cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nebra gök tekeri
Her ne kadar Harrison bu yorumu yapsa da gök tekerini henüz görmemişti ve o an için kabul edilebilir bir şüpheci yorumdu. Teker yoktan var olmuş gibi birdenbire 2001 yılında uluslararası antika pazarında ortaya çıktı. Satıcısı yasadışı hazine avcıları tarafından metal dedektörü ile 1999 yılında yağmalandığını iddia etti. Arkeolojik buluntular Saksonya-Anhalt eyaletinde devlet malı sayılmaktadır ve İsviçre’nin Basel şehrindeki bir polis operasyonunu müteakip teker devlet arkeologu Dr Harald Meller tarafından alınmıştır. Ceza indirme pazarlığının bir parçası olarak tekerin yasadışı sahipleri polisi ve arkeologları diğer buldukları kalıntılarla (iki bronz kılıç, iki bronz balta, bir keski ve spiral bilezik parçaları) birlikte tekeri buldukları yere götürdüler. Her ne kadar buluntuların ilk çıkarıldığı zamana şahit kimse olmasa da arkeologlar o yerde bir kazı yaptılar ve yerde bronz nesnelerin şekillerine benzeyen izler bularak yağmacıların iddialarını destekleyen kanıtlar buldular. Teker ve onunla birlikte bulunanlar günümüzde Almanya’nın Saksonya-Anhalt eyaletinin Halle şehrinde Landesmuseum für Vorgeschichte‘dedir (Tarihöncesi Devlet Müzesi.) Tutuklanan metal dedektörlü yağmacılar tarafından gösterilen buluntu alanı bir tepenin üzerinde tepeyi çevreleyen tarihöncesi bir duvardır. Çarpıcı bir şekilde Berlin’in 180 km güneybatısındaki Ziegelroda Ormanı’ndaki 252 metrelik tepenin adı Mittelberg’tir ('Merkez Tepe'). Duvar öyle bir şekilde yerleştirilmiştir ki güneş her ılımda (ekinoks) Harz dağlarının en yüksek zirvesi olan Brocken’ın ardından batarmış gibi görülür. Yakındaki ormanda 1000'e yakın höyük olduğu söylenmektedir.
Nesne arkeolojik yöntemlerle kazılarak günyüzüne çıkarılmadığından ve hatta iddia edilen yerden geldiği bile uydurulmuş olabildiği için gerçek olup olmadığını anlamak için korozyon kristallerinin mikrofotoğrafisine gerek duyulmuştur. Mikrografi sonucunda bir kalpazan tarafından üretilemeyecek resimler elde edilmiştir. Nebra göktekerinin daha hassas tarih belirlemesi için nesnenin birlikte satışa sunulduğu ve aynı yerde bulunduğu iddia edilen Bronz Çağı silahlardan yararlanılmıştır. Bu balta ve kılıçlar MÖ 2. binyıl Unetice kültürü’nün kalıntılarına benzemektedir. Tekeri inceleyenler üzerindeki kayaç kirinin diskin eskiliğini kanıtladığına dikkat çekerler. Şüpheci biri Turin kefeninin etrafında dönen tartışmalar ile paralellikler olduğunu önermiştir. Freiberg üniversitesinden E. Pernicka tarafından yapılan x ışını ışınırlık testiyle iz öğeciklerin araştırılması sonucu bakırı Avusturya’daki Mittelberg’ten, altının da Karpat Dağları’ndan geldiğini ortaya çıkarmıştır. Nebra’nın hemen yakınındaki Bottendorf’taki bakır kesinlikle kullanılmamıştır. Ancak çok az bakır nesne madenin eritildiği yerde ortaya çıkarılmıştır. Eğer teker gerçek ise o zaman Orta Avrupa’daki nicel gökbiliminin 3.600 yıl önceye dayandığı iddia edilebilir. Bu dönemdeki Mısır gökyüzü betimlemeleri tamamen şematiktir. Bu disk için güvenilir arkeolojik bir durumun olmaması yaratıldığı tarihi saptamayı ve hatta gerçek olup olmadığını anlamayı güçleştirmektedir. O dönemden kalma sanatsal hiçbir tarza uymamakta ve birçok arkeolog tarafından sahte olarak tanımlanmaktadır. Dinsel önemi olduğu kadar bilimsel bir araç olma olasılığı da olan teker güzel bir nesnedir. Mavi-yeşil kayaç kiri özgün nesnede bilerek yapılmış bile olabilir. Disk hakkında da Stonehenge için görülen sözdearkeoloji, neopagan ve paranormal ilgi görülmeye başlanmıştır. Son zamanlarda Regensburg Üniversitesi’nden arkeolog Prof. Peter Schauer, nesnenin daha sonraki bilinmeyen bir tarihe ait şamanik bir tambur olduğunu iddia etmiştir.
Gelişimi
İlk yapıldığında tekerin üzerinde 32 küçük altın yuvarlaklar, geniş bir yuvarlak ile geniş hilal şekli bulunmaktaydı. Daha sonraki bir dönemde tekerin karşıt köşelerine kimyasal katışıklıklara bakılınca farklı bir kaynaktan gelen altınla işlenmiş iki yay eklenmiştir. Bu yaylara yer açmak için küçük noktalardan biri soldan merkeze taşınmış ve sağdaki iki noktanın da üstü kapatılmıştır böylece görünür 30 nokta kalmıştır. En son eklenen yine farklı bir kaynaktan gelen altınla işlenmiş olan "güneş teknesi" denen alttaki yaydır. Teker gömüldüğünde tüm çevresinde eşit aralıkla 3 milimetrelik çapta 40 tane delik açılmıştır.
Ramat HaŞaron
Ramat HaŞaron, İsrail'in Tel Aviv bölgesinde bulunan bir şehirdir. Şehir, Tel Aviv'in güneyinde yer almakta olup Guş Dan metropolitan alanının bir parçasıdır. Yüzölçümü 16.792 km² olan şehrin nüfusu 2015 yılı itibarı ile 44,427'dir.
Karakısık, Uğurludağ
Karakısık, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1907 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri İskilip ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.
Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 82 km, Uğurludağ ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.
İtalyan mutfağı
İtalyan mutfağı, kökeni MÖ 4. yüzyıla kadar uzanan, toplumsal ve siyasi değişimlerle yüzyıllar içerisinde gelişmiş, dünyanın her tarafında bilinip, sevilen, çok zengin bir mutfaktır. İtalyan mutfağında Etrüsk, Antik Yunan, Antik Roma, Bizans, Yahudi ve Arap mutfaklarının etkisi çok belirgindir. Yeni Dünyanın keşfiyle, bugünkü İtalyan mutfağının temeli olarak bilinen fakat aslında 18. yüzyıla kadar halk kitlelerine ulaştırılamamış patates, domates, dolmalık biber ve mısır gibi gıda ürünlerinin Avrupa'ya getirilmesiyle mutfakta önemli değişimler görüldü. İtalyan mutfağının özelliği bölgesel çeşitliliğinin fazla olması,  ve çok farklı lezzetleri barındırmasından gelir.
Yiyecekler ve malzemeler bölgelere göre farklılık gösterir. Ulusal mutfağın en bilinen yemeklerinden çoğu başlangıçta yöresel olup, daha sonra İtalya'nın her tarafına yayılmış ve bu yayılım sırasında değişmiştir. Peynir ve şarap çok sayıda çeşitleriyle mutfağın büyük bir bölümünü oluşturur. Kahve ve özellikle de espresso İtalyan mutfağının önemli unsurlarından biridir.
