cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Oppenheimer
Almanya'dan gelen Yahudi göçmenlerin çocuğu olarak New York'ta doğan Oppenheimer, 1925 yılında Harvard Üniversitesinden kimya alanında lisans derecesi ve 1927 yılında Almanya'daki Göttingen Üniversitesinden fizik alanında doktora derecesi aldı. Başka kurumlardaki araştırmalarının ardından Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesinin fizik bölümüne katıldı ve 1936'da profesör oldu. Moleküler dalga fonksiyonları için Born-Oppenheimer yaklaşımı, elektron ve pozitron teorisi üzerine çalışmalar, nükleer füzyonda Oppenheimer-Phillips süreci ve kuantum tünellemesinin ilk tahmini gibi kuantum mekaniği ve nükleer fizikteki başarılar da dahil olmak üzere teorik fiziğe önemli katkılarda bulundu. Öğrencileriyle birlikte nötron yıldızları ve kara delikler teorisine, kuantum alan teorisine ve kozmik ışınların etkileşimlerine de katkıda bulundu.
Oppenheimer 1942'de Manhattan Projesi'nde çalışmak üzere işe alındı ve 1943'te projenin New Mexico'daki Los Alamos Laboratuvarı'nın direktörlüğüne atandı ve ilk nükleer silahları geliştirmekle görevlendirildi. Liderliği ve bilimsel uzmanlığı projenin başarısında etkili oldu. 16 Temmuz 1945'te ilk atom bombası denemesi olan Trinity'de hazır bulundu. Ağustos 1945'te bu silahlar Japonya'ya karşı Hiroşima ve Nagazaki'nin bombalanmasında kullanıldı; bu, nükleer silahların bugüne kadar silahlı bir çatışmada kullanıldığı tek olaydı.
Oppenheimer 1947'de Princeton, New Jersey'deki İleri Araştırmalar Enstitüsünün direktörü oldu ve yeni oluşturulan ABD Atom Enerjisi Komisyonunun etkili Genel Danışma Komitesine başkanlık etti. Nükleer silahların yayılmasını ve Sovyetler Birliği ile nükleer silahlanma yarışını önlemek amacıyla nükleer enerjinin uluslararası kontrolü için lobi faaliyetlerinde bulundu. Hidrojen bombasının geliştirilmesine 1949-1950 yıllarındaki hükümet tartışmaları sırasında karşı çıktı ve daha sonra savunma ile ilgili konularda bazı ABD hükümet ve askeri gruplarının öfkesine neden olan pozisyonlar aldı. İkinci Kızıl Korku sırasında Oppenheimer'ın duruşu, ABD Komünist Partisi ile geçmişteki ilişkileri ile birlikte, 1954 yılındaki bir güvenlik duruşmasının ardından güvenlik izninin iptal edilmesine yol açtı. Bu, hükümetin atom sırlarına erişimini ve dolayısıyla nükleer fizikçi olarak kariyerini etkili bir şekilde sona erdirdi. Doğrudan siyasi etkisi de elinden alınan Oppenheimer, fizik alanında ders vermeye, yazmaya ve çalışmaya devam etti. 1963 yılında siyasi rehabilitasyon jesti olarak Enrico Fermi Ödülü'ne layık görüldü. Dört yıl sonra baş ve boyun kanserinden öldü. 2022 yılında ABD Enerji Bakanı Jennifer Granholm, Oppenheimer'ın güvenlik izninin iptaline ilişkin 1954 tarihli kararın iptal edilmesini emretti.
Çocukluğu ve eğitimi
Oppenheimer, 22 Nisan 1904'te New York'ta dindar olmayan Yahudi bir ailede, ressam Ella (kızlık soyadı Friedman) ve başarılı bir tekstil ithalatçısı olan Julius Seligmann Oppenheimer'ın çocuğu olarak dünyaya geldi. Julius, o zamanlar Prusya Krallığı'nın Hessen-Nassau eyaletinin bir parçası olan Hanau'da doğmuş ve 1888'de çok az kaynakla, parasız, bakalorya eğitimi almamış ya da İngilizce bilmeyen bir genç olarak Amerika Birleşik Devletleri'ne gelmişti. Bir tekstil şirketi tarafından işe alınmış ve on yıl içinde orada yönetici olmuş ve sonunda zenginleşmişti. Aile, 1912 yılında Manhattan'da Batı 88. Cadde yakınlarındaki Riverside Drive'da lüks malikâneler ve şehir evleriyle bilinen bir daireye taşındı. Sanat koleksiyonlarında Pablo Picasso ve Édouard Vuillard'ın eserleri ve Vincent van Gogh'un en az üç orijinal tablosu bulunuyordu. Robert'ın bir de fizikçi olan Frank adında küçük bir erkek kardeşi vardı.
Oppenheimer başlangıçta Alcuin Hazırlık Okulunda eğitim gördü. 1911 yılında Felix Adler tarafından kurulan ve sloganı "İnançtan önce eylem" olan Etik Kültür hareketine dayalı eğitimi teşvik eden Etik Kültür Topluluğu Okuluna girdi. Oppenheimer'ın babası uzun yıllar Topluluk'un bir üyesi olmuş ve mütevelli heyetinde görev yapmıştır.
Oppenheimer çok yönlü bir öğrenciydi; İngiliz ve Fransız edebiyatına ve özellikle de mineralojiye ilgi duyuyordu. Üçüncü ve dördüncü sınıfları bir yılda tamamlamış ve sekizinci sınıfın yarısını atlamıştır. Son yılında Oppenheimer kimyaya ilgi duymaya başladı. 1921'de mezun oldu, ancak Çekoslovakya'da bir aile tatili sırasında Joachimstal'de maden ararken geçirdiği kolit atağı nedeniyle eğitimine devam etmesi bir yıl gecikti. New Mexico'da iyileşti ve burada ata binmeye ve güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı bir sevgi geliştirdi.
Avrupa'da çalışmaları
Oppenheimer 1924'te Cambridge Christ's College'a kabul edildikten sonra Ernest Rutherford'a mektup yazarak Cavendish Laboratuvarında çalışmak için izin istedi, ancak Bridgman'ın tavsiye mektubunda Oppenheimer'ın laboratuvardaki beceriksizliğinin deneysel fizikten ziyade teorik fizikte uzmanlaşacağını düşündürdüğü belirtiliyordu. Rutherford etkilenmemişti ama Oppenheimer yine de Cambridge'a gitti; J. J. Thomson sonunda onu temel bir laboratuvar kursunu tamamlaması koşuluyla kabul etti.
Oppenheimer, Cambridge'da çok mutsuzdu ve bir arkadaşına şöyle yazmıştı: "Oldukça kötü zaman geçiriyorum. Laboratuvar çalışmaları çok sıkıcı ve o kadar kötüyüm ki bir şey öğrendiğimi hissetmek imkansız". Gelecekte Nobel ödülü alacak olan hocası Patrick Blackett ile düşmanca bir ilişki geliştirdi. Oppenheimer'ın arkadaşı Francis Fergusson'a göre, Oppenheimer bir keresinde Blackett'in masasına zehirle ıslatılmış bir elma bıraktığını itiraf etti; kimse onu yemedi. Oppenheimer'ın ailesi üniversite yetkililerini suç duyurusunda bulunmamaya ya da onu okuldan atmamaya ikna etti. Bunun yerine Oppenheimer gözetim altına alındı ve Londra Harley Street'te bir psikiyatristle düzenli seanslar yapmak zorunda kaldı.
