cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mehmet Ali Yavuz (siyasetçi)
Mehmet Ali Yavuz (d. 1949, Çumra, Konya), Türk siyasetçidir.
İlk ve ortaokulu İçeri Çumra’da, liseyi Konya Erkek Lisesi’nde tamamladı (1966). İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeoloji Jeofizik Bölümü'nü bitirdi. Adana YSE 6. Bölge Müdürlüğünde Jeologluk, Konya DSİ 4. Bölge Müdürlüğü Sondaj Şube Müdürlüğü,DYP Genel Başkan Yardımcılığı ve Teşkilat Başkanlığı, XIX., XX. ile XXI. Dönem Konya Milletvekilliği yaptı. Evli ve üç çocuk babasıdır.
Bilge Kösebalaban
Bilge Kösebalaban (8 Şubat 1980, Adana), Direc-t grubu gitarist ve vokalisti.
Küçük yaşlardan beri müziğe eğilimi olan ve devamlı şarkı söyleyen Bilge Kösebalaban, ilk gitarını ortaokulun son yıllarında edindi. Lise yıllarında ağırlık verdiği müzik çalışmalarının ilk meyvesini lise yıllarında katıldığı Milliyet müzik yarışmasında icrada 3 beste dalında Türkiye birincisi olarak aldı. Daha sonra Ankara Üniversitesi İspanyol dili ve Edebiyatı bölümünü kazanan Bilge, öğrenimi için Ankara’ya yerleşti. Müziğin yaşamındaki öneminin artması ile birlikte öğrenimini yarıda bırakarak İstanbul’a yerleşti. Yaptığı şarkılarla birlikte müzikal kimliği ve tarzıyla da çevresinde oldukça dikkat çekmeye başladı. Daha önce Adana’dan arkadaşı olan Özgür ile Direc-t'i yeniden kurdu.
Direc-t ile beraber iki albüm yapan Bilge Kösebalaban'ın Anima'dan Tuncay Korkmaz ve Ekin Cengizkan ile de uzun süre Olympos ve İstanbul'da sokak müziği yaptı. Ayrıca İtalya ve Yunanistan ve Hollanda'da da sokak müziği yaptı.2005 VH1-song of the year yarışmasında Gülce Duru ile seslendirdiği bestesi "Anything I've Done" ile aralık ayı finalisti oldu. Lucy Beton ve The Chish adlarıyla iki proje grubu daha vardır. Üçüncü Direc-t albümü "Son Ağaç"'ı çıkaran grupla beraber çalmak dışında solo projeleri üstünde uğraşan Bilge Kösebalaban ilk oyunculuk deneyimini Muck isimli, Show TV'de yayınlanan Plato Film yapımında yapmıştır. Bilge Kösebalaban Eskişehir Anadolu Üniversitesi iktisat bölümü mezunudur. Doğuş Üniversitesi'nde Çeviribilim yüksek lisansı yapmaktadır. Özlem Şeker ile evlidir.
Dişi organ
Dişi organ, Ginekeum olarak da bilinir, Angiosperm çiçeğinin en iç dairesini meydana getiren pistillerin toplamı. Bir pistil ovaryum, stilus (dişicik borusu) ve stigma olmak üzere 3 kısımdan oluşmaktadır.
Angiospermlerde pistiller karpellerden meydana gelmiştir. Tohum taslakları gymnospermlerdeki gibi açıkta olmayıp karpeller tarafından sarılmıştır.
Ovaryum pistilin şişkin olan ve içinde tohum taslaklarının (ovül) bulunduğu kısımdır. Ovaryum karpellerden meydana gelmiştir. Ovaryumu meydana getiren karpeller tek olabildiği gibi, çok sayıda da olabilirler. Ovaryum tek karpelden meydana geldiğinde bu karpelin iki kenarı birbiri ile birleşmiştir. Birden fazla karpelden meydana gelmişse, karpellerin kenarları birbiri ile birleşerek tek pistil oluşturmuşlardır.
Bir çiçekte ginekeum meydana getiren karpeller serbest veya bileşik olabilir, karpeller serbestse her karpel bir pistil meydana getirir, bileşikse hepsi birlikte bir pistil meydana getirir.
Ovaryum ile ilgili terimler
Karpeller serbestse apokarp ovaryum, bileşikse sinkarp ovaryum olarak adlandırılırlar.
Kapalı Tohumlu Bitkilerde Çift Döllenme
Tohum taslakları içinde yer alan embriyo kesesi başlangıçta tek hücreden ibarettir, gymnospermlerdeki makrospora karşılıktır. Embriyo kesesi ana hücresinin (makrospor anahücresi) mayoz bölünmesi ile meydana gelmiştir. Dolayısıyla haploittir. Art arda 3 mitoz bölünme ile 8 nukleus meydana gelir, bunlardan 3’ü mikropil tarafında kalır, 3’ü karşı kutupta, kutuplardan gelen 2 nukleus da ortada birleşir ve embriyo kesesi sekonder nukleusunu meydana getirir. Mikropil tarafındaki nukleuslardan ortadaki yumurta nukleusu, diğerleri de sinergit hücrelerinin nukleusunu oluştururlar. Karşı kutuptakilerde antipot hücreleridir. Bu şekilde embriyo kesesi döllenmeye hazırdır.
Pistilin stigması üzerine çeşitli vasıtlarla gelen polenlerin çimlenmesi ve gelişmesi ile oluşan sperma nukleusları döllenmeyi sağlar. Stigma yüzeyinde şeker, protein ve büyüme maddelerinin bir kısmından oluşan salgılar oluşur. Polenler stigma yüzeyine geldiği zaman, bu salgı maddeleri polenlerin çimlenmesini teşvik eder. Polen tanesinin dış zarı şişer ve porlardan polenin vejetatif hücresi dışarı çıkarak stilusdan aşağıya doğru polen tüpünü meydana getirir. Polen tüpü stilusu katederek ovaryumdaki ovüllere kadar ulaşır. Genellikle ovüllerin mikropilinden uzanarak nusellusu geçer ve embriyo kesesine ulaşır. Polen tüpü embriyo kesesine ulaştığında embriyo kesesi içine 2 sperma nukleusunu bırakır. Sperma hücrelerinden biri yumurta hücresi ile birleşir zigot meydana gelir, ikinci sperma nukleusu embriyo kesesi sekonder nukleusu ile birleşir ve besidoku (endosperm) meydana gelir.
Stigma üzerinde çimlenen ve polen tüpünü meydana getiren polenler, önce tek nukleusludurlar, polen tüpü stilusu katederek tohum taslağının mikropilinden içeriye girip embriyo kesesine ulaştığında 2 sperma nukleusuna sahiptir. Polen tüpü embriyo kesesinin sinergitlerinin bulunduğu kısma ulaşır ve içindeki sperma nukleuslarını buradan embriyo kesesine bırakır. Bundan sonra angiospermlerin önemli karakteristiği olan çift döllenme vukua gelir. Sperma nukleuslarının biri ile yumurta hücresinin birleşmesi ile meydana gelen zigot embriyoya gelişirken, ikinci sperma nukleusu ile embriyo kesesi sekonder nukleusunun birleşmesinde besidoku (endosperm) meydana gelmiş olur. Ovülleri saran integumentler de tohum kabuğuna dönüşerek tohum gelişmesi tamamlanmış olur. Bu gelişmeye paralel olarak da ovaryumu meydana getiren karpellerde farklılaşarak meyveyi oluşturur.
