cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Catharine MacKinnon
Catharine Alice MacKinnon (d. 7 Ekim 1946), Amerikalı radikal feminist hukuk bilgini, aktivist ve yazardır. 1990'dan beri görev yaptığı Michigan Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Elizabeth A. Long Hukuk Profesörü ve Harvard Hukuk Fakültesi'nde James Barr Ames Misafir Hukuk Profesörüdür. 2008'den 2012'ye kadar, Uluslararası Ceza Mahkemesi Savcısının özel toplumsal cinsiyet danışmanlığını üstlenmiştir.
Uluslararası hukuk, anayasa hukuku, siyaset ve hukuk teorisi ve içtihat uzmanı olan MacKinnon, kadın haklarına ve cinsel taciz, tecavüz, fuhuş, seks ticareti ve pornografi dahil olmak üzere cinselliğin istismarına ve sömürüsüne odaklanır. Pornografinin bir medeni hak ihlali olduğunu ve eğitim ve istihdamda cinsel tacizin cinsiyet ayrımcılığı oluşturduğunu ilk savunanlar arasındaydı.
MacKinnon, Çalışan Kadınların Cinsel Tacizi (1979); Değiştirilmemiş Feminizm (1987), Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru (1989); Sadece Sözler (1993); Cinsiyet Eşitliği, bir vaka defteri (2001 ve 2007); Kadınların Yaşamları, Erkeklerin Yasaları (2005); ve Kelebek Siyaseti (2017) kitaplarının yazarıdır.
Hayatının ilk dönemleri ve eğitimi
MacKinnon, Elizabeth Valentine Davis ve George E. MacKinnon'ın (bir kız ve iki erkek) üç çocuğundan ilki olarak Minneapolis, Minnesota'da doğdu. Kendisi de bir avukat olan babası, 1947–1949 yılları arası milletvekili ve 1969–1995 yılları arası ABD DC Temyiz Mahkemesi yargıcıydı.
MacKinnon, annesinin mezun olduğu okul olan Smith College'tan mezun aile bireyleri içinde üçüncü kuşaktadır. Juris Doctor derecesini 1977'de Yale Üniversitesi'nden ve doktora derecesini yine Yale'den 1987'de siyaset bilimi alanında aldı. Yale'deyken Ulusal Bilim Vakfı bursu aldı.
Kariyeri
MacKinnon, Michigan Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Elizabeth A. Long Hukuk Profesörü ve Harvard Hukuk Fakültesi'nde James Barr Ames Misafir Hukuk Profesörüdür. 2007'de Harvard Hukuk Fakültesi'nde Roscoe Pound Misafir Hukuk Profesörü olarak görev yaptı ve ayrıca NYU, University of Western Australia, University of San Diego, Hebrew University, Columbia Hukuk Fakültesi, University of Chicago, Basel, Yale Hukuk Fakültesi, Osgood Hall Hukuk Fakültesi, UCLA Hukuk Fakültesi ve Stanford Hukuk Fakültesi'nde misafir öğretmenliklerde bulundu.
MacKinnon, çok atıf alan bir hukuk bilgini ve düzenli olarak konuşmalar yapan bir konuşmacıdır. Fikirleri birbiriyle kesişen üç alana ayrılabilir: cinsel taciz, pornografi ve fuhuş, ve uluslararası çalışma. Ayrıca toplumsal ve siyasal kuramlar ve metodolojiler üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır.
Cinsel taciz
MacKinnon kitabında, cinsel tacizin cinsiyet ayrımcılığı olduğunu, çünkü eylemin kadınların erkeklerle olan toplumsal eşitsizliğinin bir ürünü olduğunu ve bunu yeniden ürettiğini savundu (örneğin bkz. 116–18, 174). İki tür cinsel taciz arasında ayrım yapar (bkz. 32–42):
1980'de Eşit İstihdam Fırsatı Komisyonu, hem karşılıklı çıkara yönelik tacizi hem de düşmanca çalışma ortamı oluşturacak tacizi yasaklayarak cinsel tacizi yasaklayan yönergeleri kabul ederken MacKinnon'ın çerçevesini kullandı (bkz. 29 C.F.R. § 1604.11 (a)). Mahkemeler de bu kavramları kullandı.
1986'da ABD Yüksek Mahkemesi, Meritor Savings Bank v. Vinson'a cinsel tacizin toplumsal cinsiyet ayrımcılığına karşı yasaları ihlal edebileceğini söyledi. MacKinnon, davacı Mechelle Vinson'ın eş danışmanıydı ve Yüksek Mahkeme'de dava dosyasını yazdı. Meritor davasında Mahkeme, karşılıklı çıkara yönelik cinsel taciz ile düşmanca işyeri tacizi arasındaki farkı kabul etmiştir. 2002 tarihli bir makalede MacKinnon, Mahkemeden alıntı yaparak şunları yazdı:"O zamanlar Justice Rehnquist, oybirliğiyle alınan bir mahkeme kararı için 'şüphesiz,' diye yazmıştı, 'bir amir, bir astına astının cinsiyeti nedeniyle cinsel tacizde bulunduğunda, o amir[ler] cinsiyete dayalı olarak arasında 'ayrımcılık yapar[lar]'. DC Mahkemesi ve kadınlar kazanmıştı. Yeni bir ortak hukuk kuralı oluşturuldu."Ocak 2000'de Fred R. Shapiro tarafından yayınlanan bir araştırmaya göre , Çalışan Kadınların Cinsel Tacizi: Bir Cinsiyet Ayrımcılığı Örneği, 1978'den beri yayınlanan ve en çok atıfta bulunulan sekizinci Amerikan hukuk kitabıdır.
Konum
MacKinnon, radikal feminist yazar ve aktivist Andrea Dworkin ile birlikte pornografiyi toplumsal cinsiyet ayrımcılığı ve insan kaçakçılığı biçiminde bir sivil haklar ihlali olarak çerçevelendirerek pornografiye yönelik yasal yaklaşımları değiştirmeye çalıştı. Pornografiyi şöyle tanımladılar: "the graphic sexually explicit subordination of women through pictures or words that also includes women dehumanized as sexual objects, things, or commodities; enjoying pain or humiliation or rape; being tied up, cut up, mutilated, bruised, or physically hurt; in postures of sexual submission or servility or display; reduced to body parts, penetrated by objects or animals, or presented in scenarios of degradation, injury, torture; shown as filthy or inferior; bleeding, bruised, or hurt in a context that makes these conditions sexual." Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru'da MacKinnon, "Feminist görüşe göre pornografi, zorla seksin bir biçimi, bir cinsel politika pratiği ve toplumsal cinsiyet eşitsizliği kurumudur" diye yazıyor. Kapsamlı ampirik araştırmalarla belgelendiği gibi, "Pornografi, nüfusun yarısına yönelik davranışları ve statülendirilmelerini tanımlar. Şiddet ve ayrımcılığa yönelik tutum ve davranışlara sebep olacak şekilde etkiye sebep olur." diye yazıyor.
Pornografi karşıtı yönetmelikler
1980'de Linda Boreman (Deep Throat adlı pornografik filmde Linda Lovelace adıyla rol almıştı) eski kocası Chuck Traynor'un kendisini Deep Throat ve diğer pornografik filmlerde rol almaya şiddet yoluyla zorladığını söyledi. Boreman, Pornografiye Karşı Kadınlar üyeleri MacKinnon ve feminist yazar Andrea Dworkin ile birlikte bir basın toplantısında basın mensuplarına yönelik suçlamalarını kamuoyuna açıkladı. Basın toplantısından sonra Dworkin, MacKinnon, Boreman ve Gloria Steinem, Traynor ve Deep Throat'ın yapımcılarından tazminat talep etmek için federal sivil haklar yasasını kullanma olasılığını tartışmaya başladılar. Boreman için bu mümkün değildi çünkü olası bir dava için zamanaşımı gerçekleşmişti.
