cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Callisto (mitoloji)
Sanatta
Callisto'nun hikâyesi, ayıya dönüşme anının tasvir edildiği klasik sanatta oldukça popüler bir konuydu. Rönesans'tan bir dizi büyük tarih resminin yanı sıra genellikle "Diana ve Callisto" olarak adlandırılan birçok küçük dolap resmi ve kitap illüstrasyonu, Ovid'in anlatımını takip ederek, tanrıça ve perileri bir havuzda yıkanırken hamileliğin travmatik keşif anını tasvir etti. Kuşkusuz, birkaç kadından oluşan bir grubun, büyük ölçüde çıplak olarak gösterildiği için, konu, ressamlar için büyük bir fırsattı. Titian'ın Diana ve Callisto'su (1556-1559), bunların en büyüğüydü (ilk olmasa da), Cornelius Cort'un bir baskısı ile hızla yayıldı. Burada, sonraki tasvirlerin çoğunda olduğu gibi, Diana öfkeyle, Callisto'nun üzerinde kalan küçük giysileri çıkaran iki peri tarafından tutulduğunu gösteriyor. Diğer versiyonlarda, örneğin Rubens ve Rembrandt, bu anı Akteon'un gelişiyle olağandışı bir şekilde birleştirir. Temel kompozisyon oldukça alışılmadık bir şekilde tutarlıdır. Carlo Ridolfi, 1510'da ölen Giorgione'ye ait bir versiyonu olduğunu söyledi, ancak şimdi kayıp olan resimlere birçok atıf bulunmasına rağmen, bu bilim insanları tarafından şüpheyle karşılanmaktadır. Titian'ın kompozisyonunu oluşturmadan önceki daha az dramatik olan diğer çalışmalar, Palma Vecchio ve Dosso Dossi tarafından yapılmıştır. Annibale Carracci'nin The Loves of the Gods'ı Juno'nun Diana'yı Callisto'yu ayı formunda çekmeye çağırdığı bir görüntü içeriyor. Ovid, Callisto'nun hamileliğinin keşfini, dokuzuncu ayına yerleştirse de, resimlerde genellikle geç hamilelik için oldukça mütevazı bir şişlikle gösteriliyor. Her halükarda, efsaneye göre, grubun geri kalanının daha önce hamileliği fark etmemiş olduğunu anlatır.
Callisto'nun kılık değiştirmiş Zeus/Jüpiter tarafından baştan çıkarılması da genellikle "Jüpiter ve Callisto" olarak adlandırılan popüler bir konuydu; klasik mitolojide lezbiyen aşıkların en net ortak konusuydu. İki sevgili genellikle bir çardakta mutlu bir şekilde kucaklaşırken gösterilir. Ovid'in Callisto'nun neler olup bittiğini anlamasını takiben tarif ettiği şiddetli tecavüz nadiren gösterilir. 1700'den önceki versiyonlarda Callisto, Rubens'in versiyonlarında olduğu gibi, neler olup bittiğine dair şüphe içindedir. Özellikle tasvirlerin giderek daha erotik hale geldiği 18. yüzyılda popülerdi; François Boucher birkaç versiyon çizmiştir.
Fransa'nın Nazi işgali direnişi sırasında, şair Robert Desnos, Calixto suivi de contrée adlı bir şiir koleksiyonu yazdı ve burada Callisto mitini çirkinliğin altına hapsedilen güzelliğin sembolü olarak kullandı: Alman işgali altındaki Fransa için bir metafordu.
NGC 1895
NGC 1895, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir salma bulutsusudur. Gökyüzünde Kılıçbalığı takımyıldızı yönünde bulunur. İngiliz astronom John Herschel tarafından 1834 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.
Sonay Adem
Sonay Adem (doğumu 1957, Baf) Kıbrıslı Türk politikacı. 2. Soyer Hükûmeti'nde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı yapmış, 29 Ekim 2018'de ölmüştür.
1975 yılında Güzelyurt Kurtuluş Lisesi’nden mezun oldu. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’ndeki öğrenimini yarım bırakarak Kıbrıs’a döndü. İstanbul’da İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi’nde okurken, politik nedenlerden ötürü öğrenimini yarıda bırakmak zorunda kaldı. Ardından, Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi'ndeki öğrenimini tamamlayarak İktisat bölümünden mezun oldu.
İstanbul Kıbrıslılar Öğrenim ve Kültür Derneği’nde yöneticilik yaptı. Kıbrıs’a döndükten sonra CTP’nin örgütlenmesinde önemli görevler yaptı. CTP’nin çeşitli kademelerinde çalıştıktan sonra 1980 yılından beri Parti Meclisi üyeliği, 1984-2004 yılları arasında da 20 yıl süre ile Mağusa İlçe Başkanlığı görevini yürüttü. Halen Merkez Yönetim Kurulu üyesidir. 1993'te politikaya meclis çatısı altında devam eden Adem, aynı sene yapılan Erken Genel Seçimlerinde Cumhuriyetçi Türk Partisi’nden milletvekili seçilerek meclise girdi. 6 Aralık 1998 Genel Seçimlerinde de aynı partiden seçime girerek başarısını tekrarlayan Adem, 14 Aralık 2003 Genel Seçimleri'nde de Cumhuriyetçi Türk Partisi- Birleşik Güçler’den Gazimağusa milletvekili seçilmeyi başardı. 20 Şubat 2005 Erken Genel Seçimleri'nde tekrar Cumhuriyetçi Türk Partisi-Birleşik Güçler’den milletvekili seçilen Adem, 28 Nisan 2005 tarihli CTP-Birleşik Güçler - Demokrat Parti Koalisyon hükûmetine Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı oldu. Evli ve üç çocuk babasıdır.
2017'de CTP'den istifa ederek Toplumcu Kurtuluş Partisi Yeni Güçlere katıldı.
Atmosfer (birim)
Deniz seviyesinde ve normal hava koşullarında atmosfer basıncı. Açık hava basıncı olarak da bilinir. Günümüzde hâlâ kullanılmakta olan eski bir birimdir ve atm sembolü ile gösterilir.
Barometrik basınç
Barometrede basınç şu şekilde verilir.
Burada P ile pascal cinsinden basınç, d ile kg/m³ cinsinden basınç ölçmekte kullanılan sıvının yoğunluğu, h ile bu sıvının m cinsinden yüksekliği ve g ile de m/s² cinsinden yer çekimi (gravitasyon) ivmesi gösterilmiştir.
Ölçüm iyi hava koşullarında deniz seviyesinde, Paris enleminde ve 00 C sıcaklıkta yapılmıştır. Bu koşullarda cıva yoğunluğu 13600 kg/m³, yer çekimi ivmesi 9,806 m/s² ve sütun yüksekliği 0,76 m'dir.
(N/m² biriminin karşılığı pascaldır. (Pa))
Bar birimi
Atmosfer birimi 1954 yılından 1982 yılına kadar standart birimler arasında yer almış, ancak daha sonra yerini bar birimine bırakmıştır. Bar biriminin tanımı
Bu durumda atm ile bar arasında şu ilişkinin olduğu görülür:
Córdoba, Arjantin
Córdoba, Arjantin'deki Córdoba eyaletinin başkentidir. Ülkenin orta bölgesinde, Primero Nehri'nin kıyısında yer alan almakta olup, 'ilk alanda yılı itibarıyla  merkez nüfusuyla ülkenin ikinci en büyük şehridir ve Ulusal Córdoba Üniversitesi'ne ev sahipliği yapar.
"La Docta" veya "Çanların Şehri" olarak bilinen şehir Sevillalı Jerónimo Luis de Cabrera tarafından 6 Temmuz 1573'te bir İspanyol kasabası olarak kuruldu. 1806'da Río de la Plata'da İngiliz İstilaları sırasında ve 1955'te Revolución Libertadora olayları sırasında geçici olarak Arjantin’in başkentliğini yaptı.
