cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
İrlanda edebiyatı
Orta Çağ: 500–1500
İrlanda'da üretilen en eski edebiyat eserleri Aziz Patrik'e aittir; Confessio ve Epistola, ikisi de Latince. İrlanda'daki en eski edebiyat, uzak geçmişte geçen orijinal lirik şiir ve nesir destanlarından oluşuyordu. 6. yüzyılda bestelenen en eski şiir, canlı bir dini inancı tasvir eder veya doğa dünyasını tanımlar ve bazen tezhipli el yazmalarının kenarlarında yazılmıştır. Muhtemelen 9. yüzyıldan kalma bir hece ayeti parçası olan " Belfast Lough'un Kara Kuşu, modern zamanlarda John Montague]], John Hewitt, Seamus Heaney, Ciaran Carson ve Thomas Kinsella tarafından yeniden yorumlara ve çevirilere ilham verdi. Tomás Ó Floinn tarafından modern İrlandaca'ya. Fili erken İrlanda toplumunda güçlüydü ve genellikle kibirliydi, taleplerini bir hiciv (áer) tehdidiyle, bir şairin itibarını mahvedebilecek ve bu yüzden düşünüldüğüne göre öldürebilecek bir laneti tehdidiyle zorladı. Yasalar, aer'in kötüye kullanılması için cezalar belirledi ve güçlerine olan inanç modern zamanlara kadar devam etti. Fili'nin resmi çalışması, yıllıkların ve risalelerin parçalarında korunmuştur.
Tiyatro
1960'lar İrlanda kültürünü çoğu zaman acı verici bir şekilde değiştirdi. Edebi anlamda, önceki 30 yılın hükûmet sansürüne daha kalıcı bir şekilde meydan okunmaya başlandı. 1960'ta Edna O'Brien, İrlanda toplumunda kadın ve cinsiyetin rolü ve Roma Katolikliğinin kadınlar üzerindeki baskıcı gücünün tartışılmasına yardımcı olan bir üçlemedeki ilk roman olan The Country Girls'ü yayınladı. Roman yasaklandı ve O'Brien kısa bir süre sonra İrlanda'dan ayrıldı. John McGahern de ilk çalışmalarını yasakladı, ancak İrlanda'yı hızla dönüştüren değişiklikleri ustaca araştıran romanlar üretmeye devam etti. Kadınlar Arasında (1990), eleştirmenler tarafından en çok beğenilen ve etkileyici romanıdır.
İrlanda mitolojik ve efsanevi destan döngüleri
Ayetin kapsamı daraldı; yığın, şairin hamisini veya Tanrı'yı öven şiirdi. Altı ya da yedi yıl eğitim görmüş olan ozanlar, artık manastır vakıflarıyla ilişkili olmayan, yaşamlarını güvence altına almak için güvenle patronlara baktılar. Ó Dálaigh'in büyük bardik ailesinin en eski şairlerinden biri olan Muireadhach Albanach Ó Dálaigh (en), karısının ölümü üzerine güzel bir ağıt ve bir vergi tahsildarını öldürme eyleminin heyecan verici bir savunmasını bıraktı. Norman istilacıları tarafından İrlanda edebiyatına sokulan saray sevgisi temaları, dánta grádha adlı büyüleyici şiirleri üretmek için yerli bardik zekâ ve isabetli bir üslupla kullanıldı. Övgü şiirinden farklı bir ayrılış, mısraların sık sık mizahi veya hicivli nesir pasajları ile serpiştirildiği crosanacht idi.
Tiyatro
En eski İrlanda doğumlu oyun yazarları şunlardı: William Congreve (1670-1729), The Way of the World'ün (1700) yazarı ve Londra'daki Restorasyon komedilerinin en ilginç yazarlarından biri; Oliver Goldsmith (1730–74) The Good-Natur'd Man (1768) ve She Stoops to Conquer (1773); Richard Brinsley Sheridan (1751-1816), Rakipler ve Skandal Okulu ile tanınır. Goldsmith ve Sheridan, 18. yüzyılda Londra sahnesindeki en başarılı oyun yazarlarından ikisiydi.
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
İrlanda kısa öyküsü, Frank O'Connor, Seán Ó Faoláin ve William Trevor gibi tanınmış uygulayıcılarla popüler bir tür olduğunu kanıtladı. 20. yüzyılda İngiliz-İrlanda edebiyatı teriminin değişen anlamının gösterdiği gibi, 18. yüzyıl İrlanda yazılarının İngilizce olarak nasıl karakterize edileceği konusunda bir anlaşmazlık var. Bununla birlikte, o dönemde İrlanda toplumunun ikili doğası hakkında çok az anlaşmazlık vardır. Ülke, Şanlı Devrim'den sonra Boyne (1690) ve Aughrim (1691) Savaşlarında Roma Katolik İrlanda'ya karşı zafer kazanan Protestan ve İngilizce konuşan azınlık tarafından yönetiliyordu; Protestan nüfusun ülke üzerindeki kontrolü daha sonra Protestan Yükselişi olarak anılacaktır. Eski Aughrim de yenilgiyi takip İrlanda'da siyasi çözüm böylece kuvvetle mezhep ve sömürge döküm olduğunu, çatışma ve yoksulluğun acımasız İrlandalı gerçekleri ait olur sonradan sorun yazıları ile birleştiğinde zaman Edmund Burke. Görkemli Devrim'i özgürlüğün bir zaferi olarak gören Burke ve Jonathan Swift gibi Whig yazarları da İrlanda krallıkları ile Büyük Britanya arasındaki uzun süredir devam eden eşitsiz ilişki karşısında tökezlediler. Protestan vatanseverler, İrlanda'nın bağımlı bir krallık ya da bir koloni olduğu fikrini reddettiler, ancak kanun kitabı, Londra'daki İngiliz hükûmeti tarafından İrlanda'ya getirilen ekonomik ve politik kısıtlamalar ve İrlanda işlerine İngiliz yerleştirme görevlilerinin yerleştirilmesi onlara aksini söyledi.
Ulster İskoç Edebiyatı (2)
Belfast'taki bir ekip Mukaddes Kitabın bölümlerini Ulster İskoççasına çevirmeye başladı. Luka İncili 2009 yılında yayınlandı. Tyrone'un 2. kontu Hugh O'Neill'in 1601'deki Kinsale Savaşı'nda yenilmesi, İrlanda varoluşunun baskın tarzı olarak Gal uygarlığının kademeli, yüzyıllık çöküşünün başlangıcını işaret ediyordu. Aynı zamanda İrlanda'nın topraklarını, dilini ve dinini çarpıcı biçimde değiştirecek olan uzun bir Protestan İngiliz kolonizasyonu sürecinin hızlanmasına da işaret ediyordu. Bu sürecin yol açtığı derin kültürel travmadan “İngiliz-İrlandalı” yazı çıktı.
