cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arjantin
Eğitim
Arjantin'de üniversite öncesi eğitim Millî Eğitim Bakanlığı'nın denetimindedir. 2019 itibarıyla yetişkin nüfusunun %98,1’i okuryazar olan Arjantin'de 4 yıl ilkokul, 4 yıl ortaokul ve 4 yıl lise olmak üzere toplam 12 yıllık eğitim zorunludur. OECD raporlarına göre ülkede liseyi tamamlamayan 25-34 yaş grubuna dahil kişiler, liseyi tamamlayan aynı yaş grubundan iş arkadaşlarının elde ettiği gelirin ortalama olarak sadece %80’ini almaktadırlar.
Ülkenin temel eğitim seviyesi diğer OECD ülkelerinin altında kabul edilir. Arjantin, OECD'nin PISA programında 78 ülke arasında matematikte 72., bilimde 66. ve okuma-anlamada da 64. sırada yer alır.
2019 itibarıyla Arjantin'deki üniversite sayısı 55’tir. Dünyanın en iyi üniversitelerinin sıralandığı 2021 Times Higher Education World University Rankings’de ilk 500'e Arjantin'den beş üniversite dahil olmuştur. Listede Buenos Aires Üniversitesi (UBA) 66. sırada, Arjantin Papalık Katolik Üniversitesi 326. sırada, Palermo Üniversitesi 377. sırada, Austral Üniversitesi 443. sırada, Belgrano Üniversitesi 465. sırada yer almıştır.
Ekonomi
Arjantin, GSYİH (SAGP) sıralamasında 28. sırada ve GSYİH (nominal) sıralamasında 31. sırada yer almaktadır. G-20 büyük ekonomileri topluluğunun kurucu üyelerinden biridir.
Arjantin’in 2019’te ihracatı $65,1 milyar oldu. En fazla ihracat yapılan yapılan ülkeler ise Brezilya, Çin, Amerika Birleşik Devletleri ve Şili olarak belirlendi. Aynı yıl ithalatın $49,2 milyarı bulması buldu. 2019’te Arjantin, en fazla Brezilya’dan ithalat yaptı. Bu ülkeyi sırasıyla Çin, Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya takip etti.
Arjantin ekonomisinin diğer önemli bölümlerini ise bankacılık, inşaat, ev aletleri, elektronik, tekstil, petrol arıtma, petrokimya ürünleri, gıda, madencilik, demir-çelik ve makine sanayi oluşturmaktadır. 2015 verilerine göre Arjantin’deki sektörel GSYİH dağılım %6 tarım, %17,2 sanayi ve %88,8 hizmet şeklinde olmuştur.
Ekonominin Sektörel Yapısı
Arjantin ekonomisi genelde tarım ve tarıma dayalı sanayi ağırlıklı bir yapıya sahiptir. Ortalama olarak GSYH’nin %10’u tarım, %30’u sanayi ve geri kalanı da hizmetlerden oluşmaktadır. Hızla artan tarım ürünleri fiyatları Arjantin ekonomisi için önemli bir büyüme kaynağı haline gelmiştir. Ülkenin %9,2’si tarıma elverişlidir.
Daha önce koruma duvarları arkasında gelişen ülke sanayisi 1990’lı yıllardaki liberalleşme politikalarıyla birlikte yabancı firmalarla rekabet edemez hale gelmiştir. Bu dönemde, özellikle doğal kaynaklara ve tarıma dayalı olarak faaliyet sürdüren mevcut birçok firma yabancılar tarafından satın alınmış, küçük ve orta ölçekli işletmeler hızla güç kaybetmeye başlamıştır. 1990’lı yıllarda yabancı sermaye ağırlıklı olarak büyüyen sanayi 1998 yılından itibaren durgunluğa ve krize girmeye başlamıştır. Gıda ve içecek, kimya ve petrokimya, otomotiv ve metal sanayii ülkenin en büyük sanayi kolları durumundadır.
Madencilik
Catamarca ve San Juan eyaletleri bakır ve altın açısından oldukça zengindir. Mendoza’da uranyum, Jujuy’da çinko yatakları bulunmaktadır. 2003 yılında çıkarılan bir yasa ile madencilik ürünleri ihracatının vergiden muaf tutulması ve döviz gelirinin iç piyasada satış zorunluluğunun kaldırılması bu sektörü yabancı yatırımlar için cazip hale getirmiştir. Ancak, 2011 yılının ikinci yarısında ülkedeki döviz sıkıntısı söz konusu muafiyetin kaldırılmasına neden olmuştur. Mevcut uygulamalara göre madencilik ihracatından elde edilen dövizin de ülkeye getirilmesi zorunlu hale gelmiştir. Arjantin, toplam maden üretiminin üçte ikisinden fazlasını ihraç etmektedir.
Bununla birlikte Hükûmetin uyguladığı döviz ve ekonomi politikaları ve resmi istatistik kurumunun gerçeği yansıtmayan enflasyon verileri nedeniyle yatırım hesaplarını sürekli olarak gözden geçirmek durumunda kalan yabancı yatırımcıların 2013 yılında Arjantin’deki yatırımlarını askıya aldıkları görülmüştür.
Hizmetler
Başta toptan ve perakende ticaret, otel ve lokantacılık ile ulaşım ve iletişim sektörleri olmak üzere hizmetler sektörü de 2003’ten sonraki yıllarda çift haneli büyüme oranlarına ulaşmıştır. 1990’lı yıllarda hızla gelişen finans kesiminin ise kriz sırasında aldığı ağır darbe nedeniyle toparlanması oldukça uzun sürmüştür. Son yıllarda bankacılık ve finans sektörünün ekonomi içindeki ağırlığı tekrar artmaya başlamıştır.
Tarım Sektörü
Arjantin ekilebilir araziye sahiptir. Kurak bölgelerden, subtropikal ormanlara yayılan çeşitli mikro iklimlere ve ekosistemlere sahip Arjantin’de çok çeşitli ürünler yetiştirilebilmektedir. Toprağın düşük maliyeti ormancılık için çok uygundur ve yüksek orandaki ağaç sayısı bu alanda önemli yatırımların yapılması ile sonuçlanmıştır.
Soya, ayçiçeği, mısır, buğday, arpa, yulaf, pirinç, aspir, pamuk, fasulye, çay, tütün, şekerkamışı, üzüm, narenciye, elma, armut ülkede yetiştirilen en önemli meyve ve sebzelerdir. Ülkenin farklı bölgelerinde çeşitlilik gösteren iklim koşulları sayesinde Arjantin, çok farklı iklim gerektiren ürünlerin üretimine müsaittir. Hububat ve yağlı tohumlar üretimi Arjantin ekonomisi ve ihracatının lokomotif ürünleri arasında yer almaktadır.