2006 yılında Amerika Kültür Başkenti seçilen ve 2019’da Uluslararası İspanyol Dili Kongresi karargahı olan kent Arjantin tarihinde 1918 Üniversite Reformu’nun, 1930'daki sanayileşmenin, 1955'teki Revolución Libertadora'nın ve 1969'daki Cordobazo'nun merkezi olmuştur.
Coğrafya
Córdoba, Pampa Ovası olarak bilinen Arjantin bölgesinde bulunan Sierras Pampeanas’ın eteklerinde ve Primero Nehri'nin kıyısında yer almaktadır.
İklim
Córdoba şehrinin iklimi, nemli ve sıcak yazları ve kuru kışları ile (Cwa) iklim sınıflandırmasına sahiptir. Sıcaklık ortalaması temmuzda 18,6 °C ile ocakta 31,1 °C arasında değişirken, yıllık ortalama 18,1 °C'dir. Yağışların en yoğun görüldüğü zamanın ilkbahar sonu olduğu kent, yılda yaklaşık 800 millimetre yağış alır. Şehirde en yüksek ölçülen sıcaklık 43,5 °C en düşük sıcaklık is -7,1 °C'dir. Nadiren de olsa kar yağışı görülür: En son 1984, 2007 ve 2009'da kaydedilmiştir.
Kuruluş
Córdoba şehrinin kuruluşu, 1571'de Peru genel valisi Francisco Álvarez de Toledo'nun yeni atanan Tucumán valisi Jerónimo Luis de Cabrera'ya verdiği Salta vadisinde yerleşim merkezi kurma emrine dayanır. Cabrera Temmuz 1572'de Potosí'den ayrıldığında, eski Tucumán valisi ve Santiago del Estero şehrinin kurucusu olan Francisco de Aguirre'nin emirleriyle Salta'nın güneyine doğru ilerlemeye devam etti.
Cabrera, eşinin atalarının geldiği İspanya'nın Córdoba kentine saygı göstererek aynı yıl 6 Temmuz'da Córdoba de la Nueva Andalucía'yı kurdu.
1580'de Córdoba Katedrali'nin inşası başladı ve 1758'de tamamlandı. 1599'da Cizvitler'in dini düzeni kuruldu ve bu şekilde Córdoba, Güney Amerika'daki Cizvitlerin misyonerlik merkezi oldu.
Mimari
Córdoba, özellikle Katolik Kilisesi ile ilgili olmak üzere koloni döneminden çok sayıda tarihi eseri korumaktadır. Cizvit Bloğu, 2000 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası Alanı ilan edildi.
"Çanlar şehri" olarak tanınan Córdoba'da, Katolik kiliseleri, sinagoglar ve camiler gibi farklı inanç ve dinlere ait çok sayıda kiliseye ve çok sayıda Evanjelik kilisesine ev sahipliği yapmaktadır.
Tarihi merkez, her iki tarafta yaklaşık yüz otuz metrelik dörtgen bloklardan oluşur. Ana mahalle ve caddelerin düzeni radyaldir, yani en çevre mahallelere açılan caddeler şehrin merkezinden doğar.
Córdoba'da, en yaygın stil olan Belle Époque dışında Art Nouveau ve Art déco stillerinde binalar vardır.
2005 Kürdistan Bölgesel Yönetimi yasama seçimleri
2005 Kürdistan Bölgesel Yönetimi seçimleri, Kürdistan Bölgesel Yönetiminin parlamentosu olan Kürdistan Ulusal Meclisi için 30 Ocak 2005 tarihinde Irak genel ve yerel seçimleri ile birlikte yapıldı.
Nispi temsil sistemi ile gerçekleştirilen seçimde toplam 111 parlamenter seçildi. Ulusal Meclis 4 Haziran 2005 tarihine kadar açılmadı.
Seçim sonuçları
! rowspan="2" | Seçim İttifakları ! colspan="2" | Oy ! rowspan="2" | Sandalye ! rowspan="2" | Başkan ! # ! % Mesud Barzani
Kadıköy Haldun Taner Sahnesi
Tarihçe
Haldun Taner Sahnesi, 1925-1927 yılları arasında Fransa'dan borç alınarak İtalyan mimar U.Ferrari tarafından inşa edilmiştir. Tiyatro sahnesi olarak değil, meyve ve sebzelerin depolanıp satıldığı hal binası olarak inşa edilir. Hal binası, aynı zamanda İstanbul’un ilk modern hali, Kadıköy Meydanı'nı simgeleyen Birinci Ulusal Mimarlık Akımı'na ait üç yapıdan biridir. Ancak yapıldıktan sonraki 10 yıl boyunca, pazarcılar hal binasına kiracı olmak istemeyince bina boş kalır. 1937'de Kadıköy Belediyesi İmar Bürosu Müdür Yardımcısı Sabri Oran; "Boş olduğu, bir işe yaramadığı ve Kadıköy’ün kimliğine uymadığı" gerekçesiyle hal binasının yıkılmasını teklif eder. Kadıköy Meydanı'nı simgeleyen üç neo-klasik yapıdan biri olan bina, 10 yıl içinde yıkımın eşiğine gelir. Bina ancak 1940'lı yıllarda, hal binası olarak kullanılmaya başlanır.
1984 yılında ise kültür merkezine dönüştürülmek için sıkı bir restorasyondan geçer; restorasyon sırasında özgünlüğünü kaybeder. 1986'da İstanbul Üniversitesi'ne tahsis edilir. Üniversite, binayı Devlet Konservatuvarı olarak kullanmaya başlar. 1989'da ise alt katı, İstanbul Şehir Tiyatroları'na bağlı tiyatro sahnesi olarak kullanılmaya başlanır.
İkinci restorasyon
İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti etkinlikleri için İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından 2008'de Şehir Tiyatroları'nın ihtiyacına göre yeniden projelendirilen ve İstanbul Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'ndan onayı alınan, maliyetleri de İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı tarafından karşılanacağı açıklanan tiyatro binasında 2021 yılına  kadar yalnızca küçük onarımlar yapılmıştır. 13 Mart 2021 tarihinde ise binanın restorasyon çalışmaları İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından başlatılmış olup 620 gün sürmesi planlanmaktadır.
Pyongyang
Pyongyang (Chosŏn'gŭl: 평양 직할시; Hancha: 平壤直轄市; Pyongyang-chikhalsi; anlamı: "düz arazi" veya "huzurlu toprak"), Kuzey Kore'nin başkenti ve en büyük şehridir. Şehir Taedong Nehri üzerinde yer almaktadır. Nüfusu 1993 yılında 2.741.260 olarak bildirilmiş olup 2003 yılı tahmini nüfusu 3.500.000'dir.
Pyongyang, 1946 yılında Güney Pyongan (Pyongan-namdo) ilinden ayrılmış olup iller ile aynı düzeye sahip doğrudan yönetilen şehir (chikhalsi, 직할시) statüsü kazanmıştır.
Tarihçe
Pyongyang'ın kurulduğu tarih hakkında tam bilinmemekte olup şehir bir efsaneye göre MÖ 1122 tarihinde Taegong Nehri kıyısında kurulmuştur.
Pyongyang, 1945 yılında Japonya'nın Kore'den çekilmesinin ardından SSCB etkisi altına girdi. Şehir ilk önce geçici olarak Kuzey Kore Geçici Halk Komitesi'nin daha sonra da 1948 yılında yeni kurulan Kuzey Kore'nin başkenti olmuştur. 1950-1953 Kore Savaşı'nın ardından SSCB'nin yardımı ile yeniden inşa edilmiştir.
İdari bölümler
Pyongyang, 19 semt (ku- veya guyŏk) ve bir ilçeye (kun veya gun) ayrılır.
