cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fetih (siyasi parti)
Kuruluş
Filistin milliyetçiliği ideolojisiyle hareket eden Fetih hareketi, Kahire veya Beyrut’ta okuyup daha sonra Körfez ülkelerinde çalışmakta olan Filistin diasporası tarafından 1959 yılında kuruldu. Bu kurucular arasında, Kahire Üniversitesindeki Filistinli Öğrenciler Genel Birliği Başkanı Yasser Arafat ile Salah Khalaf, Khalil Al Wazir ve birliğin Beyrut’taki Başkan Khaled Yashruti vardı.
1967-1993
El-Fetih, 1967'deki Altı Gün Savaşı’ndan sonra Filistin’deki siyasi arenada dominant bir pozisyona geldi. Fetih 1967’de Filistin Kurtuluş Örgütüne (PLO) katıldı. Katıldıktan hemen sonra örgütün icra komitesindeki 105 sandalyenin 33'ü El-Fetih’e verildi. Yasser Arafat, Filistin Kurtuluş Örgütünün 1969 yılında başkanı oldu ve Yahya Hammuda’nın yerine geçti. BBC’ye göre Arafat’ın Filistin Kurtuluş Örgütüne katıldığı yıl, İsrail’e karşı 2.432 gerilla saldırısı düzenlendi.
Karameh Çatışması
1968 yılında, İsrail Güvenlik Güçleri, Ürdün’deki Karameh adlı köyde, El Fetih ve diğer Filistinli silahlı örgütlere karşı bir operasyon gerçekleştirdi. El-Fetih’in köyde bir üssü vardı ve bunun yanı sıra köyde Filistin sığınmacılarının bulunduğu bir kamp vardı. Operasyonun nedeni, İsrail’e karşı El-Fetih’in ve diğer silahlı grupların düzenlediği, aralarında Batı Şeria'ya karşı düzenlenen roket saldırılarının da bulunduğu saldırılardı. Operasyonun yapılacağı bilgisi çok öncesinde Ürdün Hükûmeti ve bazı Fetih komutanları tarafından Yasser Arafat’a bildirildi. Haberi alan birçok Filistinli silahlı grup, alandan çekilip uzaklaştı. El-Fetih ise Arafat’ın emirleriyle yerini terk etmedi ve Ürdün ordusu da eğer ağır çatışma çıkarsa Fetih’i destekleyeceğini açıkladı.
21 Mart gecesi İsrailli güçler; Karameh köyüne ağır silahlar, silahlı araçlar ve savaş jetleriyle saldırdı. El-Fetih, İsrail ordusunu şaşırtarak bulundukları yeri korudular. İsrailli güçler saldırıyı sertleştirdikçe Ürdün ordusu da çatışmaya daha çok katılmaya başladı. Bunun sonucunda İsrailli güçler büyük bir savaşa sebep olmamak için geri çekildi. Çatışmanın sonuna 150 Fetih üyesi, 20 Ürdünlü asker ve 28 İsrailli asker öldü. Arap ölenlerin sayısının daha fazla olmasına rağmen Fetih, İsrail’in erken geri çekilmesinden dolayı çatışmanın sonucunu zafer olarak gördü.
Kara Eylül Olayları
1960’ların sonunda, Filistinliler ve Ürdün Hükûmeti arasında gerginlik arttı. Bunun nedeni ağır silahlı Arap direniş örgütlerinin neredeyse Ürdün içinde başka bir devlet kuracak ve çok stratejik birkaç noktayı yönetecek noktaya gelmesiydi. Karameh çatışmasındaki zaferlerinden sonra, El Fetih ve diğer Filistinli gruplar, Ürdün’deki sivil hayatın kontrolünü ele geçirmeye başladı. Yollara barikatlar kurdu, ulu orta Ürdünlü polislerle dalga geçti, kadınları taciz etti ve yasa dışı şekilde vergi toplamaya başladı. Arafat bu olanları ya kınadı da ya görmezlikten geldi.
1970 yılında Ürdün sınırlarının kontrolünü tekrar ele geçirmek için harekete geçti ve Kral Hüseyin sıkıyönetim ilan etti. 25 Eylül’e doğru, Ürdün ordusu çatışmada üstünlük sağlamaya başladı. İki gün sonra Arafat ve Kral Hüseyin bir seri ateşkes anlaşmasına vardı. Ürdün ordusu, Filistin tarafında aralarında sivillerin de olduğu ağır kayıplara neden oldu. Yaklaşık 3.500 Filistinli öldü, 2.000 Fetih savaşçısı Suriye’ye girmeyi başardı. Sınırı geçerek birçoğu, Lübnan’daki Fetih güçlerine katıldı ve yeni merkez karargâhlarını kurdu. Haziran 1971’de Komutan Abu Alı Lyad öncülüğündeki bir grup El-Fetih savaşçısı, Ajlun adlı kuzey Ürdün şehrinde Ürdün ordusu tarafından yenilgiye uğratıldı. Abu Ali Lyad idam edildi ve hayatta kalan savaşçılar da El-Fetih’ten kopmuş olan Kara Eylül Örgütünü kurdu. Kasım 1971’de bu grup Ürdün Başbakanı Wasfi Al Tal’ı, Abu Ali’nin idamına karşılık cevap olarak katletti. 1960 ve 1970’lerde Fetih, birçok Avrupalı, Orta Doğulu, Asyalı ve Afrikalı militanları ve direniş gruplarını eğitti ve Batı Avrupa’daki çeşitli İsrailli hedeflere karşı saldırı düzenledi. Bu saldırıların bir kısmını Kara Eylül Örgütü üstlendi.
Lübnan
Eljamal’in 1968’de ölümünden beri Filistin davası, Lübnan’da büyük bir destekçi sayısına ulaştı. Başta taraf tutmaya çekinen Arafat ve Fetih, Lübnan İç Savaşı’nda önemli rol oynadı. El-Fetih, kendisini Komünist ve Nasırcı Lübnan Ulusal Hareketiyle konuşlandırdı. Başta El-Fetih'le aynı safta bulunan Suriye Devlet Başkanı Hafız Esad, Lübnan’daki nüfuzunu kaybedeceği korkusuyla cephe değiştirdi. Ordusunu, Hristiyan güçlerle, Filistin Ulusal Kurtuluş Hareketi ve Lübnan Ulusal Hareketi’ne karşı savaşmaya gönderdi. Hristiyan militer güçleri, çoğunlukla Maronit Falanjistleri oluşturdu. Nisan 1975’te Falanjist güçler, 26 Fetih mensubu öğrenciyi öldürdü ve bu da on beş yıl sürecek Lübnan İç Savaşı’nın resmî başlangıcı olarak tarihe geçti. Aynı yıl, Hristiyan Militerlerin oluşturduğu bir ittifak, Filistinli sığınmacıların içinde olduğu karantina kampına saldırdı ve 1.000 üzerinde sivili öldürdü. Filistin Ulusal Kurtuluş Hareketı ve Lübnan Ulusal Hareketi cevap olarak Falanjist ve Kaplanlar'ın (Ahrar) Damour adlı kasabada bulunan kalelerine saldırdı ve 684 sivili öldürdü. İç savaş iki yıl boyunca şehir savaşı halinde ilerledikçe her iki taraf ağır silahlar ve sniper'lar kullanmayı artırdı ve her iki taraf da savaş suçları işledi.
1976 yılında Hristiyan taraf, altı aylık bir kuşatmadan sonra, Beyrut’un Doğusundaki bir sığınmacı kampını ele geçirdi ve yüzlerce kişiyi katletti (Tel Al-Zaatar Katliamı)(23). Yasser Arafat ve Ebu Jihad zamanında bir kurtarma operasyonu düzenlemedikleri kendilerini suçladılar.