Yaklaşık 51 milyon baş hayvana sahip olan Arjantin dünyanın en önemli et üreticileri arasında yer almaktadır. Ancak, son yıllarda yanlış tarım politikaları nedeniyle kasaplık sığır sayısının ciddi bir şekilde azalması ve 2009 yılı sonlarından itibaren et fiyatlarının hızla yükselmesi üzerine Arjantin Hükûmeti et ihracatına zaman zaman kısıtlama getirmek zorunda kalmış ve dünya et ihracatında Arjantin gerilere düşmüştür. Et ihracatında 2009 yılında üçüncü sırada yer alan Arjantin sonraki yıllarda sürekli gerileyerek 2012 yılı itibarıyla onuncu sıraya düşmüştür. 2012 yılı et ihracat değeri ülkenin son 50 yılındaki en düşük ikinci ihracat değerine tekabül etmektedir. İhracat miktarı 2013 yılında 200 bin tonun üzerine çıksa da önceki yılların seviyesine kıyasla hala çok geridedir. 2013 yılında Arjantin’in dünya et ihracatçısı ülkeler arasındaki yeri, Meksika ve Yeni Zelanda’nın da gerisinde kalarak, 11. sıraya gerilemiştir.
Enerji
Arjantin geleneksel olarak petrol, petrol yağ ve yakıtları, doğal gaz ve elektrik üreticisi ve net petrol ve doğalgaz ihracatçısı konumundayken hükûmet YPF’ye el koyduktan sonra enerji dış ticaret açığı oluşmuştur.
Ülkenin 2,5 milyar varil geleneksel petrol rezervi bulunmaktadır. Söz konusu rezervlerin yaklaşık %60’ı Golfo San Jorge bölgesinde (Chubut ve Santa Cruz eyaletlerinde), %25’i de Neuquén bölgesinde yer almaktadır. 2011 yılında YPF tarafından Neuquén Eyaleti’ndeki Vaca Muerta yataklarında keşfedilenlerle birlikte ülkenin kaya petrolü rezervi 741 milyon varile ulaşmıştır. Belirtilen bölgede yeni kaya petrolü ve kaya gazı yatakları keşfedilmeye devam etmektedir. Arjantin doğalgaz açısından da zengin bir ülkedir. Ülkenin 27 trilyon kübik feet geleneksel doğalgaz rezervi bulunmaktadır. Toplam rezervlerin %42’si Neuquén’de ve %30’u Austral bölgesinde yer almaktadır.
Konuyla ilgili olarak ABD Enerji Bakanlığı tarafından yapılan çalışmalara göre, Arjantin’in sahip olduğu kaya gazı rezervleri, tüm Avrupa kıtasının sahip olduğu kaya gazı rezervlerinden daha fazla miktardadır.
Tarih
İlk kez 1810’da ulusal hükûmete kavuşan Arjantin, 1816’da İspanya’dan bağımsızlığını ilan etti. Bağımsızlıktan sonra Arjantin'deki bölgeler arasında yaşanan iç savaş sonunda 1853’te kabul edilen anayasa ile ülke federal bir devlete dönüştü. 1853'ten başlayarak yaklaşık 70 yıl boyunca siyasi istikrara sahip olan ülkede yaşanan hızlı ekonomik gelişmeyle beraber Arjantin kişi başına düşen millî gelir itibarıyla 1920’de dünyanın yedinci en zengin ülkesiydi.
Arjantin ekonomisi 1920’lerde kişi başına millî gelir sıralamasında dünya ekonomileri içinde ilk 10 ülke arasında yer alırken, takip eden 60 yıl içinde sürekli gerileyen bir performans göstermiştir. 1940’larda uygulanan politikalar büyük kamu açıklarını, enflasyonda artışı ve ekonomik durgunluğu beraberinde getirmiştir. İkinci Dünya Savaşı’nı takip eden dönemde, Arjantin kronik enflasyonun etkisi altında kalmıştır. Enflasyonu dünya ülkeleri seviyesine çekmek amacıyla birçok kez döviz kurunun nominal çapa olarak kabul edildişi istikrar programları uygulamaya geçirilmiş, ancak bu programların hepsi para krizleri ile sonuçlanmıştır. 1970’lerin ortalarına gelindiğinde ülkenin uzun dönem büyümesinin fark edilir derecede düştüğünü ve 1980’lerin ikinci yarısında ülkenin süregelen bir durgunluğun içinde olduğunu söylemek mümkündür. Tasarruf ve yatırım oranlarında 1970-1989 döneminde ciddi bir azalma gözlemlenmektedir. Arjantinliler makroekonomik istikrarın uzun yıllar boyunca sağlanamaması nedeniyle tasarruf ve yatırımlarını yurtdışına kaydırmışlardır. Üretimde verimlilik düşmüş ve yoksulluk günden güne artmıştır.
Yakın zamana kadar Brezilya ve Meksika’nın ardından Latin Amerika’nın üçüncü büyük ekonomisi olan Arjantin, bu unvanını 2014 yılından beri Kolombiya’ya kaptırmış bulunmaktadır.
Bölgede Venezuela’nın ardından ikinci en yüksek enflasyon oranı, Peso’nun 2014 Ocak ayında Dolar karşısında %23 oranında değer kaybetmesi ve düşük düzeydeki GSYİH büyüme oranı nedeniyle Arjantin, bir sıra gerileyerek bölgenin dördüncü büyük ekonomisi olmuştur. Bununla birlikte, ödemeler dengesine ilişkin öngörüler dikkate alındığında, Arjantin’in daha da geri sıralara düşmesinin yüksek bir ihtimal olduğu değerlendirilmektedir.
Latin Amerika’nın dördüncü büyük nüfusuna sahip olan Arjantin, zengin yer altı ve yer üstü kaynakları, yetişmiş insan gücü, şehirleşme ve teknolojik gelişimi, kişi başına alım gücünün yüksekliği sayesinde ekonomik potansiyeli çok yüksek olan ülkelerden biridir. Ancak, politik belirsizlik ve kurumsal yetersizlik gibi unsurlar ekonomik büyümenin potansiyelini yakalamasını engellemektedir.
Arjantin’de dönemler itibarıyla keskin politika değişiklikleri olmakla birlikte tarihsel olarak önemli bir müdahaleci ekonomi geleneği bulunmaktadır. Mevcut iktidar, devlet kontrolünün olmadığı 1990’lı yıllardaki serbest piyasa modelinin bir sonucu olarak ülkenin 2001-2002 dönemi krizini yaşadığından hareket ederek müdahaleci bir politika izlemektedir.
1990’lı yıllardaki liberalleşme, özelleştirme ve deregülasyon politikaları sayesinde yabancı yatırımcılar için cazibe merkezi haline gelen Arjantin’de 2001 sonu ve 2002 başındaki kriz ve kriz sonrası uygulamaya konulan politikalar yabancı sermaye için olumsuz bir ortam yaratmıştır. 2002 yılından sonraki dönemde mevcut yabancı sermayenin bir kısmı ülkeyi terk etmiştir. 2003 yılından itibaren iktidarda olan yeni Peronist yönetim yerli sermayeye daha çok önem vermekte ve kamu ihalelerinde yerli şirketler lehine ayrımcılık yapmaktadır.
Menem’den sonra yeniden Radikal cepheden seçilen başkan Fernando de la Rua (1999-2001) ekonomik bunalımla birlikte yayılan kitlesel hareketlere boyun eğerek istifa etti. 2001-2003 yılları arasında derin siyasi-ekonomik bunalım dönemi yaşandı. De la Rua’nın yarım bıraktığı başkanlık süresini tamamlamak için görevlendirilen dört geçici başkan bu süreyi tamamlayamayarak istifa etmek zorunda kaldı.