2010 yılında yabancı medya ajanslarına göre Sungho semti ile Kangnam, Chunghwa ve Sangwon ilçeleri Kuzey Hwanghae iline bağlanmıştır.
Ulaşım
Sunan Uluslararası Havalimanı, Pyongyang'ın şehir merkezine 24 kilometre uzaklıkta bulunmaktadır. Ayrıca Pyongyang'ın Pekin ve Moskova'ya tren seferleri bulunmaktadır.
Horatius
Quintus Horatius Flaccus (8 Aralık MÖ 65 - 27 Kasım MÖ 8), Augustus döneminin en önemli Romalı şairiydi.
Hayatı
Horatius o dönemki ismiyle Venosa ya da Venusia isimli Apulia ve Lucania arasındaki küçük bir kasabada doğdu. Köleyken özgürlüğüne kavuşmuş bir adamın oğluydu, ama kendisi özgür doğmuştu. Babası açık arttırma işlerinde çalışıyordu, Horatius da babasını fakir ama onurlu bir çiftçi olarak anlatıyordu.
Babası bütün parasını oğlu Horatius'un eğitimine harcamıştı ve ilköğretimini alması için onu Roma'ya gönderdi. Ardından Atina'ya Yunanca ve felsefe çalışması için yolladı. Şair, babasına olan saygısını şiirlerinde de gösterdi.
Sezar'ın öldürülmesinden sonra Horatius orduya katıldı ve Brutus için Philippi Savaşı'nda savaştı. Brutus savaşı kaybetmişti, ve bu savaş sonrasında Horatius kalkanını bırakıp kaçtığını anlatmıştır. Augustus, kendisine karşı savaşanlara karşı genel af ilan ettikten sonra İtalya'ya geri döndü. Bu dönüşünde, babası tahminen ölmüştü ve sahip oldukları da başkalarının eline geçmişti. Horatius'un tanımına göre fakirliğe düşmüştü.
Ancak eserleriyle göze girince, ülkenin hazinesi tarafından desteklenmiş ve şiir sanatını uygulamasına oldukça rahat koşullarda devam etmiştir.
Horatius; Virgil ve Lucius Varius Rufus ile beraber çalışıyordu ve Augustus'un arkadaşı Maecenas ile tanışmasına aracı oldular. Maecenas bundan sonra arkadaşı ve patronu oldu. Horatius'a Tibur'un Sabine tepelerinde bir arazi verdi. Ölmeden önce, bir akrabası olmayan Horatius; malvarlığını Maecenas ve İmparator Augustus'a imparatorluk içinde kullanılması için verdi. "Resim, kelimesiz bir şiirdir." sözü ona aittir. "Ölmek isteyeni kurtarmak, öldürmekle birdir." sözü de ona aittir.
İslam tarihi
Geleneksel rivayetlere göre, İslam peygamberi Muhammed, MS 610'da yakınlaşan hesap günü beklentisi ile birlikte Müslümanların ilahi vahiy olarak kabul ettiği şeyleri almaya, tek Tanrı'ya boyun eğmeye ve fakir ve muhtaçlara özen göstermeye başlar. Muhammed'in mesajı bir avuç takipçi (sahabe) kazandı ve Mekke ileri gelenlerinden artan muhalefetle karşılandı. 622'de, nüfuzlu amcası Ebu Ṭalib'in ölümüyle korumasını kaybettikten birkaç yıl sonra, Yesrib şehrine (şimdi Medine olarak bilinir) göç eder.
Muhammed'in MS 632'de ölümüyle, Müslüman cemaatinin lideri olarak kendisinden sonra kimin geçeceği konusunda anlaşmazlık çıkar ve Raşidûn Halifeliği dönemi başlar.
Emevi Halifeliği MS 8. yüzyılda batıda Müslüman İberya'dan doğuda İndus Nehri'ne kadar uzanıyordu. Emevi ve Abbasi halifeleri, Fatımiler, Selçuklular, Eyyûbîler ve Memlükler gibi devletler dünyanın en etkili güçleri arasındaydı. Samaniler, Gazneliler ve Gurlular tarafından inşa edilen yüksek oranda Persleşmiş imparatorluklar, teknolojik ve idari gelişmelere önemli ölçüde katkıda bulundu. İslam'ın Altın Çağı, birçok kültür ve bilim merkezinin gelişmesine yol açarak Orta Çağ boyunca önemli bilginler, astronomlar, matematikçiler, doktorlar ve filozoflar yetiştirdi.
13. yüzyılın başlarında, Delhi Sultanlığı kuzey Hint altkıtası'nı fethederken Anadolu Selçuklu Sultanlığı ve Artuklular gibi Türk hanedanları 11. ve 12. yüzyıl boyunca Bizans İmparatorluğu'ndan Anadolu'nun çoğunu aldı. 13. ve 14. yüzyıllarda doğudan yıkıcı Moğol akınları ve Timur, beraberinde Kara Ölüm nedeniyle nüfus kaybı, İslam dünyasının İran'dan Mısır'a kadar uzanan geleneksel merkezlerini büyük ölçüde zayıflattı. Ancak ardından Timur Rönesansı, Batı Afrika'daki Mali İmparatorluğu ve Güney Asya'daki Bengal Sultanlığı gibi büyük küresel ekonomik güçlerin ortaya çıkışı görüldü. Müslüman Morolar'ın Sicilya Emirliği'nden ve diğer İtalyan topraklarından sürülmesi ve köleleştirilmesinin ardından İslami İberya, Reconquista sırasında Hristiyan güçler tarafından kademeli olarak ele geçirildi. Bununla birlikte, erken modern dönemde, İslami Barutlar Çağı devletleri - Osmanlılar, Babürlüler ve Safeviler - dünya güçleri olarak ortaya çıktı.
19. ve 20. yüzyılın başlarında, Müslüman dünyasının çoğu, Avrupa Büyük Güçlerinin etkisi veya kontrolü altına girdi. Son iki yüzyıl boyunca bağımsızlık kazanma ve modern ulus-devletler inşa etme çabaları, Filistin, Keşmir, Sincan, Çeçenistan, Orta Afrika Cumhuriyeti, Bosna ve Myanmar gibi çatışma bölgelerinde ayrılıkları körüklemenin yanı sıra günümüze yansıyan sorunlar devam etmektedir. Petrol patlaması, Körfez İşbirliği Konseyi'nin Arap Devletlerini istikrara kavuşturdu ve onları kapitalizm, serbest ticaret ve turizme odaklanan dünyanın en büyük petrol üreticileri ve ihracatçıları haline getirdi.
Zaman çizelgesi
Aşağıdaki zaman çizelgesi, Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki İslam dünyası için kaba bir görsel rehber olarak hizmet edebilir. Diğer önemli tarihi güç ve kültür merkezleri Arabistan, Mezopotamya, Pers, Levant (modern Suriye, Lübnan, Ürdün ve İsrail/Filistin), Mısır, Mağrip (kuzeybatı Afrika) i kapsar. Endülüs, Maveraünnehir, Hindistan (modern Pakistan, Kuzey Hindistan ve Bangladeş dahil) ve Anadolu. Bazı bölgelerdeki yönetim bazen farklı güç merkezleri arasında bölündüğünden ve daha büyük yönetimlerde otorite genellikle birkaç hanedan arasında dağıtıldığından, bu zorunlu olarak bir yaklaşıklıktır. Örneğin, Abbasi Halifeliğinin sonraki aşamalarında, başkent Bağdat bile, Buyyidler ve Selçuklular gibi diğer hanedanlar tarafından etkin bir şekilde yönetilirken, Osmanlı Türkleri genellikle uzak vilayetler üzerinde yürütme yetkisini Cezayir Deyleri, Tunus Beyleri ve Irak Memlükleri gibi yerel hükümdarlara devretti.
