cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ustaclu Muhammed Han
Ustaclu Muhammed Han (ö. 1514), Türkmen komutan, Safevilerin Diyarbekir valisi. Şah İsmail'in Anadolu ve Mezopotamya'daki fetih ve genişlemelerinde kilit rol oynamıştır. Şah İsmail, Dulkadiroğlu Alâüddevle Bey'in üzerine yürürken Diyarbekir Valisi Emir Bey şehri Şah'a teslim etti. Bunun üzerine Şah Diyabekir valiliğine Ustaclu Muhammed Han'ı getirdi. Ustaclu Muhammed Han, Ulaş Bey'in kardeşi Mirza Bey'in oğlu ve Şah İsmail'in kız kardeşlerinden birisinin kocasıydı.
Çaldıran Muharebesi'nden iki ay önce I. Selim Sivas'a geldi. Muazzam yaklaşımın farkında olan Muhammed Han Ustaclu, Diyarbekir'deki valilik koltuğundan çekildiğinde, ilerleyen haftalarda doğuya doğru Osmanlı'nın ilerlemesini yavaşlatan alanı harabeye çevirdi.
Ustaclu Muhammed Han, 23 Ağustos 1514 tarihinde belirleyici bir savaşın gerçekleştiği gün iki Safevi komutanı arasında yer aldı; diğeri Osmanlı savaş biçimlerini ilk elden deneyimleyen Nur Ali Halife idi. Muhammed Han Osmanlı ordusunun güçlü olduğunu bu sebepten ötürü yüz yüze savaşılmaması gerektiğini ifade etti, ancak bu öneriye Durmuş Han şiddetle karşı çıktı. Daha sonra Durmuş Han, Safevi saldırısı için hem Muhammed Han hem de Nur Ali Halife'nin bahsettiği şeylere kıyasla tamamen farklı bir öneride bulundu; Şah İsmail bu öneriyi kabul etti. Durmuş Han'ın taktiği nedeniyle, Çaldıran'daki Osmanlı ordusunun yeniçeri ve topçu silahlarının çoğunu içeren ve yıkıcı etkisi ile kullanılacak olan merkezi bozulmadan kaldı. Safevî ordusunun sol kanadını komuta eden Muhammed Han öldürüldü ve adamları kargaşaya düştü.
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, tüm idari ve akademik birimleriyle Kütahya Dumlupınar Üniversitesi'nin Evliya Çelebi Yerleşkesi'nde bulunan güzel sanatlar fakültesidir.
Tarihçe
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, 1999 yılında Milli Eğitim Bakanlığı'nın yazısı üzerine, Bakanlar Kurulu kararı ve Yükseköğretim Kurulunun 2000 yılındaki onayı ile 2000-2001 öğretim yılında Grafik bölümüne 40 öğrenci alınarak eğitim-öğretim faaliyetlerine başlamıştır. 2003-2004 öğretim yılında Grafik bölümünün ikinci öğretimine ve Resim bölümüne yirmişer öğrenci daha kabul edilmiştir.
Fakülte, ilk öğrencilerini şehir merkezinde bulunan Çamlıbahçe'deki binaya kabul etmiş, bir yıllık eğitimin ardından, 2001-2002 öğretim yılları arasında, Germiyan Yerleşkesi'ndeki Kütahya Meslek Yüksekokulu binasına geçilmiştir. Burada da iki eğitim faaliyetlerini sürdürdükten sonra bugün içinde bulunduğu Evliya Çelebi Yerleşkesi'ne taşınmıştır.
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, URAP Araştırma Laboratuvarı tarafından yayınlanan rapora göre alan bazında dünya sıralamasında 391., Türkiye'de 2. sıradadır.
Bölümler
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi bünyesinde 5 bölümde eğitim-öğretim verilmektedir. B.r bölüme ise henüz öğrenci kabul edilmemektedir.
(*) Özel yetenek sınavıyla öğrenci kabul edilmektedir. (**) Henüz öğrenci kabul edilmemektedir.
Teknik olanaklar
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde 20 MAC tabanlı bilgisayar ile 103 adet PC tabanlı bilgisayar bulunmaktadır. Baskı atölyesi hem yüksek hem çukur hem de düz baskı tekniklerinin uygulanabileceği şekilde donatılmıştır. Bu atölyeden lisans öğrencilerinin yanı sıra yüksek lisans öğrencileri de yararlanmaktadır. Resim ve Seramik bölümlerindeki atölyelerde, öğrencilerin ihtiyaç duydukları gerekli teknik araç - gereç donanımının yanı sıra seçmeli derslerde kullandıkları bazı malzemeler fakülte tarafından karşılanmaktadır.
Yeni bina içindeki 65 m²’lik atölyelerin yanı sıra 70, 142 ve 327 m²’lik atölyeler de hizmet verilecektir. Atölyelerin yanı sıra iki adet 327 m²’lik sergi salonu, 4 amfi, 8 dersliğe ek olarak yüksek lisans öğrencilerinin gruplar halinde çalışabilecekleri atölyeler, internet odası ve kitaplık bulunmaktadır.
DPÜ TV
Üniversitenin Youtube üzerinden yayın yapan DPÜ TV adında bir kanalı vardır. 8 Aralık 2013'te yayına başlayan kanal, Güzel Sanatlar Fakültesi tarafından yönetilmektedir. DPÜ TV'de üniversitede gerçekleştirilen etkinlikler, çeşitli söyleşiler ve üniversitenin tanıtım videoları yayımlanmaktadır
Sosyal olanaklar
Fakülte öğrencileri Evliya Çelebi Yerleşkesi bulunan tüm olanaklardan faydalanabilmelerinin yanında, fakülte binasında kafeterya, yemekhane yer almaktadır.
Fakültede her yıl çeşitli etkinlikler gerçekleştirilmektedir. Ulusal düzeydeki Çizgi Film Festivali ve Ahmet Yakupoğlu Resim Yarışması bu etkinliklerin en kapsamlı olanlarıdır.
Ulaşım
Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Kütahya - Tavşanlı karayolunun 10. km'sindeki Evliya Çelebi Yerleşkesi içinde bulunmaktadır. Evliya Çelebi Yerleşkesi'ne Kütahya Belediyesi'nin A-1, 7, 7-A, 7-B ve 16 numaralı otobüsleriyle ulaşılabilir.
Georgia Üniversitesi
Georgia Üniversitesi (, kısaca UGA), ana kampüsü Athens, Georgia, Amerika Birleşik Devletleri'nde yer alan devlet araştırma üniversitesidir. 27 Ocak 1785'te kurulmuş olup Georgia Üniversite Sistemi'ne bağlı olarak faaliyet göstermektedir.
Mike James
Michael Perry James (d. 18 Ağustos 1990), oyun kurucu pozisyonunda oynayan Amerikalı profesyonel basketbolcu. LNB Pro A ve EuroLeague takımlarından AS Monaco Basket forması giymektedir. Portland'daki Grant Lisesi'nde lise basketbolu oynadı ve Eastern Arizona College ve Lamar Üniversitesi'nde kolej basketbolu oynadı. NBA tarihinde iki yönlü kontrattan normal kontrata geçen ve bu süreçte NBA G League'ye hiç gönderilmeyen ilk oyuncu oldu.
İlk yılları
Mike James, Portland, Oregon'da doğdu ve büyüdü. Portland'da iken koç Tony Broadous yönetimindeki Grant Lisesi'nde basketbol oynadı. 2007-08 sezonunda son sınıf öğrencisiyken eyaletin 3 numaralı ve genel sıralamada 184 numaralı oyuncusu seçildi. Ayrıca o dönemde sadece NCAA 3. kademe üniversiteleri tarafından seçildi. James maç başına 15 sayı, 4 ribaund ve 3 top çalma ortalamaları tutturdu. Takım, 2008 Oregon Eyalet Şampiyonluğu'nu Oregon City'yi yenerek kazandı.