Kaynakça
Prof. Dr. Osman BEYAZOĞLU, TRABZON, 2007
İmtan
İmtan ya da Imtan (Arapça:امتان), Suriye'nin güneyinde, Ürdün sınırındaki, Süveyda İli'ne bağlı, Salkhad İlçesi'nin, nüfus bakımından, ilçe başkenti Salkhad'tan sonra, ikinci en büyük şehridir. Kent, ilin başkenti ve en büyük şehri As-Suwayda'nın, 37 kilometre güneydoğusunda bulunur. Cebel Durüz Dağları'nın (Jabal el-Druze) güney bölümünde bulunan şehrin, ortalama rakımı 1189, en yüksek rakımı ise 1203 metredir.
Uğur Tanyeli
Uğur Tanyeli (d. 1952, Ankara), Türk mimar, akademisiyen, mimarlık tarihçisi ve kuramcısı.
İmtan
2010 verilerine göre, Imtan'ın nüfusu 8,115 kişidir.
Uğur Tanyeli
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde mimarlık eğitimi aldı. Doktorasını İstanbul Teknik Üniversitesi’nde veren Tanyeli, iki üniversitede araştırma görevlisi olarak görev aldı. 1992 ile 1998 yılları arasında Anadolu Üniversitesi’nde çalıştı. 1998 yılında profesör unvanını aldı, bu tarihten 2011'e kadar Yıldız Teknik Üniversitesi’nde görev yaptı. 2012-2015 yılları arasında Mardin Artuklu Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nde, 2015-2018 yılları arasında (son 2 yılı dekan vekili olarak) İstanbul Bilgi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi'nde, 2018 yılından itibaren İstanbul Şehir Üniversitesi Mimarlık ve Tasarım Fakültesi'nde dekan olarak görev almıştır. 2020 yılında İstinye Üniversitesi Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi dekanı olarak devam etmektedir.
1989 yılından beri Arredamento Mimarlık dergisinin yayın koordinatörlüğünü yürütmektedir.
Mimar olmak çocuk hayaliydi ve erken dönemlerinden beri projeler çiziyordu. Ailesinde mimar olan kimse yoktu ama başta anneannesi ve ailesi onda mimarlık ilgisini besliyordu. Üniversitede ilk olarak inşaat fakültesine girmişti, burada bir yıl okuduktan sonra İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’ne girmek için tekrar sınava girdi ve kazandı. Mimarlık tarihine olan ilgisi de 14 yaşında okuduğu İngilizce bir kitap ekseninde başladı, bu alanın mimarlık mesleğine etkisinin olacağı düşüncesindeydi.
İmtan
Şehir, Doğu Avrupa Zaman Dilimi UTC +2 kuşağında bulunur. Yazın ise Doğu Avrupa Yaz Zamanı UTC +3 kuşağında yer alır.
Uğur Tanyeli
Mimarlık ve mimarlık tarihine ilişkin 18. yüzyıla kadar uzanan muhtelif eser, proje ve kitaptan oluşan bir koleksiyona sahiptir. Eşi ve oğlu da mimardır.
Kitapları
Ayrıca Erhan Berat Fındıklı'nın kendisiyle gerçekleştirdiği nehir söyleşi, Toplumsal Hafıza, Mimarlık, Tarih Ve Kuram ismiyle 2018 yılında Everest tarafından kitap olarak yayımlanmıştır. Tanyeli'nin mimarlık kuramı ve tarihyazımındaki konumunu inceleyen Uğur Tanyeli'ye Armağan kitabı, 2019 yılında Erhan Berat Fındıklı ve Işıl Uçman Altınışık editörlüğünde Binat İletişim ve Danışmanlık tarafından yayımlanmıştır.
İmtan
Tarih
Bu bilgiye destekleyen fazla ansiklopedik kaynak olmasa da, Imtan'a ilk yerleşimlerin, MÖ 6000 civarında, Fenikeliler ve uyrukları tarafından yapılıdığı kabul ediliyor. Imtan'ın şehir sınırları içerisinde, çeşitli çağlardan, birçok arkeolojik sit alanı bulunur ve bunların çoğu Roma İmparatorluğu dönemine aittir. Roman hamamları, kale surları, yerleşim harabeleri ve antik bir Roma amfitiyatrosu ve başka tarihi eserler, şehir müzesinde ve şehir sınırları içerisinde görülüp, gezilebilir.
Ayrıca, şehir, Cebel Durüz Dağları'nda (güneyinde) olmasından dolayı, dağlarda ve çevresindeki bölgelerde yaşayan Dürzi kabilelerinin, Fransız Manda Yönetimi'ne (Suriye) karşı 1925-1928 yılları arasında çıkarttığı, Dürzi Devrimi'nde oldukça önemli ve büyük bir rol oynamıştır, üs olarak kullanılmıştır.
Halk
Şehirde, etnik grup olarak, Suriyeli Araplar ve büyük çoğunlukta Dürziler yaşar. Halkın, büyük bir kesimi fakirdir, bölge kurak ve verimsizdir. Ancak, halkın çoğunluğu ise iyi eğitilmiştir. 2010 verilerine göre, şehirde 650 üniversite mezunu vardır ve bunların 210'u mühendis iken 113'ü ise doktordur.
İmtan halkı, hükümet hizmetlerinin yokluğundan ve eksikliğinden dolayı, işbirlikçi bir düzen kurarak, hükûmet hizmetlerinin yerini tutmaya çalışmışlardır, çalışmaktadırlar. Şehirlerine, bir okul, klinik ve kooperatif perakende bir mağaza yapmak için işbirliği yapmışlardır ve sonunda hükümetten istediklerini almışlardır. Ayrıca halk kendi arasında yine işbirliği yaparak, bir Çiftçiler Birliği ve bölgenin en yoksul ailelerine yardım etmek için bir Toplum Fonu kurmuşlardır.
Yer ısısı
Jeolojideki anlamıyla yer ısısı (jeotermal ısı) gezegenin içindeki ısı kaynaklarına değinir. Genelde Yer'e atfen kullanılsa da diğer gezegenlere de uygulanabilir.
Roman
Roman, genellikle düzyazı biçiminde yazılan, kurgusal, görece uzun, insanın (ya da insan özellikleri atfedilen varlıkların) deneyimlerini bir olay örgüsü içinde aktaran ve genellikle kitap halinde basılan bir edebî tür. Uluslararası ve akademik platformlarda beşinci sanat olarak kabul gören edebiyatın bir alt türüdür.
Yer ısısı
Güneş ışınları, Yer yüzeyine metrekare başına ortalama 1370 watt kadar enerji taşır. Bunun üçte birden biraz fazlası, çoğu atmosferden olmak üzere, yansıtılır. Geri kalan kısmı, atmosfer ve yer yüzeyinde soğurulduktan sonra yer kabuğu, okyanuslar, canlılar ve atmosferin değişik tabakalarının katıldığı karmaşık bir mekanizma ile yeniden kızılötesi ışınım şeklinde uzaya kaybedilir. Bu sistem içerisinde, yer yüzeyinin ortalama sıcaklığı 14oC civarında sabit kalır. Yer kürenin derinliklerine inildikçe artan sıcaklıkların nedeni ise gezegenin içindeki bir ısı kaynağıdır. Sondaj çalışmaları yardımıyla çeşitli derinliklerde yapılan sıcaklık ölçümleri ile yer kabuğunu oluşturan kayaların ısı iletkenliği bir arada değerlendirildiğinde yerküre derinliklerinden gelen ısı akımının 0,05-0,1 watt/m2 kadar olduğu hesaplanır. Güneşten aldıkları enerjinin kat kat fazlasını dışarı yayan gaz devleri ile karşılaştırıldığında çok küçük ölçekli olduğu anlaşılan bu ısı kaynağı, Yer'in güneşten aldığı enerjinin ancak 20.000'de biri düzeyinde olsa da gezegen merkezinde 5000oC'yi aşan sıcaklıkların sürdürülmesini sağlayabilmektedir.