Erken kaynaklar ve tarihçilik
(Ayrıca bkn. İslam: Anlatılmayan Hikaye, Seeing Islam as Others Saw It)
Mevcut kaynaklarla tarih yazımında nasıl başa çıkılacağına dair farklı görüşler, erken İslam tarihine bakışta dört farklı yaklaşımın geliştirilmesine yol açmıştır. Dört yöntemin tümü de bugün belirli seviyede desteğe sahiptir.
Günümüzde kullanılan farklı yöntemlerin popülaritesi, incelenen çalışmaların kapsamına göre değişmektedir. Erken İslam tarihine yönelik betimleyici yaklaşım daha popülerdir. Kaynak tenkidi ve gelenek tenkidi yöntemleri İslam'ın başlangıcına derinlemesine bakan bilim adamları tarafından daha çok tercih edilen yöntemlerdir.
MS 8. yüzyıldan sonra kaynakların kalitesi artar. Daha önceki zamanları büyük bir zamansal ve kültürel boşlukla ele alan kaynaklar, bu dönemde daha çağdaş açıklamalar vermeye başlıyor, mevcut tarihsel açıklamaların kalitesi artıyor ve resmi belgeler, yazışmalar ve şiir gibi yeni belgesel kaynaklar ortaya çıkıyor. Karışık kalitede olsalar da İslam öncesi (MS 6. yüzyıl)ne ait kaynaklar da daha üstündür. Özellikle, MS 6. yüzyıldaki Sasani nüfuz alanını kapsayan kaynaklar zayıfken, o sırada Bizans bölgelerine ilişkin kaynaklar saygın bir kalitededir ve Suriye ve Irak için Süryani Hristiyan kaynakları ile tamamlanmaktadır.
İslamın çıkış serüvenini belirlemede, Kur'anda da bahsedilen Bekke/Mekke ve Mescid-i Haram'ın yerlerinin tespiti bakımından Erken dönem Kıble araştırmaları kritik öneme sahiptir.
İslamın çıkış yeri konusunda tarihçiler arasında bir fikir birliği bulunmuyor ve farklı lokasyonlar üzerinde geliştirilen, birbiri ile çelişen tezler ileri sürülüyor.
Yeni çalışmalar Abdülmelik b. Mervana kadar devam eden tarihin bağımsız değil, Sasani ve Bizans etkisi (vassal yönetimler) altında birbiriyle çatışarak gelişen, sonra da Emevi-Abbasi veya sünni-şii gibi siyasi-dini bölünmeler için altyapı hazırlayan ikili bir başlangıç seyri izlediği kanaatini ortaya koymaktadır. İslam'ın çıkış ve yayılma tarihi, Kur'ana son şeklini veren Haccac ve Arapça'yı resmi dil olarak benimseyen Abdülmelik ile birlikte Şam merkezli dil, din ve devlet oluşumunun birlikte gerçekleştirildiği paralel bir seyir izledi. (bkn:Araplaşma)
İslam'ın çıkış yıllarında Arabistan'da çok sayıda bölgesel dil ve alfabe kullanıldığı Kur'an yazımında kullanılan dil ve alfabenin kuzeyde gelişen, erken dönem Arapçası (Nebati-Aramaik, kullanımı Suriye ve Kufeye kadar uzanıyordu) olduğu görülmektedir. Aynı dönem içerisinde Hicaz ve Yemen bölgelerini içine alan alanlarda Yemen dili ve alfabesi kullanılmaktaydı. Emevi halifesi Abdülmelik zamanında Alfabe ve son şekli verilerek resmileştirilen Kur'anla birlikte ve bu dil Devletin resmi dili haline getirilmiş, diğer bölgelere süratle yayılmıştır. (bkn.arap fetihleri; Araplaşma)
Muaviye'nin ölümü sonrasında çıkan karışıklıklarda Kabe'nin Yezid'in askerlerince yıkıldığı, Kabe'nin aslına uygun olarak yeniden inşa edilmesinin İslam dünyasında uzun süre tartışıldığı ancak bunun gerçekleştirilemediği geleneksel tarih yazımında da ifade edilen bir konudur. Bazı araştırmalar bu yıkımın Petra'da gerçekleşmiş olabileceğini göstermişti.
Kanadalı yazar Dan Gibson "Quranic Geography" ismiyle kitaplaştırdığı araştırmalarında en eski camilerin mihrap yönlerinin Petra'yı gösterdiklerini göstermiş, ayet, hadis ve siyer kaynaklarındaki bazı ipuçlarının da Muhammed'in Petra'da yaşadığını ve buradan Medine'ye göç etmiş olduğunun işaretlerini verdiği sonucuna ulaşmıştır. Ona göre Kur'an'da bahsedilen “bekke” veya “mekke” sözcükleri de Petra'yı ifade edenkelimelerdi. İlk kıble ise Mescid-i Aksa değil Petra'da Al-Lat tapınağı olarak kullanılan kübik yapı olmalıydı.
Bu yapı Müslümanların İkinci Fitne olarak niteledikleri Abdullah bin Zübeyr ayaklanması sırasında mancınıklarla yıkılmış, İbni Zübeyr karataşı Kabe'de bulunan diğer kutsal eşyalarla birlikte alarak Emevi saldırılarından uzakta, bugünkü Mekke'nin bulunduğu yere taşımış yeni tapınağı burada inşa etmişti. Emevilere karşı Abbasilerin desteğini kazanan yeni mekan birkaç yüzyıllık bir geçiş dönemi sonunda tamamen benimsenmiş, yeni yapılan camilerin yönü Mekke'ye dönük olarak inşa edilmeye başlanmıştır. Ancak Emevi etkisinde kalan Kuzey Afrika ve Endülüs camileri yönlerini bambaşka bir yöne, Güney Afrika'ya çevirerek yeni kıbleye karşı çıkmaya devam etmişlerdir.
Konu ile ilgili ortaya atılan bir diğer iddia ise “bekke”nin bekaa ile bağlantılı olarak ele alınan Kudüs kenti olduğu yönündedir.
Geleneksel görüşün argümanları; Kıble ile ilgili araştırma sonuçlarına, ilk Müslümanların Kâbe'nin yerini doğru hesaplayamadıkları açıklaması getirilir. Abdullah bin Zübeyr olayı ile ilgili 7. yy. yazarı Yuhanna bar Penkaye ve 8.yy. yazarı Theofanis gibi yazarlar Petra'dan değil Mekke'den bahsetmişlerdi. Bir diğer argüman Kur'an'ın putperest uygulamalarına sıklıkla atıfta bulunmasına rağmen Petra'da ve diğer Bizans eyaletlerinde pagan uygulamaların çok daha önceleri yasaklanmış olmasıydı. Arkeolojik kazılar sonucunda Mekke bölgesinde bir yazıt bulunmuştur. Bu yazıtın 660'lı yıllarda İslam kaynaklarına göre Ömer tarafından Mekke valisi olarak atanan Halid bin Velid'in oğlu Abdurrahman bin Halid tarafından yazıldığı tespit edilmişti. Robert Hoyland bölgede o döneme ait mezar metinleri, duvar yazıları ve taş yazıtlar üzerinde Arapça yazılar buluyor.
Batlamyus (MS 100-170) Arabistan'da bulunan 50 şehrin bir listesini yayınlamış ve liste "Macoraba" adlı bir şehri içermiştir. Batlamyus'un bahsettiği Macoraba'nın gerçek Mekke olduğu konusunda modern bilimde genel bir fikir birliği olmasına rağmen, bazı bilim adamları bu sonucu sorguladılar. Modern veriler kullanarak Mekke ile çağrışım yapan antik yer isimlerini Mekke ile eşleştirme eğiliminde çalışmalar ve bu tutumu yanlışlayan araştırmalar günümüzde de devam etmektedir.
