cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galya Savaşları
Suebler üzerine sefer
Ama M.Ö. 59'de Roma Senatosu Ariovistus'u "kral ve Roma halkının dostu" olarak ilan etmişti. Bu nedenle Sezar şahsen onun kabilesi olan Suebler'e savaş ilan etmesi imkânsız görülmekte idi. Sezar kitabında Aedular'ın çektikleri acılara dayanamadığını ve bu nedenle Ariovistus'a bir ültimatom vererek hiçbir German göçmenin Ren Nehri'ni geçmemesini; Aedular'dan alınan rehinelerin geri verilmesini ve Aedular'a ve Romalıların dostu olan diğer Galyalı kabilelerin korunmasını istedi. Ariovistus Aedular rehinelerinin yıllık haraçlarını ödemeye devam etmeleri halinde hayatlarının emniyette olduğunu Sezar'a izah etti. Fakat Romalılar ve Suebler'in galip gelen fatih kavimler olduğunu bunun için Romalılar ve Suebler'in eşit hükûmranlık hakları olduğunu ve Romalıların Suebler'in faaliyetleri ve hareketleri üzerine talepler yapmak için hiçbir hukukî hakları olmadığını iddia etti. Fakat tam bu sırada Suebler müttefiki olan Harudlar kabilesi Aedular kabilesi üzerine bir saldırıda bulundu ve Suebler kabilesine dâhil olan yüzlerce klanın Ren Nehri'nin geçmiş olduğu haberleri Sezar'a ulaştı. Bunun üzerine M.Ö. 58'de Sezar Suebler'e ve kralları Ariovistus'a savaş açmak için bir bahane bulmuş oldu.
Sezar (günümüzdeki Alsas bölgesinde bulunan) Ariovistus'un Sekuanlar'ın en büyük kasabası olan "Vesionto (günümüzde Besançon)"'u eline geçirmek için bu kente karşı ordusu ile yürüyüşe geçtiği haberini aldı.
Sezar burada kalmadı; ertesi gün hemen Ariovistus üzerine yürüdü. Yedi gün süren bu yürüyüşten sonra Alsas'da Vosges'lar bölgesinde "Ochensfeld" adlı bir kasaba yakınlarında Sezar'in bir kesif birliği Suebler-Germenler ordusunun toplanmış olduğunu gördü ve bunun haberi Sezar'a iletildi. Emrindeki Roma lejyonları ile kendisi de bu kasaba üzerine yürümeye başladı. Burada bir Romalı lejyon ordugâhı kurdular.
Sezar'ın ordusunda bulunan bazı subaylar rütbelerini ve orduda mevkilerini siyasî ve aile bağlantılarına dayanarak almışlardı ve savaşa katılmaya ne eğitimleri ne de niyetleri bulunmaktaydı. Bu nedenle bu lejyon subayları bu büyük barbar Germen ordusunu görünce paniğe kapılıp büyük bir moral yoksunluğu içine girdiler. Sezar bu subayları ve komuta ettikleri lejyonları küçük düşürüp ve böylece onlara meydan okuyarak onların rekabet duygularına hitap ederek morallerini yükseltme stratejisini uyguladı. Kendine şahsen bağlı olan X. Lejyon haricinde hiçbir lejyona inanması imkân olmadığını açıkça bildirdi. Bu diğer lejyonların askerlerinin prestij hislerine dokundu ve Sezar'ı yalancı çıkartmak X. Lejyon'dan aşağı kalmamak için gayrete geldiler ve X. Lejyon'un yaptıklarından daha iyi olmaya çalıştılar.
Sezar kasaba önüne gelince orada bir Roma ordusu önce Sezar'a elçiler göndererek onunla şahsen görüşmeler talep etti. İki ordu komutanı kasabanın içinde bulunduğu ovada bulunan yüksekçe bir tepe üzerinde buluştular. Fakat Sezar, Germen süvarilerinin tepeye yaklaşıp kendine maiyet eden seçme atlı birliğe oklar ve taşlar attığını öğrenince ateşkesin ihlâl edildiğini bildirerek görüşmeye son verdi.
İki gün sonra Ariovistus Sezar'la yeni bir şahsî görüşme talep etti. Sezar askerî subaylarını bu görüşmeye göndermekten çekindi ve kendini temsil etmek için yakın sivil arkadaşı olan Valerius Procillus ile Ariovistus'la ticarî bağlantıları olan Romalı tacir Caius Mettius'u temsilci olarak gönderdi. Ariovistus böyle askerî rütbesi olmayan kişilerin Romalı temsilcisi olarak göndermesini kendine Sezar'ın yaptığı bir küçümseme olarak kabul edip çok sinirleri bozuldu. İki temsilciyi zincirlere vurdurdu. Ariovistus iki gün yürüyüş yaparak Sezar ordusunun arkasına geçti ve Sezar'dan iki mil geride bir askerî kamp kurarak Sezar'ın diğer müttefik Galli kabilelerinden erzak ve iaşe levazımatı almasını ve onlarla haberleşmeye geçmesini önledi. Ariovistus bu suretle Sezar'ın gücünü kıracağını kabul edip açıkta Romalı orduları ile bir muharebeye girmekten çekindi. Sezar Ariovistus'la bir muharebeye giremeyeceğini anlayınca Ariovistus'un mevzileri yakınlarında ikinci ama daha küçük bir Roma ordugâhı hazırlattı. Bu küçük ordugâh hazırlanıp bitirilince Sezar Ariovistus'a meydan okudu. Ariovistus buna karşılık olarak yeni küçük ordugâha hücuma geçti ve bu ordugâhtaki Romalılar onu geri püskürttüler.
Ertesi sabah Sezar küçük ve büyük ordugâhta yeterli sayıda koruma birlikleri bıraktı. İkinci küçük ordugâh önünde Galli müttefiklerinin birliklerini göstermelik olarak savaş düzenine soktu. Kendi emrindeki Romalı lejyonları üç sıralı saf düzenine koyup yürüyüp ilerleyerek German Suebler üzerine bir taarruz başlattı. Sezar'a bağlı olan 5 legatus subayları ve kuestor (karargâh genel subayı)nın her birini bir lejyon komutanı olarak görevlendirmiş ve bunlara lejyonlarının önünde ilerlemeleri emrini vermişti. Sezar düşmanın zayıf olduğunu hissettiği kanadına karşı olarak sağ kanata komuta etmekteydi. Ariovistos kendine bağlı yedi kabile grubunu eşit aralıklarla yan yana saf düzenine soktu. Romalılar hemen bunlara taarruz ettiler. Göğüs göğüse yakın çatışmalar sonunda Suebler'in sol kanadı püskürtülüp çekilmeye zorlandı. Ama sağ kanat Germenleri Romalıların sol kanadına yüklenip bu kanadı geriletmeyi başardılar. Bu sırada Roma Cumhuriyeti merkezî triumvir idarecilerinden olan Crasus'un oğlu olan "Publius Licinius Crassus"'un komutasındaki Roma süvarileri karşı taarruzu bu Romalı kanadının yeniden düzene girmesini sağladı. Lejyonların üçüncü sırada olan birlikleri de ilerlemesine de emir verildi. Bunun sonucunda Germanların savaş sıra düzeni bozuldu ve bazı German savaşçılar geriye kaçmaya başladılar. Böylece muharebede Sezar ve Romalılar galip geldi. Bu muharebeye Vosges Muharebesi (veya "Alsas Muharebesi" veya "Ochsenfeld Muharebesi" veya "Vesionto Muharebesi") adı verilmektedir. Bu muharebede Ariovistus'un toplamış olduğu 120.000 kişilik German ordu savaşçılarının çoğu öldürüldü.
