cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mick Schumacher
Formula 1
“Bugün gerçekten çok eğlendim” dedi ve “Küçüklüğümden beri beni tanıyan birçok insanla garajda ilk andan beri evimdeymiş gibi hissettim. SF90 sahip olduğu güç ama aynı zamanda akıcı sürüşü yüzünden inanılmaz ve bu yüzden bu kadar çok eğlendim." Schumacher, modern bir F1 otomobilinin frenleme gücünden etkilendiğini de sözlerine ekledi. "Bana çok daha sonra frenlesem bile araç çoktan o yöne gidecekmiş gibi geldi. Bu inanılmaz fırsat için size Ferrari'ye teşekkür etmek istiyorum. " Schumacher ertesi gün Alfa Romeo Racing için sezon içi testlere devam edecekti.
Schumacher, Formula 1'de ilk antrenman şansını 2020 Eifel Grand Prix’sin ilk alıştırma seansında Antonio Giovinazzi yerine Alfa Romeo Racing için yarışmakla kazanmıştı. Kötü hava koşulları nedeniyle seans iptal edildi. Schumacher, ilk antrenman seansında 2020 Abu Dabi Grand Prix'sinde Formula 1 antrenmanına, Kevin Magnussen'in yerine Haas için sürüş yaptı. Daha sonra 2020 Genç Sürücü Testinde Haas için bir sürüş yaptı.
2021 sezonu öncesinde Schumacher, Televizyonda adının yerine 'MSC' kısaltmasının kullanılmasını istedi. MSC, babası Michael Schumacher tarafından onu Formula 1'deki zamanı çakışan Michael'ın kardeşi Ralf'ten ayırmak için kullanılan kısaltmaydı. Schumacher daha önce "SCH" kısaltması altında yarışmıştı.
Adam Mickiewicz
Adam Bernard Mickiewicz (24 Aralık 1798, Nowogródek, Belarus; 26 Kasım 1855, İstanbul) Polonya'nın önemli şairlerindendir.
Strejevoy
Strejevoy, Rusya'nın Tomsk Oblastı'nda bulunan bir şehirdir. Şehir, Obi Nehri'nin kıyısında yer almaktadır. Yüzölçümü 212.97 km² olan şehrin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 42,219'dur.
Adam Mickiewicz
Hayatı
Adam Mickiewicz Polonya'nın, komşu devletler tarafından parçalanmasından birkaç yıl sonra, 1798 yılında, Novogrodek şehrinde doğdu. Küçük yaşta, haksızlığa ve baskına uğrayan vatandaşlarının, duygularını şiir olarak yazmaya başladı. Aslında çok hisli bir şairdi. Hürriyetinden yoksun kalmış ulusunun intikamını almak ve bu duyguları her Polonyalının kalbinde ve kafasında filizlendirmek için, en uygun olan vasıtayı yani şiiri seçmişti.
Park, Michigan
Park, Amerika Birleşik Devletleri'nin Michigan eyaletinde yer alan ve Ottawa ilçesinde yer alan bir şehirdir. Şehrin nüfusu 26 Kasım 2009 tarihinde toplam nüfusu 17.082'dir.
Adam Mickiewicz
Hayatı
Adam Mickiewicz, milletine gerçeği anlattığı için, yaygın bir okuyucu kitlesi buldu ve çocuk yaşta iken meşhur oldu. Bu açıdan onun şiirleri, işgal altındaki Polonyalıların manevi gıdası gibi aranır ve gizliden gizliye okunurdu.
Park, Michigan
2010 Sayımı
15 Mart 2010 tarihinde yapılan bir nüfus sayımına göre şehrin nüfusunun 9.222 kişi, 3.452 ev ve 2.442 aileden oluştuğu tespit edilmiştir. Şehirdeki nüfus dağılımının ise de %64,0 Beyaz, %33,0 Afrikan Amerikan, %0,1 Yerli Amerikan, %1,2 Asyalı, %0,6'sının ise de diğer halklardan oluştuğu tespit edilmiştir.
Adam Mickiewicz
Hayatı
Ezilmiş milletin ıstıraplarını "Atalar" adlı millî destanında dile getirdiği zaman, 21 yaşındaydı. Bu manzum destan ile, diğer eserlerinden bazıları bugünün dünya klasikleri arasında yer almış ve yaygın olan batı dillerine çevrilmiştir.
Adam Mickiewicz delikanlılık çağındaki hareketli yaşantısını ölümüne kadar sürdürdü. Yalnız, herkesle anlaşamıyordu. Kendisi gibi, her gün vatanını düşünen onun bağımsızlığı çabası içerisinde bulunan kişilerle dostluk kurabiliyordu. Polonya'nın özgürlüğe kavuşturulması için 1819 yılında, okul arkadaşları ile gizli bir örgüt kurdu. Hem şair, hem hatip olan Adam Mickiewicz ilk gizli toplantılarında özetle şöyle konuşmuştu:
Okul arkadaşlarının çoğu, hürriyet aşkıyla, ülküleri uğrunda, içtikleri and'a bağlı kalarak, değişik yabancı ülkelerde ömürlerini tamamladılar. Sevdiği sınıf arkadaşlarından biri Amerika'ya, diğeri İran'a gitti. Birçoğu Fransa'ya kaçtı. Kendisi, Çarlık Rusyası'nda takibata uğradı. Almanya'ya geçti. Oradan Fransa'ya kaçtı. Çünkü Polonya'da başarısızlıkla neticelenen bir kurtuluş ayaklanması denenmişti. Bir kısım arkadaşları, Sibirya'da, sürgünde öldüler. Şair, mutsuzluk içerisinde yurdunu terk etti. Vatanın'dan uzakta fakat kalbi vatanı için çarparak yaşadı.
Siyasî hayatı
Adam Mickiewicz, bir göçmen gibi gurbet ellere sığındıktan sonra bütün varlığıyla, Polonya'nın bağımsızlığa kavuşması için çaba harcadı. Bu amaçla İtalya, Almanya, Macaristan ve Romanya'daki Polonyalı göçmenlerin toplantılarına katıldı. Yıllarının çoğunu, Paris'te profesörlük yaparak, aynı zamanda Fransa'ya sığınan Polonyalı ihtilalcilerle işbirliği yaparak geçirdi. Dünyanın dört bucağına dağılmış olan Polonyalı göçmenlerle yazışmalar yaptı, birleştirici ilişkiler kurdu.
Hayatta tek sevdiği şey, kanayan hassas kalbi ile bağlı bulunduğu vatanının kurtulması ve insanların yüceltilmesiydi. Tüm şiirlerinde bunu işliyordu. Yazılarının belli başlı konusu, esir milletlerin ve bağımlı ülkelerin savunulması ve insanlık duygularının dünyanın dört bucağını sarmasıydı.
Şiirlerinin büyük çoğunluğu, gençliğe hitabe şeklindedir. Milletine daima doğruyu anlattığı için yaygın bir okuyucu kitlesi bulmuştur. Ünlü bir şiirinde ulusunun ıstırabını şöyle dile getirmiştir: "Ben kendimi milyon sayarım. Çünkü, milyonlarca ezilmiş insanın ıstırabını çekiyorum."
Gençlik yıllarında sevdiği bir kız yüzünden hayal kırıklığına uğraması, onun kalbini, kafası gibi vatanına bağladı. Artık onun kalbi, aşkı için değil, yurdu için çarpıyordu.