Filistin Kurtuluş Örgütü’nün İsrail’e karşı baskınları 1970’li yılların sonunda arttı. Bunların arasındaki en şiddetli olanlardan birisi, 11 Mart 1978 tarihindeki, Kıyı Yolu Katliamı olarak bilinen baskındı. Bir düzineye yakın El Fetih savaşçısı, botlarıyla Hayfa ve Tel Aviv’i bağlayan kıyı yoluna vardılar. Bir otobüsü ele geçirdiler ve geçen araçlara ateş açtılar. 77 kişinin ölümüne(24) sebep olan bu saldırıya cevap olarak, İsrail Güvenlik Güçleri, saldırıdan üç gün sonra, Litani Operasyonu’nu başlattı. Bu operasyonun amacı Güney Lübnan’ın, Litani Irmağı’na kadar kontrolünü ele geçirmekti. İsrail Güvenlik Güçleri bu amaca ulaştı ve El Fetih Kuzeye doğru, Beyrut’a çekildi. İsrail, 1982 yılında Lübnan’ı tekrar işgal etti. Beyrut, İsrail Güvenlik Güçleri tarafından kuşatıldı ve bombalandı. Kuşatmayı durdurmak için, Amerika ve Avrupa hükümetleri bir anlaşma garantileyerek, Arafat ve Fetih’in, çok uluslu bir silahlı grupla Tunus’a kaçtı. Bu kaçışa rağmen, birçok Fetih komutanı ve savaşçıları Lübnan’da kaldı ve 1980’lerdeki kamp savaşlarına katıldı. Özellikle Lübnan’lı Şii toplumun arkasındaki Amal Hareketi’yle savaştı.
Başkanlık ve Yasama Seçimleri
Ölümüne kadar Arafat, Filistin Ulusal Yönetiminin başı oldu. Filistin Ulusal Yönetimi, Oslo Antlaşmaları’nda geçici taraf olarak kuruldu. El-Fetih’in günümüzdeki başkanı Farouk Kaddoumi’dir, Arafat’ın 2004 yılında ölümüyle göreve gelmiştir. Fetih, Mahmud Abbas’ı 2005 Filistin Başkanlık seçimi için aday gösterdi.
2005 yılında Hamas bütün belediyeleri seçimde kazandı. Politika Analizcisi Salah Abdel Shafi, 2005 yılında BBC’ye verdiği demeçte Fetih liderliğinin zorluklar içinde olduğunu ve gittikçe bu sorunların ciddileştiğini belirtti. Ayrıca Fetih’in reforma ihtiyaç duyduğunu, rüşvetçi ve beceriksiz olarak görüldüğünü de söyledi.
İç Uyuşmazlıklar
Aralık 2005’te İntifada lideri Marwan Barghouti, partiyle ilişkisini bozdu ve yeni parti kurarak, yeni bir listeyle seçimlere gireceğini açıkladı. Hareketin adı Al-Mustaqbal (Gelecek) oldu ve üyeleri Fetih’in gençlerinden geldi. Bu gençler genelde Fetih içerisindeki yolsuzluklardan şikayet edenlerdi. Yolsuzlukların, Oslo Anlaşmalarından sonra Tunus’tan dönen, “eskiler” den kaynaklandığına inandılar. Mustaqbal, 2006 yılında, Filistin seçimlerinde Fetih’e karşı yarışacaktı. Listesinde Mohammed Dahlan, Kadoura Fares, Samir Mashharawi ve Jibril Rajoub vardı. Buna rağmen 28 Aralık 2005 tarihinde iki parti ortak bir liste üzerinde anlaştı ve hapishanede olan Barghouti Fetih adına kampanyayı yönetti.
Fetih içerisinde çok sayıda farklı ayrılışlar ve hoşnutsuzluklar dile getirildi. Hareket büyük bir ölçüde Oslo öncesi döneminden kalma yaşlı Filistinli politikacılar tarafından domine edilmekteydi. Birçoğu bulundukları pozisyonları, Arafat’ın etkisiyle elde etmişti. Hareket içindeki grupların üzerinde dengeleyici etkisine sahip Arafat sonrası, bu gruplar gelecek kalkınma, bağışlar ve seçmen alanları ile ilgili nüfuz için çekişmeleri artırdı. Mahmud Abbas’ın gelecek yıllarda koltuğu boşaltma umudu, parti içerisinde yine tansiyonu artırdı.
Eski nesil Fetihli politikacılar arasında 1980’lerden beri açıkça belirgin ayrılıklar yoktur. Buna rağmen arada sırada üst düzey yönetimdeki üyeler arasında sürtüşmeler olmuştur. Kurucu üyelerden Faruq Al-Qaddumi (Ebu Lütf), Oslo Anlaşması sonrasındaki düzenlemelere hep karşı çıkmıştır ve daha sert tavır takınılması üzerine çağrıda bulunmaktadır. Kendisi ayrıca Mahmud Abbas’ın meşruiyetini de tartışmaktadır ama eleştirileri ve çıkışları günümüze kadar hiç sonuç almamıştır. Bir diğer nüfuzlu lider, Hani Al-Hassan da ayrıca günümüzdeki liderleri açıkça eleştirmiştir. Fetih’in iç problemleri, Filistin Yönetimi’nin kurulmasıyla birlikte alan savaşlarını da içine eklemiştir. Batı Şeria ve Gazze’deki güvenlik güçlerinin dalları arasında bu görülmektedir. Fetih’in genç nesilleri, özellikle El-Aksa Şehitleri Tugayları içindekiler, ayrılışlara daha meyilli gruplar arasındadır.
2009 Altıncı Genel Kurul Toplantısı
El Fetih Hareketi’nin Altıncı Genel Kurul Toplantısı, 4 Ağustos 2009 tarihinde Beytüllahim’de başladı. Toplantı; Oslo Antlaşması’ndan on altı, Fetih’in son kongresinden yirmi yıl sonra düzenlendi. Bu gecikmenin sebebi, kimin toplantıda olması ve ne tür bir yerde yapılması kabul edilebilir gibi tartışmalardı. İki bin üzerinde delege toplantıya katıldı.
İç anlaşmazlık hemen ortaya çıktı. Suudi Arabistan Kralı Abdullah, Fetih delegelerine Filistinlilerin arasındaki anlaşmazlığın, bir devlet olma isteklerinin önünde İsrail’den daha zorlu bir düşman olduğunu iletti. Fetih delegeleri, İsrail-Filistin barış görüşmelerinin, ön şartlar yerine gelene kadar devam ettirilmemesi üzerine anlaştı. Bu on dört ön şart arasında, İsrail hapishanelerinde bulunan Filistinlilerin salınması, İsrail yerleşim inşaatlarının durması ve Gazze blokajının durdurulması vardı. 400 civarında Fetih üyesi, Gazze Şeridi’nden Beytüllahim’e gidemedi. Hamas bu kişilerin Batı Şeria’ya geçmesini yasaklamıştı.
Fetih, İsrail’e karşı daha sert tutum isteyen Filistinlilerin desteğini alıyordu(34). Toplantının üçüncü gününde, Filistin Yönetimi’nin başkanının ölümünden İsrail’in sorumlu olduğu ve uluslararası bir kuruluşun bunu araştırması gerektiği kararı oy birliğiyle ortaya konuldu. İsrail Dışişleri Bakan Yardımcısı Danny Ayalon, “Toplantı, barışa vurulan bir darbe oldu. Yine Filistinli liderlerin daha ılımlı bir tavır alma olasılığı hayal kırıklığıyla sonuçlandı.” dedi.
Merkez Komitesi ve Devrimci Konsey Seçimleri
9 Ağustos'ta, merkez komitesi ve devrimci konseyin yeni üyeleri seçildi. Delegeler 23 sandalyelik Merkez Fetih Komitesinin 18 sandalyesini doldurmak ve 128 sandalyelik Devrimci Konsey’in 81 sandalyesini doldurmak için bir hafta süren çalışmalardan sonra oy kullandı. Devrimci konseye 70 yeni üye seçildi. Bunların içinde, Gazze Şeridi’nden Fetih temsilcilerine 20 sandalye, kadınlara 11 sandalye gitti. 4 sandalye Hristiyanlara ve 1 sandalye ise Yahudi doğumlu, sonradan İslam’ı seçen Uri Davis’e gitti. Davis konseye 1958 kuruluş tarihinden beri seçilen ilk Yahudi asıllı üye oldu.