Oppenheimer 1926'da Cambridge'dan ayrılarak Max Born'un öğrencisi olmak üzere Göttingen Üniversitesine gitti; Göttingen teorik fizik alanında dünyanın önde gelen merkezlerinden biriydi. Oppenheimer, Werner Heisenberg, Pascual Jordan, Wolfgang Pauli, Paul Dirac, Enrico Fermi ve Edward Teller gibi büyük başarılara imza atmış arkadaşlar edindi. Bazen tartışmaları devralacak kadar hevesliydi. Maria Goeppert, Born'a kendisi ve diğerleri tarafından imzalanmış ve Oppenheimer'ı susturmadığı takdirde sınıfı boykot etmekle tehdit eden bir dilekçe sundu. Born dilekçeyi Oppenheimer'ın okuyabileceği bir yere, masasının üzerine bıraktı ve dilekçe tek kelime edilmeden etkili oldu.
Oppenheimer, Mart 1927'de 23 yaşındayken Max Born'un danışmanlığında felsefe doktoru derecesini aldı. Sözlü sınavdan sonra, bildiğildiğine göre sınavı yöneten profesör James Franck "Bittiğine sevindim. Beni sorgulama noktasına gelmişti." dedi. Oppenheimer Avrupa'dayken, yeni kuantum mekaniği alanına birçok önemli katkı da dahil olmak üzere bir düzineden fazla makale yayınladı. Born ile birlikte, moleküllerin matematiksel olarak ele alınmasında nükleer hareketi elektronik hareketten ayıran ve hesaplamaları basitleştirmek için nükleer hareketin ihmal edilmesini sağlayan Born-Oppenheimer yaklaşımı üzerine ünlü bir makale yayınladı. Bu çalışma en çok atıf alan çalışması olmaya devam etmektedir.
Öğrenimi
Oppenheimer Eylül 1927'de Kaliforniya Teknoloji Enstitüsünde (Caltech) Birleşik Devletler Ulusal Araştırma Konseyi bursu kazandı. Bridgman onu Harvard'da görmek istiyordu, bu nedenle 1927-28 akademik yılı için bursunu 1927'de Harvard ve 1928'de Caltech arasında paylaştırarak bir uzlaşmaya varıldı. Caltech'te Linus Pauling ile yakın bir dostluk kurdu; Pauling'in öncüsü olduğu bir alan olan kimyasal bağın doğası üzerine, Oppenheimer'ın matematiği sağlayacağı ve Pauling'in sonuçları yorumlayacağı ortak bir saldırı düzenlemeyi planladılar. İşbirliği ve dostlukları, Oppenheimer'ın Pauling'in eşi Ava Helen Pauling'i Meksika'daki bir kaçamağa davet etmesinin ardından sona erdi. Oppenheimer daha sonra Pauling'i Manhattan Projesi'nin Kimya Bölümü'nün başına geçmesi için davet etti, ancak Pauling pasifist olduğunu söyleyerek reddetti.
1928 sonbaharında Oppenheimer, Hollanda'daki Leiden Üniversitesinde Paul Ehrenfest'in enstitüsünü ziyaret etti ve burada dil konusunda çok az deneyimi olmasına rağmen Hollandaca dersler vererek etkiledi. Burada kendisine Opje lakabı verildi ve daha sonra öğrencileri tarafından "Oppie" olarak anılmaya başlandı. Leiden'den Zürih'teki İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsüne (ETH) geçerek Wolfgang Pauli ile kuantum mekaniği ve sürekli spektrum üzerine çalışmaya başladı. Oppenheimer, Pauli'ye saygı duyar ve onu severdi; onun kişisel tarzını ve sorunlara eleştirel yaklaşımını taklit etmiş olabilir.
Amerika Birleşik Devletleri'ne döndüğünde Oppenheimer, Raymond T. Birge'nin kendisini Caltech ile paylaşmaya istekli olduğunu ifade edecek kadar çok istediği Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesinden doçentlik unvanını kabul etti.
Berkeley'deki profesörlük görevine başlamadan önce Oppenheimer'a hafif bir tüberküloz teşhisi kondu ve kardeşi Frank ile birlikte New Mexico'da kiraladığı ve sonunda satın aldığı bir çiftlikte birkaç hafta geçirdi. Çiftliğin kiralanmaya müsait olduğunu duyduğunda "Sosisli!" diye bağırdı ve daha sonra buraya Perro Caliente (İspanyolcada "sosisli") adını verdi. Daha sonraları, "fizik ve çöl bölgesinin" "iki büyük aşkı" olduğunu söylerdi. Tüberkülozdan kurtulup Berkeley'e döndü ve burada entelektüel ustalığı ve geniş ilgi alanları nedeniyle kendisine hayranlık duyan bir nesil fizikçinin danışmanı ve işbirlikçisi olarak başarılı oldu. Öğrencileri ve meslektaşları onu büyüleyici olarak görüyordu: özel etkileşimde hipnotize edici, ancak daha halka açık ortamlarda genellikle soğuk. İş arkadaşları iki kampa ayrılıyordu: biri onu mesafeli ve etkileyici bir dahi ve estetikçi, diğeri ise gösterişçi ve kendine güvensiz bir pozcu olarak görüyordu. Öğrencileri neredeyse her zaman ilk kategoriye giriyor, onun yürüyüşünü, konuşmasını ve diğer tavırlarını ve hatta tüm metinleri orijinal dillerinde okuma eğilimini benimsiyorlardı. Hans Bethe onun için şöyle demişti:
"Muhtemelen öğretmenliğine kattığı en önemli şey seçkin zevkiydi. Seçtiği konuların da gösterdiği gibi, önemli sorunların ne olduğunu her zaman bilirdi. Bu sorunlarla gerçekten yaşadı, bir çözüm için mücadele etti ve endişesini gruba iletti. En parlak döneminde grubunda yaklaşık sekiz ya da on yüksek lisans öğrencisi ve yaklaşık altı doktora sonrası bursiyer vardı. Bu grupla günde bir kez ofisinde bir araya gelir ve her biriyle öğrencinin araştırma probleminin durumunu tartışırdı. Her şeyle ilgilenirdi ve bir öğleden sonra kuantum elektrodinamiği, kozmik ışınlar, elektron çifti üretimi ve nükleer fiziği tartışabilirlerdi."
Bilimsel çalışmaları
Oppenheimer teorik astronomi (özellikle genel görelilik ve nükleer teori ile ilgili olarak), nükleer fizik, spektroskopi ve kuantum elektrodinamiğine genişletilmesi de dahil olmak üzere kuantum alan teorisinde önemli araştırmalar yaptı. Her ne kadar geçerliliğinden şüphe duysa da göreli kuantum mekaniğinin formal matematiği de ilgisini çekmiştir. Çalışmaları, nötron, mezon ve nötron yıldızını da içeren daha sonraki birçok bulguyu öngörmüştür.
Başlangıçta başlıca ilgi alanı sürekli spektrum teorisiydi ve 1926'da yayınlanan ilk makalesi moleküler bant spektrumlarının kuantum teorisiyle ilgiliydi. Geçiş olasılıklarının hesaplamalarını yapmak için bir yöntem geliştirdi. Hidrojen ve X-ışınları için fotoelektrik etkiyi hesaplayarak K-kenarında soğurma katsayısını elde etti. Hesaplamaları, Güneş'in X-ışını emilimine ilişkin gözlemlerle uyumluydu, ancak helyumla uyuşmuyordu. Yıllar sonra, Güneş'in büyük ölçüde hidrojenden oluştuğu ve hesaplamalarının doğru olduğu anlaşıldı.