Öte yandan haritalı Coğrafya'nın hayatta kalan en eski el yazmaları, 12. yüzyılın sonlarında Bizans'tan gelmektedir. Batlamyus'un kendi haritalarını çizdiğine dair somut bir kanıt yoktur. Bunun yerine, coğrafi verileri daha sonraki harita yapımcılarının uyarlamasına izin veren bir dizi sayı ve diyagram kullanarak dijital biçimde iletti. Ancak başlangıç meridyenini sağlam bir şekilde belirleyemediği için, vermiş olduğu koordinatlar hatalıdır. Bu haritaların Batlamyusa referans veren çok daha sonraki yüzyıllara ait sürümlerinde Macoraba ve diğer yerleşimlerden bahsedilmektedir.
İslamın erken tarihlerinde yazılan eserler konum belirlemekten uzaktır; Süryani yazar Yuhanna bar Penkaye ve John Damascene Mekke'den çölde bir yer olarak bahseder. Ayrıca Arapların küp şeklinde yapılan ve İslam öncesi Arabistanda oldukça yaygın olan put evlerine Kabe adını verdikleri biliniyor. Bu yapıların İslamlaşma döneminde tahrip edilmesiyle Müslümanlar arasında başlangıçtan bu yana sadece tek bir tane Kabe'nin, Mekke'de var olduğu algısı da yerleşmiştir. Rivayet kültürüne dayalı eserlerin dışında tarih bilimi açısından İslamın erken tarihi, ne zaman ortaya çıktığı, hangi coğrafyada doğup dünyaya yayıldığı konusu günümüzde belirsizliğini korumakta, bu konuda farklı coğrafyalara işaret eden bulgular ileriye sürülmektedir. Tartışmalarda Petra dışında Kûfe ve Hîre (Güney Irak) bölgeleri öne çıkmaktadır. Bizans kronikleri ve Hristiyan din adamlarının kayıtları, basılı paralar ve Abbasiler döneminde İslam’ın hikâyesinin yazılma sürecine katılan hadisçi ve tarihçilerin yaşam bölgeleri, Hire, Yathrib gibi bazı antik şehirlerin isimleri ve diğer bulgular (Kur'an'ın kültür coğrafyasına işaret eden ayet içerikleri, kullanılan yazı tipi vb.) Muhammed’in ve erken dönem İslam coğrafyasının Güney Irak bölgesi ile ilişkilendirilmesine ve Muhammed’in hayat hikâyesinin birden fazla kişinin hikâyelerinin birleşimi olabileceği kanaatine yol açmıştır.
İslam'ın Kökenleri
İslam, Geç Antik Çağda Ortadoğunun tarihi, sosyal, politik, ekonomik ve dini bağlamında ortaya çıktı. MS 6. yüzyılın ikinci yarısında İslam öncesi Arabistanda siyasi düzensizlik görüldü ve iletişim yolları güvenli değildi. Dini bölünmeler de krizde önemli bir rol oynadı. Yahudilik, MS 380'den sonra Yemen'de Himyar Krallığı'nın baskın dini olurken, Hristiyanlık Basra Körfezi'nde kök saldı. Ayrıca kolektif bir mesele olmaktan daha çok dinde "manevi bir biçim" özlemi vardı ve din seçimi "bireysel bir mesele" haline gelmişti.
Bazı Araplar yabancı bir dine geçmek konusunda isteksiz olsalar da, İbrahimi dinler "temel entelektüel ve manevi referans noktaları" sağladı ve Aramice'den gelen Yahudi ve Hristiyan alıntıları, yarımadanın her yerinde Arapça'nın eski pagan kelime dağarcığının yerini almaya başladı. Kendilerini hem yabancı İbrahimi dinlerden hem de geleneksel Arap çoktanrıcılığından ayırmaya çalışan bir grup tektanrıcı Hanif ("arayanlar"), İslam öncesi Arap dinlerinin yerine Yahudi Yahweh ve Hristiyan Yehova ile özgürce eşit tuttukları, her şeyi kapsayan bir baba tanrı olarak Allah'a " odaklanan yeni bir dini dünya görüşü arıyorlardı.  Onlara göre, Mekke aslen, ata İbrahim tarafından kurulan tek gerçek din olarak kabul ettikleri bu tek tanrılı inanca adanmıştı.
İslam peygamberi Muhammed, geleneksel rivayetlere göre MS 570 civarında Mekke'de doğmuştu. Ailesi, Mekke'nin baş kabilesi ve batı Arabistan'da baskın bir güç olan Kureyş kabilesine mensuptu. Onlar anarşinin etkilerine karşı koymak için, tüm şiddetin yasaklandığı ve seyahatin güvenli olduğu “kutsal aylar” kurumunu desteklemişlerdi. Mekke ve çevresindeki çok tanrılı Kâbe tapınağı, şehir için önemli ekonomik sonuçları olan popüler bir hac yeriydi. Muhammed büyük olasılıkla "Yahudi inanç ve uygulamalarının farkındaydı" ve Hanif'lerle de tanışıktı. Muhammed de Hanifler gibi Tahannut'u uyguladı, Hira Dağı'nda inzivaya çekildi ve "putperestlikten uzaklaştı". Yaklaşık 40 yaşındayken, Müslümanların daha sonra Kuran'ı oluşturacak olan melek Cebrail aracılığıyla ilahi vahiy olarak kabul ettiği şeyleri Hira Dağı'nda almaya başladı. Bu ilhamlar onu, daha önce Yahudilik ve Hristiyanlıkta kodlanan peygamberlik geleneğinin son ifadesi olarak katı bir tek tanrılı inancı, yaklaşan Kıyamet Günü hakkında halkı uyarmak için ve şehrinin sosyal adaletsizliklerini kınamak için ilan etmeye teşvik etti. Muhammed'in mesajı bir avuç takipçi (sahabe) kazandı ve Mekke ileri gelenlerinden artan muhalefetle karşılandı. 622'de, nüfuzlu amcası Ebu Ṭalib bin Abdulmuṭṭalib'in ölümüyle korumasını kaybettikten birkaç yıl sonra, takipçileri ile birlikte takipçilerinin Yesrib şehrine (daha sonra Medine olarak anılacaktır) göç etti. Daha sonraki nesiller, hicret olarak bilinen bu olayı İslami dönemin başlangıcı olarak sayarlardı.
Muhammed, Medine Anayasası hükümlerine göre şehrin farklı toplulukları arasında hakem olarak kabul edildiği Yesrib'de, hukuki ve dini meselelere yol gösteren yeni Kuran ayetlerinin yardımıyla yeni İslam toplumunun temellerini atmaya başladı. Bu döneme ait sûreler, onun İncil'deki uzun peygamberler silsilesi arasındaki yerini vurgularken, aynı zamanda Kuran'ın mesajını Hristiyanlık ve Yahudilikten farklılaştırmıştır. Kısa süre sonra Yesrib bölgesinde Mekkeli Araplar ile Yahudi kabileleri arasında silahlı çatışma patlak verdi. Muhammed, bir dizi askeri çatışma ve siyasi manevradan sonra MS 629'da Mekke ve Kureyş'in kendine bağlılığını sağlamayı başardı. 632 yılındaki ölümüne kadar kalan zaman içinde, Arap yarımadasındaki kabile reisleri onunla çeşitli anlaşmalar yaptı, bazıları ittifak şartları altında, diğerleri onun peygamberlik iddialarını kabul ederek, birkaç vekil (vali), müminler ordusu ve bir kamu hazinesinden oluşan hükûmetine zekat harcını ödemek de dahil olmak üzere İslami uygulamaları takip etmeyi kabul ettiler.