Merkez Konsey’e seçilenler arasında, Fadwa Barghouti vardı. Barghouti, İsrailli sivillere karşı, İkinci İnfiada döneminde, saldırılardan sorumlulukla suçlanıp, 5 senelik İsrail cezaevlerinde hapis kalmak üzere hüküm giyen, Marwan Barghouti’nin eşidir.
Hamas ile uzlaşma süreci
18-19 Ekim 2014 tarihinde, Ramallah’ta Devrimci Konsey Toplantısı düzenlendi. İçlerinde Hamas’la uzlaşmayı da bulunduran birçok önemli konu konuşuldu. Bu konuyla ilgili fikirler karışıktı.
İdeoloji
El-Fetih, Sosyalist Enternasyonal’in bir üyesi, Avrupalı Sosyalistlerin Partisinde ise gözlemci statüsüne sahiptir.
Fetih’in yeraltı dergisi, Filastinuna Nida Al-Hayat’ın Kasım 1959 baskısı hareketin, Arap dünyasındaki Filistinli mültecilerden ilham aldığını göstermiş oldu:
"Felaketin gençleri (shibab al-nakba) dağılmış durumda. Çadırlarda yaşam, ölüm kadar acınası hâle geldi. Sevgili ana vatanımız için ölmek, günlük ekmeğimizi utançla, bağış yoluyla yemekten daha onurlu ve iyidir. Felaketin oğulları olan bizler, bundan sonra bu kirli ve hakir görülmüş yaşam tarzını kabul etmiyoruz. Bu hayat kültürümüzü, manevi değerlerimizi, politik varoluşumuzu ve itibarımızı yok etti."
Başından beri silahlı direniş ve savaş, El-Fetih’in Filistinlileri özgürleştirme ideolojisinin merkezindeydi.
Yapısı
Fetih’in iki en önemli karar mekanizması, Merkez Komitesi ve Devrimci Konsey’dir. Merkez Komitesi yürütme organı ve Devrimci Konsey ise yasama organıdır.
Silahlı Fraksiyonları
El-Fetih kuruluşundan beri çatışı altında birçok silahlı grubu barındırdı. En bilindik ordu kanadı, Al-Asifah’tır. Fetih’in genel olarak geçmişteki birçok saldırıda katkısı olduğu düşünülür (6-7-8-9) fakat İslami fraksiyon Hamas’ın tam tersine Fetih, artık hiçbir devlet tarafından terörist bir organizasyon olarak görülmez. İsrail ve ABD Kongresi, El-Fetih’i uzun yıllar terörist olarak kabul etti fakat Fetih 1988’de terörü lanetledikten sonra bu durum değişti.
Anayasası
Ağustos 2009’da, Fetih’in Beytüllahim’deki Altıncı Genel Konferansında Fetih delegeleri, yeni bir kuruluş sözleşmesi yazdı.
Boleyn Ground
Boleyn Ground veya diğer adıyla Upton Park, İngiltere'nin başkenti Londra'ya bağlı Upton Park'ta yer alan futbol stadyumu.
Tarihçe
Stad 1904-2016 yılları arasında West Ham United'a ev sahipliği yapmıştır. West Ham United bu statta son maçını teknik direktör Slaven Bilić yönetiminde Manchester United'a karşı oynamış ve 3-2'lik bir skorla kazanmıştır. 2016 yılında West Ham United Londra Stadyumu'na taşınmıştır.
Nadav
Nadav (veya Nadab) (İbranice:נָדָב) Jeroboam I'ın oğlu ve İkinci İsrail Krallığı'nın ikinci kralıydı.
Yehuda Kralı Asa'nın ikinci yılında başa geçen Nadav'ın iktidarlığı iki yıl sürdü. William F. Albright'a göre hükümdarlığı MÖ 901 - MÖ 900 yıllarına tekabül ederken bu E. R. Thiele'e göre MÖ 910 - MÖ 909'dur.
Baaşa kral olur olmaz, Yarovam'ın bütün ailesini ortadan kaldırdı; böylece bu ünlü Efraim ailesi tarihe karıştı.
Antrakt
Antrakt, Tiyatro ve benzeri sahne sanatlarında, iki perde arasında geçen zaman, verilen ara. iki perde (bölüm) arası anlamına gelen Fransızca Entr'acte sözcüğünden Türkçeye olduğu gibi girmiştir. Aynı anlamı ifade eden sözcükler İngilizce'de intermission, Almanca'da Zwischenspiel, İtalyanca'da Intermezzo İspanyolca'da Intermedio dur.
Gaitana
Gaita-Lurdes Essami (d. 29 Eylül 1979, Kiev), Ukraynalı şarkıcı.
Kongolu bir baba ile Ukraynalı bir annenin kızı olarak dünyaya gelmiştir. O doğduktan sonra ailesi Brazzaville'e taşınmıştır. Ancak beş yıl sonra anne ve babasının ayrılması üzerine Gaitana ve annesi Ukrayna'ya geri dönmüşlerdir.
18 Şubat 2012'de 2012 Eurovision Şarkı Yarışması'na gönderilecek Ukrayna temsilcisini seçmek üzere düzenlenen ulusal finalde "Be My Guest" adlı şarkıyla birinci olarak Azerbaycan'ın başkenti Bakü'de düzenlenecek olan yarışmada Ukrayna'yı temsil etmeye hak kazanmıştır.
24 Mayıs'ta yapılan ikinci yarı finalde 64 puanla sekizinci olarak finalde yarışma hakkını elde eden Ukrayna, 26 Mayıs'ta yapılan finalde 65 puanla 15. olmuştur.
Ne partez pas sans moi
"Ne partez pas sans moi", Celine Dion tarafından seslendirilen şarkı. Şarkı, plak olarak 12 Mayıs 1988 tarihinde Carrere, Mega ve CBS tarafından yayınlanmıştır. 1988 Eurovision Şarkı Yarışması'nda İsviçre'yi temsil eden şarkı. Şarkı Fransızca dilinde seslendirilmiştir. Şarkı Nella Martinetti tarafından yazılmıştır. Şarkı İsviçre'ye birincilik getirerek Eurovision tarihinde ikinci ve son kez aldığı birinciliktir.
Bir sonraki 1989 yarışması'nı kazanan Yugoslav katılımcı "Rock Me" adlı şarkısıyla Riva olmuştur.
Biçim ve parça listeleri
European 7" single
German 7" single
Evkafteke, Akhisar
Evkafteke, Manisa ilinin Akhisar ilçesine bağlı bir mahalledir.
Tarihçe
Eski adı Çalık Bey obasıdır.
Türkvizyon Şarkı Yarışması'nda Kırgızistan
Kırgızistan, 19 ve 21 Aralık 2013 tarihleri arasında o yılın Türk Dünyası Kültür Başkenti olan Eskişehir'de gerçekleşen ilk Türkvizyon Şarkı Yarışması'nda yarışan yirmi dört katılımcı ülkeden biri.
Evkafteke, Akhisar
Coğrafya
Manisa il merkezine 80 km, Akhisar ilçesine 28 km uzaklıktadır.
Türkvizyon Şarkı Yarışması'nda Kırgızistan
Yarışmanın ilk katılımcılarından olan Kırgızistan adına ilk yarışan şarkıcı Çoro olmuştur. Çoro, Kaygırba adlı parçayla yarı final aşamasını geçmiş ve finalde yarışarak yarışmayı 8. sırada tamamlamıştır. 2014 yılındaki ikinci yarışmaya ise Non Stop'un seslendirdiği Seze Bil adlı şarkıyla katılan Kırgızistan yarı finalde 190 puan alarak finalde yarışmaya hak kazanmış ve yarışmayı 196 puanla 4. sırada tamamlamıştır.
Şehir
Şehir veya kent en büyük yerleşim birimidir.