Roman
Genel özellikleri
Uzunluğu ile doğru orantılı olarak, olay örgüsü içinde birçok öyküyü barındırma potansiyeli taşır. Tarihsel süreçte manzum roman ya da manzum hikâye gibi şiirsel türleri mevcut olsa da, modern çağın romanı genellikle düzyazı şeklindedir.
Romandaki olay örgüsü ağırlıklı olarak kronolojik sırayla ve mantıksal bir biçimde anlatılır; ancak yazarın tercihine bağlı olarak geçmiş ve gelecekte gezinme şeklinde kurgulanan ya da absürt bir içeriğe sahip eserlere de sıkça rastlanır. Bir romanın duygusal ağırlıkta olup olmadığı eserin türüne ve zamanına göre değişebilir. Örneğin romantizm döneminde yazılan eserler duygulara ağırlık verirken, naturalizm dönemindekiler doğayı ve insanı olduğu gibi anlatmayı amaçlamıştır. Ancak insan, doğası gereği duygusal bir varlık olduğundan, yazarın metne döktüğü her şey kaçınılmaz olarak yazarın geçmişinden ve duygu dünyasından izler taşır. Tarihî roman, politik roman, toplumsal gerçekçi roman gibi bazı roman türleri, toplumsal ve politik gelişmeler ile yakın ilişki içinde olabilir ve sıradan insanın yaşantısına odaklanabilir. Ancak; bilimkurgu, fantazya, gotik kurgu gibi bazı türler ise günümüz gerçekliğinin dışına çıkarlar. Bazı roman türleri ise kahramanlık unsurlarını sıkça kullanır. Olay örgüsünün geçtiği zamana bağlı olarak bazen saraylar ve savaş alanları, bazen sokaklar, evler ve meyhaneler gibi sıradan mekanlar, bazen de uzay, yeraltı, kurgusal dünya ya da kurgusal evren gibi günümüz gerçekliğinin dışındaki mekanlar kullanılır. Türüne ya da zamanına bağlı olarak bazı romanlar ağdalı, bazı romanlar ise sade bir dil kullanır.
Modern roman, felsefe ve sanattan boş inançları uzaklaştırmak ve bunların yerine akıl ve gerçeği getirmek isteyen bir kültür olarak tarih sahnesine çıkmıştır. Ancak zaman içinde bu misyonundan özgürleşir. Bir yazar yaşadığı toplumdan ayrı düşünülemeyeceği için, roman da tarihe ve toplumların gelişimine sıkı sıkıya bağlıdır. İnsanı, toplumsal ve tarihsel bir varlık olarak konu alan ilk sanat türüdür. 11. yüzyılın başlarından günümüze ulaşan ve kurgusal bir biçimde ilerleyen Murasaki Shikibu'nun Japonca eseri Genji'nin Hikâyesi, kendisinden önce de uzun kurgusal metinler bulunmakla birlikte, zaman zaman tarihin ilk romanı olarak değerlendirilir. Basılı kitapların Çin'de yayılması, Ming Hanedanlığı (1368-1644) tarafından klasik Çin romanlarının doğmasına sebep oldu. Avrupa'daki en erken örnek ise Endülüslü İbn Tüfeyl tarafından yazılan Hayy bin Yakzan eseri kabul edilir. Daha sonraki gelişmeler matbaanın yaygınlaşması ile gerçekleşti. İlk bölümü 1605 yılında yayınlanan Don Quijote 'nin yazarı Miguel de Cervantes Saavedra, modern çağın ilk Avrupalı romancısı olarak sık sık anılır.
Teknolojik gelişmeler, romanın basılı olmayan alanlarda da yayınlanmasına zemin hazırlamıştır. Buna sesli kitaplar, e-kitaplar, web romanları örnek gösterilebilir. Geleneksel olmayan başka bir kurgu biçimi de grafik romanlardır. Kurgu eserlerinin bu çizgi roman versiyonları, kökenleri 19. yüzyıla uzansa da ancak yakın zamanda yaygınlaşabildiler.
Yer ısısı
Isı kaynakları
Yer'in iç ısı kaynağının doğrudan gözlemlere dayanarak belirlenmesi mümkün olmasa da, eldeki verilerin birleştirilmesi sonucunda ortaya çıkan modeller, değişik mekanizmaların rollerinin belirlenmesine yardımcı olur:
Roman
Roman ve öykünün farkları
Roman, hikâyeye ya da diğer adıyla öyküye kıyasla biçimsel olarak daha uzun olmakla birlikte, kurgusal bazı farklılıkları mevcuttur. Örneğin roman, kelime sayısının çokluğu sebebiyle olay örgüsü ve karakter çeşitliliği bakımından sınırları zorlayabilir. Roman birçok öyküyü, olay örgüsü içinde kullanabilir. Bu çerçeveden bakıldığında romanın çok boyutlu, öykünün ise görece az boyutlu olduğu söylenebilir. "Çehov'un Öykücülüğü Üzerine" adlı yazısında Erdal Öz şu cümleleri sarf etmiştir: “Romanda, anlatılan ailenin içine gireriz. Onlarla birlikte yaşarız, onlardan biri oluruz. Ama öyküde, o ailenin yaşadığı evin önünden geçerken, pencereden onları masa başında topluca görüp geçeriz.”
Uluslararası platformda uzun öyküleri adlandırmak için novella ismi kullanılır. Roman ve novella'yı birbirinden ayıran kelime sayısı hakkında kesin bir kural yoktur. Kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Amerika Bilimkurgu ve Fantezi Yazarları Derneği, Nebula Ödülleri için başvurulan eserleri sınıflandırırken 40.000 kelime ve üzerini roman, 17.500-39.999 kelime arasındaki eserleri ise novella olarak belirlemiştir.
Yer ısısı
Yer'in oluşması sırasında ortaya çıkan ısı
Güneş Sistemi'nin oluştuğu dönemde, birleşerek yerküreyi meydana getiren çok sayıda küçük parçanın beraberlerinde getirdiği enerjidir. Parçacıklar, çarpışarak yavaşlamaları ile açığa çıkan kinetik enerjileri yanı sıra, yeni oluşan gezegenin kütleçekim gücü etkisiyle merkezi etrafında yoğunlaşmaları sırasında açığa çıkan potansiyel enerji sayesinde, sıvılaşma sıcaklığının çok üzerinde bir sıcaklığa ulaşmışlar, içlerindeki daha ağır bileşenler gezegenin merkezine doğru çökerken, hafif bileşenler yüzeye yakın bölgelerde kalmıştır. Bu çökme sırasında olduğu gibi, gezegenin büyüdükçe artan çekim nedeniyle sıkışarak küçülmesi sonucunda da bir miktar daha potansiyel enerji açığa çıkmıştır. 4,6-3,8 milyar yıllar arasında yoğun bir şekilde süren kozmik çarpışmaların, bu dönem içinde aralıklarla yeni ısı taşınmasına neden olduğu sanılmaktadır. 'Fosil ısı' olarak da adlandırılabilecek bu ısı, yerkürenin katmanlarının erken dönemdeki farklılaşmalarında birinci derecede sorumlu görülmekle birlikte, hesaplamalar, bilinen kayıp hızı ile bugüne dek önemini büyük ölçüde yitirmiş olması gerektiğini ortaya koymaktadır.
