cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7mm Remington Magnum
Çap için uzak mesafe atışlarında en fazla kullanılan 165 grainlik mermiler olup ayrıca bazı üreticiler tarafından 175 grainlik mermiler oldukça başarılı bir şekilde üretilip kullanıma sunulmaktadır. Ancak çapı en büyük dezavantajı yakın mesafe atışlarında gereksiz biçimde fazla enerji barındırıyor olması ve yakın mesafe avları için küçük çapta yüksek miktarda enerji barındırmasından dolayıdır. Ayrıca küçük çapına rağmen yüksek enerji barındırması oldukça fazla biçimde namlu yüklenmesi (over bore) oranına sahip olması da çok büyük bir dezavantajdır. Buna göre bir 7mm Remington Magnum namlusu aynı malzemelerden ve oranlarda üretilmş diğer kalibre namlularına göre .50 BMG namlusundan biraz daha fazla namlü ömrüne sahip olacaktır. Ayrıca ardışık takip atışlarında da namlu ömrü ona göre daha da düşecektir.
7mm Remington Magnum vs. .300 Winchester Magnum
.30-06 Springfield vs. .308 winchester kıyaslaması gibi oldukça tartışılan bir konudur. Ancak oldukça tecrübeli kişilerin anlatabildiği yerlerde iki çapın oldukça fazla örtüşen çekirdek düşüş eğrisinden dolayı söylenen şey ¨.300 Win Mag 7mm Rem Mag'in yapabileceği her şeyi yapar ancak daha iyi bir şekilde¨ olarak tanımlanır. .300 Win mag .30 kalibre bir çekirdeğe sahip olduğundan namlu yüklenmesi 7mm Rem Mag'den daha düşük olup namlu ömrü daha fazladır. ancak 7mm Rem Mag'den çok daha fazla geri tepme gücü ve patlama sesine shaip olduğundan 7mm'ye karşı dezavantajları olarak sayılabilir. Dolayısıyla 7mm rem Mag bir silah Muzzle Brake olmadan nispeten konforlu birşekilde özellikle daha iri cüsseye sahip atıcılar tarafından kullanılabiliyor iken .300 win mag Muzzle Brake, recoil pad ve kick stop sistemleri olmadan neredeyse konforlu biçimde kullanılamaz bir çaptır.
Sinop'ta 1999 Türkiye genel seçimleri
18 Nisan 1999 Genel Seçimleri''' Sinop ili sonuçları;
Mehmet Çubuk
1935 yılında Bartın’da doğan Mehmet Çubuk ilk ve ortaöğrenimini Zonguldak’ta tamamladı. Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Mimarlık Bölümü’nden 1961 yılında mimar olarak mezun oldu. 1962 yılında Fransa’ya giderek Sorbonne Üniversitesi’nin Beşeri Bilimler Fakültesi Şehircilik Enstitüsü’nde akademik çalışmalar yaptı. 1966 yılında Türkiye’ye geri döndü. 1975 yılında Mimar Sinan Üniversitesi’nde kurulan Şehircilik Araştırma Enstitüsü’nden bilimsel çalışmalar yaptı. 1966 yılında asistan, 1973 yılında doçent ve en sonunda profesörlük unvanına da alan Mehmet Çubuk 2002 yılında Mimar Sinan Üniversitesi’ndeki akademik görevinden emekli oldu.
Henry Février
Yaşamı ve eserleri
Henry Fevrier ileri mizik eğitimini Paris Konsevartuarı'nda aldı. Hocaları arasında ünlü besteciler Jules Massenet ve Gabriel Fauré, bulunmaktaydı. Ayrıca tanınmış Fransız müzik hocası "André Messager" den özel muzik dersleri aldı.
Mehmet Çubuk
Ayrıca Büyük İstanbul Otogarı (Esenler Otogarı)'nın mimarıdır.
Henry Février
Yaşamı ve eserleri
İlk kompozisyonları oda müziği janrında olmakla beraber, hazırladığı opera ve operet eserleri ile tanınmıştır. Bunlar arasında Le Roi aveugle (1906), Monna Vanna (1909), Carmosine (1913), Gismonda (1919), La Damnation de Blanchefleur (1920), L'İle désenchantée (1925), Oletta (1927), La Femme nue (1929) v3 Sylvette (1932) bulunmaktadır. Diğer eserleri arasında tiyatro oyunlarına eşlik eşlik yapan müzik besteleri de bulunur. Bunlar arasında Ağnès, dame galante (1912) ve Aphrodite (1914) oyunları vardır. Février 1940'lı yılları içinde müzik bestelemeği bırakmıştır.
Oğlu ünlü Fransız piyanisti "Jacques Février"dir
Fribourg (Şehir)
Fribourg (Almanca: Freiburg), İsviçre'de, Fribourg kantonunun merkezi kent.
Tarih
La Sarine (Saane) Nehrinin derin bir menderesine egemen, korunmalı kesiminde yer alır. 1157'de Zähringen dükü IV. Berthold'un nehir geçidini denetlemek amacıyla kurduğu kent, 1277'de Habsburg hanedanından Rudolf'un oğullarına geçti. 1452'de Habsburg egemenliğinin sona ermesinden sonra, Savoie düklerine bağlandı. 1476'da Burgonya dükü Charles'ın (Korkusuz) Grandson ve Morat'da (bugün Murten) yenilgiye uğratılmasında önemli rol oynadı ve 1481'de tam üye olarak İsviçre Konfederasyonu'na kabul etti. 1798'de Fransız kuvvetlerinin işgaline uğradı ve Helvetia Cumhuriyeti'ne katıldı. 1803'te Napoléon'un Arabuluculuk Yasası'na göre yeniden oluşturulan İsviçre Konfederasyonu'na bağlı kantonlardan biri oldu.
Orta Çağ'da kurulan, Katoliklerin oturduğu eski bir ticaret kenti olan Fribourg'un Katolik niteliği, karşı-reform hareketiyle ve daha yakın geçmişteki başka olaylarla (1889'da Katolik Üniversitesi'nin kurulması, 1924'te piskoposluk olması) doğrulanmıştır.
Yapılar
Kentin en eski bölümü (Le Bourg), nehir kıyısından yüksektedir; Neuveville, Auge ve Planche (Matte) mahalleleri aşağı kenti oluşturur. Bourg'un batısında ve daha yüksek kesimlerde, Places ve Pérolles adlı yeni mahalleler yer alır. Eski mahalleler, Gotik cepheli evleri, 13-17. yüzyıllar arasında kenti tümüyle çevreleyen surları, kule ve kapı kalıntılarıyla hâlâ Orta Çağ görünümünü taşır.
Orta Çağdan kalma yapılar arasında Fribourg Katedrali (13.15. yy), 15. yüzyıl altar arkalığıyla (reredos) Fransisken tarikatı kilisesi (1281, 1748'de yenilendi), barok üsluptaki altar arkalığıyla eski St. Maurice Augustinus Kilisesi (1255), çok sayıda şapel, eski rahip ve rahibe manastırları sayılabilir. Belediye binası 1506-22'de, kulesi 1642'de yapılmıştır.
La Sarine Nehri üzerinde çeşitli köprüler vardır. Bunların en ünlüsü yedi kemerli Zähringen Köprüsü'dür. Lozan-Cenevre-Fribourg piskoposluk bölgesinin ve bir Katolik devlet üniversitesinin (1889) merkezi olan Fribourg, İsviçre Katolikliğinin odak noktasıdır. Kentteki kiliselerle Sanat ve Tarih Müzesi'nde koruma altında olan çok sayıda sanat yapıtı vardır.
Ulaşım
Lozan'dan Bern'e giden ana demiryolunun üzerinde yer alan ve Murten ile Payerne'e giden hatların kavşak noktası olan Fribourg, aynı zamanda bir otobüs ve posta hizmetleri merkezidir. Bern Havaalanı Fribourg'a bir saat uzaklıktadır.