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
Şair WB Yeats başlangıçta Ön-Rafaelcilerden etkilendi ve ilk şiirlerinde İrlandalı "köylü halk gelenekleri ve eski Kelt mitinden" yararlandı. Daha sonra, Ezra Pound ve TS Eliot ile birlikte John Donne'nin "entelektüel olarak daha güçlü" şiirine çekildi ve 20. yüzyılın en büyük modernist şairlerinden biri oldu. Yeats bir Anglo-İrlandalı Protestan olmasına rağmen, 1916 Paskalya Ayaklanmasından derinden etkilendi ve İrlanda'nın bağımsızlığını destekledi. 1923'te Nobel Edebiyat Ödülü'nü aldı ve 1922'den 1928'e kadar İrlanda Senatosu üyesiydi. 20. yüzyılda İngiliz-İrlanda edebiyatı teriminin değişen anlamının gösterdiği gibi, 18. yüzyıl İrlanda yazılarının İngilizce olarak nasıl karakterize edileceği konusunda bir anlaşmazlık var. Bununla birlikte, o dönemde İrlanda toplumunun ikili doğası hakkında çok az anlaşmazlık vardır. Ülke, Şanlı Devrim'den sonra Boyne (1690) ve Aughrim (1691) Savaşlarında Roma Katolik İrlanda'ya karşı zafer kazanan Protestan ve İngilizce konuşan azınlık tarafından yönetiliyordu; Protestan nüfusun ülke üzerindeki kontrolü daha sonra Protestan Yükselişi olarak anılacaktır. Eski Aughrim de yenilgiyi takip İrlanda'da siyasi çözüm böylece kuvvetle mezhep ve sömürge döküm olduğunu, çatışma ve yoksulluğun acımasız İrlandalı gerçekleri ait olur sonradan sorun yazıları ile birleştiğinde zaman Edmund Burke. Görkemli Devrim'i özgürlüğün bir zaferi olarak gören Burke ve Jonathan Swift gibi Whig yazarları da İrlanda krallıkları ile Büyük Britanya arasındaki uzun süredir devam eden eşitsiz ilişki karşısında tökezlediler. Protestan vatanseverler, İrlanda'nın bağımlı bir krallık ya da bir koloni olduğu fikrini reddettiler, ancak kanun kitabı, Londra'daki İngiliz hükûmeti tarafından İrlanda'ya getirilen ekonomik ve politik kısıtlamalar ve İrlanda işlerine İngiliz yerleştirme görevlilerinin yerleştirilmesi onlara aksini söyledi.
Tiyatro
Çok farklı türde bir romancı reformcu Maria Edgeworth idi. Edgeworth'un erken dönem çalışmalarının çoğu eğitim odaklıydı ve babası Richard Lovell Edgeworth'un gözetimi ve etkisi altında tamamlandı. Onun Edebi Ladies için Mektupları (1795), Ebeveyn Yardımcısı (1796) ve Pratik Eğitim (1798) babasının liberal eğitim teorileri yansıttı. Sonunda Fransız filozof Jean-Jacques Rousseau'dan türetilen bu teoriler, çocukların anılarının ezberden ziyade “iyi düzenlenmiş çağrışımlar” tarafından geliştirilmesi gerektiğini savundu. Edgeworth'ün kısa romanı Castle Rackrent: An Hibernian Tale (1800), Birlik Yasası'nın onaylandığı yıl anonim olarak yayınlandı ve hemen popüler bir başarıydı. Çağdaş İrlandalıları bir şekilde andıran Roma Katolik aile hizmetlisi Thady Quirk tarafından anlatılan Castle Rackrent, siyasi çalkantı zamanlarında bir Anglo-İrlanda malikanesinin yaşamının ironik bir tedavisidir. Roman, lehçe ve yerel ayarın kullanımında ve İrlanda Katoliklerini anlatının merkezinde yer almasında yenilikçiydi. Britanya Adaları'ndaki ilk bölgesel roman olarak kabul edilen bu roman, özellikle ulusal tarihi romanın İskoç öncüsü olan Sir Walter Scott'ın çalışmaları üzerinde son derece etkiliydi. Scott için Edgeworth "büyük Maria" ydı ve Waverley'e (1814) Castle Rackrent'in etkisi altında başladı. Diğer romanları ve öykü kitapları arasında Belinda (1801), Leonora (1806), Moda Yaşam Masalları (ilk seri 1809; İkinci seri, The Absentee, 1812), Harrington ve Ormond (1817'de birlikte yayınlandı) ve Orlandino (1848), son romanı.
Ulster İskoç Edebiyatı (2)
Philip Robinson'ın (1946–) yazıları " post-modern kaiyard"a doğru ilerliyor olarak tanımlanmıştır. Wake the Tribe o Dan (1998), The Back Streets of the Claw (2000) ve The Man frae the bakanlık (2005) romanlarından oluşan bir üçlemenin yanı sıra Esther, Quaen o tha Ulidian Pechts ve çocuklar için hikaye kitapları üretti. Fergus an tha Stane o Destinie ve iki ciltlik şiir Alang the Shore (2005) ve Oul Licht, New Licht (2009). İrlanda'nın fetih ve kolonizasyon tarihi, kıtlık ve kitlesel göç ve direniş, isyan ve iç savaş tarihi, literatürüne bir dizi kırılma ve canlanma ile kazınmıştır. 17. yüzyıldan beri İrlanda toplumu aynı zamanda hem sömürgeci hem de bağımsız, ulusal bir toplum olmuştur. Bu melezlik, İrlanda yazılarında defalarca dört konu etrafında birleşen sonsuz kültürel gerilimin kaynağı olmuştur: toprak, din, milliyet ve dil.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
Kuzey İrlandalı diğer kayda değer yazarlar arasında şair Robert Greacen (1920–2008), romancı Bob Shaw (1931–96), ve bilimkurgu romancısı Ian McDonald (1960) sayılabilir. Robert Greacen, Valentin Iremonger ile birlikte 1949'da önemli bir antoloji olan Contemporary Irish Poetry'nin editörlüğünü yaptı. Robert Greacen Derry'de doğdu, gençliğinde Belfast'ta ve 1950'ler, 60'lar ve 70'lerde Londra'da yaşadı. 1995'te Toplu Şiirler adlı eseriyle İrlanda Times Şiir Ödülü'nü kazandı ve ardından Aosdana'ya üye seçildiğinde Dublin'e taşındı. Shaw, özgünlüğü ve zekasıyla dikkat çeken bir bilimkurgu yazarıydı. 1979 ve 1980'de En İyi Hayran Yazarı Hugo Ödülü'nü kazandı. Kısa öyküsü " Diğer Günlerin Işığı ", 1987'deki The Ragged Astronots adlı romanı gibi 1967'de Hugo Ödülü'ne aday gösterildi.
Ulster İskoç Edebiyatı (2)
Ulster İskoçça konuşulan bölgelerde, geleneksel olarak, Allan Ramsay ve Robert Burns gibi İskoç şairlerin çalışmalarına, genellikle yerel olarak basılan baskılarda önemli bir talep vardı. Bu, yerel olarak yazılmış eserlerle tamamlanmıştır; en belirgin olanı, 1750 ile 1850 yılları arasında yaklaşık 60 ila 70 cilt yayınlanmış olan kafiyeli dokumacı Bu dokumacı şairler kültürel ve edebi modelleri için İskoçya'ya baktılar ve basit taklitçiler değil, aynı şiirsel ve imla uygulamalarını izleyen aynı edebi geleneğin mirasçılarıydılar. Geleneksel İskoç yazılarını İskoçya ve Ulster'den ayırt etmek her zaman hemen mümkün değildir. En eski İskoç Gal yazısı, 12. yüzyılda 9. yüzyıl Geyik Kitabı'nda yer alan Latin İncillerine eklenen marjinallerden oluşur. En önemli erken Gal edebi el yazması, Lismore (en) (Argyllshire) dekanı Sir James MacGregor ve kardeşi Duncan tarafından 1512 ve 1526 arasında derlenen bir ayet antolojisi olan Lismore Dekanı Kitabı'dır. Şiirleri üç ana gruba ayrılır: İskoç yazarlara ait olanlar, İrlandalı yazarlara ait olanlar ve efsanevi savaşçı ve ozan Ossian ile ilgili baladlar. Bu, İskoçya veya İrlanda'daki kahramanca Gal baladlarının en eski kapsamlı antolojisidir. İskoç Galcesi şiirleri yaklaşık 1310'dan 1520'ye kadar uzanır. En iyi temsil edilen ozan, Gregor klanının şefi John'un ozanı Fionnlagh Ruadh'dır (öldü 1519). Giolla Coluim mac an Ollaimh'in üç şiiri vardır, Adaların Efendisi'nin sarayında profesyonel bir şair ve neredeyse kesinlikle MacMhuirich bardic ailesinin bir üyesidir, çalışmaları 13. yüzyıldan yaklaşık 500 yıl öncesine uzanan ünlü kalıtsal ozanlar dizisidir. 18. yüzyıl. Belki de diğer şairlerin en dikkate değer olanı, Giolla Críost Brúilingeach ve iki kadın, Aithbhreac Inghean Coirceadail ve Argyll kontesi Isabella'dır.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
Daha incelikli bir düzeyde, İngilizce İrlanda şiirinin yakından incelenmesi, dillerin esneyen bir bölünme boyunca bir arada varolmaktan çok, samimi, karşılıklı olarak zenginleştirici bir ilişki içinde birlikte yaşadıklarını ortaya koymaktadır. Dilsel yakınlığın etkisi, yalnızca “standart olmayan” yerel kelime dağarcığının şiire yazılmasında değil, aynı zamanda geleneksel İrlanda ölçütlerinin sızmasında da fark edilebilir. Şiirin oluşturulduğu üçüncü bir “dil”, İngilizce ve İrlandaca arasındaki ikili karşıtlığı daha da karmaşık hale getirir: Ulster-İskoç lehçesi. İskoç şair Robert Burns tarafından kullanılan Lowlands Scottish'in (Lallans) bölgesel bir çeşidi olan Ulster-Scots, 18. yüzyılın sonlarında yazan Samuel Thomson ve James Orr gibi "dokumacı şairlerin" yerel şiirlerini canlandırıyor.