Tarihçe
İtalyan mutfağı yüzyıllar içerisinde gelişti. İtalya olarak bildiğimiz ülke 19. yüzyıla kadar siyasi birliğini tamamlayamamış olsa da mutfağının MÖ 4. yüzyıla kadar uzanan bir tarihçesi var. Zaman içerisinde, komşu ülkeler, fetihler, devrimler, halk ayaklanmaları ve Yeni Dünya'nın keşfi dünyanın ilk mutfaklarından biri olan bu mutfağın bir hayli değişmesi ve gelişmesi yönünde etkili oldu.
İlkçağ
Bilinen ilk İtalyan yemek yazarı MÖ 4. yüzyılda Siracausa'da yaşamış olan Sicilyalı Arkestratus'tur. "En nitelikli ve mevsimsel" malzemelerin kullanımıyla ilgili bir şiir yazdı. Yemeğin gerçek lezzetinin baharat, çeşni veya başka lezzetlendirme yöntemleriyle saklanmaması gerektiğini söyledi. Balığın sade hazırlanışına çok önem verdi.
Bu tarz, MÖ 1. yüzyılda 470 adet bol baharat ve çeşni kullanımı gerektiren tarifi yayımlayan De re coquinaria 'nın yayım hayatına başlamasıyla unutulmuşa benziyor.
Orta Çağ
Yemek kimyasal veya fiziksel yollarla muhafaza ediliyordu. Et ve balık tütsülenir, kurutulur veya buzla beraber saklanırdı. Salamura, tuz turşu ve ringa gibi gıdaları korumakta ve domuz etini muhafaza etmekte kullanılırdı. Köklü sebzeler biraz haşlandıktan sonra salamura içinde tutulurdu. Gıdaları korumak için ayrıca sıvı yağ, sirke gibi maddeler ve eti koyulaştırılmış ve eritilmiş yağın içerisine daldırmak gibi yöntemler de kullanılrdı. Meyvelerin dayanabilmesi içinse likör, bal ve şekerden yararlanılırdı.
Kuzey İtalya bölgesi Alman etkisinden ve Antik Roma'dan izler taşırken güney Arap etkisini yansıtır. En eski İtalyan yemek kitabı olan Liber de coquina 13. yüzyılda Napoli'de yazıldı. Roma mutfağının etkisini taşıyan yemeklerin çoğu bugünkü yemeklerle büyük benzerlik taşır. 14. yüzyıldan kalan iki kitap Roma pastellosu ve Lavagna tartı gibi yemek tariflerini içerir.
15. yüzyılda Maestro Martino Vatikan'da Aquileia Patrikhane'sinin şefiydi. Libro de arte coquinaria adlı eseri daha rafine ve kibar bir yemek tarzını tanıttı. Kitabında ince, demir bir çubuğun etrafına hamur sarılıp güneşte kurutularak yapılan Maccaroni Siciliani adlı yemeğin tarifi var. Maccaroni safranla lezzetlendirilerek yapılırdı ve böylece de Arap etkisini gösterir. Kitapta dikkati çeken bir başka nokta da Martino'nun fazla taze ot ve baharat kullanımından kaçınmasıdır. Roma tarifleri güveç yemeklerini de barındırır. Floransa yemekleri Bolognese torta, Sienese torta gibi yumurtayla yapılan yemeklerinin yanı sıra Ceneviz yemekleri olan piperata, maccaroni, kabak, mantar ve soğanlı ıspanak tartı gibi tarifleri de içerir.
1475 yılında, Martino'nun metni Bartolomeo Platina'nın Venedik'te basılan De honesta voluptate et valetudine ("Dürüst Zevk ve Sağlık Üzerine") adlı kitabına eklendi.
Erken Modern Çağ
Floransa, Roma ve Venedik sarayları İtalyan mutfağının merkeziydi. Christoforo Messisbugo, Ippolito d'Este'nin kâhyası, 1549 yılında çeşitli malzemelerle yapılan 124 tart ve turta tarifinin bulunduğu ve Doğu baharatlarının ve şekerinin kullanımının gösterildiği Banchetti Composizioni di Vivande'yi yayımladı.
1570'te, Bartolomeo Scappi, Papa V. Pius'un aşçısı, dönemin İtalyan yemek geleneğini her yönüyle anlatan 5 ciltlik Operasını yazdı. Eserde 1.000'in üzerinde tarif, mutfak ve sofra hazırlanışını açıklayan resimler bulunuyordu. Kitap, dönemin diğer saray kitaplarından av hayvanlarının eti yerine evcil hayvanların etini yeğlemesiyle ayrılıyordu. Tariflerde dil, kelle ve omuz gibi daha küçük et parçalarına da yer veriliyordu. Üçüncü cilt, Büyük Perhiz zamanı için hazırlanışı basit balık tariflerinden ve balığın hangi mevsimde ve nerede yakalanmasıyla ilgili bilgilerden oluşuyordu. Son ciltte ise tartlar, turtalar ve o sırada İtalya'da domates bulunmadığı için tuzlu değil tatlı olan bir Napoliten pizza tarifi vardı. Fakat, Yeni Dünya'dan gelen mısır ve hindi gibi gıda ürünleri kitapta bulunuyordu.
17. yüzyılın ilk on yılında, Giangiacomo Castelvetro Breve Racconto di Tutte le Radici di Tutte l'Herbe et di Tutti i Frutti (Bütün Sebze, Çeşni ve Meyvelerin Kısa)'yi yazdı. Aslen Modena'lı olan Castelvetro Protestan olduğu için İngiltere'ye taşınmıştı. Kitapta, İtalyan sebzelerin, meyvelerin ve hazırlanışlarının listesi var. Sebzelerin sadece ana yemeğe eşlik eden bir unsur olmadığını, ana yemek olarak düşünülmesi gerektiği düşüncesine yer verdi. Sebzelerin tuzlu su içinde ağır ateşte kaynatılarak, zeytinyağı, tuz, biberi limon suyu veya koruk suyu veya portakal suyu eşliğinde, soğuk veya sıcak olarak sunulması gerektiğini söyledi. Ayrıca sebzelerin kömür veya kor ateşinde biraz zeytinyağı ile kızartılmasını önerdi. 1662'de, Bartolomeo Stefani,Mantua Dükalığı'nın baş aşçısı, L'Arte di Ben Cucinare'yi yayımladı. Bu eserle  'vitto ordinario'' ("sıradan yemek")'ye bir bölüm ayıran ilk kişi oldu. Kitap, Dük'ün Kraliçe (İsveçli Christina) için verdiği ziyafetteki tüm yemekleri ve her konuk için bir bıçak, çatal, kaşık, bardak, genelde kullanılan kase yerine tabak ve peçete olan masa düzenini tarif ediyordu. Dönemin diğer kitaplarından Giovanni della Casa'nın Galatheo'su gibi, scalci ("garsonlar")'ın konuklara servis yaparken nasıl hareket etmeleri gerektiğini anltıyordu. Kitap, aynı zamanda yemek yiyenlere yemek sırasında parmaklarını kullanmamaları gerektiğini ve peçeteyle terlerini silmemelerini öğütlüyordu.
Modern Çağ
18. yüzyıl başlarında İtalyan yemek kitapları İtalyan mutfağının, Fransız mutfağının karşısındaki gelenekselciliğini vurgulamaya başladılar. Kitaplar artık profesyonel aşçılara değil, burjuva ev kadınlarına hitap ediyordu. 1794'te yayımlanmaya başlayan La cuoca cremonese ("Cremona'nın Yemeği") gibi kitapçık halindeki mecmualar mevsimsel malzemelerin yanı sıra et, balık ve sebze üzerine bölümlerden oluşuyordu. 19. yüzyıl içerisinde bu kitapçıklar boyut ve popülarite olarak büydüler.