Eastern Arizona College
James kolej kariyerine koç Maurice Leitzke yönetiminde oynadığı ulusal bir üniversite olan Eastern Arizona College'da başladı. İlk yılında maç başına 20 sayı ortalamasıyla oynadı ve genel şutlarda yüzde 42, üç sayı çizgisinin gerisinden yüzde 33,3 ve serbest atışlarda yüzde 78 isabet kaydetti. Tüm konferans ve tüm bölge takımlarına seçilmesinin yanı sıra Rivals.com tarafından en iyi 40. kolej oyuncusu olarak gösterildi. İkinci sınıfta NJCAA Division I'de maç başına 26 sayı kaydederek dördüncü en skorer oyuncu oldu. Ayrıca 5 ribaund, 4 asist ve 2 top çalma ile katkıda bulundu.
Lamar Üniversitesi
James 2010 yılında bir NCAA Division I okulu olan Beaumont, Teksas'taki Lamar Üniversitesi'ne transfer oldu. Burada 2010-11 sezonunda koç Steve Roccaforte ve 2011-12 NCAA sezonunda koç Pat Knight yönetiminde oynadı. Maç başına 18 dakikanın biraz üzerinde oynayarak 12,5 sayı, 2,4 ribaunt, 1,8 asist ve 1,1 top çalma ortalamaları yakaladı. Sezon boyunca yirmi dört maçın sadece ikisine başlamasına rağmen takımın skor lideri oldu. 4 Ocak 2011'de Louisiana College karşısında Lamar Cardinals'ın 114-62 kazandığı maçta 52 sayı kaydederek, 1980'de Mike Oliver tarafından kırılan 50 sayılık önceki rekoru kırdı. Ayrıca, Lamar Üniversitesi Montagne Center'ın bir maçta en çok sayı atma rekorunu 52 sayıyla, saha içi isabeti rekorunu 18 sayıyla, saha içi isabet denemesi rekorunu 35 sayıyla, üç sayılık isabet rekorunu 11 sayıyla ve üç sayılık isabet denemesi rekorunu 21 sayıyla kırdı. Son sezonunda (2011-12) maç başına 17.1 sayı, 3.2 ribaund, 2 asist ve 1.6 top çalma ortalamalarıyla oynadı ve yüzde 45.3 ile oynadı. Önemli maçlarından biri 2012 NCAA şampiyonu Kentucky Üniversitesi'ne karşı 29 sayı attığı maçtı. Son sezonu 2012 NCAA turnuvasının ilk turunda Vermont'a karşı alınan mağlubiyetle sona erdi. Sezon sonunda All-Southland Birinci Takımı, Southland Turnuvası MVP'si ve dört haftada üç kez Southland Konferansı Haftanın Oyuncusu seçildi.
AS Monaco (2021-günümüz)
17 Eylül 2021'de James, LNB Pro A ve EuroLeague takımlarından AS Monaco Basket ile sözleşme imzaladı.
Lesitin kolesterol asiltransferaz
Lesitin kolesterol asiltransferaz (İngilizce Lecithin-cholesterol acyltransferase veya onun kısaltması LCAT; ayrıca fosfatidilkolin-sterol O-asiltransferaz olarak da bilinir)(EC 2.3.1.43), kandaki lipoproteinlerde aşağıdaki kimyasal reaksiyonu katalizleyen bir enzimdir:
kolesterol + fosfatidilkolin -> kolesteril ester + lizofosfatidilkolin
HDL taneciklerinin yüzeyinde bulunan kolesterol molekülleri bu reaksiyon sonucunda daha hidrofobik olan kolesteril esterlere dönüşürler, bunun sonucunda da lipoproteinin hidrofobik iç kısmına geçerler. Yeni oluşan HDL tanecikler para şeklinde yassı dairesel taneciklerdir; iki fosfolipit tabakasının çevresinde apolipoprotein molekülleri bulunur. LCAT'ın etkisiyle kolesteril esterler iki fosfolipit tabakası arasına kayarlar, bunun sonucunda HDL gittikçe kalınlaşır ve sonunda küresel bir şekil alır.
LCAT kanda HDL ve LDL tanecikleri üzerinde bulunur.
Yazlıkçılar
Yazlıkçılar, Bugay Yapım imzalı, 1993-1998 yılları arasında ilk olarak TRT 1'de, daha sonra Star TV'de yaz aylarında yayımlanan aile, komedi, macera ve duygusal türdeki Türk televizyon dizisidir. Oyuncu kadrosunun ağırlıklı kesimi Bizimkiler dizisinin oyuncularından oluşan dizinin çekimleri 1993-1995 yılları arasında Tekirdağ'a bağlı Kumbağ'da, 1995-1998 yılları arasında ise Burhaniye'ye bağlı Ören'de yapıldı. Bugay Yapım'ın gerçekleştirdiği Yazlıkçılar'ın yönetmenliğini Yalçın Yelence üstlenmiş, müziklerini Arif Erkin bestelemiştir. 6 sezondan oluşan dizi, 39. bölümü ile ekranlara veda etti.
Konusu
Bir tatil beldesindeki motelde, yazlık sitede yaz tatillerini geçiren çeşitli kesimden insanların tatil serüvenlerini anlatıyor dizi. Tatillerde "Sefa mı yapılıyor, yoksa cefa mı çekiliyor?" sorusu, komik ve insani ilişkiler içinde irdeleniyor. Dizinin ana ekseni, Almanya'da kebapçılık yapan, işleri yolunda "Küt Nuri" lakaplı bir mark zengini ile, onun evde kalmış, biraz saf ve tombulca kız kardeşini kandırmaya çalışan, uzaktan akrabası üçkağıtçı Bekir'in çatışmalarla dolu yazlık maceraları ile başlayıp, onların diğer yazlık komşularının eğlenceli hikâyeleri ile devam eder.
Küçük Mecidiye Camii
Küçük Mecidiye Camii ya da Teşrifiye Camii, İstanbul'un Beşiktaş ilçesinde yer alan, Osmanlı döneminden kalma tarihî bir ibadethanedir. Osmanlı padişahı Sultan Abdülmecid tarafından, 1848 yılında saray mimarlarından Garabet Amira Balyan ve Nigoğos Balyan'a yaptırılmıştır. Çırağan Sarayı'nın arkasında, Çırağan Caddesi ile Yıldız Parkı'nı bağlayan kısa yol üzerinde bulunan cami, mimari olarak barok üslubunda yapılmış olup, tek minarelidir. Caminin genel mimarisi gibi, minaresi de geleneksel Osmanlı mimarisinden farkılıklar göstermektedir.
Cami 400 metrekarelik bir alanda yapılmıştır. Avlusu ile birlikte toplamda 1600 metrekarelik bir alanı kaplamaktadır. Kayıtlarda, temeline Müslümanlarca kutsal sayılan Kâbe'den toprak getirilip karıştırdığı geçmektedir. Hemen karşısında Beşiktaş İlçe Emniyet Müdürlüğü yer almaktadır. Çırağan semtinde yerleşim yeri bulunmadığı için yerleşik cemaati bulunmayan cami, halk arasında Misafir Camii olarak anılmaktadır.
Cami girişinde, avlu kapısının üzerinde hatla yazılmış bir dörtlük bulunmaktadır. Dörtlükte şunlar yazılıdır:
Nikola Nakkaş Efendi
Nikola Nakkaş Efendi (1825, Beyrut,  Maruni asıllı Osmanlı siyasetçi.