Ariovistus ve kendine bağlı birlikler muharebe alanından kaçtılar; Ren Nehri'ni geçtiler ve bundan sonra hiç Romalılarla çatışmaya girişmediler. Ren Nehri kenarından göçe başlamak için kampta bulunan Suebler ise eski arazilerine geri döndüler ama bu geri dönüş sırasında Galli kabilelerin tacizlerine uğradılar. Bu Suebler'e karşı seferini de Jül Sezar galip olarak bitirdi.
Yıl M.Ö. 57 Belgalar
Ana kaynak: Jul Sezar, Gallia Savaşı Kitap II. Bölüm. 1-35
Belgalar üzerine sefer
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap II. Bölüm. 1-33
German asıllı Ariovisto komutasındaki Süebler tehdidine son verildikten sonra, Galyalı kabileler arasında bulunan eski rekabet, düşmanlık ve Romalıların Galya'da idarelerini genişletip Galya'yı kendilerinden tabi bir eyalet olmaya çalışmalarına karşı olan düşünceler yeniden ortaya çıktı. Bu durumda bazı Galyalı kabileler, Galyalı-German karışığı olan kabilelerden oluşan ve Romalılara içtenlikle aleyhtar olan Belgalar'la ittifak yapmak arayışına başladılar. "Cisalpina Gallia"'da bulunan Jül Sezar bu gelişmelerden ve ortaya çıkması çok muhtemel olan yeni bir Romalı aleyhtarı ittifak oluşmasından Galya'daki konumlanmış Roma lejyonları komutanı olan "Titus Labienus" tarafından devamlı olarak gönderilen raporlarla haberdar olmakta idi. Belgalar kabileleri, Romalıların Galya'nın güneyindeki arazileri ele geçirdikten sonra, Belgalar üzerine harekâta geçeceğinden korkmakta oldukları için, aralarındaki ilişkileri daha da güçlendirmek nedeniyle, karşılıklı rehine alıp vermeye başladılar.
Bazı Galyalı kabileler Roma ordularının kışlık ordugâhlarda kendi arazilerinde bulunmalarına şiddetle aleyhtar olmaları ve Romaların bu kışlık ordugâhlardan ayrılmalarını istemeleri de onların Belgalar'la ittifak yapmaya itmekteydi. Bu hoşnutsuz olan kabileler, Galyalılar arasında en kahraman ve cesur olmakla isim yapmışlardı. Bu kabileler, geçmişte Galyanın tümünü ve Romalıları çok korkutan, German kabilerden Cimbri'ler ve Teton'ların Galya'ya yaptıkları istilacı göçlere karşı koyup bu German istilasını durdurtan kabilelerdi. Sezar kitabında eğer Romalılar bu kahraman Galya kabilelerini yenik düşürüp Romalılar idaresi altına alırlarsa tüm Galyalıların Roma gücüne biat etmeye hazır olabileceğini düşünmekte olduğunu bildirmiştir.
Sezar Galya'ya (muhtemelen Sekuanlar'ın başkenti olan Vesontioya) geri geldi. Yanında yeni kurulmuş iki Romalı lejyonu (Lejyon XIII Gemina ve Lejyon XIV Gemina) bulunmaktaydı. Sezar Belçika Galyası'ndaki Belgalar'ın tüm kabilelerinin ittifak edip; bu kabilelerden savaşçı erkekleri toplayarak tek komutan altında birleşik bir Belgalar ordusu kurduklarını öğrendi. Sadece Romalılara komşu olan Remiler adlı Belgic kabilesi Belgalar'ın bu büyük ittifakına katılmamış ve Sezar'a bağlı kalmıştı. Bu birleşik Belgalar ittifakının tek ordusunun komutanlığına Suessionlar kabilesi kralı olan Galba (veya antik Romalı tarihçi Dio Cassius'e göre 'Adra) seçilmişti ve bu orduya bazı Germanya'lı birlikler de katılmıştı.
Sezar kitabında bu kabileler ve Belgalar ordusuna katkılarını şöyle vermektedir:
Sezar'ın kitabının Antik Romalı çağlarda bile okunmasından itibaren bu sayıların Sezar tarafından gayet abartıldığı bildirilmiştir ve onun için Sezar'ın kitabında verilen düşman savaşçı sayılarının gerçek değil hayalî olduğu kabul edilmektedir.
Belga'lar üzerine yürüyüşe başlayan Sezar 15 gün devamlı yürüyüşle ilerledi. Galyalı müttefiki olan Aedui'ler savaşçılarını Belga'lar arazilerine yakıp yıkma kampanyası yapmak üzere gönderdi. Sezar ve komutası altındaki Romalı ordu kendi müttefiki olan Remi'ler ile diğer Belga'lar arasında sınır olan "Axona Nehri (günümüzde Oise Nehri'nin bir kolu olan Aisne Nehri) kenarında bir Romalı korumalı ordugahı kurdurdu. Kral Galba komutasındaki Belgalar ordusu da bu mevkiye gelip Romalılar ordugahı karşısında mevzilendi. Ordugahının bir kenarında nehir geçmekte olup bu nehir ordugahı korumakta ve Romalılara nehir sandalları ile diğer Galyalılardan erzak ve iaşe takviyesi sağlamak için yardımcı olmakta idi. Nehrin üzerinde bir köprü bulunmaktaydı ve bu köprü ve köprüden geçiş Quintus Sabinus Titrius ve emri altındaki Romalı subaylar komutasında bulunan 6 kohort tarafından savunulmaktaydı.
Axona Muharebesi yaz başlarında yapıldı. Muharebe Belgalar ordusunun Romalılar müttefiki Remiler'e ait olan ve Roma ordugahı yakınlarında bulunan "Bibrax" adlı bir küçük kalesi üzerine yürümeleri ile başladı. Sezar bu kaleyi korumak için Numidyalılar; Giritli okçular ve Balear Adalı sapanla taş atıcılardan kurulu birliklerini hücuma geçen Belgalar üzerine gönderdi. Belgalar ordugah karşısında ve orayı kuşatan mevzilerinden ayrıldılar; etrafı yakıp yıktılar ve sonra da Romalılar ordugahından 1 km kadar uzakta kendi orduları için gayet büyük bir korunaklı ordugah kurdular.
İki ordu arasında birkaç küçük çarpışma yapıldıktan sonra Sezar Romalılar ile Belgalar arasında bir meydan savaşı yapılmasının uygun olduğunu kabul etti ve Belgalar'a meydan okudu. Sezar ordusunun önemli kısmını ordugahın kapısı önünde bulunan bir hafif meyilli bir tepelik arazinin sırt kısmına yerleştirdi. Bu tepenin iki yanına iki tane küçük kale mevzii kazdırdı. Bu ordunun sağ tarafı mancınık gibi savaş makineleri ile korunmakta ve sol tarafında nehir bulunmakta idi. Bu orduda (Helvetler ve Suebler'e seferlerde kendi yanında savaşan) 6 tane Romalı lejyonu (Lejyon VII Claudia; Lejyon VIII Augusta; Lejyon IX Hispana; Lejyon X Gemina; Lejyon XI Claudia ve Lejyon XII Fulminata) bulunmakta idi. Sezar'ın emri altında bulunan diğer iki lejyon (Lejyon XIII Gemina ve Lejyon XIV Gemina) ihtiyata ayrılmışlardı. Belgalar ordusu komutanı Kral Galba, ordusunu Sezar ordusu karşısında birkaç sıralı saf halinde düzenlemişti. İki ordu arasında bir bataklık arazi bulunmakta idi. Birkaç süvari çarpışmasından sonra Sezar ordusunu geriye ordugaha doğru çekti. Bu geri çekilme ile Belgalar ordusunu, (ya Romalıların kenarından geçebilmek için veya Quintus Titurius Sabinus'un savunduğu nehir köprüsünü ele geçirmek için veya da Remi'ler arazilerine girip Sezar ordugahına iaşe ve erzak tedarikini durdurmak için) Sezar'ın ordusuna hücum etmeye teşvik etti. Bu hücum sırasında Axona Nehri'ni geçmeleri gerekmekteydi.