18. yüzyılda tıbbi metinler köylüleri sindirime zarar verdiği düşüncesiyle rafine yiyecekler yememeleri yönünde uyramaya başladılar. Nedense köylülerin besin açısından fakir yemelerinin onların bunu tercih ettiği için yedikleri yönünde bir inanç vardı. Oysa satın alabildikleri tek yemek bu olduğu için çürük sebze ve nemli ekmek yiyorlardı.
1779'da, Maceratalı Antonio Nebbia, Il Cuoco Maceratese ("Macerata Aşçısı") adlı kitabını yazdı. Nebbia yöresel sebzelerin ve makarna, pirinç ve gnocchinin önemine dikkat çekti. 1773'te, Napolili Vincenzo Corrado'nun Il Cuoco Galante ("Saray Aşçısı") kitabı Vitto Pitagorico'ya (vejetaryen yemek) önemli bir yer verdi. "Pisagorik yemek taze otlara, çiçeklere, meyvelere, tohumlara ve yeryüzünde bizim yiyebilmemiz için üretilen her şeye yer verir. Bilindiği üzere Pisagor, sadece bu türden ürünler kullanırdı. Şüphesiz, bu yemek tarzı insan için daha doğladır, ve et yemek zararlıdır." Bu kitap, 13 tarifle domatese gerçekten yer veren ilk kitaptı. Corrodo'nun kitabındaki Zuppa alli Pomidoro bugünkü Tuscan Pappa al Pomodoroya benzer. Corrado'nun 1798 basımı, Antoine-Augustin Parmentier'in başarılı kullanımından sonra yazılan "Patates Üzerine Deneme"yi de barındırıyordu. In 1790, Francesco Leonardi L'Apicio moderno ("Modern Apicius") adlı kitabında Roma döneminden başlayarak İtalyan mutfağının tarihini anlatıyor ve ilk domates sosuna yer veriyordu.
19. yüzyılda, Giovanni Vialardi, II. Vittorio Emanuele'nin baş aşçısı, mütevazı bir eve uygun tarifleri barındıran Modern Aşçılık ve Tatlıcılık Üzerine Bir Deneme'yi yazdı. Çoğu tarifi Torino yöresine özgü bölgesel yemeklerdi. 1829'da yayımlanan Giovanni Felice Luraschi'nin Il Nuovo Cuoco Milanese Economicosu Ançüez ve Limonlu Böbrek ve Gnocchi alla Romana gibi Milano yemeklerine yer veriyordu. Gian Battista ve Giovanni Ratto'nun 1871'de yayımlanan La Cucina Genovese Ligurya mutfağını konu alıyordu. Bu kitapta ilk defa pesto sosuna yer veriliyordu. Ippolito Cavalcanti tarafından yazılan La Cucina Teorico-Pratica 'yla ilk domatesli makarna tarifi yayımlanmış oldu. Pellegrino Artusi'nin 1891'de yazdığı La scienza in cucina e l'arte di mangiare bene ("Aşçılık Bilimi ve İyi Yeme Sanatı") günümüzün klasik İtalyan mutfağının başlangıç noktası sayılır ve hala da basılmaktadır. İçindeki tariflerin çoğu yaşadığı yer olan Romagna ve Toskana yemekleridir.
Malzemeler
İtalyan yemekleri çok sayıda meyve, sebze, sos ve et yemeğini içinde barındıran bir mutfaktır. İtalya'nın kuzeyinde balık, patates, pirinç, mısır, domuz eti ve peynir çeşitleri en çok kullanılan malzemelerdir. Ligurya'ya özgü malzemeler ise oldukça farklıdır; balık ve deniz ürünü çeşitleri, fesleğen, ceviz ve zeytinyağı oldukça yaygındır. Emilia-Romagna'da, sık kullanılan malzemelerin arasında domuz jambonu (prosciutto), sosis(cotechino), farklı salam çeşitleri, trüfler, grana, Parmigiano-Reggiano, domates ve Bolonez sos bulunur. Geleneksel orta İtalya mutfağında domates, at eti dışında her çeşit et, balık ve pecorino adı verilen bir tür peynir bol kullanılır. Güney İtalya'da da taze veya sos olarak domates, biber, zeytin ve zeytinyağı, sarımsak, enginar, ricotta, patlıcan, ançüez, sardalya ve ton balıkları ve kapari yöresel mutfağın temelini oluşturan malzemelerdir.
Makarna kuru ve taze olmak üzere iki şekilde üretilir. Yumurtasız yapılan kuru makarna gerekli şartlar sağlandığında iki yıla kadar dayanabilirken taze makarna buzdolabında en fazla birkaç gün dayanabilir. Makarna genellikle haşlanarak pişirilir. İtalyan makarnası geleneksel olarak al dente (İtalyanca "ısırmak için sert" anlamına gelip, çok yumuşak olmaması gerektiğini ifade eder) haşlanır.
Öğünler
Geleneksel olarak İtalya'da yemekler 3 veya 4 unsurdan oluşur. Öğünler açlık gidermekten çok, arkadaş ve aileyle zaman geçirmek ve sohbet etmek içindir. Bu sebeple de diğer Avrupa ülkelerindeki yemeklerden daha uzun sürer. Tatillerde, aile ziyafetlerinde yemek saatlerce sürebilir.
Günümüzde ise geleneksel İtalya menüsü sadece düğünler gibi özel etkinliklerde gerçekleşir ve günlük yemek ana yemek ve kahve olmak üzere iki bölümden oluşur. İtalyan öğünlerin ilginç bir tarafı da primo denilen birinci tabakta, ana yemek sayılmayan ama doyurucu olan risotto ve makarna gibi yemekler bulunur. Modern İtalyan mutfağında, makarna ve pizza çeşitlemeleriyle karbonhidrat ve proteinin aynı anda alınabileceği yemekler bulunur.
Not: Bu Şartlar bir restoran menüsünde Premium, Second, garnitürler olarak kullanılabilir.
Kan-beyin bariyeri
Kan-beyin bariyeri (KBB), nöron'ların olduğu merkezi sinir sistemi'nin hücre dışı sıvısı'na dolaşımdaki kan'daki çözünen'lerin seçici olmayan geçişini önleyen endotelyal hücreler'in yüksek düzeyde seçici yarıgeçirgen sınırıdır. Kan beyin bariyeri, kılcal duvar, astrosit uç-ayaklarının kılcal damarı kaplayan endotel hücreleri ve kılcal taban zarı içine gömülü perisit'ler tarafından oluşturulur. Bu sistem, bazı küçük moleküllerin pasif difüzyon ile geçişine ve ayrıca çeşitli besinlerin, iyonların, organik anyonların ve glikoz ve amino asitler gibi makromoleküllerin seçici ve aktif taşınmasına izin verir. Sinirsel fonksiyon için çok önemlidir.
Kan-Beyin bariyeri kan ile beyin arasında bulunan bariyerdir. Alkol, nikotin, kafein, glikoz gibi bazı maddeler kan beyin bariyerini geçmeyi başarabilirken bazıları da bu bariyeri aşamazlar böylelikle bunlara seçici geçirgen/permeable denir.
Kan-beyin bariyeri, sinir sistemine ait bir glia hücre tipi olan astrosit hücrelerince oluşturulur.
Malefiz
Malefiz (İngilizce: Maleficent; ), Robert Stromberg tarafından yönetilen fantastik türde 2014 yapımı bir ABD filmi. Film Disney'in 1959'da çektiği, Uyuyan Güzel masalının çizgi uyarlaması olan Uyuyan Güzel filminin, hikâyeyi kötü peri Malefiz'in gözünden anlatan canlı aksiyon versiyonudur. Bu yeni versiyonda esas kötü karakter Malefiz değil, Prenses Aurora'nın babası Kral Stefan'dır.