Etimolojik kökeni
Soğdca kökenli olan kent ''("kend") ve aslen Farsça olan şehir sözcükleri Türkçede aynı anlama gelecek şekilde kullanılır. Orta Asya Türklerinde "Taşkend", "Semizkend" (Semerkant), "Yarkend" örneklerinde olduğu gibi birçok büyük şehir bu adlarla anılmıştır. Eski Türkler bu sözcüğü Soğdlardan almadan önce şehir kelimesi karşılığı olarak "balık" kelimesi kullanılırdı. Bu kelime şehirleri korumak için yapılan surların yapıldığı "balçık" ile yakın ilişkilidir. Kent sözcüğü birçok dilde uygarlık anlamına gelen sözcüklerle ifade edilmiştir. Örneğin Yunanca'da "polis", Arapça'da "medine", Fransızca'da "cite", İtalyanca'da "citta", Almanya'da "stad" ve Saksonya'dan İskandinavya'ya kadar kale ya da oturma alanı anlamında "burgh". Latince'de ise yurttaşlık anlamındaki "urbs" ve "civitas" sözcükleriyle tanımlanır.
Kent tüzel ve yönetimsel olarak da kullanılagelen bir terim olmakla birlikte insan yerleşkesi dolayısıyla, kasaba, köy gibi birimlerden daha fazla nüfusu barındıran ve daha karmaşık bir yapıdır. Şehir ile kent aynı anlamdadır, il veya vilayet ise şehir veya kentin yanı sıra belirli bir alandaki orman, otlak, dağ, köy, bataklık, göl gibi bütün coğrafi unsurları içermektedir.
Tanım
Kent tarihin değişik dönemlerinde değişik anlamlara sahip olmuş, dinamik bir kavramdır. Bu yüzden genel bir geçerliği olacak şekilde tanımlamak oldukça zordur. Ayrıca sosyologlar, tarihçiler, şehir plancıları, hukukçular, iktisatçılar vb. kendi disiplinlerinin kavrayışı çerçevesinde farklı tanımlar getirirler. Tanımlar nüfus büyüklüğü, idari statü, nüfusun yapısı, iş bölümü ve uzmanlaşma, örgütlenme biçimi, işlev alanındaki farklılaşma, iş gücünün sektörel dağılımı, fiziksel doku, üretimin yapısı gibi farklı ölçütler kullanarak bu tanımlamalar yapılmaktadır. Tek başına bir tanım yeterli olmasa da şehir tanımı hukuki, ekonomik ve toplumsal bir birim olarak tanımlanır. Buna göre bir kent, aşağıdaki özelliklere sahiptir denebilir:
Nüfus kriteri ülkeden ülkeye değişir. Örneğin Japonya'da 30.000, Kore'de 40.000, ABD'de 2.500 kişilik nüfus kriteri istenir. Türkiye'de farklı kurumların kent kriterleri dahi değişiklik gösterir. Devlet İstatistik Enstitüsü 20.000 kişinin yaşadığı yerleri kent kabul ederken, Bayındırlık ve İskan Bakanlığı 10.000 kişinin yaşadığı yeri kent kabul eder.
Yerleşim alanının fiziksel alt yapısındaki gelişmişlik de önemli bir kriterdir. Okullar, acenteler, ticaret odaları, siyasi partileri, sendikaları, kredi kurumları, fabrikaları, gazeteleri, bulvarları, hayvanat bahçeleri, parkları, oyun alanları, gecekonduları vb. kentlerden ayrı düşünmek mümkün değildir. Kentler bir insanlar topluluğu, kamu hizmetleri, kurumlar ve idari aygıtlar toplamından daha fazla bir şeydir. Yani sadece yoğunlaşmış bir yapı ve insan topluluğunun ötesinde bir şeydir. Kentlerde oluşan bir kültür ve değer yargıları, kentlerin görülmeyen ama hissedilen özelliğidir.
Durkheim, insan topluluklarını "basit cemiyetler" ve "karmaşık cemiyetler" olarak iki gruba ayırır. Basit cemiyetlerde "mekanik dayanışma", karmaşık cemiyetlerde "organik dayanışma" temel olur. Bu ayrımda basit cemiyetler "köyü", karmaşık cemiyetler ise "kent"i tanımlarlar. Basit cemiyetler kendine yeten, gelişmiş bir iş bölümüne ihtiyaç duymayan, uzmanlaşmanın az olduğu topluluklardır, buralarda bireylerin düşünce ve inanç sistemleri de homojenlik gösterir. Kentlerde ise nüfus yoğunluğu artmış ve daha karmaşık bir organizasyona ihtiyaç duyulmuştur. İş bölümü ve uzmanlaşmanın arttığı bu yerlerde organik dayanışmaya ihtiyaç duyulur, yani toplumsal ilişkiler sözleşmeler yoluyla sağlanır. Bu yaklaşıma göre kent "birbirleriyle karşılıklı etkileşim içinde bulunan ve birbirlerine sıkı işlevsel bağlarla bağlı uzmanlaşmış parçalardan meydana gelen yerleşme merkezi" olarak tanımlanabilir.
Antik dönem
Tarihte kentleşmenin kökleri 10.000 yıl kadara geriye gider. Erken dönem Antik kentler Mezopotamya ve Mısır'da M.Ö. 6000, Hindistan'da İndus Vadisinde, Çin'de ve Girit'te M.Ö. 4000'de ortaya çıktılar. Bu yerleşimlerde nüfus günümüze göre az olsa da, örneğin Mohenjo-Daro'nun nüfusu 20.000'e yaklaşmıştı. Yine İndus Vadisi Uygarlığına ait olan Harappa'nın nüfusu belki daha da kalabalıktı. Antik kentler politik imparatorluklar içinde içinde kilit noktalar olarak yer aldılar. Diğer şehirler kara ve su yollarıyla bu merkezlere bağlıydı. Kentler bilgi, güçi kontrol gibi kaynakların toplanma merkezi idi.
Antik kentlerdeki barınma koşulları sağlıklı değildi. Gideon Sjoberg'e göre bu şehirler kendi hinterlandında güç alanıydı, ticaret için değiş tokuş yeriydi, iş bölümünde karmaşıklaşmış ve işlevsel düzenlemeler oluşmuştu. Bu şehirlerin temsili bir işlevi olduğu için, ayırt edici bir takım semboller ve mekan modelleri kullanılırdı. Örneğin Antik Babil'deki Ur kentinde cennetler ve şehir arasındaki geometrik ilişkileri gösteren kozmolojik kodlar kullanılmış ve bu kodlar kutsal ve dünyevi mekanları belirlemiştir. Atina da benzer şekilde kozmolojik kodlara göre inşa edilmiştir. Kent Tanrıça Athena'yı onurlandırmak için kurulmuştu. Bir dair şeklindeydi ve merkezinde dünyanın ve yaşayan insan topluluğunun merkezi olan Agora vardı. Sokaklar bu merkezden yayılan ışınsal bir ağ şeklinde düzenlenmişti. Bu düzenlemenin nedeni pazara erişim gibi ekonomik kaygılar değil, tüm evlerin ve yurttaşların merkeze eşit uzaklıkta olması gerektiği şeklinde politik bir ilke vardı.
Klasik Roma'da cumhuriyetçi fikirler Atina'dan alınmıştı. Şehir merkezine forum deniyordu. Roma askerî gücü simgeliyordu ve yükseliş döneminde bir milyondan fazla insan yaşıyordu. Roma'da bir tatlı su taşıma sistemi ve kamu yolları geliştirilmişti. Ancak yoksul ve zengin mahalleleri arasındaki kutuplaşma fark ediliyordu. Patrici'ler iktidarı ellerinde tutuyor ve üretim köle emeği tarafından yapılıyordu.
Mançu İmparatorluğunun başkenti olan Pekin de Roma'ya benzer şekilde köle emeğine dayanan bir kentti. Ming hanedanı şehir merkezinin kutsal olduğunu iddia ederek buranın girişine sınırlama getirdi ve böylece "Yasak Şehir" ortaya çıktı. Burada da gök cisimlerinin göstergeleri olarak kozmolojik semboller kullanılmıştı.