Nikola Nakkaş Efendi, 1825'te Beyrut'ta Maruni bir ailenin çocuğu olarak doğmuştur. Ailesi Sayda asıllıydı, ancak kariyerini ilerletmek için daha iyi bir fırsat arayanbabası Elias, oğlunun doğumundan hemen önce ailesiyle birlikte Beyrut'a taşınmıştı. Elias, Fransız başkonsolosluğunda tercümanlık görevini üstlendi. 1850'de Sayda/Beyrut eyaletinin büyük idare meclisinin bir üyesiydi. Büyük oğlu Marun (1817-1855), Beyrut şehrinde ticaret mahkemesi üyesiydi ve şehirde padişah tuğrasını taşıyan bir devlet tiyatrosu yapılmasını istemiştir. Elias'a vilayet idare meclisinde çalışmasıyla birlikte Osmanlı hazinesi adına Sayda/Beyrut vilayetinde bazı vergileri toplama hakkı verilmiştir. 1849 ve 1852 yılları arasında Na'um Kabbabe ile ortaklaşa Elias Nakkaş'a Sayda eyaletinde tütün tarımının gümrük gelirini imtiyazı verildi. Bu imtiyaz için toplam 6.590 kise ödediler. Devlet hazinesi, Elias Nakkaş'ın mali durumunu güvenli ve istikrarlı görmüş olmalı, çünkü bu iltizamlar kendisine kefilsiz olarak verildi, ancak 1869'da Elias Nakkaş iflas etti ve devlet hazinesine 8.000 kuruş borçlandı.
Nikola, dört yaşında Arapça ve Süryanice öğrenmeye başladı. Her iki dilde de ustalaştıktan sonra, o zamanın ticaret dili olan İtalyancayı öğrendi. Ağabeyi Marun, ona Türkçe, Fransızca ve “Avrupa usulüne göre” muhasebe öğretti. Türkçe ve yabancı dil bilgisi, Beyrut'taki gümrük binasının baş katibliği görevini üstlenmesini sağladı. Uzun yıllar bu görevde kaldı. Bu arada Türkçesini geliştirdi ve İbrahim el-Ahdab ve Yusuf el-Fakhuri gibi Beyrut'un en önde gelen bilginlerinden bazılarıyla Arapça çalıştı. Gayretli çalışmaları onun “belli bir düzyazı ve zarif şiirler yazmasını” sağladı. Gümrükte görev yaptığı süre boyunca Osmanlı kanunlarına özel bir ilgi duydu ve bu nedenle onları incelemeye başladı. Ayrıca Yusuf el-Asir ile İslam miras hukuku üzerine çalıştı.
Nikola Nakkaş Efendi'nin yabancı dil ve muhasebe bilgisi onu 1852'de kendi ticarethanesini kurmaya teşvik etti. Ancak kısa bir süre sonra bundan vazgeçerek önce muhasebeci, sonra da Antoun Bey el-Masri'nin ticari işlerine müdür olarak çalıştı. Antoun Bey, Suriye'de önemli bir mültezim ve o zamanlar Beyrut'taki en büyük gayrimenkul olan Antoun Bey Hanı'nın sahibiydi. 1859'da Nakkaş, Naim Kikano ile ortaklaşa Kikano-Nakkaş & Co adı altında bir banka kurdu. Bu olağanüstü hızlı finansal teşvik, Nakkaş'ın Beyrut toplumunun zengin üst tabakasında bir yer talep etmesini sağladı. Mali başarısından yararlanarak, vilayetteki en yüksek Osmanlı bürokratlarıyla tanıştı. Bu onun için bir dizi idari makama giden yolu açmış olmalı. 1868-69 yılları arasında bir yıl süreyle Beyrut Mutasarrıflığı idare kurulu üyeliği yaptı. 1869 ve 1876 yılları arasında Suriye Vilayeti'nin idari konseyinin bir üyesiydi. 1869'dan itibaren Nakkaş Beyrut'ta avukat olarak da çalıştı. Yeni kurulan mahkemelerde görev yapan ilk avukatlardan biriydi. Bu süre zarfında yeni çıkan Osmanlı kanunlarını Arapçaya tercüme etti: Tapu Kanunu, Ceza Kanunu, Ticaret Kanunu, İnşaat Kanunu, Mahkeme Teşkilat Kanunu ve Hukuk Usulü Kanunu. O sadece bu kanunları tercüme etmekle kalmamış, hepsine şerhler de yazmıştır. Tarrâzî ve Cheikho'ya göre, çevirileri ve yorumları, yaşamı boyunca zaten standart yasal başvuru kaynakları haline geldi ve Arapça konuşan "Suriye, Beyrut, Halep vilayetleri ile Cebel-i Lübnan Mutasarrıflığı ve Kudüs Mutasarrıflığı"nda kullanıldı. Nakkaş'ın bir dizi Osmanlı kanununu tercümesi Osmanlı devleti tarafından 2. derece Mecidiye Nişanı ile ödüllendirilmesini sağladı.
1877 yılında Meclis-i Mebûsan 1. ve 2. dönem Suriye Vilayeti'nden mebus seçilmiştir. Nikola Nakkaş Efendi, 4 Aralık 1894'te Beyrut'ta ölmüştür. Şehrin çok sayıda gazetecisi ve aydını, onun entelektüel niteliklerini öven yazılar yazmış ve bazıları onun ölümünün acısını şiirlerle dile getirmiştir.
The Sims 3: Into the Future
The Sims 3: Into The Future, stratejik yaşam simülasyon oyunu olan The Sims 3 'ün on birinci ve son genişletme paketidir. Maxis tarafından geliştirildi ve 22 Ekim 2013'te Kuzey Amerika'da Electronic Arts tarafından yayınlandı. Microsoft Windows ve OS X platformları için Avrupa'da 24 Ekim 2013'te, Birleşik Krallık'ta ise 25 Ekim 2013'te piyasaya sürüldü.
Oynanış
Genişleme paketi gelecek temasınadır. Oyuncular, yaşadıkları arazinin yanına gelen bir zaman makinesi aracılığı ile geleceğe gidebilirler. Gelecekte "Oasis Landing" adlı fütüristik bir dünyaya ışınlanırlar.
SimBot'lara benzer Plumbot robotlar (The Sims 2 oyunundaki SimBot'lar ve Servo'lara da benzer) genişleme paketinin ana özelliğidir. Robotlar özelleştirilebilir ve Create a Bot ekranında detaylı olarak düzenlenebilir. Oyuncular, yetenek çiplerini özelleştirerek robotları kullanabilir, istedikleri karakteristik özelliği ekleyebilir. Sırt roketleri, elektrikli kaykaylar, monoraylar ve uçan arabalar da Into the Future ile oyuna eklenen yeni ulaşım mekanikleridir. Astronom ve bot satıcısı oyuna yeni eklenen kariyelerdir. Holografik televizyonlar, yemek birleştiricileri, bot yapma mağazaları ve yeni enstürman olarak ritim lazerleri oyuna eklenen yeni objelerdir.
Geliştirme
8 Ocak 2013'te Electronic Arts'ın canlı yayınında ortaya çıkan bilgilere göre gelecek temalı bir genişleme paketinin erken aşamalarında olduğu ortaya çıktı.
2022 Kış Olimpiyatları'nda kayakla atlama - Kadınlar normal tepe bireysel
2022 Kış Olimpiyatları'nda kadınlar normal tepe bireysel müsabakası, 5 Şubat tarihinde Zhangjiakou'daki Snow Ruyi tepesinde gerçekleştirildi.