Özel hayatı
Şair, çocuk yaşında Maria Wereszczakowna'ya aşık oldu. Ancak devrinin geleneğine göre, asil bir aile kızı olan Maria, halk tabakasından birinin oğlu olan, Mickiewicz ile evlenemezdi. Sevgilisinin ailesi, kızlarının evlenme arzusuna şiddetle karşı koydu. Birbirini içtenlikle seven gençler, toplumlarının geleneksel kurallarına boyun eğmek zorundaydılar. Gözyaşlarıyla birbirlerinden ayrıldılar. Şair Adam Mickiewicz, içinin burukluğunu, sonsuz sevgisini, şiirlerine aktararak, Wereszczakowna'nın adını, Polonya edebiyatında ebedileştirdi. Maria, babasının seçtiği, başka bir gençle zorla evlendirildi.
Şair Adam Mickiewicz bir şiirinde, 16 yaşındaki bir Polonyalı'nın ailesine haber vermeden, evden kaçarak Varşova Savaşı'na gönüllü olarak katıldığını ve büyüklerine haber vermeden bu işi yaptığı için günlerce pişmanlık duyguları içerisinde ezildiğini anlatır. Şair, yazılarında daima aile büyüklerine saygı duyulmasını, öğütler. Mickiewicz bu şiiri, belki de sevdiği kızın hareketini, kendi kalbinde, mazur göstermek amacıyla yazmıştır, bilinmez.
Bir halk çocuğu olan Adam Mickiewicz, Wereszczakowna ile evlenmesi yasaklanınca, bir müddet sarsıntı geçirir. Daha sonra Paris'te, profesörlük yaparken, Polonya'dan kendisi gibi kaçmayı başaran bir kızla evlenir. Bundan iki kızı bir oğlu olur. Eşi fedakâr bir kadındır. Kocasına hemfikir arkadaşlığı yapar, hem de çalışarak ev masraflarına katkıda bulunur.
Adam Mickiewicz Paris'te ders verirken, oradaki Polonyalıların örgütlenmesi ile de meşgul oluyordu. Daha sonra bu amaçla İsviçre'ye, Roma'ya gitti ve orada profesörlük yaptı. Tekrar Paris'e dönerek "Ulusların Kürsüsü" adlı bir dergi çıkardı. Bu dergiyle, ezilmiş ulusların, kahra uğrayan halkların haklarını savundu.
Adam Mickiewicz 1855 yılında İstanbul'a geldi. Bu geliş, Boğaziçi'nde eğlenmek ve dinlenmek amacıyla değildi. 1848 yılında Osmanlı Devleti'ne sığınan Polonyalıların durumunu incelemek ve 1853 yılında başlayan Kırım Savaşı'nda onların Türkiye safında aldıkları yeri güçlendirmek gayesiyle Osmanlı Devleti'ne gelmişti. Çünkü Kırım Savaşı Polonyalılar için bir fırsattı. Fransızlar, İngilizler, Sardinyalılar, Ruslara karşı Türkleri desteklemekteydiler.
O sıralarda Osmanlı Devleti'nde, Polonyalı Kazaklardan bir askeri birlik kuruldu. Kumandanlığını Polonya asılı Michal Czajkowski adlı ve müslüman olunca Sadık Paşa olarak tanınan Kont Çayka tayin edildi. Sadık Paşa, Adam Mickiewicz'in eski bir dostuydu. Hatta onun gibi bir yazar ve şairdi.
Polonya'nın millî şairi Mickiewicz cebinde, II. Napolyon'un bir mektubu ile seyahate çıkmıştı. Bu açık mektupta, Fransa imparatoru şaire her yerde saygı gösterilmesini, rica ediyordu. Adam Mickiewicz 1855 yaz sonlarında İstanbul'a gelerek şimdiki Bulgaristan'daki Burgaz'a gitti. Orada savaşa hazırlanan Polonya birliklerini ziyaret etti. Hemşerisi Çayka Paşa'nın misafiri oldu.
İstanbul'daki yaşantısı
"Gemi sabah saat beşte, güneş doğmadan İstanbul Limanı'na girmek için yavaşlıyordu. Saat altıda şehri değil, adeta bir mucizeyi gördük (...) Doğan güneş bütün pencereleri ve minareleri altın ışınlarıyla parlatıyordu. Gerçekten büyüleyici bir şehir". Mickiewicz'in Doğu seyahatinin yoldaşı Henryk Sluzalskı İstanbul'dan ilk izlenimlerini böyle anlatıyordu. Anlatılan sabah 22 Eylül 1855 gününün sabahıydı. Arkadaşlarıyla birlikte adı geçen Sluzalskı ve şairin sekreteri olan Armand Levy ile Istanbul'a gelen Mickiewicz, karşılaşacağı yaşam koşullarının ilkel nitelikte olmasını bekliyordu. Polonyalı grubun yanlarında kamp hayatında kullanılabilecek her türlü eşya vardı. Bunların gemiden indirilmesinin iki saat sürdüğü bilinmektedir.
Levy, Mickiewicz'ın oğluna yazdığı mektupta Şairin İstanbul'daki ilk dairesinin bulunuşu şöyle anlatıyordu: "Galata iskelesine bir sandalla götürüldük. Ondan sonra, babanı kendisine davet etmek için güverteye gelmiş olan bir Polonyalı tabibin evine gittik; oraya eşyalarımızı bıraktık. Sonra aynı binadaki dairelerden birinin boş olduğu anlaşıldı. Oraya yerleştik. Henryk buna gerçekten sevindi, çünkü çadırının kurulabilmesine elverişli bir avlu bulamayacağını düşünüyordu".
Tarihçilerin tespit ettiklerine göre Mickiewicz'in İstanbul'da oturduğu yer Galata'daki St. Lazar manastırıdır. Bugün bu adresin kesin olarak saptanması oldukça zordur. Çünkü Sluzalski'nin yazdığına göre " o yer Galata'da bulunuyor, ama ne ev numarası ne de sokağın ismi belirtilmemiş."
Daire oldukça küçüktü - Yine Levy'nin Wladyslaw Mickiewicz'e yazmış olduğu mektuba dönelim: "Bu tek odalı bir daire idi. Her köşede üçümüzden biri oturuyorduk. Kapı dördüncü köşede bulunuyordu. Karyola yerine halı üzerine şilte seriyor, yorgan yerine paltolarımızı kullanıyorduk."
Paris'ten Türkiye'ye yapılan çok pahalı yolculuktan sonra içine düştükleri maddi sıkıntılar, Şairin ve arkadaşlarının bu kadar mütevazı yaşamalarına sebep oldu. İstanbul'da ikamet eden Polonyalılar birkaç defa yardım teklif ettiler, fakat Mickiewicz bu yardımları kabul etmek istemedi. Bu ilkel göçebe hayatının bir ölçüde Şairin düşgücünü cezbettiği görülmektedir. Henryk Sluzalski 23 Eylülde şöyle yazıyordu: " Iki gündür Türk usulü yaşıyoruz. Burada ucuz olan tavuklu pilavı kendimiz pişirip yiyoruz. Herkes bize tuhaf tuhaf bakıyor".
3 Ekim 1855 günü Burgaz'a yolculuk ettiğinden Şairin St. Lazar Manastırı'ndaki günleri sona erdi. Bulgaristan'a yolculuk iki hafta sürdü. Mickiewicz arkadaşlarıyla beraber tekrar Galata'ya döndü. Çeşitli vakayinamelerde belirtildiği gibi İstanbul'a döndüğünde ağır hastaydı. Aynı dairede birkaç gün kaldı, ama Sluzalski ile Levy hemen yeni bir daire aramaya başladılar. Gerek şairin mektupları gerekse Ludwika Sniadecka'nın notları yaşayışlarını anlatmaktadır.
Mickiewicz bir mektubunda: "Evde yemeği kendimiz pişiriyoruz. Şu anda benim yoldaşım kamasıyla pilici kesiyor, sonra üstüne pilav koyacağız. Işte nefis bir öğle yemeği olacak. Bu akşam yaşantısı devamlı olarak iştah açıyor" şeklinde yazıyordu.