Muhammed'in İslam'ın yayılmasıyla ilgili gerçek niyetleri, siyasi imaları ve yaşamı boyunca misyon faaliyetleri (İslama davet) hem Müslüman alimler hem de gayrimüslim alimler arasında İslami çalışmaların akademik alanı içerisinde çekişmeli bir tartışma konusudur. Çeşitli yazarlar, İslami aktivistler ve İslam tarihçileri, İslam öncesi Arap toplumu ve kendi dininin kuruluşu bağlamında Muhammed'in dini-politik misyonuyla ilgili niyeti ve hırsları hakkında çeşitli anlayışlar ileri sürdüler.
Raşidin Halifeliği
Muhammed'in ölümünden sonra, onun topluluğu yeni bir lider atamak zorunda kaldı ve bu da halife unvanını doğurdu. Böylece, sonraki İslam imparatorlukları " hilafetler " olarak bilindi ve erken İslam imparatorluğunu yöneten bir dizi dört halife: Ebu Bekir (632-634), ' Ömer ibni Hattab (Ömer І, 634-644), Osman (644-656) ve Ali (656-661). Bu liderler, Sünni İslam'da raşidun ("doğru yönlendirilen") halifeler olarak bilinir. Onlar İran, Levant, Mısır ve Kuzey Afrika üzerinden ilerleyen erken dönem Müslüman fetihlerinin ilk aşamasını gerçekleştirdiler.
Muhammed'in ölümünden sonra, en yakın arkadaşlarından biri olan Ebu Bekir, ilk halife olarak seçildi. Halifelik makamı peygamberlik dışında dini bir otorite havasını muhafaza ediyordu. Bazı Arap kabile liderleri, Muhammed ile yapılan anlaşmaları Ebu Bekir'le devam ettirmeyi reddetti, zekat ödemelerini durdurdu ve bazıları kendilerinin de peygamber olduklarını ileri sürdüler. Ebu Bekir, etkisi Bizans ve Sasani imparatorluklarının topraklarına taşınan da ve Ridde savaşları olarak bilinen başarılı bir askeri seferle otoritesini ortaya koydu. İkinci halife Ömer ibni Hattab'ın saltanatının sonunda, savaşta sertleşen saflarıyla artık mağlup olan isyancılar ve eski imparatorluk yardımcı birlikleri tarafından şişirilen Arap Müslüman orduları, Bizans'ın Suriye ve Mısır gibi eyaletlerini işgal etti. Sasaniler batı topraklarını kaybederken, kısa süre sonra İran'ın geri kalanı da onu takip etti.
Ömer yeni gelişmekte olan imparatorluğun yönetimini iyileştirdi, sulama şebekelerinin iyileştirilmesini emretti ve Basra gibi şehirlerin kurulmasında rol oynadı. Fakirlere yakın olmak için kapısı olmayan basit bir çamurdan kulübede yaşıyor ve her akşam sokaklarda yürüyordu. Ömer, fakirlerle istişare ettikten sonra, yoksul, muhtaç, yaşlı, yetim, dul ve engelliler için bir refah kurumu olan Beyt-ül-mal'i  kurdu. Beyt-ül-mal, Abbasiler dönemine kadar devam etti. Ömer ayrıca çocuklar için çocuk parası ve yaşlılar için emekli aylığı getirdi. Bir valinin ya da komutanın zenginliğin cazibesine kapıldığını ya da gerekli idari standartları karşılamadığını hissettiğinde, onu görevinden aldırırdı. Genişleme, sırasıyla Arabistan ve Levant'taki büyük kıtlık ve veba yıllarında 638 ve 639 yılları arasında kısmen durdu, ancak Ömer'in saltanatının sonunda Suriye, Mısır, Mezopotamya ve İran'ın çoğu İslam imparatorluğuna dahil edildi.
Bizans ve Sasaniler ile yapılan savaş ve fetihlerde dini azınlık olarak yaşayan ve Müslüman egemenliği altında cizye vergisi ödemek zorunda kalan Yahudi ve Arap Hristiyanlar, zorunlu finansörlük yaptılar. Yeni bölgeler fethedildikçe, büyüyen İslam imparatorluğunun diğer bölgeleriyle serbest ticaretten de yararlandılar; burada ticareti teşvik etmek için ticaretten ziyade zenginliğe vergiler uygulandı. Müslümanlar, fakirlerin yararına mallarının zekâtını verirlerdi. İslam peygamberi Muhammed tarafından hazırlanan Medine Anayasası'ndan bu yana, Yahudiler ve Hristiyanlar kendi yasalarını kullanmaya devam ettiler ve kendi yargıçları vardı. Devletin hızla genişlemesine yardımcı olmak için, Bizans ve Pers vergi toplama sistemleri sürdürüldü ve halk, Bizanslılar ve Persler döneminde uygulanandan daha düşük bir cizye vergisi ödedi.
639'da Ömer, önceki vali 25.000 kişiyle birlikte bir vebada öldükten sonra Muaviye bin Ebu Süfyan'ı Suriye valisi olarak atadı. Arap-Bizans savaşları sırasında Muaviye 649 da Bizans'ın denizden tacizini durdurmak için, Monofizit Hristiyanlar, Mısırlı Kıptiler ve Yakubi Suriyeli Ortodoks denizciler ve Müslüman birliklerinden oluşan gemilerle bir donanma kurdu,   Bizansı 655te Sütunlar Savaşı 'ında yenerek Akdeniz'i Müslüman savaşçılarına açtı. Ömer zenginlik ve lüksün cazibesine kapılmaktan, Allah'a ibadetten uzaklaşmaktan, servet biriktirmekten ve hanedanlar kurmaktan korkuyordu. İlk Müslüman orduları şehirlerden uzak kamplarda kaldılar. Şehirlerden uzak kalmak, yerel nüfusun özerk ve huzurlu olmasını da sağladı. Bu kamplardan bazıları daha sonra Irak'ta Basra ve Kufe ve Mısır'da Fustat gibi şehirlere dönüştü.
Ömer 644'te suikasta uğradığında, Muhammed'in ikinci dereceden kuzeni ve iki kez damadı olan Osman bin Affan halife oldu. O dönemde Arapçada noktalama işaretleri yoktu ve Kur'an Araplar tarafından farklı okumalara (Arap lehçelerini) göre okunuyordu. Osman MS 650 ile 656'te Kuran'ın derlenmesini tamamlatarak, bunu standart hale getirdi ve kopyaları imparatorluğun farklı merkezlerine gönderdi. Farklı kopyaların yakılmasını emretti.
Muhammed'in ölümünden sonra Araplar arasındaki eski kabile farklılıkları yeniden su yüzüne çıkmaya başladı. Roma-Pers savaşları ve Bizans-Sasani savaşlarının ardından Irak (eskiden Sasani İmparatorluğu altında) ve Suriye (eskiden Bizans İmparatorluğu altında) arasında köklü farklılıklar ortaya çıktı. Her biri, yeni kurulan İslam imparatorluğunun başkentinin kendi bölgelerinde olmasını istedi.
Osman yaşlandığında, Muaviye'nin akrabası olan I. Mervan yavaş yavaş kontrolü üstüne aldı. Osman 656'da öldürüldüğünde, Muhammed'in kuzeni ve damadı Ali halifelik görevini üstlendi ve başkenti Kufe'ye taşıdı. Suriye valisi 1.Muaviye ve Mervan, suçluların tutuklanmasını talep etti. Mervan herkesi manipüle etti ve ilk Müslüman iç savaşıyla ("İlk Fitne") sonuçlanan çatışmayı yarattı. Ali, MS 661'de Hariciler tarafından öldürüldü. Altı ay sonra, Ali'nin ilk oğlu Hasan, barışın için Muaviye ile bir barış anlaşması yaptı. Hasan-Muaviye antlaşmasında Hasan, ölümünden sonra hanedan kurmamak ve halka adaletli davranmak şartıyla iktidarı Muaviye'ye devretti. Muaviye daha sonra anlaşmanın şartlarını bozdu ve başkenti Şam'da olan Emevi hanedanını kurdu. O sırada Muhammed'in hayatta kalan tek torunu olan Hüseyin Emevilere biat etmeyi reddetti; Aynı yıl Kerbela'da, Aşure Günü Şii Müslümanları tarafından hâlâ yas tutulan bir olayda öldürüldü. İkinci Müslüman iç savaşı ("İkinci Fitne") olarak adlandırılan siyasi huzursuzluk devam etti, ancak Müslüman yönetimi Muaviye döneminde Rodos, Girit, Kabil, Buhara ve Semerkant'a kadar genişletildi ve Kuzey Afrika'ya yayıldı. MS 664'te Arap Müslüman orduları Kabil'i fethetti ve MS 665'te Mağrip'e doğru ilerledi.