Sezar o akşam tüm süvari güçleri, Numidyalılar ve okçular ve sapanla taş atıcılar birlikleri ile nehir üzerindeki köprüyü savunan Titurius Sabinus'un kohortlarını takviye için geldi. Burada nehri geçmek için hücuma hazırlanan Belgalar birliklerine bir baskın taarruzu yaptı ve bu birlikleri hemen hemen imha etti. Bu zayiat sonunda nehir köprüsüne ilerleyemeyen; kaleleri alamayan ve Sazar'a erzak ve iaşe takviyelerini önleyemeyen Belgalar, kendi arazilerine çekilmeye karar verdiler. Geceyarısı çekilmaye başlayan Belgalar Sezar'ın Diviciakos komutasında daha önceden Belgalar arazisine gönderdiği Aedular birliğinin Belgalar kabileler arazilerini talan edip büyük zayiat verdiğini öğrendiler. Sezar bu çekilmenin Belgalar'ın uyguladığı bir aldatmaca olduğunu düşünerek takibe başlamayı gün doğumuna kadar erteledi. Gündoğumunda Romalı süvariler ve Titus Labienus komutasında 3 lejyonu geri çekilen Belgalar'ı takibe gönderdi. Bu birlikler geri çekilmekte olan Belgalar'a yetişince onlara büyük zayiat verdirdiler. Böylece Axona Muharebesi önce ciddi savaşma ihtiva etmemekle beraber Belgalar'ın çekilmesi sırasında Romalıların Belgalar'a büyük zayiat vermesi ile sonuçlanmıştır.
Bundan sonra Sezar Bellovaclar arazilerine girdi ve başkentleri "Bratuspantium (günümüzzde tam bilinmemekle beraber büyük olasılıkla Beauvais)" üzerine yürüdü. Bu sefer Roma müttefiki Aedular kabilesi reisi Diviciacos bu kabile halkı için araya girip bu kabilenin halkının genellikle barışçıl olduklarına ama bazı mütecaviz idareciler tarafından kandırılıp Romalılar aleyhine Belgalar ittifakına katıldıklarını beyan edip Sezar'dan bu halkı bağışlamasını istedi. Sezar sadık müttefikinden olan bu tavsiyelere uyarak eğer Bellovaclar teslim olurlarsa onlardan 600 kişi rehine alındıktan sonra halkın hayatlarının bağışlanacağını bildirdi.
Bunu takiben Sezar Amiens üzerine yürüdü. Bu şehir de hemen teslim olmayı kabul etti.
Sezar Belga'lara kampının önündeki Sabis Nehri'nin öteki salihinde Belga'lar kampı karşında bulunan bir tepe üzerinde ordugahını kurdu. Komutası altında 6 lejyon (Lejyon VII Claudia; Lejyon VIII Augusta; Lejyon IX Hıspana; Lejyon X Gemina; Lejyon XI Claudia ve Lejyon XII Fulminata) bulunmaktaydı. İki lejyon (Lejyon XIII Gemina ve Lejyon XİV Gemina) ordunun ağırlıklarını korumak için arkada bulunmaktaydı. Okçular, sapanla taş atıcılar birlikleri ile Roma süvarileri nehri geçip Belga'ların süvarileri ile çarpışmaya koyuldular. Belga'lara süvarilerini imha ettiler. Bu sırada Sezar ve 6 lejyonu tepe üzerindeki Romalı ordugahını pekiştirmekle meşgul olmakta idiler.
Tam bu sırada arkadaki bir koruluktan komutanları olan Nervi'li Boduognatus idaresi altında Belga'lar birdenbire büyük askerî güçle gayet hızla Romalılara ordugah yapmakta iken beklenmedik bir baskın hücumuna geçtiler. Romalı süvarileri ve hafif piyade birlikleri ile çarpışmaya tutuştular ve bu Romalılara karşı galip geldiler.
Roma ordusunun sol kanadında Lejyon IX Hispana ve Lejyon X Gemina Belgalar'dan Atrebatlar savaşçıları üzerine amansız bir saldırıya geçtiler ve onları nehre iterek büyük bir imha çarpışmasına giriştiler. Romalıların merkezi kanadında Lejyon VIII Augusta ve Lejyon XI Claudia Viroandu'lar üzerine saldırıp onları nehre ittiler ama bu manevra ile Roma sağ kanadını ve ordugahı düşman taarruzuna açık bıraktılar. Belga'ların Nervi'ler ve Boduoğanat'lardan oluşan ana güçleri merkezde tek kalan Roma lejyonunun son iki safını yenip geçerek Roma ordugahını ellerine geçirdiler ve bu çarpışmalarda Romalıların kamp muhafızlarını, zaten çarpışma geçirip yorgun argın zayıflamış olan süvari güçlerini; hafif piyadeleri ve Galyalı yardımcı birlikleri elemine ettiler. Sezar buna karşı gelmek için Roma ağırlıklarını korumakta olan iki lejyonunu (Lejyon XIII Gemina ve Lejyon XIV Gemina); ağırlık taşıma savaşçılarını; ve Belgalar'ı yenik düşürüp onların ordugahındaki karargahlarını ellerine geçirmiş olan 4 lejyonu komuta eden Titus Labienus'u destek için çağırdı.
