cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guçinler
Kabileleri
Kanada Guçinleri ya da Doğu Guçinleri (İngilizce Canadian Gwich’in, Eastern Gwich’in): Kanada'nın Yukon ve Kuzeybatı toprakları bölgelerinde yaşarlar ve 6 regional band oluştururlar:
Dil ve Eğitim
Alaska Guçincesi ile Kanada Guçincesi olmak üzere iki ana lehçesi vardır ve her ikisi de birbirinden farklı yazı kullanmalarıyla ayrılır.
UNESCO 'nun yayımladığı "Tehlike Altındaki Diller Atlası"na (UNESCO Interactive Atlas of the World’s Languages in Danger) göre Guçince "ciddi tehlike" (severely endangered) altında olan dillerden olup Alaska'da 150 den daha az, Kanada'da ise 250 kişi tarafından akıcı (fluent) biçimde konuşulmaktadır.
Alaska Yerli Dil Arşivindeki Guçin dil malzemeleri 1845-1860 tarihlerine ait eski keşif notlarından başlar ve daha sonra da Alaska Yerli Dil Merkezi ile Yukon Yerli Dil Merkezi tarafından büyük ölçüde katkı yapılır. Koleksiyonun çoğu 1970 lerin ortalarından sonlarına kadarki dönemde yoğun toplanan verilere dayanır. 1990 ların sonunda okuryazarlık akınında Guçince dil malzemelerine yoğun bir ilgi olmuştu. Koleksiyondaki eğitim malzemeleri arasında sözlükler, kelime listeleri, etnografik, dini ve geleneksel metinler sayılabilir. Buna ek olarak dil bilimi, saha notları, araştırma raporları, konferans notları da bulunur. Oriinal metinlerin zarar görmemesi için fotokopi sistemiyle araştırmacıların hizmetine sunulmaktadır. Arşivde 1845 yılından 2001 yılına kadarki sürede toplanan 550 kadar malzeme bulunur.
Edebiyat
Guçin edebiyatının ilk örnekleri sözlüdür. Guçin halk hikâyeleri komiktir ve müstehcen mizah içerir. Bunlar arasında Vazaagiitsak («His Younger Brother Became Snagged»), Googhwaii, Ool Ti’, Tł’oo Thal, K’aiheenjik, K’iizhazhal, Shaanyaati’ bulunur. Giriş cümlesi Deenaadai («evvel zaman içinde») olarak başlayan halk masalları arasında Tsyaa Too Oozhrii Gwizhit («The Boy In The Moon»), Zhoh Ts'à Nahtryaa («The Wolf and the Wolverine»), Vadzaih Luk Hàa («The Caribou and the Fish») sayılabilir.
Yazılı edebiyatın ilk örnekleri ise Hristiyanlığı yaymak üzere misyonerlerin İncil ve dua çevirilerinden oluşmaktadır. Modern yazı sistemi 1960 larda Richard Mueller tarafından tasarlanan Guçince Episcopal misyonerlerin yoğun çalışmaları sonucu 1870 lerden beri yazılı edebiyata sahiptir.
Yönetim
Alaska Guçinleri 8 kabile hükûmeti olarak idari yapılanma gösterir ve her birinin de kâr amacı gütmeyen Tanana Chiefs Conference adlı konsorsiyumda birer oy hakkı vardır:
Kanada Guçinleri yasal olarak Kanada Yerlilerinin üç grubundan birini oluşturan ve resmi olarak First Nations («İlk Milletler») adıyla anılan Kanada Kızılderilileri içinde 3 kabile hükûmeti olarak idari yapılanma gösterir:
Gwich'in Settlement Area (GSA), 1992 yılında imzalanan Gwich’in Comprehensive Land Claim Agreement gereği Kanada Kuzeybatı Topraklarında oluşturulan, Aklavik, Fort McPherson, Inuvik ve Tsiigehtchic yerleşimlerini içeren 56.935 km² lik yönetim bölgesidir. GSA bölgesinin nüfusu Batı Kanada İnuitleri, Métisler ve yerli olmayan Beyazlar dahil 5.100 kişidir ve yaklaşık 2.440 Guçinden sadece 1.400 kadarı GSA bölgesinde yaşamaktadır.
Kanada'da Kuzeybatı Topraklarında bulunan Aklavik şehri ve civarı iki farklı yönetim bölgesinin üzerinde hak iddia ettiği ender yerlerden biridir ve Batı Kanada İnuitlerine göre Inuvialuit Settlement Region bölgesine, Guçinlere göreyse Gwich'in Settlement Region bölgesine aittir. Aklavik Guçinleri 1992 yılında imzalanan Gwich’in Comprehensive Land Claim Agreement kapsamındadır ve Gwich'in Tribal Council'inin dönüşümlü bir parçası olan Ehdiitat Gwich'in Council tarafından temsil edilir.
Saraydüzü
Coğrafya
Kızılırmak Havzası’nda yer alan ilçede, Tarım Master Planı’na göre dağlık alanlar II. agro-ekolojik alt bölge; ovalık alanlar ise III. alt bölgede kalmaktadır. Verimli tarım toprakları ilçe merkezi ve kuzeyinde yoğunlaşmıştır. Diğer alanlar ise VI. ve VII. sınıf nitelikli topraklardan meydana gelmektedir.
Nüfus
Saraydüzü nüfus büyüklüğü açısında ilin en küçük iki ilçesinden biridir. 2020 yılı nüfus sonuçlarına göre ilçe nüfusu 5.885 kişi olup, bunun 1.806 kişisi kentsel, 4.079 kişisi kırsal nüfusu oluşturmaktadır. Bu durumda, kentsel nüfus oranı %30.7, kırsal nüfus oranı %69.3'tür. Bununla birlikte, ilçedeki kentleşme oranı kent nüfusuna paralel olarak yüksek değildir. İlçe daha çok kırsal bir yerleşim niteliği taşımaktadır. Bölüm başındaki tablolarda, Saraydüzü ilçesi nüfusunun da Sinop’taki genel eğilime paralel olarak azaldığı görülmektedir. İlçede 1980’li yıllardan itibaren kentsel-kırsal nüfus dağılımı da kentsel nüfus lehine önemli bir değişiklik göstermiştir. 1980 yıllarda %8.3 olan kentsel nüfus oranı, 2000 yılında %41.5’e çıkmıştır. İlçede kentsel nüfus artış oranı yıllara göre yükselirken, kırsal artış oranlarında düşüş görülmektedir.
Ekonomi
“Ekonomik Yapı” bölümünde tespit edildiği ve aşağıdaki grafikte de görüldüğü gibi, Saraydüzü ilçesindeki sektörel dağılım hizmetler, tarım ve sanayi dağılımı şeklindedir. İlçede hizmetler sektörü oranı %58.3 iken; ilçedeki hizmetler sektörünün il genelindeki payı %1.2 ile en düşük değerlerden birini teşkil etmektedir ki, bu ilçenin gelişmişlik düzeyinin bir yansımasıdır.
Guçinler
Komşuluk
Alaska'da, kuzeyde Eskimo İnyupiklerle, batıda Kızılderili Koyukonlarla, güneybatıda Aşağı Tananalarla, güneydoğuda yakın akrabaları olan Hanlarla; Kanada'da, güneybatıda Hanlarla, güneyde Kuzey Tuçonlarıyla, doğuda Sahtular (Kaşogotineler) ve kuzeyde Batı Kanada İnuitleri (Uummarmiutlar dahil) ile komşudurlar.