Oppenheimer kozmik ışın yağmurları teorisine önemli katkılarda bulundu ve sonunda kuantum tünelleme tanımlamalarına yol açan çalışmaları başlattı. 1931'de öğrencisi Harvey Hall ile birlikte "Fotoelektrik Etkinin Göreceli Teorisi" üzerine bir makale yazdı ve burada deneysel kanıtlara dayanarak Dirac'ın hidrojen atomunun iki enerji seviyesinin aynı enerjiye sahip olduğu iddiasına doğru bir şekilde itiraz etti. Daha sonra, doktora öğrencilerinden Willis Lamb, bunun Lamb kayması olarak bilinen ve Lamb'ın 1955 yılında Nobel Fizik Ödülü'ne layık görüldüğü durumun bir sonucu olduğunu tespit etti.
Oppenheimer, ilk doktora öğrencisi Melba Phillips ile birlikte döteryum bombardımanı altında yapay radyoaktivite hesaplamaları üzerinde çalıştı. Ernest Lawrence ve Edwin McMillan çekirdekleri döteryumlarla bombardıman ettiklerinde, sonuçların George Gamow'un tahminlerine yakın olduğunu, ancak daha yüksek enerjiler ve daha ağır çekirdekler söz konusu olduğunda sonuçların teoriye uymadığını gördüler. 1935'te Oppenheimer ve Phillips sonuçları açıklamak için şimdi Oppenheimer-Phillips süreci olarak bilinen bir teori geliştirdiler. Bu teori bugün hâlâ kullanılmaktadır.
1930 gibi erken bir tarihte Oppenheimer, pozitronun varlığını esasen öngören bir makale yazdı. Bu, Paul Dirac'ın elektronların hem pozitif yüke hem de negatif enerjiye sahip olabileceğini öne sürdüğü bir makaleden sonraydı. Dirac'ın makalesi, Zeeman etkisini açıklamak için kuantum mekaniğini, özel göreliliği ve o zamanlar yeni olan elektron spini kavramını birleştiren Dirac denklemi olarak bilinen bir denklem ortaya koydu. Oppenheimer, deneysel kanıtlara dayanarak, tahmin edilen pozitif yüklü elektronların proton olduğu fikrini reddetti. Elektronlarla aynı kütleye sahip olmaları gerektiğini, oysa deneylerin protonların elektronlardan çok daha ağır olduğunu gösterdiğini savundu. İki yıl sonra Carl David Anderson pozitronu keşfetti ve bu keşfiyle 1936 Nobel Fizik Ödülü'nü aldı.
1930'ların sonlarında Oppenheimer, büyük olasılıkla Richard Tolman ile olan arkadaşlığı sayesinde astrofizikle ilgilenmeye başladı ve bunun sonucunda bir dizi makale kaleme aldı. Bunlardan ilki olan ve 1938 yılında Robert Serber ile birlikte yazdığı "Yıldız Nötron Çekirdeklerinin Kararlılığı Üzerine" başlıklı makalede Oppenheimer beyaz cücelerin özelliklerini araştırdı. Bunu öğrencilerinden biri olan George Volkoff ile birlikte yazdıkları "Büyük Nötron Çekirdekleri Üzerine" başlıklı makale izledi; bu makalede Tolman-Oppenheimer-Volkoff limiti olarak adlandırılan, yıldızların kütlelerinin ötesinde nötron yıldızı olarak kararlı kalamayacakları ve yerçekimsel çöküşe uğrayacakları bir limit olduğunu gösterdiler. 1939'da Oppenheimer ve bir başka öğrencisi Hartland Snyder, bugün kara delikler olarak bilinen şeylerin varlığını öngören "Sürekli Kütleçekimsel Daralma Üzerine" adlı makaleyi ürettiler. Born-Oppenheimer yaklaşımı makalesinden sonra en çok atıf alan bu makaleler, 1950'lerde Amerika Birleşik Devletleri'nde özellikle John A. Wheeler tarafından astrofizik araştırmalarının yeniden canlandırılmasında kilit faktörler olmuştur.
Oppenheimer'ın makalelerinin, uzman olduğu soyut konuların standartlarına göre bile anlaşılması zor olduğu düşünülüyordu. Fiziksel ilkeleri göstermek için son derece karmaşık olsa da zarif matematiksel teknikler kullanmayı severdi, ancak bazen muhtemelen aceleden matematiksel hatalar yaptığı için eleştirilirdi. Öğrencisi Snyder, "Fiziği iyiydi ama aritmetiği berbattı" diyordu.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Oppenheimer, biri biyofizik alanında olmak üzere sadece beş bilimsel makale yayınladı ve 1950'den sonra hiçbiri yayınlanmadı. Daha sonra Nobel ödülü alan ve 1951'de misafir bilim adamı olarak İleri Araştırmalar Enstitüsünde kendisiyle birlikte çalışan Murray Gell-Mann bu konuda şöyle bir görüş bildirmiştir
"Sitzfleisch, yani sandalyeye oturduğunuzda ortaya çıkan "oturma eti" onda yoktu. Bildiğim kadarıyla hiçbir zaman uzun bir makale yazmadı ya da uzun bir hesaplama yapmadı, bu tür bir şey yapmadı. Bunun için sabrı yoktu; kendi çalışmaları küçük aperçulardan, ama oldukça parlak olanlardan oluşuyordu. Ama diğer insanlara bir şeyler yapmaları için ilham verdi ve etkisi inanılmazdı."
Özel ve siyasi yaşamı
1920'ler boyunca Oppenheimer dünyevi konularda bilgisiz kaldı. Gazete ya da popüler dergileri okumadığını ve 1929 Wall Street İflası'nı ancak çöküşten altı ay sonra Ernest Lawrence ile yürüyüş yaparken öğrendiğini iddia etmiştir. Bir keresinde 1936 başkanlık seçimlerine kadar hiç oy kullanmadığını belirtmiştir. 1934'ten itibaren siyaset ve uluslararası meselelerle giderek daha fazla ilgilenmeye başladı. 1934 yılında, Nazi Almanyası'ndan kaçan Alman fizikçilere destek olmak için iki yıl boyunca yıllık maaşının yüzde üçünü - yaklaşık 100 $ (2022'de 2.200 $'a denk geliyor) - ayırdı. 1934 Batı Yakası Rıhtım Grevi sırasında, aralarında Melba Phillips ve Bob Serber'in de bulunduğu bazı öğrencileriyle birlikte liman işçilerinin mitingine katıldı. Oppenheimer, Serber'e Berkeley'de bir iş bulmak için defalarca girişimde bulundu ancak "bölümde bir Yahudi'nin yeterli olduğunu" düşünen Berkeley Fizik Bölümü yöneticisi Raymond T. Birge tarafından engellendi.
1930'lardaki pek çok genç entelektüel gibi Oppenheimer da daha sonra komünist fikirler olarak kategorize edilecek sosyal reformları destekledi. McCarthy döneminde solcu olarak kabul edilen birçok ilerici davaya bağışta bulundu. Radikal olduğu iddia edilen çalışmalarının çoğu, İspanya İç Savaşı'nda Cumhuriyetçi dava için bağış toplama etkinliklerine ev sahipliği yapmak ve diğer antifaşist faaliyetlerden oluşuyordu. ABD Komünist Partisine (CPUSA) hiçbir zaman açıkça katılmadı, ancak üye olduğu iddia edilen tanıdıkları aracılığıyla solcu amaçlara para verdi.