MacKinnon ve Dworkin, pornografiyle mücadelede olası bir yaklaşım olarak medeni haklar davasını, özellikle toplumsal cinsiyet ayrımcılığını tartışmaya devam ettiler. MacKinnon, pornografiyi engellemek için geleneksel cezai müstehcenlik yasasının kullanılması da dahil olmak üzere, pornografiye karşı ahlak, pislik veya cinsel masumiyet fikrine dayanan geleneksel argümanlara ve yasalara karşı çıktı. Pornografiyi cinsel ahlak veya tevazu gibi temellerden gelen "topluluk standartlarını" ihlal ettiği için kınamak yerine, pornografiyi bir tür cinsiyet ayrımcılığı olarak nitelendirdiler ve kadınlara zarar gördüklerini kanıtlayabildiklerinde medeni haklar yasası uyarınca tazminat talep etme hakkı vermeye çalıştılar. Pornografi karşıtı yönetmelikleri, yalnızca cinsiyet temelinde ayrımcılık yaptığı kanıtlanabilen müstehcen materyalleri yargılanabilir hâle getiriyor.
1983'te Minneapolis şehir yönetimi, MacKinnon ve Dworkin'i, Minneapolis şehri insan hakları yönetmeliğinde bir değişiklik olarak pornografi karşıtı bir sivil haklar yönetmeliği hazırlamaları için çağırdı. Değişiklik, pornografiyi kadınlara yönelik bir medeni hak ihlali olarak tanımlamış ve pornografi ticaretinden zarar gördüğünü iddia eden kadınların, hukuk mahkemesinde yapımcı ve dağıtıcılara tazminat davası açmasına izin vermiştir. Ayrıca, pornografide bulunmaya zorlanan, pornografi tüketimine zorlanan veya pornografiden gelen belirli nedenlerle saldırıya uğradıklarını kanıtlayabilecekleri durumlardaki zarar için dava açmalarına izin verdi. Yasa, Minneapolis belediye meclisi tarafından iki kez kabul edildi, ancak belediye başkanı tarafından veto edildi. Yönetmeliğin başka bir versiyonu 1984'te Indianapolis, Indiana'da kabul edildi, ancak Yedinci Daire Temyiz Mahkemesi tarafından yasanın anayasaya aykırı olduğuna karar verildi ve bu karar, ABD Yüksek Mahkemesi tarafından (görüş olmaksızın) hızlı bir şekilde onaylandı.
MacKinnon, 1985'te Harvard Civil Rights-Civil Liberties Law Review'de şunları yazdı:"Ve kadınları pornografiye çeken rıza varsayımını düşünürken, tahriş olmuş dizlere, morluklara, kırbaçlardan kaynaklanan izlere, çiziklere, yaralara bir süre yakından bakın. Birçoğu simüle edilmemiştir. Nispeten hafif pornolarda rol alan bir pornografi modeli, 'Canımı yaktığında pozun doğru olduğunu biliyordum' dedi. İzleyiciler için pornografideki olayların gerçek olması kesinlikle önemli görünüyor. Bu nedenle pornografi, bir kişinin seks filmi yapmak için işkence edilerek öldürüldüğü 'snuff' filmlerinde olduğu gibi, cinayet için bir sebep haline gelir. Bunlar var."MacKinnon, 1980'den Boreman'ın 2002'deki ölümüne kadar Boreman'ı temsil etti. Liberteryenler, cinsel içerikli medyanın kadınlara yönelik şiddeti teşvik ettiğine veya övdüğüne dair hiçbir kanıt olmadığını savunarak sık sık MacKinnon'ın teorilerini eleştirdiler. Max Waltman, ampirik kanıtların (Kanada'daki müstehcenlik doktrinindeki değişikliklere dayalı olarak), kadına yönelik şiddeti caydırmak için yasal yollardan çok medeni kanuna dayanan yollarının daha etkili olabileceğini öne sürdüğünü belirtiyor.
Uluslararası çalışma
Şubat 1992'de Kanada Yüksek Mahkemesi, MacKinnon'ın Manitoba pornografi distribütörü Donald Butler aleyhine kaleme aldığı bir kararda ortak yazdığı bir özetten kapsamlı bir şekilde alıntı yaparak, MacKinnon'ın eşitlik, nefret propagandası ve pornografi teorilerini büyük ölçüde kabul etti. Butler'ın kararı bazıları için tartışmalıydı; bazen Dworkin'in Pornography: Men Possessing Women adlı kitabının bu karar kapsamında Kanada gümrük görevlileri tarafından el konulduğu, ayrıca Marguerite Duras ve David Leavitt'in kitaplarına da el konulduğu ima edilir. Aslında, MacKinnon'ın brifingi, hiçbir zararı gösterilmeyen materyallere el konulmasının anayasaya aykırı olduğunu savunuyordu.
Lezbiyen sadomazoşist Bad Attitude dergisine ve onu satan gey ve lezbiyen kitapçıların sahiplerine karşı başarılı Butler kovuşturmaları başlatıldı . Kanadalı yetkililer bir sanat galerisine baskın düzenledi ve çocuk istismarını tasvir eden tartışmalı tablolara el koydu. Pek çok ifade özgürlüğü ve eşcinsel hakları aktivisti, yasanın LGBT topluluğunu hedef alarak seçici bir şekilde uygulandığını iddia etti.
MacKinnon, 1992'den beri soykırımla suçlanan Sırplara karşı Bosnalı ve Hırvat kadınları temsil etti ve bu çatışmada tecavüzün bir soykırım eylemi olarak yasal iddiasını yarattı. Kadic v. Karadziç ve 10 Ağustos 2000'de New York'ta 745 milyon dolarlık bir jüri kararı kazandı. Dava (Amerika Birleşik Devletleri'nin Alien Tort Statute'u uyarınca), zorla fuhşun ve zorla hamile bırakmanın etnik kökene veya dine dayandığında dava edilebilir soykırım eylemleri olduğuna hükmetti. 2001 yılında MacKinnon, uluslararası bir sivil toplum kuruluşu olan Equality Now'ın bir girişimi olan Lawyers Alliance for Women (LAW) Projesi'nin eş direktörlüğüne getirildi.
MacKinnon ve Dworkin, 1990'da İsveç'te fuhşa karşı yasayı önerdiler ve İsveç bunu 1998'de geçirdi. İskandinav Modeli, "Eşitlik Modeli" veya "Kısıtlayıcı Model" olarak da bilinen İsveç Modeli olarak adlandırılan model, seks satıcılarının yanı sıra seks alıcılarını da cezalandırıyor; burada satıcılar, pezevenk veya seks kaçakçısı olarak nitelendiriliyor. "Fuhuşta alınıp satılanlar" ise cezalandırılmıyor. Temel alınan kavram, hayatta kalmak için cinsel hizmetlerin satışının gerekliliğinin, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin bir ürünü ve kadına yönelik şiddetin bir biçimi olduğudur. Bu model Norveç, İzlanda, Kanada, İrlanda, Kuzey İrlanda, İsrail ve Fransa'da kabul edilmiştir, ancak Yeni Zelanda'da reddedilmiştir.