Orta Çağ kentleri
Roma İmparatorluğunun gücünü yitirdiği ve Orta Çağ'ın başlangıcı kabul edilen 4. yüzyıldan itibaren Batı Avrupa'da merkezi iktidar yerini yerel iktidarlara veya senyörlüklere bıraktı. Bu dönemde Avrupa kentlerinde eski yönetsel güçler olan kent meclisleri yerini "piskoposluk kentleri"ne bıraktı. Bu dönemde hristiyanlık dininin simgeleri kentsel gelişmeyi biçimlendirdi. Henry Pirene 10. yüzyıl öncesi tarım medeniyetini tartışırken bu dönemde orta sınıf (tüccar ve esnaf) bir nüfus ve toplumsal örgütlenmeye (hukuk, kurumlar) sahip hiçbir şehrin kalmadığını iddia etmiştir. Yani 10. yüzyıla gelene kadar Batı Avrupa şehirleri tamamen dinsel otoriteye bağlı idari merkezler olmuştu.
Roma devletinin çöküşü ile kentlerin nüfusu azalıp yoksullaştı. Bir zamanlar bir milyona yakın insanı barındıran Roma'nın nüfusu Karolenj döneminde 20 bine kadar geriledi. 7. yüzyıldan sonra kentler arasındaki yol ağı da ortadan kalktı. Merovenj ve Karolenj devletleri için kent önemsizleşmişti, karolenj yöneticileri saraylarını kırsal bölgelere taşıdılar. Kentler dinsel yönetim merkezleri haline geldiler. Dolayısıyla Avrupa'da 10. yüzyıla kadar bu yerleşim bölgelerini kent olarak nitelemek bile doğru değildir. Bu durum ancak 10. yüzyılda ticaretin yeniden gelişmesi ile değişmeye başladı. 10. yüzyıldan itibaren Avrupa'da prenslikler kaleler ve kuleler yapmaya başladı ve kentler bu kalelerin etrafında oluşmaya başladı. 11. yüzyılda kentlerdeki nüfusun artmasıyla özel mahkemeler oluştu. Ayrıca kölelerin özgürlüğe kavuşabilmeleri için kentlerde yaşamaları yetiyordu. Kent sınırları içinde bir yıl bir gün yaşayan her köle, kesin bir hak ve özgürlüğe sahip oluyordu.
Batı Avrupa dışındaki yerlerde ise kentler güçlü imparatorlukların merkezleri olmayı sürdürdüler. Örneğin İstanbul'un nüfusu V. yüzyılın başlarında 300 bin ile 400 bin arasında idi. VI. yüzyılda kentin nüfusu 500 bini buldu. Ancak sonraki dönemlerde arka arkaya çıkan veba salgınlarından dolayı İstanbul'un nüfusu 30-40 bin civarında düşmüş olabilir. Kentin nüfusu VIII. yüzyılda hala 50 binin altında idi. Kentin nüfusu IX. yüzyıldan sonra yeniden artmaya başladı X. yüzyılda 200-250 binlik bir nüfusa ulaştı. 1204'teki Haçlı yağması şehri sarstığında nüfus 400 bin civarında idi. İstanbul Osmanlıların eline geçtiğinde nüfusu oldukça azalmış, tahminen 50.000'in oldukça altında idi.
İslam uygarlığında da büyük kentler varlıklarını sürdürdü. VIII. ve XI. yüzyıllar arasında Bağdat 2 milyon, Kahire yarım milyon, Şam ve Kurtuba 300-400 bine ulaştı.
Geç Orta Çağ'da Avrupa kentleri
11. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Avrupa'da önemli değişiklikler yaşandı. İstilaların yavaşladığı ve savaşların azaldığı bu dönemde nüfus artmaya başladı ve bir tüccar sınıfı ortaya çıktı. Mükemmel konumlandırılmış kaleler, topraktan koparak her yerde dolaşan bu tüccarları çekmek için dikildi. İç kale duvarlarının dışında inşa edilen surlarla genişleyen yeni bir kentsel mekan oluştu ve burada yaşayanlara burgher denildi. Şehirlerde yaşayan orta sınıf anlamındaki burjuvazi bu kentlerin itici gücü oldu. Pirenne bu dönemi ticaretin canlanma dönemi olarak tanımlar. Bu dönemde uzun mesafeli deniz ticareti yeniden canlandı. Deniz ticaretinde Venedik önemli bir rol oynadı. Akdeniz dışında kuzeyde de benzer gelişmeler yaşandı. Flanders ve Brugge bu dönemin öne çıkan kentleri oldular.
1800'lü yıllarda sanayi kentleri
Sanayi devrimi (1780-1880) büyük kentlerin ortaya çıkmasına neden oldu. Sanayi devrimi ile birlikte hijyenik şartlar iyileşti, gıda üretimi arttı ve çeşitlendi. Yeni teknolojiler üretim artışını sağladı. Sanayi devrimi ile birlikte kırsal alanlardan kentlere göç arttı. İş arayan ve emeğini satmak isteyen nüfus kentlere aktı. Kentler üretim sürecinin merkezi haline geldi ve aynı zamanda fabrikaların kurulduğu merkezler oldular. Bankacılık, toptan satış ve ticaret, iletişim ve ulaşım ağları gibi kentsel fonksiyonlar hem üretimi hem de emek gücünü sağlayarak kentlerin gelişimini hızlandırdı. Martin Daunton'a göre sanayinin gelişimi 18. yüzyılda İngiltere'de gerçekleşen kentsel gelişimin bir uzantısıdır.
Antik kentlerin aksine sanayi kentleri dini veya kozmolojik kodlara göre değil, gelişigüzel düzenlendi. Bu süreçte toprak bir mala/emtiaya dönüştü. Aynı zamanda sınıf farklılıkları da kendini mekanda ortaya koymaya başladı. Şehirlerin kenar mahallelerinde işçi mahalleleri oluştu. Friedrich Engels, büzük şehirlerin kenar mahallelerinde yaşayan yoksulların yaşamlarını ayrıntılı ve çarpıcı şekilde ortaya koydu. Yoksullar pislik içindeki mahallelerde, kötü hijyen ve barınma koşullarında, gıda ve giyim gibi temel ihtiyaçlarını karşılayamaz durumda yaşıyorlardı.
Weber'e göre insanların kentlerde yoğunlaşmasının nedenleri arasında öncelikle ekonomik nedenler gelir. Sanayi devrimi ile birlikte çeşitli ekonomik güçler kentleşmeyi hızlandırdı. Bu ekonomik güçleri şöyle sıralar: Buhar ve makine, ticaret, ulaşım sorunlarının çözülmesi, tarımın sanayileşmesi ve verimliliğin artması, ticari merkezlerin büyümesi, ulaşım, sanayileşme ve fabrika sistemi.
Endüstri sonrası kentler
1970'lerin sonlarından itibaren dünyadaki ekonomik bunalımdan çıkış yolu olarak önerilen küreselleşme ve neoliberal ekonominin gelişmesiyle birlikte kentlerde de değişimler yaşandı. Eski sanayi ve liman alanları gibi terk edilmiş alanlarda ve tarihi ve kültürel mirasın yoğunlaştığı alanlarda yeni mekanlar üretilmeye başlandı. Yatırımcılar kamusal alanların, uzun vadede yatırım potansiyellerini artırdığını fark ederek yerel yönetimlerle anlaşmalar yapmaya ve proje alanlarının içinde kamu alanları yaratarak ticari karlarını artırmaya yöneldiler. Aynı şekilde yeni gelişen kamu alanları yerelin pazarlanmasında önemli araçlar oldu. Bu sayede futbol turnuvaları, festivaller, karnavallar, fuarlar, spor ve kültürel etkinlikler kamusal mekanları daha da popüler hale getirdi. Böylece 1980'lerden sonra kentlerde kültür merkezleri, konferans ve kongre alanları, tarihi miras alanları kentsel canlandırmanın ve kentler için yeni imgeler yaratmanın yolu oldu.