Tiyatro
Dönemin bir diğer önemli Katolik romancısı, John Banim'in birlikten hemen sonra doğan ve 1840'lardaki İrlanda Patates Kıtlığı'ndan birkaç yıl önce ölen ortağı Gerald Griffin'di. The Collegians (1829) adlı romanı, 19. yüzyılın başlarında İrlanda'nın en sevilen ulusal masallarından biridir. Gerçek bir hikayeye dayanan film, güzel bir genç Katolik köylü kızı olan Eily O'Connor ile kaçan cesur genç İngiliz-İrlandalı toprak sahibi Hardress Cregan'ı içeriyor. Sakat hizmetçisinin yardımıyla daha sonra kendi sınıfından bir kadınla evlenmek için onu öldürür. İrlanda doğumlu Amerikalı oyun yazarı Dion Boucicault, The Colleen Bawn (1860) adlı romanın son derece popüler bir dramatizasyonunu yazdığında roman yeniden ün kazandı.
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
Tyrone'un 2. kontu Hugh O'Neill'in 1601'deki Kinsale Savaşı'nda yenilmesi, İrlanda varoluşunun baskın tarzı olarak Gal uygarlığının kademeli, yüzyıllık çöküşünün başlangıcını işaret ediyordu. Aynı zamanda İrlanda'nın topraklarını, dilini ve dinini çarpıcı biçimde değiştirecek olan uzun bir Protestan İngiliz kolonizasyonu sürecinin hızlanmasına da işaret ediyordu. Bu sürecin yol açtığı derin kültürel travmadan “İngiliz-İrlandalı” yazı çıktı.
Büyük ev romanı 20. yüzyılda başarılı oldu ve Aidan Higgins'in (1927–2015) ilk romanı Langrishe, Go Down (1966) türün deneysel bir örneğidir. Daha geleneksel üsler arasında Elizabeth Bowen (1899–73) ve Molly Keane (1904–96) (MJ Farrell olarak yazma) bulunur. İrlanda edebiyatı, Yunan ve Latin edebiyatlarından sonra Avrupa'nın en eski edebiyatıdır ve MS 4. veya 5. yüzyıldan kalmadır. İrlanda yazılarında “ikili bir geleneğin” varlığı, İrlanda sömürgecilerinin dili olan İngilizce ile yazılmış materyalin şekillenmesinde ve esnetilmesinde önemli olmuştur. İrlanda yazısı, kendine özgü ulusal ve dilsel özelliklerine rağmen, İngiliz edebiyatıyla kaçınılmaz olarak iç içedir ve bu ilişki sık sık İrlandalı yazarların ve metinlerin İngiliz edebiyatı kanonuna emilmesine yol açmıştır. En tanınmış İrlandalı yazarların çoğu, çoğu kez İngiltere'de olmak üzere uzun süreler boyunca sürgünde yaşadı ve çalıştı ve bu da benzersiz İrlandalı olarak tanımlanan bir kanonun gelişiminde bir istikrarsızlık duygusuna katkıda bulundu. Edmund Burke ve Jonathan Swift'den Oliver Goldsmith, Maria Edgeworth, Oscar Wilde ve George Bernard Shaw'a kadar İrlandalı önemli yazarlar, geleneksel olarak İngiliz (veya İngiliz) yazarlar olarak kabul edildi. Ancak 20. yüzyılda -özellikle İrlanda'nın 1920-22'de bölünmesinden ve kısmi bağımsızlığından sonra- bilginler bu yazarları ve eserlerini İrlanda için geri aldılar. Bu değişim, bir zamanlar İngilizce İrlanda yazılarının tamamına atıfta bulunan, ancak şimdi Anglo-İrlanda üyeleri tarafından ve genellikle onlar hakkında üretilen edebiyatı tanımlamak için kullanılan Anglo-İrlanda edebiyatı teriminin değişen kullanımında görülebilir. 18. yüzyılın İrlandalı Protestan Yükselişi.