Global Network of Sex Work Projects, International, ve Global Alliance Against Traffic in Women gibi bazı kuruluşlar ve kişiler, bu yasa modelinin "seks işçilerinin barınabilmesini, hayatta kalmak için para kazanmalarını, müşterilerinden gelebilecek şiddetten kaçınmayı, erkek arkadaşlarının 'pezevenk' olarak tutuklanmalarını önlemeyi ve seks işçilerinin yaşadığı bir sürü çeşit cinsel saldırının sonucunda polise ulaşmalarını zorlaştırdığını" söylüyor.
MacKinnon, Kadın Ticaretine Karşı Koalisyon (CATW) ve Hindistan'daki Apne Aap ile aktif olarak çalışmaktadır.
Siyasal kuramları
MacKinnon, çoğu toplumda kadın ve erkek arasındaki eşitsizliğin, rasyonelleştirilmiş ve genellikle doğal olarak algılanan bir düzenlemede kadınları ikincilleştirerek erkek egemenliğini kurumsallaştıran bir hiyerarşi oluşturduğunu savunuyor. Teori ve pratik arasındaki karşılıklı ilişkiler hakkında yazıyor ve kadınların deneyimlerinin her iki alanda da çoğunlukla göz ardı edildiğini anlatıyor. Ayrıca, feminist teorideki liberal feminizmin belirli noktalarını eleştirmek için Marksizmi ve Marksist teoriyi eleştirmek için radikal feminizmi kullanıyor. MacKinnon, Marx'ın sınıflı toplumun ortaya çıkışını doğal olarak meydana gelen kendiliğinden bir olay olarak ele alan teorik kuramına eleştiri yapıyor. Epistemolojiyi bilme teorileri ve siyaseti güç teorileri olarak anlıyor: "Güç sahibi olmak, diğer şeylerin yanı sıra, birisi 'bu böyledir' dediği zaman, onun öyle kabul edilmesidir. ...Güçsüzlük, 'bu böyledir' denince öyle algılanmaması demektir. Bu, sessizliği dile getirmeyi, yokluğun varlığını algılamayı, toplumsal olarak güvenilirliğinden sıyrılmış olanlara inanmayı, basit gerçekmiş gibi görünen şeyleri eleştirel bir şekilde bağlamsallaştırmayı, güçsüzlerin siyasetinin epistemolojisi için gerekli kılıyor.”
1996'da Fred R. Shapiro, "Feminism, Marksism, Method, and the State: Toward Feminist Jurisprudence", 8 Signs 635'in (1983) bağımsız bir dergide yayınlanmış olmasına rağmen hukuk dergilerinde en çok alıntı yapılan 96. makale olduğunu hesapladı.
Eleştiriler
1980'lerdeki "Feminist Seks Savaşları" sırasında, Carole Vance ve Ellen Willis gibi pornografi karşıtı duruşlara karşı çıkan feministler kendilerinden "seks yanlısı" veya "seks-pozitif feministler" olarak bahsetmeye başladılar. Seks-pozitif feministler ve pornografi karşıtı feministler, bu etiketlerin üstü kapalı ve açık anlamları üzerinde tartışmışlardır. Seks-pozitif feministler, MacKinnon ve Dworkin tarafından hazırlanan pornografi karşıtı yönetmeliklerin müstehcen materyalin kaldırılması, sansürlenmesi veya kontrol edilmesi anlamına geldiğini belirtiyorlar.
States of Injury'de (1995), Wendy Brown, MacKinnon'ın fahişeliği ve pornografiyi yasaklama girişiminin "kadın" kategorisini birincil olarak korumadığını, yaralanmaya dayanan özselleştirilmiş bir kimlik olarak yeniden yarattığını iddia eder. The Nation'da Brown ayrıca MacKinnon'ın Feminist Bir Devlet Kuramına Doğru'sunu (1989) "son derece durağan bir dünya görüşü ve demokratik olmayan, hatta belki de anti-demokratik bir siyasi anlayış" ve aynı zamanda "eskide kalmış" olduğunu ve feminizmin ikinci dalgasının şafağında, artık var olmayan, radikal sosyal söylemlerde Marksist erkeklerin tekeli olduğu bir politik-entelektüel bağlam üzerine geliştirilmiş olduğunu söyledi.
Judith Butler, 1994 tarihli "Against Proper Objects" başlıklı bir yazısındaki "Against the anti-pornography paradigm" başlıklı bölümde MacKinnon'ı cinsellik, özellikle heteroseksüellik konusunda "bütüncülleştirici" ve "determinist" konumlara sahip olmakla eleştiriyor: "Catharine MacKinnon'ınki gibi feminist duruşlar, cinsel ilişkilerin zorla boyun eğdirme ilişkileri tarafından yapılandırılan bir analizini sunar ve cinsel tahakküm eylemlerinin 'erkek' olmanın toplumsal anlamını oluşturduğunu, çünkü zorla boyun eğdirilmenin 'kadın' olmanın toplumsal anlamını oluşturduğunu iddia eder. Böylesine katı bir determinizm, cinselliğe ilişkin her türlü açıklamayı katı ve belirleyici tahakküm ve boyun eğdirme konumlarına ve bu konumları kadın ve erkeğin toplumsal cinsiyetine benzetir. Ancak bu deterministik açıklama, yalnızca kadın cinselliğinin zorla boyun eğdirilmek olduğu gibi savunulamaz bir düşünceyi savunması nedeniyle değil, aynı zamanda -tüm güç ilişkilerinin tahakküm ilişkilerine indirgendiği-ve cinsellikte zoraki tahakkümün mevcudiyetini, haz veren ve aranan iktidar dinamiklerinden ayırt edememeye sebep olan bütünleştirici heteroseksüellik görüşü nedeniyle de feministler tarafından sürekli eleştirilere maruz kalmıştır."
Kişisel hayatı
1990'ların başında, MacKinnon'ın yazar ve hayvan hakları aktivisti Jeffrey Masson ile bir ilişkisi vardı.
Seçkiler
kitaplar
Kaynakça
<references group="" responsive="0">
Bolivya-Peru toprak anlaşmazlığı
İspanyol dönemi
20 Kasım 1542'de Barselona'da İspanya Kralı I. Charles, Kraliyet Kararnamesiyle Peru ve Yeni İspanya'nın Genel Valiliklerinin kurulmasını emretti. 4 Eylül 1559'da Kral II. Felipe, Peru Genel Valiliğinin bir parçası olarak Charcas'ın Gerçek Audiencia'sını yarattı. Vali Diego López de Zúñiga y Velasco, bu varlığın yargı yetkisini "her bölümün etrafında 100 fersahtan fazla arazi bulunan La Plata şehrinden" belirtti. Yıllar sonra, toprakları "Collao'dan La Plata Şehri'ne" tanımlanana kadar yeni bölgeler entegre edilecekti.
1 Ağustos 1776'da, Río de la Plata Genel Valiliği geçici olarak oluşturuldu ve Charcas Audiencia'sını Peru Genel Valiliğinden ayırdı ve ardından Manuel de Guirior tarafından komuta edildi. 1777'de, Arjantin, Bolivya, Uruguay, Paraguay'ın mevcut bölgelerini, Güney Brezilya'nın bazı kısımlarını ve Kuzey Şili'yi kapsayan kalıcı ilan edildi.