Ludwika Sniadecka ise Mickiewicz'in İstanbul'da kalmasını şöyle anıyordu:" Sadık Paşa'nın tutumundan dolayı hastalanıyor, kendisine tamamen aldırış etmiyor. Hiçbir zaman şikayetçi değil... Ama Galata'daki yoksulluğu göze çarpıyor. Mickiewicz arkadaşlarıyla birlikte müsait bir daire aradığı süre içinde yemeklerini lokantalarda yerdi".
Bu kadar huzursuz bir otelde uzun süre oturulmasını şaşılacak bir şey değildi. Nihayet 8 Kasımda Mickiewicz dostlarıyla birlikte Pera'nın uzak kısmındaki "oldukça temiz bina"ya taşınır. Bu daire, kocası o anda Istanbul'da bulunmayan Bayan Rudnicka'dan kiralanmıştır. Prof. Jan Reychman, Mickiewicz'in İstanbul'daki son dairesinin konumunu söyle belirler: "Semt Papaz Köprü ismini taşımaktaydı(...). Pera'nın merkezinden (Kalyancı kalenci) caddesi veya Sakız Ağaç sokaktan geçilerek bugünlerde Serdar Ömer Paşa sokağı adını taşıyan Yeni Şehir sokağında zikretmiş olduğumuz küçük binaya varılırdı. Bu semtte sokakların tam olarak planlanmadığı ve dağınık halde olan küçük binalar bulunduğu için Mickiewicz'in oturduğu binanın konumunun tam belirlenmesi mümkün değildir. 1870 yılındaki yangın sonucu bu bina tamamen yanmıştır. Sonra Belediye sokakların planını tasarladı bina halen Yeni Şehir sokak ve şimdiki adıyla Tatlı Badem sokağı denilen küçük sokağın köşesinde bulunmaktadır".
Kiralanmış olan daire mütevazı ve karanlıktı. Mickiewicz'in oturmuş olduğu odanın betimi günümüze kadar ulaşmıştır; "Sağ köşede şairin son nefesini verdiği beyaz örtülü demir karyola vardır. Yatağın yanında, çocuklarına, dostlarına ve tanıdıklarına mektuplar yazdığı ufak masa, biraz ötede divan ve hasır koltuk yer almaktadır. Kapının yanında lavabo, başka bir masa ise odanın ortasında bulunmaktadır. Duvarlarda ayna ve birkaç taşbasma asılıdır. Hepsi çok mütevazı ve ilkel...".
Kira yüksek olmadığından Mickiewicz bu karanlık daireye taşınmaya razı oldu. Ayrıca da orada uzun zaman kalmaya niyeti yoktu. Aralık başında Bulgaristan ve Sırbistan'a yolculuk edecekti. Maalesef ölümcül hastalık bu planların gerçekleşmesine imkân vermemiştir.
İstanbul'daki evi
İstanbul'un Beyoğlu semtinde (Tatlı Badem sokağı)'nda köşebaşında, 29 nolu bir bina vardır. Bu üç katlı, her katta küçük iki odası bulunan 128 yıl önce, Polonya'nın millî şairi Mickiewicz'in oturduğu ve gözlerini kapadığı evdir. Bu ev Kırım Savaşı'nda Polonyalılar'ın "toplandıkları, hararetli konuşmalar yaptıkları, bir merkezdi. Adam Mickiewicz ve arkadaşları bu evde kalırlar, yemeklerini kendileri pişirirlerdi. Polonyalı göçmenler arasında, 1830 yılındaki ayaklanma sonunda İstanbul'a gelen, ve Polonezköy'ü kuran Adam Czartoryski, yazar T. T. Jez ile (Hanri) takma adıyla Sobozowski ve sonradan Müslüman olan Adam Michalowski de vardı. Şairin evinde kalan yakın arkadaşlarından Sobozowski o günlerde gönüllü olarak Kırım Savaşı'na katılacaktı. Ilk iş olarak bu savaşa katılanların giydikleri orijinal bir kalpakla, elbise satın aldı. Şair Mickiewicz, anılarında, bu arkadaşının orijinal kalpağıyla, pasaportundan başka hiçbir şeye değer vermediğini uzun uzun anlatır. Polonyalılar'ın Tarlabaşı'nda o sıralarda yadırgadıkları tek şey yangındı. Çünkü İstanbul'da sık sık yangın oluyordu. Günün birinde kendi evlerine sirayet edeceği korkusuyla, bu savaş yolcusu arkadaşının, uyurken kalpağıyla pasaportunu daima yastığının altına yerleştirdiğini, bir yangın çıktığında, önce bunları kurtarmayı tasarladığını hikâye eder.
Ölümü
1885 yılında İstanbul'da kolera kol geziyordu. Şair, koleralı hastalara, geçmiş olsun ziyaretinde bulundu. Oradan aldığı Kolera mikrobuyla, 10 gün içerisinde, kötüleşti. Hastalığının kolera olduğunu ve bu hastalıktan kurtuluş bulunmadığını biliyordu. Bir ülkü uğrunda, Türkiye'ye gelmiş bulunan şairin-bile bile ölüme giderken-başucundan ayrılmayan vefalı arkadaşı ve Türk ordusunda büyük hizmetleri bulunan Polonyalı İskender Paşa'ya söylediği son sözler, şu oldu:
Ölürken de belirttiği gibi, Mickiewicz'in Fransa'daki son şerefli görevi, ilim akademisi umumi kâtipliğiydi. Fakat Türk ordusunda bir kâtip olarak çalışmayı, Fransa'daki ilmi görevinin üstünde görüyordu.
26 Kasım 1855 günü şair Pera'da (bugünkü Beyoğlu) ölmüştür. Şehrin kenarındaki bu karanlık oda Şairin binbir güçlükte dolu hayatını simgelemektedir.
Adam Mickiewicz'in ölümü çok soğuk ve kapalı bir güne rastlar. Şair'in arkadaşı olan Tarih Yazarı T.T. Jez'in cenaze törenini tasvir eden yazısından anlaşıldığına göre, gurbette ölen bu Hürriyet Şair'i için, İstanbul'da çok sessiz bir tören yapılır. Bu töreni siyahlar giymiş Müslümanlar, Mollalar da hüzünlü çehrelerle izlerler. Şair'in oda arkadaşı bu hazin cenaze törenini şöyle anlatıyor:
"Beyoğlu'nun çamurlu yolları arasında, bir çift öküzün çektiği, sade bir tabut vardı. Polonyalılar'dan başka, kimse yok sanıyordum. Yanılmış olduğumuzu biraz sonra anladık. Arkamızda, sokağı kaplamış, başlarına siyahlar sarmış, sel gibi bir kalabalık akıyordu. Cenaze alayında, her ulusu temsil eden kişiler vardı. Sırplar, Dalmaçyalılar, Karadağlılar, Arnavutlar, İtalyanlar, özellikle Bulgarlar çoğunluktaydı. Ölenin şahsında, Slav şairin dehasına duydukları saygıyı böylece gösterdiler".
Adam Mickiewicz'in çıkartılan iç organları, bugün sessiz bir ev olarak duran, binanın bodrumuna gömüldü. O zamanki usule göre, tahnit edilen cesedi, Fransa'nın Türkiye'deki elçiliği vasıtasıyla Paris'e gönderildi. Çünkü şair, her yerde III. Napolyon'un misafiri sayılıyordu. Mickiewicz'in cesedi Paris'teki Madlen Kilisesi'nde yapılan hüzünlü bir merasimden sonra, oracıkta toprağa verildi. 1890 yılında da Paris'teki mezarı açılarak, kemiklerinin bakiyesi Polonya'ya gönderildi. Kraków'da bulunan Wawel Kraliyet Şatosu Kilisesinin mezarlığına gömüldü. Bu suretle, Şair'in bugün, İstanbul'da, Paris'te ve Polonya'da olmak üzere üç ayrı yerde, hatırası yaşamaktadır.