Sosyal yaşam
Diğer Alaska Atabaskları gibi Guçinler de en üst düzeyde geçmişte 30 ilâ 100 çekirdek aileden oluşan ve regional band (ya da dialekt grubu) olarak adlandırılan coğrafi ve sosyal gruplar hâlinde toplanmışlardı ve bu dialekt grupları hiçbir zaman daha büyük bir üst grupta idari (siyasi) olarak birleşmemiştir. Guçinlerde 9 ya da 10 regional band bulunur. Her Regional band kendi içinde local band (ya da task group) denen daha küçük gruplara ayrılır. Yaz kampında balık avlama ya da sonbaharda rengeyiği avlama işi regional band denilen en üst Atabask gruplaşmasında bütün grup üyeleriyle birlikte yapılırken, kışın dört kadar çekirdek aileden oluşan ve local band olarak adlandırılan küçük gruplara ayrılırlar. Her local bandın bağlı olduğu regional bandının bölgesinde kendilerine ait bir bölgesi olur ve burada küçük çapta avcılık ve kürk için tuzakçılık yapılır. 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında Avrupalılarca getirilen salgın hastalıklardan ölümler olmuş ve band sayıları azalmıştır
Aile
Diğer Alaska Atabaskları gibi Guçinler de anasoyluluk görülür ve çocuk, babasının klanına değil annesinin klanına ait olur. Bir kişi esas olarak annesinin klanına (clan ya da sib) aittir ve o klandan kişilerle kesinlikle evlenemez, buna karşın babasının klanından üyelerle evlenebilir. .
Avcı ve toplayıcı Guçinlerde geleneksel aile içi işbölümünde erkeğe (dinjii) avcılık, tuzakçılık, balıkçılık (twine fishnets), savaş yapma ve koruyuculuk, kadına (oonjit) ise bitki ve meyve toplayıcılık, su ve yakacak taşıma, köpek kızağı hazırlama, deri tabaklama, giysi ve battaniye yapma ve onarma, çocuk bakıcılık, temizlik ve yemek hazırlayıcılık düşmektedir. Yine de çocuk bakma ile savaş konusunda cinsiyetler arasında her zaman bir esneklik olmuştur ve birbirinin yerini alabilirler.
Savaş
Savaş için silah olarak rengeyiğinin boynuz dalları ve mızrak kullanılırdı.
Barınak
Geleneksel Guçin barınakları mevsimine göre değişkenlik gösterir. Sonbahar ve kışın yarı yarıya yere gömülen, ağaç iskeleti yosun kaplamalı üçgen biçimli evlerde kalınır. İlkbahar ve yazın ise deri kaplı kubbeli çadır tipi evler kullanılır. Kızların ergenlik gibi özel durumları için geçici olarak kullanılan konik biçimli ergenlik çadırları da vardır.
Tüccar ve misyonerlerin topraklarına yeni malzemelerle gelmelerinden sonra Guçinler açık arazide kütük barınaklar, branda çadırlar ve 20. yy ın sonlarında da kasabalarda prefabrik konut kullanmaya başlamışlardır.
Müzik
Guçin dansları davullar (plank and tambourine drums) eşliğinde şiddetli olur ve aşk ve savaş şarkıları söylenirdi.
Şarkı
Keman müziği (fiddle music): Guçinlerde keman (fiddle) gözde çalgılardandır. Guçin kemancılığının başlangıcı Hudson's Bay Company şirketinin ticaret karakolunda çalışan kürk tüccarlarının 1847 yılında Fort Yukon'a keman getirmelerine dayanır. Kanada'dan gelen bu kürk tüccarları Fransız Kanadalıların ve İskoçların ezgilerini de getirmişlerdir. Geleneksel Atabask keman müziği (fiddle music) Alaska'da iki coğrafi merkezde gelişim göstermiştir. Biri 160 yıl önce 1847'de Yukon Nehrinin yukarılarında Guçin ve Hanlar arasında gelişen Upriver music, diğeri ondan yaklaşık 50 yıl sonra nehrin aşağılarında Koyukon, Aşağı Tanana ve Değinaklar arasında gelişen Downriver music. Guçin ve Koyukonların keman çalma tarzları birbirinden farklıdır. İlki 1983 yılında Fairbanks, Alaska'da yapılan Athabascan Fiddling Festival (ya da Athabascan Old-Time Fiddling Festival) adlı keman fesivalinin 29.su 2011 yılında yapılmıştır. Bu festival Atabaskların en önemli sanat etkinliklerinin başında gelir ve Atabask kemancılar hünerlerini gösterir.
Animizm ve şamanizm
Şamanlar ergenlik dönemlerinde rüyalarında gücü elde eden erkeklerden çıkar ve hayvanlarla ittifak hâlindedirler. Şamanlar animal-helper, muska, çıngırak ve diğer malzemeleri kullanarak, hastalığın sebebini bulabilir ve o hastalığı tedavi edebilir. Düşmanları öldürebilir ya da kişilerin ölüm tarihini bilebilir. Havayı kontrol ederek avcılık başarısı sağlayabilir. 19. yüzyılda şamanlar güçlü, varlıklı ve prestijli kişilerdi. Ancak Anglikan ve Oblat misyonerlerce dışlandılar ve Avrupalılarca getirilen yeni mikrobik salgın hastalıklar karşısında şamanların âciz kalmasını kullanarak onları Guçin toplumda gözden düşmelerini sağladılar. Şamanizm 19. yy sonlarında gerilese de 20. yüzyılda bazı insanların animal-helperlerden güç aldıkları gözlenmiştir.
Kültürel antropolog Catharine McClellan'ın çalışmasına göre Yukon Topraklarındaki Kızılderililerde şamanlarının cennet gibi diğer dünyalara ziyaret yapması çok yaygın bir temadır.
Guçinler tabuyu bozma, ruh kaybı (spirit loss) ya da büyü dolayısıyla hasta olduklarına inanıyorlardı. Büyü, şaman ya da büyücüler tarafından yapılırdı. Şifacılar şamandırlar, flebotomi ya da şifalı bitkilerle değişik tedavi usuleriyle iyileştirirlerdi.
Ölümün, Guçinlere göre şaman ve büyücülerin yaptığı eylemler sonucu olduğuna ya da kötü ruhlarca oluşturulduğuna veya ruh kaybı sonucu oluştuğuna inanılır. Bir kişi akrabası ölünce, ağlayarak, kendini suya atarak, saçlarını yolarak, vücudunu yaralayarak, yiyecek ve mala mülke zarar vererek yas tutar. Kendi klanı dışında başka bir klandan kişiler ölüyü temizler, boyar, giydirir, sarar ve uygun bir mezara yerleştirir. Mezar olarak daha çok ağaçların üstü ya da ağaç kovukları veya ağaçtan yapılan yüksek iskele kullanılır. Bazen de toprağa (zemin donmuş ise üzeri kayalarla örtülür) gömülürdü. Tüccar ve misyonerlerin gelişiyle birlikte ölüler tamamen toprağa defnedilmeye başlanmıştır. Ölen kişinin ruhunun hayalet olarak yaşadığına inanılır.