3 Mayıs 1788'de, Kraliyet Kararnamesi tarafından Lima ve Charcas Audiencia'larına karşılık gelen bölgelerin yanı sıra Puno Intendancy'den gelen bölgelerle Cusco'nun Gerçek Audiencia'sı oluşturuldu. 1 Şubat 1796'da, başka bir Kraliyet Kararnamesi ile Puno'nun Niyeti, Peru Genel Valiliğine bağlı hale geldi; böylece o zamana kadar Audiencia de Charcas'a karşılık gelen Paucarcolla ve Chucuito bölgeleri de Cusco'nunkine geçti. Mayıs Devrimi 1810'da gerçekleştikten sonra, Peru Genel Valisi José Fernando de Abascal, Córdoba de Tucumán ve Charcas Eyaleti'ndeki Junta de Buenos Aires'in ilerlemesi nedeniyle, bu bölgelerin Peru Genel Valiliğine geçici olarak ilhak edilmesini emretti.
IV. Charles ve oğlu VII. Fernando'nun Fransız İmparatoru Napolyon'un lehine tahttan çekilmesinden sonra; İspanyol Amerika'da hükûmet cuntaları kuruldu. VII. Fernando'ya sadık bu kurullar azar azar fikirlerinde daha radikal hâle geldi ve Yarımada'dan kopuşu güçlü bir şekilde destekleyen sesler yükselmeye başladı.
Bağımsızlık savaşlarından sonra, özgürleşen Latin Amerika ülkelerinin, 1810 yılını İspanyol monarşisinin topraklarının meşru mülkiyeti için sonuncusu olduğu iddiasıyla, bir antlaşmanın varlığına kadar geçici olarak 1810 yılının sınırlarını korumaları önerildi.
Bağımsızlık Savaşları
25 Mayıs 1809 tarihinde, o zamanlar Río de la Plata Genel Valiliğine ait olan Chuquisaca şehri, şehrin Kraliyet Mahkemesi başkanı Ramón García de León y Pizarro'yu görevden alan ve bir hükûmet cuntası oluşturan aynı adı taşıyan isyanın gerçekleştiğini gördü. Prensip olarak Kral VII. Fernando'ya sadık olan hareket, her ikisi de İspanyol kuvvetleri tarafından acımasızca bastırılan isyanı La Paz'a yayan radikal kesimlerin eylemleri için bir çerçeve görevi gördü.
Rio de la Plata Genel Valisi Baltasar Hidalgo de Cisneros'un görevden alınması ve İlk Cuntanın varsayılmasının ardından, River Plate devrimcileri, Birleşik Eyaletlerin kuzeyindeki kralcı ilerlemeyi önlemek ve onları Peru Genel Valiliğinden tahliye etmek için Yukarı Peru'ya birkaç sefer gönderdi. Ancak başarısız olurlardı: kraliyetçiler, Ayacucho savaşı ve Yukarı Peru'nun bağımsızlığından sonra 1825 yılına kadar tehdit olmaya devam edeceklerdi. Yukarı Peru seferlerinin başarısızlığından sonra José de San Martín, Güney Amerika'daki kralcı kaleyi bağımsız kılmak için bir plan tasarladı: Peru Valiliği, Şili'yi özgürleştirdikten sonra deniz yoluyla Peru kıyılarına doğru ilerliyor. 21 Ağustos 1820 tarihinde Valparaíso'da Peru'nun Özgürleştirici Seferi başladı ve 7 Eylül tarhinde Pisco'ya ulaştı. Kralcı Ordunun Lima'dan çekilmesinin ardından Kurtuluş Ordusu 9 Temmuz 1821 tarihinde bu şehre girdi. 15 Temmuz tarihinde deklarasyon hazırlandı ve imzalandı ve 28 Temmuz 1821 tarihinde General José de San Martín, Plaza Mayor de Lima'da bağımsızlığını ilan etti. "Bu andan itibaren Peru, halkların genel iradesi ve Tanrı'nın savunduğu davasının adaletiyle özgür ve bağımsızdır. Yaşasın Vatan!, Yaşasın Hürriyet!, Yaşasın İstiklal!"Bağımsızlığını ilan etmesine rağmen, yeni kurulan Peru devletine karşılık gelen toprakların çoğu kralcı yönetim altında kaldı. İspanyollarla savaşmak için gönderilen seferlerin başarısızlığı göz önüne alındığında, Peru Kongresi, Gran Colombia'nın başkanı Simón Bolívar'ı Peru'nun bağımsızlığını çoğaltmaya davet etti. Birkaç savaştan sonra, 9 Aralık 1824 tarihinde kraliyetçiler Ayacucho'da kesin olarak mağlup oldu ve Genel Vali José de la Serna yakalandı. İspanyol bir general olan Pedro Antonio Olañeta'nın kaldığı Yukarı Peru'da hala bir kampanya sürdürülüyordu. Daha sonra, 2 Nisan 1825 tarihinde, Tumusla'yla aynı adı taşıyan sırasında, Tumusla kasabası yakınlarında öldürülecekti.
Chuquisaca Antlaşması
Başlangıçlarda Bolivar, Peru'yla siyasi birliğini korumaya çalışarak Bolivya'nın bağımsızlığına karşı çıktı. Sucre ise yeni bir cumhuriyet kurmak amacıyla Arica limanı da dahil olmak üzere iki ülke arasında hemen bir sınır antlaşması imzalama fikrine sahipti. Benzer bir düşünce, iki cumhuriyet arasındaki sınırları kesin olarak çözmek için Peru Kongresine hitap eden Perulu José Faustino Sánchez Carrión tarafından da savunuldu.
Anibontes
Anibontes, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Bolivya-Peru toprak anlaşmazlığı
Chuquisaca Antlaşması
Peru, Bolivya'yı egemen bir ulus olarak tanıdı ve tam yetkili temsilcisi Ignacio Ortiz de Zevallos'u gönderdi. 15 Kasım 1826 tarihinde Bolivyalı temsilciler Facundo Infante ve Manuel Ureullu'yla bir antlaşma imzaladı. Bu antlaşmada Peru ve Bolivya, adı Bolivya Federasyonu olacak bir birlik kurmayı taahhüt ettiler. Buna ek olarak, kıyı sınırı, Peru'nun Tacna eyaletini devrettiği Sama Nehri'nin üzerinde kuruldu, Apolobamba/Caupolicán eyaleti, Copacabana kasabası tarafından tazmin edildi ve Peru'dan alacaklılara 5.000.000 peso ödendi:  "Pasifik Denizi kıyısından alan iki Peru ve Bolivya cumhuriyetinin bölünme çizgisi, Ilo ve Arica limanları arasında, 18° enleminde bulunan Morro de los Diablos veya Sama burnu veya Laquiaca olacaktır. Sama limanına kadar; devam edeceği yerden sama Vadisi'ndeki derin vadiden Tacora sıradağlarına: Arica limanından Bolivya'ya, diğerleri ise 18° ila 21° arasında ve Tacna eyaletine ait tüm toprakları ve diğerlerinde bulunan ve bu hattın güneyinde bulunan kasabaları içeriyordu."Antlaşma Bolivya kongresi tarafından onaylandı, ancak Andrés de Santa Cruz liderliğindeki Peru hükûmeti bunu onaylamadı.
Wah-wah pedal
Bir wah-wah pedalı veya basitçe wah pedalı, "wah-wah" onomatopoeik adını söyleyen insan sesini taklit ederek, ayırt edici bir ses yaratmak için gitar sinyalinin tonunu ve frekanslarını değiştiren bir tür elektro gitar efekt pedalıdır. Pedal, "wah etkisi" olarak da bilinen bir spektral kayma olan sesi yaratmak için bir frekans filtresinin tepe tepkisini frekansta yukarı ve aşağı süpürür. Wah-wah efekti, 1920'lerde trompet veya trombonla ortaya çıktı. Oyuncular, bir sessizi enstrümanın ziline girip çıkararak anlamlı bir ağlama tonu üretebileceklerini fark ederler. Bu daha sonra wah-wah pedalı icat edildiğinde elektro gitar için elektronik devrelerle simüle edildi. Bir potansiyometreye bağlı sallanan bir pedal üzerinde oyuncunun ayağının hareketi ile kontrol edilir. Wah-wah efektleri, bir enstrümanın tınısını değiştirmek için sabit bir filtre olarak kullanılabilir (“eğik-wah” olarak bilinir ); bir gitarist solo çalarken kullanılabilirler; veya klasik olarak, ritim gitar çalmak için "wacka-wacka" funk tarzı bir ritim yaratmak için kullanılabilirler.