Özet
Etkinliği, ilk Olimpiyat madalyasını ve ülkesi Slovenya'nın kayakla atlamadaki ilk altın madalyasını elde eden Sloven Urša Bogataj kazandı. Almanya'dan Katharina Althaus 2018'deki performansını tekrarlayarak gümüş madalyaya ulaştı ve böylece kayakla atlamada birden fazla Olimpiyat madalyası kazanan ilk kadın oldu. Bronz madalyayı ise bir başka Sloven Nika Križnar aldı.
2018'in şampiyonu Maren Lundby Olimpiyatlardan çekildi. Lundby, ekim ayında Norveç'in NRK televizyonuna verdiği demeçte, yarışabilmek için kilo vermekte zorlandığı için Pekin'e katılmayacağını söyledi. 2018 gümüş madalyalısı Althaus ve bronz madalya sahibi Sara Takanashi'nin her ikisi de kalifiye oldu. Ema Klinec 2021 yılının dünya şampiyonu olarak yarıştı. Marita Kramer, Olimpiyatlar öncesi on bir etkinliğin altısını kazanarak, Olimpiyatların başlangıcında 2021-22 FIS Kayakla Atlama Dünya Kupası'nın lideri konumundaydı. Ancak koronavirüs enfeksiyonu nedeniyle oyunlardan çekilmek zorunda kaldı. Dünya Kupası sıralamasında onu Althaus ve Bogataj takip ediyordu.
Althaus ilk turdan sonra liderken, Bogataj ikinci ve Križnar üçüncü sıradaydı. Final turunda Bogataj, Althaus'tan altı metre daha ileriye atladı ve toplamda 239 puanla yarışmayı kazandı.
Sonuçlar
Final saat 18:45'te başladı.
Katılan ülkeler ve sporcu sayıları
Etkinliğe 16 ülkeden 40 sporcu katıldı. Tüm ülkelerin sporcu sayıları parantez içinde belirtilmiştir.
Kodaman
Kodaman, "büyük", doğuştan soylu veya diğer nitelikleriyle yüksek sosyal konumda olan kişilere verilen unvan. Orta Çağ'a atıfta bulunulduğunda, terim genellikle soylu toprak sahiplerini; kont, dük ve prens gibi savaş efendilerini ve Polonya'da szlachta unvanlarıyla karşılaştırılabilir.
Lehistan ve Litvanya
Kodamanlar, Polonya Krallığı ve Litvanya Büyük Dükalığı ve daha sonra Lehistan-Litvanya Birliği'nde varlıklı ve etkili soyluların sosyal bir sınıfıydı.
Nazizm'e karşı Alman direnişi
Alman direnişi, asker veya sivil kimselerce 1933 ve 1945 tarihleri arasında Almanya'daki nasyonal sosyalist rejime son vermek amacıyla örgütlenilmiş direniş hareketleridir. Bunların bir kısmı, aktif planlarla Adolf Hitler'i ve onun rejimini devirmek için çaba gösterdi. Onların planları 1944'te Adolf Hitler'e düzenlenen ve başarısız olan 20 Temmuz suikast girişimi denemesiyle doruğa ulaştı.
Alman direnişi terimi, Nazi dönemi esnasında herhangi bir zamanda Almanya'da birleşmiş bir direniş hareketi olduğunu ifade etme olarak bilinmemeliydi. Alman direnişi küçük ve genellikle izole gruplardan oluşuyordu. Direnişçiler, siyasal karşıtlığı gerçek anlamda harekete geçiremedi. Gerçek stratejileri rejime karşı başarılı bir hareket sahnelemek için Wehrmacht liderlerini ikna etmekti. Hitler'e karşı 1944'te düzenlenen suikast girişimi, bu kadar başarılı hareketi başlatmak için tasarlandı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında 800.000 Alman'ın direniş faaliyetleri nedeniyle Gestapo tarafından tutuklandığı tahmin ediliyor. 3.5 milyon Alman siyasi suçlardan dolayı hapishanelerdeydi. 1933 ve 1945 yılları arasında siyasal sebeplerden dolayı hapis cezası alanların haricinde sivil mahkemelerle askeri mahkemeler tarafından yargılanmış yaklaşık 77.000 Alman öldürülmüştü. Bu direniş üyeleri genellikle Özel Mahkemeler, askeri mahkemeler, Halk Mahkemeleri ve hukuk adalet sistemi tarafından çoğunlukla göstermelik duruşmalarda yargılandı. Bu Almanların çoğu hükûmette, orduda ya da sivil pozisyonlarda hizmet vermiş, bu da onların komplo kurmalarına olanak sağlamıştır; buna ek olarak, Kanadalı tarihçi Peter Hoffmann, Nazi toplama kamplarında, muhalif olduklarından şüphelenilen veya fiilen muhalefete karışmış olan "on binlerce" kişi saymaktadır. Buna karşılık Alman tarihçi Hans Mommsen, Almanya'daki direnişin "halksız direniş" olduğunu ve Nazi rejimine karşı direnişte bulunan Almanların sayısının çok az olduğunu yazmıştır. Almanya'daki direniş, Olimp gibi direniş grupları oluşturan Polonyalı azınlığın üyeleri gibi Alman olmayan etnik kökene sahip Alman vatandaşlarınıda kapsıyordu.
1918-1919 Alman Devrimi
1918–1919 Alman Devrimi ya da Kasım Devrimi, I. Dünya Savaşı’nın sonunda Friedrich Ebert önderliğinde anayasal monarşiden parlamenter demokrasiye geçiş sürecidir. Savaşın Almanya’nın aleyhine gelişmesinden dolayı Alman halkının üzerinde oluşan gerilim, ülkede yeni bir rejimin kurulması gerektiği düşüncesini ön plana çıkarmıştı. Devrimin amacı monarşi rejiminin yerine demokratik bir cumhuriyet kurmaktı. Bu hedef, İmparator II. Wilhelm’in tahttan çekilmesiyle sonuçlanan, 1 hafta, 4 gün süren ilk aşamada gerçekleşti. Almanya’daki radikal solcular komünist bir rejim kurmak istediği için bu devrim, komünist devrimciler ile anti-komünistler arasındaki bir iç savaşa dönüştü; bu durum, devrimin ikinci aşamasını yarattı. İkinci aşama tam olarak 9 ay, 1 hafta sürdü ve yönetim biçimi parlamenter demokrasiye dayanan Weimar Cumhuriyeti’nin zaferiyle sonuçlandı.
1914’ten sonrası ve savaş sırasında Almanya
Gelişmiş Avrupa devletleri dünyanın yeniden emperyalist paylaşımını sağlayabilmek için I. Dünya Savaşı'nı başlattılar. Bu savaşın bir tarafında Fransa, Büyük Britanya ve Rus İmparatorluğu yer alırken diğer tarafında dünyanın emperyalist bölüşümünde diğerlerine göre geri kalan Alman İmparatorluğu ile müttefikleri Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu yer aldı.
Dünyadaki sol hareketler bu savaşı durdurabilmek için harekete geçtiler. İkinci Enternasyonal 1907 Stuttgart Kongresi'nde savaşın yaklaşması durumunu görüşerek bazı kararlar aldı. Bu kararların özünü, "savaş tehlikesinin olduğu durumlarda en etkin araçları kullanarak savaşın başlamasını engellemek, savaşın başladığı durumda ise savaşın bir an önce bitirilmesine dair faaliyet yürütmek ve savaşın doğurduğu ekonomik ve politik durumdan faydalanarak kapitalist sınıfın yönetimini devirmeye çalışmak" oluşturuyordu.