1909 yılında Mickiewicz'in İstanbul'daki binasının önünde Kırım Savaşı'nda ölen Polonyalılar şerefine düzenlenen bir tören yapılmıştır. İttihat ve Terraki Fırkası tören düzenleme komitesi başına geçmişti. Meryem Ana Kilisesi'ndeki ayinden sonra Polonya ve Türk bayraklarıyla süslü kortej Mickiewicz binasına kadar gelmiştir. Şairin binasının önünde yapılmış olan törenin programı, binanın sahibi olan Marcin Ratynski'nin açılış konuşması ve Ittihat ve Terraki Fırkası adına, Türk Milletinin Polonyalılara karşı çok sıcak duygular beslediğini ifade eden Seyfeddin Paşa'nın (Tadeusz Gasztowtt) konuşmasını kapsamıştır. Törenin sonunda, müslüman geleneklere uygun olarak, Adam Mickiewicz şerefine kurban kesildi. Bunu müteakip diğer konuşmalar yapılmış ve nihayette törene katılanlara şairin portreleri dağıtılmıştır.
Ölümünün yüzüncü yıl dönümünde Varşova’nın Krakowskie Przedmieście caddesi üzerindeki Adam Mickiewicz Anıtı açıldı.
Müzesi
Ölmüş olduğu binada Adam Mickiewicz Müzesi'ni kurma düşüncesi Şairin ve vefatının 100. yıldönümünde, yani 1955 senesinde gerçekleştirilmiştir. Bina onarılmış ve 1984 yılında müze-ev olarak düzenlenmiştir. Polonya Kültür ve Sanat Bakanlığının gayreti ve Türk makamlarının yardımı sayesinde şairin hayatını konu alan sergi açılmıştır. Tatlı Badem Sokağındaki binanın cephesi üzerinde bulunmakta olan dördüncü hatıra levhası bu olayı anımsatmaktadır.
Geçmişte Polonya'nın komşuları tarafından yutulmak istendiği yıllarda, buna hiçbir Avrupa Devleti ses çıkartmamıştır. Bu ülkenin parçalanmasına tek itiraz sesi, Türkler'den gelmişti. Tarih, Türk ulusunun cesaretini, insancıllığını, ve mazlumlara karşı yakın ilgisini gösteren böylesine göğüs kabartıcı olaylarla doludur. Büyük Şair Mickiewicz gerek Paris'te, gerekse Türkiye'ye geldiğinde bunu daima tekrarlamıştır:
Ponton (araba)
Ponton, bir otomotiv tasarımı türüdür. Ön ve arka çamurlukların tek bir üst çizgi ile birleştirilmesiyle oluşturuldu. 1940'lar ve 1950'lerin birçok otomobilinde ortak olan bir tasarım öğesi idi. Duba benzeri kaporta, bir araba gövdesinin tam genişliğini ve kesintisiz uzunluğunu çevreledi. Önceden farklı olan koşu tahtalarını ve çamurluk etekleri'ni ortadan kaldırıyordu. 1953 yılında sunulan Mercedes-Benz Ponton modeli popüler idi.
Ponton terimi, Mercedes-Benz, Opel, Auto Union, BMW, Audi, DKW, Borgward, Lancia, Fiat, Rover, Renault, ve Volvo Cars da dahil olmak üzere savaş sonrası Avrupa otomobillerinin konfigürasyonunu tanımlar. Stil Kuzey Amerika ve Japonya'da da yaygınlaşdı.
TUSAŞ Hürkuş
TUSAŞ Hürkuş (İngilizce:TAI Hürkuş), TUSAŞ tarafından tasarlanan ve geliştirilen, temel eğitim ve hafif kara saldırı uçağı olan iki kişilik, alçak kanatlı, tek motorlu turboprop bir uçaktır. Adı Birinci Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı gazisi, ilk Türk uçak üreticisi Vecihi Hürkuş'tan esinlenerek verilmiştir.
Genel özellikleri
HÜRKUŞ uçağı aynı zamanda “glass/cam kokpit” olarak bilinen tamamen dijital elektronik gösterge sistemlerine sahiptir. Bu dijital elektronik göstergelerin temel amacı kokpitteki aşırı miktarda gösterge saati kalabalığını azaltarak pilotların kontrol yeteneklerini artırmaktır. Elektronik dijital göstergelerin kullanımı verilerin pilota, muharip uçaklardaki bütünlük içerisinde ulaştırılmasını sağlayacaktır. Bu anlamda HÜRKUŞ oldukça çağdaş ve yüksek teknoloji kullanan bir eğitim uçağı olacak ve pilotları muharip uçaklara hazırlayacaktır. Tüm uçuş, yatış-dönüş, suni ufuk ve durum göstergeleri, motor göstergeleri ve uçak sistemlerine ait göstergeler 2 ana LCD ekranda pilota iletilecektir. Bunun dışında yedek uçuş göstergesi de bağımsız bir LCD ekran olacaktır. Tüm seyrüsefer ve iletişim ekipmanları tek bir elektronik panelden kontrol edilecek, bu da kontrollerin oldukça düzenli olmasını sağlayacaktır. Bu üstün elektronik yetenekleri HÜRKUŞ’u sınıfının en iyilerinden biri yapmaktadır. Tahminlere göre 2010 lu yıllarda dünya ordu ve hava yollarının envanterlerindeki eğitim uçaklarının pek çoğu ekonomik ömrünü doldurmaktadır. Dolayısı ile yüzlerce eğitim uçağı açığından oluşan ciddi bir Pazar beklenmektedir. Bu nedenle HÜRKUŞ’un EASA’dan sertifiye edilmiş ve sınıfında üstün özellikler taşıyan bir uçak olması oldukça önemlidir. Üstün elektronik özellikleri ve bir eğitim uçağı için sıra dışı olan uçak sistemleri (OBOGS, 0/0 fırlatma koltuğu gibi...) sayesinde bir jet uçağındaki sistemlere oldukça yakındır. Dolayısı ile HÜRKUŞ temel pilotaj eğitimi yanı sıra muharip pilotların temel eğitimlerinde de kullanılabilecek bir uçaktır. Projede gelişmiş elektronik, mekanik ve aerodinamik özelliklerin gerçekleştirilebilmesi için kalabalık bir ekip çalışmıştır.
Ayrıca HÜRKUŞ'un farklı modelleri için çalışmalar da başlamıştır. Sahil Güvenlik Komutanlığı için Keşif ve Gözetleme amacıyla kullanılacak bir türevi geliştirilmektedir.
HÜRKUŞ uçağı aynı zamanda TUSAŞ mühendisleri tarafından geliştirilen uçuş kontrol yazılımını içeren merkezi kontrol bilgisayarlarını da taşımaktadır.
İnsan makine arayüzünün uygun bir şekilde sağlandığı, pilot güvenliği; pilot rahatlığı, kullanılabilirlik, güvenlik ve idame edilebilirlik kriterlerinin ergonomik açıdan da düşünüldüğü bir uçak olacaktır. HÜRKUŞ'ta teknik özelliklerin sağlanmasının yanı sıra ürünün insan ilişkisi ile ilgili çalışmalarda yapılmaktadır.
12 Temmuz 2016'da Avrupa Havacılık Emniyet Ajansı (European Aviation Safety Agency / EASA) ve Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü (SHGM)'nden tip sertifikalarını, İngiltere Farnborough International Airshow (FIA) sırasında almıştır. Alınan sertifikalar için 18 Ağustos'ta da Ankara Tusaş tesislerinde tören düzenlenmiştir. Törende konuşan Milli Savunma Bakanı Fikri Işık, Hürkuş projesinde yerlilik oranının %60'lara geldiğini ve amaçlarının %80'ler seviyesine gelmek ve nitelik artışı yakalamak olduğunu belirtti.
