cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pyo Ye-jin
Kariyeri
Pyo Ye-jin, oyuncu olmadan önce, 2011-2013 yıllar arasında Korean Air için hostes olarak çalıştı. Daha sonra, 2015 yılına kadar, JYP Entertainment'ın oyuncu programına kaydoldu.
Pyo, oyuncu ajansı Pan Stars Company'ye imza attıktan sonra, 2016-2017 yılları arasında daha büyük roller almaya başladı; öne çıkan çalışmalardan bazıları 2016'da KBS2'nin The Gentlemen of Wolgyesu Tailor Shop ve 2017'de KBS'nin günlük draması Love Returns'tır.
2018'den itibaren Pyo daha önemli rollerde oynamaya başladı. 11. Kore Drama Ödülleri'nde, 2018 tvN'nin rom-com işyeri dizisi What's Wrong with Secretary Kim'de hevesli bir çaylak sekreter rolüyle Popüler Karakter Ödülü'nü kazandı. SBS'in gizemli melodramı VIP ile Pyo, lüks bir mağazanın VIP ekibindeki yeni çalışanı canlandırdığı için 2019 SBS Drama Ödülleri'nde En İyi Karakter Ödülü'nü kazandı.
Pyo, 2021-2023 yıllar arasında, SBS'in yüksek reytingli intikam aksiyon Taxi Driver dizisinde, ekibin BT analisti ve en genç üyesi olarak unutulmaz bir çalışmada daha rol aldı.
Yağmurlar, Simav
Yağmurlar, Kütahya ilinin Simav ilçesine bağlı bir köydür.
Tarihçe
Köy, 1912 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Gediz ilçesine bağlıyken, 15 Kasım 1944'te Simav ilçesine bağlandı.
Meçhul Dünya
Meçhul Dünya (Forbidden Planet) 1956 yılı Amerikan yapımı bir bilimkurgu filmidir. Bu tur filmlerin öncüsü olarak bilinir. Ayrıca konu kısmen de insan psikolojisi ile ilgilidir. Fred M. Wilcox tarafından yönetilen filmde dönemin ünlü oyuncuları vardır. Bir kült film olduğu için 1972 yılında yeniden gösterime girmiştir.
Konu
23. yüzyılda Dünya’dan Altair yıldızı çevresinde dolaşan gezegenlerden birine bir bilim ekibi gönderilmiştir. Bu ekipten haber alınamayınca, 20 yıl sonra aynı gezegene John J.Adams yönetiminde ikinci bir uzay aracı gönderilir. Bu araç ışıktan hızlı gitmektedir. Uzay aracı gezegene yaklaşınca yavaşlar ve gezegenle iletişim kurulur. İlk ekipten gezegende kalan Dr. Edward Morbius telsizle gelen ekibe gezegene inmemelerini, inmeleri halinde güvenliklerini sağlayamayacağı uyarısında bulunur. Ama Adams gezegene inmeye kararlıdır Gezegende Morbius ile bir araya gelirler. Morbius önceki ekibin gezegende bilinmeyen bir güç tarafından öldürüldüğünü, sadece kendisinin ve kızı Altaira'nın yaşayabildiğini anlatır. Morbius ve kızı tek başlarına gezegende rahat bir yaşam kurmuşlardır. Çok yetenekli ve güçlü olan robotları Robby her istediklerini karşılayabilmektedir. Gezegende yıllar boyu araştırmalar  yapıp  bir de laboratuvar kurmuş olan Morbius gezegende 200000 yıl önce çok ileri bir uygarlık olan Krell uygarlığının yaşadığını, fakat daha sonra bu uygarlığın bilinmeyen bir nedenle ortadan kalktığını belirtir. Bu uygarlık insan zekasını iki misline çıkaran bir araç ta geliştirmiştir.
Komutanın yardımcılarından Teğmen Farrel Morbius’un kızı ile flöt etmeye çalışmaktadır. Bu günlerde uzay aracına bilinmeyen bir güç bazı sabotajlar yapmaya başlar. Bu sabotajlar sonunda Farrel ve uzay gemisinin diğer iki personeli ölürler. Bunun sebebini araştıran Adams’ın yardıcılarından Teğmen Ostrow zeka geliştirme aracını dener. Aracın aşırı gücü karşısında yaşamını kaybeden Ostrow ölmeden önce öğrendiği gerçeği açıklar. Krell uygarlığı insan düşüncesi ile çalışan çok büyük bir güç üretmiş, ancak insan zekasında ki id unsurunu dikkate almamış ve o yüzden yok olmuştur. Böylelikle şu anda bu gücün gezegende sürekli olarak yaşayan Morbius ‘un zekasına bağlı olduğu da açığa çıkar.
O sırada hiçbir silahın zarar veremediği büyük bir güç Morbius laboratuvarına egemen olur ve Morbius ile konuklarını ele geçirir. Morbius sabotajlar yapan bu gücün kendi zekasının eseri olduğunu anlamıştır. Kendini bu güce kurban verince, güç te kendiliğinden kaybolur. Ancak gezegenin de bir gün içinde patlayacağı anlaşılır. Ekip Morbius’un kızını da alarak gezegenden ayrılır.
Suriye Arnavutları
Suriye Arnavutları (Arnavutça: Shqiptarët në Siri), başta Şam, Hama, Halep ve Lazkiye şehirleri olmak üzere yaklaşık 5000 ila 10.000 kişilik bir topluluk oluşturmaktadır. Suriye'deki Arnavutlar الأرناؤوط (Arnā'ūṭ) olarak bilinmektedir.