Ana çekimler Haziran ve Ekim 2012 arasında gerçekleşti. 9 Mayıs 2014'te Londra'daki Kensington Sarayı'nda film için özel bir gösterim yapıldı.
Malefiz, 28 Mayıs 2014'te Hollywood'daki El Capitan Sineması'nda gösterime girdi ve aynı gün Birleşik Krallık'ta gösterime girdi. Film Amerika Birleşik Devletleri'nde 30 Mayıs 2014'te Disney Digital 3D, RealD 3D ve IMAX 3D formatlarında ve geleneksel sinemalarda gösterime girdi. Film eleştirmenlerden karışık eleştiriler aldı ve Jolie'nin performansı, kostümleri, görsel efektleri ve müzikal notası için övgü topladı, eleştiri ise senaryoya ve tonlamadaki bazı tutarsızlıklara yönelikti. Malefiz ticari bir başarı elde etti, dünya çapında 758 milyon doların üzerinde hasılat elde etti ve 2014'ün dördüncü en yüksek hasılat yapan filmi ve aynı zamanda Jolie'nin en çok hasılat yapan filmi oldu. Film, 87. Akademi Ödülleri'nde En İyi Kostüm Tasarımı Akademi Ödülü adaylığı aldı. Bir devam filmi olan Malefiz: Kötülüğün Gücü, 2019'da gösterime girdi.
Konusu
Malefiz, bir insan krallığını çevreleyen büyülü bir orman diyarı olan Moors'ta yaşayan güçlü bir peridir. Genç bir kızken, Stefan adında bir insan köylü çocuğuyla tanışır ve ona aşık olur. Stefan, Malefiz'in 16. doğum gününde, ona gerçek aşkın öpücüğü dediği şeyi verir, ama bu asla olmayacaktır. Stefan'ın aşkı hırs yaptığı için gölgelenir ve yaşlandıkça ikisi birbirinden ayrılır ve Malefiz, Moors'un koruyucusu olur.
Bir süre sonra Diaval, Malefiz'e Kral Stefan'ın yeni doğan kızı Aurora'nın vaftiz edildiğini bildirir. İntikam için Malefiz davetsiz olarak şatoya gelir ve henüz bebek olan prensesi lanetler; 16. doğum gününde parmağını çıkrık miline batıracak ve sonsuza kadar uykuya dalacaktır. Malefiz, Stefan'ın merhamet etmesi isteğiyle alay eder, ancak lanetin bozulması için tek bir şart sunar; Lanet, Malefiz ve Stefan'ın var olmadığına inandıkları gerçek aşkın öpücüğü ile bozulabilecektir.
Stefan, Aurora'yı 16. doğum gününden sonraki güne kadar korumaları için üç periyle (Knotgrass, Thistlewit ve Flittle) birlikte yaşaması için ormanın içindeki bir klübeye gönderir. Krallıktaki tüm çıkrıkları yok eder ve kalıntılarını kale zindanında saklar. Stefan, Malefiz'i bulmak ve öldürmek için ordularını gönderir, ancak Malefiz, kendisini ve Moors'un sakinlerini askerlerden korumak için Moors'u aşılmaz bir dikenli duvarla çevreler. Laneti engellemeye çalışan Stefan, karısını ölüm döşeğinde görmeyi bile ihmal ederek deliliğe ve paranoyaklaşmaya doğru gider.
Kurna, Burdur
Kurna, Burdur ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Ahmetli, Erzincan
Ahmetli, Erzincan ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı 1528 yılına ait kaynakta Ahmediye olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Erzincan il merkezine 25 km uzaklıktadır.
Kurna, Burdur
Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Kurna olarak geçmektedir. Sonradan adı Yakaköy olarak değiştirilen köy, 2014 yılında tekrar "Kurna" adını almıştır.
Coğrafya
Burdur il merkezine 8 km uzaklıktadır.
Malefiz
Konusu
Malefiz, perileri ve Aurora'nın evini bulur. Yıllar geçtikçe Malefiz, Aurora'nın büyümesini uzaktan izler ve beceriksiz ve ihmalkar periler ona gerektiği gibi bakmadığında yavaş yavaş onunla ilgilenmeye başlar. Aurora 15 yaşındayken Malefiz ile ilk kez karşılaşır. Yıllarca gözetlendiğinin farkında olan Aurora, Malefiz'in "peri vaftiz annesi" olduğuna inanır. Malefiz, zaman geçtikçe kıza değer verdiğini fark eder ve laneti bir şekilde geri almaya çalışır, ancak başarısız olur, gerçek aşkın öpücüğü dışında laneti kıramaz. Bu arada, ormanda Aurora, Phillip adında genç bir prensle tanışır ve ikisi birbirinden etkilenir.
Aurora'nın 16. doğum gününden bir gün önce, Aurora Malefiz'e onunla Moors'ta yaşamak istediğini söyler. Aurora sonra kulübeye döndüğünde, periler istemeden Aurora'ya geçmişini, babasının kim olduğunu ve Malefiz'in gerçek kimliğini ağızlarından kaçırır. Aurora hemen öldü bildiği babasının şatosuna koşar, onu bulur ve sarılır. Babası Kral Stefan çok şaşırır ve kızını korumaya ve Malefiz'i öldürmeye o kadar odaklanmıştır ki, kızına sarılamaz ve muhafızlara hemen Aurora'yı odasına götürüp kilitlemelerini emreder. Aurora ise Malefiz'in ona lanetten hiç bahsetmemesine üzülür.
Aurora'yı korumak isteyen Stefan, Malefiz'i öldürmeyi planlarken onu bir odaya kilitler, ancak lanetin gücü Aurora'yı zindana çeker. Aurora parmağını bir iğneye batırır ve derin bir uykuya dalarak, laneti yerine getirir. Malefiz, onu kurtarmaya niyetiyle Phillip'i kaçırır ve Stefan'ın kalesine sızar. Phillip uyuyan Aurora'nın odasına girer, fakat öpücüğü Aurora'yı uyandırmaz. Sonunda geçmişteki hatalarından pişmanlık duyan Malefiz, gözyaşları içinde Aurora'dan özür diler ve alnını öper. Malefiz'in vaftiz kızına duyduğu annelik duyguları gerçek aşk olarak sayıldığından, Aurora uyanır.
Malefiz ve Aurora şatodan ayrılmaya çalışırken, Stefan ve muhafızları onları pusuya düşürür. Malefiz'e bir demir ağ atılır. Malefiz, Diaval'ı Stefan'ın muhafızlarıyla savaşan bir ejderhaya dönüştürür, ancak sonunda o da yakalanır. Stefan ölümcül darbeyi indirmeden önce, Aurora Malefiz'in kafeste kilitli olan kanatlarını bulur ve serbest bırakır. Kanatlar Malefiz'e uçar ve kendilerini Malefiz'in vücuduna yeniden bağlarlar. Malefiz uçarak, Stefan'ı kalenin en yüksek kulesinin tepesine taşır, ancak onu öldürmeye cesaret edemez. Ancak arkasını dönerken Stefan Malefiz'e saldırır ve ikisi de birbirine dolanarak kuleden düşer. Malefiz kanatlarını açar ve Stefan tutuşunu kaybeder ve düşerek ölür.