Ekonomi
Bölgesel tarım pazarı olan Fribourg'da daha sonra çok yönlü bir sanayi kurulmuştur. Kentte bir dökümhanenin yanı sıra bira, çikolata, mukavva kutu, makine, elektrik donanımı, ağaç ürünleri, giysi ve kimyasal madde fabrikaları bulunur.
Fribourg'un, turistik çekiciliği olan özgün ve güzel görünümlü kesimi, eski kentin tam ortasındadır, ama kent günümüzde, Orta Çağdan kalma surların dışındaki platolara doğru yayılmaktadır.
Nüfus
İki resmî dili olmasına rağmen (Fransızca ve Almanca) halkının büyük bölümü (% 65) Fransızca konuşur, Fransızca'yı, Almanca (% 21.2) ve İtalyanca (% 3.8) izler. İsviçre'nin dil sınırında olan Fribourg'da, 19. yüzyıla kadar Almanca tek resmî dilken, sanayileşmeyle başlayan Fransızların bölgeye göç etmesiyle Almanca zamanla yerini Fransızcaya bıraktı.
Hamdi Dayı
Hamdi Dayı ya da Hamdullah Dayi, (d. 1904, Muş) - (ö. 30 Kasım 1962), Türk siyasetçidir.
İlkokul mezunudur. Çiftçilik ve Tüccarlık, Muş İl Genel Meclisi Üyeliği, TBMM VIII. Dönem (Ara Seçim) ve IX. Dönem Muş Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve sekiz çocuk babasıdır.
Nanoakışkan
Nanoakışkan, nanoparçacıkların bir sıvı içerisindeki süspansiyonlarına denir. Nanoakışkanlar yüksek ısıl iletim katsayılarıyla ısı transferi artırımı için gelecek vadetmektedirler. Nanoparçacık olarak metaller, oksitler, karpitler ya da nanokarbon tüpler kullanılabilir. Temel akışkan olarak su ya da etilen glikol kullanılır.
Menşur
Menşur, Osmanlı Devleti'nde padişah tarafından vezir, beylerbeyi gibi yüksek rütbeli memurların atanmasına ilişkin verilen özel beratlara verilen isim.
Sadece Osmanlı'da verilmez. Bu ferman Abbasi Halifeliği döneminde halifenin Selçuklu hükümdarlarını meşruluğunu tanımak ve yaymak için çoğu zaman Bağdat'tan payitahta elçiler yahut görevliler aracılığı ile yollanırdı. Hükümdar hilat giyer, kılıç kuşanır ve bu fermanı teslim alırdı. Sultan Alp Arslan 1064 yılında bu menşurlardan birine malik olmuştu.
Kaime
Kaime şu anlamlara gelebilir:
Futbolda ırkçılık
Irkçılığa karşı cezalar
21 Mayıs 2009’da Belçika Birinci Lig takımlarından Anderlecht’te forma giyen Jelle Van Damme, Standart Liège’in savunma oyuncusu Oguchi Onyewu’ya "pis maymun" dediği gerekçesiyle ırkçılıkla suçlandı.
Belçika Kraliyet Futbol Federasyonu bu oyuncuya bir sezon ihraç cezası verdi.
Hollanda’nın ünlü kulübü Ajax’ın golcüsü Kenneth Perez 2006 yılında Twente ile oynanan maçta siyahi olan yan hakeme ırkçı söylemde bulunduğu için 5 maç ve 12 bin 500 Avro ceza aldı. Perez yaptığı hakaretten dolayı ayrıca kamuoyu önünde özür diledi.
Dafni Manastırı
Daphni veya Dafni (Modern Yunanca: Δαφνί; Katarevusa: Δαφνίον, Daphnion) Athinon Caddesi'nin güneyindeki Chaidari banliyösünde, Atina'nın merkezinden 11 (6.8 mil) kilometre uzaklıkta yer alan 11. yüzyıl Bizans manastırıdır. Eleusis'e giden Kutsal Yol üzerinde aynı adı taşıyan ormanın yakınında bulunmaktadır. Orman, yaklaşık 18 km2 (7 mi2) kapsar ve defne korusunu çevrelemektedir. "Daphni", Daphneion'dan (Lauretum) türeyen "defne korusu" anlamına gelen modern Yunan ismidir.
Kavaklıdere, Alucra
Kavaklıdere, Giresun ilinin Alucra ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılına tarihlenen Türk kaynağında Rumca kökenli Civrişon olarak geçmektedir.
Revolver (film)
Revolver (Fransızca:Tabanca) 2005 yapımı bir gerilim filmidir. Senaryo ve yönetmen Guy Ritchie'ye aittir. Guy Ritchie, karısı Madonna'nın başrolünde olduğu Swept Away filminin aksine bir film yapmıştır. Ancak film yine de eleştirmenler tarafından yerden yere vurulmuş, Madonna tarafından ise savunulmuştur. Guy Ritchie ilk filmlerinin aksine bu sefer komedi unsurları kullanmadan daha çok gerilim ve düşünce yaratan film çekmiştir. Filmde bazı animasyon sahneleri de gözükmektedir. Filmin birçok sahnesi aynı filmde de bazı sahnelerde görülebilen satranç tarzında ilerlemekte ve satranç kuralları üzerindende bahsedilmektedir. 2005 yapımı filmin başrol oyuncusu Guy Ritchie tarafından dünyaya tanıtılmış ve Ritchie'nin favori oyuncusu Jason Statham'dır. Statham, filmde bir kumarbaz olan fakat kardeşi ile onun ailesinin ölümünü engellemek üzere istemediği bir kumara giren ve ardından da tam 7 yıl iki dolandırıcıyla hücre hapisi yatmış, onlar gizlice dolandırıcılık yaparken kendisi sadece kitap okuyarak ayrıca ruh sağliğında kötüye gitmiş olan Jake Green rolünde, Ray Liotta filmde Jake Green'in intikam almak istediği ve tüm suçları onda gördüğü Dorothy Macha rolünde, André Benjamin (veya "André 3000") Avi rolüyle karşımıza çıkıyor. Kahramanımız Jake Green, bazen başına gelmedik olayları bile düşünen ve öyle olsa ne olurdu diye hayal etmesinin yanı sıra kafasının içerisinde Sam Gold diye bir adam oluşan aynı zaman garip bir şekilde asansör korkusu olan bir adamdır. Onu iki adam bir nevi patronluk etmektedir, Green'in görevi ise onlara tamamen bir şey söylemeden yardım etmektir.
Oyuncular
Jason Statham → Jake Green Ray Liotta → Dorothy Macha Vincent Pastore→ Zach André Benjamin→ Avi Terence Maynard→ French Paul Andrew Howard→ Billy Mark Strong→ Sorter
Yaş Sınırı
Film bazı sahneler,küfür ve şiddetten dolayı 13 yaş ve üzeri yaş grubuna uygun görülmüştür.
Mimar Kemaleddin
Ahmed Kemaleddin (1870; Acıbadem, Kadıköy, İstanbul – 13 Temmuz 1927; Ulus, Ankara), 20. yüzyılın başlarındaki çalışmalarıyla tanınan ve Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'nın önde gelen isimlerinden olan Türk mimar.
Yaşamı
1870 yılında orta sınıfa mensup bir ailenin tek çocuğu olarak İstanbul'un Acıbadem semtinde dünyaya geldi. Babası Bahriye Miralaylarından Ali Bey, annesi Sadberk Hanım'dır. İlköğrenimine 1875'te İbrahim Ağa İbtidai Mektebi'nde başladı. Ortaöğrenimini 1881'de babasının görevi dolayısıyla gittikleri Girit'te sürdürdü; bir süre sonra ailesiyle birlikte İstanbul'a döndüler ve orta öğrenimini burada Numune-i Terakki’de (İstanbul Erkek Lisesi) bitirdi. Bu sırada mühendisliğe ilgi duymaya başladı ve 1887'de 17 yaşındayken Hendese-i Mülkiye Mektebi'ne (İstanbul Teknik Üniversitesi) kaydoldu.