Hristiyanlık
Hristiyanlık Guçinler arasında misyonerlerce yayılmış olup bugün çoğu Anglikan, birazı da Katoliktir. Kuzeydoğu Alaska'da Guçinler arasında 1860 ların başlarında Hristiyanlığın yayılması konusunda Anglikan (James Hunter, William West Kirkby, Robert McDonald) misyonerlerin ve Roma Katolik Kilisesine bağlı Oblat rahiplerin (Henri Grollier, Jean Seguin) rekabeti damga vurur. Bazen yüksek gerilimli ve dramatik çatışmalara sahne olan Anglikan ile Oblat misyonerlerin o zamanki bu rekabeti günümüzde Guçinler arasında süregelen mezhep çatışmalarıyla hâlâ canlı tutulur.
Avcılık ve toplayıcılık
Guçin coğrafyası Kuzey Kutup Dairesinde kabaca 65° ve 69° Kuzey enlemde, 130° ve 150° Batı boylamında yer alır. Burası büyük ölçüde tayga ve dağ tundrası biyomlarından oluşur. Permafrost ve karasal iklimin hakim olduğu bu coğrafyada kışlar uzun, yazlar ise şaşırtıcı derecede sıcak geçer.
Diğer Atabasklar gibi Guçinler de avcı ve toplayıcı halklardandır. Ana besin kaynağını rengeyiği (vadzaih) oluşturur. Yukon Nehrinin kuzey kollarından Porcupine Nehri (Ch’oonjik) vadisinde insan yerleşimi muhtemelen 11.500 yıl önceye dayanır ve burası Alaska Guçinlerinin en yoğun olduğu yerlerdendir ve adını bu nehirden alan ve daha çok Alaska'da, birazı da Kanada'da yaşayan Porcupine rengeyiği (Rangifer tarandus granti) alt türü, sayılarında dalgalanma olsa da, yaklaşık 125.000 başlık sürü oluşturur ve kışlama ile buzağılama (Vadzaih googii vi dehk’it gwanlii ) alanları arasında her yıl 2.500 km lik yeryüzündeki en uzun kara memelisi göçünü yapar. Bu rengeyiği alt türü "rutin" biçimde Guçinler dışında bölgedeki diğer halklar olan Nunamiut ve Uummarmiut İnyupikleri, Batı Kanada İnuitleri, Hanlar ve Kuzey Tuçonları tarafından da avlanır. Arctic Milli Yaban hayatı Sığınağının (Arctic National Wildlife Refuge) insan yerleşiminde olmayan kısmı vahşi rengeyiklerinin avdan uzak olduğu alandır.
Kanada'da Kuzeybatı Topraklarındaki Guçin bölgesinde (Gwich’in Settlement Area) rengeyiğinin üç alt türü görülür:
Guçinlerde rengeyiği ana av olsa da sığın (Alces alces gigas) ve ayı gibi iri avları da avlarlar. Bunların dışında kızıl tilki (Vulpes vulpes alascensis), Kutup tilkisi (Vulpes lagopus), Kanada vaşağı (Lynx canadensis), Kutup porsuğu (Gulo gulo luscus), Amerika sansarı (Martes americana), kakım (Mustela erminea), gelincik (Mustela nivalis), Amerika vizonu (Mustela vison), Kuzey Amerika su samuru (Lontra canadensis), kunduz (Castor canadensis), misk sıçanı (Ondatra zibethicus), oklu kirpi (Erethizon dorsatum myops), Amerika kızıl sincabı (Tamiasciurus hudsonicus), Arktika gelengisi (Spermophilus parryii), Alaska marmotu (Marmota broweri), Amerika tavşanı (Lepus americanus) gibi ufak hayvanları genellikle kürkleri için tuzaklama yöntemiyle yakalarlar.
Kuş (dzhiig) türleri de avlanan hayvanlar arasındadır.
Balıklar (łuk) için uygun ortam olan Yukon Nehri ve bu nehre dökülen kollarda Pasifik som balığı, Coregonus, Prosopium, Stenodus leucichthys, Salvelinus alpinus, Thymallus arcticus, Lota lota gibi balıklar avlanır.
Avcılıkta kullanılan yayları (k’ìłtąį‘ ) huş ağacından, okları (k’ì’ ) ise ladin ağacından yaparlar. Ok ucu (temren) çakmak taşı ya da boynuzdan imal edilir.
Balıkçılık için ahşap savaklar ve söğüt ağacından örülen sepet tuzaklar ve bükülmüş söğüt kabuğundan ağlar kullanılır. Olta iğnesi ucu rengeyiğinin metakarpal kemiklerinden, zıpkın ise ağaçtan ve kemik uçludur.
Daha çok kadınlar tarafından toplanan bitkiler besin olarak ya da eşya yapım malzemesi olarak kullanılır. Üzümsü ve böğürtlensi yabani meyveler toplanır.
1997 yılında Gwich'in Social and Cultural Institute ile Aurora Research Institute (ARI) ortaklığında yapılan Guçin yaşlılarıyla etnobotanik çalışmalarının sonuçları Alestine Andre ile Alan Fehr tarafından “Gwich’in Ethnobotany: Plants Used by the Gwich’in for Food, Medicine, Shelter and Tools” adıyla 2002 yılında basılmıştır. Bu çalışmaya göre Guçinler bitkilerden besin başta olmak üzere değişik amaçlarla yararlanıyorlar: besin (Betula papyrifera ile Betula glandulosa türünden huş şurubu elde edilir, Arctostaphylos rubra, Arctostaphylos uva-ursi, Ribes hudsonianum, Ribes triste, Empetrum nigrum, Vaccinium uliginosum, Vaccinium vitis-idaea, Rubus strigosus, Rubus acaulis, Rubus chamaemorus, Hedysarum alpinum, Epilobium angustifolium, Equisetum arvense, Ledum palustre, Shepherdia canadensis, Allium schoenoprasum, Alnus crispa, Polygonum alaskanum, Rosa acicularis, Picea mariana, Picea glauca, rengeyiği likeni, söğüt), tıbbi (40 kadar bitki kullanılır), yem (huş ve söğüt), temizlik (atkuyruğu, turba yosunu, rengeyiği likeni), ateş tutuşturmak için (huş ve söğüt ağaçların gövdesinde olan ve edinìichii denilen Phellinus igniarius türü kav mantarı, Picea mariana ve Picea glauca türlerinden ladin), yakacak (Sphagnum yosunu, Populus balsamifera, Alnus crispa, Picea mariana ve Picea glauca türlerinden ladin, Larix laricina, söğüt), döşeme yaygısı (Betula glandulosa türünden huş ağacı, ladin, söğüt), barınak (ladin, söğüt, Sphagnum yosunu), boya (Vaccinium vitis-idaea, Alnus crispa türü kızılağaç), bebek bezi (Sphagnum yosunu), oyun (söğüt dallarından halka yapılarak nehre atılır ve kıyıdaki çocuklar bu halkaları değnek yardımıyla yakalamaya çalışırlar), oyuncak (kavak), çalgı (söğüt), araç gereç (huş, kavak, ladin, Larix laricina, söğüt), pipo (Boschniakia rossica), tütün (Phellinus igniarius), böcek-savar (Phellinus igniarius, Artemisia tilesii), naftalin güve-savar (Phellinus igniarius), iz işaretleyici (Sphagnum yosunu).