Ali Rıza Benli (siyasetçi)
Hukuk mezunudur. Maarif Nezareti Maarif Meclisi Kaleminde zabıt katipliği, Selanik İstinaf Mahkemesi üyeliği, İthamiye Heyeti Başkanlığı, Fevkalade Mahkeme üyeliği, İdadi Okul öğretmenliği, İstanbul 1.Sınıf Sulh Hakimliği, İstanbul Öğretmen Okulu öğretmenliği, Selçuk Hatun Sultanisi öğretmenliği, Kastamonu ve İzmir İstinaf Mahkemeleri başkanlıkları, Osmanlı Meclis-i Mebûsan'ı I., II., III.ve IV.dönem Kırşehir mebusluğu ve TBMM II.dönem Kırşehir milletvekilliği yapmıştır. Memurin Muhakemat Heyeti Başkanlığı yapmıştır. Evli ve beş çocuk babasıdır.
NGC 1632
NGC 1632, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Tay takımyıldızı yönünde bulunur. Sa tipi bir sarmal galaksidir. Amerikan astronom Frank Muller tarafından 1886 yılında 66,04 cm (26 inç) çaplı mercekli tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Demirözü, Kütahya
Demirözü, Kütahya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 400 yılı kayıtlarında Meiros, 1910 yılı kayıtlarında Malatya ya da Malatça, 1928 yılı kayıtlarında ise Geriz Malatyası olarak geçmektedir.
Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 44 km uzaklıktadır.
Yatağankaya, Güçlükonak
Yatağankaya, Şırnak ilinin Güçlükonak ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Xoran olup, "xwaran" sözcüğü Kürtçede "çukur yer" anlamına gelmektedir. Daha önceleri Siirt ili Eruh ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında Siirt ilinin yeni kurulan ilçesi Güçlükonak'a bağlanmıştır. Kısa bir süre sonra da yeni kurulan Şırnak ilinin Güçlükonak ilçesinin bir köyü olmuştur. 1993 yılında terör ve güvenlik gerekçesiyle boşaltılan köy, 2006 yılında tekrar yerleşime açılmıştır.
Coğrafya
Köy, Şırnak il merkezine 80 km, Güçlükonak ilçe merkezine 10 km uzaklıktadır. Köy, Güçlükonak'ın kuzeyinde olup, numaralı Güçlükonak-Eruh il yolu üzerindedir.
Yanlış Anlama
Yanlış Anlama, Ulaş Cihan Şimşek'in yönettiği 2017 yapımı sinema filmidir.
Filmin konusu
Türkiye ve Azerbaycan’dan iki aile beraber 10 gün geçirmelidir. İki dilin ve kültürün hem yakınlığı hem farklılığı sonucu ortaya komik maceralar çıkacaktır.
Eğlenceli bir yanlış anlama hikâyesini anlatan filmin yönetmen koltuğunda Ulaş Cihan Şimşek oturuyor. Filmin senaryosu ise Ayberk Çınar’a ait. Filmin oyuncu kadrosunda ise Şevket Çoruh, Bahadır Efe, Duygu Karaca, Islam Mehreliyev, Ferda Xudaverdiyev, Pervin Abiyeva, Pelin Sönmez gibi ünlü isimler yer alıyor.
Kısa tüylü Alman puanteri
Kısa tüylü Alman puanteri, Almanya kökenli av köpeği.
Karakter Özellikleri
Sahibine düşkün olduğundan, sahibiyle düzenli vakit geçirmeyi çok sever. Sosyalliğe açık olan ve düzenli egzersize ihtiyaç duyan bu ırk, yanında her daim bir arkadaş görmek isteyecektir.
Dış bağlantılar
Alman Kısa Tüylü Puanteri Irk Bilgisi
Clive Granger
Sir Clive William John Granger (d. 4 Eylül 1934 Swansea, Galler, Birleşik Krallık - ö. 27 Mayıs 2009, San Diego, California, ABD) Galli ekonomist ve Nottingham Üniversitesi ve Kaliforniya Üniversitesi'nde emekli profesör. 2003 Nobel Ekonomi Ödülü'nü Robert F. Engle ile paylaştı.
Sabirabad
Sabirabad şehri yakınında (Sukovuşan köyü) Kura ve Aras nehirleri birleşmektedir.
Nüfusu 2008 hesaplarıyla 28.400 kişi.
Yarıköy, Burdur
Yarıköy, Burdur ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1912'den beri aynı adı taşımaktadır. Köy daha önceleri Yeşilova'ya bağlıyken 1942'de Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Eibelstadt
Eibelstadt Almanya'nın güneyindeki Bavyera eyaletinin kuzeyinden yer alan Würzburg iline bağlı belediye. Belediye 7,06 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2015 itibarıyla 3022 olarak tespit edilmiştir. Kilometrekare başına 428 kişilik bir nüfus yoğunluğuna sahiptir. Belediye Başkanlığı Markus Schenk tarafından yürütülmektedir.
Filistin bayrağı
Filistin bayrağı, Filistin halkını ve devletini temsil etmek için kullanılan resmi bayraktır.
Bayrak üç eşit boyutta siyah, beyaz ve yeşil şeritten oluşur. Bunu soldan en uç noktası bayrağı ortalayacak şekilde duran bir kırmızı ikizkenar üçgen tamamlar. Bu renkler Pan-Arabizm renkleridir. Bayrak Batı Sahra, Sudan ve Ürdün'ün bayraklarına çok benzer. 30 Eylül 2015'ten beri Birleşmiş Milletler binası önünde Filistin bayrağı da asılıdır.
Tasarım
Bayrağın renk kodları ve ölçüleri aşağıda verilmiştir.
Salyan
Salyan  (Azerice:  Salyan ), Azerbaycan'da şehir. Salyan Rayonunun idarî merkezidir.
Nüfusu 2013 hesaplarıyla 37.000 kişi.
Kızağılı, Uğurludağ
Kızağılı, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri İskilip ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.
Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 63 km, Uğurludağ ilçe merkezine 13 km uzaklıktadır.
Guy Bourdin
Guy Bourdin (1928-1991), Paris’te doğmuştur ve heyecan verici hikayeler, yoğun kompozisyonlar ve hiper gerçek renkler içeren, zamanı geçmeyecek görüntüler yaratmaktadır. Guy Bourdin, tüm bir jenerasyonun hayal gücünü yakalamıştır ve 20. yüzyıl görsel sanatının en cüretkar ve ilginç sanatçılarından biri olarak kabul edilmektedir. Kariyeri otuz yılı aşkın bir süreyi kapsamaktadır. Günümüzde, eserleri, Victoria & Albert Museum, The Jeu de Paume ve Beijing’deki Çin Ulusal Müzesi gibi en prestijli müzelerde sergilenmektedir.
Dereköy, Kütahya
Dereköy, Kütahya ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Kütahya il merkezine 14 km uzaklıktadır.
Alaska yerli sanatı
Alaska yerli sanatı, Amerika Birleşik Devletlerinin Alaska eyaletinde beş ana kültür grubuna ayrılan ve Amerika yerlilerinden ayrı değerlendirilen avcı ve toplayıcı Alaska yerlilerinin sanatıdır. Türkiye'nin iki katı büyüklüğündeki Alaska'nın dünyanın geri kalanından uzak olması bu sanatların yeterince tanınmamasının ana sebebidir. Günümüzde Alaska Native Arts Foundation adlı kâr amacı gütmeyen kurum tarafından tanıtım ve dağıtımı yapılan bu sanatın ürünleri zengin ve çeşitlidir. Bu sanatta Kızılderili halklarından Tlingitler ve Haydalar totem direği gibi tahta oymacılık ürünleriyle tanınırken, Atabask dillerini konuşan Kızılderililer (Alaska Atabaskları) boncuk işi ve sepet yapımıyla, Eskimo halklarından İnyupikler fildişi oymacılığıyla, Yupikler ise daha çok maskelerle öne çıkarlar. Alaska yerli sanatı örnekleri dünyanın değişik müzelerinde sergilenmektedir ve Alaska'daki örnekleri Alaska Yerli Dil Merkezinde de bulunmaktadır.