Endüstri sonrası kentlerin kamu alanları, geleneksel kentlerin kamu alanlarından farklılaştı. Bunlardan biri kent dışında ya da çeperindeki konut alanlarının yakınında inşa edilen perakende satış alanlarıdır. Bunların dışında kentlerin canlanıdırılması için üç yeni kamu alanı türü üretilmiştir: kent içi alışveriş merkezleri, özelleştirilmiş meydanlar (corporate plazas & atria) ve yerüstü ve yer altı yaya ağlarıdır.
Kent içi alışveriş merkezlerine İstanbul'da İstiklal Caddesindeki Demirören AVM, Ankara'da Kavaklıdere'deki Karum AVM örnek olarak verilebilir. Kentlilerin toplanma alanları olarak tasarlanmış bu yarı kamusal alanlar tamamen dış faktörlerden arındırılmış, mümkün olduğunca tüketimi artırma amaçlı olduğu için oturma yerleri kaldırılmış, giriş çıkışların kontrol edildiği ve belli gruplara izin verilmediği yerlerdir.
Özelleştirilmiş meydanlar bina içinde ya da dışında kilitlenebilir alanlardır. İlk örnekleri 1960'larda ABD'de ortaya çıktı. İngiltere'de de özel sektör tarafından geliştirilen kamusal mekanlar yerel yönetimlere satılarak kamusal hizmet alanı haline getirildi.
Yeraltı ve yer üstü yaya ağları ilk olarak 1980'lerde Kuzey Amerika'da suç oranlarının hızlı artışı nedeniyle inşa edildi. Bu ağlar özel güvenlik sistemleriyle kontrol edilen ve istenmeyen grupların sokulmadığı belirli kesimlere hizmet eden alanlardır. Toplumsal ayrışmaya, etnik ve sınıfsal tabakalaşmaya neden olduğu için eleştiriler almaktadır. Bunların yanında bazı ülkelerde kamusal alanlar satılarak özelleştirilmiştir. Bunların en önde gelen örneği Londra'daki Downing Sokağıdır. ABD'de de birçok sokak konut ve emlak şirketlerine satılarak özelleştirilmiştir. Yine birçok kentte kapalı sitelerde özelleştirilmiş sokaklar vardır.
Endüstri sonrası kentlerin önemli özelliklerinden biri de mega-ticaret alanlarıdır. Ticaret, ofis, konut, otel ve eğlence alanlarının bir arada bulunduğu bu karma kullanımlı büyük ticari alanlar iyi tasarlanmış, zengin görünümlü kamusal mekanlara sahiptir. Tema parkları bu türün en önde gelen örnekleridir. İlk tema parklarından olan Disneyland'dır. Tema parklarında ya gerçeği ya da hayali dünyayı simüle eden fantezi dünyalar yaratılır ve erişim ücreti ödeyenlere açıktır.
Korunaklı kapalı siteler endüstri sonrası kentlerin en belirgin ögeleridir. Endüstri sonrası kentlerin "yeni kaleleri" olan bu sitelerin kamusal mekanları, kamunun erişimine kapatılmış sokaklardan, yeşil açık alanlardan ve orada yaşayanların ortak kullanım alanlarından oluşur.
Kent sosyolojisi
Kent sosyolojisi, tanım olarak Batı'da 19. yüzyıl sonlarında ortaya çıkmış olan disiplinin adıdır. Sosyoloji disiplinleriyle aynı zemini paylaşmakla birlikte büyük ölçüde bu disiplinlerden ayrılan yönlere sahip olarak şekillendi. Kent sosyolojisinin ana sorunu ya da meselesi, modern kent toplumlarının yapısal özelliklerini ve sorunlarını anlamaya çalışmak olarak şekillenmiştir. Buna göre, kent sosyolojisi alanı içinde, belirli bir yöntemsel tercihle araştırmacılar, kentte meydana gelen sosyal gruplaşmaları, bu grupların birbirleriyle olan ilişkilerini, etkileşim ve çatışmalarını, kentsel kurumlaşmaları ve örgütlenme biçimlerini, demografik dağılımın sosyal bağlantılarını ve söz konusu grupların kent sosyal yaşamına uyum problemlerini vb. ele alıp irdeleyebilirler.
Toplumbilimsel düşünce tarihi içinde kent, geleneksel toplumdan modern topluma geçişin bir parçası olarak ele alınmıştır. Marx, Weber, Durkheim, Simmel gibi düşünürlerin endüstriyel toplum analizleri daha sonra gelişen kent teorilerini etkilemiştir. Kentin ayrı bir çalışma konusu olarak ele alınması 1920'li yıllarda Chicago okulu ile birlikte başlamıştır. 1960'lı yıllardan sonra ise Marx'ın kapitalist toplum teorisi Henri Lefebvre, Manuel Castells ve David Harvey gibi düşünürler tarafından kentleşme dinamiklerini açıklayabilmek için yeniden yorumlanmıştır. Bu yaklaşım, kentleşme olgusunu sanayi birikim süreçleri çerçevesinde analiz eder.
Kentleşme
Kentleşme, kentsel yaşam biçimlerinin gelişimi olarak tarif edilmektedir. Başka bir deyişle, dar bir alana yerleşen büyük nüfus birikimi, yeni fiziksel ve sosyal oluşum, karmaşık ilişkiler ağı, iş dallarının farklılaşması ve kendine özgü bir kültürel sistemin ortaya çıkması olarak tanımlanmaktadır. Kentleşme, kente göç eden bireyin ya da kentte ikamet eden nüfusun değişim sürecini oluşturur ve sosyal, kültürel, ekonomik özellikleri ile ele alınır. Kentlileşme sosyal bakımdan, kente özgü tavır ve davranış biçimlerinin benimsenmesi ile gerçekleşirken kırsal alanlarda yaşayanlar daha farklı ekonomik ve sosyo-kültürel yaşam biçimine sahiptir.
Kentsel yaşam biçimleri ikiye ayrılır: Fiziksel kentleşme, işlevsel kentleşme. Fiziksel kentleşme; şehirlerin büyümesiyle ilgilidir. İşlevsel kentleşme; insanların değişen davranışlarını kapsar.
Çobanisa
Çobanisa aşağıdaki anlamlara gelebilir:
Yeşilay
Yeşilay, resmî ismiyle Türkiye Yeşilay Cemiyeti, sigara, alkol, uyuşturucu, kumar, teknoloji bağımlılığı gibi bağımlılıklar ile mücadele eden ve zararlı alışkanlıklardan toplumun korunması için çalışan sivil toplum kuruluşu. Kamu yararına çalışan dernekler arasında yer alır.
NGC 729
NGC 729, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir tekrarlanmış NGC cismidir. Gökyüzünde Ocak takımyıldızı yönünde bulunur. SBab tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1837 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Yeşilay
Yeşilay, Haziran 2023 itibarıyla 120 şube, 107 danışmanlık merkezi, 80 bin gönüllü ile 95 ülkede hizmet vermektedir.
Tarihçe
Birinci Dünya Savaşı sonucunda Osmanlı İmparatorluğu'nu işgal eden güçlerin Osmanlı toplumunda alkol ve uyuşturucu maddeleri yaygınlaştırmasını önlemek amacıyla Sultan Vahideddin'in izniyle, Şeyhülislam Haydarizade İbrahim Efendi'nin himayesinde, Dr. Mazhar Osman ve arkadaşları tarafından 5 Mart 1920'de İstanbul'da Hilal-i Ahdar ismiyle kuruldu. Hilal-i Ahdar ismi sonraları Yeşil Hilal formunu aldı, sonunda Yeşilay olarak değiştirildi.
Zaman içinde bağımlılık türlerinin çeşitlenmesiyle Yeşilay da çalışma alanlarını genişletti, son olarak teknoloji bağımlılığını da çalışma kapsamına dahil etti.