Eğitim kariyeri
Mühendislik eğitimini birincilikle tamamladığı 1891'de, aynı okulda öğretim görevlisi olarak bulunan Alman akademisyen Jachmund'un asistanlığına atandı. Bu görevi dört yıl yürüten Mimar Kemaleddin, bu arada okul dışında özel bürosunu açarak ilk eserlerini tasarlamaya başladı. 1895'te mimarlık eğitimini geliştirmesi amacıyla hocası Jachmund'un desteğiyle ve devlet bursuyla Almanya'ya gönderildi ve Berlin'deki Charlottenburg Teknische Hochschule'ye (teknik yüksek okul, günümüzde Berlin Teknik Üniversitesi) iki yıl devam etti. Daha sonra iki buçuk yıl da çeşitli mimarlık bürolarında çalışarak deneyim kazandı.
1900'de İstanbul'a döndü ve öğretim üyeliğine tekrar başladı. Hocası August Jachmund'un Türkiye'den ayrılmasının ardından, onun verdiği mimarlık derslerini üstlendi.
Teknik kariyeri
1908'de Osmanlı Mimar ve Mühendis Cemiyeti adıyla bu meslek dallarının Türkiye'deki ilk meslek odasını kurmuştur. 1909’da II. Abdülhamid’in tahttan indirilmesi üzerine İttihat ve Terakkî üyesi olan Halil Hammâde Paşa Evkaf Nazırı olunca, buranın başmimarlığına getirilen Kemaleddin Bey de yeni kurulan İnşaat ve Tamirat Müdürlüğü’ne tayin edildi. "Şark Demiryolları Şirketi" adına dört tren istasyonu tasarladı. Bu şirket için ilk olarak Filibe Garı’nı tasarlayan mimar bu yapıda gösterdiği başarı nedeniyle, Selanik ve Edirne Garlarını tasarlamakla görevlendirilmiş, Selânik Garı’nın yalnızca temelleri atılmış, Edirne Garı ise genel olarak 1914'e kadar bitirilmiştir. Edirne de yapımına 1908 yılında başlanan Ticaret Lisesini tasarladı. Okul binası 1910 yılında Terakki Kız Mektebi adı ile öğrenime başlamıştır. Mimarın tasarladığı diğer istasyon olan Sofya Garı’nın II. Meşrutiyet'ten önce gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Günümüzde Trakya Üniversitesi rektörlük binası olarak hizmet veren Edirne Garı’nın kesin tasarım yılı saptanamamışsa da, tasarımının II. Meşrutiyet’in ilk yıllarında tamamlandığı, inşaata Balkan Savaşı’ndan önce 1911-1912’de veya savaştan ve Edirne’nin geri alınmasından sonra 1913'te başlandığı, yapının 1914'te savaş nedeniyle yarım kaldığı, ancak Cumhuriyet’ten sonra, 1930’da işletmeye açılabildiği bilinmektedir.
Tarihi yapıların restorasyonu ve yeni yapıların tasarımıyla ilgilendiği bu dönemde, Osmanlı mimarisinin ilkelerini inceledi ve kendi mimari üslubunu şekillendirdi ve ulusal mimari konusundaki düşüncelerini geliştirdi.
1910’ların başından ölümüne kadar yoğun bir tempoda çalışarak, hem Türkiye’de, yoğunluklu olarak da İstanbul'da, hem de yurtdışında eserler verdi ve mimari çalışmalarında bulundu. Mescid-i Aksa'nın restorasyonu çalışmaları için bir süre için Kudüs'te kaldı ve Türkiye'ye dönüşünde yeni başkent Ankara'da kurulan yeni yapılar üzerinde yoğunlaştı.
Ölümü
Mimar Kemaleddin, 13 Temmuz 1927 tarihinde Ankara'da beyin kanaması sonucu öldü.
Mezarı Bayezid Camii haziresinde bulunmakta olup, 2007'de yeniden düzenlenerek anısına bir mezar anıtı eklenmiştir.
Mimari üzerine görüşlerini de içeren notları İlhan Tekeli tarafından 1997 yılında "Mimar Kemalettin'in yazdıkları" başlığı altında kitaplaştırılmıştır. Mimar Kemaleddin, besteci İlhan Mimaroğlu'nun babasıdır.
Kırda Öğle Yemeği
Kırda Öğle Yemeği  ya da Kırda Piknik () Fransız ressam Édouard Manet'nin 1862 - 1863 yılları arasında tamamladığı tablosudur. Eser, şu anda Paris'teki Orsay Müzesi'nde sergilenmektedir.
Mimar Kemaleddin
Ölümü
Mimar Kemaleddin Bey, 16. yüzyılda yaşamış ve Beyazıt Camii'nin mimarlarından biri olması muhtemel meslektaşı Kemaleddin ile karıştırılmamalıdır.
Kırda Öğle Yemeği
Tabloda, çıplak bir kadın iki giyinik erkekle kırda piknik yaparken betimlenmiştir. Arka planda başka bir kadın ise suyun içinde yıkanmaktadır. Manet, Kırda Öğle Yemeği ile 1863'teki Paris Salonu'na başvurdu. Salonun jürisi bu çalışmayla birlikte 3.000 eseri daha reddedince imparator III. Napolyon'un emriyle bir Reddedilenler Salonu açıldı ve tablo orada sergilendi.
O döneme kadar Diego Velázquez ve Francisco Goya gibi İspanyol ressamlardan etkilenen Manet'nin bu tablosu, İtalyan Rönesans ustalarına göndermeler içeriyordu. Ressam, eserin konusunda Tiziano Vecellio'nun Fiesta Campestre'sinden, kompozisyonunda ise Raffaello Santi'nin tasarladığı, Marcantonio Raimondi'nin oyduğu Paris'in Yargısı isimli gravürden esinlendi. İçerdiği tarihî göndermelere rağmen modern tarzda çizilmiş olan resmi, çağdaş giyinişli iki erkekle çimenlerin üzerinde oturmuş çıplak bir kadın betimlemesi olarak algılayan halk ve eleştirmenler eseri müstehcen buldular. Kırda Öğle Yemeği, hem konusu hem de tarzıyla sergilendiği günlerde skandal yarattı.
Mimar Kemaleddin
Eserleri ve çalışmalarından bazıları
<td width="30%" valign="top" |zemin rengi = #ffffff>
Kırda Öğle Yemeği
Édouard Manet'nin favori modeli Victorine Meurent, ileride ressamın kayınbiraderi olacak heykeltıraş Ferdinand Leenhoff ve ressamın erkek kardeşleri Gustave ve Eugène Manet'nin poz verdikleri tablo, geniş fırça darbeleri, farklı ışık gölge kullanımı, renk seçimi, çıplak modelin izleyicinin gözlerinin içine doğrudan bakması ve bir hikâye anlatmaması sebebiyle modern resmin başlangıcı kabul edildi. Émile Zola, Stéphane Mallarmé, Charles Baudelaire gibi sanatçılar, gelen eleştirilere karşı eseri savundular.
Gerçekçilik anlayışı aynı dönemde yaşamış Gustave Courbet'nin çalışmalarıyla karşılaştırılan Kırda Öğle Yemeği, Manet'nin diğer iki tablosu Oylmpia (1863) ve Folies-Bergère'de Bir Bar (1881) ile birlikte modernizmin simgesi kabul edildi. Eser, Pablo Picasso, Mary Cassatt, Paul Cézanne, Claude Monet gibi ressamları etkiledi. Bu tarzıyla Manet, izlenimciliğin de temellerini atmış oldu.