Labienus'a lejyonları ile Roma ordugahına girmiş olan Belgalar ordusunu arkadan çevirmesi için emir verdi. Geri dönen bu 4 lejyon ile birlikte Lejyon X Gemina Sezar'ı Galyalı baskıncı birliğinden kurtararak. Belgalar güçlerini çembere almayı başardılar. Çembere alınmalarına rağmen Belgalar, özellikler Nerviler, kalkan duvarı; hep birlikte kütle hücumları ve sonra teke tek savaş taktiklerini gayet iyi kullandılar. Sezar kitabında Nerviler güçlerinin üzerinde bulundukları mevkileri yakın destekleri olan Atrebatler ve Virumandular piyade güçleri dağıtılıp kaçırtıldıktan sonra bile bırakmadıklarını bildirmektedir. Bu Galyalı kabile askeri şecaat ve kahramanlığa çok önem vermekte ve bu kabile savaşçıları devamlı olarak askeri eğitim ile yetişmekte idiler. Sonunda Sezar lejyonlerin fırlatılacak mızrak silahları ve kendinin destek gücü olan paralı asker okçular ve sapanlarla taş atıcı paleta birliklerini getirip mevkilerini bırakmayan Nerviler üzerine yağmur gibi mızrak, ok ve taş yağdırdıktan sonra bu kabile birliğine üstün gelebildi. Sezar'ın mızrak, ok ve sapanla taş atıcıları bu bir kütle halinde birleşmiş olan Nerviler'in taktiklerine karşı geldi ve onlara büyük zayiat verdirdi. Ama kahramanlık ve cengaverlik gelenek ve görenekleri ile yetişmiş ve devamlı olarak birlikte eğitim görmüş Nerviler Romalılara da büyük zayiat verdiler. Sezar kitabından bazı Nerviler savaşçıların kendilerine karşı atılan mızrak ve ciritleri havada gelirken elleriyle tutup bunları kendilerine atan Romalılara geri fırlattıklarını yazmaktadır. Çember içinde gayet zayiat veren ok, taş ve mızrak darbeleri ile eriyen Nerviler güçlerinden hiçbir savaşçı bu grubu terk etmemiş ve sonuna kadar mücadele edenler öldürülmüş olan silah arkadaşlarının cesetleri üstünde bile kendileri üstüne yan yana yürüyüp hücum eden Romalı lejyonerleri geriye püskürtmeyi başardılar. Fakat Romalı lejyonlar da gayet iyi eğitimle öğrendikleri "pilum (mızrak)" atışlarını ve okçuları ve sapanla taş atıcıları çok iyi kullanmaları dolayısıyla gayet kahraman ve eğitimli Belga'lar ve Nervi'ler düşmanlarına karşı Romalıların savaşma maharetini iyice ortaya koydu.
Bu muharebeden sonra Sezar ve Romalılar Belgalar'ın kasaba ve yerleşkelerine hücuma geçtiler. Bu yerleşkelerin Romalılar tarafından yıkılıp yerle bir edilmeleri ve Romalılara karşı buraları savunmak için Belgalar'ın verdiği büyük zayiat dolayısıyla sonunda Belgalar teslim olmak zorunda kalmışlardır. Romalıların özellikle Nerviler'e karşı gayet şiddetle savaşıp onlara verdikleri büyük zayiat dolayısıyla Belgalar arazilerinden kaçmaları gerekmiştir. Bundan sonra Belgalar ve onların müttefikleri kabileler ya kaçmak zorunda kalmışlar ya da Sezar'a teslim olmuşlardır.
Bu harekâttan sonra Belçika Galyası tümüyle Romalılar kontrolü altına geçmiştir. Bu araziler içinde Nerviler; Atuatuklar; Viromandular, Atrebatlar ve Enburonlar arazileri bulunmaktaydı. Sezar'ın bu prestijini duyan bazı barışçıl kabileler ona heyetler göndererek Roma tabiliğini almaya hazır olduklarını bildirmişlerdir. Sezar yine Cisalpina Gallia ve İlirya valiliklerini üzerinde tutmaya devam etti.
Ama o yıl İtalya'ya Roma'ya geri döndü. Roma Cumhuriyeti Senatosu Sezar'ın bu galibiyetleri dolayısıyla Romalı tanrılara şükür etmek için 15 gün süren özel bir dönemi bayram ilan eden bir kanun çıkarttı.
Atlas Okyanusu sahillerinin fethi
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap II. Bölüm 34.
Sezar Belgalar ayaklanamasını bastırdıktan sonra Publius Crassus (triumvir Crassus'un oğlu) komutasında "Lejyon VII Claudia"'yı Armoriken (günümüzde Bretonya) yarımadasında bulunan Galyalı "Venetler", "Veneller", "Osismeller", "Koriosolitler", "Esuviler", "Avlerkler" ve "Redonlar"a karşı Romalılarin işgal ettiği Galya hudutlarını savunmak için gönderdi. Bu kabileler daha çok denizci Galyalılar olarak bilinmekte idiler. Özellikle Britanya adası ile deniz ticareti ile geçinmekte idiler ve bunun için çok organize olmuş gemi filoları bulunmakta idi. Bu lejyon (günümüzdeki Angers şehri yakınlarındaki) "Andecaves" şehrine gidip burada kışı geçirmek için korunaklı bir kışlık ordugah kurdu.
Alplerde çarpışmalar
M.Ö.57 sonbaharında "preator" Servius Sulpicius Galba komutasında "Lejyon XII Fulminata" ve bir kısım süvari gücü ile Alplerde bir geçit sağlama hedefi ile Alplere sefere gönderildi. Bu Alplerde bu geçit Nantuatlar, Veragreler ve Sedunlar kabilelerinin arazilerinden geçmekte ve Genevre Gölü üzerinde bulunan Allobrogiler arazilerinden; Rhone Nehri'nden "Yüksek Alpler"'e kadar uzanmaktaydı. "Nantualar"'la yapılan birkaç başarılı çarpışma ve birkaç dağ kalesinin fethinden sonra bu kabile ile barış antlaşması imzalandı.
Galba bu yolu savunmak için bir "kohort" Roma birliğini bir korumalı ordugahta geride bırakıp Verganlar arazilerine ilerledi. "Oktadur (günümüzde Martigny)" kasabasına gelip burada yaşayan "Veragreler"i bu kasabayı ikiye bölen nehrin öte yakasında püskürttü. Bu vadide stratejik Sen Bernard Geçidi'ni tutan bu mevkide bir korunaklı ordugah kurarak burada kışı geçirmeye karar verdi. Fakat Romalılar bu ordugaha yerleştikten birkaç gün sonra bir baskın ile uyandılar. Bazı Verganlar ve müttefikleri olan Sedunlar savaşçıları ile vadinin yüksek dağlık kenarlarına tırmanıp buradan Roma ordugahını ok yayılıma tutmaya başlamışlardı ve nehrin öteki yanındaki Galyalılar ordugaha hücuma başlamışlardı. Altı saat süren bir savaştan sonra Romalı askerler çok yoruldular ve Verganlar da kasabayı ikiye ayıran nehri geçmeye başladılar. Romalılar ordugahlarından bir huruç hareketine başladılar. Bu harekat sırasında Romalılar 1000 kadar Galyalı savaşçı öldürüp Verganlar baskınını püskürttüler. Fakat onlar kaçmadan kasabadaki her evi yakıp yıkıp yerle bir ettiler. Bu muharebeye Oktadur Muharebesi adı verilmektedir. Fakat bundan sonra Galba yolda geride bıraktığı lejyon kısmını de kasabaya getirdi ve ordugah mevkii daha iyice tahkim etmek zorunda kaldı. Bu nedenle Sezar'ın kitabında karar verici bir muharebe olarak tasvir ettiği "Oktodur Muharebesi"'nin Romalılara pek üstünlük vermediği kabul edilmektedir.
Venetler üzerine sefer
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap III. Bölüm. 7-16
M.Ö. 56 yılında Sezar dikkatini Atlas Okyanusu sahillerinde yerleşmiş olan Galyalı kabileler üzerinde çekti. Bu kabilelerin başında "Armorika (günümüzde Bretonya)" bölgesinde yerleşik Venetler gelmekteydi ve bu kabile Romalılar aleyhinde olan diğer kabilelerle birlikte bir konfederasyon kurmuştu. Venetler denizci bir kabile idi ve Morbihan Körfezi'nde bir yelkenli gemiler filosu işletmekte idiler. Romalıların bu kabile ile uğraşmaları için kadırga biçimli yarı kürekli yarı yelkenli gemilerden oluşan bir deniz filosu kurmaları ve Romalıların hiç alışkın olmadıkları bileşik kara ve deniz askeri seferi yapmaları gerekmekteydi. Sezar bu gerekleri karşılamak için epey uğraş verdikten donra uzun ve çetin bir bileşik deniz ve kara askeri seferi yaptıktan sonra Venetler ve konfedere kabileleri bastırmayı başardı.