HÜRKUŞ, A (Temel eğitim uçağı), B (Askeri eğitim uçağı) ve C (Silahlı yakın hava desteği uçağı) olmak üzere üç farklı konfigürasyonda üretilecektir.
Hürkuş-B
Hürkuş'un askeri eğitim uçağı versiyonu olan Hürkuş-B, Hürkuş-A'dan yaklaşık 100 kg daha hafiftir. Aviyonikleri ve içerdiği sistemler güncel askeri pilot eğitim ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde geliştirilmiştir. Kokpiti savaş uçağı kokpitleri gibi tasarlanmıştır. Bu varyant ilk test uçuşunu 2018 yılında yapmıştır. İlk operasyonel uçaklar 2019 yılında hava kuvvetlerine teslim edilmeye başlandı.
Hürkuş-C
Hürkuş ile aynı sınıftaki uçaklar, hafif yer taarruz görevleri için de kullanılıyor. TUSAŞ da Hürkuş'un benzer görevleri yerine getirebilmesi için, Hürkuş-C sürümü üzerinde Hava Kuvvetleri Komutanlığı ile koordinasyon içinde çalışıyor.
Zalim Şevki
Zalim Şevki, Engin Ergönültaş'ın yazıp çizdiği çizgi karakter.
TUSAŞ Hürkuş
Hürkuş-C
Savunma uzmanları Hürkuş-C’nin silahlandırılarak terörle mücadeleye yapacağı en büyük katkının hava harekâtlarının maliyetinin azaltılması olacağını belirtiyor. Hürkuş-C sayesinde F-16’ların kalkış sayısı azalacak, maliyetler aşağıya çekilecek. Uzun havada kalış ve yakın atış desteği verecek olan milli uçakta lazer güdümlü füzelerin dışında iki tane 12.7 milimetrelik makineli tüfek bulunuyor. Kanat altındaki podlara 8’er km menzile sahip 2x2 UMTAS ile 2x4 Cirit takılacak Hürkuş-C, yine Roketsan üretimi lazer güdümlü roket Mızrak ile birlikte eğitim bombaları BDU33 ve MK106 da kullanabilecek. Hürkuş-C’nin envantere girmesiyle TSK’nın hava harekâtlarında çeşitlilik sağlayacağı kaydediliyor. Uzmanlar 2018 yılında TSK’nın yakın hava desteğini Bayraktar TB2 İHA, T-129 ATAK, Hürkuş-C ve Silahlı ANKA ile dörde çıkaracağını ifade ediyor.
Hürkuş-C; silah sistemleri dışında termal görüntüleme ve nişangah sistemine, zırhlandırılmış yapı, kendini koruma sistemi, gece görüş uyumlu sayısal kokpit ve gelişmiş aviyonik sistemlere sahip olmasının yanında dijital güvenli haberleşme ile video ve veri linki sayesinde görüntü aktarımı da yapabilecek. Silahlı İHA’dan en büyük farkı taşıma kapasitesi olan Hürküş-C; 7 adet harici yük istasyonuyla 1500 kilograma kadar harici yük kapasitesine, 4 saati geçen uzun havada kalma süresine ve dar alandaki yüksek manevra kabiliyetine sahip olacak.
Zalim Şevki
Yayın hayatına Gırgır'da başlayan çizgi roman, Mikrop dergisinde yayınmaya devam etti. Mikrop'un kapanıp çizerinin yurtdışına gitmesiyle sona eren çizgi romanın eski bölümleri, uzunca bir aradan sonra Pişmiş Kelle'de tekrar yayınlanmıştır.
TUSAŞ Hürkuş
Hürkuş-C
2018 yılında TSK envanterine girmesi planlanan Hürkuş-C'nin silahlı versiyonu TSK’nın özellikle terörle mücadelede çok ihtiyaç duyduğu yakın hava desteğini sağlayacak.
Zalim Şevki
Zalim Şevki, yaşadığı mahallenin sakinlerinin dertlerine kurnazca çözümler bulan, bunu yaparken hep kendine menfaat sağlayan ve saf arkadaşı Kelek Osman'ı kötü durumda bırakan uyanık bir karakterdir. Yayınlandığı dönemin mahalle ortamını, sosyal ilişkilerini ve sokak argosunu başarıyla mizah dergilerine taşımıştır.
TUSAŞ Hürkuş
Hürkuş-C
07 Nisan 2017'de HÜRKUŞ uçağının ilk silahlı modelinin LUMTAS füzesi atış testi Karapınar'da bulunan Milli Savunma Bakanlığı Atış Test ve Değerlendirme Grup Komutanlığında başarı ile gerçekleştirildi.
Teknik özellikler (Hürkuş)
Bilgi kaynağı:Türk Uzay Sanayii AŞ (TUSAŞ)
Ayrıca bakınız
TUSAŞ üretimi uçaklar Muadilleri
İstok Belediyesi
İstok Belediyesi, Kosova’nın güneyinde yer alan bir belediyedir. Belediyenin merkezi İstok’tur.
Coğrafya
Belediye alanı 453 km²’dir. Komşuları; kuzeydoğuda Zubin Potok Belediyesi, doğuda Skenderay Belediyesi, güneyde Klina Belediyesi, güneybatı ve batıda İpek Belediyesi’dir. Kuzeybatısı ve kuzeyinde Karadağ ve Sırbistan devletleriyle sınırdaştır.
Nüfus yapısı
Belediye sınırlarında 2011 sayımına göre 39.294 kişi yaşamaktadır.
Heinkel HD 43
Heinkel HD 43, Sovyetler Birliği için geliştirilen çift kanatlı avcı uçağıydı. 2 tane Sovyetler'e satıldıktan sonra 2 tane de Siyam'a satıldı.
Sunay Karamık
2023 genel seçimlerinde Adalet ve Kalkınma Partisi'den Adana milletvekili seçilmiştir.
Yaşamı
1966'da Adana'da doğdu. Diş hekimi Rafet Karamık ile ev hanımı İlkin Karamık’ın üç kızından biridir. Ortaöğrenimini Adana Anadolu Lisesi'nde, yükseköğrenimini İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Uluslararası İlişkiler bölümünde 1994'te tamamladı.Uzaktan eğitim veren "Harvard University Extension School" adlı okulda İdare ve Yönetim Özel Çalışmaları programında bir yıl eğitim aldı.
1994'te İstanbul ve Ankara'da faaliyet gösteren  ve kurumların ihtiyaç duyduğu pozisyona en uygun yöneticinin bulunması konusunda uzmanlaşan bir yönetim danışmanlık şirketi kurdu. Şirketin hisselerinin çoğu, 2001'de bir Hollanda şirketi tarafından satın alındı.
1999 yılında Kanal E’de formatını kendisinin hazırladığı bir insan kaynakları programı sundu. 2009'da TRT 1'de yayınlanan Kariyer Edin adlı kariyer yarışma programında görev aldı.2015-2019 yılları arasında TRT Okul'da formatını kendisinin yazdığı Kariyer Haritam adlı programı sundu.
2016'da Türk Hava Yolları'nın pilot yetiştirmek üzere Aydın’da kurduğu THY Aydın Çıldır Havalimanı İşletme Şirketi Genel Müdürlüğü'ne getirilerek Türkiye' de havacılık sektöründeki ilk kadın genel müdür oldu. 2016-2019 yılları arasında THY Uçuş Eğitim ve Havalimanı İşletme A.Ş. (TAFA) adlı işletmenin ilk genel müdürü olarak görev yaptı.
1997'de kuruluşundan itibaren yer aldığı Kadın Adayları Destekleme Derneği (KA-DER)'in genel başkanı oldu, 2015-2017 arasında genel başkanlık görevini yürüttü. Türkiye'de işgücü sektörünün sağlıklı büyüyebilmesi için 2004 kurulan Özel İstihdam Büroları Derneği'nin kurucu üyeleri arasında yer aldı. Kadın Girişimciler Derneği (KAGİDER) yönetiminde görevler aldı.