Oppenheimer 1942'de Manhattan Projesi'ne katıldığında kişisel güvenlik anketine "Batı Yakası'ndaki hemen hemen tüm Komünist Cephe örgütlerine üye olduğunu" yazmıştı. Yıllar sonra bunu söylediğini hatırlamadığını, bunun doğru olmadığını ve eğer bu yönde bir şey söylemişse bunun "yarı şakacı bir abartı" olduğunu iddia etti. Bir Komünist Parti organı olan People's World 'e aboneydi ve 1954'te "komünist hareketle bağlantılıydım" şeklinde ifade verdi. Oppenheimer 1937'den 1942'ye kadar Berkeley'de "tartışma grubu" adını verdiği ve daha sonra Haakon Chevalier ve Gordon Griffiths tarafından Komünist Partinin Berkeley öğretim üyeleri için "kapalı" (gizli) bir birimi olarak tanımlanan bir grubun üyesiydi.
FBI, Mart 1941'de Oppenheimer hakkında bir dosya açtı. Bu dosyada Oppenheimer'ın Aralık 1940'ta Chevalier'in evinde Komünist Partinin Kaliforniya eyalet sekreteri William Schneiderman ve saymanı Isaac Folkoff'un da katıldığı bir toplantıya katıldığı kaydedildi. FBI, Oppenheimer'ın komünist bir paravan örgüt olarak gördüğü Amerikan Sivil Özgürlükler Birliğinin İcra Komitesinde yer aldığını kaydetti. Kısa bir süre sonra FBI, Oppenheimer'ı ulusal acil durum halinde tutuklanmak üzere Gözaltı Endeksine ekledi.
Oppenheimer'ın parti üyeliği ya da üyeliğinin olup olmadığı tartışılmaktadır. Neredeyse tüm tarihçiler Oppenheimer'ın bu süre zarfında güçlü sol görüşlere sahip olduğu ve parti üyeleriyle etkileşim içinde olduğu konusunda hemfikirdir, ancak resmi olarak parti üyesi olup olmadığı tartışmalıdır. 1954 yılındaki güvenlik izni duruşmalarında Komünist Parti üyesi olduğunu reddetmiş ancak kendisini, komünizmin hedeflerinin çoğuna katılan ancak herhangi bir Komünist Parti aygıtından gelen emirleri körü körüne takip etmeye istekli olmayan bir yol arkadaşı olarak tanımlamıştır.
Ağustos 1943'te Manhattan Projesi güvenlik ajanlarına, tanımadığı George Eltenton'ın Los Alamos'taki üç kişiden Sovyetler Birliği adına nükleer sırlar talep ettiğini gönüllü olarak söyledi. Daha sonraki mülakatlarda bu konuda sıkıştırıldığında Oppenheimer, kendisine yaklaşan tek kişinin Berkeley'de Fransız edebiyatı profesörü olan arkadaşı Haakon Chevalier olduğunu ve onun da Oppenheimer'ın evindeki bir akşam yemeğinde bu konudan özel olarak bahsettiğini itiraf etmiştir. Manhattan Projesi direktörü Tuğgeneral Leslie R. Groves, Jr. Oppenheimer'ın proje için bu şüpheli davranış yüzünden görevden alınamayacak kadar önemli olduğunu düşünüyordu. 20 Temmuz 1943'te Manhattan Mühendis Bölgesi'ne bir mektup yazdı:
"Benim 15 Temmuz tarihli sözlü talimatlarım doğrultusunda, Bay Oppenheimer hakkında sahip olduğunuz bilgilere bakılmaksızın, Julius Robert Oppenheimer'a gecikmeksizin izin verilmesi istenmektedir. Kendisi proje için kesinlikle çok önemlidir."
İlişkileri ve çocukları
1936 yılında Oppenheimer, Berkeley'de bir edebiyat profesörünün kızı ve Stanford Üniversitesi Tıp Fakültesi öğrencisi olan Jean Tatlock ile ilişki kurdu. İkili benzer siyasi görüşlere sahipti; Tatlock bir Komünist Parti gazetesi olan Western Worker için yazıyordu. Fırtınalı bir ilişkinin ardından 1939'da Tatlock Oppenheimer'dan ayrıldı. O yılın Ağustos ayında, radikal bir Berkeley öğrencisi ve eski Komünist Parti üyesi olan Katherine ("Kitty") Puening ile tanıştı. Kitty daha önce de evlenmişti. İlk evliliği sadece birkaç ay sürmüştü. İkinci nikahsız eşi, Komünist Partinin aktif bir üyesi olan ve İspanya İç Savaşı'nda öldürülen Joe Dallet'ti.
Kitty, Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve Pennsylvania Üniversitesinden botanik alanında lisans derecesi aldı. Orada, 1938 yılında doktor ve tıbbi araştırmacı olan Richard Harrison ile evlendi. Haziran 1939'da Kitty ve Harrison, Harrison'ın yerel bir hastanede radyoloji şefi olduğu Pasadena, Kaliforniya'ya taşındı ve Kitty de Los Angeles'taki Kaliforniya Üniversitesine yüksek lisans öğrencisi olarak kaydoldu. Oppenheimer ve Kitty, Tolman'ın bir partisinden sonra birlikte yatarak küçük bir skandal yarattılar. Kitty, 1940 yazında Oppenheimer'ın New Mexico'daki çiftliğinde onunla birlikte kaldı. Sonunda hamile olduğunu öğrenince Harrison'dan boşanmak istedi. Harrison reddedince, Reno, Nevada'da hızlı bir boşanma kararı aldı ve 1 Kasım 1940'ta Oppenheimer'ı dördüncü kocası olarak kabul etti.
Atom bombasının geliştirilmesi sırasında Oppenheimer, geçmişteki solcu bağlantıları nedeniyle hem FBI hem de Manhattan Projesi'nin iç güvenlik kolu tarafından soruşturma altındaydı. Depresyondan muzdarip Tatlock'u ziyaret etmek için Haziran 1943'te Kaliforniya'ya yaptığı bir gezi sırasında ordu güvenlik ajanları tarafından takip edildi. Oppenheimer geceyi onun dairesinde geçirdi. Tatlock 4 Ocak 1944'te kendini öldürdü ve Oppenheimer derin bir üzüntü içinde kaldı.
Oppenheimer'ın kardeşi Frank, Frank'in eşi Jackie, Kitty, Tatlock, ev sahibesi Mary Ellen Washburn ve Berkeley'deki yüksek lisans öğrencilerinden bazıları da dahil olmak üzere en yakın arkadaşlarının çoğu 1930'larda veya 1940'larda Komünist Partide aktifti.
Mistisizm
Oppenheimer'ın farklı ilgi alanları bazen bilime odaklanmasını kesintiye uğrattı. Zor olan şeyleri severdi ve bilimsel çalışmaların çoğu ona kolay göründüğünden, mistik ve şifreli olana ilgi duymaya başladı. Harvard'dan ayrıldıktan sonra, İngilizce çevirileri aracılığıyla klasik Hindu metinleriyle tanışmaya başladı. Dil öğrenmeye de ilgi duydu ve 1933 yılında Berkeley'de Arthur W. Ryder'ın yanında Sanskrit öğrendi. Sonunda Bhagavad Gita ve Meghaduta gibi edebi eserleri orijinal Sanskrit dilinde okudu ve derinlemesine düşündü. Daha sonra Gita 'yı yaşam felsefesini en çok şekillendiren kitaplardan biri olarak gösterdi. Kardeşine Gita 'nın "çok kolay ve oldukça muhteşem" olduğunu yazmış ve onu "bilinen herhangi bir dilde var olan en güzel felsefi şarkı" olarak adlandırmıştır. Daha sonra bu kitabın kopyalarını arkadaşlarına hediye etmiş ve yıpranmış bir kopyasını masasının yanındaki kitaplıkta saklamıştır. Arabasına Hindu tanrısı Vişnu'nun binek kuşu olan Garuda adını verdi.