İç çekirdeğin kristalizasyonu
Tam olarak kanıtlanmamış bir görüş, yer çekirdeğinin öncelikle homojen bir demir-nikel-oksijen-kükürt karışımı şeklinde ortaya çıktığını, sonradan bu sıvı ortam içinde demir ve nikelden oluşan iç çekirdeğin bir kristal gibi büyüyerek katı hale geçtiğini varsayar. Faz değiştirme sırasında ortaya çıkan ısı ve daha yoğun olan demirin derine doğru hareketi sırasında ortaya çıkan potansiyel enerji kuramsal olarak yerkürenin toplam enerjisine katkıda bulunmakla birlikte payının büyük olamayacağı sanılmaktadır.
Gel git etkileri
Ay ve Güneş'in çekim etkilerinin (gel git) Yer'in kendi çevresinde dönme düzeni üzerinde yaptığı değişiklikler iç gerilimler ve sürtünmelere neden olur. Jüpiter'in Galilei uydularının ısınmasında önemli rolü olan bu etkenin yerküre için birinci derecede bir ısı kaynağı olmadığı düşünülmektedir.
Radyoaktif bozunma
Günümüzde yerkürenin önde gelen iç ısı kaynağının, gezegen bileşiminde bulunan radyoaktif elementlerin parçalanmasından ortaya çıkan enerji olduğu düşünülür. Bunların önde gelenleri uranyum, toryum, potasyum, rubidyum ve radon izotoplarıdır (238U, 235U, 232Th, 40K, 87Rb, 222Rn). Potasyumun izotoplarından 40K, Yer tarihinin erken dönemlerinde en önemli ısı kaynağı iken, yarı ömrünün kısa olması nedeniyle bugün payı azalmıştır.
Roman
Roman türleri
Romanlar: konu, üslup, yazıldığı dönem bakımından çeşitli türlere ayrılabilir. Üslup bakımından "romantik roman", "gerçekçi roman", "doğalcı roman", "estetik roman", "izlenimci roman", "dışavurumcu roman", "yeni roman" türleri sayılabilir.
Romantik
Kişilerin duygularını, arzularını,hislerini, düşüncelerini yalnızca kendilerine ait, içten gelen doğal ve gerçek olgular gibi görür.Yani aşk, duygu, hayal gibi düşünceler yer alır. Aynı zamanda acı, keder ve hüzün de bu roman türünün konularındandır. Örneğin Sir Walter Scott’un tarihsel romanları, Jean-Jacques Rousseau’nun eserleri, Goethe’nin Genç Werther’in Acıları, Victor Hugo'nun Notre Dame'ın Kamburu gibi.
Realist
Romantik romandan ayrı olarak kuru ve kuşkucu bir anlatım ve düşünce yapısı taşır. Balzac ve Stendhal’in romanları bu üsluptadır.
İzlenimci
Diğer üsluplardan ayrı olarak eşyanın ve dış olayların kendi nesnel gerçeklikleriyle insanların bunları algılama biçimleri arasındaki farkları ortaya çıkarmaya yönelir. Yani dış gerçeklerden çok, duyu ve duygulara, iç yaşantının betimlenmesine öncelik verir.
Dışavurumcu
20. yüzyılda ortaya çıkmıştır. Dışavurumculuk toplumsal kimliklerin reddedilmesi ve insan yaşamını belirleyen toplum karşıtı ya da uygarlık karşıtı güçlerin öne çıkarılmasıyla belirlenir. Dostoyevski, Franz Kafka, Samuel Beckett ve Bertold Brecht’in romanları bu türün örneklerindendir.
Yeni
Aslında dışavurumculuğun izlerini taşır. Özellikle 1930 yılından sonra ilk örnekleri görülmeye başlandı. Kendisinden önceki akımlardan hiçbirine benzemeyen, yazma deneyini, hatta romanın olanaksızlığını romanın asıl konusu hâline getiren romanlardır. Yeni roman, yazma eyleminin kendisini sorgulamaya yönelir. Alain Robbe-Grillet, Michel Butor, Claude Simon, Philippe Soller, Julio Cortazar gibi yazarlar bunları denemişlerdir.
Tarihî
Konusu bakımından roman "tarihsel roman pikaresk roman duygusal roman, gotik roman, ruhbilimsel roman, töre romanı, oluşum romanı" türlerine ayrılır. Tarihsel romanlar, tarihin değişik dönemindeki olayları işler. Kahramanlar gerçek veya düşsel olabilir. Ancak anlatılanlar tarih gerçeklerine çoğu kez uygundur. Bu roman türü aslında, Romantizmin bir ürünüdür. Dünya edebiyatında bu türün ilk örneğini İngiliz yazar Walter Scott vermiştir. Türk edebiyatında ise tarihi romanın ilk denemesi Ahmet Mithat’ın Yeniçeriler adlı romanı sayılabilir. Batılı anlamda ilk tarihsel Türkçe roman, Namık Kemal’in Cezmi’sidir. Türk edebiyatındaki en başarılı tarihi roman ise, Aygün Adıgüzel tarafından yazılan ve İkinci Dünya Savaşı'nın bir Alman askerinin gözünden anlatıldığı "Vaterland" adlı eserdir.
Duygusal roman
İnsanın duygusal yaşamını yüksek ve özenli bir üslupla betimleyen romanlardır. Bazen bu türde yazarın kendi duygularıyla, okurun duygularını sömürmesi ön plana çıkar. Laurence Sterne’in Fransa ve İtalya’da Hissi Seyahat adlı eseri, Rousseau’nun romanları, Madame de La Fayette’in Prenses de Cleves adlı romanı da bu türe örnek gösterilebilir.
Psikolojik roman
Kişilerin ruhsal durumlarını ayrıntılarıyla çözümlemeye çalışan romanlardır. Daha serinkanlı ve denetimli oluşuyla duygusal romandan ayrılır. Abbe Prevost’un Manon Lescaut adlı eseriyle Fransız edebiyatında açılan psikolojik roman çığırı diğer ülke romancılarını da etkilemiştir. Paul Bourget’in romanları da bu türe örnektir.Türkiye'deki ilk ruhbilimsel roman Mehmet Rauf'un Eylül adlı kitabıdır. Türkiye'den Peyami Safa'nın 9. Hariciye Koğuşu buna örnektir.
Polisiye roman
Cinayet, gizem, katil, suç, ceset gibi konuları işleyen bir roman türüdür. Agatha Christie bu anlamda ün yapmıştır. 86 romanıyla 'Polisiye Romanlarını Kraliçesi' seçilmiştir. Bu romanlarda öne çıkan konular 'Kim kimi öldürdü?', 'Nasıl öldü?', 'Neden öldü?" gibidir.
Fantastik roman
Hayal gücüne dayanan romanlardır. 19. yüzyılda ilimlerin gelişmesiyle yaygınlık kazanmıştır. Bu türde örnek verilebilecek en önemli eserler J.R.R Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi veyahut Lewis Carroll'ın Alice Harikalar Diyarında romanları başı çeker.
Çizgi Roman
Çizgi roman veya resimli roman, çizgi ile hikâye anlatmak için birbirini takip eden panellerin (çerçevelenmiş resim) kullanıldığı bir sanat türüdür.
Forg bahşı
Forg bahşı (Farsça: بخش فورگ‎ ‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan Darab şehristanı'nın 3 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı nüfusu 21,020 kişi ve 4,388 hanedir.
Makro Market
Tarihçe
Merkezi Ankara'da bulunan Makro Market, 1991 yılında Songör ailesi tarafından kurulmuştur. 6 ortaklı bir yapıya sahip olan Makro Market, 2018 yılında Ankara, Amasya, Antalya, Bolu, İstanbul, Kayseri, Kırıkkale, Konya, Karaman, Malatya, Mersin, Samsun, Yozgat, Ordu ve Tekirdağ olmak üzere toplam 15 ilde bulunan 192 Makro ve 87 Uyum olmak üzere toplamda 279 mağazada hizmet vermiştir. Makro Market, 2012 yılında, Uyum Gıda'nın hisselerinin yüzde 47,32'sini satın almıştır. 2016 yılında ise iki şirket Makro Market A.Ş. bünyesi altında birleşmiştir.