Emevi Halifeliği
Adını Ümeyye ibni Abd Şems'ten alan Emevi hanedanı MS 661'den 750'ye kadar hüküm sürdü. Emevi ailesi Mekke şehrinden gelse de başkent Şam idi. Abdu'r Rahman ibn Ebu Bekir'in 666'da ölümünden sonra Muaviye, gücünü pekiştirdi. Muaviye, başkenti Medine'den Şam'a taşıdı, bu da imparatorlukta köklü değişikliklere yol açtı. Aynı şekilde, daha sonraki bir tarihte, halifeliğin Şam'dan Bağdat'a devri, yeni bir ailenin iktidara gelişinin işaretiydi.
Muaviye Konstantinopolis'inkine rakip olacak bir konsey oluşturdu ve Şam'ı güzelleştirdi. İmparatorluğun sınırlarını İstanbul'a kadar ulaştırdı, ancak Bizanslılar onu geri püskürttü ve elinde herhangi bir Anadolu toprağını tutamadı. Sünni Müslümanlar, acemi Müslüman ulusu iç savaş sonrası anarşiden kurtardığı için ona güveniyorlar. Ancak Şii Müslümanlar onu savaşı kışkırtmakla, ümmeti bölerek Müslüman milleti zayıflatmakla, kendi kendini yücelten sapkınlıklar üretmekle, Peygamber'in ailesine iftira atmakla  ve hatta kendisini eleştiren Müslümanları Bizans imparatorluğunda köle olarak satmakla suçluyorlar. Muaviye'nin en tartışmalı ve kalıcı miraslarından biri, oğlu Yezid'i halefi olarak atama kararıydı. Şii doktrinine göre bu, Hasan bin Ali ile yaptığı anlaşmanın açık bir ihlaliydi. Yezid 682'de Ukbe bin Nafi'yi Kuzey Afrika valisi olarak gönderdi. Ukbe, Berberilere ve Bizanslılara karşı savaşlar kazandı. Oradan, Atlantik kıyısına ulaştığı Tanca'ya doğru binlerce mil batıya yürüdü ve ardından Atlas Dağları'ndan doğuya doğru yürüdü. Yaklaşık 300 süvari ile Biskra'ya doğru ilerledi ve burada Kaisala komutasındaki bir Berberi kuvveti tarafından pusuya düşürüldü. Ukbe ve adamlarının tümü savaşta öldü. Berberiler bir süre Müslümanlara saldırdı ve onları Kuzey Afrika'dan sürdü. İç savaşlarla zayıflayan Emeviler denizdeki üstünlüğü kaybederek Rodos ve Girit adalarını terk etmek zorunda kaldılar. I. Yezid'in yönetimi altında, Kufe'deki bazı Müslümanlar, Muhammed'in soyundan gelen Hüseyin ibn Ali'nin hükümdarları olsaydı, onun daha adil olacağını düşünmeye başladılar. O Kûfe'ye davet edilmiş ancak daha sonra ihanete uğrayarak öldürüldü. Hüseyin'in oğlu Ali ibni Hüseyin, Hüseyin'in kız kardeşi, diğer hanımlarla birlikte Kerbela'da alıkonuldular. Halkın muhalefeti nedeniyle daha sonra serbest bırakıldılar ve memleketleri Medine'ye gitmelerine izin verildi. İmam Hüseyin'in neslinden birbiri ardına imamlar devam etti, ancak İmam Ali'den sonra halifelik (iktidar sahibi) ve Ali soyundan devam eden İmamet Abdullah el-Mehdi Billah Kuzey Afrika'da Fatımi'nin ilk Halifesi olarak iktidara gelene kadar ayrı kollarda devam etti. Bu İmamlar Şii İslam tarafından İmam Ali'yi ilk Halife/İmam olarak kabul edildiler ve aynı şekilde Safeviler ve şimdi İsmaili, Oniki vb. olarak adlandırılan benzer birçok kurum tarafından kurumsallaştırıldılar.
2.Muaviye dönemine iç savaşlar (İkinci Fitne) damgasını vurdu. Bu, iyi eğitimli ve yetenekli bir hükümdar olan Abdülmelik bin Mervan'ın saltanatında hafifleyecekti. Hükümdarlığını engelleyen birçok siyasi soruna rağmen, tüm önemli kayıtlar Arapçaya çevrildi. Onun saltanatı sırasında, Müslüman dünyası için bir para basıldı. Bu, 692'de Anadolu'da II. Justinianus yönetimindeki Bizans İmparatorluğu ile savaşa (Sebastopolis Savaşı) yol açtı. Bizanslılar, Halife tarafından büyük bir Slav birliğinin ayrılışı ile yenildi. İslami para birimi daha sonra Müslüman dünyasında münhasır para birimi haline getirildi. Tarım ve ticareti reforme etti. Abdülmelik Müslüman yönetimini pekiştirdi ve genişletti, Arapça'yı devlet dili yaptı ve düzenli bir posta servisi oluşturdu.
Velid'in öldüğü gün Süleyman bin Abdülmelik halife olarak selamlandı. Süleyman Yezid bin Mühelleb'ı Mezopotamya'ya vali atadı. Süleyman, kendisinin yerine Velid'in oğlu Yezid'i destekleyen iki liderden biri (diğeri Kuteybe ibn Müslim'di) olan Haccac'ın ailesinin tutuklanıp infaz edilmesini emretti. Haccac, Velid'den önce ölmüştü, bu yüzden hiçbir tehdit oluşturmuyordu. Kuteybe, Süleyman'a bağlılıktan vazgeçti, ancak askerleri isyan çağrısını reddetti. Onu öldürüp başını Süleyman'a gönderdiler. Süleyman halife olunca Şam'a taşınmadı, Ramla'da kaldı. Süleyman, Bizans'a (Konstantinopolis kuşatması) saldırması için Mesleme ibn Abdülmelik'i gönderdi. Bulgaristan'ın Bizans tarafına müdahalesi belirleyici oldu. Müslümanlar ağır kayıplar verdiler. Süleyman 717'de aniden öldü.
II. Ömer'in ölümü üzerine II.Yezid iktidara geldi. Yezid Haricilerle savaştı ve liderleri Şevdeb'i öldürdü. Yezid döneminde imparatorluğun farklı bölgelerinde iç savaşlar başladı. Yezid, 724'te ölmeden önce topraklarını Kafkasya'ya kadar genişletti. Hilafeti kardeşinden devralan Hişam bin Abdülmelik, birçok sorunu olan bir imparatorluğu yönetiyordu. Bu sorunları çözmede etkiliydi. Uzun hükümdarlığı döneminde II. Ömer tarafından getirilen reformları yeniledi. Hişam'ın yönetimi altında Bizanslılara karşı düzenli akınlar yapıldı. Kuzey Afrika'da, Harici öğretileri yerel huzursuzlukla birleşerek Berberi İsyanı'nı ortaya çıkardı. Ayrıca Zeyd ibn Ali'nin bir isyanıyla karşı karşıya kaldı. Hişam her iki isyanı da bastırdı. Abbasiler Horasan ve Irak'ta güç kazanmaya devam ettiler. Ancak henüz harekete geçecek kadar güçlü değillerdi. Onların bazıları Emevi valileri tarafından yakalandı ve idam edildi. Kesin bir Bizans zaferi olan Akroinon Savaşı, Emevi hanedanının son kampanyasıydı. Hişam 743'te öldü.