II. Enternasyonal'de en etkin parti olan Almanya Sosyal Demokrat Partisi (SPD) de ilk başta tüm diğer Enternasyonal üyesi partiler gibi savaşa karşı çıkıyordu. Fakat 4 Ağustos 1914’te savaş kredilerini onayladı. Savaş kredilerinin onaylanmasına karşı tek hayır oyunu Karl Liebknecht kullandı, ona kısa bir süre sonra da, daha sonra anarşist olan Otto Rühle katıldı.
SPD ilk başlarda kitleler içinde savaş karşıtı bir çalışma yürütürken parti yönetiminin böyle bir karar alması. kitleler üzerinde sürpriz bir etki yarattı. SPD, kitlelerden gelecek bir tepkiyi engelleyebilmek için sendikaları kullandı. Hatta bazı sendikalar savaş sırasında Alman emperyalizminin kendi ürünleri için yeni pazarlar kazanmasının Alman işçi sınıfına kazandıracakları hakkında propaganda yaptılar. SPD tüm Avrupa’da artan milliyetçiliğin Alman işçi sınıfı üzerinde de artmasının sonucunda oy kaybına uğrayacağı düşüncesiyle milliyetçi tavır almaya başladı. 1916 yılında işçiler için çıkarılan bir askeri yasa ile SPD üyelerinin %66’sı kendini cephede buldu. Savaşın ilk yıllarında sendika üyelerinin sayısı yarı yarıya düşmüştü.
Parti içinde savaş karşıtı muhalefet çok cılız kaldı. Rosa Luxemburg savaş karşıtı faaliyetler düzenlendiği için tutuklandı Liebknecht askerlik yaşı geçmiş olmasına rağmen zorla askere alındı ve sonrasında tutuklandı. Parti içindeki sol kanat, odaklarını yitirince iyice güçsüzleşti. SPD devrimci, enternasyonalist bir çizgiden iyice uzaklaşarak egemenlerle işbirliği içinde oldukça milliyetçi bir görünüm almaya başladı. Bu durum aynı zamanda II. Enternasyonal’in sonunun geldiğini gösteriyordu.
Savaş sırasında işçi sınıfının durumu oldukça kötüleşmişti. Yüz binlerce işçi cephede öldü. Geride kalanların ise her türlü hakları yavaş yavaş ellerinden alınıyordu. İlk başlardaki milliyetçi coşku hızlı bir şekilde kayboluyordu. 1915'te küçük çaplı da olsa yer yer eylemler yapılıyordu. Bu kendiliğinden meydana gelen gösteriler gittikçe büyüyerek, polisle çatışmaya kadar varabiliyordu. 1 Mayıs 1916’da Rosa Luxemburg ve Karl Liebknecht’in başını çektiği Enternasyonalist Grup bir gösteri düzenledi. Bu gösteri boyunca “Kahrolsun savaş”, “Kahrolsun hükûmet” sloganları atıldı. Bu gösterinin ardından Liebknecht tutuklanarak 2,5 yıl ağır hapis cezası aldı. Bunun üzerine 55.000 işçi kendiliğinden greve çıktı.
SPD içinde bir grup savaşa karşı muhalefet etmeye başladı. Bu grup savaşa başından beri karşı olan Luxemburg ve Karl Liebknecht’in grubuyla beraber Nisan 1917’de partiden ayrılarak Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Partisi’ni (Unabhaengige Sozialdemokratische Partei Deutschlands - USPD) kurdular. Spartakistler USPD’ye katıldılar ama bu süreç boyunca hep bağımsız politikalarını sürdürdüler. Spartakistlerin ayrı bir örgütlenmeye girmemesinin nedeni, daha önce SPD’den ayrılamamalarındaki nedenle aynıydı: Sosyal Demokrat örgütler içinde yer alarak kitlelerden kopmama düşüncesi.
Nisan 1917’de silah sanayisinde çalışan 200.000’den fazla işçi ekmek karnelerindeki kısıtlamalara karşı greve çıktı. Bu grevin ardından Almanya’nın ilk İşçi Konseyi (Arbeiterrat) kuruldu. Var olan sendikaların, işçilerin kendi taleplerini ve ihtiyaçlarını dile getirmekten çok uzakta kalması, işçilerin kendi inisiyatifleriyle öz örgütlüklerini oluşturmaya girişmesine sebep oldu. Berlin'de bir cephane fabrikasında çalışan 10.000 işçi doğrudan seçim yoluyla, ikisi metal işçisi üçü USPD üyesi olan 5 kişilik bir konsey seçtiler. Konseyler, ekonomik taleplerinin yanında, savaşa ilhaksız son verilmesi, sansürün son bulması, siyasi tutukluların serbest bırakılması ve seçimlerin yapılması gibi siyasi taleplerde de bulunuyorlardı. Siyasal örgütlenmesini Devrimci İşçi Temsilcileri (Revolutionaere Obleute) olarak gerçekleştiler.
1917’de Rusya'da Ekim Devrimi'nin gerçekleşmesi tüm dünyada büyük bir etki yarattı. Bu etki Alman işçi sınıfını da büyük bir oranda etkiledi. Aynı şekilde Ocak 1918’de Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nda işçiler arasındaki savaş karşıtı hareketlilik yaşanıyordu. Viyana’da da işçi konseyi kuruldu. Avrupa'da yaşanan bu hareketlilik işçi sınıfının mücadelesini giderek şekillendiriyordu.
Ocak 1918'de özellikle Berlin, Kiel, Hamburg, Ruhr bölgesi ve Münih gibi şehirlerde grevler iyice yaygınlaştı. Berlin'de greve çıkan işçi sayısı 500.000, bütün Almanya'da ise 1 milyondu. Bu grevler sırasında Berlin'de Büyük Berlin İşçi Konseyi (Arbeiterrat von Gross-Berlin) kuruldu. Hükûmet bu hareketliliği dağıtmak için elinden gelen her şeyi yapıyordu. Grevdeki işçilerle polis arasında çatışmalar yaşanıyordu.
1918'in ilk yarısında, hem Rusya'da hem de Almanya'da birçok insan, Alman topraklarında bir komünist devrim olmasını bekliyordu. Vladimir Lenin'in de Dünya devriminin gerçekleştirilmesi umudu artmıştı.
Büyük Berlin İşçi Konseyi gücünü arttırabilmek için SPD’ye katılım çağrısında bulundu. SPD işçi sınıfının kendiliğinden gelişen mücadelesini, devrimci ilerlemesini engellemek ve hareketi kendi kontrolü altına alabilmek için bu çağrıya olumlu cevap verdi. Konseye katılan SPD yöneticisi katılma sebebinin, ülkeye zarar gelmesini engellemek ve grevleri hızla sonlandırabilmek olduğunu açıkladı. İşçi sınıfı ise her türlü olumsuz duruma karşın, yine de SPD’yi kendi partileri gibi görmeye devam ediyordu.
1918’in sonbaharında ordu, savaşı kaybettiğini anlayınca hükûmete ateşkes görüşmelerinin başlaması ve SPD’nin de hükûmete katılması yolunda bir ültimatom verdi. Alman hükûmeti de savaş sonrası durumun yarattığı sorunlara daha geniş kesimleri ortak etmek ve yaşanan işçi sınıfının hareketliliklerinden dolayı bu hareketlilikleri bastırabilmek için SPD’ye hükûmette yer alması teklifinde bulundu. Eylül 1918’de SPD teklife olumlu cevap verdiğinde, devrimcilerin bakış açısına göre yine işçi sınıfına ihanet ediyordu.