Yeats ve takipçileri temelde aristokrat bir Gal İrlandası hakkında yazarken, gerçek şu ki 1930'ların ve 1940'ların gerçek İrlanda'sı küçük çiftçiler ve esnaflardan oluşan bir toplumdu. Bu ortamdan kaçınılmaz olarak Yeats örneğine başkaldıran, ancak eğilim olarak Modernist olmayan bir şair kuşağı çıkmıştır. Küçük bir çiftlikten gelen Patrick Kavanagh (1904–1967), kırsal yaşamın darlığı ve sıkıntıları hakkında yazdı. 1950'lerin sonlarından itibaren Anthony Cronin, Pearse Hutchinson, John Jordan ve Thomas Kinsella'yı içeren ve çoğu 1960'larda ve 1970'lerde Dublin'de yaşayan yeni nesil şairler ortaya çıktı. Dublin'de 1960'larda bir dizi yeni edebiyat dergisi kuruldu; Şiir İrlanda, Arena, Dantel Perde ve 1970'lerde Cyphers. Swift, “barbar” İrlanda diline ilgi göstermedi ve Burke'ün aksine, İrlandalı yoksul Roma Katoliklerine sempati duymadı. Swift'in görüşleri, İrlanda yazımı konusundaki kendi çatallı vizyonunun bir ifadesiydi. Böyle bir görüşe göre, 18. yüzyıl İrlanda'sı hiçbir zaman birbirine dokunmayan veya kesişmeyen iki farklı edebiyat üretti: biri basım dili olan İngilizce, diğeri ise çoğunlukla el yazması olan İrlandaca. Bu şekilde kavramsallaştırılan ilki -en iyi Anglo-İrlanda edebiyatı olarak adlandırılan şey- daha geniş İngiliz geleneğinden güçlükle ayrılabilir. İngiliz eleştirmen Samuel Johnson'ın belirttiği gibi, bir İskoç'un görebileceği en soylu beklenti İngiltere'ye giden ana yolsa, birçok hırslı Anglo-İrlandalı yazar için -Shakespeare bilgini ve editör Edmund Malone, Johnson'ın Londra'daki arkadaşlarından biri de dahil- Beklenti, İrlanda'dan İngiliz anakarasına seyahat edenler için ana giriş noktası olarak hizmet veren Galler limanı Holyhead'e giden tekneydi. Burke, George Farquhar, Oliver Goldsmith, Richard Brinsley Sheridan ve diğerleri İrlanda'dan ayrıldı ve kariyerlerini İngiltere'de yaptı. 1714'ten sonra Swift İrlanda'dan ayrılmak istedi, ancak İngiltere'de İrlanda sürgününe yol açan siyasi değişiklikler nedeniyle yapamadı. Dublin'deki durumunu “delikte zehirlenmiş bir farenin” durumuna benzetti. Londra, edebi ve tiyatro piyasası olarak neredeyse karşı konulmaz bir güç uyguladı. İngiliz-İrlandalı drama ve romanlar çoğunlukla İngiliz bir izleyici kitlesi göz önünde bulundurularak yazılmıştır; içerik açısından, örneğin Henry Brooke'un oyunları ve romanları ya da Goldsmith'in denemeleri ve şiirleri hakkında özel olarak İrlandaca olan hiçbir şey yoktur.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
CS Lewis (1898–1963) ve Louis MacNeice (1907–63), Kuzey İrlanda'da doğup büyüyen, ancak kariyerleri onları İngiltere'ye götüren iki yazardır. CS Lewis bir şair, romancı, akademik, ortaçağcı, edebiyat eleştirmeni, denemeci, laik ilahiyatçı ve Hristiyan savunucusuydu. Belfast'ta doğdu, hem Oxford Üniversitesi'nde hem de Cambridge Üniversitesi'nde akademik görevlerde bulundu. Hem kurgusal çalışmalarıyla, özellikle The Screwtape Letters (1942), The Chronicles of Narnia (1949–54) ve The Space Trilogy (1938–45) ve Mere gibi kurgusal olmayan Hristiyan savunmalarıyla tanınır. Hristiyanlık, Mucizeler ve Ağrı Sorunu. İnancı, çalışmaları üzerinde derin bir etkiye sahipti ve Hristiyanlık konusundaki savaş zamanı radyo yayınları ona büyük beğeni topladı. Dönemin İngiliz-İrlanda edebiyatında ikinci bir İrlanda boyutu, dilin çapraz döllenmelerinde tespit edilebilir. En temel düzeylerinde, bu çapraz döllenmeler Hiberno-English'i üretti - Swift'in dediği gibi İrlandalı brogue'un "barbar mezhepleri" ve bir İngiliz'in "boğalar, gaflar ve budalalıklardan" başka bir şey beklemediği. Hiberno-İngilizce genellikle edildi konuşlandırılmış son derece bilinçli komik cihaz olarak ve böyle Macklin'in Sir Callaghan O'Brallaghan olarak sahne İrlandalılar, la Mode à Aşk Sheridan'ın içinde (1759) ve Sir Lucius O'Trigger Rivals (1775), memnun İrlandalılar da dahil olmak üzere 18. yüzyıl izleyicileri. Yine de, Farquhar'ın The Beaux' Stratagem'indeki (1707) bir başka komik karakter olan İrlandalı rahip Foigard, "diliniz sizi krallıktaki herhangi bir banktan önce mahkum edecek" konusunda uyarıldığında, dil politikasının daha karanlık tarafının bir hatırlatıcısını temsil eder.
Tiyatro
Moore'un en tanınmış İrlandalı edebi çağdaşlarından biri, arkadaşı romancı Sydney Owenson, Lady Morgan'dı. O da şarkı yazdı ve 1805'te On İki Orijinal Hibernian Melodi'yi yayınladı. Ama onu ünlü yapan romantik romanı The Wild Irish Girl (1806) idi. Bu kısmen mektup roman ayarlanır, İrlanda, ilgilendirmektedir romantizm babasının İrlandalı emlak Horatio'nun babası tarafından tahrip edilmiş Horatio, genç İngiliz'in ve Glorvina arasında. Owenson aynı zamanda Romantik İrlanda ulusal masalının ilk temsilcilerinden biriydi. Romanları, başıboş -ama her zaman renkli- olay örgülerinde coşkulu ve bağımsız kadın kahramanlar sunar, antikacı ve tarihi içgörülerle bolca dipnotlanmış. O, güçlü bir İrlanda milliyetçiliğini dile getirdi ve İrlanda'da Katolik Kurtuluşu'nun sesli bir destekçisiydi, 1800'de birlik sırasında vadedilmiş, ancak 1829'a kadar verilmemişti. Owenson'ın siyaseti ve algılanan dinden dönme düşüncesi onu İngiliz basınında sayısız saldırılara açtı ve o İngiliz Tory düzeni ve özellikle politikacı ve eleştirmen John Wilson Croker tarafından nefret edildi. Seyahat anlatıları Fransa (1817) ve İtalya (1821) onu Kıtada edebi bir fenomen haline getirdi. Diğer romanlar arasında Misyoner (1811), Florence Macarthy: İrlanda Masalı (1818), Devamsızlık (1825) ve O'Briens ve O'Flahertys (1827) sayılabilir.
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
Daha incelikli bir düzeyde, İngilizce İrlanda şiirinin yakından incelenmesi, dillerin esneyen bir bölünme boyunca bir arada varolmaktan çok, samimi, karşılıklı olarak zenginleştirici bir ilişki içinde birlikte yaşadıklarını ortaya koymaktadır. Dilsel yakınlığın etkisi, yalnızca “standart olmayan” yerel kelime dağarcığının şiire yazılmasında değil, aynı zamanda geleneksel İrlanda ölçütlerinin sızmasında da fark edilebilir. Şiirin oluşturulduğu üçüncü bir “dil”, İngilizce ve İrlandaca arasındaki ikili karşıtlığı daha da karmaşık hale getirir: Ulster-İskoç lehçesi. İskoç şair Robert Burns tarafından kullanılan Lowlands Scottish'in (Lallans) bölgesel bir çeşidi olan Ulster-Scots, 18. yüzyılın sonlarında yazan Samuel Thomson ve James Orr gibi "dokumacı şairlerin" yerel şiirlerini canlandırıyor.
Tiyatro
zamanının biraz şımarık şarkıcıları arasında, iç buğday ve haşhaş arasında oturan yaşlı bir deniz kralı gibiydi - çevresindeki denizin tadı ve gücü.
El yazması geleneği
El yazmaları genellikle yurt dışına, özellikle Amerika'ya götürüldü. 19. yüzyılda bunların çoğu bireyler veya kültürel kurumlar tarafından toplanmıştır. 17. yüzyılda değerli antika nesirleri üretildi. En önemlisi, Mícheál Ó Cléirigh (en), Geoffrey Keating (en), Foras Feasa ar Éirinn (en)'de (c. 1640; İrlanda Tarihi) ilk tarihsel (annalistik olmayan) eseri ve hem eski hem de yeni ölçülerde bazı güzel şiirleri ve iki manevi incelemeyi üretti.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
Siyasi broşürler ve siyasi hiciv, İrlanda basınını 18. yüzyılın son on yıllarında meşgul etti. Genellikle geçici ve karışık edebi nitelikte olan bu eserlerden ikisi öne çıkıyor. Wolfe Tone ‘ın İrlanda Katoliklerin Adına Bir Argüman (1791) sadece anti-Katolik kaldırılmasını desteklemek için hedef kitlesini, Belfast Presbiteryenler, ikna Ceza Yasaları Burke uzun savundu ama did öylesine etmişti -Bir şey olduğu için şevk ve zeka. James Porter'ın Billy Bluff ve Squire Firebrand'ı (1796), ilk olarak Birleşik İrlandalılar'ın gazetesi The Northern Star'da bir dizi mektup olarak ortaya çıkan Ascendancy'ye komik, sert bir saldırıdır. Swiftian uçuşuna ulaşamayabilir, ancak yazarı iskeleye gönderecek kadar derinden ısırdı. Tone'un ölümünden sonra 1826'da yayınlanan kendi dergileri ve anıları da orijinal kompozisyonlarının dolaysızlığını koruyor; onlara sadece İrlanda edebiyat tarihinde değil, 18. yüzyılın önde gelen anıları arasında da hak ettikleri bir yer kazandıran bir dokunuş hafifliği ve kendini küçümseme havası var.