Publius Crassus "Lejyon VII Claudia" için kışlık ordugah olarak (günümüzdeki Angers şehri yakınında bulunan) Atlas Okayanus sahillerine olan "Andecaves"'i seçmişti. Bu lejyonun erzak ve iaşe noksanlığı bulunmaktaydı. Bunun için lejyonun "perfect" ve "tribün" rütbeli subayları bir Romalı asker delege heyeti kurarak bunları komşu Galyalı kabileler olan "Esuviler", "Coriosolitler" ve "Venetler"e göndererek onlardan Romalılara erzak ve iaşe vermelerini "rica ettiler". Bu kabileler Atlas Okyanusu kıyılarında bulunan en güçlü kabilelerdi ve Britanya adası ile devamlı ticaret yapabilecek deniz filoları bulunmaktaydı. Özellikle Venetler bu ticareti kontrol edebilecek güçte idiler. Romalılar delegelerinin gelmesi bu kabileleri çok kuşkulandırdı. Özellikle Venetler bu kıyılarda olan ticaretlerinin ve bu ticaret için deniz filolarının Romalılar eline geçeceğinden çok kuşkulanmaktaydı. Venetler başta bu Galyalı Atlas Okyanusu sahili kabilelerini birleştirmek için yoğun faaliyete başladılar. Bu kabileler kendilerine gelen Roma ordusu delegelerini rehine olarak almak üzere tutukladılar.
Sezar o sıralarda İtalya'ya Roma'ya gitmişti. Roma Cumhuriyeti'ni gayriresmî idaresini eline almış olan triumvir idaresine Lucca'nın tbir triumvir olarak eklenmesi ile güçlendirilmesi ile uğraşmakta idi. Fakat Atlas Okyanus'u Galyalılarının birleşme haberleri kendine erişince Roma'nın Galya üzerindeki hegemonyasını pekiştirmek için bir Romalı deniz gücü bulunması gereğini anladı. Hemen Galya'ya bir emir göndererek "Loire Nehri" üzerinde bulunan gemi tezgâhlarını kullanarak yarı kürekli yarı yelkenli kadırga tipte gemilerden oluşan bir deniz filosu gemilerinin yapılıp denize indirilmesini ve bu filoya süvari, tayfa ve deniz askeri bulmak için yeni asker alımlarının yapılması emrini verdi.
"Venetler Senatosu" idaresi ise Sezar'ın bu gelişmeye yanıt vermesi gereğini bile bile bir Galyalı denizci kabileler konfederasyonu kurulmasına önayak oldu. Bu konfederasyona Venetler yanında "Osismeler", "Lexoviler", "Namnetler", "Ambilatrlar", "Morinler", "Diablintler", "Menapiler" ve bazı adalı "Britanyalı" kabileler katıldılar. Görünüşte Galyalı denizci kabileler konfedrasyonu Romalılara karşı üstündü. Gayet deneyimli ve teorik denizcilik bilgileri bulunmakta idi. Gemileri ağır siklette ve yüksek güverteli olup Atlantik Okyanusu fırtınalı denizlerinde seyrüsefer yapmaya gayet elverişli idi. Romalılar üslerinden uzakta oldukları için kara orduları için bile lojistik destek yeterli olmazken denizci Galyalı kabileler hem deniz çarpışmaları hem de bileşik deniz-kara harekâtı için gayet tecrübeli bir lojistik organizasyonuna haizdiler. Ayrıca yerel coğrafyayı, özellikle Morhihan Körfezi'nin irili ufaklı adalar ve küçük büyük körfezlerle dolu olan ve buralarda saklanabilme ve bu saklı mevkilerden baskın yapma imkânlarını gayet iyi bilmekteydiler. Ayrıca med ve cezir hareketlerini ve bunların hangi kanalları ne zaman açık ne zaman kapalı koyabileceğini gayet iyi tecrübelerle bilmekteydiler.
Sezar, Romalı prokonsül olarak, Nisan sonundan önce Galya'ya varamadı. Galya'ya geldiğinde emri altında bulunan lejyonları ve komutanları, Bretonya'da çıkan ayaklanmanın Galya'nın tümüne yayılmasını önlemek nedeniyle, gayet geniş bir Galya arazisi üzerinde şöyle üslendirdi:
Decimus Junius Brutus komutasındaki Romalı gemi filosu 100 kadar orta ve küçük çapta gemilerden oluşmakta; buna karşılık Venetler ve konfederasyon filosu 220 Galliler gemisinden oluşmaktaydı. Deniz muharebesi Quiberan Körfezi'nde "Dumet Adası", "Sarzea mevkii" ve Körfez girişi bölgesinde yapıldı. Romalı gemilerinden ufak mancınıklara atılan taş ve oklar daha yüksek güverteli Galliler gemilerine yetişmemekteydi. Romalılar Venetler gemilerine hücum edip yelkenlerini yırtıp gemileri durdurup bu gemilere bordalayıp Venetler gemilerine Romalı askeri çıkarma stratejisine başvurdular. Bir kere yelkenleri yırtılıp ilerleyemeyen Venetler gemileri, bordalanıp, içlerine asker çıkartılınca tecrübeli Romalı askerler Venetler gemisini ellerine geçirmekte güçlük çekmemekte idiler. Venetler gemileri ile deniz manevraları yapıp daha düşük güverteli Romalı gemilere taş ve ok yağdırma ile onları batırma stratejisi uygulamak istemekte idiler. Fakat aksiliğine hava şartları rüzgarı kesti ve değişen rüzgar yönü Venetler'e uygun manevra etme imkânı sağlamadı. Bu nedenle Venetler ve konfederasyon donanması Morbihan Deniz Muharebesi'ni kaybettiler.
Deniz filolarını kaybeden deniz sahili Galleri konfedarasyonu karadan Sezar'ın deneyimli Romalı ordularıyla baş edemediler. Venetler ve müttefikleri sonunda Sezar'a teslim olmak zorunda kaldılar. Sezar Venetler'i idare eden "Venetler Senatosu" üyelerinin hepsini idam ettirdi. Geride kalan Venetler kabilesi nüfusunu Romalıların kölesi olarak kabul etti. Hepsini ülkelerinden Roma esir pazarlarına gönderdi ve oralarda esir olarak satıldılar. Venetler'in arazileri böylece Venetler'den tümüyle boşaltıldı.
Titurius Sabinus'un Veneller üzerine seferi
Venetler'le savaş devam etmekte iken üç Romalı lejyonu ile komutanları "Quintus Sabinus Titurius" Veneller'in arazilerine (günümüzde Avrance şehri civarında Normandiya bölgesine) girdi. Venel'lerin reisi "Viridorix", müttefiki kabileler olan "Eburcicler" ve "Lezoviler" ile birlikte, Sezar ve Romalılar aleyhindeki büyük ayaklanmaya katılmıştı ve bu kabile ordusunu idare etmekte idi. Bu kabileler grubu savaşçıları büyük ordusu her gün Titurius'un hazırlamış olduğu büyük korunaklı ordugahın duvarlarına karşı bu duvarları eline geçirme hedefiyle hücum etmekte ve her gün de geri püskürtülmekte idi. Titurius en sonunda bir aldatmaca uygulamaya karar verdi. Ordugah içinde Sezar'ın komuta ettiği ordunun Venetler tarafından yenildiği; bu yenilgi haberi erişince ordugahta moralin düştüğü ve lejyonların savaş yapmaktan kaçınmaya karar verdikleri dedikodusu yayılmaya başladı. Bu Viridorix'e casusları tarafından ona yetiştirildi. Viridoix bunun üzerine tüm ordusu ile güya moralman çökmüş olan Romalıların ordugahın duvarlarına hücum etti. Bunu bekleyen hazırlıklı Romalı birlikler gayet büyük moral ile bu hücuma karşı koymakla yetinmediler ve duvar kapısından bir huruc harekâtı ile karşı hücuma geçip Viridorix ordusunu büyük bir mağlubiyete uğrattılar. Yenilen Veneller ve müttefikleri savaşçılar silah bırakıp teslim oldular. Veneller arazisi içinde bulunan tüm şehir ve kasabalar da Titurius'un Romalı ordusu tarafından hiç direnişsiz ele geçirildi.