Kasım 1918
Devrimci İşçi Temsilcileri ve Karl Liebknecht 6 Kasım’da toplanmıştı. Liebknecht devrimi başlatma tarihi olarak 8 Kasım önerisi kabul edilmeyince 11 Kasım gününde anlaştılar. Kitleler bu tarihi beklemeyip 9 Kasım’da sokaklara döküldüler. Silahlı işçiler ve askerler sokakları doldurdular. Bunun üstüne 9 Kasım sabahı Berlin’de Spartakistler ve Devrimci İşçi Temsilcileri iki ayrı genel grev çağrısı yapınca işçiler greve çıktı. Bir grup Liebknecht’in önderliğinde İmparatorluk Sarayı’nı bir grup da Emniyet Sarayı’nı ele geçirdi. USPD’nin sol kanadından olan Eichorn devimci polis şefi ilan edildi. Rosa Luxemburg da dahil olmak üzere siyasi tutuklular serbest bırakıldı.
İşçi ve askerler tabandan örgütlenerek kendi kurdukları konseylerin yanında yukarıdan oluşturulmuş Halk Temsilcileri Konseyi’nin varlığını anlamlandıramıyorlardı. Ama her şeye rağmen kendilerinin partileri olarak gördükleri Sosyal Demokrat partilerinin kurduğu bu kurumu da devrimci olarak görüyorlardı. Spartakistler Birliği, USPD’den gelen hükûmete katılma teklifini reddederek bütün iktidarın konseyler tarafından alınması gerektiği yönünde çalışma yürütüyorlardı.
Spartakistler Birliği ve Devrimci İşçi Temsilcileri’nin çağrısıyla Tüm Berlin İşçi ve Asker Konseyleri 10 Kasım’da toplandı. Spartakistler yeterli gücü oluşturamadılar ve Liebknecht’in önerdiği genel konsey çağrısı kabul edilmedi. Onun yerine 14 SPD’li asker, 7 SPD’li ve 7 USPD’li işçiden oluşan Yürütme Konseyi seçildi. Yürütme Konseyi kurucu meclise karşı sorumlu olacaktı.
Aralık 1918
Kitleler hâlâ SPD’nin yoğun bir etkisi altındaydılar. Spartakistlerin ajitasyon ve propaganda çalışmaları işçi sınıfını kendine çekmekte yetersiz kalıyordu. Kitleler parlamentonun kurulmasını ve bir an önce seçimlerin yapılmasını istiyordu.
Karşı devrim gittikçe güçleniyordu. Devlet yapısın tüm aygıtları yerli yerinde duruyordu eski sistem aynı şekilde işliyordu. Devrimci bir dönüşüm hiçbir şeyde görülmüyordu. Ordu da aynı şekilde duruyordu: aynı subaylar, aynı emir komuta zinciri. Bu durum karşı devrimin gelişmesi için oldukça geniş bir alan sağlıyordu. Ordu ve hükûmette eski subaylardan Freikorps (Gönüllüler Alayı) oluşturulması düşüncesiyle böyle bir güç oluşturulmaya başlandı. Bu güç devrimin bastırılmasında büyük bir rol oynayacaktı.
Bu olay SPD’nin kitlelerle arasının açılmasını sağladı. Tabandan gelen baskılara dayanamayan USPD konseyden çekilmek zorunda kaldı. Ve bu şekilde Almanya’nın en yüksek iki siyasal kurumu olan Halk Temsilcileri Konseyi ve İşçi ve Asker Konseyleri Merkez Konseyi sadece SPD üyelerinden oluşuyordu. İşçi sınıfının ve kitlelerin yükselen hareketini devrimci bir politizasyonunu sağlayacak devrimci bir örgütün ihtiyacını hisseden Spartakistler Birliği 30 Aralık’ta diğer sol gruplarla birlikte Almanya Komünist Partisi’ni (Kommunistische Partei Deutschlands - KPD) kurdular. Partinin gündeminde ilk sırada seçimler yer alıyordu. Çoğunluk seçimlere katılmama kararı almasına rağmen, Rosa Luxemburg’un görüşü seçimlere katılıp kitlelerden kopmama eğilimindeydi ama çoğunluğu ikna edemedi.
Ocak 1919
Kasım Devrimi sırasında Berlin polis şefliğine atanan USDP’nin sol kanadından Emil Eichhron görevinden alındı onun yerine hükûmet sağ eğilimli başka birini atadı. Eichhron döneminde polis kurumu sanki devrimci bir kurum gibi davranmıştı. Eichhron hükûmetin bu kararını tanımadı, bu kararı ancak işçi ve asker konseyi yürütme organın verebileceğini söyledi. 4 Ocak’ta bakanlık tarafından resmen kovulmasına rağmen bürosundan çıkmadı. Hükûmetin bu tutumu kitleler tarafından tepkilerle karşılandı. 5 Ocak’ta USPD protesto kararı aldı fakat KPD bunu bir protesto gösterisine indirgemeye karşı çıktı ve işçilere silahlanma çağrısı yaptı. 5 Ocak’ta kitleler çok büyük oranda katılım gösterdi ve bu ertesi gün de sürdü. Bunun üzerine USPD, Devrimci İşçi Temsilcileri ve KPD Alman devriminin geleceği için hükûmeti devirmek üzere genel grev ve genel gösteri kararı aldı.
SPD’li hükûmet karşıdevrim hazırlıklarını başlamıştı. Berlin’e asker yığmaya ve Freikorps (Gönüllü Birlikleri) gönderme kararı aldı. İşçi ve asker kitleleri devrimci komitenin kararlarını beklerken 11 Ocak’ta karşı devrim saldırıya geçti. KPD’nin büroları ordu tarafından işgal ediliyordu. 13 Ocak’ta ise Berlin’e karşıdevrim hâkim oluyordu. Hükûmet devrimci hareketi tamamen ortadan kaldırmak için Freikorps sayesinde tüm devrimcileri öldürüyordu. 15 Ocak’ta da Rosa Luxemburg ve Karl Liebknecht öldürüldüler.
Mart 1919
19 Ocak’ta yapılan seçimlerde SPD oyların % 38’ni USPD ise %7,5’nü aldı. Seçimlerin sonunda SPD burjuva partilerle beraber hükûmet kurdu. Hükûmet ilk olarak işçi ve asker konseylerini dağıttı. Yer yer güçlü ayaklanmalar ve grevler gerçekleşmiş olmasına rağmen karşı devrim güçlerine karşı çok uzun süre dayanamadı.
Kömür işçilerinin başlattıkları kitle grevleri Berlin’e de ulaştı. Berlin’de yarım milyon işçi konseylerin tanınması, siyasi tutukluların serbest bırakılması, olağanüstü döneme ait yargı organlarının kaldırılması, karşıdevrimci örgütlenme olan Freikorpslar’ın dağıtılması ve kısa sürede devrimci silahlı birliğin kurulması talepleriyle genel greve çıktı. İşçi sınıfın yoğun olduğu bölgelerde hareketlilik artıyordu. Taleplerinin bütününü üretim araçlarının toplumsallaştırılması içeriyordu. Toplumsallaştırma hareketi özelikle Ruhr bölgesinde ve Halle, Marseburg gibi işçi bölgelerinde ortaya çıkmıştı. Parlamentodan ve partilerden umudu kesen işçi sınıfı, ekonomik duruma karşı tepkilerinin artmasıyla harekete geçmişti. SPD’li Noske’nin yönettiği Freikorpslar özellikle Ruhr bölgesi ve işçi sınıfının devrimci eylemin yükseldiği yerlerde karşıdevrim terörünü başlatmışlardı. Mart 1920’ye kadar karşıdevrim binlerce devrimciyi katletti.