Günümüz Guçinlerinde avcılık, balıkçılık ve mevsimlik istihdamdan oluşan karma ekonomi görülür. Yazın balık tutma, meyve toplama ve tüy dökümü zamanı kuşları yakalama, yaz sonu ve sonbaharda rengeyiği ve sığın avlama, kışın ve ilk bahar aylarında ise avlama ya da tuzaklama yapılır. Tuzaklama gibi ufak avcılıklar daha çok ailelerce yapılırken, daha büyük olan avlarda ve kısa süreli yoğun balıkçılıkta aileler ortaklarıyla birlikte avlanırlar.
Ulaşım
Mevsimine göre ulaşım araçları değişir. Kışın avlanırken ufak, seyahat ederken büyük kar ayakkabıları (aih) kullanılır ve bunlar huş kabuğundan imal edilir. Kardan gözleri korumak için deri ya da tahtadan kar gözlüğü kullanılır. Yazın ulaşım ise iskeleti ladin ağacından yapılıp sığın derisiyle kaplanan kayık ile huş kabuğundan yapılan kano kullanılır. Ayrıca iki tip (direkli büyük ile rengeyiği derisinden yelkenli) sal (raft) kullanılır ve bu sallar ladin ağacından yapılan küreklerle çekilirler.
Huş kabuğundan yapılan kanolar (k’ii tr’ih) avcılık ve seyahat için kullanılır. Seyahat kanoları 6–9 m olurken, avcılık kanoları bundan daha küçüktür. İskeleti huş ya da söğüt ağacından yapılan kanolar ladin kökleriyle dikilen huş kabuğu kaplamadır ve kürek (k’ii tr’ihtaa’aii) ile kullanılırlar.
Tobagan (chąąvał), Alaska İngilizcesinde Yukon kızağı (Yukon sleigh) olarak da adlandırılan, avcılıkta, et çekmede, odun ve su taşımada, yolcu taşımada kullanılan ucu öne kıvrık deri kızaktır ve arkası birbirine bağlı iki uzun tahtalıdır. Yokuş aşağı inerken sürücünün durdurması ya da kontroletmesi için fren sistemi de bulunur. Ahşap kısmı huş ağacından yapılır ve uç kısmı buhara tutulup yumuşatılır ve bükülür. Başlangıçta insan gücüyle sürülen tobagganlar erkeklerin önden çekip kadınların da arkadan ittiği kızaklardı. Avrupalılarla karşılaşmadan sonra çekim işi köpeklerle yapılmaya başlanmıştır. Günümüzde büyük tobaganlar snowmobile arkasından çekilir. Kızak arkasında seyahat sırasında korunması için değerli şeylerin ya da kuru balık ve kuru et gibi yiyecek malzemesinin konduğu kızak çantası (khał o¸htsuu) bulunur. Bu kızak çantaları kirpi işi ya da boncuk işi ile bezeli ve saçaklı olur.
Özel günlerde Guçin şefleri ve zengin kişiler kızak köpeklerinin sırtına çanları (denletl’eeze ya da lagal’yuu) olan boncuk işiyle süslü saçaklı kadife battaniyeler (łąįį ts’at) örter. Köpek battaniyeleri genellikle dört ya da altı takım olarak tasarlanır.
Ticaret
Eskimolarla ticaret: Avrupalı merkantilistler bölgeye gelmeden önceleri, Guçinler Kanada'da İnuviaulit (Siglit), Alaska'da ise sahildeki İnyupik (Taġiuġmiut) Eskimolarıyla ticaret yapıyorlardı. Eskimolardan fok derisi ile Avrupalı balina avcılarının Eskimolara getirdiği su kaynatma kaplarını (çaydanlığı) alıp karşılığında da Eskimolara kutup porsuğu derisi, ladin kökünden örme sepet ve diğer ürünleri veriyorlardı. Yukon Nehrinin yukarılarında yaşayan Guçinler nehrin Bering Denizine akan aşağı kısımlarındaki Yupiklerle ticaret yaparlar ve onlardan parka gibi giyim eşyası alırlar.
Kızılderililerle ticaret: Alaska'daki Batı Guçinleri diğer Kızılderililerden daha çok bakır bıçak alırlardı. Doğal bakır (native copper) Alaska Atabasklarının bildiği metallerden biridir ve bakırdan imal edilen bıçaklar Ahtna, Tuçon ve Yukarı Tananalar tarafından ayı ya da insan ödürmek için kullanılıyordu.
Avrupalılarla ticaret: Merkantilist Avruplıların bölgeye ulaşmasından sonra onlarla en aktif ticaret başlamış oldu. Guçinler ticaret karakollarında Avrupalılara sansar, kunduz ve misk sıçanı kürkleri ile değişik et ve balık verirken, Avrupalılardan su ısıtıcı (çaydanlık), bıçak, hançer, eğe, çakmak, fire steels, ice trenches gibi "demir işi" ve bone, kemer, capotes (Hudson's Bay point blanket), jartiyer (gartering), battaniye ve tozluk (leggings) gibi "kuru mal" aldılar. Fakat Avrupalılardan alınan en önemli ticaret ürünleri silah, barut, top, shot, tütün ile boncuk ve denizdişi kabuğu olmuştur.
Şirketleşme
Rus Amerikası döneminde ABD'nin Ruslarla birlikte idare ettiği Alaska'yı 1867 yılında Rus İmparatorluğundan satın almasından bu yana 100 yıldır çözülemeyen yerlilerinin (Eskimo ve Kızılderililerin) toprak taleplerini çözmek üzere ABD Kongresinde 18 Aralık 1971 tarihinde başkan Richard Nixon tarafından imzalanarak yürülüğe giren ve ABD tarihinin en büyük toprak talebini karşılayan yasa olan Alaska Yerli Talepleri Çözümleme Yasası (ANCSA, Alaska Native Claims Settlement Act) gereği kurulan Alaska Yerli Bölge Şirketlerinden Doyon, Limited (DOYON) yerli bölge şirketine bağlı 9 köy şirketi Guçinlere aittir. Köy şirketleri topraklarının yüzey hakkına sahiptir, fakat bölge şirketleri hem köy şirketlerinin hakkına hem de toprakların yeraltı hakkına sahiptir.
Giysi
Geleneksel Atabask erkek giyimi olarak rengeyiği derisinden yapılan daracık pantolon ile üste giyilen ve önden ve arkadan kasıkları ve popoyu örtecek biçimde sivri üçgen kuyruk (vitł‘èets’al ch’ok ) uzatımlı tünik gömlekler (ch’adhah ik ) kullanılır. Hem pantolon hem de gömlekler yoğun biçimde eskiden kirpi dikeniyle (k’uh) bezenirken Avrupalı kürk tüccarlarının gelmesinden sonra bu bezeme cam boncuklarla yapılmaya başlanmıştır. Deriler Chalkyitsik'in yukarılarında bolca olan aşı boyası (tseeyh) ile sarımsı kahverengiye boyanır. Süslü ve ince yapılı elbiseler tören ya da şenlik gibi topluluk önüne çıkıldığında giyillirdi.
Kışlık kıyafet olarak deri eldivenler ile baş giyimi olarak kadınlar deriden başlık kullanırken, erkekler kulakların ve başın üzerinden dar bir kürk şerit bağlar.