2003’te Peronist cepheden Nestor Kirchner başkanlığa seçildi. Kirchner demokratik bazı adımlar attı, Carlos Menem’in Yüksek Mahkemeye atadığı “yandaş” üyeleri değiştirdi, siyasi istikrar sağladı. Ancak uyguladığı ekonomik politikalar belli bir iyileşme sağlasa da gelir dağılımı dengesizliği devam etti. Kirchner yeniden seçilmek için uygun olan siyasi atmosfere rağmen kendisi yerine eşini aday gösterdi. Böylece eşinden sonra iki dönem daha başkan seçilme hesabı yaptı.
Orta sınıfın yoksullaşması ve yoksul sınıfın genişlemesi, 2000’den itibaren popülizmin yeniden güçlenmesini ve geniş taban bulmasını sağlamıştır. 2001 sonundan 2003 ortasına kadarki dönem siyasi bunalımın doruğa çıktığı dönemdir ve bu dönemin ilk bir ayında protestolar ve kamuoyu baskısıyla üç geçici başkan değiştirilmiştir (Frederico Ramon Puerta, Adolfo Rodriguez Saa ve Eduardo Oscar Camano) Kongre 2002’nin başında Peronist Eduardo Duhalde’yi geçici başkan olarak seçmiştir. Duhalde de ekonomik gidişatı değiştiremeyince 2002’nin yazında bir yıl içinde (olağan görev süresi dolmadan) görevi bırakacağını ilan etmek zorunda kalmıştır.
2003 Mayıs’ında Nestor Kirchner başkan olarak seçilmiştir. Ekonomide Menem döneminde başlatılan liberal politikaları sınırlayan Kirchner döneminde önemli gelişmeler sağlanmıştır. Görev süresi boyunca ekonomi her yıl %9 büyümüş, yaşam standartları yükselmiş, işsizlik %20’den %9’a düşerken, yoksulluk %50’den %27’ye gerilemiştir. Ancak gelir dağılımında bir iyileşme sağlanamamıştır.
2007’de yapılan başkanlık seçimlerinde Nestor Kirchner’in eşi başkan seçildi. Yeni başkan Cristina Fernandez de Kirchner eşinin başlatmış olduğu görece istikrarlı yönetimin devam etmesini sağladı. 2011’de yapılan son başkanlık seçiminde Bayan Kirchner yeniden başkanlık koltuğuna oturdu. Kasım 2015’te yapılan son seçimlerde ise çoğu Peronist olmayan partilerden oluşan Cambiemos (Değişim) ittifakı adına yarışan Mauricio Macri, Arjantin’in yeni başkanı olarak seçildi.
Ulaşım
’lik kullanılabilir ve toplam demiryolu Latin Amerika’nın en uzun demiryolu ağıdır.
Toplam ’lik karayolunun yaklaşık ’lik kısmı asfaltlanmıştır.
Ülkenin dış ticaretinin %90’ı deniz yoluyla, La Plata, Paraná, Paraguay ve Uruguay nehirlerinin su yolu ağını kullanarak yapılmaktadır. Büyük bir deniz kıyısı uzunluğuna sahip olan Arjantin’de çok sayıda liman bulunmaktadır. Bunlardan en büyükleri Zárate ve Campana limanlarıdır.
Bilim ve Teknoloji
Arjantin'deki bilim ve teknoloji tarihi, bilimsel politikaların yörüngesini ve bu ülkede yapılan keşifleri ve gelişmeleri anlatıyor.
Arjantin, İspanyol altın yüzyılının genel valilik üniversiteleri ve 16. ve 17. yüzyılların Cizvit bilim adamlarıyla başlayan, Florentino Ameghino gibi 19. yüzyılın gök bilimcileri ve doğa bilimcileriyle devam eden uzun bir bilimsel araştırma geleneğine sahiptir. Ve ulusal üniversitelerin ortaya çıkmasıyla, bilimsel çalışmayı sistemleştirme ve resmileştirmeye yönelik ilk çabalar başlamış, böylece Córdoba (1613'te kurulmuş ve 1854'te kamulaştırılmış), Buenos Aires (1821), del Litoral (1889), La Plata (1897) ve Tucumán (1914) ulusal üniversiteleri ortaya çıkmıştır.
Savaş sonrası dönemde, ulusal bilim sisteminde bir dönüşüm gerçekleşti. Büyük ölçüde, bilimsel araştırmalar için gerekli insan kaynaklarını (burs sahipleri ve araştırmacılar) finanse etmekten sorumlu Fransız CNRS'nin imajında ve benzerliğinde oluşturulan bir organ olan CONICET'in yaratılması nedeniyle. Bu dönemde, tarımsal teknoloji (INTA), endüstriyel (INTI), nükleer (CNEA), savunma (CITIDEF) ve uzay (CNIE, şimdi CONAE) araştırmaları için özel kuruluşlar da oluşturuldu. Bölgesel düzeyde, Buenos Aires eyaletinin Bilimsel Araştırma Komisyonu'nun (CIC) oluşturulması göze çarpmaktadır. Arjantin, ülkeye üç Nobel Ödülü veren uzun bir biyomedikal araştırma geleneğine sahiptir: Bernardo Houssay (1947, ilk Latin Amerika'dan), Luis Federico Leloir (1970) ve César Milstein (1984).
Bilimsel sistemin bu gelişim dönemi, 1966'da, gelişmiş ülkelere beyin göçüne neden olan Uzun Köpekler Gecesi olarak bilinen bir olayla aniden sona erer. Siyasi ve ideolojik zulüm, 1983'teki son askeri diktatörlüğün sonuna kadar devam edecekti.
Demokrasinin geri dönüşü ile bilim ve teknoloji kuruluşlarındaki kurumsal durum normalleşir, bu da yine sivil ellere geçer, ancak sektörün bütçesi kıttır. Carlos Menem hükûmeti (1989-1999), CONICET'in o ana kadar sahip olduğu sübvansiyon ve kredi sağlama işlevini üstlenen ANPCyT'nin (1997) oluşturulmasıyla Arjantin bilimsel sisteminde yeni değişiklikler üretti. Bu dönem boyunca, bilimsel sistemdeki boşluklar neredeyse sıfırdı ve ekonomik kriz faktörünün eklendiği De la Rúa hükûmeti (1999-2001) sırasında devam edecek olan yeni bir beyin göçüne yol açtı.
Néstor Kirchner (2003-2007) ve Cristina Fernández de Kirchner (2007-2015) hükûmetleri, CONICET'teki yeni araştırmacılar ve bursiyerler için çağrıların yeniden açılmasını ve Raíces Programı aracılığıyla araştırmacıların ülkelerine geri gönderilmesini gerçekleştirdi. 2007 yılında, İlk kez Bilim, Teknoloji ve Üretken Yenilik Bakanlığı (MinCyT), alanın planlanması ve koordinasyonuna adadı. O zamana kadar, sadece Bilim ve Teknoloji Sekreteri, alt statüye sahipti. Bölgenin bütçesi, sonraki Mauricio Macri (2015-2019) hükûmeti sırasında, bilim ve teknolojideki eylemini Bilim, Teknoloji ve Üretken Yenilik Bakanlığı'nın kaldırılması ve sekreterlik düzeyine indirilmesiyle tamamlayan önemli kesintilere maruz kalıyor. Genç araştırmacılar için CONICET'e erişim yeniden azaldı ve bu da yeni bir beyin göçüne neden oldu. Alberto Fernández'in ilk yılında (2019-), Bilim, Teknoloji ve Üretken Yenilik Bakanlığı yeniden oluşturulur, ancak önemli bütçe açıklarından mustarip olmaya devam eder.