Bolivya-Peru toprak anlaşmazlığı
1828 Peru-Bolivya Savaşı
1 Eylül 1826 tarihinde Bolivar Peru'dan çekildi. Ülkedeki etkisi, ertesi yıl 26 Ocak gününde, Lima'da konuşlanmış ve aylar sonra kesin olarak anavatanlarına dönecek olan Kolombiyalı birliklerin ayaklanmasıyla kesin olarak bitecekti.
Wah-wah pedal
Zarf filtresi veya zarf takipçisi genellikle otomatik wah olarak adlandırılır.
Bolivya-Peru toprak anlaşmazlığı
1828 Peru-Bolivya Savaşı
Ama Peru, bağımsızlığının Büyük Kolombiya'yla yaklaşan savaşın tehdidi altında olduğunu gördü. Bolivya'da kuzeyden ve güneyden Kolombiya Ordusu'yla çevrili olan Peru Ordusu avantajlı bir durumda değildi. Ancak, altiplano ülkesi Kolombiyalılarla zaten çatışmalar görmüştü. Başkan Sucre, başından ve sağ kolundan yaralanan bir saldırıya mağruz kaldı.
Perulu General Agustín Gamarra ve ordusu 1 Mayıs 1828 tarihinde "o ülkeyi anarşi tehdidinden kurtarmak" ve Sucre'nin hayatını korumak gibi "açık bir niyetle" Bolivya'ya girdiler, ancak asıl amacı Kolombiyalıları kovmak ve Bolivya nüfusunun sektörlerinin desteği üzerine Bolivarcı hakimiyetine bir son vermekti. Hiçbir direnişle karşılaşmadı ve muzaffer bir şekilde La Paz'a girdi.
6 Temmuz 1828 tarihinde generaller Agustín Gamarra ve José María Pérez de Urdininea arasında, diğer şeylerin yanı sıra Büyük Kolombiyalı birliklerinin Bolivya'dan çekilmesini ve Sucre'nin cumhurbaşkanlığından istifasını kabul ettiği bir antlaşma imzalandı.
Büyük Kolombiya-Peru Savaşı
Bolivya'daki Sucre'nin düşüşünün hemen ardından Büyük Kolombiya, 3 Mayıs 1828 tarihinde Peru'ya savaş açtı. Peru'nun Guayaquil'i işgaline ve Tarqui Savaşı'na yol açan ve Cruces Savaşı'yla biten birkaç çatışma yaşandı. Guayaquil Antlaşması'nın imzalanmasından sonra çatışma bitti.
Ferreyros–Olañeta Müzakereleri
Güvensizlik ve Kolombiyalı bir tehlikenin hala gizli olduğu inancıyla Peru, Bolivya'yla bir ittifak ve müzakereleri La Paz'daki Mariano Alejo Álvarezve Arequipa'da Casimiro Olañeta'yla ilgilenen Manuel Bartolomé Ferreyros'a emanet eden bir sınır antlaşması aradı. Başarısız oldular. Kısa bir süre sonra Büyük Kolombiya yıkıldı.
Tiquina Antlaşması
Büyük Kolombiya'nın artık dağılması ve Peru'nun kuzey komşusuyla ilgili olarak algıladığı tehditin bitmesiyle, Peru'yla Bolivya arasındaki gerilim, sırasıyla her iki ülkenin caudilloları olan Agustín Gamarra ve Andrés de Santa Cruz arasındaki rekabetle arttı.
Ferreyros ve Olañeta arasındaki müzakerelerin başarısız olmasıyla beraber, her iki devlet arasında bir savaş artık her an olabilir idi. Ama Perulu Pedro Antonio de La Torre ile Bolivyalı Miguel María de Aguirre arasında 25 Ağustos 1831 tarihinde Tiquina'da böyle bir durumu önleyen bir ön barış antlaşmasına varıldı.
Antlaşma daha sonra aynı yılın 14 Eylül tarihinde Lima'da Peru Kongresi tarafından onaylandı.
Arequipa Antlaşması
Tiquina Antlaşması'na rağmen, iki caudillo arasında hala bir rekabet vardı. Bununla beraber, Peru'daki Şili tam yetkili temsilcisi Miguel de Zañartu'nun arabuluculuğu sayesinde, 18 Kasım 1831 tarihinde Tiquina Antlaşması'nın aynı kahramanlarıyla Arequipa Antlaşması imzalandı.
Aynı şekilde, eşit hakların onaylandığı, Titicaca Gölü'nde seyrüseferin serbest ilan edildiği ve her iki ülkenin sanayi ve tarımı için gerekli bazı maddelerin muaf tutulduğu bir tane ticaret antlaşması imzalandı. Bu son antlaşma, Bolivya Kongresi tarafından reddedildi ve kabul edilen yeni bir antlaşma müzakere edildi.
Peru-Bolivya Konfederasyonu
1835 yılında sayısız iç savaş Peru'yu kaotik bir ülkeye çevirdi. Ülkenin cumhurbaşkanı Luis José de Orbegoso, Bolivya cumhurbaşkanı Andrés de Santa Cruz'la iki cumhuriyeti bir konfederasyonda birleştirmek için bir tane antlaşma yaptı. Bu yeni ülke, Santa Cruz Yungay tarlalarında yenilene kadar sadece üç yıl ayakta kalabildi.
Cuzco Antlaşması
Peru-Bolivya Konfederasyonunun dağılmasından sonra sınırlar sorunu yeniden ortaya çıkacaktı. 14 Nisan 1839 tarihinde Cuzco'da Peru bakanı Manuel de Mendiburu ve Bolivyalı mevkidaşı Eusebio Gutiérrez tarafından imzalanan bir ön barış antlaşması imzalandı. Sınırların çizilmesi, başlangıç noktası olarak Desaguadero nehri alınarak yapılacaktır. "Bolivya ve Peru Cumhuriyetlerinin Hükümetleri, Desaguadero'yu doğal sınır olan ve operasyonun başlangıç noktası olarak hizmet edecek tek üs olarak kurarak her ikisinin de sınırlarını çizmeyi taahhüt ediyor."
Peru-Bolivya Savaşı
Peru'nun yeni cumhurbaşkanı Agustín Gamarra, 1841 yılında Ingavi'de hayatına mal olan bir hedef olan Bolivya'yı ilhak etmeye çalıştı. José Ballivián komutasındaki Bolivya ordusu, 1842 yılına kadar Moquegua'dan Tarapacá'ya kadar Peru'nun güneyini işgal etti.
7 Haziran 1842 tarihinde Peru'yla Bolivya arasındaki savaşı sona erdirmek için Puno'da bir barış antlaşması imzalandı. Şili tam yetkili Ventura Lavalle arabulucu olarak görev yaptı. Her iki savaşçı da savaşın nedenlerini unutmayı kabul etti ve bazı tazminatlardan feragat edildi. Sınır sorunu tartışılmadı.