Yupik Eskimolarıyla yapılan ticarette alınan gelengi parkası (tthaa dhah ik), kadın parkası olarak kullanılır ve başlıksız olur ve gelenginin sırt kürkünden yapılıp, beyaz rengeyiği, su samuru ve Kutup porsuğu kürklerinden dekoratif parçalarla süslenir.
Bir bebek doğduğu zaman, aile dostları bebek için boncuk işi hediyeler getirir. Bunlar, bebek botu, bebek şapkası, bebek terliği ve eldivenlerdir. Çocukları sırtta taşımak için kullanılan boncuk işi bebek kayışları (tł’ôot’aii ya da ts’uhneegaanh tl’ooł) çoğunlukla büyükanneleri tarafından yapılır ve sağlam olduğu için sığın derisi kullanılır. Çocuk parkaları (geh dhah ik) yumuşak olması için tavşan kürkünden yapılır. Çocukların parmaksız ya da parmaklı eldivenleri sığın, kurt gibi değişik hayvanların kürk ve derilerinden yapılır ve üzeri boncuk işlemeyele süslenir. Çocuk pantolonları mokasenle tek parça tulum gibi de yapılır.
Ashton-Potter Limited tarafından basılan ve Kanada posta idaresince (Canada Post) 4 Nisan 1975 günü tedavüle sunulan Indians of the Subarctic (Arktikaltı Kızılderilileri) serisinden Ceremonial Dress (tören elbisesi) başlıklı 12.5 delikli 8¢ lik posta pulunda sanatçı Lewis Parker'ın resmettiği Guçin (Kutchin) tören elbisesi Georges Beaupré'nin yorumuyla nakşedilmiştir.
Mokasenler (kwaiitryah ch’ok) deriden yapılıp sinir kirişiyle dikilir ve üzerleri cam boncuk işiyle bezenir.
Takı ve beden süslemesi
Hem erkekler hem de kadınlar uzun saçlı olur, burunlarına (nasal septum kısmına) boncuk, denizkabuğu ya da balina kemiğinden hızma takar, kulaklarını delerdi. Erkeklerin saç stilleri daha ayrıntılı ve kültürel ögelerle doludur. Yağlı, aşı boyalı ve kuş tüyü takılı olurdu.
Dövme kadınlarca estetik sebeplerle, erkeklerce ise savaş mağdurları için kollarna dövme yaptırırdı.
Sanat
Alaska yerli sanatı içinde değerlendirilen Guçin sanatında taş, diş, boynuz, kemik, deri, tahta, tendon ipi, sert kabuklu tohum çekirdeği, denizdişi kabuğu gibi doğal malzemeler kullanılır. Guçin sanatı günümüzde daha çok boncuk işiyle (naagąįį) dikkatleri çeker. Fort Yukon'daki Gwich’yaa Gwich’in kabilesi, geçmişte oklu kirpinin (Erethizon dorsatum) ok denilen dikenleriyle (k’uh) kirpi işini (porcupine quillwork) ceket ve eldivenlerde birincil süsleme öğesi olarak yaparken, 1800 lerin sonunda cam boncukların Avrupa'dan gelişiyle birlikte hızlı bir değişim yaşanmış ve kirpi işi yerini büyük ölçüde boncuk işine (beadwork) bırakmıştır. Bu boncuklar Avrupalılarca değiş tokuş yöntemiyle Alaska içlerine sokulmuştur. Boncuklarla birlikte yeni tasarım yolları da açılmıştır ve bunlardan biri de Kanada'daki Katolik misyonerlerce 19. yüzyılda Alaska'nın batısına kadar yerlilere öğretilen çiçek tasarımlarıdır. Bu boncuk işi çiçek tasarımları günümüzde de yapılmaktadır. Günümüzde bot, ceket ve eldivenlere yaptıkları kullanımlık ve dekoratif boncuk işi sanat ürünleriyle tanınırlar. Geleneksel huş ağacının kabuğundan yapılan kanolar ile kar ayakkabısı bir diğer sanat ürünleridir. Guçinlerde ayrıca resim sanatı da gözde olan yeni sanatlar arasındadır. Guçinlerin rengeyiği derisinden yaptıkları geleneksel giysileri de vardır ve bunlar yerli kültüre sahip çıkma kaygısıyla ve ekonomik getirisinden dolayı günümüzde proje hâlinde desteklenip teşvik edilmektedir. Bu deri giysilerde aksesuar olarak oklu kirpi dikeni ile Elaeagnus commutata iğdesinin tohumları (çekirdekleri) kullanılır. Elbise, kar ayakkabısı ve kızaklarını sarımsı kahverengi aşı boyasıyla renklendirmek için ovarlardı.
Guçinlerin kullanımlık eşyaları ayrıca sanat ürünleri arasında da yer alır. Bunlar içinde, taştan keser, çakmak taşından ok başı (temren), taştan ve kemikten deri kazıyıcılar, delgiler, kunduz-kesici biz (beaver-incisor awls), Dall yaban koyununun boynuzundan kaşık, tavşan derisinden battaniye, rengeyiğinin bacak derisinden çanta ile rengeyiği derisinden kayış (babiche) ve yine rengeyiğinin sinirinden örgü ve bağlama ipleri yapılır. 19. ve 20 yüzyılda bütün bu kullanımlık sanat (industrial arts) ürünlerinin çoğu kaybolmuştur.
Mutfak
Guçinlerin ana protein ve lipit kaynakları rengeyiği, sığın, Pasifik som balığı, whitefish (Coregonus ile Prosopium türleri) ve tavşan; ana karbonhidrat kaynağı ise undur.
Et ve balıklar daha çok haşlanarak ya da kızartılarak tüketilir. Kemik iliği, rengeyiği ile sığının fetusu, tatlısu gelincik balığının karaciğeri de yenir. Et ve balık taze olarak tüketildiği gibi, kurutularak diğer zamanlarda yemek üzere depolanır. Günümüzde geleneksel besinler yanında Batılılarca getirilip alıştırılan un, çay, şeker, pirinç ve fasulye gibi besinler de yemek kültürünün bir parçası olmuştur.
Yenmesi tabu olan hayvanlar arasında kuzgun, tilki, kurt, köpek ve kartal sayılabilir.
Kızılderili dondurması Guçinlerin it’suh dediği yemektir ve bu yemek kurutulmuş balık ile Vaccinium vitis-idaea, Vaccinium uliginosum, Arctostaphylos uva-ursi ve Empetrum nigrum meyvelerinin birlikte dövülmesiyle hazırlanır ve içine balık yağı ile şeker katılır.
Alçak boylu Arctostaphylos rubra’nın yenebilen meyveleri (dzhii ndèe’, shih jak) kırmızı frenküzümünü andırır. Ribes hudsonianum türünden frenk üzümünün siyah meyveleri (deetree jàk) yaz sonunda toplanarak çiğ tüketilir ya da reçel yapılır veya meyve ve yaprakları kurutulup çay olarak tüketilir; kışın ise sapları toplanıp çay gibi demlenir. Empetrum nigrum türünden bodur bitkilerin meyvesi (dineech’uh) ağustos ile eylül aylarında toplanarak sevilerek tek başına çiğ tüketilir ya da diğer meyvelerle karıştırılarak yenir. Vaccinium vitis-idaea meyveleriyle birlikte kurutulmuş balıktan yapılan it’suh adlı yemeğin terkibine girer. Vaccinium uliginosum türünün meyveleri (jàk zheii, jak nalyuu) yenir. Vaccinium vitis-idaea türünün meyveleri (natł'at) de sevilerek tüketilir.