Publius Crassus'un Akitanyalı'lar üzerine seferi
Galya'nın batısındaki Atlas Okyanusu sahilerinde bulunan ve o zamanki Galya'nın nüfus ve yüzölçümü bakımında 1/3ini oluşturan Akitanya'da Romalıların askerî harekâtı ve politikası için "Publius Crasus" Sezar tarafından görevlendirilmişti. Bundan birkaç yıl önce benzer görevle prokonsül olarak Akitanya'ya gönderilmiş olan Romalı "Lucius Manlius"'in Galyalılarla yapılan çarpışmada mağlup düşmüş iken, general "Lucius Valerius" öldürülmüştü. Publius Crasus Akitanya'ya gitmekte iken askerî güçlerini ve levazım güçlerini takviye etmişti. Bu askerî güçle "Soiatlar" kabilesi arazilerine girdiği zaman bu kabile savaşçılarının bir sürpriz baskınına uğradı. Fakat temkinli olan Publius Crasus bu baskına karşı durup baskıncı kabile gücünü geri püskürtmeyi başardı. Bundan sonra Publius bu askeri üstünlük durumundan faydalanarak hiç vakit kaybetmeden baskını yapan kabilenin merkez kasabasına yürüdü ve kasabayı kuşattı. Kuşatılan kabile gücü bu kuşatmayı kırmak için birkaç huruc çıkış harekâtı başlatmakla beraber bunların hiçbiri başarılı olmadı. Sonunda kabile kasaba ve askerî güçler teslim olmayı tercih ettiler. Bu kabilenin silahlarını toplayıp ileride yeni ayaklamaları önlemek için rehineler alındıktan sonra Publius Crasus "Vasatlar" ve "Tarusatlar" kabileleri arazilerine karşı yürüyüşe geçti. Akuitanlar "Yukarı İspanya"'daki halklardan ve kabilelerden destek istedi. Fakat bu destek daha gelmeden ve tüm askerî güçler ile Publius Crasuss bu Galyalı kabilelerle çarpışmalara girişmek ve onları elimine etmek istemekteydi. Fakat bu kabileler de Romalılarla açıktan çatışmalara girmekten sakındılar. Kendilerine takviye güçlerin gelmesini ve bunlarla Roma lojistik desteğini yıkıp Romalıların savaş gücünü kırmak taktiğini uygulamak için korunaklı ordugahlarında beklemeye başladılar. Genç Romalı komutan elinde yeter sayıda asker olmamakla beraber bu korunaklı ordugaha hücum etmeye karar verdi. Hücuma geçen Romalı ordusunun büyük bir kısmı ordugahın engellerine takılıp ilerleyemediler. Fakat ordugahın arkasından değişik dolambaçlı bir yoldan ilerleyen nispeten küçük bir Romalı birliği bu yerli korunaklı kampa arkadan girmeye muvaffak oldu ve önden taarruz eden Romalılara karşı yerli savunma güçlerinin teksif olmasını önledi. Böylece Romalılar bu kasabayı ellerine geçirdiler.
Publius Crasus'un bu zaferinden sonra Akitanya bölgesinin hemen hemen hepsi Romalılar eline geçti. Romalılara tabi olmayı kabul eden Galli Akuitanlar kabilelerinin isimleri şunlardı: "Tarbelller", "Bigerrionler", "Ptianler", "Vasatlar", "Tarusatlar", "Elusatlar", "Gatlar", "Avsekler", "Garunlar", "Suburatlar" ve "Kokosatlar". Modern Fransiz tarihçisi Carcopino bu Roma'nın idaerecileri triumvirlerden olan Crasus'un genç oğlunun sadece 13 kohortluk Romalı ordusu ve diğer küçük yardımcı takviyelerle Akitanya'da bu kadar çok sayıda kabileyi Roma tabiliği altına almasını ve gayet büyük araziyi fethetemesini gayet üstün bir başarı olduğunu ifade etmektedir.
Menapiler ve Morenler üzerine sefer
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap III. Bölüm. 28-29
Yaz sonunda. "Publius Crassus" "Akuitanlar"'in ayaklanmasını bastırdıktan sonra Jül Sezar, sadece "Menape'ler" ve "Morin'ler" kabileleri hariç, tüm Galyalı kabileleri Romalılar idaresi altına almıştı. "Menape'ler" ve "Morin'ler" Romalılar tabiiyetine geçmeyi arzu etmiyorlardı; ama Romalılarla açıktan çatışmalar da yapmak istememekteydiler. Böylece Sezar bu iki kabile üzerine üç veya dört Romalı lejyonu yöneltince bu kabileler Romalılarla doğrudan doğruya çatışmalar oluşturmayan yeni bir taktik uygulamaya başladılar. Kabile mensupları arazilerinde bulunan yoğun ormanlara ve bataklık arazilere çekildiler. Zaman zaman fırsat buldukça Romalılara buralardan baskın hücumlarda bulundular; ama bunlar da çok başarı kazanamadılar. Mevsimin geç oluşu Sezar'a bu saklanmış düşmanlarını sıkıca arayıp elemine etme kampanyasına girişmeye elvermedi. Sezar'ın lejyonları bu kabilelerin yaşadıkları arazilerin altını üstüne getirerek her yeri ve her şeyi tahrip ettiler. Fakat hava daha da bozulunca "Avlerk'ler", "Lexovi'ler" ve yakın zamanlarda Romaların tabiiyet altına aldıkları diğer kabilelerin topraklarında kışlık ordugahlar hazırladılar ve Romalı lejyonları kış mevsimini bu kışlık ordugahlarda geçirdiler.
Usipetler ve Tencterler üzerine sefer
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap IV. Bölüm. 1-15
Usipetler ve Tencterler German asıllı iki kabile idi. Germanya'da yerleşmiş oldukları topraklardan Suebler tarafından atılmışlar ve üç yıl süre ile Germanya arazilerinde göçebe olarak dolaşmışlar ve bu süre içinde (özellikle Tencterler) diğer Germen kabileler tarafından devamlı taciz edilmişlerdi. En sonunda aşağı Ren Nehri havzasında Menapiler'in yerleşik bulunduğu arazilere gelip; oradan Menapiler'i kovup; oraya yerleşmişlerdi.