Açıklama
İlk kez 1667 yılında Fransız Güzel Sanatlar Akademisi tarafından açılan Paris Salonu, şehirdeki kamuya açık tek sanat sergisiydi. Her sene düzenlenen sergiye katılacak eserleri, sanat konusunda muhafazakâr akademisyenlerin oluşturduğu bir jüri heyeti seçiyordu. Heyet, özellikle genç ve modern ressamların tablolarını reddetmesi ile ünlenmişti. 1863 yılında, yaklaşık 5000 başvurunun 3000 tanesi reddedildi. Eserleri sergiye kabul edilmeyen ressamlar durumu protesto ettiler. Şikayetler üzerine, Fransa imparatoru III. Napolyon, tabloların başarısına halkın karar vermesi gerektiğini söyleyerek bir Reddedilenler Salonu (Salon des Refusés) açılmasını emretti. Paris Salonu'na kabul edilmeyen Manet de Kırda Öğle Yemeği ' nin de aralarında bulunduğu çalışmalarını bu salonda sergiledi. O sene, Reddedilenler Salonu'nda Manet haricinde Camille Pissarro, Paul Cézanne, James Abbott McNeill Whistler gibi ressamların eserleri de yer aldı. Kırda Öğle Yemeği, sergiyi gezen halkı, eleştirmenleri ve hatta imparatoru dehşete düşürdü ve büyük bir skandal yarattı.
Tabloda, görünüşlerinden ressam oldukları izlenimi edinilen modern giyinişli iki erkek, suyun kenarındaki çimenlerde çıplak bir kadınla sohbet etmektedir. Kadının çıplak olmasının sebebi büyük ihtimalle az önce suda yıkanmış olmasıdır. Grubun yanında içinde şeftaliler, kirazlar, içecek şişeleri ve diğer yiyeceklerin olduğu bir piknik sepeti de vardır. Arka planda bir başka kadın ise yıkanmaya devam etmektedir.
Eserin ilk ismi Le bain (Banyo) idi ve Reddedilenler Sergisi'nde bu isimle sergilendi. Manet, şaka olarak La partie carrée olarak isimlendirdiği tablosuna daha sonra Le Déjeuner sur l'herbe (Kırda Öğle Yemeği) ismini verdi. Kırda Öğle Yemeği, Reddedilenler Salonu'nda diğer iki Manet tablosunun ortasında sergilendi. Çalışmanın sol tarafında Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde, sağ tarafında ise Majo Giysileriyle Delikanlı yer aldı.
Sanat tarihçilerinin modern resmin başladığı yer olduğunu iddia ettikleri Reddedilenler Sergisi, hem büyük bir başarı kazandı hem de Kırda Öğle Yemeği sebebiyle büyük bir skandala sebep oldu. Ressamın favori modeli Victorine Meurent, erkek kardeşleri Eugène Manet ile Gustave Manet ve ileride kayınbiraderi olacak heykeltıraş Ferdinand Leenhoff'un modellik ettiği tablo, kamuoyuna göre geleneksel bir doğa manzarasını değil, Paris'in parklarında önüne gelenle yatan bir kadını temsil ediyordu. Dönemin eleştirmenlerinden biri, eseri gören halkın düşüncelerini şu şekilde cümlelere döktü: "Kibar fahişe sınıfına ait bayağı bir kadın çıplak bir şekilde giyinik iki şehirli züppenin yanında utanmadan oturuyor. Erkekler ise tatillerinde erkekmiş gibi davranan oğlan çocukları gibiler. Bu tablo ressamın bize bir şakası olmalı: Utanç verici ve kapanmaz bir yara."
Kırda Öğle Yemeği ' nde arka plandaki ağaçlar barbizon ekolünü anımsatacak biçimde çizildi. Öte yandan Manet, tablonun sol alt köşesine yerleştirdiği meyvelerle natürmort geleneğine de yer vermiş oldu. Sağ tarafta duran adamın pozu, iki erkeğin diyalog içinde olduğunu gösteriyordu. Ön plandaki kadın, cesur bakışları ile hem izleyicinin dikkatini çekiyor hem de arkada bir başka kadın olmasına rağmen iki erkek eşlikçisinin ilgisini kendisinde tutuyordu. Ressam, tüm kişileri teatral bir pozda çizdi. Bir yirmi birinci yüzyıl izleyicisinin bu tablonun neden skandal yarattığını anlaması zor olabilir. Eseri sergide gören izleyicileri rahatsız eden, kıyafetleri düzensiz bir şekilde yanında duran ön plandaki çıplak kadının doğrudan kendilerine bakması ve döneminin tanınan bir kişisi olmasıydı. On dokuzuncu yüzyılda, çıplak vücut çizilecekse tablonun konusu uzak çağlardan ya da yerlerden seçilirdi.
Manet, Kırda Öğle Yemeği ' ni ancak Reddedilenler Salonu'nda sergileyebilirken, Alexandre Cabanel, çıplağı Venüs'ün Doğuşu ile Paris Salonu'nda büyük övgüler alıyordu.
İlham
Manet'nin çocukluk arkadaşı ve daha sonra biyografisini yazacak olan Antonin Proust, Kırda Öğle Yemeği fikrinin kaynağının ressamla parkta geçirdikleri bir gün olduğunu açıkladı. Proust'un 1890'da anlattıklarına göre, ikili bir pazar gününü Argenteuil'e gidip Seine Nehri'nin kenarına oturup beyaz filikaları izlemişlerdi. Bu sırada bazı kadınların suyun içinde yıkandığını gören Manet, "Öyle görünüyor ki bir çıplak çizmeliyim. Evet, mutlaka bir tane yapacağım. Atölyede iken bir Giorgione kadınının müzisyenlerle birlikte oturuşunu kopyalamıştım. Tablo çok karanlıktı. Şimdi her şeye baştan başlayıp görünür bir atmosferde bu gördüğümüz insanlara benzer insanlar çizeceğim." diyerek niyetini açıklamıştı.
İkonografi ve yaratıcılık
Kırda Öğle Yemeği'ni yaptığı dönemlerde Manet'nin tarzı da seçtiği konular kadar ilgi çekici bulunuyordu. Aydınlık ve karanlık ögeler arasında hiçbir geçiş yapmayan ressam, bilinen yumuşak tonlar yerine güçlü kontrastları tercih ediyor ve perspektife önem vermiyordu. Kırda Öğle Yemeği, ressamın Rönesans'tan beri var olan resim geleneğini kırıp modern sanatın başlamasına sebep olduğu önemli bir yapıtaşıdır.
Manet'nin Kırda Öğle Yemeği'nde çıplak bir kadının tamamen giyinik iki erkeğin yanında oturmuş olması halkın büyük tepkisini çekti. Diğer ressamların da daha önce çıplak kadınlarla giyinik erkekleri bir arada çizmiş olmalarına rağmen, eserin bu kadar eleştirilmesinin sebebi Manet'nin yarattığı sahnenin gerçek görünmesiydi. Tablodaki gerçekçilik, süregelen resim geleneğini kırıyordu. Çıplak kadın, bakışları ile izleyicileri utandırıyordu; oysa yanında oturan iki erkek kadının durumuyla ilgilenmiyor gibi görünüyorlardı. Tabloda ressam, karakterlerinin ne yaptığını değil, onları ve çevrelerini nasıl algıladığını anlatmaya çalıştı. Karakterleri üç boyutlu figürler olarak değil, parlak renklere sahip geniş iki boyutlu şekiller olarak çizdi.
Bu tarzıyla da Manet izlenimciliğin temellerini atmış oldu. Ayrıca, geniş fırça darbeleri kullanarak farklı renkleri yan yana yerleştirmesi ve şekillerin gerçek görünmesi için fırça darbelerini gizlemeye çalışmaması, tablodaki diğer izlenimci ögelerdi. İzleyicinin tuval üzerindeki boyayı görmesinden yana olan Manet, ışığa odaklandı.