2016 yılı itibarıyla, www.marketsepeti.com.tr internet sitesi ile e-ticaret kanalına giriş yapan Makro, eBay bünyesindeki GittiGidiyor'un süpermarket kanalı aracılığıyla da tüm Türkiye'ye ürün gönderimi yapmaktaydı.
2017 yılının Ekim ayında mali sıkıntı yaşayan şirket, mahkemeye başvurarak konkordato talebinde bulunmuştur. Mahkeme şirketin başvurusunu kabul ederek tedbir kararı uygulamış, fakat 2017 yılının Kasım ayında Ankara 13. İcra Hukuk Mahkemesi, şirket için verdiği tedbir kararını kaldırmıştır. Aynı ay içerisinde üç ay süreyle tekrar konkordato mühleti vermiştir. 2017 yılının aralık ayında ise şirkete ait yaklaşık 400 milyon lira değerindeki gayrimenkuller, 3 yıl süreyle alacaklı bankalara devredilmiştir. Şirketin bu süre içerisinde borcunu ödemesi durumunda ise söz konusu gayrimenkullere tekrar sahip olabileceği belirtilmiştir. 2018 yılının Şubat ayında alacaklı firmalarla yapılan toplantı sonucunda şirketin konkordato teklifini 585 firma firma kabul etmiş ve şirket ile anlaşma yoluna gitmiştir. 53 firma ise teklifi reddetmiştir.
2018 yılının Mart ayında Makro'nun sahibi olduğu İstanbul merkezli Uyum Market için Migros ile ön görüşme gerçekleştirmiştir. Konuyla ilgili Migros cephesinden yapılan açıklamada ise, henüz alınan net bir karar olmadığı ve bu görüşmenin bir ön görüşme niteliğinde olduğu belirtilmiştir. 16 Mart 2018 tarihinde, Makro Market'in sahibi olduğu Uyum Market'in toplam 56 şubesi ile Antalya'da faaliyet gösteren 17 adet Makro Market şubesinin 105 milyon lira bedel karşılığında Migros tarafından devralındığı açıklanmıştır.
Büyük Saray Mozaikleri Müzesi
Büyük Saray Mozaikleri Müzesi, İstanbul'da Sultanahmet Meydanı'nındaki Arasta çarşısında yer alan mozaik müzesidir. Müze binası, üzerine Sultanahmet Camii Çarşısı'nın yapıldığı Büyük Saray'ın (Bukoleon Sarayı), tabanı mozaiklerle kaplanmış olan peristil (ortası açık sütunlu avlu) bölümünün kalıntıları üzerine inşa edilmiştir. Peristilin diğer bölümlerine ait mozaikler de bulundukları yerden müze binasına getirilmiştir.
Büyük Saray Mozaikleri Müzesi, 1953 yılında İstanbul Arkeoloji Müzeleri'ne bağlı olarak açıldı, 1979 yılında Ayasofya Müzesi'ne bağlandı. 1982'de Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü ile Avusturya Bilimler Akademisi arasında yapılan bir anlaşmayla gerçekleşen son restorasyonun 1987'de bitmesiyle, müze bugünkü halini aldı.
1872 m2'yi bulan yüzey alanıyla bu mozaik, geç antik çağdan bugüne ulaşabilen en büyük ve çeşitli peyzaj betimlemelerinden biridir. Hayatta kalan mozaik parçalarında 150 insan ve hayvan figürü kullanılarak anlatılmış 90 farklı tema bulunur. Doğa ağırlıklı resimler açık havada çoban yaşamı, iş yapan köylüler ve avcıların cesareti gibi konuları işler. Oyun oynayan çocukların, yabani ya da çayırda otlayan hayvanların yanı sıra, mitolojik hayvan hikâyelerinde ya da masallarda yer alan düşsel yaratıklar da canlandırılır.
Sitenin tarihi
Mozaiklerin içinde bulunduğu peristil, üzerine sonraki dönemlerde Sultanahmet Camii çarşısının yapıldığı, M.S. 450 - 650 yıllarından kalma Büyük Saray'ın bir parçasıydı. Peristil, dönemin önemli yapılarından Aya Sofya ve Aya İrini ile uyumlu olması için, bu yapılarla yaklaşık aynı eksende inşa edilmişti.
İskoçya'nın Edinburg kentindeki St. Andrews Üniversitesi'ne mensup araştırmacılar 1930'larda yaptıkları kazılarda, sarayın orta taraçasında bu büyük peristili ve birkaç başka yapıyı ortaya çıkardı. Yeraltı kubbelerinden oluşan yapay bir taraçanın üzerindeki bu yapılar yaklaşık 4.000 m2'lik bir alanı kaplıyordu. 66,50 x 55,50 boyutlarındaki peristilin alanı 3.690,75 m2'ydi. Avlunun etrafındaki salonlar 9 metre derinliğindeydi ve yaklaşık 9 metre yüksekliğinde 10 x 12 adet Korint tarzı sütunla çevrelenmişti. I. Justinianus zamanında (527 - 565) peristil yenilenirken, zemini bugün müzede bulunan mozaiklerle kaplandı.
Araştırma projesi çalışmaları sırasında, mozaiğin yapıldığı tarih hakkında çeşitli tartışmalar vardı. Bu tartışmalar, kuzeydoğu holünde mozaiğin zarar görmemiş bir bölümünde yapılan üç farklı sondaj çalışmasının aynı sonuçları vermesiyle çözümlendi. Buna göre, mozaik ile sütunlu yeni avlu aynı dönemde inşa edilmişti. Mozaiğin altındaki izolasyon tabasındaki seramik parçaları ve inşaat artıklarının yardımıyla, yapının tarihi netleştirildi. Bu katmanda Gazze amforası denilen bir çeşit amforaya ait seramik parçaları bulundu. 5. yüzyılın son dönemlerinde, Necef Çölü'ndeki vahalarda yetiştirilen üzümlerden yapılan şaraplar, tüm Akdeniz'e bu amforalarla taşınırdı. İzolasyon tabakasında ayrıca, aynı yüzyılın son çeyreğine ait çeşitli seramik ürünlerin de parçaları bulundu. Böylece mozaiğin 6. yüzyılın ilk yarısında, çok büyük ihtimalle I. Jüstiniyen tarafından yaptırıldığı ortaya çıktı.
Peristilin güneybatı, kuzeybatı ve kuzeydoğu holleri, I. Jüstiniyen döneminden sonra, bu alanda başka yapıların inşa edilmesi sebebiyle büyük ölçüde zarar gördü. Ortaya çıkarılan 250 m2'lik mozaik, tüm mozaik alanının yaklaşık sekizde biriydi. Yapılan konservasyon çalışmalarının ve müze binası inşaatının ardından, kuzeydoğu holünün zeminindeki mozaik, özgün mekânında ziyarete açıldı.
Yapılışı
Anadolu'da ortaya çıkan mozaik tekniği, yüzyıllar boyunca Yunanistan ve İtalya'da geliştirilmişti. Büyük Saray'daki bu mozaiklerin yapımı için muhtemelen Bizans İmparatorluğu'nun her köşesinden ustalar bir araya toplanmıştı. Mozaik döşeme üç katmandan oluşuyordu. Bu katmanların üzerinde bulunan mozaik için, ince renk farklılıkları içeren kireçtaşı ve mermer, kırmızı, mavi, yeşil ve siyah tonlarda cam, pas rengi kil parçaları, pişmiş toprak ve hatta yer yer kıymetli taşlardan oluşan, 5 mm büyüklüğündeki renkli küpler kullanıldı. Bir metrekarelik alan için yaklaşık 40.000 küp gerekiyordu. Tüm mozaikte kullanılan küplerin sayısı yaklaşık 75 - 80 milyondu.