1920 seçimlerinde USPD, Ocak 1919 seçimlerindeki 2,3 milyon oyunu 5 milyona çıkartmıştı. Mücadele deneyimlerinden sonra işçi sınıfının arasına mesafe koyduğu SPD ise 6 milyonluk oy kaybı yaşamıştı. KPD ise karşıdevrim hareketinden sonra illegale çekilmek zorunda kaldı.
Bavyera Sovyet Cumhuriyeti
Kasım ayaklanması sırasında Bavyera, işçi sınıfı açısından hareketli bir yerdi. 7 Kasım’da cumhuriyet ilan edildi. Cumhuriyetin ilanıyla oluşturulan Devrimci İşçi Konseyi (Revolutionarer Arbeiterrat) başkanlığına Kurt Eisner getirildi. Freikorpsların burada oluşamaması konsey hareketinin güçlenmesine olanak tanıdı. Bu durum hükûmeti rahatsız ediyordu. Ocak 1919 seçimlerinde oyların büyük çoğunluğunu Bavyera Halk Partisi (Bayerishe Volkspartei) aldı. Ondan sonra SPD aldı. USPD ise oyların çok az bir kısmını aldı.
17 Mart’ta SPD’li Joahnnes Hoffmann SPD, SPD ve Çiftçiler Birliği’nden (Bauernbund) oluşan hükûmeti kurdu. Macaristan’da konsey cumhuriyeti ilan edilmesi ve Viyana‘da işçilerin konsey kurması, Münih ve Augusburg’daki konseylerde de konseyler cumhuriyeti kurulması düşüncesi hâkim oldu. 5 Nisan’da Münih’de Konsey Cumhuriyeti ilan edildi. KPD ise Almanya’nın bütününde bir konsey cumhuriyeti yaratmadan önce Bavyera’da yaratılmasını erken olduğunu bularak Konsey Cumhuriyetine katılmayı reddetti. Hoffmann hükûmeti konseyleri tamamen reddetti hükûmetin denetimdeki askeri birliklerle 13 Nisan’da saldırıya geçti. Konsey yanlıları bu saldırıyı durdu. Hükûmet bu yenilgi karşısında Bavyera’ya asker yollanması talebinde bulundu. Bavyera’da da Freikorps birlikleri oluşturulmaya başlandı. Bu güçler kısa sürede birleşip Münih’i kuşatma altına aldı.
Daha önceki eleştirilerine rağmen KPD önderi işçileri yalnız bırakmamak ve her şeye rağmen onların içinde olmak gerekir düşüncesiyle konseylerin başına geçti. Durum oldukça kötüydü, kuşatma 16 gün sürdü ve Noske’nin birlikleri ve Freikorps 30 Nisan’da Münih’e girdi ve komünistlere büyük saldırılar gerçekleştirdi. Böylece Münih İşçi ve Asker Konseyleri Cumhuriyeti yıkıldı. Karşı devrim tüm Almanya’yı sardı.
Kapp Darbesi
SPD, devrimcilerin yükselişini ve devrimi engelledikten sonra burjuvazi tarafından gözden çıkarılmıştı. Kapp Darbesi de politikanın bir parçasıydı. İsmini eski Doğu Prusya Valisi Kapp’dan alan darbe, Mart 1920’de gerçekleşti. Darbeyle beraber Berlin’in bütün kilit noktaları ele geçirildi. SPD liderleri başkenti darbecilere bırakarak kaçtılar.
Ruhr bölgesinde işçilerce örgütlenen 50.000 kişilik Ruhr Kızılordusu (Rote Ruhrarmee) darbecilerle kıyasıya çatıştı. Darbeciler kitle desteği ve siyasal meşrutiyet sağlamak için Sosyal Demokrat Hür Sendikalar lideri Carl Legien’den yardım istedi. Hayatı boyunca uzlaşmacı bir çizgide kalan Legien kendinden beklenmedik bir şekilde bu teklifi reddedip bütün işçileri genel greve çağırdı. İşçi sınıfı bu çağrıya olumlu cevap verdi.
15 Mart’ta başlayan grev bütün ülkeye yayıldı. Grev başladıktan 4 gün sonra Darbeciler Berlin’den çekilmek zorunda kalacaktı. Komünist işçiler Almanya’nın çeşitli yerlerinde tekrar konseyleri kuruyordu.
22 Ocak’ta SPD ve sendikalar işbaşı çağrısı yaptı. KPD’nin genel greve devam edilmesi yönündeki çağrıları işçi sınıfı tarafından karşılık bulmadı. Legien’in isteği üzerine USPD, SPD ve sendikaların desteklediği bir hükûmetin kurulması durumunda KPD “böylesi bir hükûmeti devirmeye yönelik bir çalışma içine girmeden, yasal muhalefet yapacağını” açıkladı. SPD burjuva partilerinin oluşturduğu bir hükûmete dışarıdan destek vererek hükûmet dışında kaldı. Bu süre zarfında işçi sınıfının hareketliliğini geriletme çabası içerisindeydi. Ocak 1919’un bir tekrarı yaşanıyordu. Direnişe devam eden işçilere hükûmet saldırmaya devam etti. Ordu tarafından Ruhr Kızıl Ordusu dağıtıldı.
KPD Kapp Darbesi karşısında pasif bir tutum sergilemesi daha sonrasında da grevi desteklemekte tereddüt etmesi işçi sınıfının bu hareketi sırasında etkisiz kalmasını sağladı. İşçi sınıfına ihanet eden karşıdevrimci süreç içinde yer alna SPD’nin kuracağı hükûmete karşı bu hükûmeti devirmeye çalışmayacağını söylemesi partinin sol kanadı tarafından tepkiyle karşılandı. Ekim 1919 Kongresi’nde partiden ayrılmış olan sol kesimler Nisan 1920’de Almanya Komünist İşçi Partisi'ni (Kommunistische Arbiterpartei Deutschlands - KAPD) kurdular. KPD’nin 107 bin kişilik üye sayısının yarısını aldı.
Sol içi ayrılmalar
USPD Haziran seçimlerde oyunu neredeyse 2 katına yükselterek 4,9 milyon oy aldı. SPD 5,6 milyon oy aldı, KPD ise 441 bin oy alarak diğerlerine göre oldukça güçsüz bir duruma geldi.
17 Aralık 1920’de Berlin’de yapılan kongreyle beraber Vereinigte Kommunistische Partei Deutschlands’ı VKPD (Birleşik Almanya Komünist Partisi) kuruldu. USPD’nin yarısı VKPD’ye geçti. USPD içinde geri kalanların bir kısmı partide kalırken bir kısmı da SPD’ye geçti. VKPD başındaki birleşik kelimesini atarak KPD olarak anılmaya başlandı. Kısa bir sürede 500.000 üyeye sahip olan KPD artık kitlesel bir güç haline gelmişti.
1921 Orta Almanya Ayaklanması
20 Şubat 1920’de yapılan seçimlerde Orta Almanya’da en güçlü parti KPD olmuştu. Seçimlerden sonra sosyal demokrat bölge valisi “işçileri komünistlerin teröründen kurtarmak ve asayişi sağlamak” için bölgeye güvenlik güçlerini yığmaya başladı. Güvenlik güçleri bazı şehirleri işgal etmeye başladı, bunun üzerine işçiler ayaklanmaya başladı. KPD, Kapp Darbesi sırasında ikircikli kalan tutumunun tekrar yaşanmasından korkarak güvenlik güçlerinin saldırısını beklemeden saldırıya geçme kararı aldı. KPD Berlin’deki günlük yayını olan Kızıl Bayrak (Rote Fahne) gazetesi işçilere genel grev ve ayaklanma çağrısı yaparak, işçilerin silahlanması yönünde çalışma yürütmeye başladı.