Louis MacNeice bir şair ve oyun yazarıydı. Grup olarak "MacSpaunday" lakaplı WH Auden, Stephen Spender ve Cecil Day-Lewis'i içeren "otuzlu şairler " kuşağının bir parçasıydı - Roy Campbell tarafından Talking Bronco'da (1946) icat edilen bir isim. Çalışmaları, yaşamı boyunca halk tarafından büyük beğeni topladı. Hiçbir zaman çağdaşları kadar alenen (ya da basitçe) politik olmayan çalışmaları, totaliterliğe karşı insancıl bir muhalefetin yanı sıra İrlandalı köklerinin keskin bir farkındalığını gösterir. MacNeice, " Turuncu gruplarının vudu" ile Presbiteryen Kuzey İrlanda'dan uzaklaştığını hissetti, ancak İngiliz ve İrlandalı kimlikler arasında sıkışıp kaldığını hissetti.
Ulster İskoçlarında Edebiyat (1): 18. yüzyılda
Ulster İskoçça konuşulan bölgelerde, Allan Ramsay (1686-1758) ve Robert Burns (1759-96) gibi İskoç şairlerin çalışmaları, genellikle yerel olarak basılan baskılarda çok popülerdi. Bu, Ulster'de 1720 civarında başlayan bir şiir canlanması ve yeni doğmakta olan düzyazı türüyle tamamlandı. Ulster İskoçlarında bir şiir ve nesir geleneği 1720 civarında başladı. En belirgin olanı, 1735'te Strabane'de bir broşür yayınlanmasına rağmen, yayınları 1750'den sonra başlayan  'kafiyeli dokumacı ' 18. ve 19. yüzyılın başlarında İrlanda nesirindeki tek kitap ilmihaller ve adanmışlık risaleleriydi. El yazması geleneği, birkaç yazıcı tarafından 19. yüzyılın ilk yarısına kadar devam ettirildi ve neredeyse hepsi öldü. 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde İrlandaca'da çok az edebi etkinlik vardı ve neredeyse tüm İrlandalı konuşmacılar okuma yazma bilmiyordu.
Tiyatro
Yirminci yüzyıl, bir dizi İrlandalı oyun yazarının öne çıktığını gördü. Bunlar arasında Denis Johnston (1901–84), Samuel Beckett (1906–89), Brendan Behan (1923–64), Hugh Leonard (1926–2009), John B. Keane (1928–2002), Brian Friel (1929–) vardı., Thomas Kilroy (1934–), Tom Murphy (1935–) ve Frank McGuinness (1953–),
Orta Çağ: 500–1500
İrlandalılar, beşinci yüzyılda Hristiyanlığın gelişiyle tamamen okuryazar oldular. O zamandan önce yazıtlar için "ogham" olarak bilinen basit bir yazı sistemi kullanılıyordu. Bu yazıtlar çoğunlukla basit "x oğlu of y" ifadeleridir. Latince'nin tanıtılması, Latin alfabesinin İrlanda diline uyarlanmasına ve hem din adamı hem de meslekten olmayan küçük bir okuryazar sınıfın yükselişine yol açtı. İrlanda edebiyatı aslen aristokrattı ve Sezar'ın Galya'sında Druidler, vates ("görenler") ve ozanlar tarafından temsil edilen bilgili rahiplik düzeninin rolünü miras almış gibi görünen ve yargıçlar, tarihçiler ve tüm geleneksel bilgilerden ve tüm ayin ve törenlerin performansından sorumlu resmi şairler. Hristiyanlığın gelişi ve paganizmin kademeli olarak ortadan kalkması, özellikle rahiplik işlevlerinin terk edilmesine yol açtı. Bununla birlikte, fili, Hristiyan Kilisesi'nin yeni kitap veya el yazması öğrenimiyle belirgin bir tezat oluşturan, yerel bilgi veya öğrenimin sözlü aktarımı için sorumluluğu elinde tutuyor gibi görünüyor. Neyse ki, dini bilginler, yerel irfanlara yurtdışındaki meslektaşları kadar düşman değillerdi ve onu yazmaya hevesli görünüyorlardı. Sonuç olarak, İrlanda'nın sözlü kültürü, bu sanatın kendisini geliştirmesinden çok önce yazılı olarak kapsamlı bir şekilde kaydedildi. Kayıt esas olarak tarihten, efsanevi ve gerçeklerden oluşuyordu; yasalar; soylar; ve şiirler, ancak düzyazı baskın araçtı.
Tiyatro
Castle Rackrent, İrlanda Katolik burjuvazisinin yükselişini öngördü ve 19. yüzyılın ilk yarısı, İrlandalı yazarlar arasında giderek daha kendinden emin bir Katolik sesin ortaya çıkmasına tanık oldu. Kardeşler John ve Michael Banim bazen takma adıyla ortaklaşa yayınlanan “O'Hara Brothers” genellikle romanları ve hikayeleri, politik olarak kötümser daima tarihi ve bir dizi üretti gibidir John'un The Boyne Su (1826) sırasında Ulster, seti 1688-91 Jacobite savaşı ve Michael'ın 1798 İrlanda İsyanı sırasında geçen canlı The Croppy (1828) adlı eseri.. Michael içeren bu masalları, Bill-Hook Crohoore (1825) ve John Getirmeler (1825) ve Nowlans (1826), olarak birlikte yayınlandı O'Hara Ailesi tarafından Hikayeler (iki seri, 1825 ve 1826). John Banim'in Katolik Kurtuluşunun arifesinde yayınlanan önemli son romanı Ondokuzuncu Yüzyılın Anglo-İrlandalısı (1828) idi.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
In Belfast o zaman dairesel anlatıldığı gibi 1792 yılında, canlandırmak oldu İrlandalı Harpers görülmemiş bir toplama, amacı vardı “İrlanda Antik Müzik ve Şiir”. Müzisyen ve türkü koleksiyoncusu Edward Bunting, festivalde çalınan müziği kopyaladı ve 1796'da A General Collection of Ancient Irish Music'i yayınladı ve bunu 1809 ve 1840'ta iki genişletilmiş baskı izledi. Charlotte Brooke'un İrlanda şiirinin ritimlerini İngilizce okuyan izleyicilere sunduğu yerde, Bunting'in geleneksel İrlanda havalarından oluşan koleksiyonları müzikal bir eşlik sağladı.
Ulster İskoç Edebiyatı (2)
Kafiyeli dokumacılar arasında James Campbell (1758-1818), James Orr (1770-1816), Thomas Beggs (1749-1847), David Herbison (1800-1880), Hugh Porter (1780-1839) ve Andrew McKenzie (1780- 1839). İskoç ayrıca anlatıda WG Lyttle (1844-1896) ve Archibald McIlroy (1860-1915) gibi romancılar tarafından da kullanıldı. 19. yüzyılın ortalarında Kailyard nesir okulu, şiiri geçerek baskın edebi tür haline geldi. Bu, 20. yüzyılın başlarına kadar devam eden İskoçya ile paylaşılan bir gelenekti. Bazı 16. yüzyıl Gal şiiri, sözlü gelenekte, yazıya geçirildiği 18. yüzyılın ortalarına kadar varlığını sürdürdü. Örnekler, Argyll'in 4. kontu Archibald Campbell'in onuruna bestelenen An Duanag Ullamh ("Bitmiş Şiir") ve güzel ağıt Griogal Cridhe ("Alay Kalp"; c. 1570). The Book of the Dean of the Lismore Dean of the Lismore'da kaydedilen şiirin münferit bir patlama olmadığı kesin; çok profesyonel ve popüler şiir kaybolmuş olmalı. Hecesiz, aksanlı ölçülerdeki şarkılar, yine sözlü olarak, 17. yüzyılın başlarından itibaren varlığını sürdürdü. Bu, çalışma şarkılarını üreten gelenekti - örneğin, kumaşı doldururken kullanılan sallanan şarkılar.