Oppenheimer hiçbir zaman geleneksel anlamda bir Hindu olmadı; herhangi bir tapınağa katılmadı ya da herhangi bir tanrıya dua etmedi. Kardeşi, "Bhagavad-Gita'nın çekiciliğinden ve genel bilgeliğinden gerçekten etkilendiğini" söyledi. Oppenheimer'ın Hindu düşüncesine olan ilgisinin Niels Bohr ile daha önceki birlikteliği sırasında başladığı tahmin edilmektedir. Hem Bohr hem de Oppenheimer eski Hindu mitolojik hikayeleri ve bunların içerdiği metafizik hakkında çok analitik ve eleştirel olmuşlardır. Savaştan önce David Hawkins'le yaptığı bir konuşmada, antik Yunan edebiyatı hakkında konuşurken Oppenheimer, "Yunanları okudum; Hinduları daha derin buluyorum" demişti.
Oppenheimer'ı Berkeley, Los Alamos ve Princeton yılları boyunca görmüş olan yakın sırdaşı ve meslektaşı Isidor Rabi, "Oppenheimer'ın yeteneklerine sahip insanların neden keşfedilmeye değer her şeyi keşfetmediklerini" merak ediyordu:
"Oppenheimer, dine, özellikle de Hindu dinine olan ilgisi gibi bilimsel geleneğin dışında kalan alanlarda aşırı eğitim görmüştü ve bu da onu neredeyse bir sis gibi çevreleyen evrenin gizemine karşı bir hisle sonuçlandı. Fiziği net bir şekilde görüyor, daha önce yapılmış olanlara bakıyordu, ancak sınırda gerçekte olduğundan çok daha fazla gizemli ve yeni olduğunu hissetme eğilimindeydi ... teorik fiziğin sert, kaba yöntemlerinden uzaklaşarak geniş sezgilerin mistik bir alanına yöneldi.... Oppenheimer'da dünyevilik unsuru zayıftı. Yine de karizmasının temelinde esasen bu ruhani nitelik, konuşmada ve tavırlarda ifade edilen bu incelik vardı. Kendini hiçbir zaman tam olarak ifade etmedi. Her zaman, henüz açığa çıkmamış duyarlılık ve içgörü derinlikleri olduğu hissini bıraktı. Bunlar doğuştan lider olan ve henüz açığa çıkmamış bir güç rezervine sahipmiş gibi görünen kişilerin nitelikleri olabilir."
Buna rağmen, fizikçi Luis Alvarez gibi gözlemciler, Oppenheimer'ın tahminlerinin deneylerle kanıtlandığını görecek kadar uzun yaşamış olsaydı, nötron yıldızları ve kara deliklerle ilgili kütleçekimsel çöküş üzerine yaptığı çalışmalarla Nobel Ödülü kazanabileceğini öne sürmüşlerdir. Geriye dönüp bakıldığında, bazı fizikçiler ve tarihçiler bunun onun en önemli katkısı olduğunu düşünmektedir, ancak yaşadığı dönemde diğer bilim insanları tarafından ele alınmamıştır. Fizikçi ve tarihçi Abraham Pais bir keresinde Oppenheimer'a en önemli bilimsel katkılarının neler olduğunu sormuş; Oppenheimer da yerçekimsel büzülme üzerine yaptığı çalışmayı değil, elektronlar ve pozitronlar üzerine yaptığı çalışmayı örnek göstermiştir. Oppenheimer 1946, 1951 ve 1967 yıllarında olmak üzere üç kez Nobel Fizik Ödülü'ne aday gösterilmiş, ancak hiçbir zaman kazanamamıştır.
Los Alamos
Haziran 1942'de ABD Ordusu, atom bombası projesinde kendi payına düşeni yerine getirmek üzere Manhattan Mühendis Bölgesi'ni kurarak sorumluluğu Bilimsel Araştırma ve Geliştirme Ofisinden orduya devretme sürecini başlattı. Eylül ayında Leslie Groves, Manhattan Projesi olarak bilinen projenin direktörlüğüne getirildi. Projenin gizli silah laboratuvarının başına Oppenheimer'ı seçti. Bu seçim birçok kişiyi şaşırttı, çünkü Oppenheimer'ın sol görüşlü siyasi görüşleri vardı ve büyük projelerin lideri olarak kaydı yoktu. Groves, Oppenheimer'ın Nobel Ödülü olmaması ve bilim adamlarını yönlendirecek prestije sahip olmayabileceği gerçeğinden endişe duyuyordu.
Groves, Oppenheimer'ın projenin pratik yönlerini tek başına kavramasından ve bilgisinin genişliğinden etkilendi. Bir askeri mühendis olarak Groves, sadece fiziği değil kimya, metalurji, mühimmat ve mühendisliği de içeren disiplinler arası bir projede bunun hayati önem taşıyacağını biliyordu. Groves ayrıca Oppenheimer'da diğerlerinde olmayan bir şey, Groves'un projeyi başarılı bir sonuca ulaştırmak için gerekli itici gücü sağlayacağını düşündüğü "aşırı bir hırs" tespit etti. Isidor Rabi bu atamayı "genellikle bir dahi olarak görülmeyen General Groves'un gerçek bir dahiyane hamlesi" olarak değerlendirdi.
Oppenheimer ve Groves güvenlik ve uyum için uzak bir yerde merkezi, gizli bir araştırma laboratuarına ihtiyaç duyduklarına karar verdiler. 1942'nin sonlarında bir yer arayışına çıkan Oppenheimer, çiftliğinden çok da uzak olmayan New Mexico'ya yöneldi. 16 Kasım 1942'de Oppenheimer, Groves ve diğerleri muhtemel bir alanı gezdiler. Oppenheimer alanı çevreleyen yüksek kayalıkların klostrofobik bir his yaratacağından korkuyordu ve olası sel baskınlarından endişe ediyordu. Daha sonra iyi bildiği bir yeri önerdi: Santa Fe, New Mexico yakınlarında, Los Alamos Ranch School adlı özel bir erkek okulunun bulunduğu düz bir tepe. Mühendisler erişim yolunun ve su kaynağının yetersizliği konusunda endişeliydiler ancak bunun dışında ideal olduğunu düşünüyorlardı. Los Alamos Laboratuvarı okulun arazisi üzerine inşa edildi, bazı binalar devralındı ve büyük bir aceleyle birçok yeni bina inşa edildi. Oppenheimer laboratuvarda, "aydınlar" olarak adlandırdığı, dönemin en iyi fizikçilerinden oluşan bir grup oluşturdu.
Los Alamos'un başlangıçta askeri bir laboratuvar olması gerekiyordu ve Oppenheimer ve diğer araştırmacılar orduda görevlendirilecekti. Kendisine bir yarbay üniforması sipariş edecek ve başarısız olduğu ordu fiziksel testine girecek kadar ileri gitti. Ordu doktorları onun 58 kg ile zayıf olduğunu düşünüyor, kronik öksürüğüne tüberküloz teşhisi koyuyor ve kronik lumbosakral eklem ağrılarından endişe duyuyorlardı. Rabi ve Robert Bacher bu fikre karşı çıkınca bilim adamlarını görevlendirmeye yönelik plan suya düştü. Conant, Groves ve Oppenheimer, laboratuvarın Savaş Bakanlığına bağlı olarak Kaliforniya Üniversitesi tarafından işletilmesini öngören bir uzlaşmaya vardılar.