Hedysarum alpinum’un kökleri (treh, trih) çiğ olarak ya da bazen ördek ya da balık yağıyla birlikte yenir.
Yerli hakları
Kanada'da 20. yüzyılın başlarında, 1920 yılında Fort Norman'da petrol bulunmasıyla birlikte Kanada hükûmeti Kanada Guçinleri dahil kuzeydeki yerli halklara yönelmiş ve 1921 yılında imzalanan Treaty No. 11 (1921) adlı anlaşmayla bölgedeki yerlilerin haklarına ve arazilerine düzenlemeler getirmiştir. 20. yüzyılın ikinci yarısına ise Guçinlerin yaşamını ve Guçin topraklarındaki enerji kaynaklarını kontrol etmek gibi yoğun ulusal çıkarlar damga vurur. Kanada hükûmeti yarı göçebe arazi yaşamı yerine yerleşik köy yaşamına geçirip örgün eğitim verdiği Guçinlere ayrıca ücret artışı sağlanmış iş fırsatı, aile yardımı, yaşlılık aylığı gibi yenilikler de getirmiştir. Buna karşılık, Guçinlerin kendi yaşamlarını daha fazla kontrol etmiş ve eğitim, mal ve işlere yüksek değer vermiştir. 1990 ların başlarında ise Kanada Guçinleri Yukon ve Kuzeybatı Topraklarında arazi iddialarını yüksek sesle dillendirmeye ve aktif hareket etmeye başlamışlardır. 2002 yılında ise, sürdürülebilir orman ve vahşi yaşam hasadı (avcılık ve toplayıcılık) ile Guçin topraklarından doğalgazın taşınmasını kontrol istekleri gibi en yüksek konulara eğilmişlerdir. .
Amerika Birleşik Devletlerinde ABD hükûmetinin ANCSA yasasını 1971 yılında imzalamasından sonra Alaska Guçinleri arazi haklarından nakit para karşılığı kısmen vazgeçip ekonomik yönden rahatlamış, yerel yönetimlerde söz sahibi olmuş ve dil ve kültürünü yaşama ve yaşatma hakkına kavuşmuştur. Fakat günümüzde ellerinden ANCSA yasası gereği alınan ve İnyupiklerin topraklarıyla birlikte oluşturulan Arktik Milli Yaban Hayatı Sığınağındaki (Arctic National Wildlife Refuge) petrol sondaj çalışmalarına karşı çıkmaktadırlar. Alaska Guçinleri en aktif lobi faaliyetleriyle politika yapan ender Kızılderili gruplarındandır.
Örgütlenme
Tanana Chiefs Conference adlı kâr amacı gütmeyen konsorsiyumda temsil edilen İç Alaska'nın Yukon Flats Subregion denilen alt bölgesindeki Alaska Guçinlerinin (Batı Guçinlerin) regional bandları:
Gwich'in Council International (GCI): Alaska ve Kanada'daki 9.000 kişilik bütün Guçinleri bir çatı altında toplamak ve Arctic Council'de temsil edip bölgeyi ilgilendiren kararlarda aktif rol oynayabilmek için 1999 yılında Kanada'nın Inuvik şehrinde Gwich'in Tribal Council önderliğinde kurulan kâr amacı gütmeyen kuruluş. Kurucuları arasında Alaska'dan altı (Arctic Village, Chalkyitsik, Fort Yukon, Birch, Circle, Venetie) kabile birlikleri ile Kanada'daki iki (Old Crow, Yukon'daki Vuntut Gwitchin First Nation ve Kuzeybatı Topraklarında Beaufort Delta bölgesindeki Gwich'in Tribal Council) kabile birliği bulunur. GCI sekreterliği Kanada'daki Gwich'in Tribal Council (Inuvik, Kuzeybatı Torakları) ile Vuntut Gwitchin First Nation (Old Crow, Yukon) arasında dönüşümlü olarak yapılır.
Nâlân
Yaşam öyküsü
Nâlân, 15 Kasım 1973 tarihinde Eskişehir’de polis bir baba ve ev hanımı bir annenin üçüncü kızları olarak dünyaya geldi. Babasının tayini sebebiyle 3 yaşındayken İstanbul’a taşındılar. İlkokula İstanbul’da başladı. Beşinci sınıfa kadar İstanbul’da okudu. Babasının tayini çıktığı için taşındıkları Afyonkarahisar’da ilkokulu bitirdi.
Daha üniversitede öğrenciyken, okul arkadaşlarından kurulu bir grupla Beşiktaş Sokak Bar’da yaptığı programlarla İlk sahne deneyimini kazandı.
La Masquerade Infernale
La Masquerade Infernale, 1997 yılında yayınlanan Arcturus albümü. Misanthropy Records tarafından yayınlanan albümde, doom etkileşimli melodik black metal şarkılarından oluşan Aspera Hiems Symfonia'nın müzikal özelliklerinden büyük bir uzaklaşma görülür. Synthesizer gitarların önüne çıkacak sıklıkta kullanılmış ve daha karanlık bir atmosfer yaratılmıştır. Şarkıların çoğu tiyatro, edebiyat ve Şeytan temaları etrafında döner. LMI, çok kişi tarafından Arcturus'un başyapıtı ve avant-garde metal'in en iyi örneklerinden biri olarak kabul edilir. Albüm 2003 yılında Candlelight Records tarafından remaster edilerek tekrar basılmıştır.
Nâlân
Yaşam öyküsü
1993’te Ataköy Regatta, Twins Bar’da sahne almaya başladı. O dönemlerde Garo Mafyan, hazırladığı bir albüm için solist aramaktaydı. Çalıştığı barda Nâlân’ı dinledikten sonra albümü onun okumasını istedi. Şarkılar hazır olduğu için kısa sürede albümü tamamladılar.
La Masquerade Infernale
Şarkı Listesi
<li>"Hidden Track" – 1:27 <li>"Master of Disguise" – 6:43 <li>"Ad Astra" – 7:36 <li>"The Chaos Path" – 5:34 <li>"La Masquerade Infernale" – 2:00 <li>"Alone" – 4:42 <li>"The Throne of Tragedy" – 6:34 <li>"Painting My Horror" – 5:59 <li>"Of Nails and Sinners" – 6:03 </ol>
Alagöz, Hınıs
Alagöz, Erzurum ilinin Hınıs ilçesine bağlı bir kırsal mahalledir.
Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. 1993 yılında Büyükşehir olan Erzurum’da, 2012 yılında 6360 Sayılı Yasa ile, tüm köylerin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. Bu köy de Hınıs Belediyesi’nin bir mahallesi olmuştur.
Coğrafya
Mahalle, Erzurum il merkezine 157 km, Hınıs ilçe merkezine 7 km uzaklıktadır. Mahalle, Hınıs'ın batısında olup, doğrudan bir köy yoluyla ilçe merkezine bağlıdır.