21. yüzyıldaki ana başarılar, yeni transgenik çeşitlerin geliştirilmesiyle biyoteknolojide olmuştur; ülkenin devlet şirketi INVAP aracılığıyla farklı ülkelere nükleer reaktör ihraç ettiği nükleer teknoloji  ve uydu teknolojisi. uydular tasarlandı ve üretildi: SAC-D / Aquarius (2011), 14 Arsat-1 (2014), 15 SAOCOM 1-A (2018) ve 1B (2020). Bilişim, nanoteknoloji ve biyoteknoloji gibi ulusal devlet tarafından stratejik kabul edilen alanlarda da tanıtım programları geliştirilmektedir.
Arjantin'de bilim ve teknoloji, devlet, ulusal üniversiteler ve enstitüler, şirketler ve diğer ulusal ve uluslararası örgütler ve araştırma, geliştirme ve yeniliğe (I + D + i) yönelik dernekler tarafından yürütülen bir dizi politika, plan ve programdan oluşur. Arjantin, bilimsel ve teknolojik altyapı ve tesislerin yanı sıra. Ülke, 2018 verilerine göre GSYİH'sının %0,49'unu araştırma ve geliştirmeye yatırıyor ve bu yatırımın %67'si devlet tarafından yapılıyor.437
Kamu bilimsel-teknolojik faaliyeti, diğer bakanlıklarda araştırma kuruluşları ve kuruluşları bulunabilmesine rağmen, esas olarak Bilim, Teknoloji ve Yenilik Bakanlığı (MinCyT) tarafından koordine edilmekte ve planlanmaktadır. MinCyT, yönergelerini Arjantin Innovadora 2020 gibi stratejik planlar aracılığıyla çizer. 21. yüzyılın ilk on yıllarında ana politikalarından biri, 1000'den fazla bilim insanının ülkelerine geri gönderilmesine izin veren Kökler Programıdır, 438 var olan beyin göçü eğilimini tersine çevirmiştir. Arjantin'de.439 Ülkenin bilimsel faaliyeti esas olarak CONICET ve ulusal üniversitelerde yoğunlaşırken, teknolojik üretim diğerlerinin yanı sıra CNEA, INTA, INTI ve CONAE gibi çeşitli sektörel devlet kurumlarına odaklanmıştır.
Arjantin'deki ana bilimsel araştırma organı Ulusal Bilimsel ve Teknik Araştırma Konseyi'dir (CONICET). Tüm bilgi alanlarını kapsayan ve Amerika'nın en prestijli kurumlarından biri olarak kabul edilen MinCYT'ye bağlı bir kurumdur.440 CONICET, tematik ve bilimsel özerkliğe sahip enstitüler halinde düzenlenmiştir ve personeli, araştırmacılar, profesyoneller, teknisyenler arasında 20.000 kişiyi aşmaktadır. ve doktora ve doktora sonrası araştırmacılar.441
Arjantin biyotıp, fizik ve tarım bilimleri alanlarında sağlam bir araştırma geleneği geliştirdi. Biyotıp araştırmaları ülkeye üç Nobel Ödülü verdi: Bernardo Houssay (1947, Latin Amerika'da bir ilk), Luis Federico Leloir (1970) ve César Milstein (1984). Nobel Barış Ödülü sahipleri dahil edilirse, Arjantin 442'si en çok ödül alan Latin Amerika ülkesi olmak üzere toplam beş Nobel Ödülü sahibine ulaşıyor. 2007 yılında İklim Değişikliği Konusunda Hükûmetlerarası Uzmanlar Grubu'nun bir üyesi olarak Nobel Barış Ödülü'nü alan biyolog Sandra Myrna Díaz'a eklenebilirler.443 444 445 Fizik alanında Juan Martín Maldacena, 2008 yılında Fundamental Physics'ten Yuri Milner ödülünü aldı. 2012.446
Bilişim, nanoteknoloji ve biyoteknoloji gibi çabaları yoğunlaştırma ve geliştirilen kapasitelere anlam verme eğiliminde olan konularda iyi yapılandırılmış programlar geliştirilmektedir.447 Biyoteknolojide, klonlanmış ineklerde hormon üretimi448 449 ve yeni ineklerde hormon üretimi gibi kilometre taşları448 449 zirai kimyasallara veya strese toleranslı transgenik hububat ve baklagiller çeşitleri.450 451 Bilgisayarda, Yazılım Yasası'nın ve onun halefi Bilgi Ekonomisi Yasası'nın yürürlüğe girmesinden sonra yazılım şirketlerinin sayısında sürekli bir artış oldu.
Arjantin, Latin Amerika'da öncü olarak nükleer ve uydu teknolojisinde önemli yeteneklere sahiptir.452 Amerika kıtasında - Amerika Birleşik Devletleri ile birlikte - uydu üreten ve ihraç eden tek ülkedir.453 Nükleer konularda, tam döngüyü üretir. ve çeşitli ülkelere, ülkede tasarlanan ve üretilen nükleer reaktörler sağlar. Her iki alanda da ana aktörler Ulusal Atom Enerjisi Komisyonu (CNEA), Ulusal Uzay Faaliyetleri Komisyonu (CONAE) ve halka açık şirket INVAP'dir. Konuyla ilgili en önemli eğitim merkezi, ülkenin ve bölgenin en prestijli bilim kurumlarından biri olarak kabul edilen Balseiro Enstitüsü'dür.454 455 Silah geliştirme alanındaki en önemli gelişmelerden bazıları, CITEFA'nın en son gelişmelerinden biri olan ve hava-deniz ve hava-su versiyonlarında sunulacak olan AS-25K füzesidir. Ayrıca hava trafik kontrolü ve uyuşturucu kaçakçılığıyla mücadele için helikopterler, uçaklar ve askeri ve sivil radarlar inşa ediyor.
Kültür
Tango dansı, pembe dizileri, futboldaki başarısıyla öne çıkan ülkenin, Jorge Luis Borges, Domingo Liotta ve Rene Favaloro gibi dünyaca ünlü edebiyatçılar ile bilim adamlarını yetiştirdiği biliniyor.
Arjantin, Adolfo Bioy Casares (1914-1999), Alberto Manguel (d. 1948), Eugenio Cambaceres (1843-1888), Julio Cortázar (1914-1984), Jorge Luis Borges (1899-1986), Manuel Puig (1932-1990), Ernesto Sabato (1911-2011), Ezequiel Martinez Estrada (1895-1964) gibi çok yetkin yazarların yanı sıra resim alanında Antonio Berni (1905-1981), Carlos Alonso (d. 1929), Xul Solar (1887-1963) ve Anselmo Piccoli (1915-1992) şiir alanında Juan Gelman (d. 1930), heykel sanatında Oscar Agustín Alejandro, Schulz Solari (1887-1963) gibi isimleri de yetiştirmiştir.