Yerliler
Alaska yerlileri beş ana kültür grubuna ayrılır ve ilk üçünü Eskimo-Aleut halkları son iki grubu da Kızılderililer oluşturur:
Beşinci grupta yer alan Alaska Kızılderililerinden Tlingit, Hayda ve Çimşiyanların sanatı, Kanada'daki Kanada Kızılderililerinden Kwakwaka'wakw (Kwakiutl) ile Nuu-chah-nulth (Nootka) halklarıyla birlikte Pasifik Kuzeybatısı sanatı (Northwest Coast art of Pacific Northwest) adı altında da ele alınırlar.
Tarih
Alaska tarihinde sanat anlayışı dekoratif değil gelenekseldir ve çoğu kullanımlık ürünlerdir veya şamanistik öğelerdir. Dekoratif sanat anlayışı ancak son yüzyılda Batılıların etkisiyle oluşmuş ve son yıllarda da İnternetin gelişimine bağlı olarak tanınmaya başlamıştır.
Malzeme ve ürünler
Alaska yerli sanatında ana malzemeler arasında deniz (fok, mors) ve kara (Kutup ayısı, Kutup tilkisi, kızıl tilki, boz kurt, tavşan, lemming, gelengi, gelincik, kakım, Kutup porsuğu, köpek) memelilerinin derileri, mamut ve morsun dişleri (fildişi), Grönland balinasının dişleri (balina çubuğu) ve kemiği, misk sığırının boynuzu ve tüyleri, Dall yaban koyununun boynuzu, sığın'ın boynuzu, derisi ve tüyleri, rengeyiğinin post, tüy ve boynuzu, oklu kirpinin ok denilen dikenleri, huş ağacının kabuğu (huş kabuğu), ağaç (çam, ladin, mazı, kavak, kızılağaç) odun ve kütükleri, Elaeagnus commutata iğdesinin çekirdeği, buğdaysı ya da kamışsı otların sapları, deniz kabuğu (midye, istiridye, denizdişi kabuğu, deniz salyangozu) sayılabilir. Minerallerden nefrit ile yeşim taşları da malzeme olarak kullanılır. Eskimolarda ayrıca balık (Pasifik sombalığı, halibut) derisi, kuş (ördek, kaz, pufla, dalgıç kuşu, dalıcı martı, kuğu, kar baykuşu) derisi, fok bağırsağı gibi oldukça farklı malzemeye de çokça rastlanır. Boncuk işinde (beadwork) kullanılan boncuklar Avrupa kökenlidir.
Bütün bu malzemelerden esas olarak kullanıma yönelik giysi (parka, qaspeq (kuspuk), eldiven, pantolon, maklak, kar ayakkabısı), kar gözlüğü, aksesuar (labret, kolye, bilezik, yüzük), araç gereç (zıpkın, kayık, Eskimo kayığı, kano, tobagan, kızak, ulu bıçağı), bebek, oyuncak ya da kap kacak veya şamanistik törenlerde kullanılan maske ya da totem direği yapılır. Dokuma sanatı örnekleri daha çok Pasifik Kıyısı Kızılderililerinde (Hayda, Tlingit ve Çimşiyanlar) görülür.
Halklarına göre sanat
Sibirya Yupikleri, yaygın olarak morsun dişinden ve kemiğinden labret ya da sepet tutamağı olarak kullanımlık oymacılık sanatını uygularlar. Bu sanat, Avrupa'dan ilgili aletlerin gelmesiyle daha da ince hale gelmiştir. Günümüzde, Sibirya Yupikleri'nin ana geçim kaynaklarından birini oluşturur. Oymacılığın yanında, kürkten mozaik biçiminde kırkyama da görülür.
Guçinlerin Gwichyaa Zhee olarak da bilinen Fort Yukon'daki Gwich’yaa Gwich’in kabilesi, geçmişte oklu kirpinin (Erethizon dorsatum) ok denilen dikenleriyle kirpi işini (porcupine quillwork) ceket ve eldivenlerde birincil süsleme öğesi olarak yaparken, 1800 lerin sonunda cam boncukların Avrupa'dan gelişiyle birlikte hızlı bir değişim yaşanmış ve kirpi işi yerini büyük ölçüde boncuk işine (beadwork) bırakmıştır. Günümüzde bot, ceket ve eldivenlere yaptıkları kullanımlık ve dekoratif boncuk işi sanat ürünleriyle tanınırlar. Geleneksel huş ağacının kabuğundan yapılan kanolar ile kar ayakkabısı bir diğer sanat ürünleridir. Guçinlerde ayrıca resim sanatı da gözde olan yeni sanatlar arasındadır. Guçinlerin rengeyiği derisinden yaptıkları geleneksel giysileri de vardır ve bunlar yerli kültüre sahip çıkma kaygısıyla ve ekonomik getirisinden dolayı günümüzde proje hâlinde desteklenip teşvik edilmektedir. Bu deri giysilerde aksesuar olarak oklu kirpi dikeni ile Elaeagnus commutata türünden iğdenin tohumları (çekirdekleri) kullanılır.
Değinaklar söğüt kökü sepetçiliği (willow root basketry) ile tanınırlar. Buna karşın diğer Alaska Atabasklarından kadınlar esas olarak huş ağacının kabuğundan (huş kabuğu) sepet örer.
Aşağı ve Yukarı Tananalar ise kahve kutusu sepetleriyle (coffee can basket) bilinirler.
Tlingitlerde, sanat çalışmaları daha çok fonksiyoneldir. Deriden giyim kuşam ürünleri ile ağaçtan oyma kano ve özellikle de totem direği en çok tanınan ve örnekleri dünyanın değişik müzelerinde görülen sanat eserleridir. Geleneksel yontma aracı olarak denizkabuğu, taş ve kemikten yapılan bıçak, yontu malzemesi olarak da yabani koyun ve keçi kemikleri de kullanılsa da daha çok ağaç tercih edilir. Kano ve totemlerde kullanılan ağaç olarak yöredeki mazı (Thuja) türleri olan Batı mazısı ve boylu mazı tercih edilir. Ahşaba yemek tadını geçirmediği için kap kacak daha çok kızılağaçtan yapılır. Geleneksel Tlingit kültürü sözlü tarihe dayandığından totemler genellikle bir hikâye anlatımını tasvir eder. Bir Tlingit kabilesi (ḵwáan) olan Çilkatlar (Jilḵáat Ḵwáan) tarafından geliştirilen ve sonra da diğer Tlingitlere ve Hayda ile Çimşiyanlara da geçen Çilkat dokuması adı verilen dokuma örnekleri Alaska yerli sanatının en çok tanınan örneklerindendir.
Haydaların Alaska'da yaşayan Kaigani denen kabilesi hariç çoğu Kanada'da yaşar. Hayda sanat ürünleri arasında maskeler, sepetler, dokumalar ve totem direği ile heykel oymaları görülür. Alaska ve Kanadalı Hayda sanatçıları arasında ladin kökünden sepet yapan Primrose Adams, sepet ve düğme battaniye (button-blanket) ören Florence Davidson, sepetçi Diane Douglas-Willard ile Delores Churchill, oymacı Reg Davidson, Robert Davidson, Freda Diesing, Charles Edenshaw ile Bill Reid sayılabilir.