Nâlân
Kariyeri
1994'te ilk solo albümü olan "Of Aman"ı yayınlayan sanatçı, uzun süre "Of Aman Nalan" adıyla anılmıştır. Bu dönem menajerliğini Halis Bütünley yapmıştır. Hemen her albümünden en az birer hit çıkaran sanatçı genellikle kendi şarkılarını kendisi yazmakta ve bestelemektedir. 2007 yılında farklı tarzda şarkılar söyleyerek, Türk Sanat Müziği eserlerini yorumladığı "Türk Sineması Klasikleri" albümünü yayınladı.
NGC 2885
NGC 2885, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Aslan takımyıldızı yönünde bulunur. S0-a tipi bir merceksi galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1827 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Hafta Sonu (film, 2011)
Hafta Sonu, yönetmenliğini Andrew Haigh'in üstlendiği, romantik dram türündeki 2011 yapımı İngiltere filmi. Başrollerini Tom Cullen ile Chris New'in paylaştığı film, eşcinsellik temalı olup, cinsel yönelim ve LGBT bireylere yönelik homofobiye dikkat çekmiştir.
Konusu
Tek gecelik eşcinsel ilişkinin ardından başlayan trajik bir aşk hikâyesi ve süregelen maceraları konu edinilmiştir.
Yapım
Filmin ilk gösterimi 11 Mart 2011 tarihinde SXSW Film Festivali'nde yapılmış, 23 Mart tarihinden itibaren İngiltere ve dünya sinemalarında gösterime girmiştir.
Teen Wolf (4. sezon)
Teen Wolf, aynı adı taşıyan 1985 filmi dayalı olan dizi Jeff Davis tarafından oluşturulan bir Amerikan doğaüstü drama filmi dördüncü sezona uzatıldı. 23 Haziran 2014'te prömiyeri çıkmış ve 8 Eylül 2014 tarihinde ise dizi sezon finali olmuştur.4.sezonda 12 bölüm yer aldı.
NGC 2886
NGC 2886, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir yıldızdır. Gökyüzünde Suyılanı takımyıldızı yönünde bulunur. *4 tipi bir dörtlü yıldız sistemidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1837 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Kabeiroi
Yunan mitolojisi, Kabeiroi (Cabiri, Cabeiri, ya da Kabiri; ) <!-- were a group of enigmatic chthonic deities. They were worshiped in a mystery cult closely associated with that of Hephaestus, centered in the north Aegean islands of Lemnos and possibly Samothrace—at the Samothrace temple complex—and at Thebes. In their distant origins the Cabeiri and the Samothracian gods may include pre-Greek elements, or other non-Greek elements, such as Hittite, Thracian, proto-Etruscan or Phrygian. The Lemnian cult was always local to Lemnos, but the Samothracian mystery cult spread rapidly throughout the Greek world during the Hellenistic period, eventually initiating Romans.
The ancient sources disagree about whether the deities of Samothrace were Cabeiri or not; and the accounts of the two cults differ in detail. But the two islands are close to each other, at the northern end of the Aegean, and the cults are at least similar, and neither fits easily into the Olympic pantheon: the Cabeiri were given a mythic genealogy as sons of Hephaestus. The accounts of the Samothracian gods, whose names were secret, differ in the number and sexes of the gods: usually between two and four, some of either sex. The number of Cabeiri also vary, with some accounts citing four (often a pair of males and a pair of females), and some even more, such as a tribe or whole race of Cabeiri, often presented as all male.
The Cabeiri were also worshipped at other sites in the vicinity, including Seuthopolis in Thrace and various sites in Asia Minor.
Etymology and origin
The Cabeiri were possibly originally Phrygian deities and protectors of sailors, who were imported into Greek ritual.
R. S. P. Beekes believes that their name is of non-Indo-European, pre-Greek origin.
In the past, the Semitic word kabir ("great") has been compared to Κάβειροι since at least Joseph Justus Scaliger in the sixteenth century, but nothing else seemed to point to a Semitic origin, until the idea of "great" gods expressed by the Semitic root kbr was definitively attested for North Syria in the thirteenth century BCE, in texts from Emar published by D. Arnaud in 1985–87. T. J. Wackernagel had produced an Indian etymology in 1907; in 1925 A. H. Sayce had suggested a connection to Hittite habiri ("looters", "outlaws"), but subsequent discoveries have made this implausible on phonological grounds. Dossein compares Κάβειροι to the Sumerian word kabar, "copper."
The name of the Cabeiri recalls Mount Kabeiros, a mountain in the region of Berekyntia in Asia Minor, closely associated with the Phrygian Mother Goddess. The name of Kadmilus (Καδμῖλος), or Kasmilos, one of the Cabeiri who was usually depicted as a young boy, was linked even in antiquity to camillus, an old Latin word for a boy-attendant in a cult, which is probably a loan from the Etruscan language, which may be related to Lemnian. However, according to Beekes, the name Kadmilus may be of pre-Greek origin, as is the case with the name Cadmus.
Depiction in literary sources
They were most commonly depicted as two people: an old man, Axiocersus, and his son, Cadmilus. Due to the cult's secrecy, however, their exact nature and relationship with other ancient Greek and Thracian religious figures remained mysterious. As a result, the membership and roles of the Cabeiri changed significantly over time, with common variants including a female pair (Axierus and Axiocersa) and twin youths (frequently confused with Castor and Pollux) who were also worshiped as protectors of sailors.
Lemnos
The Lemnians were originally non-Greek; they were Hellenized after Miltiades conquered the island for Athens in the sixth century BCE. In Lemnos the cult of the Cabeiri survived, according to archaeological evidence, through the conquest: an ancient sanctuary dedicated to the Cabeiri is identifiable by traces of inscriptions, and seems to have survived the program of Hellenization.
The geographer Strabo reported (Geogr. 10,3,21) that in Lemnos, the mother (there was no father) of the Cabeiri was Kabeiro (Greek: Καβειρώ) herself, a daughter of Proteus (one of the "old men of the sea") and a goddess whom the Greeks might have called Rhea.
In general Greek myth identifies the Cabeiri as divine craftsmen, sons or grandsons of Hephaestus, who was also chiefly worshipped on Lemnos. Aeschylus wrote a play called the Cabeiri, and the fragments that survive have them as a chorus greeting the Argonauts at Lemnos. showed them as prodigious wine-drinkers, and wine jars are "the only characteristic group of finds" from the Cabeirium of Lemnos. Walter Burkert suggests a raucous, burlesque character to the mysteries of the Cabeiri and notes that an inscription at Lemnos indicates parapaizonti, the one who "jests along the way". First-fruits were offered to Zeus, Apollo, and the Cabeiri; Burkert also sees the offerings to Zeus and Apollo, father and son, as indicating an initiatory ceremony
Samothrace
The Samothracians were also originally non-Greek, and are associated with the Trojans and the Pelasgians; they used a foreign language in the temple through Julius Caesar's time.
The mysteries of Samothrace did not publish the names of their gods; and the offerings at the shrine are all inscribed to the gods or to the great gods rather than with their names. But ancient sources tell us that there were two goddesses and a god: Axieros, Axiokersa, and Axiokersos, and their servant Cadmilos or Casmilos. Karl Kerényi conjectured that Axieros was male, and the three gods were the sons of Axiokersa (Cadmilos, the youngest, was also the father of the three); Burkert disagrees.
In Classical Greek culture the mysteries of the Cabeiri at Samothrace remained popular, though little was entrusted to writing beyond a few names and bare genealogical connections. Seamen among the Greeks might invoke the Cabeiri as "great gods" in times of danger and stress.