Usipetler ve Tencterler'in hücumuna uğramadan önce "Menapiler" kabilesi German asıllı olmakla beraber yerleştikleri araziler Ren Nehri vadisinin iki yakasında bulunmaktaydı; böylece Ren Nehri'nin sağ yakasında olan arazileri Germanya ve sol yakasındaki arazileri Galya'da idi. Usipetler ve Tencterler'in süvari olan esas savaşçıları Menapiler'in orijinal arazilerine geldikleri zaman arazilerini savunmak isteyen Menapeler savaşçılarını muharebe düzeninde bulmuşlar ve bu güç gösterisinden kaçarmış gibi manevra yapıp Menapiler'i üzerlerine çekmişler ve bir kıskaç muharebesi ile onlara karşı galip gelmişlerdi. Usipetler ve Tencterler'in sivil göçmenleri de, kabileler süvarilerinin bu galibiyetinden sonra sadece Ren Nehri'nin sağ sahillerinde yerleşmişlerdi.
Jül Sezar fethedip idare ettiği Galya arazilerinin sınırlarında olan bu gelişmeden hiç hoşlanmamıştı. Sezar hemen hareketle Belcika Galya'sında bulunan Romalı lejyonlarının başına geçmiş ve bu Romalı ordusu ile Usipetler ve Tencterler'in Ren Nehri sağ sahillerinde ellerine geçirdikleri yeni arazilere doğru ilerlemiştir. Galya-Germanya sınırında yeni yerleşmiş olan bu yaklaşık (Sezar ve Appian'a göre) 430.000 kişiden oluşan bu iki German asıllı kabileyi bu arazilerden atıp yine eskisi gibi bu arazilerin Menapiler'e geri verilmesini istemiştir. Bunun için Menapiler'e destek sağlayacağını ilan etmiştir. Sezar'ın bu mütacaviz tutumuna verdiği bu bahanenin ne kadar doğru olduğu tartışmalıdır; çünkü birkaç ay önce Romalılar kendilerine tabi olmak istemeyen Menapiler'in arazilerine hücum edip bu arazileri tahrip etmişlerdi.
Romalılar ile Usipetler ve Tencterler arasında önce barış müzakereleri açılmıştır. Germanlar eğer kendilerine yerleşecek araziler verilirse barış içinde orada oturmayı garanti etmişlerdi. Jül Sezar ise Suebler tarafından tehdit edilen diğer bir German kabilesi olan "Ubiler"'e de buralarda araziler verilmesini istemişti. Sonunda müzakerelerde iki kabile bu şartları kabul ettiklerini bildirmişlerdi. Fakat müzakerelerin bitmesinden hemen sonra bir antlaşma daha imzalanmadan 4000 kişilik bir Romalı süvari birliği iki kabilenin 800 kişiden oluşan atlı savaşçılar birliğine hücum etmiş ve gayet üstün sayıda olduğu için bu atlı kabile süvarilerini hezimete uğratmıştır. Bu çarpışmayı haber alan Sezar emri altındaki Romalı lejyonlarını hemen üç hat halinde savaş düzenine geçirmiş ve bu şekilde düzenle ilerleyerek, her sulh isteğini redderek, başlarında kabile reisleri olmayan ve savaşçıları savaş düzenie geçmemiş olan iki kabile halkının üzerine yürümüştür. Bu ilerleyen Romalı ordusunu önünde bulduğu kaçamayan her kabile mensubu, erkek, kadın çoluk çocuk ayrımı yapmadan öldürüp elemine edilmiştir. Kaçabilenlenler Ren Nehri ve Meuse Nehri kavşağına doğru sürülmüştür. Çok az sayıda teslim olabilen ve esir alınan kabile mensupları ise sonradan salıverilmişlerdir.
M.Ö. birinci yüzyılda yaşamış olan "Canusius Geminus" adlı Romalı tarihçiyi kaynak gösteren antik Romalı tarihçi Appian'a göre, bu haberler Roma'ya erişince, Sezar'a düşman olan ve MÖ. 59 yılında Roma'da Konsüllük görevi yapan Cato ve ikinci konsül olan yandaşı "Marcus Calpurnius Bibulus" Roma Cumhuriyeti Senatosu'na verdikleri bir açıklamada Sezar'ın bu barbarlara karşı harekâtının bir askeri manevra adı altında her yaşayan insanı öldürmek hedefli olduğunu gayet ciddi bir şekilde kınamış olduklarını bildirir.
Modern tarihçi Carcopino ise Sezar'ın hiçbir ateşkes ve barış yapma teklifini kabul etmeyerek Romalı süvari güçleri hücumuna karşı çok daha zayıf bir direniş gösteren (4000 Romalı süvariye karşı 800 atlı) çarpışmadan sonra German asıllı kabileler halklarına karşı bir etnik katliam uygulandığını; bunun kabahatinin şahsen Sezar'a ait olduğunu bildirmekte ve bu harekâtı "iğrenç mezalim" olarak nitelendirmektedir.
Ren Nehri'ni geçiş
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap IV. Bölüm. 16-19.
M.Ö. 55'te Sezar Ren Nehri'nin doğusunda yaşamaya başlayan "Suebler" uztüne bir sefer düzenledi. Bu sefer için German asıllı kabilelerle Romalılara ait araziler arasında bir doğal sınır olan Ren Nehri'nin geçmesi gerekti. Bu sefer Suebler'e karşı bir cezalandırıcı sefer olarak planlanmakla beraber Suebler Sezar'ın ordusu ile muharebeye girişmekten kaçındığı için bu seferde bir askeri muharebe ortaya çıkmadı.
Sezar'ın Ren Nehri'ni geçmeye ve bunun için bir köprü kurdurmaya karar vermesinin nedeninin Romalılar arasında çok hakim olan kendilerinin Germanya'ya girmekten korkularını ve bu nedenle Galya'nın Roma Cumhuriyet'ne bağlanmasının uygun olmadığı inanaçlarını yıkmak ve Roma Cumhuriyeti'nin bir kopru kurarak Ren Nehri'nin geçip Germanya içine ilerlemesini mümkün olduğunu pratik olarak ortaya koymaktı. Bunun yanında Roma Usipetler ve Tencterler'i yenip onları arazilerini yakıp yıkıp, tüm nüfusa yönelik katliam yapıp bu halkları elimine etme süreci içindeyken epeyce sayıda Usipetler ve Tencterler atlı savaşçıları Ren Nehri'nin geçip Germanya'ya geçmişler ve burada arazileri bulunan "Sugambreler" kabilesine katılmışlardı. Sezar Sugambreler'e bir mektup yazıp bu German asıllı Usipetler ve Tencterler sığınmacılarının Romalılara teslim edilmesini istedi. Sugambreler bu isteğe negatif cevap verip Sezar'ın hükümranlık bölgesinin Ren Nehri ile sınırlandığını ve Romalıların Germanya üzerinde hiçbir hukuk hakkı olmadığını ve Germanya halkı hakkında hiçbir hukuki hakka göre talep yapamayacığını da ona bildirdiler. Tam bu sırada daha önce Roma Senatosu tarafından "Romalılar'ın Dostu" unvanı verilen "Ubiler" kabilesi de en güçlü Germanya'lı kabilelerden olan Suebler'in kendilerini devamlı olarak taciz ettiğini ve bunlarla başa çıkmak için Sezar'dan kendilerine destek vermesini istediler.