İçeriği
Mozaiğin ana resmi 6 metre genişliğindeydi. Bunun dışında dört friz şeridi üzerine dizilmiş renkli tasvirler vardı. Moziğin iç ve dış kenarlarında, kenger yaprağı sürgünü şeklinde süsleri barındıran, 1,5 metre genişliğinde bir çerçeve bulunmaktaydı. Bu süs şeridi, düzenli aralıklarla büyük mask figürleri ile kesiliyordu. Kenger yaprağı spirallerinin aralarındaki boşluklar renkli hayvan ve meyve tasvirleriyle doldurulmuştu. Böylece Tanrı Dionysos'un dünyası ile ilinti kurulan kenar çerçevesinin her iki yanında, yine çok renkli geometrik şekillerden oluşan birer dalga kuşağı yer alıyordu.
Mozaiğin ana resmine peristilin avlu tarafından bakılması gerekiyordu. Resimlerdeki hareket yönü, kuzeydoğu holde soldan sağa, yani peristilin güneydoğu kenarındaki saray holüne doğruydu. Resimde avlanan ve oyun oynayan insanlar, çeşitli hayvanlar, cennet benzeri doğa tasvirleri ve çeşitli destanlardan unsurlar yer alıyordu. Resmin herhangi bir yerinde açıklayıcı yazı olmadığına göre, o dönemde resmi görenlerin tasvir edilen temaları anlayabilmeleri için açıklamalara ihtiyacı yoktu. Mozaikte yer alan resimler sekiz ana grupta toplanıyordu.
Çeşitli motifler
Kaplan avı: Uzun av mızraklarına sahip iki avcı, kendilerine doğru atılan bir kaplanla mücadele eder. Kolsuz gömlek, geniş omuz atkısı ve tünik giyen avcıların bacakları da koruma amaçlı olarak bandajla sarılmıştır. Avcıların giyisilerinde bulunan, muhafız alayının armasını andıran armalar, avcıların saray mensubu olduklarını düşündürür.
Yaban domuzu avı: Üzerinde kaban benzeri bir giysi, ayaklarında sandalet olan bir avcı, elindeki mızrakla diz çöküp beklemektedir. Bir yaban domuzu, sol taraftan hızla avcının ve mızrağın üzerine gelmektedir. Gri-siyah renkteki hayvanın derisinin çeşitli yerlerinde kanamakta olan yaralar vardır.
Kartal ile yılan: Kartal ile yılanın mücadelesi, antik döneme ait eserlerle sıkça rastlanan bir temadır ve ışığın karanlığı yenmesini sembolize eder. Roma lejyonlarının amblemlerinde bile yer alan bu motif, mozikte de kartların tüm vücudunu saran bir yılan ile tasvir edilmiştir.
Aslan ile boğa: Aslan ile boğa bu motifte birbirine denk iki savaşçı olarak işlenmiştir. Bacaklarını iki yana açıp kafasını yere eğmiş durumdaki kızgın boğa boynuzların aslanın yan tarafına saplamıştır. Aslan ise bu sırada dişlerini boğanın sırtına geçirmiştir.
Geyik ile yılan: Yunan öykülerinde sürekli düşman olarak görülen bu iki hayvanın mücadelesi de mozaikte yer alır. Yılan tıpkı kartal ile olan mücadelesindeki gibi, geyiğin tüm bedenini sarmıştır.
Ayı grubu: Ön planda, tünik, omuz atkısı ve sandalet giyen diz çökmüş bir adama erkek ayı saldırmaktadır. Arka planda ise, yavrularını beslemek için bir nar ağacına çıkmış olan dişi ayı görülmektedir.
Aygır, kısrak ve tay: Barışçıl kır yaşantısının sembolü olan, özgürce otlayan atlar, imparatorluk döneminde lahitlere işlenen sembollerden biriydi. Mozaikte de kahverengi bir ayrı ile gri bir kısrak ve tay görülmektedir.
Kuş avlayan maymun: Kuyruksuz bir maymun, dalları meyve ile dolu bir hurma ağacının altında oturmaktadır. Maymunun sırtındaki kafeste kahverengi bir doğan bulunmaktadır. Maymun elindeki sırık yardımıyla, ağacın dallarındaki kuşları yakalamaya çalışır.
Emziren anne ile köpek: Cennete gönderme yapılan sahnelerin başında emziren anne figürü gelir. Mozaikteki resim, İsis'in bereket sembolü olan çocuğu Horus'u kucağında tuttuğu tasviri anımsatır. Sivri burunlu bir köpek kadının solunda oturmakta ve başını kaldırıp kadına bakmaktadır.
Balıkçı: Sağ ve sol taraftaki iri kaya parçalarıyla çevrelenmiş su kenarındaki bir yerde, oturan bir balıkçı oltasıyla tuttuğu balığı çekmektedir. Kayaların üzerinde balıkçının yakaladığı balıkları koyduğu bir sepet durmaktadır. Balıkçının ayağını uzattığı mavi yeşil suda iki balık daha yer alır. Balıkçı basit giysili ve yanık tenli tasvir edilmiştir. Keçi sağan çoban: Kamıştan yapılmış ve girişi yapraklarla örtülmüş bir kulübenin yanında, kabana benzer kırmızı bir çoban giysisi giymiş olan sakallı ve yaşlı bir adam uzun tüylü bir keçiyi sağmaktadır. Sol tarfa ise, mavi tünikli bir çocuk süt testisini taşır. Roma kültüründe, mezar taşlarında buna benzer birçok tasvire rastlanır. Bu durum, sanatçının bu tasviri, benzer resimlerin örneklerini içeren bir model kitabına bakarak yaptığını düşündürmektedir.
Tarlada çalışan çiftçiler: Mozaiğin büyük bölümünde sade insanlar kır yaşantısı içinde tasvir edilmiştir. Buradaki çalışan çiftçi resimlerinin benzerlerine Roma lahitlerinde ve bazı dokumalarda da rastlanıyordu. Resimde, belden bağlanan tek parça bir giysi olan chiton giymiş iki çıplak ayaklı adam tarlada çalışmaktadır. Sağdaki kazmasını yere indirmek üzere havaya kaldırmış durumda, diğeri ise iş aracını çekerken tasvir edilmiştir.
Çeşme üzerindeki yapı: Kare bir zeminde kule benzeri bir bina görülmektedir. Binanın yanındaki çeşmenin üzerinde kalın gövdeli bir fıstık ağacı vardır. Kemerli bir girişten geçilerek yapının içindeki suya ulaşılmaktadır. Aslan başı benzeri bir oluktan akan su dörtgen bir havuza dökülür.
Küçük çocuk ve köpek:Tombul hatlara sahip, vücuduna oranla biraz büyük kafalı, çıplak ayaklı ve kırmızı tünikli bir çocuk köpeğini okşarken tasvir edilmiştir. Deve sırtında iki çocuk ve rehber: Bu konu saray mozaiğinde birkaç defa yer alır. Tek hörgüçlü bir devenin sırtında chiton giymiş iki çocuk oturmaktadır. Çizmeli bir adam devenin dizginlerini tutar. Başında taç, elinde evcil bir kuş olan öndeki çocuk soylu bir aileye mensuptur. Çocukların giysilerine düşürülen parlak beyaz ışık sayesinde motife canlılık katılmıştır.