The archaic sanctuary of Samothrace was rebuilt in Greek fashion; by classical times, the Samothrace mysteries of the Cabeiri were known at Athens. Herodotus had been initiated. But at the entrance to the sanctuary, which has been thoroughly excavated, the Roman antiquary Varro learned that there had been twin pillars of brass, phallic hermae, and that in the sanctuary it was understood that the child of the Goddess, Cadmilus, was in some mystic sense also her consort.
Varro also describes these twin pillars as Heaven and Earth, denying the vulgar error that they are Castor and Pollux.
Thebes in Boeotia
At Thebes in Boeotia there are more varied finds than on Lemnos; they include many little bronze votive bulls and which carry on into Roman times, when the traveller Pausanias, always alert to the history of cults, learned that it was Demeter Kabeiriia who instigated the initiation cult there in the name of Prometheus and his son Aitnaios. Walter Burkert (1985) writes, "This points to guilds of smiths analogous to the Lemnian Hephaistos." The votive dedications at Thebes are to a Kabeiros (Greek: Κάβειρος) in the singular, and childish toys like votive spinning tops for Pais suggest a manhood initiation. Copious wine was drunk, out of characteristic cups that were ritually smashed. Fat, primitive dwarves (similar to the followers of Silenus) with prominent genitalia were painted on the cups.
Thebes is connected to Samothrace in myth, primarily the wedding of Cadmus and Harmonia, which took place there.
Myth
In myth, the Cabeiri bear many similarities to other fabulous races, such as the Telchines of Rhodes, the Cyclopes, the Dactyls, the Korybantes, and the Kuretes. These different groups were often confused or identified with one another since many of them, like the Cyclopes and Telchines, were also associated with metallurgy.
It has been suggested by Comyns Beaumont that the Orphic mysteries may have had their origins with the Cabeiri. -->
André 3000
André Lauren Benjamin (d. 27 Mayıs 1975), sahne adı ile André 3000 ya da önceleri bilindiği adıyla Dre, Amerikalı rapçi ve prodüktör. Big Boi ile birlikte hip hop grubu OutKast'ın iki üyesinden biridir.
Kariyeri
Sonraki iki albümleri olan ATLiens ve Aquemini'de ikilinin soundlarına trip-hop ve soul unsurları kattığı görüldü. Dre ise sözlerinde daha sürrealist oldu ve uzay çağı izlerine yer verdi. Bu dönemde gitar çalmaya ve resim yapmaya başladı. Dördüncü albümleri Stankonia'nın çıkması sonrasında Dre de adını André 3000 olarak değiştirdi. Bu arada Billboard Hot 100'de bir numara olan "Ms. Jackson" ile büyük başarı elde ettiler. 2001'de ise Big Boi and Dre Present... OutKast adlı greatest hits albümünü üç yeni şarkıyla birlikte yayınladılar ve şarkılardan biri sonraki yıl bir Grammy kazandı.
2003'te iki disklik Speakerboxxx/The Love Below albümünü yayınladılar. Albümde grubun iki üyesinin müzik tarzları arasındaki farklar göze çarpıyordu. Benjamin'in bölümü olan The Love Below'dan çıkan "Hey Ya!" ve "Roses" gibi parçalar büyük hit oldu. Speakerboxxx'ın aksine The Love Below; daha çok funk, caz ve alternatif müzik türlerine yakındır ve Benjamin albümde rap yapmak yerine şarkı söylemektedir. İkili, 2006'da Idlewild adlı müzikal filmde rol aldılar ve filmle aynı adı taşıyan soundtrack albümünü o sene çıkardılar. İlk single "Mighty O" başta olmak üzere birkaç şarkıda rap yapan Benjamin, önceki albümde olduğu gibi yine çoğunlukla şarkı söyledi.
Ocak 2011'de Kesha'nın "Sleazy" parçasının remiksine ve Haziran'da Beyoncé'nin 4 albümündeki "Party" adlı parçada yer aldı.
2012'de solo albümüyle ilgili bir gelişme olmazken, Benjamin çeşitli sanatçılarla düetler yapmaya devam etti. Temmuz'da şarkıcı Frank Ocean'ın Channel Orange albümündeki "Pink Matter"a konuk oldu. Yine o ay Rick Ross'un God Forgives, I Don't albümündeki "Sixteen" ve Aralık'ta T.I.'ın Trouble Man: Heavy Is the Head albümündeki "Sorry" adlı parçalara eşlik etti.
Prodüksiyon diskografisi
Kelis – Tasty
Big Gipp – Mutant Mindframe
Killer Mike – Monster
Aretha Franklin – Aretha Franklin Sings the Great Diva Classics
No Doubt
Grup, sonraki albümü Return of Saturn ' u dört yıl sonra yayımladı fakat pozitif eleştirilere rağmen albüm, ticari bir başarı elde edemedi. On beş ay aradan sonra grup, reggae ve dancehall müziğini içeren Rock Steady ile geri döndü. Albüm, esasen Jamaika'da kaydedildi ve Jamaikalı artistler Bounty Killer, Sly and Robbie ve Lady Saw ile olan çalışmalarıyla ön plâna çıktı. Albüm, single'ları "Hey Baby" ile "Underneath It All" ile iki Grammy Ödülü elde etti.
No Doubt, her ikisinde de Talk Talk'un synthpop şarkısı "It's My Life" şarkısının cover versiyonunu içeren The Singles 1992-2003 adındaki toplama albümünü ile kutu set olan Boom Box ' ı 2003'te çıkardı. Solist Gwen Stefani, sonraki yıl grup arkadaşı Tony Kanal, Neptune ve yan projesi Invincible Overlord'a başlayan Tom Dumont ile iş birliği yaparak solo kariyerine başladı. Grup, kariyeri boyunca, iki Grammy Ödülü kazandı ve dünya genelinde 27 milyon albüm satışı yaptı. Grup, 2009 yazında, bir ulusal turneye çıktı.
Kuruluş (1986-1995)
Eric Stefani ile Eric'in kız kardeşi Gwen Stefani, 1986'da Apple Core adında bir grup kurdular ve Dairy Queen'de birlikte çalmaya başladılar. Kendi başına akordeon çalmasını öğrenen Eric, Gwen'in geri vokal yapmasıyla grup için enstrüman çaldı.
Bir yıl sonra, Eric, Diary Queen'de Spence ile tanıştı ve birlikte müzik yapabilecekleri bir gruptan bahsetti. Eric, bir klavye aldı ve birlikte pratik yapmak için bazı çalgıcıları topladı. Eric Stefani (klavye), Gwen Stefani (vokal), John Spence (vokal), Jerry McMahon (gitar), Chris Leol (bas) ve Gabe Gonzalas (trompet), Alan ile Meade, pratik yapanlardı. Eric'in ailesinin garajında pratik yapıyorlardı. Fenders'da canlı çalmayı plânladılar fakat Chris ve Gabe, pratik yapmaya gitmediler.
Tony Kanal, bu ilk showlardan birine gitti ve basçı olarak kısa sürede gruba katıldı. Gwen'in teklifini ilk reddedişinden sonra, Gwen ile birlikte olmaya başladı fakat gruptan kimsenin Gwen'e teklif etmemesinin konuşulmayan bir kural olmasından dolayı, birlikteliklerini bir yıl gizli tuttular.