Arequipa Antlaşması (1847)
Peru ve Bolivya arasındaki gerilim 1847'ye kadar sürecekti. O yıl 3 Kasım tarihinde net bir sınır antlaşmasına varıldı. Peru adına Bakan Domingo Elias; Bolivya adına Miguel Maria de Aguirre. Sınır, nehirleri, gölleri, dağları veya arcifinio sınırlarını sınır olarak benimseyen bir komisyon tarafından belirlenecekti. Her iki ülke de bölgelerin gerekli transferlerini ve tazminatını yapacaktı. "Her iki hükümet tarafından sınırlarının topografik bir haritasını çıkarmaları için bir komisyon, diğeri de içlerinde bulunan kasabaların istatistiklerini çıkarmaları için bir komisyon atanacak, böylece iki eyalete zarar vermeden gerekli transferleri kesin ve doğal bir sınır sınırına karşılıklı olarak yapabilecekler. Bunlar, ne Peru ne de Bolivya'nın, her iki tarafın da memnuniyetine yönelik yetkin tazminat veya tazminatları karşılıklı olarak sağlamaları koşuluyla, bu nesneyi yerine getirmeye elverişli elden çıkarmaları reddetmemesi durumunda nehirler, göller veya dağlar olmalıdır."
Sucre Antlaşması
10 Ekim 1848 tarihinde Peru bakanı Cipriano Coronel Zegarra ve Bolivyalı Casimiro Planeta tarafından Sucre'de bir önceki yıl imzalanan antlaşmayı revize eden bir antlaşma imzalandı. Bu antlaşmada, herhangi bir devlet herhangi bir devir veya tazminat ödemeden sınırların eski simge yapıların sınırları olacağı öngörülmüştür. Bolivya sanayisinin ürünleri Arıca limanı üzerinden çıkarıldı ve bu limandan Bolivya'ya ithal edilen mallar geçiş haklarından muaf tutulacaktı. "Her iki hükümet tarafından, mevcut sınırlar arasında karıştırılan toprakları bir başka devlete yeniden kazandırmak, bundan sonra şüphe ve karışıklıklardan kaçınmak için bu amaçla eski işaretlerini yeniden oluşturmak amacıyla sınırlarının topografik bir haritasını hazırlamak üzere bir komisyon atanacaktır ve her iki devleti de bu bölgeyi korumaya mecbur etmek, yabancılaşma, tazminat veya başka herhangi bir nedenle, diğerinden herhangi bir bölge talep etmemek veya talep etmemek için her zaman kendilerine ait olmuştur."
1851 Peru-Brezilya Antlaşması
23 Ekim 1851 tarihinde Bartolomé Herrera (Pure için) ve Duarte Da Ponte Ribeiro (Brezilya için) tarafından bir akarsu sözleşmesi imzalandı. Sekiz makalesinde, her iki ülkenin sınırının ilk bölümü sınırlandırılmıştır: Apoparis-Tabatinga hattı ve Yavari Nehri. "Söz konusu sınırla ilgili şüpheleri önlemek için, bu sözleşmenin hükümlerinde; yüksek akit taraflar, Peru Cumhuriyeti ile Brezilya İmparatorluğu arasındaki sınırların belirleneceği iye possidetis ilkesini kabul ederler; bu nedenle, sırasıyla Tabatinga kasabasının sınırı olarak kabul ederler ve Tabatinga'dan kuzeye, Apaporis ile birleştiği yerde Yapura Nehri'nin önünde buluşacak düz çizgi ve Tabatinga'dan Güneye Yavary Nehri, Amazon ile birleştiği yerden."Granadin hükûmeti bu anlaşmadan haberdar edildiğinde, Şili'deki bakanı Manuel Ancízar'a 1777 San Ildefonso Antlaşması'nı ihlal ettiğini belirterek Nisan 1853'te bir protesto gösterisi düzenlemesini emretti.
Bolivya pozisyonu, bu antlaşmanın Peru'yla Brezilya arasındaki tüm sınırı sınırlandırdığını ve Yavari'nin kaynağıyla Madeira'nın çukuru arasında bulunan bölgenin ülkesine ait olduğunu örtük olarak kabul ettiğini ve ardından Peru'yla sınır tezini desteklediğini savundu: Yavari-Inambari hattı.
Aksine, Peru pozisyonu, 1851 antlaşmasının, Amazon'un bilinen bölgelerinde ülkesi ile Brezilya arasındaki bölünme çizgisinin yalnızca bir bölümünü tanımladığını doğruladı ve o sırada sınırlamayı tamamlamamanın bir hata olduğunu kabul etti. Dışişleri Bakanı José de la Riva Agüero'nun işaret ettiği gibi Peru-Brezilya komisyonunun çalışmalarının sonunda:"1851 Antlaşması'nın 3. maddesi uyarınca atanan sınır komisyonunun çalışmaları tamamlanarak, bu uluslararası antlaşmanın en önemli şartlarından biri yerine getirilmiştir. Bu nedenle, sınırları pratik bir şekilde sabitlenmiş olan her iki ülkenin iyiliği için elde edilen sonuç için ve Apaporis Nehri'nin Yapura Nehri'nde ve Yavari yamaçlarında birleşmesi arasındaki tüm uzantının temelinde hem Cumhuriyet Hükümetini hem de H.M. İmparatorluk Hükümetini tebrik etmek için haklı bir neden var. Ancak Ekselansları, iki ülke arasındaki sınırların sınırlandırılmasına ilişkin 1851 Antlaşması'nın eksik olduğunun farkında değil; çünkü onları belirtilen yamaçlara kadar belirtmesine rağmen, o noktanın ötesinde hiçbir şey söylemiyor, bu nedenle sınırları karşılayana kadar imparatorlukla resmi kapatma işini Bolivya'yla birlikte eksik bırakıyor."
Ribeyro-Benavente Antlaşması
1853 yılında Peru'yla Bolivya arasında bir kriz yaşandı: Perulu diplomat Manuel Ortiz de Zevallos, güney Peru'da Bolivya para biriminin dolaşımına yönelik protestoları nedeniyle Bolivya Cumhurbaşkanı Manuel Isidoro Belzu tarafından sınır dışı edildi. Bu göz önüne alındığında, Peru Kongresi Başkan José Rufino Echenique'e Cobija limanının işgalini emrederek Bolivya'ya savaş ilan etme yetkisi verdi. Şili'nin arabuluculuğu ve Peru iç savaşı'nın başlaması çatışmanın patlak vermesini engelledi. Ama iki ülke arasındaki gerilim ve diplomatik ilişkilerin kopması 1863'e kadar sürecekti. O yılın 5 Kasım tarihinde, birkaç tartışmanın ardından Peru Dışişleri Bakanı Juan Antonio Ribeyro ile Lima'daki Bolivya tam yetkili Juan de la Cruz Benavente arasında bir antlaşma imzalandı.
Bu antlaşmada, iki devlet arasındaki barış ve dostlukla ilgilenmenin yanı sıra, sınırın topoğrafik haritasını ve her iki cumhuriyetin o sırada sahip olduğu sınırların tanınmasını incelemek üzere komisyonun atanması ve statükonun devam etmesi kararlaştırılırken, iki ülke yasal unvanlarını sundu. O zamana kadar, her birinin sınır iddiası olan sabit bir noktası bilinmiyordu. "Her iki akit taraf, aralarındaki herhangi bir yanlış anlaşılma nedenini ortadan kaldırmak için, aşağıdaki antlaşmanın onaylanmasının değiş tokuşundan sonra karşılıklı anlaşma ile belirlenen süre içinde, sınırlarının topografik haritasını çıkarmak için karma bir komisyon olarak adlandırarak, kendi bölgelerinin sınırlarını kesin olarak belirlemeyi taahhüt eder ve her iki tarafça da zamanında verilecek veri ve talimatlara uygun olarak ve yakında daha sonra sonuçlandırılacak bir sınır antlaşması için çalışmaları dikkate alınacak olan sınırı doğrulayın."