Nejat Özbek
Nejat Özbek ya da doğum adıyla Mehmet Nejat Özberk (15 Ağustos 1941, İstanbul - 2 Mart 2005, Muğla), Türk sinema oyuncusu ve yapımcıdır.
Hayatı
Selanik göçmeni bir ailenin oğludur. Robert Koleji mezunudur. Üç evlilik yapmıştır. İkinci evliliğinden iki çocuğu vardır. 1968 doğumlu oğlu Suat Özberk ve 1972 doğumlu Ebru Özberk adında kızı vardır
Sinema kariyerine 1969 yapımı Sarı Çizmeli adlı filmde başrol oyuncusu olarak başlamıştır, 1993'e kadar birçok sinema ve Tv filminde; başrol ve yardımcı oyuncu olarak rol almıştır.Yeşilçam'ın seks furyasından uzak durmuş, yardımcı karakter oyuncusu olarak hafızalarda yer etmiştir. 1986 - 1991 yılları arasında Varlık film şirketinde prodüktör olarak birçok filmin yapımını gerçekleştirmiştir.
Emirali, Karadeniz Ereğli
Emirali, Zonguldak ilinin Karadeniz Ereğli ilçesine bağlı bir köydür.
Coğrafya
Köy, Zonguldak il merkezine 110 km, Karadeniz Ereğli ilçe merkezine 50 km uzaklıktadır.
Yolyaka, Seydiler
Coğrafya
Köy, Kastamonu il merkezine 36 km, Seydiler ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır.
Don't Let Them
"Don't Let Them", Amerikalı şarkıcı Ashanti'nin üçüncü stüdyo albümü Concrete Rose 'dan çıkan ikinci ve son tekli. Şarkı, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde yayımlanmıştır.
Tataristan Cumhuriyeti Ulusal Marşı
Tataristan Cumhuriyeti Millî Marşı, Tataristan Cumhuriyeti'nin ulusal marşıdır. 14 Temmuz 1993 tarihinde sözsüz, yalnızca müzikten ibaret olarak belirlenmiştir. Fakat ünlü Tatar şair Gabdullah Tugay'ın (Apdullah Tukay) "Tugan Tel (Anadil)" isimli şiiri tatar millî marşı olarak görülmektedir. Tataristan Cumhuriyeti'nin önde gelen bestekârı Rüstem Yahin ise Tataristan Cumhuriyeti millî marşını bestelenmiştir. Bu marşa yazılan en güçlü güfte ise Tuğan Yağım, Ramazan Baytimerov tarafından yazılmıştır.
Tataristan'ın resmî internet sitesi olan adresinde hâlâ millî marşın yalnızca müzikten ibaret olduğu belirtilmektedir.
Pomeranya Göller Bölgesi
Pomeranya Göller Bölgesi, Polonya'nın kuzeybatı kesiminde yer alan ve birtakım göllerin bulunduğu coğrafi bir bölgedir. Baltık Denizi kıyı ovasının güneyinde yer alır. Batıda Aşağı Oder Nehri, güneyde Warta ve Noteć nehirlerinin geçtiği eski bir nehir vadisi, doğuda ise Aşağı Vistül Nehri ile çevrili olup 52.000 km2'lik bir alanı kaplar.
The Brotherhood (albüm)
The Brotherhood Alman heavy metal grubu Running Wild'ın yayımlamış olduğu onikinci stüdyo albümüdür.Albümün onuncu parçası "The Ghost" (T. E. Lawrence)" 1916-1918 yılları arasında patlak veren Arap Ayaklanması'nda İngilizler'in irtibat subaylığını yapan Thomas Edward Lawrence hakkındadır.
Don't Leave Me Alone
"Don't Leave Me Alone", Amerikalı şarkıcı Ashanti'nin üçüncü stüdyo albümü Concrete Rose 'un belirlenen ikinci teklisidir. Şarkıcıya vokallerde yapımcı 7 Aurelius eşlik etmektedir.
Seçki
Seçki veya güldeste (ayrıca antoloji) bir konu ya da beğeniye göre, derlenen metinlerin bulunduğu eser. Divân-ı Lügati't-Türk, Türk edebiyatındaki ilk seçki olarak görülebilir. Yunanca'daki anthos (çiçek) ile legein (toplamak) kelimelerinden türemiştir. İlk antolojileri Antik Yunanlar derlemişlerdir.
Jean Auguste Dominique Ingres
Jean Auguste Dominique Ingres (29 Ağustos 1780 - 14 Ocak 1867), Fransız ressam. Neoklasisizm tarzına uymaktaydı ve sağlığında adı duyulmuştu.
Seçki
Bilinen ilk antoloji MÖ 2. yüzyılda derlenmiştir. Çelenk adındaki bu antolojinin derleyicisi Gadaralı Meleagros'tur.
Jean Auguste Dominique Ingres
Hayatı
Bir sanatçının oğlu olarak doğdu. 1791 yılında Toulouse'de akademiye kayıt oldu. 1797'e kadar müzikle ilgilendi ve bu alanda başarı gösterdi. Antik Yunan ve Antik Roma tarzlarını canlandırma sanatını benimseyen İngres'in bazı tabloları anlaşılmamış ve değer verilmemiştir. 1806 yılında bir sergiye yolladığı eserleri gotik görüldü ve sergiye çıkmadı. Dönemindeki farklı tarzı sebebiyle birçok ressamla tartışmaya girdi.
Seçki
2. yüzyılda ise, Diagenianus ilk kez olarak anthologion (antoloji) adı altında bir derleme yapmıştır. Hemen hemen aynı sıralarda Sardeisli Straton da bir şiir antolojisi derledi. Bu saydığımız eserlerin çoğu bugün kaybolmuş bulunmaktadır.
Jean Auguste Dominique Ingres
Hayatı
Eserlerinin bir kısmı Güney Fransa'da Aix-en-Provence şehrindeki Musée Granet'de sergilenmektedir.
Seçki
9. yüzyılda Constantinus Cephalas biraz önce saydığımız eserleri de kapsayan büyük bir antoloji meydana getirdi. Bu antoloji, konulara göre sıralanmıştı. Aynı şekilde konulara göre sıralanmış bir antoloji de, 4. yüzyılın sonlarında, Agathias tarafından derlenmişti. Batılıların dikkatini çeken ilk Yunan antolojisi 1301 yılında Maximus Planudes'in hazırladığı antoloji oldu. Planudes eserinde Cephalas'ın antolojisini esas tutmuştu. Bu eser ilk olarak Floransa'da yayınlanmıştır (1494).
Türkvizyon Şarkı Yarışması'nda Kırım
Kırım, 19 ve 21 Aralık 2013 tarihleri arasında o yılın Türk Dünyası Kültür Başkenti olan Eskişehir'de gerçekleşen ilk Türkvizyon Şarkı Yarışması'nda yarışan yirmi dört katılımcı ülkelerden biri.
Yarışmanın ilk katılımcılarından olan Kırım adına ilk yarışan şarkıcı Elvira Sarihalil olmuştur. Sarihalil, Dağların Elları adlı parçayla yarı final aşamasında elenmiştir. 2014 yılındaki ikinci yarışmaya ise Darina Siniçkina'nın seslendirdiği Gider İsen adlı şarkıyla katılan Kırım yarı finalde 178 puan alarak finalde yarışmaya hak kazanmış ve yarışmayı 186 puanla 6. sırada tamamlamıştır.
Seçki
17. yüzyılın hemen başlarında da palatine yazması adıyla anılan bir başka Y unan antolojisi ele geçirildi. Heildelberg'de, Palatine Kütüphanesi'nde bulunan bu yazma bugünkü Yunan antolojisi eserlerinin temeli sayılır. Bu antoloji 15 kitaptan meydana gelmiştir. İçindeki eserler, 2.000 yıllık Yunan örf ve geleneklerini canlandırmaları bakımından, çok önemli sayılırlar. Latin antolojilerinin en önemlisi ise codex selmasianus adındaki eserdir. Bu antoloji 6. yüzyıla ait eserleri kapsamaktır. Tahminen 8. yüzyıl başında derlendiği sanılmaktadır. Bu şiirler, 533 yılında antologia latina adındaki eserde toplanmıştı. Tanzimat edebiyatında ise ilk seçki Ziya Paşa'nın Harabat adlı eseridir.