Rönesans eserlerinde giyiniklik bedeni temsil ederken, çıplaklık bedenden ayrılmış olan ruhani gücü temsil ederdi. Örneğin, Botticelli'nin Venüs'ün Doğuşu isimli eserinde kadının denizin ortasında çıplak bir şekilde doğmasının sebebi, ruhani gücün bedenden ve bu yüzden de elbiselerden ayrı olmasıdır. Oysa Manet çıplağını idealleştirmediği ve tanrısal göstermediği için dönemin sanat severlerini çok şaşırttı. Daha sonraki yüzyıllarda yaşayan ve çıplak kadınları sinema filmlerinde, reklamlarda, televizyon dizilerinde sık sık gören insanların aksine, bu izleyiciler için çıplaklık ancak klasik betimlemelerde kabul edilebilirdi.
Sanat tarihçileri, Manet'nin renk konusunda bir devrim yaptığını iddia ettiler. Geniş fırça darbeleri kullanan ressam, önden gelen ışık kaynağı ile modelleri aydınlatarak biçimlendirmeyi azalttı ve renkler arasındaki geçişlerin çok sert olmasını sağladı. Eserdeki ana şekiller ya hiç ışıklandırılmamıştı ya da tek kaynaktan gelen ışıkla aydınlatılmıştı. Tuval yüzeyindeki renklerin düzenlenmesine çok önem veren sanatçının tablosu bir taslak gibi görünüyordu. Işıklandırmanın önemli rol oynadığı bu tabloda Manet, modern bir yaklaşımla göz aldatmalarından uzaklaştı ve yüzeyin iki boyutluluğuna dikkat çekmeye yöneldi. Tablonun perspektifindeki kasıtlı beceriksizlik, eserdeki ögelerin sahne malzemelerine benzemesi ve doğal olmayan ışık, modellerin ressamın stüdyosunda poz verdiğini ispatlıyordu. Modeller, özellikle de çıplak model, bilinçli olarak doğal olmayan bir şekilde çizilmişti. Titian'ın çıplakları izleyiciyi kendisine dokunmaya çağırır gibiyken Manet'nin modeli sadece övücü olmayan bir şekilde çizilmemiş, aynı zamanda sert bir ışıkla önden aydınlatarak teninin solgun görünmesi sağlanmış ve bedeninde kaba kahverengi lekeler oluşturulmuştu. Bedenin idealleştirilmemiş bu hali, ön plandaki başarılı piknik sepeti natürmortu ile tezat oluşturuyordu.
Şekilleri basitleştiren, hacim verebilmek için açık tonlarla koyu tonları birlikte kullanan, manzarayı bir fotoğraf makinesinin gerçekçiliği ile resmeden Manet'nin bu tekniği izleyicileri resim yüzeyine odaklanmaya zorladı. Rönesans'tan beri ressamlar, bir pencereden bakıldığında görülebilecek manzaralara yoğunlaşmışlardı. Oysa Manet'nin küçültülmüş modellemesi ve perspektifi, izleyicinin dikkatini boyanmış şekillerle kaplı düz alana çekiyordu.
Eserdeki karakterler arasındaki ilişkinin anlaşılamaması sebebiyle tablo, izleyicileri için hâlâ gizemini korumaktadır. O dönemde sandala binen, yürüyüş yapan, dans eden, içki içen ya da tiyatro seyreden çiftlerin tabloları sık sık yapıldı. Bu çalışmalarda vurgulanan çoğunlukla kadın olurken, erkek bir eşlikçi olarak çizildi. Kırda Öğle Yemeği'nde de yemek yemek, içki içmek, banyo yapmak ya da sandalla gezmek gibi konulara yer verilmişti. Fakat, modelin bu aktiviteleri yapmak için çıplak olması gerekmiyordu. Arka planda banyo yapan kadın bile giyinikken, ön plandaki kadının çıplaklığın sebebi anlaşılamadı ve tablonun, içerdiği herhangi bir temayı anlatmak için çizilmediği görüşünü doğurdu. Ayrıca model, erkeklerle cinsel ilişkiye girmek amaçlı üstünü çıkarmış gibi de görünmemektedir. Erkekler de kadının çıplaklığının farkında değil gibidirler. Ferdinand Leenhoff'un bakışları uzaktaki bir noktaya odaklanmış gibiyken Gustave/Eugène Manet kadının baktığı yöne bakmakta fakat kadınla ilgilenmemektedir.
Kırda Öğle Yemeği ' ndeki iç içe geçmiş çok sayıdaki tür, Jackson Pollock tablolarındaki birden çok sayıdaki metafora benzer. Tablo bir manzara resmi ya da tarihi resim değildir. Natürmort ya da nü de değildir. Bu türlerin daha fazlasıdır. Manet, modern bir ressam olarak eserine "güzel bir resim" haricinde hiçbir şey koymamayı düşünmüş ve tabloyu sanata dikkat çekmek için kullanmıştır. Kırda Öğle Yemeği ' ni gizemli, anlaşılmaz, kışkırtıcı ve edepsiz gösteren de ressamının bu uğraşıdır.
Destekleyenler
Gelen tepkiler üzerine Manet'yi ilk savunan, genç roman yazarı ve eleştirmen Émile Zola oldu. Kırda Öğle Yemeği ' nin ardından Olympia da skandal yaratınca, Zola toplum tarafından anlaşılamayan ressamı savunmak için makaleler yazdı. Bu makaleler aynı zamanda Manet'yi Zola'nın modern düşüncelerini açıklayabilmesi için temsilcisi konumuna getirdi. Zola, makalelerinde Kırda Öğle Yemeği'ndeki çağdaş ışık gölge kullanımına dikkat çekti ve eserin sanatsal değerinin yüksekliğinden dem vurdu. Eserle ilgili olarak yazar şunları söyledi:
Manet'nin tuvalindeki anlamın, makullüğün reddinde saklı olması, ressamın eserlerini kendi yazdıklarıyla özdeşleştiren gerçekçi roman yazarı Émile Zola'yı olduğu kadar sanat anlayışı Zola'dan çok farklı olan sembolist şair Stéphane Mallarmé'yi de etkiledi. Mallarmé, Manet'nin sanat anlayışını ve önceliğinin dış dünya değil tuvali olmasını takdir ettiğini açıkladı. O dönemde hâlâ popüler olan Jean Auguste Dominique Ingres'in klasik tarzından farklı bir stile sahip Kırda Öğle Yemeği hakkında Antonin Proust ve Zacharie Astruc da olumlu konuştular.
Fransız şair Charles Baudelaire de arkadaşı Manet'nin öncülüğündeki modern resmin erken hareketlerinin her zaman bir destekçisi ve savunucusu oldu. Baudelaire'e göre modern sanat orijinal olmalıydı ve Kırda Öğle Yemeği de bu şartı sağlıyordu.
Model
Kırda Öğle Yemeği'nde çıplak olan poz veren kadın Manet'nin favori modellerinden Victorine Meurent idi. Ressamın arkadaşlarından Théodore Duret'nin anlattığına göre ikili, Manet'nin babası Auguste Manet'nin çalıştığı Palais de Justice'de tanıştı. Meurent, Kırda Öğle Yemeği ' nden önce Sokak Şarkıcısı, Victorine Meurent İspanyol Kıyafetleri İçinde, Victorine Meurent'nin Portresi gibi tablolar için poz verdi. Ressam çoğunlukla ailesini, yazar arkadaşlarını, diğer ressamları ve Berthe Morisot gibi hem ressam hem aileden olan insanları model olarak kullandığından, Meurent ile bu kadar uzun süre çalışması ilginç bir durumdu.