Ayacucho Antlaşması
1863 yılında Brezilya'yla Bolivya arasında sınır tartışmaları başladı. O yıl, Costa de Rego Monteiro, bir sınır antlaşmasıyla önerdiği La Paz'da Brezilya bakanı olarak akredite edildi. Ancak müzakereler başarısız oldu. Felipe Lopes Neto'nun Bolivya'daki yeni Brezilya tam yetkili temsilcisi olduğu 1867 yılında yeniden başlayacaklardı. Dostluk, sınırlar, seyrüsefer, ticaret ve iade antlaşması, Lopes Neto ve Mariana Donato Munoz tarafından 23 Kasım 1867 tarihinde imzalandı. Peru'yla tartışılan nokta, Yavari'yle Madeira arasında bulunan bölgelerin dahil edilmesiydi:"Brezilya İmparatorluğu ile Bolivya Cumhuriyeti arasındaki sınır Paraguay Nehri'nden başlayacak (...) Verde Nehri'nin kaynağına; Guaporé ile buluşana kadar bu nehirden aşağı inecek ve içinden ve Mamoré'den Madera Nehri'nin başladığı Beni'ye gidecek. Bu nehirden batıya doğru sınır, sol yakasından 10º 20' güney enleminden başlayarak Yavari Nehri'ne ulaşana kadar paralel bir çizgi boyunca ilerleyecektir." Peru Dışişleri Bakanı José Antonio Barrenechea, bu antlaşmayı Bolivya Dışişleri Bakanlığı önünde protesto ederek ilgili çekinceleri formüle etti.
Süheyl Gürbaşkan
Süheyl Gürbaşkan (d. 19 Eylül 1931, İstanbul - ö. 22 Haziran 1992, İstanbul) Türk reklamcı, gazeteci ve hukukçu.
Gürbaşkan 1950’de Galatasaray Lisesi’nden, 1954’te İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun oldu. Paris Sorbonne Üniversitesi’nde hukuk doktorası yaptı. Aynı zamanda kriminoloji ve kriminalistik Enstitüsü’nden aynı dereceyle mezun oldu.
Üniversitede okurken İstanbul Radyosu’nda “Şehirde Bu Hafta” adlı programı sundu. Tercüman’da yazı işleri müdürlüğü yaptı. Vatan’da politika yazarı, Akşam gazetesinde başyazar olarak çalıştı.
24 Mayıs 1959’da İstanbul Reklam’ı kurdu. O dönem sadece basın ve radyodan ibaret olan reklam maceralarına sinemanın katılması için adımlar attı. Yeni Melek, Atlas, Lâle, Saray, Konak, Site, Opera, Süreyya, Bulvar ve Çemberlitaş sinemalarıyla sözleşme imzalayarak Türkiye'de sinema reklamcılığı resmen başlatmış oldu ve televizyon reklamcılığının da önünü açtı. Dönemin animasyon sanatçılarından Yüksel Ünsal ise 1971 yılında yayımladığı Bilimsel Reklam ve Pazarlamadaki Yeri adlı kitabında İstanbul Reklam'ın, sinema reklamcılığının gelişmesindeki rolünü doğrulamakla birlikte o dönem yapılan filmleri oldukça ilkel bulmakta, filmlerin halkın tepkisini çektiğini söylemekte hatta bu nedenle bu girişimin yarardan çok zarar getirdiğini savunmaktadır.
Gürbaşkan, televizyon reklamlarının başlamasıyla birlikte bu mecranın gelişmesinde ve reklamverenler tarafından benimsenmesinde de önemli rol oynadı. Altan Erbulak, Oğuz Aral, Sezgin Burak ve Yalçın Çetin gibi sanatçıları da bünyesinde barındıran İstanbul Reklam onun yönetiminde canlandırma filmlerin reklam alanında kullanılmasının ilk örneklerini verdi.
Hakkında yayımlanmış Vural Sözer imzalı Rubikon: Anılar, İzlenimler ve İstanbul Reklâm (1976) ve Bir Reklamcı Aranıyor! (1980), Birce Gürbaşkan Akyüz imzalı Rubikon: Bir Reklamcılık Efsanesi Süheyl Gürbaşkan ve İstanbul Reklam (2017) adlı üç eser bulunmaktadır.
1991 yılında kansere yakalanan Süheyl Gürbaşkan 22 Haziran 1992’de hayatını kaybetti. Ölüm ilanını bizzat kendisi yazmıştı.
İstanbul Reklam Sitesi
1968 yılında İstanbul'un ilk modern mimari örneklerinden birisi olan İstanbul Reklam Sitesi binasının yapımı için Türkiye Mimar ve Mühendis Odaları Birliği'yle işbirliği içinde bir proje yarışması düzenledi. Böylece ilk kez kamu sektörü dışında bir kuruluş için mimari proje yarışması açılmış oldu. Yarışmayı Günay Çilingiroğlu ve Muhlis Tunca'nın hazırladığı proje kazandı. Yapımı üç yıl süren bina 1972 yılında Cağaloğlu'nda hizmete girdi.
İstanbul Reklam Yayınları
Sühely Gürbaşkan Türkiye'de eksik olan reklamcılık literatürünü oluşturmak üzere 1971 yılında İstanbul Reklam Yayınları'nı kurdu. İstanbul Reklam Yayınları üç yıl içinde her ay bir kitap olmak üzere reklamcılık ve ilgili alanlarda toplam 43 kitap yayımladı ve o dönem yeni reklamcıların yetişmesinde önemli bir rol üstlendi. Bu kitapların 23 tanesinin çevirisini Sühely Gürbaşkan kendisi yaptı.
Anguliphantes
Anguliphantes, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Anthrobia
Anthrobia, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Süheyl Gürbaşkan
İstanbul Reklam Yayınları
Türkiye'nin ilk Atatürk ansiklopedilerinden birisi de yine Süheyl Gürbaşkan'ın girişimleriyle İstanbul Reklam tarafından yayımlandı. Ömer Sami Coşar tarafından hazırlanan ansiklopedinin ilk cildi 29 Ekim 1973 tarihinde basıldı. Ancak ansiklopedinin yayımı ikinci ciltten sonra durmuştur.
Christian Chukwu
Christian Chukwu Okoro (d. 4 Ocak 1951), defans pozisyonunda görev yapmış Nijeryalı millî futbolcu ve teknik direktördür.
Anacornia
Anacornia, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Kişisel Kilit Açma Anahtarı
Kişisel Kilit Açma Anahtarı (PUK) SIM kartlardaki PIN numarası unutulunca girilmesi istenen bir koddur. PIN kodu 3 defa yanlış girilince SIM kart geçici olarak kilitlenir. PUK kodu 10 defa yanlış girilirse SIM kart bloke olur ve kullanılamaz hale gelir. Genellikle 4 ile 8 haneli olurlar.
Ambengana
Ambengana, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Melitopol Yerel Tarih Müzesi
Melitopol Yerel Tarih Müzesi Ukrayna'nın Melitopol şehrinde bulunan bir müzedir. Bölgenin tarihi ve doğası ile ilgili nesneleri sergiler. Müze, 1913 yılında inşa edilen eski Chernikov Konağı'nda yer almaktadır. 2022 itibarıyla yöneticisi Leila Ibragimova idi.