Selma Irmak
Selma Irmak (d. 8 Mart 1971, Kızıltepe, Mardin), Türkiye Büyük Millet Meclisi 24. dönem Barış ve Demokrasi Partisi Şırnak, 25. ve 26. dönem HDP Hakkâri milletvekilidir.
Baba adı Yusuf, anne adı Emine.
Lise mezunudur. Konya Selçuk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Ana Okulu Öğretmenliği öğrencisi iken üniversitede örgütlenme yapmak suçuyla tutuklanarak cezaevine kondu. 1990'lı yıllarda PKK üyeliğinden 10 yıla yakın bir zaman cezaevinde kaldı. 18 Nisan 2009'da terör örgütü üyesi olduğu iddiasıyla gözaltına alınarak tutuklandı ve Diyarbakır E Tipi Cezaevi'ne konuldu. 4 Ocak 2014'te tahliye edildi.
11 Aralık 2009'da Anayasa Mahkemesi kararı ile kapatılan Demokratik Toplum Partisi'nin eski Genel Başkan Yardımcısı ve parti meclisi üyesi oldu. 2014 -2016 yılları arasında Demokratik Toplum Kongresi eş başkanlığı görevini yürüttü.
Hamascık, Cumayeri
Hamascık, Düzce ilinin Cumayeri ilçesine bağlı bir köydür.
Selma Irmak
Terör soruşturmaları kapsamında 4 Kasım 2016 günü gözaltına alınan Irmak, Hakkâri Adliyesinde savcılıktaki işlemlerinin tamamlanmasından sonra sevk edildiği Sulh Ceza Hakimliğince tutuklandı. Diyarbakır 5'inci Ağır Ceza Mahkemesi'ne nakledilen davada 'silahlı terör örgütü üyesi olmak' ve 'terör örgütü propagandası yapmak' suçlarından 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Genel Kurulunda hakkında mahkeme tarafından verilmiş kesin cezaya ilişkin tezkere okunduktan sonra HDP’li Selma Irmak'ın milletvekilliği düşürüldü.
Hamascık, Cumayeri
Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.
Coğrafya
Köy, Düzce il merkezine 35 km, Cumayeri ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.
Amr Musa
Amr Musa (d. 1936), Arap Birliği eski genel sekreteri, eski Mısır dışişleri bakanı ve diplomat.
Amr Musa, eski milletvekili Muhammed Musa'nın oğludur. Babasının 1920'lerde Fransa'da yaptığı çalışmalar sırasında Pierre adında bir oğlu vardı Ancak, Musa'nın üvey kardeşi Pierre Fransız vatandaşıdır ve Mısır ile hiçbir bağı yoktur.
1958 ve 1972 yılları arasında Mısır'ın İsviçre'de Büyükelçiliği ve Birleşmiş Milletler Mısır misyonu da dahil olmak üzere, çeşitli görevlerde çalıştı. 1974 ile 1977 arasında Dışişleri Bakanı danışmanı oldu. 1977'den 1981 ve yine 1983 yılından 1990 yılına kadar, Dışişleri Bakanlığı Uluslararası Kuruluşlar Dairesi Başkanı oldu. 1981 ile 1983 arası, New York'ta Birleşmiş Milletler Daimi Temsilci Yardımcılığı yaptı. 1983'ten 1986 yılına kadar Hindistan Büyükelçisi oldu.
1990'de Mısır'ın Birleşmiş Milletlerdeki büyükelçisi oldu. 1991'den 2001'e kadar Mısır dışişleri bakanı olarak görev yaptı. Amr Musa 2001 tarihinden 2011 tarihine kadar Arap Birliği genel sekreterliği görevini sürdürdü. 1 Temmuz 2011 tarihinde görevini yeni seçilen Nebil El Arabiye devretti. Amr Musa 2012 Mısır cumhurbaşkanlığı seçimlerinde adaylığını koydu. % 11,13 oranında oy aldığı seçimlerde 5. sırada yer aldı.
2009 tarihinde, Vatikan ile bir mutabakat imzalanmış ve ortak projeler güçlendirmek ve kültürel ve politik düzeyde barış ve diyaloğu teşvik etmek için Papa Benedikt ile bir araya geldi.
2009'da Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Davos çıkışında salonu terk ederken tokalaşıp tepkisinden dolayı tebrik etmiş fakat Birleşmiş milletler genel sekreteri Ban Ki-mun'un "otur" işaretiyle salonu terk etmemiştir.
13 Haziran 2010 tarihinde, Hamas yönetimindeki Gazze üzerindeki ekonomik ablukanın kaldırılması için İsrail'e baskı amaçlı bir hareket ile Gazze'yi ziyaret etti. Musa tarafından yapılan bu ziyaret 2007 yılında Hamas'ın seçimlerde galip gelmesinden bu yana Arap Birliği'nden bir yetkili tarafından yapılan ilk ziyaret oldu.
Ölüm Oyunu (film, 1978)
Game of Death (Ölüm Oyunu), Ağustos ve Ekim 1972 arasında çekilen, Bruce Lee'nin yönettiği, yazdığı, yapımcılığını yaptığı ve son film projesinde başrol oynadığı tamamlanmamış bir Hong Kong dövüş sanatları filmi. 1978'de gösterime girmiştir. Lee filmin yapımı sırasında hayatını kaybetti. Ölümünden önce 100 dakikadan fazla görüntü çekildi ve bu daha sonra Golden Harvest arşivlerinde yanlış yerleştirildi. Geri kalan görüntüler o zamandan beri Lee'nin orijinal Kantonca ve İngilizce diyaloguyla yayınlandı ve John Little, Lee'nin Hai Tien karakterini seslendirdi.
Çekimler sırasında Lee, bir Hollywood stüdyosu (Warner Bros.) tarafından yapılan ilk kung fu filmi Enter the Dragon'da oynaması için bu tür için benzeri görülmemiş bir bütçeyle (850.000 $) teklif aldı. Lee, filmin yayınlanmasından önce beyin ödeminden öldü. Ölümü sırasında, Ölüm Oyunu'nun çekimlerine devam etmeyi planlamıştı. Lee'nin ölümünden sonra, Enter the Dragon yönetmeni Robert Clouse, filmi iki yedek oyuncuyla bitirmek üzere görevlendirildi; 1978'de, Lee'nin ölümünden beş yıl sonra Golden Harvest tarafından Game of Death adıyla gösterime sokuldu.
Lee'nin 1972 tarihli orijinal filminin hikâyesi, Lee'nin küçük kız kardeşini ve erkek kardeşini kurtarmak için Güney Kore'deki beş katlı bir pagodanın en üst katından çalınan bir Çin ulusal hazinesini almak için tutulan bir grup dövüş sanatçısına katılmasını içeriyor. Her kat kuleye çıkarken yenilmesi gereken dövüş sanatçıları tarafından korunuyor. 1978 filminin konusu, mafyanın Lee'nin ölümünü taklit eden ve onu öldürmeye çalışanlara karşı intikam arayan karakterini öldürmeye çalıştığı bir intikam hikâyesine dönüştürüldü. Filmin son kısmı Lee'nin orijinal film çekimlerinden bazılarını kullanıyor, ancak pagoda ayarı bir restoran binasına dönüştü ve burada nişanlısı Ann Morris'i (Colleen Camp tarafından canlandırıldı) kurtarmak için mafya tarafından tutulan dövüş sanatçılarıyla savaştı. Bu gözden geçirilmiş versiyon, karışık eleştiriler aldı, ancak ticari olarak başarılı oldu ve dünya çapında tahmini 43 milyon ABD Doları (enflasyona göre ayarlanmış 170 milyon ABD Doları) hasılat elde etti.