Günümüzde kültürlerarası iletişimim fazla olması farklı gruplardan yerlilerin birbirinden etkilenebilmesine sebep oluyor. İnyupik Eskimoları Grönland balinasının kaburga kemiklerinden heykelcikler oyar ve bu geleneği günümüzde Kızılderili Alaska Atabasklarından modern sanatçılar da sürdürür.
Günümüzde
Günümüzde İnternetin gelişimiyle birlikte Alaska yerli sanat ürünleri de geniş kitlelere ulaşmış ve tanınmaya başlamıştır. Yerli ekonomisine katkısı dolayısıyla Alaska Native Arts Foundation adlı kâr amacı gütmeyen kurum tarafından desteklenmektedir. Fairbanks Alaska Üniversitesi (UAF, University of Alaska Fairbanks) 1965 yılında yerli sanatı programı oluşturmuş ve bu amaçla da Native Art Center at the University of Alaska Fairbanks kurulmuştur.
Rabinowitz Courthouse'da Alaska yerli sanatına ait çağdaş stilize tasarımların örnekleri bulunmaktadır.
Yeni sanatlar
Alaska yerli sepetçiliği birbirinden oldukça farklı teknik ve stillerde yapılır. Güneydoğudaki ladin kökü ve sedir kabuğundan örülen girift sepetlerden Aleut adalarındaki mikroskobik ince örümlü çim sepetlere ve Arktik kıyının söğüt ve balina çubuğundan yapılan sepetlerine kadar değişkenlik gösterir. Bir asır önce oldukça yaygın olan geleneksel sepetçilik, modernleşmeyle birlikte günümüzde azalsa da, daha çok yeniden keşfedilme ilgisiyle ayakta durmaktadır.
Alaska yerlilerinin kullanımlık geleneksel sanatlarına benzeyen fakat nispeten son dönemde yapılıp gelenekselleşen dekoratif sanatlar da bulunur. Bunlar içinde Kuzey Alaska sahil İnyupiklerinin (Taġiuġmiut) balina çubuğu sepetçiliği ile içbölgedeki Nunamiut İnyupiklerinin rengeyiği postundan yaptıkları maskeler dekoratif olduğu kadar yerli ekonomisine hatırı sayılır katkı yapan ürünlerdir.
Balina çubuğu sepetçiliği (baleen basketry) İnyupik Eskimolarının Kuzey Alaska'da balina çubuğundan yaptığı yeni sanat ürünlerinin başında gelir. Balina çubuklu sepet ilk önce turistik amaçlı olarak 1914-1918 yılları arasında üretilmiş olup zamanla farklı stiller geliştirilmiştir. Önceleri erkeklerce yapılan sepetçilik 1970 lerden beri daha çok kadınlarca yapılmaktadır. Point Hope yöresinde sepetlerde tutamak olarak St. Lawrence Adasındaki Sibirya Yupikleri ya da King Adası İnyupiklerinin yaptığı fildişi oyma heykelcikler kullanılır.
Nunamiutlarda rengeyiği derisinden ve postundan yapılan maskeler Noel zamanı kutlamaları neşelendirmek amacıyla 1950 lerde Bob Ahgook, Justus Mekiana ve Zaccharias Hugo tarafından yapılmaya başlanmış ve zamanla bir gelenek hâline dönüşmüştür. Bütünüyle deri ilk maskeyi 1951 yılında Bob Ahgook ile Zaccharias Hugo yapmıştır. Ahşap kalıplı deri maskeleri ise 1956 yılında Justus Mekiana yapmış ve bu maske yapımında bir dönüm noktası olmuştur. Deriler demlenmiş çayla kahverengi tonda renge boyanırlar. 1960 ların ortalarında Anaktuvuk Pass köyünde çoğu yetişkin için önemli kazanç kaynağı hâline gelmiştir. Bugün bu gelenek sürdürülmekte ve teşvik edilmektedir.
Natalie Babbitt
Natalie Babbitt (28 Temmuz 1932 - 31 Ekim 2016 ), Amerikalı çocuk kitapları yazarı. 1982 yılında Hans Christian Andersen Ödülü'ne aday gösterilmiştir. Yazar 2012 yılında American Academy of Arts and Letters tarafından ilk kez verilen E.B. White Ödülü'nün de sahibi olmuştur.
Levent Kırca
Zeki Levent Kırca  (28 Eylül 1950, Samsun - 12 Ekim 2015, İstanbul), Türk komedyen, tiyatro ve sinema oyuncusudur. Aydınlık gazetesi yazarlığı ve Vatan Partisi'nin Merkez Yürütme Kurulu üyeliğini yapmıştır. Sanatçının ikisi ilk eşinden, ikisi de Oya Başar'dan olan 4 çocuğu vardır. 33. Türkiye Hükûmeti'nde Kültür Bakanlığının tavsiyesiyle verilmeye başlanan Devlet Sanatçısı unvanına 1998'de layık görülen sanatçının bu unvanı 62. Türkiye Hükûmeti tarafından geri alındı.
Yaşamı ve kariyeri
1950 yılında öğretmen Bahriye Kırca ile ressam Mehmet Kırca'nın ikinci çocuğu olarak Samsun'da doğdu. Ailesi aslen Ordu'nun Eyüplü köyündendir. Çocukluk yıllarında annesiyle birlikte Ankara'ya yerleşti. Tiyatro ile lise yıllarında tanıştı. İlk kez 1965'te Ankara Devlet Tiyatrosu'nda sahneye çıktı. Ankara Birlik Tiyatrosu ve Halk Oyuncuları'nda çalıştı. 10 yıl Ankara'da tiyatro çalışmalarında bulunmasının ardından İstanbul'a yerleşti. Nasreddin Hoca, Oyun Treni, Siz Olsaydınız Ne Yapardınız?, Bu Oyun Nasıl Oynanmalı?, Sağlık Olsun!, Ne Olur Ne Olmaz? gibi televizyon dizilerinin yapımcılığını üstlendi. 1978'de Taşı Toprağı Altın Şehir adlı filmle sinemaya geçti. Ne Olacak Şimdi? ve Mavi Muammer adlı filmlerde oynadı. Hodri Meydan Topluluğu adlı tiyatro grubunu kurdu. Eski eşi Oya Başar ile birlikte "Güzel ve Çirkin" ve "Sefiller" adlı oyunları sergiledi. Üç Baba Hasan, Kadıncıklar adlı oyunları sergiledi. 1988'de başlayıp 22 yıl süren Olacak O Kadar adlı televizyon programını hazırladı. İlk sinema yönetmenliği denemesini Son adlı filmle yaptı. Daha sonra Şeytan Bunun Neresinde adlı filmi yönetti. 1998'de Işılay Saygın'ın verdiği bir demeçte "52 yaşındayım ve hâlâ bakireyim" sözlerini 'Olacak O Kadar' programında 'deliksiz süzgeç' benzetmesiyle kullanan Kırca'ya Saygın tarafından dava açıldı. Ve RTÜK'e şikâyetle Kanal D'yi 1 günlüğüne kapatmış, Kırca da açlık grevi yapmıştı. Deniz Baykal'ın konuyu Meclis'e taşıyacağına söz vermesi üzerine açlık grevine son verdi. Olayla ilgili İngiltere'nin gazetelerinden The Daily Telegraph, 'Komedyen seks şakası yüzünden açlık grevinde' başlığıyla olayı özetledi. Kırca, yaşananlarla ilgili  Biz Genelkurmay Başkanı Karadayı 'yı bile canlandırdık. Kendisi bizi arayıp tebrik etti. Benim yüzümden çalıştığım kanalın kapatılmasını hazmedemiyorum  dedi.
2000 yılında mahkeme, yapılan esprilerde Saygın'ın kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kanısına varıldığını belirterek Kırca'yı 6 milyar lira manevi, 118 milyon lira maddi tazminat ödemeye mahkûm etti.