Kısa süre sonra Oppenheimer'ın projenin büyüklüğünü büyük ölçüde hafife aldığı ortaya çıktı: Los Alamos 1943'te birkaç yüz kişiden 1945'te 6.000'in üzerine çıktı. Oppenheimer başlangıçta büyük grupların organizasyonel bölünmesinde zorluk yaşadı ama bölgede kalıcı olarak ikamet etmeye başladıktan sonra büyük ölçekli yönetim sanatını hızla öğrendi. Projenin tüm bilimsel yönlerine hakimiyeti ve bilim adamları ile ordu arasındaki kaçınılmaz kültürel çatışmaları kontrol etme çabalarıyla dikkat çekti. Bilim adamı arkadaşları için ikonik bir figürdü, bilimsel bir direktör kadar ne için çalıştıklarının da sembolüydü. Victor Weisskopf bunu şöyle ifade etmiştir:
"Oppenheimer, kelimenin gerçek anlamıyla teorik ve deneysel olan bu çalışmaları yönetti. Burada, herhangi bir konunun ana noktalarını kavramadaki esrarengiz hızı belirleyici bir faktördü; işin her bölümünün temel ayrıntılarına vakıf olabiliyordu.
Merkez ofisten yönetmiyordu. Belirleyici her adımda entelektüel ve fiziksel olarak hazır bulunurdu. Yeni bir etki ölçüldüğünde, yeni bir fikir tasarlandığında laboratuvarda ya da seminer odalarında hazır bulunurdu. Çok fazla fikir ya da öneriyle katkıda bulunmuş değildi; bazen bunu yapıyordu ama asıl etkisi başka bir şeyden geliyordu. Bu, hepimizde doğrudan katılım hissi yaratan sürekli ve yoğun varlığıydı; zamanı boyunca mekana yayılan o eşsiz coşku ve meydan okuma atmosferini yarattı."
Savaşın bu noktasında, bilim adamları arasında Alman nükleer silah programının Manhattan Projesi'nden daha hızlı ilerliyor olabileceğine dair ciddi bir endişe vardı. Oppenheimer 25 Mayıs 1943 tarihli bir mektupta Fermi'nin Alman gıda kaynaklarını zehirlemek için radyoaktif maddeler kullanma önerisine yanıt verdi. Oppenheimer Fermi'ye sırrı çok fazla kişiye açıklamadan yeterince stronsiyum üretip üretemeyeceğini sordu. Oppenheimer sözlerine şöyle devam etti: "Bence yarım milyon adamı öldürmeye yetecek kadar yiyecek zehirleyemediğimiz sürece böyle bir plana kalkışmamalıyız".
1943 yılında, geliştirme çabaları "Thin Man" adı verilen plütonyum tabancası tipi bir fisyon silahına yönlendirildi. Plütonyumun özelliklerine ilişkin ilk araştırmalar, son derece saf olan ancak yalnızca küçük miktarlarda üretilebilen siklotronla üretilmiş plütonyum-239 kullanılarak yapıldı. Los Alamos, Nisan 1944'te X-10 Grafit Reaktörü'nden ilk plütonyum örneğini aldığında bir sorun keşfedildi: reaktörde üretilen plütonyum daha yüksek plütonyum-240 konsantrasyonuna sahipti, bu da onu silah tipi bir silahta kullanım için uygunsuz hale getiriyordu.
Temmuz 1944'te Oppenheimer, patlama tipi bir silah lehine silah tasarımından vazgeçti. Kimyasal patlayıcı mercekler kullanılarak, bölünebilir malzemeden oluşan kritik altı bir küre daha küçük ve daha yoğun bir forma sıkıştırılabilirdi. Metalin sadece çok kısa mesafeler kat etmesi gerekiyordu, böylece kritik kütle çok daha kısa sürede bir araya getirilebilecekti. Ağustos 1944'te Oppenheimer, Los Alamos Laboratuvarında patlamaya odaklanacak kapsamlı bir yeniden yapılanma gerçekleştirdi. Sadece uranyum-235 ile çalışması gereken daha basit bir tasarım olan tabanca tipi cihaz üzerindeki geliştirme çabalarını tek bir grupta yoğunlaştırdı. Bu cihaz Şubat 1945'te Little Boy adını aldı. Oppenheimer'ın bir başka öğrencisi olan Robert Christy'ye atfen "Christy aygıtı" olarak bilinen patlama aygıtının daha karmaşık tasarımı, devasa bir araştırma çabasının ardından 28 Şubat 1945'te Oppenheimer'ın ofisinde yapılan bir toplantıda sonuçlandırıldı.
Mayıs 1945'te, nükleer enerjinin kullanımına ilişkin savaş zamanı ve savaş sonrası politikalar hakkında tavsiyelerde bulunmak ve rapor hazırlamak üzere bir Geçici Komite oluşturuldu. Geçici Komite, bilimsel konularda tavsiyelerde bulunmak üzere Oppenheimer, Arthur Compton, Fermi ve Lawrence'dan oluşan bir bilimsel panel kurdu. Panel, Geçici Komite'ye yaptığı sunumda sadece atom bombasının olası fiziksel etkileri konusunda değil, aynı zamanda olası askeri ve siyasi etkileri konusunda da görüş bildirdi. Bu görüşler arasında, silahın Japonya'ya karşı kullanılmasından önce Sovyetler Birliği'ne haber verilip verilmemesi gibi hassas konular da yer alıyordu.
Trinity
Los Alamos'taki çalışmalar 16 Temmuz 1945 günü sabahın erken saatlerinde Alamogordo, New Mexico yakınlarında dünyanın ilk nükleer silahının test edilmesiyle sonuçlandı. Oppenheimer 1944 ortalarında tesise "Trinity" kod adını vermiş ve daha sonra bu adın John Donne'un Kutsal Soneler 'inden geldiğini söylemişti; Donne'un eseriyle 1930'larda, Ocak 1944'te intihar eden Jean Tatlock tarafından tanıştırılmıştı.
Oppenheimer ile birlikte kontrol sığınağında bulunan Tuğgeneral Thomas Farrell hatırlıyor:
"Üzerine çok ağır bir yük binmiş olan Dr. Oppenheimer, son saniyeler ilerledikçe daha da gerildi. Neredeyse nefes alamıyordu. Kendini sabitlemek için bir direğe tutundu. Son birkaç saniye boyunca doğrudan önüne baktı ve sonra anonsçu "Şimdi!" diye bağırdığında ve o muazzam ışık patlamasının ardından kısa bir süre sonra patlamanın derin gürültüsü geldiğinde, yüzü muazzam bir rahatlama ifadesiyle gevşedi."
Oppenheimer'ın kardeşi Frank, Oppenheimer'ın ilk sözlerini "Sanırım işe yaradı" olarak hatırlıyor. 1949 tarihli bir dergi profiline göre, Oppenheimer patlamaya tanık olurken Bhagavad Gita 'dan metinler düşünmüş: "Binlerce güneşin ışıltısı bir anda gökyüzünde patlasa, bu kudretli olanın ihtişamı gibi olurdu... Şimdi ben Ölüm oldum, dünyaların yıkıcısı." 1965 yılında o anı şu şekilde hatırladı:
Dünyanın eskisi gibi olmayacağını biliyorduk. Birkaç kişi güldü, birkaç kişi ağladı. Çoğu insan sessizdi. Hindu kutsal kitabı Bhagavad Gita'dan bir cümleyi hatırladım. Vişnu, Prens'i görevini yapması konusunda ikna etmeye çalışıyor ve onu etkilemek için çok kollu formuna bürünerek şöyle diyor: "Şimdi ben Ölüm oldum, dünyaların yok edicisi." Sanırım hepimiz öyle ya da böyle bunu düşünmüşüzdür.