KPD’nin bu çağrısı işçiler tarafından bir karşılık bulamadı. KPD’nin ayaklanma yolundaki bütün çabaları bir şeye yaramadı. Hükûmet bile bu ayaklanma girişimini pek ciddiye almayıp yerel bir durum olarak görüyordu. Bu bağlamda orduyu bile kullanmaya gerek görmedi. Yöredeki ayaklanmalar 1 Nisan’da tamamen bastırıldı. KPD’nin zamanlama hatası işçilerle bağ kurmasını engelledi. Kapp Darbesini’deki sürecin tekrar yaşanmaması için güttüğü politika süreci yanlış değerlendirerek tekrar başarısız oluyordu. 1921’den 1923’e kadar işçi sınıfı hareketi sakin bir dönem geçiriyordu.
1923
Savaş sonrası Almanya’da ekonomi bir türlü düzelmemişti. 1923 yılı ekonomik krizlerin yoğun olarak yaşandığı bir yıl oldu. Enflasyon artışı işçi sınıfına büyük bir darbe vurmuştu, enflasyon karşısında işçi ücretleri eriyordu. Sendikalar işçilerin ekonomik taleplerini bile karşılayamaz hale gelmişti, ayrıca işçilerin durumunu iyileştirmek adına hiçbir şey yapmıyordu. Bu durum işçilerle sendikaların arasının iyice açılmasına sebep olmuştu. 1922 yılında işçi sınıfı içinde hala güçlü olan SPD 1923’lere gelindiğinde bu gücün büyük bir kısmını yitirmişti. 1923’te KPD işçi sınıfı içinde gücünü iyiden iyiye arttırdı. Aralık 1922’de Komitern’in IV. Kongresinde alınan komünistlerin sol kanat sosyal demokratlarla beraber “işçi hükûmetlerine” katılma kararına uygun olarak KPD, SPD ve sendikalarla beraber “işçi hükûmeti” kurmak istiyordu.
Komünistler bu ekonomik duruma karşı tepkisini ortaya koymaya başladı. Komünistler, örgütsel gücü olan konseyleri tekrar kuruyor, KPD’nin öncülüğünde nasyonal sosyalistlerin saldırılarına karşı işyeri savunma grupları oluşturuyordu. 1 Mayıs 1923’te işçi sınıfı tekrar şaha kalkıyordu. Almanya’nın birçok şehrinde yapılan gösterilere 750.000 işçi katıldı. Ruhr bölgesinde başlayan grev büyük bir etki yaratmıştı. Bu grev boyunca bazı fabrikalarda işgaller gerçekleştirildi. Bu grevler haziran ayında birçok yere yayıldı. Berlin’de metal işçilerin başlattığı grev bir süre sonra genel greve dönüştü. Bu grevlere polisin yanında bir de nasyonal sosyalistler saldırıyordu. Çıkan çatışmalarda yüzlerce kişi öldü. Grevlerin ekonomik talebi olan maaşlarının artırılmasın yanında siyasal taleplerde yükseliyordu. İşçilerin grevi hükûmet karşıtı bir nitelik alıyordu. Ağustos ayına gelindiğinde Almanya’nın birçok yerinde grevler gerçekleşiyordu. 11 Ağustos’ta Berlin İşçi Konseyleri tarafından Cuno hükûmetini çekilmesi talebiyle genel grev çağrısı yapıldı. Genel grev çağrısı kısa bir sürede bütün Almanya’da karşılık buldu. SPD’nin savaş tazminatlarını ödeme garantisi vermesine rağmen bu yeni oluşan Cuno hükûmetinin bu tazminatları ödemeyi reddetmesine karşılık Ruhr bölgesinin büyük bir kısmı Fransa ve Belçika tarafından işgal edilmişti. 12 Ağustos’ta enflasyonu düşürememesi ve Ruhr bölgesinin işgaline karşı bir şey yapamamasından da dolayı Cuno hükûmeti yıkıldı.
SPD, Alman Halk Partisi (Deutsche Volkspartei - DVP) ile beraber hükûmet kurdu. SPD daha önceden olduğu gibi yine sınıf hareketini bastırıyordu, işçi sınıfı içinde her şeye rağmen etkili olan SPD grevleri bastırıyordu. Burjuvazin bütün kararlarına onay verirken devrimin en önemli kazanımlarımdan olan 8 saatlik işgününün kaldırılmasına bile ses çıkarmadı.
Ekim ayına gelindiği zaman KPD işçi sınıfının bu hareketliliğinin tekrar bir devrimci durum yarattığı görüşündeydi. Bu çerçevede silahlı işçi birlikleri oluşturuyor, devrim hazırlıkları yapıyordu. Ama buna rağmen Komitern’in görüşü çerçevesinde “işçi hükûmetleri” kurmayı düşünüyordu. Bu bağlamsa Saksonya ve Thüringe’de SPD’yle ortak koalisyona girdi ve yerel hükûmete 3 bakan verdi.
Merkezi hükûmet bu yerel hükûmete karşı bir saldırı planı içindeydi. 20 Ekim’de eyalete ordu birliklerini yığmaya başladı. KPD bunun üzerine genel grevi başlatma ve silahlı ayaklanma kararı verdi. 21 Ekim’de Saksonya İşyeri konseyleri, 140 fabrika konseyi, 120 sendika şubesi, 79 kontrol komitesi, 66 parti şubesi ve SPD’linde dahil olduğu 498 delegeyle bir toplantı gerçekleştirdi. SPD’nin genel grev ve ayaklanmadan yana olmadığı ortaya çıkınca işçilerin büyük çoğunluğu KPD’den yana olmasına rağmen, KPD tek başına grev çağrısı yapmaya cesaret edemedi. Saksonya ve Thüringen’deki “işçi hükûmetleri” mücadele edilmeksizin yıkıldı. Sadece merkezin kararırından haberi olmayan KPD’nin Hamburg örgütü 23 Ekim’de ayaklandı. İşçi sınıfından kopuk girişilen bu ayaklanma başarısızlıkla sonuçlandı.
1923 yılının sonuna doğru burjuvazinin artık işine yaramayan SPD hükûmetten ayrılmıştı. KPD yasaklanmıştı ve faaliyetlerini illegal olarak devam ettirmeye çalışıyordu. Almanya sağ bir eğilim içine girmişti.
Monochaetoscinella
Monochaetoscinella Oscinellinae altfamilyasına bağlı bir cinstir.
Nikol Paşinyan
Nikol Vovayi Paşinyan (d. 1 Haziran 1975; İcevan), Ermeni siyasetçi, eski gazeteci ve editör. 8 Mayıs 2018'de Ermenistan başbakanı olarak göreve başlamıştır.
Siyasi yaşamı
Ermenistan Devlet Üniversitesinde gazetecilik okurken siyasi faaliyetleri nedeniyle okuldan uzaklaştırılan Paşinyan'ın devamsızlığı gerekçe gösterildi. Paşinyan’ın uzaklaştırma nedeninin yolsuzluk karşıtı bir makalesi nedeniyle okul yönetiminin tepkisini çektiği öne sürüldü.
2000 yılında Haykakan Jamanak'ın baş editörü iken, farklı insanlara karşı karalama ve iftira suçundan mahkûm edildi. Ermenistan'ın en çok satan günlük liberal gazetesi Haykakan Jamanak'ın editörlüğünü yaparken Robert Koçaryan ve Serj Sarkisyan hükûmetlerine karşı son derece eleştirel bir tutum içerisinde olmuştur.