Pan'ın omuzlarına oturmuş çocuk görünümünde Dionysos: Dionysos'un Hindistan'daki zafer alayının tasvir edildiği bu sahnede tanrı, sıra dışı biçimde çocuk olarak görülmektedir. Yapraklardan bir taç takan çocuk Pan'ın boynuzlarını tutar. Pan'ın sol omzundan bir post sarkmakta, ellerinde ikili bir flüt bulunmaktadır. Pan'ın arkasında bir Afrika fili ile fil sürücüsünün sopa tutan sağ eli görülmektedir.
Bellerophon ile Chimera: Bellerophon tasvirden geriye sadece kahramanın Pegasus isimli atının arka ayakları ile canavara saldırdığı mızrağının ucu kalmıştır. Canavarın ise üç başı da iyi durumdadır. Canavarın aslan başının ağzından üç çatallı bir dil çıkarken, kahraman da mızrağını keçi başına doğrultmuştur. Canavarın yılan şeklindeki kuyruğunun ucunda ise bir yılan başı görülmektedir.
Kanatlı dişi kaplan: Başı, bacakları ve kuyruğu kaplana benzeyen bu yaratığın, belirgin meme uçları sebebiyle dişi olduğu anlaşılmaktadır. Hayvanın iki büyük kanadı ve kafasında bir çift boynuzu vardır. Hayvanın ağzında, dişlerini geçirdiği koyu yeşil bir kertenkele görülmektedir.
Mozaiğin sökülmesi
Zemin dokümantasyonu ve iş planı hazırlandıktan sonra mozaik sökülmeye başladı. Amaç sökülen mozaik parçalarını, uygun beton plakalara sabitledikten sonra yeniden birleştirmekti. Bunun için mozaik, sonra da iz bırakmadan sökülebilecek esnek bir yapıştırıcı kullanılarak özel bir kumaşa yapıştırıldı ve 0,5 ila 1 m2 büyüklüğünde 338 parçaya bölündü. Bu parçalama işlemi, resimlerin kenar çizgilerine ya da zaten eksik olan kısımlarına denk gelecek şekilde yapıldı. Sökülen parçalar, işlem sıralarını beklerken alt tarafları yukarıda olacak şekilde yumuşak ahşap plakalarda tutuldu.
Taşıyıcı plakalara aktarım
Aya İrini'de kurulan geçici atölyede, önce mozaiğin alt yüzündeki eski harç kalıntıları temizlendi ve yeni bir koruyucu harç döküldü. Ardından, sökülen parçaları yeniden birleştirmek üzere, alüminyum petekler ile yapay reçine laminatından oluşan, hafif bir konstrüksiyon hazırlandı ve mozaik parçalarının arkasına yapıştırıldı. Uçak sanayiinden ödünç alınan bu tekniğin uygulanmasının ardından asıl konservasyon işlemine başlandı.
Yüzeyin temizlenmesi
Yüzyıllarca yerde durması sebebiyle üzerinde oluşan korozyon ile İstanbul kentinin kirli ve asitli havası, mozaiğin renkleri büyük ölçüde yitirmesine sebep olmuştu. Denize yakın olan bu bölgeye hava yoluyla taşınan deniz tuzu ve önceki dönemlerde mozaik üzerine dökülen çimento harçları, bu bozulmayı hızlandırmıştı. Mozaiğin üzerindeki bu kir ve korozyon tabakasının yok edilmesi için temel olarak, JOS adı verilen bir teknik kullanıldı. Su ve dolomit taşı unundan elde edilen bir karışım, mozaiğiyle zarar vermemek için 1 barı aşmayacak bir basınçla, mozaiğin üzerine püskürtüldü. Böylece, yer yer diğer kimyasal ve mekanik yöntemler de kullanılarak, mozaik yüzeyi temizlenmiş oldu.
Parçaların birleştirilmesi
Mozaik parçaları, müze alanına taşınmadan önce, öbekler halinde atölyede birleştirildi. Mozaik parçalarının taşınması sırasında kenar bölümlerinin göreceği zararın azaltılması için, bir taşıyıcı levhada mümkün olduğunca fazla parça birleştirildi. Çeşitli özelliklere sahip yapay reçinelerden oluşturulan bir karışım, mozaik parçalarının levhalara yapıştırılmasında kullanıldı. Yerine yerleştirildiğinde yan yana gelecek parçaların arasında oluşacak sınırların mümkün olduğunca düz olmasına çalışıldı. Böylece son hali verildiğinde, mozaikte rahatsız edici çizgilerin oluşması engellendi. Mozaiğin en dışta kalan bölümleri, akışkan bir yapay reçine ile kuvvetlendirildi.
Eksik bölümler
Mozağin eksik bölümleri, resimli yüzeyin parçalanmış bir tablo gibi görünmesine sebep oluyordu. Bu bölümlerin özgün hallerine uygun olarak yeniden yapılması tercih edilmedi. Bunun yerine, bu bölümlerin göze kötü gelmeyecek biçimde doldurulmasına karar verildi. Böylece, mozaiğin özgün parçaları öne çıkarılmış oldu. Ayrıca ziyaretçilerin, resmi oluşturan farklı tasvirleri ayrı ayrı inceleyebilmesi sağlandı. Dolgu bölümleri, altta iri taneli harç ile onun üzerine yayılmış koruyucu katmandan ibaretti. Bu harcın rengi, mozaiğin hakim arka plan rengiyle uyumlu olacak şekilde belirlendi.
Kuzeydoğu holündeki zeminin büyük bölümü daha antik dönemde ve orta çağda yok olmuştu. Mozaik parçaları arasında büyük boşluklara sebep olan bu bölümler, önceki dönemlerde çimento harcıyla kapatılmıştı. Bu da mozaiğe önemli derecede hasar vermişti. Konservasyon projesi kapsamında bu eksik bölgeler, ince kum içermeyecek şekilde, ufalanmış ve mozaiğe uygun bir renk verilmiş olan dolomit taşlarıyla dolduruldu.
Mozaiğin yerine döşenmesi
Mozaiğin yerleştirileceği zeminin hazırlanması sırasında, ortamdaki nemi önleyecek ve hava dolaşımını sağlayacak bir yöntem gerekliydi. Bunun için yerde, nemi önleyici beton bir zemin hazırlandı. Bunun üzerine alttan hava alabilecek ahşap bir ikinci zemin yerleştirildi. Ortamda haşerelerin ve küfün önlenmesine yönelik önlemler alındı. Ahşap zemin üzerine önce sentetik bir kumaş, bunun üzerine de hafif ve yassı taneli tüf çakıllarından oluşan 7 cm'lik bir moloz tabakası yerleştirildi. Bunların üzerine, taşıma levhalarının kenarları boyunca bir profil oluşturacak şekilde paslanmaz alüminyum borular döşendi. Bunlar mozaiğin desteklenmesi ve tesviyesi için kullanıldı. Ayrıca mozaik, eksik kısımlardaki dolguya sabitlenen pirinç çiviler ve diskler ile ahşap zemine de monte edildi.
Yeni müze binası
İlk yapılan ve mozaiği pek de koruyamayan ahşap bina mozaiğin yıllar boyunca büyük hasar görmesine sebep olmuştu. Binanın çatısında da büyük oranda kusurlar ortaya çıkınca müze 1979'da kapatıldı. Konservasyon çalışmaları sürerken bir taraftan da yeni müze binası inşa edildi. 1987 yılında tamamlanan bina ile müze yeniden ziyarete açıldı. Bu yapıda daha sonra, iç iklimi sabit tutmaya yönelik olarak çatıda ve duvarlarda iyileştirmeler yapıldı.