Tabloda ortada duran erkek, ressamın ileride kayınbiraderi olacak heykeltıraş Ferdinand Leenhoff'tur. Ortadaki erkek için ise Manet'nin her iki erkek kardeşi (Gustave ve Eugène Manet) de poz verdi. Eserde Eugène ya da Gustave Manet, eliyle Victorine Meurent ve Ferdinand Leenhoff'u sanki ikisi arasındaki zıtlığa dikkat çekmek istermiş gibi işaret eder. Modellerden biri beyaz, kadınsı, çıplak ve pürüzsüzken diğeri esmer, erkeksi, giyinik ve sakallıydı.
Sergilenme geçmişi
Tablo ilk kez 1863'te Palais des Champ-Elysees'de düzenlenen Reddedilenler Sergisi'nde yer aldı. 1878 yılında Paris Operası'nda bariton olan Jean-Baptiste Faure, esere 4000 frank vererek koleksiyonuna kattı. Kırda Öğle Yemeği ' ne 1898 -1900 yılları arasında Paul Durand-Ruel, 1900 - 1906 yılları arasında ise Etienne Moreau-Nélaton sahip oldu. Tablo, 1906 yılında, son sahibi tarafından Louvre Müzesi koleksiyonuna bağışlandı ve 1986 tarihine kadar müzenin çeşitli galerilerinde sergilendi. Orsay Müzesi'nin açılması ile birlikte eser de bu müzede sergilenmeye başlandı.
Reddedilenler Sergisi'nin ardından 24 Mayıs 1867'de Paris Salonu'nun açılmasından altı hafta, Gustave Courbet'nin kişisel retrospektifinin açılmasından beş gün önce, Manet, Place de l'Alma'da açtığı "Exposition Particulière" isimli kişisel sergide de çalışmasına yer verdi. Tablo bu tarihten sonra 1884, 1900, 1983, 1991, 1994, 1999 ve 2005'te Paris'te muhtelif sergilerde yer aldı. Ayrıca, 1983'te Londra'da gösterildi. Son olarak 2008 yılında, Paris'te düzenlenen Picasso/Manet: Le Déjeuner sur l'herbe sergisinde, Pablo Picasso'nun değişik Kırda Öğle Yemeği versiyonları ile birlikte sergilendi.
Kökenleri
Manet, Kırda Öğle Yemeği ile Avrupa'nın resim mirasına saygı gösterisinde bulunuyor gibiydi. Ressamın ana esin kaynaklarından ikisi, Louvre Müzesi'nde sergilenen, Giorgione'ye ait olduğu da öne sürülen, Titian'ın ilk eserlerinden biri olan Fiesta Campestre isimli eseri ve Raffaello Santi'nin tasarladığı, Marcantonio Raimondi'nin oyduğu Paris'in Yargısı gravürüdür. Édouard Manet'nin tablosuyla Titian'ın Fiesta Campestre tablosu arasında belirgin bir benzerlik vardır. Her iki çalışmada da iki çıplak kadın ve iki giyinik erkek vardır. Titian'ın kadınları peridir. Çıplak olmalarının sebebi ressamın tanrısal güçlere sahip olduklarını ve çevrelerindeki erkeklerden çok daha güçlü olduklarını vurgulamak istemesidir. On beşinci yüzyılda doğa, çıplak kadının basitliği ve üstün karakteri ile temsil ediliyordu. Manet'nin Titian'ın Fiesta Campestre ' sini daha önceki yıllarda kopyaladığı bilinmektedir. Kırda Öğle Yemeği ' nde de ressamın piknik sahneleri geleneğini canlandırmaya çalıştığı düşünülür. Oysa Manet hiçbir zaman mecazi anlamlar içermeyen bir çıplağı modern bir ortamda betimlemenin ahlaksal yanını sorgulamadı. Tabloya verdiği nötr isim de, ressamın bu durumu önemsemediğinin bir kanıtıdır. Ayrıca, tablo fete galante (mistik parklarda betimlenmiş aristokratların tabloları) geleneğinin de güncel bir uyarlaması gibiydi.
Manet, Titian'ın fikrini geliştirmiş olsa da, eserin ana görüntüsünü Raffaello Santi'nin tasarımından Marcantonio Raimondi'nin gravüre dönüştürdüğü Paris'in Yargısı ' ndan aldı. Ön plandaki çıplak kadın ve giyinik erkeklerin oturuş düzeni, Raffaello'nun kompozisyonundaki ırmak tanrılarının oturuş düzeni ile birebir aynıdır. Ressamın, Raffaello'nun figürlerini seçmiş olmasının sebebi onların kusursuz güzelliği değil, dönemin sıradan insanlarına kolayca dönüştürülebilir olmalarıydı. Tablo, Raffaelo'nun tasarımının düzensel yapısını almış olmasına rağmen Manet'nin çıplağının bir tanrıça, harem tutsağı ya da alegorik bir karakter olmaması yüzünden kamuoyu ve eleştirmenler eseri sanat olarak değil pornografi olarak algıladılar. Bunun sebebi de çalışmadaki kişilerin gerçekdışı olmamalarıydı. Sanat tarihçileri, Kırda Öğle Yemeği ' ne eğer Raffaello'nun kutsal ruhu da eşlik etseydi tablonun böyle bir skandala sebep olmayacağını söylediler.
Tabloyu gerçekçi ögelerle oluşturan Manet'nin bu tavrını, dönemdaşı Gustave Courbet'ye saygısını göstermek istemesine bağlayanlar da oldu. Ressam, Courbet'nin gerçekçi yaklaşımını destekliyordu. Hem Kırda Öğle Yemeği'nde hem de Olympia ' da Courbet'nin sert yeşillerine ve griler yerine kullanılmış siyahlarına rastlanır. Fakat, bu eserlerde Courbet'nin emekçi yaklaşımı yoktur. Avrupa sanat geleneğini çok iyi bilen Manet, bir farklılık oluşturmak istiyordu. Tıpkı Diego Velázquez gibi, geniş renk vuruşları yaptığı tabloda ışık kaynağını öne aldı ve tüm renk geçişlerinin çok az farklarla olmasını sağladı. İlk bakışta bir taslak gibi görünen çalışmasının yüzeyindeki renklerin düzenlenmesi, ressam için verilecek ahlaki mesajlardan daha önemliydi.
Giorgione'nin ünlü Rönesans tablosu Fırtına'da da giyinik bir adam ve çıplak bir kadının oluşturduğu zıtlık vardı. Bu eserde figürler arasındaki ilişkinin ne olduğunun belli olmaması izleyicide bir tedirginlik yaratır. Manet de Kırda Öğle Yemeği ' nde benzer bir teknik kullandı. Her iki resimde kadın figürü doğrudan izleyiciye bakarken erkeğin yüzü izleyicinin bakış açısına yakın bir duruşa sahiptir. Ayrıca, hem Giorgione hem de Manet modellerini pastoral bir fona yerleştirdi. Bu yüzden Fiesta Campestre ve Paris'in Yargısı kadar olmasa da, bu tablo da Manet'nin çalışmasının atalarından sayılır.
Kırda Öğle Yemeği, "paysage composè" (peyzaj düzenlemesi) denilen on yedinci yüzyıl Fransız manzara geleneğine de göndermeler içeriyordu. Eser, bu geleneğin parodik bir yapısökümü gibiydi. Arka tarafta yıkanan kadının pozu ise Antoine Watteau'nun Diane au bain isimli tablosundaki modelin pozuna benzer.
Benzer tablolar
Manet'nin kabul edilmediği 1863 salonunda en az yirmi altı tane banyoyla ilgili tablo sergilendi. 1861'deki Paris Salonu'nda bu konuyu işleyen otuz iki, 1864'te ise kırktan fazla eser vardı. 1863'teki sergide, bu temanın en ilgi çeken çalışması, Alexandre Cabanel'in Venüs'ün Doğuşu oldu. Cabanel'in tarihselliğin arkasına sakladığı erotik hayal gücü, toplumun yüksek tabakaları tarafından takdirle karşılandı. Manet'nin çıplağının aksine Venüs'ün Doğuşu'ndaki çıplak pürüzsüz, düzgün ve akademik kurallara tamamen uygundu. O sene sergilenen, aralarında Cailloux'un Banyo Yapanlar, Chatard'ın Suzanna Banyoda, Connick'in Kapri'nin Banyocuları ' nın bulunduğu banyo temalı eserlerin ressamları ya da eserlerin kendileri daha sonraki yıllarda unutuldu.