Siyasi yaşamı
Siyasi yaşamına Demokrat Türkiye Partisi'nde başladı. 2001-2002 arasında partinin genel yönetim kurulunda yer aldı.
2006-2007'de Adalet ve Kalkınma Partisi İstanbul teşkilatında il yürütme kurulu üyeliği yaptı. 2011 genel seçimlerinde Adana’da seçim ofisi başkanlığı görevini üstlendi.
2023 genel seçimlerinde AK Parti'den Adana milletvekili seçildi. Mecliste Dilekçe Komisyonu Başkanı olarak görev aldı.
Selverler, Düziçi
Selverler, Osmaniye ilinin Düziçi ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Daha önceleri Karagedik köyüne bağlı bir mahalle iken, 15 Ekim 1971'de köy statüsü kazandı.
Coğrafya
Osmaniye il merkezine 24 km, Düziçi ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.
Sigma Corporation
Sigma Corporation ( Kabushiki-gaisha Shiguma), Japonya merkezli bir kamera lensleri, dijital fotoğraf makineleri ve optik ekipmanlar üreten bir şirkettir. Şirket Eylül 1961 tarihinde Michihiro Yamaki tarafından kurulmuştur. Şirketin merkezi Kawasaki'nin Asao semtinde yer almakta olup üretimini Fukuşima'daki Aizu fabrikasında gerçekleştirmektedir.
Sigma özellikle diğer firmalar tarafından üretilen fotoğraf makineleri ile uyumlu yüksek kaliteli mercekler ve diğer aksesuarları ile bilinmektedir. Şirket dünyanın en büyük bağımsız lens üreticisidir.
2019 Dünya Atletizm Şampiyonası - Kadınlar 4 × 100 metre bayrak yarışı
2019 Dünya Atletizm Şampiyonası'nda kadınlar 4 x 100 metre bayrak yarışı, 4-5 Ekim 2019 tarihleri ​​arasında Katar, Doha'daki Uluslararası Halife Stadyumu'nda yapıldı.
Rekorlar
Yarışmadan önce rekorlar aşağıdaki gibiydi:
Yarışmada aşağıdaki rekorlar kırıldı:
Program
Yerel saatteki (UTC+3) etkinlik takvimi aşağıdaki gibidir:
Eleme serileri
Her seride ilk üç ( Q ) ve sonraki en hızlı iki takım ( q ) finalde yarışmaya hak kazandı.
Final
Final 5 Ekim'de saat 22.05'te başladı.
Georgia O'Keeffe
Georgia Totto O'Keeffe (15 Kasım 1887 – 6 Mart 1986) Amerikalı ressam. Yakın plan ve büyük boyutlu çiçek tabloları, New York gökdelenleri tabloları ve New Mexico manzara resimleri ile bilinir. O'Keeffe, "Amerikan modernizminin anası" olarak anılır.
O'Keeffe 1905'te, formal sanat eğitimine Chicago Sanat Enstitüsü Okulu'nda başladı. Sonrasında New York Sanat Öğrencileri Birliği'ne devam etti ancak müfredatın doğayı kopyalamak üzerine kurulu olmasından dolayı kendini kısıtlanmış hissetmeye başladı. 1908'de eğitimi için gerekli maddi kaynağı bulamayınca iki yıl boyunca reklam illüstratörü olarak çalıştı. 1911 ve 1918 yılları arasında Virginia, Teksas ve Güney Karolina'da öğretmenlik yaptı. Bu dönemde, 1912 ile 1914 yılları arasında yazları sanat dersleri aldı. Bu çalışmaları sırasında, konu aldığı şeylerin kopyalarını ya da benzerleri çizmek yerine, onları kendi tarzında, kendi yorumuyla resmetmeyi benimsemiş olan Arthur Wesley Dow'un fikirlerini ve sanat felsefesini öğrendi. Bu sayede O'Keeffe'nin sanata yaklaşımı değişti. Bunun etkileri ressamın erken dönem suluboya resimlerinden olan Virginia Üniversitesi resimleri ve daha da belirgin şekilde gittikçe soyutlaşan 1915 tarihli karakalem çizimlerinde görüldü. O'Keeffe 1914 ile 1915 yıllarında Columbia Üniversitesi Öğretmenler Okulu'nda eğitimine devam etti ve ders verdi. Sanat taciri ve fotoğrafçı olan Alfred Stieglitz 1917'de ressamın eserlerinden oluşan bir sergi düzenledi.
Ressam 1918'de Stieglitz'in isteğiyle New York'a taşındı ve profesyonel olarak resim yapmaya başladı. İkilinin mesleki ilişkisi zamanla birlikteliğe dönüşünce 1924'te evlendiler. O'Keeffe'nin üzerinde çalıştığı birçok farklı soyut sanat formu arasında, yakın plan çiçek resimlerinde oluşan ve kadın cinsel oranını temsil ettiği şeklinde yorumlanan Kana Çiçeği serisi de vardı. Bu yorumun bir kaynağı da, Stieglitz'in çektiği ve sergilediği nü O'Keeffe fotoğraflarıydı. Çift 1929'a kadar New York'ta birlikte yaşadılar. Sonrasında O'Keeffe yılın bir bölümünü ülkenin güneybatısında geçirmeye başladı. Bu dönemde New Mexico manzara resimlerinin yanı sıra hayvan kafataslarını işlediği Kırmızı, Beyaz ve Mavi ve Ram's Head White Hollyhock and Little Hills gibi eserler verdi. Stieglitz'in 1946'daki ölümünün ardından O'Keeffe kalıcı olarak New Mexico'ya yerleşti ve bugün Georgia O'Keeffe Home and Studio adı altında müze olan Abiquiú'daki stüdyosunda yaşadı. Ressam yaşamının son yıllarında Santa Fe'ye taşındı. Ölümünün ardından Santa Fe'de Georgia O'Keeffe Museum açıldı.
O'Keeffe'nin 1932 tarihli Tatula tablosu 2014'te 44,4 milyon dolara satıldı. Bu tutar o zamana kadarki kadın ressamlara ait en pahalı eserin satış fiyatının üç katından fazlaydı.
İlk yılları
Georgia O'Keeffe 15 Kasım 1887'de Wisconsin'deki Sun Prairie kasabasında bir çiftlikte doğdu. Ebeveynleri Francis Calyxtus O'Keeffe ve Ida (Totto) O'Keeffe bir mandıra işletiyordu. Babası İrlanda kökenliydi. Georgia'ya adı verilen anne tarafından dedesi George Victor Totto ise 1848'de ABD'ye yerleşen bir Macar kontuydu. Georgia yedi çocuğun ikincisiydi. İlk öğrenimini Sun Prairie'deki Town Hall School'da aldı. On yaşındayken ressam olmaya karar vererek kız kardeşleri Ida ve Anita ile birlikte yerel bir suluboya ressamı olan Sara Mann'dan resim dersleri aldı. O'Keeffe orta öğretimini 1901 ile 1902 yıllarında yatılı olarak Madison, Wisconsin'deki Sacred Heart Academy'de aldı. 1902'nin sonlarına doğru, Williamsburg, Virginia'daki Peacock Hill'e taşınan ailesinin yanına geçti. Ailenin taşınma sebebi, O'Keeffe'nin babasının Virginia'daki inşaat pazarındaki ihtiyacı karşılamak amacıyla rustik görünümlü çimento bloğu üretimi işine girmesiydi, ancak beklediği talep gerçekleşmedi. O'Keeffe Madison Central High School'a başlayınca yeniden Wisconsin'e döndü ve teyzesiyle yaşamaya başladı. Ardından yatılı olarak Chatham Episcopal Institute'a geçti ve buradan 1905'te mezun oldu.