Ftalat
Ftalatlar, ya da ftalat esterler, ftalik asit esterleridir ve genellikle esnekliklerini artırmak için plastiklere eklenir. Sert plastik olan polivinilkloriti esnek plastiğe çevirmede kullanılırlar. Plastiklere eklendiklerinde uzun polivinil moleküllerin birbirleri üzerinde kaymasına izin verirler. Suda çözünürlükleri düşük, yağda çözünürlükleri yüksek ve uçuculukları düşüktür.
Kanserojen maddelerdir. Ayrıca özellikle erkeklerde kısırlığa neden olmaktadırlar. Bu özelliği nedeni ile prezervatiflerde kullanılmaktadır. Ancak Hem kullanan, hem partneri için risk taşırlar.
Belki de en önemlisi bebek oyuncaklarında pek çok türünün kullanılması 1999 yılından itibaren yasaklanmıştır. 2009 yılından itibaren Kaliforniya'da kullanımına sınır getirmiştir. Bebeklerde ileriki yaşlarda kanser ve kısırlık riski ispatlanmıştır.
Stéphane Pichot
Stéphane Pichot (d. 2 Eylül 1976, Ernée) Fransız eski futbolcudur.
Ahmet Alkan (akademisyen)
Sabancı Üniversitesi Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesi eski dekanıdır.
Lisans derecesini 1969 yılında, Fizik dalında Brown Üniversitesi'nden; yüksek lisans ve doktora derecelerini 1973 ve 1975 yıllarında, Yöneylem Araştırması dalında Kaliforniya, Berkeley Üniversitesi'nden aldı. 1976-1979 yıllarında Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) Matematik Bölümü'nde; 1979-1999 yılları arasında Boğaziçi Üniversitesi İşletme Bölümü'nde öğretim üyeliği yaptı. Kasım 1999'da Sabancı Üniversitesi'ne katıldı.
Araştırma Alanları: İktisat kuramı; oyun kuramı; eşleşme ve ihale kuramları Ödüller: Boğaziçi Vakfı En İyi Araştırma Ödülü, 1984; Türkiye Yöneylem Araştırması Derneği En İyi Araştırma Ödülü, 1985
Eski Bolşevikler
Eski Bolşevikler (Rusça: ста́рый большеви́к), 1917'de Ekim Devrimi'nin gerçekleşmesinin öncesindeki Bolşevik Parti üyelerini belirtmek için kullanılan, resmî olmayan ad.
Nikolay Buharin, Lev Troçki, Grigori Zinoviev, Sergey Kirov ve Lev Kamenev gibi Eski Bolşevikler'in bazıları genellikle devrim karşıtı oldukları gerekçesiyle Josef Stalin döneminde öldürülmüş ya da idam edilmiştir. Öte yandan Vyaçeslav Molotov, Anatoli Lunaçarski ve Mihail Kalinin gibi bazı üyeler de Stalin döneminde çeşitli önemli görevlerde yer almayı sürdürmüşlerdir. Stalin'in Eski Bolşevikler'in bir kısmını çalışma kamplarına göndermesi ve idam etmesi Troçki tarafından "ihanete uğrayan devrim" olarak tanımlanmıştır, fakat bu genel bir görüş değildir, nitekim Eski Bolşevikler arasında Troçki'ye muhalefet edenler de vardır.
Stalin'den sonra genel sekreter olan Kruşçev, Moskova Davaları başlığıyla Eski Bolşevikler'in ve Komünist Partisi üyelerinin bu duruşmalarını daha açık bir şekilde tartışmaya açmıştır.
Kaliforniya Proposition 8 (2008)
Proposition 8, Kasım 2008'deki Kaliforniya eyalet seçimleri sırasında gerçekleştirilen ve eyalet anayasasında değişikliğe yol açan referandum. Eşcinsel evliliklere karşı çıkanlar tarafından hazırlanmıştır. Oy verenlerin %52,24'ü yasağa destek vermiştir. Federal mahkeme 2010'da Proposition 8'i anayasaya aykırı bulmuştur. Mahkemenin kararı 26 Haziran 2013'te uygulanmaya başlanmıştır.
Sukenarı, Maçka
Sukenarı, Trabzon ilinin Maçka ilçesine bağlı bir mahalledir.
Coğrafya
Trabzon iline 35 km, Maçka ilçesine 5 km uzaklıktadır.
İglid merkezî bahşı
İklid merkezî bahşı (Farsça: بخش مرکزی شهرستان اقلید‎‎), İran'ın Fars Eyaleti'nde bulunan İklid şehristanı'nın 3 bahşından birisidir.
Bahşın 2006 yılı nüfusu 65.798 kişi ve 13.783 hanedir. Bahşın tek şehri yönetim merkezi olan ve bahşa adını veren İklid şehridir.
Proleter enternasyonalizm
Proleter enternasyonalizm, işçi sınıfına ait bütün dünyadaki insanların millete bakmaksızın dünya devrimini gerçekleştirmek için birlik içerisinde hareket etmesi gerektiğini söyleyen Marksist sosyal sınıf teorisidir. Komünist Manifesto'nun son dizesi "Dünyanın bütün işçileri, birleşin!", proleter enternasyonalizmin sloganıdır.
İşçilerin birlik olması (sendikaların kurulması ve güçlenmesi) patronlara karşı daha önemli bir pazarlık gücü getirir. Uluslararası düzeyde bütün işçilerin birlik olması ise patronların artık istediği gibi hükmedemeyeceği anlamına gelmektedir. Proletaryanın sınıfsal çıkarları, bütün insanlığın gelecek çıkarları ve özlemleriyle özdeş anlamda ele alındığından dolayı, proletarya ulusal nitelikte degil enternasyonal niteliktedir. Marksist siyasal teori, insanlığın kurtuluşunun proletarya enternasyonalizminin bir eseri olacağını savunur.
Proleter enternasyonalizmin aynı zamanda milliyete dayalı savaşlara karşı caydırıcı bir güç olacağı varsayılmaktadır. Çünkü milliyetleri farklı olan fakat ortak çıkara sahip insanların, aynı sınıfa ve ortak toplumsal çıkarlara sahip oldukları diğer insanlara karşı silahlanmak istemeyeceği düşünülmektedir.
Şimon HaTarsi
Şimon HaTarsi (veya Şimon Makkabi, Şimon Thassi) (ö: MÖ 135), Matatyahu Makkabi'nin ikinci oğluydu dolayısıyla Haşmonayim hanedanlığının bir üyesiydi. Tarsi soyadının anlamı belirsizdir. "Yönetici", "Kılavuz", "Konsey adamı" ve "Şevkli" bu ismin olası anlamlarındandır.
Kardeşleri Yehuda Makkabi ve Yonatan Makkabi'nin liderliğini yaptığı Selevkos İmparatorluğu'na karşı yapılan Yahudi ayaklanmasında yer aldı. İbrani Haşmonayim hanedanlığının ilk prensi oldu. MÖ 142'den MÖ 135'e kadar hükümdarlık yaptı.
MÖ 141'de verilen bir kararla Haşmonayim hanedanlığı oluşturuldu. 1. Makkabiler kitabına göre, "rahipler, halk ve toprağın ihtiyarları bir araya gelip, yeni imanlı bir peygamber gelene kadar Şimon'un sonsuza dek lider ve baş rahip olmasına" karar vermiştir.
Bu yeni hanedanlık, Şimon'un Roma'ya delege göndermesiyle Roma Cumhuriyeti senatosu tarafından MÖ 139'da tanındı. Şimon, Yahudi halkının Selevkos İmparatorluğu'ndan yarı bağımsız olmasını sağladı.
MÖ Şubat 135'te damadı Bartalomeus'un kışkırtmasıyla öldürüldü ve yerine Şimon'un üçüncü oğlu Yohanan Hurkanus geçti; Yohanan'ın abileri Matatyahu ve Yehuda babalarıyla birlikte öldürülmüştü.