Kırda Öğle Yemeği ' nin karşılaştırıldığı diğer iki tablo ise Manet ile aynı dönemde yaşamış meslektaşı Gustave Courbet'ye ait Sanatçının Stüdyosu ve Ornans'ta Cenaze isimli çalışmalardır. Tıpkı arkadaşı Courbet gibi Manet de modern resimle sadece gerçekçi konular işlendiği için ilgilenmiyordu. Her iki ressam da Rönesans geleneği olan perspektife karşı çıkıp, Japon sanatındaki gibi yassı figürler çizmeye dikkat ettiler.
Manet'nin Kırda Öğle Yemeği ' ndeki çıplağı, Courbet'nin Sanatçının Stüdyosu isimli eserindeki çıplağa göre Charles Baudelaire'in 1845 Paris Salonu'nu eleştirmek için yazdığı "De l'héroïsme de la vie moderne" ("Modern Yaşamın Kahramanlığı") yazısındaki şartları daha fazla sağlıyordu. Çünkü Manet, geleneği güncelleştirirken aynı zamanda çıplağına yeni bir anlam yüklemeyi başarmıştı. Kırda Öğle Yemeği, hâlâ tanrı ve tanrıçaların var olduğunu ve geçmişteki kadar ilgi çekici olduklarını söylemeye çalışır gibi olmasına rağmen, ne mitolojiye ne de günlük yaşama uyuyordu. Kırda Öğle Yemeği, sanatın özgürlüğünü ifade etmesi açısından Sanatçının Stüdyosu ' na göre çok daha devrimseldi.
Manet'nin tartışma yaratan tablosu, Courbet'nin Ornans'ta Cenaze ' si gibi, herhangi bir resim kategorisine uymaması için kasten çizilmiş gibiydi. Giyinik erkekler açısından değerlendirilecek olunursa eser modern bir tür resmiydi. Her ne kadar manzara resmi gibi çizilmiş olsa da, tabloda şehirliler anlatılıyordu. Öte yandan kadınların çıplak olması çalışmanın belirli bir kategoriye girmesini daha da zorlaştırıyordu. İzleyenler, Ornans'ta Cenaze ' deki duygusal yoksunluktan etkileniyordu. Oysa Kırda Öğle Yemeği, birbirine tezat ögeleri ile izleyicileri şaşırtıyordu. Courbet, duygulara yer vermeyerek karşı koyuşunu ifade ediyordu. Manet ise geleneksel resim tarzına ironi eklemişti.
Ressamının diğer eserleriyle karşılaştırma
Manet, Kırda Öğle Yemeği ' nden önceki çalışmalarında da banyo yapanlara yer verdi. 1859-1860 yılları arasında yaptığı, eşi Suzanne Leenhoff'un poz verdiği Peri Kızının Şaşkınlığı isimli tablosu bu eserlerin ilkidir. Aynı dönemde yaptığı iki farklı banyo tablosu ve La Toilette isimli bir gravürü de bulunmaktadır. Ressam, bu tablonun ardından çizdiği banyo temalı eserlerde ise farklı bir yol izleyerek gelenekleri devam ettirmeyen çağdaş çizimler yaptı. Örneğin, 1869 tarihli Plajda ' da çağdaş yaşam modern bir şekilde betimlenmişti. Ressamın piknik temalı bir diğer tablosu ise 1861 yılında başladığı Balık Avı isimli çalışmasıdır. Eşi Suzanne ve oğulları Leon ile birlikte kendisini resmettiği bu eser, hem Hollanda hem de İtalyan resim geleneklerinin izlerini taşır. Sanatçı, 1862 yılında tamamladığı Tuileries'de Müzik ' te de parkta piknik yapan bir grup insanı betimledi. Kırda Öğle Yemeği ' ni atölyesinde çizen Manet, Tuileries'de Müzik için ise çalışma ortamı olarak açık havayı tercih etmişti. Açık havada çalışmak bir izlenimcilik geleneği olmasına rağmen Kırda Öğle Yemeği, Tuileries'de Müzik ' e göre daha fazla izlenimci ögeler içerir. Bu iki tablo arasındaki fark, Monet'nin Manet'den etkilenerek çizdiği Kırda Öğle Yemeği isimli çalışması incelendiğinde daha rahat anlaşılır. Monet, tıpkı ilham aldığı tabloda olduğu gibi birbirine karışmayan beyaz ve parlak tonları elbiselerde, yapraklarda, bedende, ceketlerde, pastada başarıyla kullanarak izlenimci bir eser ortaya çıkarmıştı.
Manet, 1867 yılında Atölyede Öğle Yemeği isimli bir tablo daha yaptı. Bu eserde yer alan üç modelin pozu, Kırda Öğle Yemeği ' nde ön planda yer alan üç kişiyi anımsatır. Kırda Öğle Yemeği ' ndeki üçgen kompozisyon Atölyede Öğle Yemeği ' nde tam tersine dönmüş gibidir. İlk tabloda Ferdinand Leenhoff, Victorine Meurent ve Eugène/Gustave Manet'nin arkasında kalmıştır ve gözleri boşluğa bakmaktadır. İkinci tabloda ise iki modelin önünde yer alan Manet'nin oğlu Leon Leenhoff boşluğa bakar. Atölyede Öğle Yemeği ' ndeki kadın, tıpkı Victorine Meurent gibi seyircinin gözlerinin içine odaklanmıştır. Öte yandan sağ taraftaki sakallı model sola doğru gözlerini dikmiştir. Bu çapraz bakış da Eugène/Gustave Manet'ninkine benzemektedir. İki eser arasındaki benzerlik düzenlemeyle sınırlı değildir. Hem Kırda Öğle Yemeği ' nde hem de Atölyede Öğle Yemeği ' nde karakterler arasındaki ilişki gizemlidir ve izleyici tarafından anlaşılmaz.
Manet'nin 1860'lardaki en önemli ve ünlü iki tablosu, Kırda Öğle Yemeği ve Olympia olarak kabul edilmektedir. Bu iki eser, içerdikleri cinsel içerik ve yenilikçi tarzlarıyla sanat dünyasında skandal yarattı. Ressam, her iki tabloda da bilinçli olarak bir öykü ya da düşünce anlatma fikrini reddetti. Ayrıca, sanatçının çizdiği sahnelere şahit olduğu gibi bir kanıt da yoktu.
Bu iki tabloda da sanat tarihinin önemli eserlerine göndermeler ve bu eserlerle ilgili ironi vardı. Olympia ' da, Titian'ın Urbino Venüsü ' nden esinlenilmişti. Kırda Öğle Yemeği ' nde ise hem Giorgione hem de Rafael'in etkileri vardı. Manet, her iki çalışmasında da avangart kültürün standart yöntemi olarak eski ustaların başyapıtlarının postmodern bir şekilde yeniden yapılmasını uygulamıştı.