Rabi, Oppenheimer'ı bir süre sonra gördüğünü anlattı: "Yürüyüşünü asla unutmayacağım... High Noon gibi... bu tür bir kasılarak yürüme. Bunu başarmıştı". Oppenheimer 6 Ağustos'ta (Hiroşima'ya atom bombası atıldığı akşam) Los Alamos'taki bir toplantıda sahneye çıktı ve kalabalık alkışlarken ellerini "ödüllü bir boksör gibi" birbirine kenetledi. Silahın Nazi Almanyası'na karşı kullanılmak üzere çok geç hazır olmasından duyduğu üzüntüyü dile getirdi.
Ancak 17 Ağustos'ta Oppenheimer Washington'a giderek Savaş Bakanı Henry L. Stimson'a tiksintisini ve nükleer silahların yasaklanmasını istediğini ifade eden bir mektubu elden teslim etti. Ekim ayında Başkan Harry S. Truman ile bir araya geldi. Oppenheimer'ın "ellerimde kan var" demesi üzerine görüşme kötü geçti; bu söz Truman'ı çileden çıkardı ve daha sonra Dışişleri Müsteşarı Dean Acheson'a "O orospu çocuğunu bir daha bu ofiste görmek istemiyorum" dedi.
Oppenheimer, Los Alamos'un yöneticisi olarak yaptığı hizmetlerden dolayı 1946 yılında Başkan Truman tarafından Liyakat Madalyası ile ödüllendirildi.
Savaş sonrası faaliyetleri
Hiroşima ve Nagazaki'nin bombalanmasından sonra Manhattan Projesi kamuoyuna mal oldu ve Oppenheimer bilimin ulusal sözcüsü haline geldi - yeni bir tür teknokratik gücün simgesi. Evlere giren bir isim haline geldi ve portresi Life ve Time 'ın kapaklarında yer aldı. Dünyadaki tüm hükümetler nükleer silahlarla gelen stratejik ve siyasi gücün farkına varmaya başladıkça nükleer fizik de güçlü bir kuvvet haline geldi. Kendi kuşağındaki pek çok bilim insanı gibi o da atom bombalarına karşı güvenliğin ancak yeni kurulan Birleşmiş Milletler gibi nükleer silahlanma yarışını engelleyecek bir program oluşturabilecek uluslarüstü bir örgüt tarafından sağlanabileceğini düşünüyordu.
İleri Araştırmalar Enstitüsü
Kasım 1945'te Oppenheimer Caltech'e dönmek üzere Los Alamos'tan ayrıldı, ancak kısa süre sonra kalbinin artık öğretmenlikte olmadığını fark etti. 1947'de Lewis Strauss'un Princeton, New Jersey'deki İleri Araştırmalar Enstitüsünün direktörlüğünü üstlenmesi için yaptığı teklifi kabul etti. Bu, Los Alamos'tan ayrıldıktan sonra bir ilişki yaşamaya başladığı arkadaşı Richard Tolman'ın eşi Ruth Tolman'ı terk ederek doğuya geri dönmek anlamına geliyordu. Bu iş, yıllık 20.000 dolar maaşın yanı sıra, 265 dönümlük (107 hektar) ormanlık alanla çevrili, aşçısı ve bahçıvanı olan 17. yüzyıldan kalma bir malikâne olan müdürün evinde kira ödemeden kalmayı da beraberinde getiriyordu. Avrupa mobilyaları ve Fransız post-empresyonist ve Fovist sanat eserleri topladı. Sanat koleksiyonunda Cézanne, Derain, Despiau, de Vlaminck, Picasso, Rembrandt, Renoir, Van Gogh ve Vuillard'ın eserleri yer alıyordu.
Oppenheimer, çağın en önemli sorularını yanıtlamak için güçlerinin zirvesinde ve çeşitli disiplinlerden entelektüelleri bir araya getirdi. Freeman Dyson ve paritenin korunmadığını keşfederek Nobel Ödülü kazanan Chen Ning Yang ve Tsung-Dao Lee ikilisi de dahil olmak üzere pek çok tanınmış bilim adamının araştırmalarını yönetti ve teşvik etti. Ayrıca T. S. Eliot ve George F. Kennan gibi beşeri bilimlerden akademisyenler için geçici üyelikler kurdu. Bu faaliyetlerden bazıları, enstitünün saf bilimsel araştırmaların kalesi olarak kalmasını isteyen matematik fakültesinin birkaç üyesi tarafından hoş karşılanmadı. Abraham Pais, Oppenheimer'ın kendisinin de enstitüdeki başarısızlıklarından birinin doğa bilimleri ve beşeri bilimlerden akademisyenleri bir araya getirememek olduğunu düşündüğünü söyledi.
1947'den 1949'a kadar New York'ta düzenlenen bir dizi konferans sırasında fizikçiler savaş çalışmalarından teorik konulara geri döndüler. Oppenheimer'ın yönetimi altında fizikçiler savaş öncesi yılların en büyük sorununu ele aldılar: temel parçacıkların kuantum elektrodinamiğindeki sonsuz, ıraksak ve anlamsız ifadeler. Julian Schwinger, Richard Feynman ve Shin'ichiro Tomonaga düzenli hale getirme sorununu ele aldılar ve renormalizasyon olarak bilinen teknikleri geliştirdiler. Freeman Dyson onların prosedürlerinin benzer sonuçlar verdiğini kanıtlamayı başardı. Mezon soğurma sorunu ve Hideki Yukava'nın güçlü nükleer kuvvetin taşıyıcı parçacıkları olarak mezon teorisi de ele alındı. Oppenheimer'dan gelen sorular Robert Marshak'ın yenilikçi iki mezon hipotezini ortaya atmasına neden oldu: aslında iki tür mezon vardı, pionlar ve müonlar. Bu, Cecil Frank Powell'ın buluşuna ve ardından pionun keşfi için Nobel Ödülü'ne yol açtı.
Atom Enerjisi Komisyonu
Sovyetler Birliği'nin Ağustos 1949'daki ilk atom bombası denemesi Amerikalıların beklediğinden daha erken gerçekleşti ve sonraki birkaç ay boyunca ABD hükümeti, ordusu ve bilim çevrelerinde o zamanlar "Süper" olarak bilinen çok daha güçlü, nükleer füzyon temelli hidrojen bombasının geliştirilmesine devam edilip edilmeyeceği konusunda yoğun bir tartışma yaşandı. Oppenheimer, Manhattan Projesi günlerinden beri termonükleer silah olasılığının farkındaydı ve o zamanlar bu olasılığa yönelik sınırlı miktarda teorik araştırma çalışması yapmıştı, ancak bir fisyon silahı geliştirmeye duyulan acil ihtiyaç göz önüne alındığında bundan daha fazlasını yapmamıştı. Savaşın sona ermesinin hemen ardından Oppenheimer, hem ihtiyaç olmaması hem de kullanımından kaynaklanacak muazzam insan kayıpları nedeniyle o dönemde Süper üzerinde çalışmaya devam edilmesine karşı çıkmıştır.
Ekim 1949'da Oppenheimer ve GAC, Süper'in geliştirilmesine karşı tavsiyede bulundu. O ve diğer GAC üyeleri kısmen etik kaygılarla hareket ediyor, böyle bir silahın ancak stratejik olarak kullanılabileceğini ve milyonlarca insanın ölümüne yol açabileceğini düşünüyorlardı: "Bu nedenle kullanımı, sivil nüfusun yok edilmesi politikasını atom bombasının kendisinden çok daha ileriye taşımaktadır". Ayrıca, o dönemde hidrojen bombası için uygulanabilir bir tasarım olmadığı için pratik kaygıları da vardı. Sovyetler Birliği'nin termonükleer bir silah geliştirmesi olasılığına ilişkin olarak GAC, ABD'nin herhangi bir termonükleer saldırıya karşı misilleme yapmak için yeterli bir atom silahı stokuna sahip olabileceğini düşünüyordu. Bu bağlamda Oppenheimer ve diğerleri, nükleer reaktörlerin atom bombası üretimi için gereken malzemelerden termonükleer silah için gereken trityum gibi malzemelere yönlendirilmesi halinde ortaya çıkacak fırsat maliyetlerinden endişe duyuyorlardı.
