerinin belli bir zaman deniz tabanında olduğunu savundu. Orojenez, Amanz Gressly (1840) ve Jules Thurmann (1854) tarafından dağ yüksekliklerinin oluşumu tabiri olarak kullanıldı. Çünkü dağ oluşumu o zamana kadar süreçleri tanımlamak için kullanıldı. Elie de Beaumont (1852) orojenezi tanımlamak için “mengene çeneleri” teorisini kullandı, ancak orojenik kayışlar tarafından oluşturulan ve içerdiği gizli yapılardan ziyade yükseklik ile daha fazla ilgiliydi. Esasen onun teorisi dağların belirli kayaların sıkılmasıyla oluştuğunu öne sürüyordu. Eduard Suess (1875) kayaların yatay hareketinin önemini kabul etti. Öncü bir jeosenklin kavramı veya katı toprağın aşağı doğru ilk eğilimi, James Dwight Dana’yı sıkıştırma kavramını öne atmaya zorladı. Dağ binasını içeren teoriler de. Öne sürülen, Dana’nın bu daralmanın Dünya’nın soğumasından kaynaklandığına dair varsayımına indirgeyebiliriz. Dünya’nın soğuma teorisi, 1960’lara kadar çoğu jeolog için kabul gören bir fikirdi. Orojenez bağlamında, astenosfer veya manto içindeki konveksiyon kabuktaki dikey hareketin savunucuları tarafından tartışıldı.
Gustav Steinmann (1906), çökeltilere bir flysch ve molasse geometrisi ile tanımlanan Alp tipi orojenik kuşak de dahil olmak üzere ofiyolit dizileri, tholeiitik bazaltlar ve nappe tarzı katlama yapısı gibi farklı orojenik kuşak sınıflarını tanıdı.
Orojeni tanımak açısından, Leopold von Buch (1855), orojenlerin en yeni deforme olan kayaç ile eski deformeye maruz kalmamış kaya arasında basamaklandırılarak belirli bir zaman içinde yerleştirilebileceğini öne sürdü. Günümüzde hala kabul gören bu fikir, radyometrik tarihlendirme ile yaygın olarak kullanıldı.
Avrupa ve Kuzey Amerika’nın orojenik kuşaklarındaki metamorfik farklılıklardan elde edilen gözlemlere dayanılarak, H. J. Zwart (1967) Kordillerotip, Alpinotip ve Hercynotype olmak üzere tektonik düzen ve biçim olarak önerdi. Önerisi tarafından revize edildi. W. S. Pitcher granit oluşumu ile ilişkilendirdi. A. L. Cawood (2009) kategorize orojenik kuşakları üç tipe ayırdı: toplama, çarpışma ve intrakratonik. Hem yığılmanın hem de çarpışan orojenlerin yakın olarak plaka sınırlarında meydana geldiğine dikkat çekildi. Buna karşılık, Hercynotype orojenler genellikle intrakratonik, intrakontental, genişlemeli ve aşırı sıcak orojenlerle benzer özellik gösterir. Bunların hepsi birleşik plaka kenar boşluklarında kıta dekolmanı sistemlerinde gelişir.
1. Ark volkanizması için bir kıta plakasının altında okyanus plakasının kayboluşu ile üretilen yığın orojenler. Bunlar >30 yüksek termal gradyanlarında kireç-alkali magmatik kayalar ve yüksek T/düşük p metamorfik fasiyes sırası hakimdir. Genel bir ofiyolit, migmatik ve abisal tortu eksikliği vardır. Tipik örneklerin tümü, çevre-Pasifik orojenik içeren kıtasal yaylardır.
Orojenez devreleri
Yer tarihinin yaklaşık 700 milyon yıllık yeni zamanlarında dört devrede büyük çapta dağ oluşum hareketleri meydana gelmiş ve her birinde on binlerce km uzunlukta sıradağlar yeryüzünde yükselmişlerdir. Bunlar sırasıyla; Assintik, Kaledoniyen, Hersiniyen ve Alpin orojenezleridir.
Mathurin Romegas
Mathurin Romegas ya da Mathurin d’Aux de Lescout (d. 1525 veya 1528 – ö. Kasım 1581, Roma), d'Aux'lu aristokrat Gascony ailesinin oğlu ve Malta Şövalyeleri'nin bir üyesidir.
Orojenez
Türkiye'de dağlar
Türkiye'de dağlar çok geniş bir alan kaplar. Dağ; çevresine göre 600m. Ve daha yüksek kabarıklıklardır. Bazıları tek bulunurken bazıları da sıradağlar şeklindedir.
Mathurin Romegas
Tarikatın en seçkin deniz komutanlarından biriyken kendisine rakip olan tarikat liderlerinden biri tarafından gözden düşürülmüş ve 4 Kasım 1581'de ölmüştür. Fakat Osmanlı'nın Malta seferi sırasında Osmanlı kuvvetleri karşısında oynadığı rol küçümsenmeyecek kadar fazladır. 1564 yılı ortalarında, şövalyelerin en kıdemli denizcilerinden Mathurin Romegas komutasındaki birliklerin yaptığı bir saldırıda, içlerinde Osmanlı sarayının haremağası, İskenderiye ve Kahire valileri ve pek çok önemli tacir esir alındı.
Orojenez
Türkiye'de dağlar
Oluşumlarına göre dağlar ikiye ayrılır:
Orojenez dağ oluşumu demektir. Yan basınçla sıkışan yerkabuğu plakaları kıvrılarak ya da kırılarak engebe kazanır ve sıradağlar oluşur. Türkiye'de orojenez iki şekilde görülür Orojenez sonucu esnek tabakalar kıvrılarak yükselir ve sıradağlar oluşturur. Türkiye'deki dağlar Alp-Himalaya orojenezi sonucu oluşmuştur. Kuzey Anadolu Dağları ve Toros Dağları bu şekilde oluşmuştur. Kıvrılma sonucu yüksekte kalan kubbemsi kısımlara Antiklinal, alçakta kalan çanaksı kısımlara ise Senklinal denir. Bu oluşumda da bazen kırılmalar dolayısıyla senklinaller boyunca fay hatları oluşabilir. Orojenez sonucu sert tabakalar kıvrılmaz kırılır. Böylece yükselen kısımlar (Horst) sıradağları oluştururken, Alçalan kısımlar Çöküntü ovalarını (Graben) oluştururlar. Horst ve Grabenler arasında ise kırıklar (Fay Hatları) bulunur. Bu yüzden buralar hem deprem alanlarıdır hem de kaplıca kaynaklarının sık görüldüğü yerlerdir. Ege bölgesinde kıyıya dik uzanan dağlar bu şekilde oluşmuşlardır.
Olumsuz etkileri
Kısa zamanda olan olaylardan olmadığı için şu anda zorlaştırıcı değildir.
Edebiyat
"Kırık Dünya üçlemesi"