"Avrupa'dan gelen göç dalgaları nedeniyle kırılan ilkel Hispano-Amerikalı gerçekliğiyle La Plata havzasının sakinleri olarak ikili bir kimliğe sahibiz: Avrupa kökenimiz ülkemizi Eski Dünya'nın kalıcı değerlerine bağlarken Amerikalı olmamız bizi Kastilya dili aracılığıyla kıtanın geri kalanına bağlıyor. Biz bu şekilde bir zamanlar San Martin ve Bolívar'ın hayal ettiği bu yüce ülkenin çağrısını hissediyoruz."
- Ernesto Sabato
1957’de ürettiği teknolojiyle Latin Amerika’da ilk nükleer araştırma reaktörünü tasarlayan ve inşa eden ülke konumundaki Arjantin, 1983’te nükleer silah üretebilecek düzeyde zenginleştirilmiş uranyum kapasitesine sahip olduğunu açıkladı. Ülke, nükleer gücünü sadece barışcıl amaçlar için kullanma sözü verdi.
Dünya'nın en geniş bulvarı Arjantin'in başkenti Buenos Aires'te yer alıyor. Bulvarın ismi "9 Temmuz Bulvarı"dır. 9 Temmuz denmesinin nedeni ise Arjantin'in bağımsızlık gününü simgeliyor olmasıdır.
Çizgi Roman
Dünya çapındaki en önemli çizgi roman geleneklerinden birine sahip olan Arjantin, çizgi roman üretiminde 1940'lar ile 1960'lar arasında "altın çağını" yaşamıştır. Arjantin çizerler arasında dört büyükler olarak tanınan Hugo Pratt, José Luis Salinas, Arturo Pérez del Castillo ve Walter Ciocca öne çıkar.
Çizgi romanlar tür olarak incelendiğinde, aksiyon türünde Oscar Masotta Héctor Oesterheld ve Hugo Pratt; komedi türünde Guillermo Divito ve Joaquín Salvador Lavado Tejón; folklor türünde ise Walter Ciocca dünyaca bir üne kavuşmuştur.
Edebiyat
Arjantin edebiyatı, İspanyolca olarak üretilmiş sözlü ve yazılı metinlerdir. İspanyolca dilinin, Arjantin topraklarında gelişen ilk ürünleri 16. yüzyılın sonuna aittir. 19. yüzyıla kadar İspanyol medeniyeti çerçevesinde gelişti. Arjantinli yazarların ürettiği edebi eserler, İspanyol ve evrensel edebiyatta önemli bir yer tutar.
19. yüzyılda görülen refahı izleyen İtalyan, İspanyol, Fransız, Polonyalı, Rus, Yahudi ve Alman göç dalgalarıyla beraber Arjantin edebiyatına öncülük eden '80 Kuşağı ve özellikle Lucio Vicente López, Miguel Cané, Lucio V. Mansilla, Eduardo Wilde ile Aguas Down, Arjantin geleneklerinin göç dalgalarıyla kaybolmasından önemli ölçüde etkilendiler.
Arjantin edebiyatına 20. yüzyılın başına damgasına vuran Grupo de Florida ve Grupo de Boedo arasındaki kutuplaşmaydı.
Grupo de Florida, Buenos Aires'teki Florida Caddesi'ndeki Confitería Richmond'da buluşan ve Avangart akımından etkilenmiş olan Jorge Luis Borges, Leopoldo Marechal, Ricardo Guiraldes, Victoria Ocampo ve Oliverio Girondo gibi yazarlardan oluşur.
Emek hareketinden etkilenen Grupo de Boeda Boedo semtindeki Café El Japonés'de buluşup Claridad Yayınevi'nde yazan Roberto Arlt, Leónidas Barletta, Álvaro Yunque gibi yazarlardan oluşur.
Arjantin edebiyatının bu dönemden diğer önemli yazarları arasında El Gaucho Martín Fierro'nun yazarı olan José Hernández, Adolfo Bioy Casares, Ernesto Sabato, Alejandra Pizarnik, Juan Gelman, Julio Cortázar, Eduarda Mansilla, Alfonsina Storni, Roberto Arlt, Silvina Ocampo, Sara Gallardo, Manuel Puig, Hebe Uhart, Antonio Di Benedetto, Rodolfo Walsh, Ezequiel Martínez Estrada, Leopoldo Lugones ve Olga Orozco bulunur.
Gastronomi
Dünyanın en çok sığır eti tüketilen ülkesi olan Arjantin’in en ünlü yemeği sığır etinden yapılan Criolla’dır. “Éparillas” ya da “Asados” olarak adlandırılan büyük barbekülerde pişirilen bir tür ızgara çeşididir. Bir diğer ünlü yemekleri olan Humitas mısırdan yapılmış bir çeşit köftedir. Mısır mamullerini sıklıkla kullanan Arjantinlilerin Tamales adı verilen ve mısır unundan yapılmış bir ekmek türünün içine et doldurulmasıyla hazırlanan yemeği meşhur Arjantin mutfağın bir parçasıdır. Unlu mamulleri sıklıkla kullanan Arjantin Mutfağında sevilen yiyeceklerden biri olan Empanadas, türlü iç harçlarla hazırlanabilen bir börektir. Dulce de leche diğer Latin Amerika mutfaklarında da tanıdığımız süt ve şekerle yapılan bir tatlıdır. Mate çayı ve özellikle And dağları bölgesinde çok meşhur olan Mendoza şarapları da en çok tüketilen içeceklerdir.
Gastronomisi için belirleyici bir faktör, Arjantin'in, nispeten düşük fiyatlarla her türden çok çeşitli gıdalar ile gezegendeki en büyük tarım üreticilerinden biri haline gelmesidir. Tipik bir Arjantin yemeği, empanadalara ek olarak asado veya barbeküdür (ızgarada pişirilmiş inek eti ve bağırsakları) et ve diğer tatlarla doldurulmuş kek çeşitleri), tamales, humita, locro, pataca ve calapurca. Sütün üretimi ve tüketimi çok önemlidir ve kişi başına yılda yaklaşık 240 litre tüketilir.578 Sütün bol miktarda bulunması, peynirler gibi türetilmiş gıdaların yüksek oranda tüketilmesine neden olmuştur (ülkenin kendi peynirleri vardır) ve diğerleri arasında dulce de leche.
Tatlılar arasında alfajor, çok sayıda bölgesel değişkenle üretilen ve yaygın olarak tüketilen bir üründür.
Arjantin'in diğer komşu ülkelerle paylaştığı karakteristik içecek, mate denilen yerba mate yapraklarından (Güney Amerika'ya özgü bir bitki) hazırlanan, Kolomb öncesi Guarani kökenli bir infüzyondur. Mate ayrıca çay olarak da hazırlanabilir, bu durumda cocido mate olarak adlandırılır. İspanyol sömürgeciliği, sömürge dönemlerinde "kafeler" buluşma yerleri olarak genelleştiğinden beri kitlesel hale gelen kahve tüketimini başlattı. Ayrıca, İngiliz göçünün etkisiyle ortaya çıkan klasik çeşitlerinden veya boldo ve peperina gibi eski Kolomb öncesi geleneklerden gelen sindirim otlarından oluşan geniş bir çay tüketimi de var.
Klasik kahvaltı, kahve, süt ve sonunda mate eşliğinde tereyağlı ve tatlı ekmektir; ikincisi genellikle kahvaltının yerini alır. Akşam yemeği genellikle saat 9: 00'dan sonra yapılır. Aile toplantılarında veya arkadaşlarla Pazar öğle yemeğini barbekü veya makarnaya ayırma geleneği vardır.