O'Keeffe, West Texas State Normal College'ın sanat bölümünün başkanlığını yaptığı ve burada eğitim verdiği dönemde aynı zamanda annesinin isteğiyle kız kardeşi Claudia'ya destek oldu. 1917'da erkek kardeşi Alexis'i, I. Dünya Savaşı için Avrupa'ya gönderileden önce Texas'taki bir askeri üste ziyaret etti. Savaş konusunda hissettiği tedirginliği ve bunalımı gösteren The Flag isimli resmini bu ziyaret sırasında yaptı.
Eğitimi ve kariyerinin ilk dönemleri
O'Keeffe 1905'ten 1906'ya kadar Chicago Sanat Enstitüsü Okulu'nda eğitim alarak John Vanderpoel ile çalıştı ve sınıfının başarılı öğrencileri arasında yer aldı. Ancak tifoya yakalanınca eğitimine bir sene ara vermek zorunda kaldı. 1907'de New York Sanat Öğrencileri Birliği'ne girerek William Merritt Chase, Kenyon Cox ve F. Luis Mora'dan eğitim aldı. 1908'de birlik tarafından verilen William Merritt Chase natürmort ödülünü Bakır Tencereli Ölü Tavşan isimli yağlıboya tablosuyla kazandı. Ödül, birliğin New York'taki Lake George'da düzenlediği açık hava yaz okuluna katılmak için burstu. O'Keeffe New York'taki eğitimi sırasında şehirdeki sanat galerilerini dolaşıyordu. Bunlardan biri de, ressamın gelecekteki eşi fotoğrafçı Alfred Stieglitz'in de sahipleri arasında bulunduğu 291'di. Bu galeri ABD ve Avrupa'dan avangart sanatçıları ve fotoğrafçıları destekliyordu.
1908'de O'Keeffe, eğitimini sürdürecek finansal kaynaklardan yoksun kaldı. Babası iflas etmişti ve annesi ciddi bir tüberküloz geçiriyordu. Öte yandan, sanat eğitiminin taklitçi bir yaklaşım sergilediğini düşündüğü için ressam olma hevesini kaybetmişti. Chicago'da reklam çizeri olarak iş buldu ve kızamık salgınında yakalandığı hastalıktan iyileşmek üzere Virginia'ya döndüğü 1910'a kadar bu işte çalıştı. Dört yıl boyunca resim yapmadı ve sebep olarak terebentin kokusunun kendisini rahatsız ettiğini öne sürdü. 1911'de sanat eğitmeni olarak çalışmaya başladı. Bu dönemde, daha önce eğitim gördüğü Virginia Chatham Episcopal Institute'ta da görev aldı.
1912'de Virginia Üniversitesi'nde katıldığı yaz sanat okulunda, Columbia Üniversitesi Öğretmenler Okulu'nda öğretim görevlisi olan Alon Bement'in derslerine girdi. Bu dersler sırasında, eğitmenin iş arkadaşlarından biri olan Arthur Wesley Dow'un yenilikçi fikirlerinden haberdar oldu. Dow'un sanat anlayışı, tasarım ve kompozisyon konularında Japon sanatının etkisiyle şekillenmişti. O'Keeffe soyut kompozisyonlar denemeye ve realizmden uzaklaşarak kendi stilini oluşturmaya bu dönemde başladı. 1912 ile 1916 yılları arasında Amarillo, Teksas'taki kamu okullarında sanat dersleri verdi ve yazları da Bement'in asistanlığını yaptı. Virginia Üniversitesi'ndeki yaz derslerine iki sene daha devam etti. Ayrıca 1914 ilkbaharında Columbia Üniversitesi Öğretmenler Okulu'nda Dow'un derslerine katıldı ve bu sırada sanat üretim süreci konusundaki fikirlerini Dow'un etkisinde geliştirdi. Virginia Üniversitesi'nde özellikle Dow'un fikirlerini öğrendiği eğitimler, O'Keeffe'nin sanatçı olarak gelişiminde dönüm noktası oldu. Ressamın bu kişisel gelişimi, ilerleyen yıllarda ortaya çıkacak olan Amerikan modernizmi akımını şekillendirdi.
1915 sonlarında Columbia College'da ders verdiği sırada, kişisel hislerinden ilham alan oldukça yenilikçi bir dizi soyut karakalem çizimi yaptı. 1916 başlarında O'Keeffe New York'ta Columbia Üniversitesi Öğretmenler Okulu'ndaydı. Karakalem resimlerini Öğretmenler Okulu'ndaki eski sınıf arkadaşlarından biri olan Anita Pollitzer'a gönderdi. Pollitzer bu çizimleri 291'de Alfred Stieglitz'e gösterdi. Çizimleri "291'e uzun zamandır giren en saf, güzel ve içten şeyler" olarak tanımlayan Stieglitz bunları sergilemek istediğini söyledi. Aynı yılın Nisan ayında Stieglitz, O'Keeffe'nin on çizimini 291'de sergiledi.
1916 başlarında Columbia Üniversitesi'nde aldığı dersler ve o yaz da Bement'in asistanı olarak çalışması sonrasında, 1916 sonbaharında Canyon, Texas'taki West Texas State Normal College'ta sanat bölüm başkanı oldu. Burada gerçekleştirdiği doğa yürüyüşleri sırasında geniş manzaraları resmettiği suluboya resimler yapmaya başladı. Bunların arasında Palo Duro Kanyonu'nu çizdiği resim serisi de vardı. O'Keeffe bu dönemde izlemeyi sevdiği gündoğumu ve günbatımı manzaraları sayesinde yoğun ve gece tonlu renkleri kullanmaya başladı. Yine aynı dönemde, daha önce Güney Carolina'dayken başlattığı, en kişisel hislerinden yola çıkan tablolar yapma denemelerini devam ettirdi. Bu çalışmalarında önceden eskizler hazırlamak yerine doğrudan tablolarını yapmayı tercih etti. Hislerini tam anlamıyla yansıtabildiğini düşündüğü Ovalar Aydınlanırken No.I (1917) isimli resmini yapana kadar denemelerini sürdürdü. Yazar Sharyn Rohlfsen Udall'a göre O'Keeffe bu resimde "mavi ve yeşil renkleri neredeyse belirsiz ton geçişleriyle karıştırmak suretiyle Texas ufkunda ışığın titreşimlerini yakalayarak, anıtsal bir manzarayı basit bir kompozisyonla resmetmiş oldu." O'Keeffe, Alfred Stieglitz'le birlikteliği başladıktan kısa bir süre sonra suluboyayı bıraktı çünkü Stieglitz ressamın, amatör kadın ressamların işi olarak görülen suluboyayla ilgilenmemesi gerektiğini düşünüyordu.
New York
O'Keeffe'den yirmi dört yaş büyük olan Stieglitz, 1918'de ressama New York'ta kalacak yer, bir stüdyo ve maddi destek sağladı. Stieglitz bir taraftan O'Keeffe'nin eserlerini tanıtırken, bir taraftan da ikili arasında ilişki başladı. O'Keeffe böylece Stieglitz'in çevresindeki Charles Demuth, Arthur Dove, Marsden Hartley, John Marin, Paul Strand ve Edward Steichen gibi birçok erken dönem Amerikan modernisti ile tanıştı. Strand'ın, Stieglitz'in ve diğer fotoğraf sanatçılarının eserleri O'Keeffe'nin eserlerini etkiledi. Yine bu dönemde ressam 1918 grip salgınında hastalandı.