AEC'nin çoğunluğu daha sonra GAC tavsiyesini onayladı ve Oppenheimer Süper'e karşı mücadelenin zaferle sonuçlanacağını düşündü, ancak silahın savunucuları Beyaz Saray'da yoğun bir lobi faaliyeti yürüttü. Her halükarda silahın geliştirilmesine devam etme eğiliminde olan Truman, 31 Ocak 1950'de bu yönde resmi bir karar aldı. Oppenheimer ve başta James Conant olmak üzere projenin diğer GAC karşıtları cesaretlerinin kırıldığını hissederek komiteden istifa etmeyi düşündüler. Hidrojen bombası konusundaki görüşleri iyi bilinmesine rağmen komitede kaldılar.
1951 yılında Edward Teller ve matematikçi Stanislaw Ulam, hidrojen bombası için Teller-Ulam tasarımı olarak bilinen tasarımı geliştirdiler. Bu yeni tasarım teknik olarak uygulanabilir görünüyordu ve Oppenheimer silahın geliştirilmesini resmen kabul etti, ancak yine de test edilmesinin, konuşlandırılmasının veya kullanımının sorgulanabileceği yollar aradı. Daha sonra aktardığı gibi:
"1949'da sahip olduğumuz program, teknik açıdan pek bir anlam ifade etmediğini iddia edebileceğiniz, işkence görmüş bir şeydi. Bu nedenle, sahip olabilseniz bile bunu istemediğinizi iddia etmek de mümkündü. 1951'deki program teknik olarak o kadar tatlıydı ki bu konuda tartışamazdınız. Mesele tamamen askeri, siyasi ve insani bir sorun haline gelmişti; bir kez sahip olduğunuzda ne yapacağınız."
Oppenheimer, Conant ve hidrojen bombası kararına karşı çıkan bir diğer üye Lee DuBridge, Ağustos 1952'de görev süreleri dolduğunda GAC'den ayrıldılar. Truman, komitede hidrojen bombası geliştirilmesini daha fazla destekleyen yeni sesler istediği için onları yeniden atamayı reddetmişti. Ayrıca Oppenheimer'ın çeşitli muhalifleri de Oppenheimer'ın komiteden ayrılması yönündeki isteklerini Truman'a iletmişlerdi.
Paneller ve çalışma grupları
Oppenheimer, 1940'ların sonu ve 1950'lerin başında bir dizi hükümet panelinde ve çalışma projesinde rol oynadı ve bunlardan bazılarında kendisini tartışmaların ve güç mücadelelerinin ortasında buldu.
Oppenheimer 1948'de Savunma Bakanlığının Uzun Menzilli Hedefler Paneli'ne başkanlık etti ve nükleer silahların nasıl teslim edilebileceği de dahil olmak üzere askeri faydalarını inceledi. Bir yıllık çalışmanın ardından Oppenheimer 1952 baharında nükleer serpintinin tehlikelerini inceleyen GABRIEL Projesi'nin taslak raporunu yazdı. Oppenheimer aynı zamanda Savunma Seferberliği Ofisinin Bilim Danışma Komitesinin bir üyesiydi.
Oppenheimer, 1951 yılında Amerika Birleşik Devletleri'nin atom saldırılarına karşı etkili bir hava savunması oluşturma olasılığını inceleyen Charles Projesi'ne ve 1952'de Oppenheimer'ın katkısıyla Amerikan şehirlerine yönelik atom saldırılarını bir saat önceden haber verecek bir uyarı sistemi kurulmasını öneren East River Projesi'ne katıldı. Bu iki proje 1952'de Oppenheimer'ın kıdemli bilim adamlarından biri olduğu büyük bir çaba olan Lincoln Projesi'ne yol açtı. Kısa süre önce hava savunma konularını incelemek üzere kurulmuş olan MIT Lincoln Laboratuarında yürütülen bu çalışma, Oppenheimer'ın kilit bir figür haline geldiği Lincoln Yaz Çalışma Grubuna yol açtı. Oppenheimer ve diğer bilim adamlarının büyük misilleme saldırı kabiliyetleri yerine kaynakların hava savunmasına tahsis edilmesi yönündeki çağrıları Birleşik Devletler Hava Kuvvetlerinin (USAF) derhal itiraz etmesine neden oldu ve Oppenheimer ve müttefik bilim adamlarının mı yoksa Hava Kuvvetlerinin mi esnek olmayan bir "Maginot Hattı" felsefesini benimsediği konusunda tartışmalar başladı. Her halükarda, Yaz Çalışma Grubunun çalışmaları sonunda Uzak Erken Uyarı Hattı'nın kurulmasına yol açtı.
Teller, savaş sırasında Los Alamos'taki atom bombası çalışmalarına o kadar ilgisiz kalmıştı ki Oppenheimer bunun yerine kendi hidrojen bombası projesi üzerinde çalışması için ona zaman vermişti. 1951'de Los Alamos'tan ayrılan Teller, 1952'de Lawrence Livermore Ulusal Laboratuarına dönüşecek olan ikinci laboratuarın kurulmasına yardımcı oldu. Oppenheimer Los Alamos'ta yapılan çalışmaların geçmişini savunmuş ve ikinci laboratuvarın kurulmasına karşı çıkmıştı.
1952 yılında Oppenheimer, ABD'nin hidrojen bombasının planlanan ilk denemesini ertelemesini ve Sovyetler Birliği ile termonükleer deneme yasağı getirilmesini isteyen beş üyeli Dışişleri Bakanlığı Silahsızlanma Danışmanları Paneline başkanlık etti. Panel, denemeden kaçınmanın yıkıcı yeni bir silahın geliştirilmesini önleyebileceği ve iki ülke arasında yeni silah anlaşmalarının önünü açabileceği gerekçesini öne sürdü. Ancak panelin Washington'da siyasi müttefikleri yoktu ve Ivy Mike atışı planlandığı gibi devam etti. Panel daha sonra Ocak 1953'te, Oppenheimer'ın derinden hissettiği inançlarının çoğundan etkilenen, ne ABD'nin ne de Sovyetler Birliği'nin etkili bir nükleer üstünlük kuramayacağı, ancak her iki tarafın da diğerine korkunç zarar verebileceği kötümser bir gelecek vizyonu sunan nihai bir rapor yayınladı.
Oppenheimer'ın özellikle önemli olduğunu düşündüğü panelin tavsiyelerinden biri, ABD hükümetinin nükleer dengenin gerçekleri ve nükleer savaşın tehlikeleri konusunda Amerikan halkına karşı daha az gizlilik ve daha fazla açıklık uygulamasıydı. Bu düşünce yeni Eisenhower yönetiminde anlayışlı bir kitle buldu ve Dürüstlük Operasyonu'nun oluşturulmasına yol açtı. Oppenheimer daha sonra, giderek daha büyük olan nükleer cephaneliklerin faydasızlığına ilişkin görüşünü Haziran 1953'te Foreign Affairs 'de yayınlanan bir makalede Amerikan kamuoyuna sundu ve bu makale büyük Amerikan gazetelerinde ilgi gördü.