Orta Çağ: 500–1500
Armagh Kitabı, Aziz Patrick ile ilgili erken metinleri ve Eski İrlanda'nın hayatta kalan en eski örneklerinden bazılarını içeren, çoğunlukla Latince yazılmış, 9. yüzyıldan kalma ışıklı bir el yazmasıdır. Bir ada kilisesi tarafından Yeni Ahit'in neredeyse tam bir kopyasını içermek üzere üretilen en eski el yazmalarından biridir. El yazması, Armagh'lı Ferdomnach (845 veya 846'da öldü) adlı bir katipin eseriydi. Ferdomnach, kitabın ilk bölümünü 807 veya 808'de Patrick'in varisi (comarba) Torbach için yazdı. Armagh Başpiskoposunun ofisinin sembollerinden biriydi. En eski ayet, esas olarak hem edebi hem de hukuki olarak daha sonraki belgelere dahil edilen pasajlarda korunmuştur; çoğu iletimden zarar gördü ve çok belirsiz. İlk şiirlerden biri, İrlanda'nın baş şairi Dallán Forgaill (en)'e atfedilen, aliterasyonla bağlantılı retorik kısa cümlelerde Columba (en)'ya (c. 521–597) yapılan bir övgüdür. Bu aliterasyonlu ritmik nesir aracı destanlarda tekrar kullanılmıştır. Muhtemelen en eski gerçek ölçü, iki yarım çizginin aliterasyonla birbirine bağlandığı - erken Germen şiirini anımsatan bir sistemdi. Kafiye 7. yüzyıldan itibaren kullanılmıştır; gereklilik sadece sesli harf ve hece uzunluğu özdeşliği olması ve ünsüzlerin aynı fonetik sınıfa ait olmasıydı - yine Galce'nin başlarında bulunan bir sistem. Dörtlük (bir dizeye yedi veya sekiz hece ve ikinci ve dördüncü dizeler arasında kafiye) Latince ilahi ölçülerinden türetilmiştir. Daha sonra popüler olan debide (kelimenin tam anlamıyla "ikiye bölünmüş") dörtlükleri, her bir beyitin iki satırı kafiyeli olan iki beyitten oluşuyordu.
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
İrlanda edebiyatı, İrlandalılar tarafından üretilen yazılı eserlerin bütünü. Bu makale, yaklaşık 1690'dan kalma İngilizce yazılmış İrlanda edebiyatını tartışıyor; tarihi, İngiliz edebiyatının tarihi ile yakından bağlantılıdır. İrlanda dili edebiyatı, Kelt edebiyatı altında ayrı olarak ele alınır.
İrlanda mitolojik ve efsanevi destan döngüleri
Üçüncüsü, MS ikinci ve üçüncü yüzyıllarda İrlanda'nın Yüksek Kralı Cormac mac Airt'in saltanatında Fionn Mac Cumhaill, oğlu Oisin ve torunu Oscar'ın etrafında örülmüş bir romantizm bedenidir. Romantizm Bu döngü genellikle denir asi döngüsü o Fionn Mac Cumhaill ve onun bu kadar büyük ölçüde ilgilendiği için Fianna (milis). Allen Tepesi genellikle Fenian döngüsü ile ilişkilendirilir. Fenian döngüsünün başlıca hikayeleri Acallam na Senórach (genellikle Eskiler ile Colloquy veya İrlanda Yaşlılarının Masalları olarak tercüme edilir) ve Tóraigheacht Dhiarmada agus Ghráinne (Diarmuid ve Gráinne'in Peşinde) 'dir. Fionn ile ilgili erken dönem hikayeleri olsa da, Fenian döngüsünün çoğunluğunun diğer döngülerden daha sonra yazılmış olduğu görülüyor. İrlanda kültürel yaşamında teori her zaman önemli olmuştur ve fili önemli miktarda akademik spekülasyon oluşturmuştur. Hayatta kalan birkaç parça, ölçü ve üslup konularında pratik talimatlarla birlikte ilhamın doğasını ve dilin kökenini tartışıyor. Başlangıçta, Latince ve İrlandaca dilbilgisi ile başa çıkmak için teknik bir kelime dağarcığı oluşturuldu. Birkaç antik metinde şairin sanatına ilişkin tartışmalar, onun yasal statüsüne ilişkin sorularla karıştırılmıştır. orta dönem
Tiyatro
1954'te Behan'ın ilk oyunu The Quare Fellow Dublin'de yapıldı. İyi karşılandı; ancak, Behan'a daha geniş bir ün kazandıran Joan Littlewood'un Londra Stratford'daki Tiyatro Atölyesi'ndeki 1956 yapımıydı - buna BBC televizyonunda ünlü bir sarhoş röportaj yardımcı oldu. Behan'ın İrlanda'daki An Giall'daki oyununun İngilizce uyarlaması olan The Hostage (1958) adlı oyunu, uluslararası alanda büyük başarı kazandı. 1960'larda ve 1970'lerde Hugh Leonard, televizyonda ün kazanan ilk büyük İrlandalı yazardı ve orijinal oyunlar, komediler, gerilim filmleri ve İngiliz televizyonu için klasik roman uyarlamaları da dahil olmak üzere televizyon için kapsamlı yazılar yazdı. RTE tarafından, Paskalya 1916'daki İrlanda ayaklanmasının 50. yıl dönümü dramatik yeniden inşası olan Insurrection'ı yazması için görevlendirildi. Frank O'Connor'ın bir kısa öyküsünden BBC'ye uyarlanan Leonard'ın Sessiz Şarkısı Leonard'ın üç oyunu Broadway'de gösterildi: Charles Durning ve Julie Harris'in rol aldığı The Au Pair Man (1973); Da (1978); ve Bir Hayat (1980). Bunlardan, Fas Tiyatrosu'na transfer olmadan önce Broadway dışından Hudson Guild Tiyatrosu'nda çıkan Da, en başarılısıydı, 20 ay boyunca koştu ve 697 performans sergiledi ve ardından on ay boyunca Amerika Birleşik Devletleri'ni gezdi. Leonard'a hem Tony Ödülü hem de En İyi Oyun dalında Drama Masası Ödülü kazandırdı. 1988 yılında sinemaya uyarlanmıştır.
Kuzey İrlanda'dan Brian Friel, 1964'te Dublin'de “Philadelphia, Here I Come! ”ın ilk yapımından bu yana neredeyse İrlandalı ve İngiliz dilli önemli bir oyun yazarı olarak tanınmaktadır Tom Murphy önemli bir çağdaş oyun yazarıdır ve 2001 yılında Abbey Tiyatrosu tarafından altı oyununun retrospektif bir sezonuyla onurlandırıldı. Oyunlarında 1846 ile 1847 baharı arasındaki Büyük Kıtlığı konu alan tarihi destan Kıtlık (1968), Tapınak Lambası (1975), Gigli Konseri (1983) ve Bailegangaire (1985) yer alır. Frank McGuinness ilk olarak oyunun The Factory Kızlar ile öne çıktı, ama Dünya Savaşı hakkında yaptığı oyun ile ününü kazandırdı, Somme Doğru Ulster Yürüyüşü Sons of gözlemleyin Dublin'in sahnelenen, Abbey Tiyatrosu'nun 1985 ve yurtdışında içinde. Oyun Hampstead Tiyatrosu'nda oynandığında onun için bir isim yaptı. McGuinness için London Evening Standard "En Umut Veren Oyun Yazarı Ödülü" de dahil olmak üzere çok sayıda ödül kazandı. 1970'lerden bu yana, Abbey'in egemenliğine meydan okumak ve farklı stiller ve yaklaşımlar tanıtmak için bir dizi şirket ortaya çıktı. Bunlara Focus Theatre, The Children's T Company, the Project Theatre Company, Druid Theatre, Rough Magic, TEAM, Charabanc ve Field Day dahildir. Bu şirketler, o zamandan beri Londra, Broadway ve Hollywood'da başarılı olan çok sayıda yazar, oyuncu ve yönetmen yetiştirdi.