O'Keeffe yapraklar, çiçekler ve kayalar gibi doğal nesnelerin basitleştirilmiş resimlerini yapmaya başladı. 1922'de Presizyonizm etkisiyle çizdiği The Green Apple, ressamın basit ve anlamlı hayat düşüncesini yansıtıyordu. O'Keeffe aynı yıl "nesnelerin gerçek anlamına ancak seçerek, eleyerek ve vurgulayarak ulaşabiliriz" demişti. Cesur ve incelikli renklerin kullanıldığı Mavi ve Yeşil Müzik eseri, ressamın müzik hakkındaki hislerini yansıtıyordu. En çok çiçek betimlemeleriyle tanınan O'Keeffe yaklaşık 200 çiçek tablosu yaptı. 1920'lerde çizilen ve çiçeklerin büyüteç altındaki görüntüleri gibi gözüken bu resimler arasında Şark Gelincikleri ile Kana Çiçeği serisinden birçok tablo da vardı. Bu tür resimlerin ilki 1924'te çizilen ve ilk defa 1925'te sergilenen Petunia, No. 2 isimli tabloydu. Nesnelerin bu şekilde büyütülerek resmedilmesi duygusal yoğunluk hissi yaratıyordu. Bu döneme ait Tatula (1932) tablosu 20 Kasım 2014'te 44.405.000 dolara satılarak, bir önceki en pahalı kadın sanatçı eserinin üç katı ile rekor kıracaktı. Sanat tarihçisi Linda Nochlin, Kara Süsen (1926) tablosunun kadın genital organının morfolojik bir metaforu olduğunu öne sürdü ancak O'Keeffe bu yorumu reddederek bunların sadece çiçek resimleri olduğunu söyledi.
O'Keeffe, 1925'te New York'ta yeni açılan Shelton Hotel'in 30. katına taşınınca, New York'un gökdelenlerini ve ufuk çizgisini resmetmeye başladı. Bu resimlerin en bilineni, presizyonist tarza yapılmış olan 1927 tarihli Radyatör Bina, Gece, New York'tu. Serideki diğer eserlerden bazıları New York Sokağında Ayışığı (1925), Güneş Lekeleriyle Shelton (1926) ve Şehirde Gece (1926) isimli tablolardı. Ayrıca O'Keeffe 1928'de East River'ı ve Queens'teki fabrikaların bacalarından çıkan dumanları resmettiği East River from the Thirtieth Story of the Shelton Hotel isimli şehir manzarasını çizdi. Ertesi sene son gökdelen ve şehir manzarası resimlerini çizdi ve sonraki dönemde eserlerine ilham kaynağı hâline gelecek olan New Mexico'ya gitti.
Taos
O'Keeffe 1929'da ressam arkadaşı Rebecca Strand'la birlikte New Mexico'ya gitti ve Taos'ta ikiliye stüdyo sağlayan Mabel Dodge Luhan'ın yanında kaldı. Ressamın buradaki odasından Taos Dağları ve yerel bir dini birlik olan Penintentes'in cemaat binası görülüyordu. O'Keeffe burada dağları ve çölleri görmek için birçok yürüyüş yaptı, ayrıca D. H. Lawrence'ın çiftliğini ziyaret ederek şu an Hartford'taki Wadsworth Athenaeum'da bulunan ünlü The Lawrence Tree tablosunu çizdi. Yakınlardaki Ranchos de Taos'ta bulunan tarihi San Francisco de Asis Misyonu Kilisesi'ni de ziyaret ederek binanın, farklı bir perspektif kullanarak mavi gözkyüzü önünde bir silüet gibi gözüktüğü resimlerini çizdi.
New Mexico ve New York
Bu seyahatin ardından O'Keeffe neredeyse her sene yılın yarısını New Mexico'da çalışarak geçirdi. Çölden topladığı kaya ve kemiklerin, bölgeye has mimari yapıların ve manzara unsurlarının resimlerini yaptı. 1929'da satın aldığı Ford Model A aracıyla, çok sevdiği bu bölgede yalnız başına gezilere çıktı. Ghost Ranch ve Kuzey New Mexico'ya olan sevgisini sık sık dile getirdi. 1943'te bu konuda "Ne kadar güzel, dokunulmamış, yalnızlık hissi veren bir yer, 'Uzaklar' olarak adlandırdığım güzel bölge. Daha önce burada resim yapmıştım... ve yine yapmalıyım." O'Keeffe 1932'nin sonundan 1930'ların ikinci yarısına kadar çalışmadı çünkü sinir krizleri geçirdiği için sinir hastalıkları hastanesine kaldırıldı. Bu krizlerin sebebi kocasının yasak ilişkisini öğrenmiş olmasıydı.. Bu dönemde popüler bir sanatçı hâline gelmişti, birçok iş alıyor, New York'ta ve başka yerlerde eserlerini sergiliyordu. 1936'da, ileride en çok bilinecek tablolarından olan Yaz Günleri'ni yaptı. Bu tabloda bir geyik kafatası ve canlı çiçeklerin yer aldığı bir çöl sahnesi görülüyordu. Tıpkı Ram's Head with Hollyhock tablosunda olduğu gibi, bu tabloda da kafatası ufukta havada asılı resmedilmişti.
1938'de N. W. Ayer & Son reklam ajansı O'Keeffe'den Hawaiian Pineapple Company (şu anki Dole Food Company) reklamlarında kullanılmak üzere iki resim yapmasını istedi. Şirketin reklamları için resim yapan diğer ressamlar arasında Lloyd Sexton, Jr., Millard Sheets, Yasuo Kuniyoshi, Isamu Noguchi ve Miguel Covarrubias da vardı. Bu teklif O'Keeffe'nin hayatındaki kritik bir döneme denk gelmişti: ressam 51 yaşına gelmişti ve kariyeri düşüşteydi, çünkü eleştirmenler sadece New Mexico'yu konu ettiği çöl temalı resimlerinin artık seri üretim hâline geldiğini düşünüyordu. O'Keeffe 8 Şubat 1939'da Honolulu'ya vardı ve sonraki dokuz hafta boyunca Oahu, Maui, Kauai ve Hawaii adalarında kaldı. Bu süre içinde en verimli zamanını Maui adasında geçirdi. Çiçekler, manzara ve balık ağı resimleri çizdi. New York'a döndükten sonra da 20 tabloluk bir seri tamamladı. Ancak geziden önce kendisinden istenmiş olan ananas resmini, ancak şirket New York'taki stüdyosuna bir ananas bitkisi gönderdikten sonra çizdi.
O'Keeffe 1940'larda iki solo retrospektif gerçekleştirdi. Bunlardan ilki 1943'te Art Institute of Chicago'da düzenlendi. New York'taki MoMA'da 1946'da düzenlenen ikinci sergi ise bu müzede bir kadın sanatçı için düzenlenmiş ilk retrospektifti. 1940'ların ortalarında Whitney Museum of American Art, sanatçının eserlerini toplayan ilk katalog için çalışmaya başladı.
Ressam 1940'lar boyunca, Ghost Ranch'teki evine yaklaşık 240 kilometre uzakta yer alan ve "Kara Mekân" adını verdiği yerin resimlerinden oluşan büyük bir tablo serisi çizdi. O'Keeffe bu yeri "gir tepelerin ve kumların üzerinde bir mil boyunca uzanana filler" ifadesiyle tanımlıyordu. Yine aynı dönemde Abiquiú, New Mexico'daki evinin yakınlarında "Beyaz Mekân" olarak adlandırdığı yerin de resimlerini çizdi.
Abiquiú
1946'da O'Keeffe Abiquiú'deki evinin veranda duvarını ve kapılarını konu ettiği mimari resimler yapmaya başladı. Bu döneme ait, farklı tarzdaki bir başka tablo ise 1958'de çizilen Aya Çıkan Merdiven tablosuydu. O'Keeffe 1960'ların ortalarında, gezileri sırasında uçak penceresinden gördüğü manzaralardan etkilenerek Bulutların Üstünde Gökyüzü serisini çizdi.