Arjantin’de Avrupalı nüfus yoğunluğu nedeniyle başta İtalya ve Fransa olmak üzere Avrupa mutfağı, bunun yanında Meksika ve Brezilya mutfağı etkileri var.
Arjantin Lokumu: Asado
Arjantin bifteği olarak da bilinen Asado, kaburga etinin chimichurri adı verilen, safranlı bir sosla özel bir marinasyon işlemi gördükten sonra barbekü üzerinde pişirilmesiyle hazırlanıyor. Uzun süre pişen ve ardından kemikten kolayca sıyrılıp lokum kıvamına gelen et, sadece tuz ile buluşup başka hiçbir baharat olmadan servis ediliyor.
Birçok yemek et içerir, ancak farklı şekillerde hazırlanır. En sevilen ana yemek, karışık ızgara biftek ve diğer dana eti parçalarını içeren parrillada dır. Izgara bifteğe churrasco, açık ateşte pişirilmiş dana rostoya Asado, yumurta ve ekmek kırıntılara batırılıp yağda kızartılan dana etine milanesa denir.
Arjantin mutfak kültürü tüm Latin Amerika’da hatırı sayılır bir yere sahip. Kırmızı etin başkenti Arjantin dünyada en çok sığır eti üreten ülke (kişi başı yaklaşık 100 kilo)
Güney Amerika'ya özgü, pipetle içilen mate çayı ile sabah kahvaltılarında ve öğleden sonra çaylarında tüketilen facturas, medialuna benzeyen, tatlı ve yumuşak bir çörek çeşidi. Arjantin'de acıktığınızda ya da sabahları lezzetli bir atıştırmalık istediğinizde bu çöreğin tadına bakabilirsiniz.
Güney Amerika’nın en meşhur içeceği mate Çayı.
mate konuyor ve üzerine sıcak su ekleniyor. Bombilla adı verilen pipetle de içiliyor.
Müzik
Arjantin müziği ülkedeki kültürel çeşitliliğe bağlı olarak tangodan rock müziğine kadar geniş bir repertuvara sahiptir.
Tango, Buenos Aires'in fakir banliyölerinde başlayan ve dünyaya yayılan bir dans ve müzik türüdür. Tango müzik türünde öne çıkan sanatçılar arasında Tango Kralı olarak kabul edilen Carlos Gardel, Tango Kraliçesi  olarak tanınan Mercedes Simone, dünyaca ünlü Mar del Platalı Ástor Piazzolla ve La Gata Varela bulunur.
Arjantin ulusal rock, 1960'ların sonlarından bu yana Latin Amerika’da İspanyolca olarak söylenen İbero-Amerikan rock üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir. Rock türünde öne çıkan gruplar arasında Los Gatos, Almendra, Manal, Sui Generis, Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota ve Soda Stereo; şarkıcılar arasında Litto Nebbia, Luis Alberto Spinetta, Charly García, Andrés Calamaro, Patricia Sosa, Fabiana Cantilo, Gabriela Martínez ve Indio Solari bulunur.
Arjantin Devlet Konservatuvarı ve Teatro Colón’un yardımıyla ülkede güçlü bir klasik müzik ve dans eğitimi geliştirilmiştir. Klasik müzikte Alberto Ginastera ve Pía Sebastiani gibi besteciler, Martha Argerich gibi yorumcular ve Daniel Barenboim gibi şefler öne çıkmaktadır. Klasik dansta ise Jorge Donn, Maximiliano Guerra, Paloma Herrera, Marianela Núñez, Iñaki Urlezaga ve Julio Bocca öne çıkıyor.
Sinema
Latin Amerika'nın en gelişmiş film endüstrisine sahip olan Arjantin, Latin Amerika genelinde en çok sinema salonu ve perdesi barındıran ülke konumundadır.
İlk sessiz ve sesli animasyon filmleri Quirino Cristiani tarafından yapıldı. Luis Puenzo'nun yönettiği La historia oficial (1985) ve Juan José Campanella'nın El secreto de sus ojos (2009) yabancı dilde en iyi film Oscar'ı kazanmıştır.
INCAA istatistiklerine göre Arjantin sinema tarihinde en çok izlenen Arjantin yapımı sinema filmleri Damián Szifron'un Relatos salvajes (3,9 milyon), Pablo Trapero'nun El Clan (2,6 milyon), Juan José Campanella'nın El secreto de sus ojos (2,4 milyon) ve Metegol (2,1 milyon), Ariel Winograd'ın El robo del siglo (2 milyon)'dur.
Tycho
Scott Hansen, (d. 1976) San Francisco çıkışlı, Tycho sahne adını kullanan Amerikalı müzisyen. Fotoğrafçılık ve tasarım çalışmalarında ISO50 adını kullanmaktadır.
Kariyeri
Tycho, Sacremonto'nun dışında büyüdü. 2000'li yıllara kadar elektronik müzik dinlemeyen Tycho, üniversite eğitiminin bitimine doğru bu müziğe karşı ilgi duymaya başladı. Ayrıca küçüklüğünden beri çizimler yapması nedeniyle Photoshop öğrenerek dijital sanat çalışmalarına başladı. Yaptığı müziklerde İskoçyalı elektronik müzik grubu Boards of Canada'dan etkilendi. İlk çalışması olan 4 şarkılık EP'si The Science of Patterns’i 2002 yılında kendi imkanlarıyla yayınladı. 2004 yılında ise ilk albümü Sunrise Projector’ü Gammaphone Records etiketiyle piyasaya sürdü. İki yıl sonra Past is Prologue’u yayınlandı.
2008 yılında URBmagazine Tycho'yu gelecekte takip edilmesi gereken 100 müzisyenden biri olarak gösterdi. Son albümü Past is Prologue’dan sonra uzun bir süre albüm çıkarmadı ancak ilk EP'si The Science of Patterns’i Gammaphone etiketiyle tekrar piyasaya sürdü. Tycho 2011'de kendisine büyük ün kazandıran Dive’ı piyasaya sürdü.
Tycho, dördüncü stüdyo albümü Awake’i 18 Mart 2014'te yayınlamıştır.
Jan Tříska
Jan Triska ya da Jan Tříska (d. 4 Kasım 1936 – ö. 25 Eylül 2017), ünlü Çek aktör. Kaptan Henry Wirz rolünü canlandırdığı Amerikan yapımı televizyon filmi Andersonville ile dikkat çekmiştir.
İlk yılları ve kariyeri
Tříska Prag'da doğdu. ABD'ye göç etmeden önce hem tiyatroda hem de filmde çeşitli roller üstlendi. Aktör Karla Chadimová ile evli olup Karla ve Jana adında iki kız ile Augustin adlı bir de torun sahibiydi.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yaşamı ve kariyeri
Charter 77 bildirisini imzaladıktan sonra, Kıbrıs üzerinden Amerika'ya göç etti. ABD'deki en önemli rolü muhtemelen Karate Kid III adlı filmdeki Bay Terry Silver'ın sadık kahya ve kişisel asistanı Milos'dur. Oyuncunun yer aldığı diğer önemli yapımlar arasında; Miloš Forman imzalı The People vs. Larry Flynt, Highlander: The Series (sezon 5, bölüm 10), Highlander: The Raven, Blizzard, The Osterman Weekend, Ronin, Apt Pupil, Stanley Kubrick imzalı 2001: A Space Odyssey ve 2010: The Year We Make Contact vb. sayılabilir.