Etkiledikleri
İzlenimcilik akımının Kırda Öğle Yemeği ' nin salon jürisi tarafından reddedilmesinin sonucunda başladığına inanılır. Tablonun tanınmasında etken olan canlı renk kullanımı ve kısa fırça darbeleri, aynı zamanda izlenimciliğin önemli ögeleridir. 1865 yılında, akımın öncü isimlerinden olan Claude Monet, kendi Kırda Öğle Yemeği'ni çizmeye başladı. Monet, Manet'nin aksine eserini, kontrol edilebilir ışık kullanabileceği stüdyo ortamı yerine doğada tamamlamayı tercih etti. Ressamın eşi Camille Monet ve meslektaşlarını da model olarak kullandığı bu çalışmasının detayları Manet'nin Kırda Öğle Yemeği ' yle büyük benzerlikler taşır. Monet, yapraklardaki ışığın parlamasını, farklı şekillerin renk desenlerinde bulanıklaşmasını Manet'den örnek almıştır ve bu ögeler izlenimcilikteki Manet tarzının göstergeleridir.
Bir başka izlenimci Mary Cassatt da Kırda Öğle Yemeği ' nden büyülendiğini açıkladı.
Minimalizm ve geç-resimsel soyutlamanın önde gelen isimlerinden olan Amerikalı ressam Frank Stella da, 1958'de yaptığı bir çalışmasına Kırda Öğle Yemeği ismini verdi. Manet, eserini yaparken rönesans penceresinden bakmayı reddedip perspektifi önemsememişti. Stella, Manet'ye olan takdirini, onun perspektifi olmayan üçgen kompozisyonunu alıp düz şeritlerle doldurarak gösterdi. Stella'nın notlarına yazdığına göre bu çalışmasındaki amacı "ilişkisel resim hakkında bir şeyler yapabilmekti". Çağdaş soyut sanatı Manet'nin perspektif ile ilgili sorunlarını çözmek için kullandığı yöntemle yorumlayan Stella, Amerikan ve Avrupalı sanatçılar arasındaki bağı bu şekilde yakaladı. Stella için Manet, modern devrimde yassılaştırmanın babasıydı.
İzlenimci ressam Pierre-Auguste Renoir'in oğlu Fransız yönetmen Jean Renoir da, 1959 yılında Le déjeuner sur l'herbe (Çayırda Kahvaltı) isimli bir film çekti. Bow Wow Wow isimli pop müzik grubu ise 1981 yılında çıkardıkları Go Wild in the Country isimli albümlerinin kapağında, tablodaki sahneyi canlandırdı.
Picasso ve Kırda Öğle Yemeği
Pablo Picasso; Gustave Courbet, Eugène Delacroix, Edgar Degas, Pierre-Auguste Renoir, Paul Cézanne gibi on dokuzuncu yüzyıl ressamlarından etkilendi ve onların eserlerini kendi yorumunu katarak yeniden çizdi. Fakat, tüm bu ressamlar arasında Picasso'yu en çok Manet ve onun Kırda Öğle Yemeği tablosu etkiledi. Ressam, Kırda Öğle Yemeği ' nin yirmi yedi farklı tablo versiyonunu ve 140 eskizini çizdi, üç karton maketini yaptı.
Picasso, eserle ilk kez 1932 yılından ilgilenmeye başladı. Ressamın yazdığı bir mektubunda arkadaşına tabloyu anlattığı bilinmektedir. Sanatçı, resim üzerinde çalışmaya ise 1954 yılında başladı ve çizim defterine 26 Haziran - 29 Haziran arasında dört Kırda Öğle Yemeği çeşitlemesi çizdi. Ressam, bu ilk çalışmalarında Manet'nin kompozisyonunu bozmadı. 1959 yılında dokuz çizim daha yapan sanatçı, 1960'ta ilk tablosunu boyadı ve resmin düzenlemesini değiştirmeye başladı. O sene içerisindeki diğer çalışmalarında kişilerin yerlerini değiştirdi, renklerle oynadı, çıplağı izleyicilerin gözünün içine bakmayan bir balonmuş gibi çizdi. 1961'deki çeşitlemelerinde erkekleri Noel Baba kılığında betimledi, tüm karakterleri çıplak resmetti, karakterleri yaşlandırdı ya da saçlarını kazıdı ve modellerin bir kısmının olmadığı versiyonlar üretti. 1962 yılında ise eserle ilgili seramik tabaklar boyayıp gravürlerini yaptı. Gene aynı sene tablonun kartondan tiyatro sahnesi modellerini tasarladı.
Picasso'nun Kırda Öğle Yemeği ' nin birçok kere çizmesinin sebebi, sanat hakkındaki fikirlerini, isteklerini, kıskançlığını yani kimliğini usta bir ressamın çalışmasını içselleştirerek ifade etme arzusuydu. Manet'nin tablosunda gizem, neresi olduğu anlaşılmayan bir mekân, yataylık, modernlik ve duygusal bir haz varken; Picasso'nun çalışmalarında tetikte olma, merhametsiz bakışlar, sertlik ve zamansızlık vardı. Picasso, Manet'yi doğrudan taklit etmedi, çeşitlilik yaratmaya çalıştı. Picasso'nun Kırda Öğle Yemeği çalışmalarına bakıldığında Manet'yi gıptayla tanımaya çalıştığı fark edilir.
5 Nisan 1970'te bitirdiği son gravürle Picasso, Kırda Öğle Yemeği çalışmalarına son verdi. Picasso'nun eser üzerinde bu kadar çok çalışmasının sebebinin Manet'nin bu tablosuyla kendisinden önce gelen ustaları yok saymadan geleneği kırabilen ilk sanatçı kabul edilmesi olduğu düşünülür.
Nimet Ağaoğlu
Nimet Ağaoğlu (d. 1922, Muş) - (ö. 8 Ağustos 1978), Türk siyasetçi.
Lise mezunudur. Çiftçilik, Muş Belediye Başkanlığı, TBMM 3.(XIV) Dönem Muş Milletvekilliği yapmıştır. Evli ve dört çocuk babasıdır.
Kozana
Kozana (Türkçesi Kozan, Yunancası Κοζάνη Kozani, Ulahçası Cojani), Yunanistan'ın Batı Makedonya bölgesinde, aynı adı taşıyan ilin (nomos) idarî merkezi olan şehirdir. 2001 nüfusu 47.500'dir.
Osmanlı İmparatorluğu döneminde Balkanların önemli merkezlerinden biriydi. Epir bölgesi ile Selanik arasındaki yol güzergâhı üzerinde bulunması nedeniyle 17. yüzyıl ve 18. yüzyılda Orta Avrupa ülkeleri ile hayli gelişmiş ticari ilişkiler kurmuş olup, bu dönemden kalma gözalıcı eserleri barındırmaktadır. Bunların başlıcaları 1664 tarihli Aya Nikola Kilisesi ve saat kulesi (Mamatsios), 1668 tarihli Rum Mektebi ve kütüphanesi gelmektedir.
Bugün de İyon Denizi sahilini Türkiye sınırına bağlayan Via Egnatia otoyolu Kozan'dan geçmektedir.
Narenciye
Narenciye ya da turunçgiller, turunç, portakal, mandalina, greyfurt ve limon gibi ekonomik değeri yüksek olan Citrus cinsi meyve ağacı türlerini de içine alan bir bitki topluluğudur.
Yetiştiği yerler
Vatanı Çin ve Hindistan olan, fakat bugün hemen hemen ılıman iklime sahip bütün memleketlerde kültür şekilleri yetiştirilmektedir. Türkiye'de güney ve güneybatı Anadolu ile kuzeydoğu Akdeniz bölgelerinde tarımı yapılır.
Özellikleri
Yaprak dökmeyen, uçucu yağ taşıyan küçük ağaçlardır. Yaprakları tam, yumurtamımsı, parlak ve derimsidir. Çanak ve taç yaprakları beş parçalıdır. Taç yaprakları etli, beyaz veya pembe renkli, hoş kokuludur.
Kullanıldığı yerler
Bu bitkilerin meyvelerinden gıda olarak faydalanıldığı gibi, meyve kabuklarından, yapraklarından veya çiçeklerden, parfümeride koku ve lezzet vermekte kullanılan uçucu yağlar da elde edilir. Citrus, deodorant ve göz kremleri karışımlarında da kullanılmaktadır.