1998 yılında 33. Türkiye Hükûmeti'nde Kültür Bakanlığının tavsiyesiyle verilmeye başlanan Devlet Sanatçısı unvanına layık görülmüş, Kırca'nın bu unvanı Nisan 2015'te geri alınmıştır. Saint Petersburg Bal Mumu Heykelleri Müzesi'nde heykeli olan nadir Türk sanatçılardan olup 2011 yılında Karımın Dediği Dedik Çaldığı Kontrbas isimli komedi dizisine başlamış fakat reyting alamadığından dolayı dizi 4 bölüm sürmüş ve bitmiştir.
Oyunculuk dışı kariyeri
Levent Kırca, Beykent Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde öğretim üyeliği yapmış, Mart 2009 Belediye Seçimleri için Demokratik Sol Parti'den Üsküdar Belediye Başkanlığı için aday olmuş fakat 4. sırayı alarak kazanamamıştır. 2011'den itibaren Aydınlık gazetesinde köşe yazarlığı yapmış, 2013 yılının Ocak ayında ise Ulusal Kanal genel müdürlüğü, daha sonra Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini üstlenmiş ve son olarak 30 Mart 2014 günü yapılan Mahalli İdareler Seçiminde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına İşçi Partisi'nden aday olmuştur. 15.232 (%0,2) oy alarak 8. sırada yer almıştır.
Ölümü
2015 yılında yakalandığı karaciğer kanseri nedeniyle kemoterapi tedavisi görmekte olduğu Marmara Üniversitesi Pendik Eğitim ve Araştırma Hastanesinde 12 Ekim 2015 gecesi saat 02.40'ta yaşamını yitirdi. Cenazesi, 13 Ekim 2015 Salı günü Levent Camii'nde kılınan cenaze namazının ardından Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilmiştir.
Panama'nın vize politikası
Vizeden muaf ülkelerden gelen vatandaşlar maksimum 180 gün süreli Panama ziyaretçilerinde vize almaları gerekmez. Tüm ziyaretçilerin en az 3 ay geçerli bir pasaporta sahip olmaları gerekir.
Vize muafiyeti
Aşağıdaki 112 ülkenin pasaport sahipleri Panama ziyaretlerinde vize almaları gerekmez:
Çin, Küba, Dominik Cumhuriyeti, Haiti ve Filipinler diplomatik, resmi ya da hizmet pasaportu sahiplerine vize gerekmez.
Mu Tiya Mu
Mu Tiya Mu, The Mysterious Melody, Ulaş Cihan Şimşek'in yönettiği 2015 yapımı sinema filmidir.
Joe Gaetjens
Joseph "Joe" Edouard Gaetjens (19 Mart 1924, Port-au-Prince - 10 Temmuz 1964, Port-au-Prince), Haitili futbolcudur. 1950 FIFA Dünya Kupası'nda ABD millî takımıyla üç maça çıkmış ve İngiltere ile oynanan grup maçında attığı golle maçın 1-0 sonuçlanmasını sağlamıştır.
İlk yılları
19 Mart 1924 tarihinde, Haiti'nin başkenti Port-au-Prince'te; Haitili bir anne ve Alman bir babanın oğlu olarak dünyaya geldi. Dedesi Thomas, Prusya Kralı III. Friedrich Wilhelm tarafından Haiti'ye gönderilmişti.
Futbolculuk kariyeri
Futbolculuk kariyerine ülkesi Haiti'nin Etoile Haïtienne takımında başladı. 1942 ve 1944 sezonlarında iki Ligue Haïtienne şampiyonluğu yaşadı. 1947 yılında, Haiti hükûmeti tarafından verilen bursla New York'taki Columbia Üniversitesi'nde muhasebe eğitimi almaya başladı. Öğrenimine devam ettiği sırada, American Soccer League'de mücadele eden Broookhattan'da futbolculuk kariyerini sürdürdü. Burada gösterdiği performansla birlikte, ABD vatandaşı olmamasına karşın 1950 FIFA Dünya Kupası için belirlenen 23 kişilik ABD millî takımı kadrosunda yer aldı. Turnuva ABD formasıyla üç maçta forma giydi. 29 Haziran günü İngiltere ile yapılan ve 1-0 sonuçlanan maçta takımının tek golünü atan isim oldu. Ancak ABD, grubunu son sırada tamamlayarak turnuvaya veda etti.
Turnuvanın sonlanmasından birkaç ay sonra okulu bıraktı ve kariyerini Fransa ekiplerinden RC Paris'te sürdürdü. 1951-52 sezonunu Olympique Alès'te geçirmesinin ardından futbola başladığı kulüp olan Etoile Haïtienne'e döndü. 27 Aralık 1953'te, 1954 FIFA Dünya Kupası elemeleri kapsamında Meksika ile oynanan maçta ilk ve son kez Haiti forması giydi.
Ölümü ve sonrası
Gaetjens'in akrabalarından Louis Déjoie, 1957 Haiti genel seçimlerine katılmış ve seçimler sonucunda devlet başkanı seçilen François Duvalier'nin arkasında kalmıştı. Seçimin ardından Gaetjens'in kardeşleri, yeni hükûmete karşı darbe yapma amacı taşıyan ve Dominik Cumhuriyeti'nde sürgünde olan bir grupla ilişki içerisindeydi.
Gaetjens'in hayatı, 2005 yılında çekilen ve 1950 Dünya Kupası'ndaki 1-0'lık ABD-İngiltere maçını konu alan The Game of Their Lives isimli filmde Jimmy Jean-Louis tarafından canlandırıldı.
Yassıgüme, Burdur
Yassıgüme, Burdur ilinin merkez ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1912 yılı kayıtlarında Yasıgömü olarak geçmektedir. Köy daha önceleri Yeşilova'ya bağlıyken 1942'de Burdur merkez ilçeye bağlandı.
Coğrafya
Burdur il merkezine 24 km, Merkez ilçe merkezine km uzaklıktadır.
Şamahı
Şamahı (Azerice: Şamaxı), Azerbaycan'da şehir olup Şamahı Rayonu'nun idarî merkezidir.
Nüfusu 2012 hesaplarıyla 36.800 kişi. Geleneksel dansçıları Şamahı Dansçıları ve belki de Soumak kilimlerine adını vermesiyle ünlüdür.
Şamahı on bir büyük depremle sarsılmış, ancak birçok kez yeniden inşa edilerek Şirvan'ın ekonomik ve idari başkenti ve İpek Yolu üzerindeki önemli kentlerden biri olma rolünü sürdürmüştür. On bir depremin sekizinden sağ çıkan tek yapı, 8. yüzyılda inşa edilen Şamahı'nın simgesi Cuma Camii'dir.
Şemkir
Şemkir  (Azerice:  Şəmkir ), Azerbaycan'da şehir. Şemkir Rayonunun idarî merkezidir.
Eski meskun yerlerinden birisidir. 1944'te şehir statüsü almıştır. 2019 nüfusu 43.400 kişidir.
René Guillot
Robert Vernay'ın yönetmenliğini üstlendiği Fort de la solitude (1948) filmi Guillot'nun cinsel içerikli öykülerinden esinlenmiştir.
NGC 1634
NGC 1634, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Boğa takımyıldızı yönünde bulunur. E-S0 tipi bir merceksi, eliptik galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1798 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
F klavye
F klavye, Türkçe için özel olarak geliştirilmiş bir klavye çeşididir. 20 Ekim 1955 tarihinde Bakanlıklararası Standardizasyon Komitesi tarafından onaylanmış ve bu tarihten itibaren kullanılmaya başlanmıştır.