Tarihçe
Müzenin koleksiyonu 1900 yılında Zemstvo'nun 750 rubleye 180 doldurulmuş kuştan oluşan bir koleksiyon satın almasıyla başladı. 1910'da Zemstvo koleksiyonu Melitopol Real School koleksiyonuyla birleştirildi. 1 Mayıs 1921'de Dzerzhinsky Caddesi'ndeki bir binada Melitopol Bölge Müzesi açıldı ve müzenin ilk müdürü öğretmen D. Serdyukov oldu.
1928 itibarıyla müze üç küçük oda ve bir koridoru işgal ediyordu. Üç oda, tarihi ve doğal, etnografik ve arkeolojik bölümleri içeriyordu. Müze müdürü IP Kurylo-Krymchak'a göre müzede çok sayıda sergi olmasına rağmen yer eksikliği ve müze malzemelerinin sistematik olmayan organizasyonu koleksiyona erişimi zorlaştırdı.
1930'ların başında Kurylo-Krymchak, Kuzey Pryazovia'nın doğa rezervlerini tarımsal bahanelerle ele geçirmekten koruyan kapsamlı koruma çalışmaları başlattı. Ancak Ocak 1935'te müzeden kovuldu ve tutuklandı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından Melitopol belediye başkanlığına atandı ve müzedeki çalışmalarına yeniden müdür olarak devam etti.
1967'de müze, Karl Marx Caddesi'ndeki (şimdi Mykhailo Hrushevsky Caddesi) eski Chernikov konağına taşındı. 1971'den sonra müzenin müdürü BD Mihaylov' oldu. 1972'de müzede "Ekim 1943'te Sovyet birliklerinin Wotan hattına saldırısı" dioraması sergilendi.
10 Mart 2022'de Rusların şehre düzenlediği saldırının ardından müzenin müdürü Leila Ibragimova, Rus güçleri tarafından evinde tutuklandı ve bilinmeyen bir yerde gözaltına alındı. Ayrıca Rus birliklerinin 1950'lerde arkeologlar tarafından keşfedilen İskit altın koleksiyonunu çaldığı da bildirildi. İbrahimova, Rus birliklerinin toplamda en az 198 altın, nadir eski silahlar, asırlık gümüş sikkeler ve özel madalyaları yağmaladığını söyledi.
Bina
1917'de Chernikov ailesi Fransa'ya göç etti. Bina, Haziran'dan Ekim 1920'ye kadar General Wrangel'in karargahını barındırıyordu. 1920'lerde ve 1930'larda bina iş kulüplerini barındırıyordu. İkinci Dünya Savaşı sırasında konak Alman komutanın ofisi olarak kullanıldı. Melitopol'un kurtarılmasından sonra Komünist Parti ve Komsomol komiteleri yerleşti. Binanın zemin katında uzun yıllar tasarruf bankası faaliyet göstermiştir. 1967'de şehir yetkilileri binayı Yerel Tarih Müzesi'ne devretti.
Koleksiyonlar
Melitopol Yerel Tarih Müzesi'ndeki koleksiyon yaklaşık 60.000 nesneden oluşmaktadır. Melitopol kurgan kazıları sonucunda elde edilen, MÖ 4. yüzyıla ait eşsiz bir İskit altın koleksiyonuna ev sahipliği yapmaktadır. Müze, madeni paralar, nişanlar ve madalyalar, jetonlar, mühürler, rozetler ve banknotlardan oluşan bir nümizmatik koleksiyona sahiptir. Koleksiyonun çoğu, 1895-1925 yıllarına ait bir gümüş sikke koleksiyonunun tesadüfen keşfedilmesi sonucunda 1986 yılında elde edildi. Tekstil koleksiyonu, Melitopol'ün farklı bölgelerinin ayırt edici özelliklerini yansıtıyor. Dekoratif sanatlar koleksiyonu antika mobilyalar, porselen ve çanak çömlekleri içerir. Doğal koleksiyon, jeolojik, paleontolojik, botanik, zoolojik ve entomolojik örnekleri içerir.
Eşyaların çoğu, 2022'de Rusya'nın Ukrayna'yı işgali sırasında Rus askerleri tarafından yağmalandı.
Allomengea
Allomengea, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Allotiso
Allotiso, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Alioranus
Alioranus, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Fenilbutazon
Fenilbutazon, hayvanlarda ağrı ve ateşin kısa süreli tedavisi için kullanılan bir nonsteroidal bir anti-inflamatuar ilaçtır (NSAID).
Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık'ta, beyaz kan hücresi üretiminin baskılanması ve aplastik anemi gibi ciddi yan etkilere neden olabileceğinden (ankilozan spondilit için Birleşik Krallık hariç) insan kullanımı için onaylanmamıştır.
Agyphantes
Agyphantes, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Alaxchelicera
Alaxchelicera, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Agyneta
Agyneta, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Ainerigone
Ainerigone, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Tetrasiklik antidepresan
Tetrasiklik antidepresanlar (TeCA'lar), ilk olarak 1970'lerde tanıtılan bir antidepresan sınıfıdır. Adlarını dört atom halkası içeren tetrasiklik kimyasal yapılarından alırlar ve üç atom halkası içeren trisiklik antidepresanlar (TCA'lar) ile yakından ilişkilidirler.
Agnyphantes
Agnyphantes, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Pirfenidon
Pirfenidon, idiyopatik pulmoner fibrozisin tedavisinde kullanılan bir ilaçtır. Büyüme faktörleri ve prokollajen I ve II üretiminin aşağı regülasyonu yoluyla akciğer fibrozunu azaltarak çalışır.
İlk olarak 2008'deki klinik denemelerin ardından idiyopatik pulmoner fibrozlu kişilerin tedavisi için Japonya'da onaylanmıştır. Avrupa Birliği'nde 2011'de, 2012'de Kanada'da,  ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Ekim 2014'te kullanımı onaylanmıştır.
Jenerik ilaç olarak mevcuttur.
Draba siliquosa
Yıldız dolama veya bilimsel adıyla Draba siliquosa, Friedrich August Marschall von Bieberstein tarafından tanımlanmış, turpgiller familyasından çok yıllık bir bitki türüdür. Türkiye'nin Doğu Karadeniz bölgesi, Kafkasya, Avrupa'daki sıradağlar ve Kuzey İran'a endemik olan yıldız dolama, 1950 ila 2300 metre yükseklikteki volkanik kaya kenarları ve dağ çayırlarında yetişmektedir. Mayıs ve Haziran aylarında çiçeklenir. 5 ila 15 cm uzunluğa erişebilmektedir.
Pirfenidon
Araştırma
Diğer araştırmalar, pirfenidonun kronik karaciğer fibrozu için etkili bir anti-fibrotik tedavi olabileceğini göstermektedir.
Afromynoglenes
Afromynoglenes, Linyphiidae familyasına bağlı bir hayvan cinsidir.
Call of Duty: Vanguard
Call of Duty: Vanguard, Sledgehammer Games tarafından geliştirilen ve Activision tarafından yayınlanan, bir 2021 birinci şahıs nişancı video oyunudur. Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One ve Xbox Series X ve S için 5 Kasım 2021'de dünya çapında piyasaya sürüldü. Genel Call of Duty serisinin on sekizinci oyunudur. Oyun, savaşın sonunda çeşitli tiyatrolar sırasında ortaya çıkan bir tehditle yüzleşmek için özel kuvvetlerin doğuşunu içeren yeni karakterler ve hikâye oluşturduğundan, Call of Duty: WWII'nin (2017) devamı niteliğinde değildir.