Çek Cumhuriyeti'ne geri dönüş
1989'daki Kadife Devrimi'nden sonra ülkesine geri dönen Tříska ülkesi Çek Cumhuriyeti'nde daha çok tiyatro ağırlıklı çalışmalarda rol almıştır. Ülkesinde yer aldığı yapımlar arasında sinema, tiyatro ve televizyon yapımları; The Elementary School (1991), Horem pádem (2004), Akademi Ödülü'ne aday gösterildiği Želary (2003) ve Máj(Hynek Mácha şiirine dayalı rolü : Karel) sayılabilir. Triska, 2002'de Prag Kalesi'nde düzenlenen Shakespeare Yaz Festivalinde "King Lear" adlı tiyatro oyununda canlandırdığı Lear rolündeki performansıyla Alfred Radok Ödülü'ne layık görüldü.
Zaman zaman Çek Cumhuriyeti'ni ziyaret etse de, Triska yaşamının çoğunu ABD'de geçirmiştir.
Ölümü
Çek oyuncu Jan Tříska 23 Eylül 2017'de, Prag'daki Karl Köprüsünden (henüz belirlenemeyen nedenlerden dolayı) düştü. Yakınlardaki bir teknedeki yolcular tarafından Vltava Nehri'nden alınarak hastaneye götürülmüştür. Hastaneye yatırıldıktan iki gün sonra düşmeye bağlı sebeplerden 25 Eylül 2017'de 80 yaşında travma sebebiyle ölmüştür.
Muiz (Fâtımî halifesi)
Muiz veya el-Muiz Li-Dinillah veya Arapça tam adıyla Ebu Temim Mead el-Muizz Li-Dinillah (Arapça: اأبو تميم "المعز لدين الله" معاذ بن المنصور) (d. 26 Eylul 931 Mahdia, Kuzey Afrika – ö. 21 Aralık 975 Kahire, Mısır), 19 Mart 953 - 21 Aralık 975 arasında Fatımi Devleti'nin 4. halifesi ve 14. İsmailiyye imamı.
Hükümdarlıktan önce
Doğumda ismi "Me'ad" olarak, künyesi "Ebu Tamım" ve son ismi "El-Muizz Li-din'allah (Allah'ın Dininin Güçlendiricisi)" olarak verilmiştir. 26 Eylül 931 (Hicri:319)'da Fatimi Devleti'nin o zamanki başkenti olan Mahdiye'de El-Mansur Nasrillah'ın oğlu olarak doğdu. Doğumunda ilk Fatimiler Devleti halifesi olan ve büyük dedesi olan Ubeydullâh el-Mehdî daha yaşamakta ve hüküm sürmekte idi. Ubeydullah Mehdi yeni doğan büyük torunu Mead (Muizz)'in  çok muhteşem bir geleceği olacağı kahanetini yaptığı belirtilmektedir. Daha çocukken gayet zeki olduğu anlaşılmıştı. Fatimiler tarihi yazarlarından olan fakih Kadı Ebu Numan (ölümü:. 974) Muizz'in epeyce yaşlandığı zaman bile büyük dedesi İmam Ubeydullah Mehdi ile bir karşılaşmasını hatırladığını şöyle bildirmektedir: Ben küçük bir çocuk olduğum günleri hatırlayıp anmaktaydim. Onun (İmam Mehdi'nin) huzuruna çıkarıldığım zaman meme sütü ile beslenmekten daha yeni kesilmiştim. Ama etrafimda ne olup ne bittigini iyi anlatmaktaydım ve şimdi bile hatırlamaktayım. Mehdi eğilip beni öptü ve sonra kucağına alıp beni cübbesi içine sardı. Sonra yanına oturttu ve hizmetlisinden yiyecek birşeyler getirmesini istedi. Altın ve gümüş işlemeli bir tabak içinde elma, üzüm gibi meyvalar getirildi. Mehdi bu tabağı benim önüme koydu. Ama ben bu meyvalari hiç yemek istemedim. Bunun üzerine Mehdi meyva dolu tabağı eline alıp bana uzattı. "Al tabağı hadi git; tabaktaki meyvaları ye bitir ve boş tabağı da şu şu adlı hizmetliye geri ver. Ben ona cevap olarak "Ben tabağı kendime saklarım. Meyvaları o hizmetli yesin." dedim. İmam Mehdi buna çok güldü ve benim kıymetli tabağı kendim için alip saklama isteğim onu düşündürmüştü. Benim için hayırlı dualar etti ve bana "Senin geleceğin çok muhteşem olacak." dedi.
Muizz çocukluğunda ve gençliğinde özel öğretmenlerden ders alarak gayet iyi bir Müslüman eğitimi aldı. Felsefe, fen bilgileri ve astrolojiye büyük ilgisi vardı. Arap edebiyatını gayet iyice öğrenmişti ve şiirler yazmaya başlamıştı. Klasik Müslüman eğitim dilleri olan Arapça ve Farsça yanında diğer lehçe dilleri öğrenmişti. Berberi ve Sudan'da konuşulan dil ve lehçeleri iyice bilmekteydi. Antik Yunan eserlerini orijinal dilde okuyabilecek kadar öğrenmiş idi.
Muizz 953'te babası halife El-Mansur Nasrillah ölmesi ile 22 yaşında Fatimiler Devleti tahtına çıkarak 4 Fatimi halifesi ve 14. İsmailiyye imamı olarak hüküm etmeye başladı.
Mısır'ın Fatimiler tarafından fethi
<!-- The heart of al-Muizz was set on the conquest of Egypt, the great dream ever present before his father and grandfather, which seemed now coming within the bounds of possibility. We have heretofore noticed that the Fatimid attempt to conquer Egypt began early in their reign.
Al-Muizz, however, with a comprehensive and more cautious policy in the Mediterranean and the Muslim world, was able to succeed where his predecessors failed. Having completely subjected the Maghrib to his control, he was able to rally the Katama tribe under the capable leadership of Jawhar for impending expedition against Egypt.
Kafur was succeeded by a twelve years old Abul Fawaris Ahmad. Under his rule, there had started an animosity between the vizir Abu Jafar bin Furat and Yaqub bin Killis, the treasurer. Yaqub was imprisoned, but was relieved soon by the intervention of Sharif Muslim al- Hussain, a great grandson of Imam Hussain. Yaqub bin Killis had gone to al-Muizz in Maghrib and informed the chaotic condition of Egypt. He also requested the Imam to take possession of Egypt. On the other hand, the Abbasids also neglected Egypt because of their internal wars. The people of Egypt ultimately knocked the door of Maghrib and wrote several letters to al-Muizz, inviting him to get rid of calamities. Al-Muizz confessed the offer and ordered for the preparation of large army to conquer Egypt. According to Ibn Khallikan (5th vol., p. 226), "The preparations for expedition against Egypt are a fair witness to the efficiency of the Fatimid logistics." Four months provisions were patiently amassed at the Qasr al-Ma, near Mansuria. Wells were dug and rest-houses built along the route between Tunisia and Egypt in 354/966, about three years before the invasion.