2.Velid, saltanatı sırasında siyasi entrikalar gördü ve kısa süre sonra tahttan bir darbeyle indirildi. Yerine geçen kuzeni 3.Yezid, Velid'in Beni Kays adına Yemenlilere ve Arap olmayan Müslümanlara karşı ayrımcılığı içeren "ahlaksızlığına" karşı çıktı. Kaderiyye ve Mürcie' (insanın özgür iradesine inananlar)'den destek aldı. Hazineden para dağıttı. Allah'ın Kitabı ve Sünnet adına isyan ettiğini açıkladı. Yezid sadece altı ay hüküm sürdü. Çeşitli gruplar biat etmeyi reddetti ve muhalif hareketler ortaya çıktı. Ardından öldü.
2.Mervan 744'ten 750'de öldürülene kadar hüküm sürdü. Şam'dan hüküm süren son Emevi hükümdarıydı. Mervan, iki oğlunu Ubeydullah ve Abdullah'ı varisleri olarak adlandırdı. Valiler atadı ve otoritesini zorla ilan etti. Özellikle İran ve Irak'ta Emevi karşıtlığı çok yaygındı. Abbasiler çok destek almıştı. Mervan'ın halife olarak saltanatı neredeyse tamamen Emevi imparatorluğunu bir arada tutmaya çalışmakla geçmişti. Ölümü, Doğu'daki Emevi yönetiminin sonunun işaretiydi ve bunu Abbasiler tarafından Emevilerin katledilmesi izledi. İber Yarımadası'na kaçan ve orada bir hanedan kuran yetenekli prens Abdurrahman dışında neredeyse tüm Emevi hanedanı öldürüldü.
Abbasi Halifeliği döneminde İslam dünyası
İslamın yayılması, bazen zorla, bazen barışçıl propagandalarla devam etti. Hindistan'ın fethindeki ilk aşama 1000 yılından hemen önce başladı. 200 yıl içinde Ganj nehrine kadar olan bölge düştü. İslam Sahra altı Batı Afrika'da 1000 yılından hemen sonra kuruldu. 1009 gibi erken bir tarihte Gao'nun başında Müslüman bir prensin bulunduğuna dair raporlar bulunuyor. Kanem 1081 ile 1097 arası müslümanlarca yönetildi. Mali ile bağlantılı İslami krallıklar 13. yüzyılda ön plana çıktı.
Siyasi olarak, Abbasi Halifeliği üniter bir İslami monarşiye dönüştü. Devletin birliği için bölgesel Saltanat ve Emirliklerin varlığı, geçerliliği veya yasallığı kabul edildi. Endülüs Emevilerinde erken dönem İslam felsefesinde İbn Rüşd, The Decisive Treatise'de bilim ve felsefenin resmi Eş'ari teolojisinden kurtuluşu için bir gerekçe sağlayan bir argüman sundu; bu nedenle İbn Rüşd, modern laikliğin öncüsü olarak kabul edilmiştir.
Altın Bağdat Abbasileri
Erken Orta Çağ Arap kaynaklarına göre 750 yılında Abbasi Halifeliğinin kurucusu Es-Saffah tı. Horasan eyaletinden Emevi Halifeliğine karşı büyük bir isyan başlattı. Tüm Emevi ailesini ortadan kaldırdıktan ve Zab Savaşı'nda zafer kazandıktan sonra, Şam'a yürüdü ve yeni bir hanedan olan Abbasi Halifeliğini pekiştirdi. El-Mansur'un zamanında, Fars alimleri ortaya çıktı. Arap olmayan birçok insan İslam'a geçti. Emeviler, cizye toplamaya devam edebilmek amacıyla din değiştirmeyi aktif olarak engellediler. İslam 750'de kendi topraklarında yaşayanların %8'ini oluşturuyordu. Mansur'un saltanatının sonunda bu %15'e ulaştı. Adı "kurtarıcı" anlamına gelen Mehdi, babası ölüm döşeğindeyken halife ilan edildi. Bağdat, Mehdi'nin saltanatı sırasında çiçek açtı ve dünyanın en büyük şehri oldu. Arabistan'dan, Irak, Suriye, İran, uzak Hindistan ve İspanya'dan göçmenleri kendine çekti. Bağdat, artan Müslüman nüfusun yanı sıra Hristiyanlara, Yahudilere, Hindulara ve Zerdüştlere de ev sahipliği yapıyordu. Babası gibi El-Hadi de halkına açıktı ve vatandaşların Bağdat'taki sarayda kendisine hitap etmesine izin verdi. O, "aydınlanmış bir hükümdar" olarak kabul edildi ve Abbasi seleflerinin politikalarını sürdürdü. Kısa yönetiminde, askeri çatışmalar ve iç entrikalarla boğuştu.
Harun el-Reşid'in hüküm sürmesiyle askeri çatışmalar azaldı. Saltanatı, bilimsel, kültürel ve dini refah ile belirginleşti. Beyt al-Hikma ("Bilgelik Evi") kütüphanesini kurdu ve saltanatı sırasında sanat ve müzik gelişti. Bermekiler ailesi, Halifeliğin kurulmasında belirleyici bir danışmanlık rolü oynamıştı, ancak Reşid'in yönetimi sırasında gözden düştüler.
Al-Emin, Halifeliği babası El-Reşid'den aldı, ancak kardeşleri için yapılan düzenlemelere uymayarak Dördüncü Fitne'ye yol açtı. El-Me'mun'un generali Tahir bin Hüseyin, El-Emin'i idam ederek Bağdat'ı aldı. Savaş, hanedan için prestij kaybına yol açtı.
Bölgesel güçlerin yükselişi
Abbasi yönetimi kısa süre sonra Kıptiler, Hint-Persler veTürkler arasında üçlü bir çekişmeye kapıldı. Büyük bir imparatorluğu yönetmenin maliyeti çok fazlaydı. Türkler, Mısırlılar ve Araplar Sünni, Persler, Türk topluluklarının büyük bir kısmı ve Hindistan'daki prenslerin birçoğu Şii idi. İslam'ın siyasi birliği dağılmaya başladı. Abbasi halifelerinin etkisi altında, Müslüman dünyasında bağımsız hanedanlar ortaya çıktı ve halifeler bu hanedanları meşru olarak Müslümanlar olarak tanıdılar. Birincisi, Halife Memun'un saltanatı sırasında kurulan Horasan'daki Tahiriler'di. Benzer hanedanlar arasında Seferiler, Samaniler, Gazneliler ve Selçuklular vardı. Bu süre zarfında astronomi, şiir, felsefe, bilim ve matematik alanlarında ilerlemeler kaydedildi.
Yüksek Bağdat Abbasileri
Me'mun, gücü merkezileştirmek için çalıştı. Mehdi, İslam'ın koruyucusu olduğunu ve aynı zamanda halifenin doğru olanı ilan etme yetkisine sahip olduğunu iddia etti. Ulema, Memun'un saltanatı sırasında siyasi bir güç olarak ortaya çıktı. Ulema ve belli başlı İslam fıkıh ekolleri Memun döneminde şekillenmiştir. Buna paralel olarak, Sünnilik bir kanunlar dini olarak tanımlanmaya başladı. Sünni ve Şii İslam arasındaki doktrinel farklılıklar daha belirgin hale geldi. Din alimleri, Me'mun'un ölümünden dört ay önce 833'te başlattığı Abbasi engizisyonu olan Mihna'da haddini aştığını ileri sürdüler.