Orta Çağ: 500–1500
The Ulster Yıllıkları MS 431'den MS 1540'a kadar olan yılları kapsar ve şu anda Kuzey İrlanda olan topraklarda derlenmiştir: MS 1489'a kadar olan kayıtlar 15. yüzyılın sonlarında yazar Ruaidhrí Ó Luinín tarafından, onun koruyucusu Cathal Óg Mac Maghnusa tarafından derlenmiştir. Lough Ernedeki Belle Isle adası. 12. yüzyılda yazılan Ulster Döngüsü, şu anda doğu Ulster ve kuzey Leinster, özellikle Armagh, Down ve Louth ilçelerinde bulunan Ulaid'in geleneksel kahramanlarının Orta Çağ İrlandalı kahramanlık efsaneleri ve destanlarının bir gövdesidir. Hikayeler, ara sıra ayet pasajları ile serpiştirilmiş, çoğunlukla düzyazı olarak Eski ve Orta İrlandaca'da yazılmıştır. En eski öykülerin dili 8. yüzyıla tarihlenebilir ve 7. yüzyıla tarihlenen şiirlerde olaylara ve karakterlere atıfta bulunulur. İlk şiirlerin çoğu resmi nitelikteydi, ancak kiliseninki, genellikle kasten belirsiz bir üslubu etkileyen fili'ninkinden daha canlı değildi. Daha ilginç olanı, 150 şiirden oluşan bir İncil tarihi olan 10. yüzyıldan kalma Zebur'du. Ancak İrlanda şiirinin gerçek ihtişamı, beyaz bir kedi olan Pangur Bán (en)'un ünlü adresi gibi şiirler yazan anonim şairlerde yatmaktadır. Karmaşık ölçülerden kaçındılar ve fili'nin inkâr ettiği bir tazelik anlayışıyla, yüzyıllardır işlenmiş bir dil kullandılar.
Erken Modern dönem: 1500–1800
İrlandaca hala kentsel bir dildi ve 19. yüzyıla kadar çok iyi olmaya devam etti. 18. yüzyılın ilk yarısında Dublin, geniş kapsamlı Kıta bağlantıları olan bir grup olan Ó Neachtain (Naughton) ailesine bağlı İrlandalı bir edebi çevrenin eviydi. Bu dönem için kadın okuryazarlığına dair çok az kanıt var, ancak sözlü gelenekte kadınlar büyük önem taşıyordu. Geleneksel ağıtların ana bestecileriydiler. Bunların en ünlüsü, 18. yüzyılın sonlarında West Kerry'nin Gal soylularının sonlarından biri olan Eibhlín Dubh Ní Chonaill tarafından bestelenen Caoineadh Airt Uí Laoghaire'dir. Bu tür besteler, 19. yüzyılda toplanıncaya kadar yazıya geçirilmemiştir. 1650'den sonra İrlanda'da neredeyse hiç doğru bardik şiir yazılmadı, ancak yeni şairler ozanlardan devraldı. Ve nasıl bardik ölçüler kendilerini kanonik olarak kabul ettirmeden önce yüzyıllardır hazırlanıyorsa, onların yerini alan şarkı ölçüleri de yüzyıllardır halk arasında var olmuştur. Yeni şairler, belirli sayıda vurgulu dizeler için hece ölçülü dizeleri terk ettiler; vurgulu sesli harfler çok basit veya daha sonra şaşırtıcı derecede karmaşık olabilecek kalıplarda kafiyeliydi, ancak basit vokal asonans önceki kafiyenin yerini aldı. Şiirin dili halkın diline doğru ilerledi. Şairler çok az himayeye sahipken, en azından artan bir kağıt kaynağı vardı, böylece hala matbaadan yasaklanan eserleri dolaşıma girebildi. 17. yüzyıl boyunca şiirin tonu yeni rejime tutkuyla meydan okuyordu. Bir bireye bağlılıktan ziyade soyut bir ideale bağlılık olarak tasavvur edilen vatanseverliğin ilk tutarlı ifadesi burada bulunur, ancak ayetin çoğu sadece geçmişe yönelik bir nostaljiyi temsil eder.
Kuzey İrlanda Edebiyatı
Kuzey İrlandalı en önemli romancılar arasında Flann O'Brien (1911–66), Brian Moore (1921–1999) ve Bernard MacLaverty (1942–) sayılabilir. Flann O'Brien, Brian Irish, bir romancı, oyun yazarı ve hicivciydi ve yirminci yüzyıl İrlanda edebiyatında önemli bir figür olarak kabul ediliyor. County Tyrone, Strabane'de doğdu ve aynı zamanda postmodern edebiyatta önemli bir figür olarak kabul ediliyor. At Swim-Two-Birds ve The Third Policeman gibi İngilizce romanları Flann O'Brien takma adı altında yazılmıştır. The Irish Times'daki birçok hiciv sütunu ve İrlanda dilinde bir roman olan An Béal Bocht, Myles na gCopaleen adı altında yazılmıştır. O'Nolan'ın romanları, tuhaf mizahları ve Modernist üstkurmacaları nedeniyle geniş bir hayran kitlesi edindi. Bir romancı olarak O'Nolan, James Joyce'dan güçlü bir şekilde etkilendi. Yine de, İrlanda yazılarının çoğunu gölgede bırakan Joyce kültüne şüpheyle yaklaşıyordu ve "Tanrı'ya, Joyce adını bir kez daha duyarsam ağzımdan köpüreceğimi beyan ederim." Brian Moore aynı zamanda bir senaryo yazarıydı  ve 1948'den 1958'e kadar yaşadığı Kanada'ya göç etti ve ilk romanlarını yazdı. Daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı. Romanlarında İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Kuzey İrlanda'daki yaşamı betimlemeleriyle, özellikle de The Troubles'ın toplumlar arası bölünmelerini araştırmalarıyla beğeni topladı. 1975'te James Tait Black Memorial Ödülü'ne ve 1987'de ilk Sunday Express Book of the Year ödülüne layık görüldü ve Booker Ödülü'ne üç kez (1976, 1987 ve 1990'da) aday gösterildi. Judith Hearne (1955) adlı romanı Belfast'ta geçiyor. Belfast'tan Bernard MacLaverty, Cal romanlarını yazdı; IRA'ya dahil olan genç bir İrlandalı Katolik'in deneyimlerini anlatan Lamb (1983); 1997 Booker Ödülü için kısa listeye giren Grace Notes ve Anatomi Okulu. Ayrıca, en sonuncusu Matters of Life & Death olan beş beğenilen kısa öykü koleksiyonu yazmıştır. 1975'ten beri İskoçya'da yaşıyor.