Al-Muizz determined to entrust the invasion of Egypt to his general, Jawhar, who had already proved his efficiency in the reduction of the western provinces, but just about this time, Jawhar fell ill, that no hopes were entertained of his recovery. In this state, he was visited by al-Muizz, who according to Ibn Khallikan (1st vol., p. 341) declared that Jawhar would not only escape from death, but make the conquest of Egypt. The health of Jawhar was restored soon. Al-Muizz attended with his court to bid him farewell and according to Makrizi (1st vol., p. 378), he said: "We are in need of your bodies and minds. Be it known to you that if you act on what we say, we can hope that God will ease our attack of the eastern countries, as he did of the western parts with your cooperation." He further said, "By God, if Jawhar goes alone to conquer Egypt, he will be able to take hold of it. You people will enter Egypt within remaining in your veils without offense, and will land at the ruins of the Tulunids, where a city shall be built, whose name shall be al-Qahira, which shall dominate the world." (Ibid.)
Thus, al-Muizz made his farewell speech to Jawhar's troops on the eve of their departure from the Maghrib in which he greatly emphasised the political and religious policy to be followed in the new dominion. He admonished his troops that "justice was the basis of the state, not oppression." If this principal were to be observed by all, he thought, the Katama warriors would eventually conquer the East as easily as they had conquered the West.
With the conclusion of his khutba, al-Muizz formally ordered Jawhar to set out, and ordered his princes to dismount and give Jawhar the salutation of departure; and this also obliged the great officers of the empire to dismount. Jawhar kissed the hand of al-Muizz, and mounted his horse and put his army on march.
Jawhar's march started from Kairwan with a huge army on 14th Rabi I, 357/February 4, 969. Ibn at-Tiqtaqa in his "al-Fakhri" (comp. 701/1302) quotes the poet, named Muhammad bin Hani Maghribi (d. 362/973) as follows: "No army before the army of Jawhar trotted and walked its charges by files of tens". Jawhar's army consisted of Arabs, Saqaliba, Rum and Berber tribes of whom the Katama was the largest. Ibn Khallikan (5th vol., p. 377) estimated at more than a hundred thousand men, and Nuwayri (d. 732/1332) writes in "Nihayat al-Arab" (ed. M. Jabir A. al-Hini, Cairo, 1984, p. 44) that it was later augmented by two hundred thousand men. The cost of the expedition is also given for 24 million dinars. More than a thousand camel loads of gold were also placed under Jawhar in order to meet extra expenses. With all his forces, Jawhar reached Barqa, whose governor, Aflah received him with honour. Jawhar directed his forces towards Alexandria, and conquered it without much opposition. When the people of Fustat learned the fall of Alexandria, they sent their deputation, who met Jawhar in a village, called Taruja on Rajab, 358/June, 969. Jawhar promised them for safe-conduct in writing. On 11th Shaban, 358/June 30, 969, the Fatimid general Jawhar overwhelmed the last feeble resistance of the Ikhshid forces near Jiza, and entered Fustat by crossing the Nile. He landed at the ruins of the Tulunid dynasty (254-292/868-905) on 15th Shaban, 358/July 4, 969 where he was received with honour.
In the same year, Jawhar dispatched a messenger towards Maghrib in presence of al-Muizz with the glad tidings that Egypt had fallen to the Fatimids. Ibn Hani, ready on the spot, recited a qasida which began:- The Abbasids are saying, "Has Egypt been conquered?" So say to them, "The matter has been decided!" Jawhar has already passed Alexandria: The heralds have announced it, and victory is his!
Cevher'in Mısır naipliği
<!-- It would be more accurate to describe the site of Fustat as a low-lying bank consisting of a plain and series of alluvial terraces stretching as far as the advanced spurs of the Jabal al- Muqattam, known as Jabal Yashkur. The Greeks named it Babylon, then it was known as Fustat, founded after the conquest by Amr bin al-Aas in 20/641, in the form of a camp, to the north of the ancient city. The name Fustat (fistat, fussat or fissat) means either a "military tent" or more probably, a "defensive moat" (Roman fossaton and Latin fossatum). In 258/872, Ibn Tulun, the chief of Egypt had built a huge palace at the foot of Jabal al-Muqattam and a great mosque in 261/875. Jawhar encamped his army at the northern plain of Fustat, almost away from the crowded parts of the city. Prof. Hitti writes in "Capital Cities of Arab Islam" (London, 1973, p. 111) that, "The victor lost no time in laying the foundation of his new capital. The site he chose excelled that of Baghdad in the number and importance of its forerunners, and the region around the site vied with that of the earlier capital."
On 17th Shaban, 358/July 6, 969, Jawhar drew the lines of the new city, and on the same night, he laid the foundation of a new city, named al-Qahira al-Muizia, or al-Qahira (whence Cairo through Italian). It is related that a lot of about 1200 yards square was marked by poles with ropes extending from one pole to the other. Mattocks in hand, labourers stood waiting for the sound of bells strung on the ropes, while the astrologers were busy calculating the most favourable conjunction of the planets to give the signal for starting digging. But a raven darted down, perched on the rope, and set the bells jingling. Down went the diggers mattocks. Mars (qahira al- aflak) was then at its zenith, therefore, the name of the new city was given al-Qahira, or al-Qahira al-Muizzia. It should, however, be noted that Masudi (d. 346/958) tells more or less the same story about the foundation of Alexandria by Alexander. Still from credible sources, it seems that al-Muizz had designed a plan of the city before Jawhar's departure and had selected its name as expressed in his speech.
The new city was built on a rectangular plan. Its width was about 1200 metres and spread on 340 acres of land, out of which 70 acres were occupied by the big palace. A large area was reserved for gardens and parks, and about 200 acres were distributed among the soldiers. The city was strongly fortified on all sides with iron-gates to protect from the invaders. In its north was the gate of Nasr, in south the gate of Zwella, in east the gate of Barqiya and the gate of Mahruk, and on its west were the gates of Saadat, Faraj and Khokhal.
John J. Pool writes in "Studies in Mohammedanism" (London, 1892, p. 165) that, "Cairo, in the time of her real greatness, in the days when the Fatimites ruled, must have been a capital to be proud of. And not only was the city famous for her unique situation and grandeur, but she earned renown in the East, as Cordova did in the West, for her encouragement of learning." Dr. T.J. De Boer writes in "The History of Philosophy in Islam" (New York, 1967, pp. 5-6) that, "For a short time Aleppo, the seat of the Hamdanids, and for a longer time Cairo, built by the Fatimids in the year 969, - have a better claim to be regarded as the home of intellectual endeavour than Baghdad itself."
The preachers in the mosques were forbidden to wear the black garment usual under the Abbasids, and were ordered to use white instead. It was also ordered that every Sunday a court should be held for the inspection of complaints for hearing of petitions against the officials. Jawhar introduced financial reforms and accelerated the economical conditions, and the peace and prosperity were restored very soon in Egypt.
Jawhar's first step after laying down the city wall with four gates was to start on the two major projects: the Imam's palace and the mosque. The palace complex occupied the central area of 116,844 square yards. It was large enough to accomodate the imperial household and servants and to provide offices for government officials and army officers. In course of time it came to have 4000 rooms.