Bu nedenlerle Sezar Ren Nehri üzerinde bir köprü kurmaya karar verdi. Bu tarihte Ren Nehri üzerinde kurulan köprü bu nehir üzerinde kurulduğu bilinen ilk köprü olarak bilinmektedir. O dönemde bu nehir üzerinde bir köprü kurmak nehrin eninden; derinliğinden ve akım hızından dolayı gayet zor bir uğraş olacaktı. Sezar'ın istihkamcıları köprünün geçiş mevkii olarak nehrin nispeten geniş ama aynı nedenle gayet sığ olan ve özellikle nehrin akım hızının ve hacminin düşük olduğu bir mevkii seçtiler. Romalı mühendisler bir teknoloji üstünlüğü gösterip bu köprüyü 10 gün içinde yapıp tamamladılar.
Köprünün yapılması tamamlandıktan sonra Sezar köprünün her iki başına güçlü birer muhafız birliğini bırakıp ordusunun diğer birlikleri ile Germanya'ya girdi ve "Sugambreler" üzerine yürüdü. Bu sırada birçok küçük German kabilelerinden elçiler gelip barış ve dostluk teklifi yaptılar ve Sezar bunları rehineler verilirse kabul edeceğini bildirdi. Sezar'ın Ren Nehrini geçmesini bir sürpriz olarak karşılayan Sugambreler, Usipetler ve Tencterler yaşadıkları arazileri terk ettiler ve taşıyabildikleri erzak ve eşyalar ile ormanlar içine yerleşmeye ve oralarda gizlenmeye başladılar. Sezar bu kabilelerin arazilerine girdi; ekinlerini biçtirdi ve evlerini yaktırdı. Ubiler kabilesi de arazilerinden çekildiler. Sezar bu kabile arazisinden geçip Suebler üzerine yürümeye karar verdi. Suebler Ubiler kabilesi arazilerinin ortasına orduları ile gelmişler ve Romalılar'larla kesin bir muharebe etmek için orada mevzilenmişlerdi. Tam bu sırada Germanya arazilerinde yaptığı 18 gün süren seferin bu sefer için tayın ettiği objektif ve hedefleri yeterince sağladığını düşündü. Ordusunu bir meydan muharebesi yapmadan Germanya arazilerinden geri çekmeye karar verdi. Romalı ordusu Ren Nehri üzerinde kurulan köprüden Galya arazilerine geçmesinden sonra Sezar Ren Nehri üzerinde yaptırdığı köprünün yıkılmasına emir verdi. Sezar kendi kitabında Germanya'ya girip bu seferde savaş yapmadan geri çekilmesi için daha uygun bir açıklama yapmamıştır. Ama başka nedenin olup olmadığı Roma dönemi tarihçilerini çok ilgilendiren bir konu, hatta gizemli bir bilmece, olmuştur.
Britanya adası üzerine birinci sefer
Ana kaynak: Jül Sezar, Gallia Savaşı Kitap IV. Bölüm. 20-36
Yaz mevsimi sona ermekte olmakla beraber Sezar Britanya adasında yaşayanlara karşı bir askeri sefere gitmeye karar verdi. Sezar kitabında bu karara başlıca neden olarak bu adada yaşayanların çok defalar Romalıların düşmanı olan Gallilere destek ve askeri yardım vermelerini göstermiştir. Diğer tarihçiler Sezar'ın bu seferinin nedenin ne bu adayı ele geçirmek ne adada yaşayanların Galya'da askeri faaliyetleri olduğunu; fakat hakkında fazla bilgi bulunmayan bu adada neler olduğunu araştırmak Sezar'in istediğini bildirmişlerdir. Bu iddiaya mesnet olarak da Sezar'ın birinci Britanya seferinde mevsimin geç oluşunu ve bu Sezar'ın bu geç mevsimde bir askeri fetihte bulunmasının imkânsız olduğunu bilmesi gerçeği verilmiştir.
Bu sefer için "Caius Volusenus" ve Atrapeler kralı "Commios" öncüler olarak doğrudan doğruya gemilerle Britanya adasına gönderildiler. Sezar ise emri altındaki Romalı lejyonlarla önce Fransa'da, Britanya adasına en yakın olan arazilerde yaşayan, Morinler kabilesi üzerine yürüdü ve bu kabilenin en büyük kasabası ve merkezi olan "Portus Itius" (veya "Gasoriacum")" adı taşıyan (günümüzde Boulogne-sur-Mer) limanına yöneldi. Morinler ve buralarda yaşayan daha küçük diğer Galyalı kabileler Sezar'a teslim oldular. Sezar Atlas Okyanusu kıyılarında çeşitli limanlarda dağınık olarak tuttuğu Romalı deniz filosunu bu limana getirtti. Aynı zamanda kendine yeni teslim olan Galyalı kabileleri Romalılar idaresi altında olmaları için Romalı temsilci/idarecileri bu kabilelere gönderdi. Daha Romalılara yeni teslim olan ve göreneklere göre Romalılara rehineler göndermeleri gerekirken bunu daha yapmaya zaman bulamamış olan kabilelerden, Menapiler'e Quintius Sabinus Titurius'u ve Morinler'e Lucius Cotta Aurunculeus Romalı temsilci/idareci olarak gönderildi. Publius Sulpicius Rufus ise Roma filosunun toplandığı limanın muhafız komutanı olarak görevlendirildi.
Sezar bundan sonra iki lejyonla (Lejyon VII Claudia ve Lejyon X Gemina) Romalı filosuna bindi. Manş Denizi'ni bu filo ile geçti. Bu gemilerle Britanya Adası'nda (günümüzde Dover kıyılarında bulunan) beyaz kayalık sahilleri önüne geldi. Fakat kayalık sahillerdeki yüksek arazilerde Britanyalı savaşçıların iyi bir düzenle Romalıları bekledikleri görüldü. Sezar gemilerle bu sahillerden biraz ileride önünde biraz düzlük bulunan bir sahile geçti ve sahildeki ufak düzlüğe asker çıkartmaya başladı. Fakat Britanya adalılar hemen buralara yetiştiler ve daha yeni karaya çıkmaya başlayan Romalılara bir taarruza geçtiler. Birçok Romalı asker karaya çıkamadan deniz içinde çarpışmaya girişti. ve bu çarpışmalar Romalılar için bir felaket olma şeklini almakta idi. Fakat Sezar Romalıların beraberlerinde getirmekte olduğu mancınık gibi kuşatma makinelerini gemilerden sahildeki Britanyalılara karşı kullanma emri verdi. Sonra çıkartma yapmakta olan Romalı birliklerinin başına geçip onlara moral verdi. Böylece Sezar'ın ordusu bir hezimetten zor kurtuldu. Çarpışmalarda Romalılar epeyce zayiat verdi. Ama sonunda Romalılar galip gelip karaya çıkmayı başardılar. Fakat karaya çıkan Romalılar ordusu piyade güçleri idi. Süvariler ve süvarilerin atları Roma filosunu biraz arkadan takip eden 18 özel at gemisinde kalmıştı. Bu gemiler ana Roma filosundan daha uzakta olan Galya'nın kuzeyinde bir limandan hareket etmişler ve geriden piyade güçlerinin gemilerini takip etmekte idiler.
Sezar'a yenik düşen Britanyalılar elçiler göndererek barış müzakerelerine giriştiler ve Romalıların her istediklerini yapmaya ve rehineler vermeye hazır olduklarını bildirdiler. Sezar onlarla barış antlaşması olursa Romalılar'ın bir daha Britanya adasına askeri bir hücum yapmayacağına yemin etmeye hazır olduğunu bildirdi; ama buna karşılık çok sayıda Britanyalı rehine istedi. Bunda bir anlaşma sağlandı. Britanyalılar istenilen rehinelerinin bir kısmını Romalılar'a teslim ettiler.