İrlanda mitolojik ve efsanevi destan döngüleri
Avrupa epik döngüleri arasında alışılmadık bir şekilde, İrlanda destanları prosimetrum, yani düzyazı olarak, yüksek duyguyu ifade eden mısra eklemeleriyle yazılmıştır. Genellikle daha sonraki dönemlerin yazmalarında bulunsa da, bu eserlerin çoğu, içerdikleri yazmaların zamanından daha eski özelliklere sahip bir dildir. Masallara gömülü şiirlerin bir kısmı, genellikle içerdiği masaldan önemli ölçüde daha eskidir. Esas olarak Orta İrlandaca yazılmış bir masalda Eski İrlanda döneminden şiir görmek alışılmadık bir durum değildir.
Ulster İskoç Edebiyatı (2)
İngiliz ve İrlanda dil geleneklerinin kullanımına ilişkin siyasetin kutuplaştırıcı etkileri, 1950'lerden itibaren John Hewitt'in çalışmalarına kadar akademik ve kamu ilgisini sınırladı. 20. yüzyılın son on yıllarında "İrlandalı" ve "İngiliz" olmayan kültürel kimliklerin daha genelleştirilmiş keşfi, daha fazla ivme kazandırdı. 20. yüzyılın sonlarında Ulster İskoç şiir geleneği, geleneksel Modern İskoç yazım pratiğinin bir dizi çelişkili deyimle değiştirilmesine rağmen yeniden canlandırıldı. James Fenton'ın şiiri, zaman zaman canlı, halinden memnun, hüzünlü, çağdaş Ulster İskoçlarında çoğunlukla boş bir mısra biçimi, ancak bazen de Habbie kıtası kullanılarak yazılmıştır. Okuyucuya göz lehçesi, yoğun İskoçlar ve şimdiye kadar kullanılandan daha çeşitli ayet biçimlerinin zor kombinasyonunu sunan bir imla kullanır. Michael Longley, çalışmalarında Ulster İskoçlarından yararlanan bir başka şairdir. İrlanda edebiyatı, Yunan ve Latin edebiyatlarından sonra Avrupa'nın en eski edebiyatıdır ve MS 4. veya 5. yüzyıldan kalmadır. İrlanda yazılı bir “ikili gelenek” varlığı şekillendirme önemli olmuştur ve İngilizce yazılmış materyal, dilini inflecting etmiştir İrlanda ensömürgeciler. İrlanda yazısı, kendine özgü ulusal ve dilsel özelliklerine rağmen, İngiliz edebiyatıyla kaçınılmaz olarak iç içedir ve bu ilişki sık sık İrlandalı yazarların ve metinlerin İngiliz edebiyatı kanonuna emilmesine yol açmıştır. En tanınmış İrlandalı yazarların çoğu, çoğu kez İngiltere'de olmak üzere uzun süreler boyunca sürgünde yaşadı ve çalıştı ve bu da benzersiz İrlandalı olarak tanımlanan bir kanonun gelişiminde bir istikrarsızlık duygusuna katkıda bulundu. Edmund Burke ve Jonathan Swift'den Oliver Goldsmith, Maria Edgeworth, Oscar Wilde ve George Bernard Shaw'a kadar önemli İrlandalı yazarlar, geleneksel olarak İngiliz (veya İngiliz) yazarlar olarak kabul edildi. Ancak 20. yüzyılda -özellikle İrlanda'nın 1920-22'de bölünmesinden ve kısmi bağımsızlığından sonra- bilginler bu yazarları ve eserlerini İrlanda için geri aldılar. Bu değişim, bir zamanlar İngilizce İrlanda yazılarının tamamına atıfta bulunan, ancak şimdi Anglo-İrlanda üyeleri tarafından ve genellikle onlar hakkında üretilen edebiyatı tanımlamak için kullanılan Anglo-İrlanda edebiyatı teriminin değişen kullanımında görülebilir. 18. yüzyılın İrlandalı Protestan Yükselişi.
İrlandaca Edebiyat
Máirtín Ó Cadhain (1906–1970), bir dil aktivisti, genellikle İrlanda'daki modern yazarların duayeni (ve en zoru) olarak kabul edilir ve James Joyce ile karşılaştırılır. Kısa öyküler, iki roman ve biraz gazetecilik yaptı. Máirtín Ó Direáin (1910–1988), Máire Mhac an tSaoi (d. 1922) ve Seán Ó Ríordáin (1916–1977) bu kuşağın en iyi üç şairiydi. Hem İrlandaca hem de İngilizce yazan Eoghan Ó Tuairisc (1919–1982), hem düzyazı hem de şiir denemelerine hazır olmasıyla dikkat çekti. Kuzey İrlanda'dan Flann O'Brien (1911–66), Myles na gCopaleen adı altında İrlanda dilinde bir roman olan ''An Béal Bocht'u yayınladı. Caitlín Maude (1941–1982) ve Nuala Ní Dhomhnaill (d. 1952), geleneğin bilincinde ama bakış açısında modernist olan yeni nesil şairlerin temsilcileri olarak görülebilir. Bu neslin en iyi bilineni, hem İrlandaca hem de İngilizce yazan ve ikincisini bir süreliğine tamamen terk eden muhtemelen Michael Hartnett'tir (1941–1999). İrlandaca yazmak artık çok çeşitli konuları ve türleri kapsıyor ve daha çok dikkat genç okuyuculara yöneltiliyor. Geleneksel İrlandaca konuşulan bölgeler (Gaeltacht) artık yazarlar ve temalar kaynağı olarak daha az önemlidir. Kentsel İrlandalı konuşmacılar yükselişte ve bunun edebiyatın doğasını belirlemesi muhtemel.''
İrlanda mitolojik ve efsanevi destan döngüleri
Bu dört döngü bugün okuyucular için ortak olsa da, bunlar modern bilim adamlarının icadıdır. Bir kategoriye tam olarak uymayan ya da hiçbir kategoriye girmeyen birkaç hikaye var. Erken İrlandalı yazarlar masalları Aided (Ölüm Masalları), Aislinge (Görüşler), Cath (Savaş Masalları), Echtra (Maceralar), Immram (Seyahatler), Táin Bó (Sığır Baskınları), Tochmarc (Wooings) ve Togail (Yıkımlar). İrlanda mitolojisinin yanı sıra, Togail Troí (Truva'nın Yıkımı, Dares Phrygii de excidio Trojae historia'dan uyarlandığı, iddiaya göre Dares Phrygius tarafından), Togail na Tebe (Yıkım) gibi Klasik mitolojik masalların Orta İrlandaca'ya uyarlamaları da vardı. arasında Thebes gelen Statius ' Thebaid) ve Imtheachta Æniasa (adlı Virgilius s' Aeneid).
İngilizce İrlanda edebiyatı (20. yüzyıl)
İrlanda şiirsel Modernizmi liderliğini Yeats'ten değil Joyce'dan aldı. 1930'lar, doğal olarak deneysel yazıyla uğraşan bir yazar kuşağının ortaya çıkışına tanık oldu. Bunların en bilineni 1969'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan Samuel Beckett'tir (1906–1989). Beckett'in şiiri, dikkate değer olmamakla birlikte, onun en iyi bildiği şey değildir. İlk kez 1920'lerde ve 1930'larda yayınlanan ikinci nesil Modernist İrlandalı şairlerin en önemlileri arasında Brian Coffey (1905–1995), Denis Devlin (1908–1959), Thomas MacGreevy (1893–1967), Blanaid Salkeld (1880–1959) sayılabilir. ve Mary Devenport O'Neill (1879–1967). " İrlanda halkı " ile elbette İrlanda'da yaşayan İngiliz Protestanları kastediyordu ve Anglo-İrlanda durumunun temelindeki paradoks burada yatıyor. İkili bağlılık her şeyden önce siyasi bir sorundu, ancak bu sorun kültürel (veya ulusal) kimliklerin değişen ve muğlak anlamlarında ve yazılı olarak da kendini gösterdi.