Konum
Şam'da tarihi 20. yüzyılın başlarına kadar uzanan belirli Arnavut mahalleleri bulunmaktadır. En bilinenleri arasında, İşkodra kökenli bir Arnavut olan Vehbi Sulejman Gavoçi tarafından inşa edilen Mescid Arnaut 'un (Arnavut Camii) bulunduğu, halk arasında Arnaut Mahala (Arnavut Mahallesi) olarak bilinen ed-Divaniye mahallesi yer almaktadır. Şam'da çok sayıda Arnavut ailenin yaşadığı bir diğer mahalle de el-Kadam mahallesidir.
Balkanlardan Arnavut göçü
Suriye'nin Osmanlı İmparatorluğu'na katılması, Şam gibi Suriye'nin şehir merkezlerine yeniçeri askerlerini getirmiştir. 17. yüzyılda Balkanlar'dan toplanan Arnavutlar, farklı etnik kökenlerden gelen diğer Osmanlı birliklerinin yanında dikkat çekici bir varlık göstermişlerdir. Bu dönemde Arnavutlar, bir süre bölgede valilik yapan Koca Sinan Paşa gibi başka görevlerde de bulunmuşlardır.
Suriye'de yerleşik bir Arnavut topluluğunun başlangıcı 19. yüzyılın başlarına dayanır. O dönemde Mısır lideri Osmanlı Arnavutu Mehmed Ali Paşa'nın ordusundaki bazı Arnavutlar, orduyla birlikte Mısır'a geri dönmeyi reddetti. Yaklaşık 100-200 aile Mısır'ı terk ederek Suriye'ye yerleşti ve daha sonra bir kısmı kökenlerine dair anılarını koruyarak asimile oldular.
Arnavutlar 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında daha büyük sayılarda Suriye'ye göç etmişlerdir. Suriye'deki en büyük göç dalgası, Arnavutların Balkan Savaşları'ndan kaçtığı 1912-1913 yılları arasında yaşanmıştır. Arnavutluk'un İşkodra şehrinden Arnavutlar 1924'te gelerek Şam'a yerleşmiş, diğer Arnavutlar ise 1931'de Sırpların zulmünden kaçarak Yugoslavya'dan gelmişlerdir.
Osmanlı döneminden günümüze kadar, Arnavut Müslüman âlimlerin ve öğrencilerin Şam'a göç ettiği ve bazılarının Arapçalarını mükemmelleştirdiği bir göç geleneği devam etmiştir. Bu kişilerden bazıları Şam'da kalıp Suk Saruja ve Suk el-Muhacirin gibi mahallelere yerleşmiştir. Arnavut toplumu içindeki bazı bireyler sufiydi ve sufiliğin anavatanda yayılması için bir köprübaşı görevi de gördüler. Yine de genel olarak Şam'daki Arnavut Müslüman din adamları Sünni İslam'ın hakimiyeti nedeniyle muhafazakardır ve bu durum Arapça dini eserlerinin çoğuna yansımıştır. Arnavut Müslüman âlimler İslami ilimlere damgalarını vurmuşlardır ve Suriye'nin önde gelen Arnavut Müslüman din adamları arasında Muhammed Nâsırüddin el-Elbânî ve Abdülkadir el-Arnavut sayılabilir. Çağdaş zamanlarda Suriye'deki diğer Arnavutlar sanatçı, romancı, şair, kısa öykü yazarı, edebiyat eleştirmeni ve tiyatrocu olarak çabaları ve eserleriyle Suriye toplumuna katkıda bulunmuşlardır. Arnavutlar ayrıca Suriye'nin ekonomik, siyasi ve askeri sektörlerine de katkıda bulunmuşlardır.
Albanofon Balkan Mısırlıları
Suriye'de kendilerini Arnavut olarak tanımlayan ve demircilik, metal işleri ve demir işçiliği gibi mesleklerde çalışan Arnavutça konuşan küçük bir Balkan Mısırlıları topluluğu bulunmaktadır. Balkan Savaşları nedeniyle Güney Avrupa'daki Osmanlı egemenliğinin çökmesi, atalarının göç etmesine ve Suriye'ye yerleşmesine neden olmuştur.
Voice Mate
Voice Mate sırasıyla Quick Voice ve Q Voice olarak adlandırılmıştır. Doğal dil işleme teknolojisini kullanarak kullanıcının sorularına cevap verebilmekte, çeşitli internet servislerinden bilgi getirebilmekte, önerilerde bulunabilmekte, takvim yönetebilme gibi birçok işleve sahiptir. Voice Mate, Maluuba temel alınarak geliştirildiğinden Maluuba tarafından yapılabilen birçok işlevi gerçekleştirebilmektedir.
Mamane Oumarou
Mamane Oumarou (d. 1946), Nijerli siyasetçi. Oumarou, Afrika ülkesi Nijer'de 1980'lerde başbakan olarak iki kısa dönem görev yapmıştır. 2008 yılından itibaren Cumhuriyet Arabuluculuğu yapmaktadır.
Ndutu kafatası
Ndutu kafatası, Kuzey Tanzanya'daki Ndutu Gölü'nde bulunan, Orta Pleistosen'den bir geç Homo erectus, Homo rhodesiensis,  veya erken Homo sapiens'e çeşitli şekillerde atanan bir hominin kısmi kafatasıdır. 2021 yılında, yeni tanımlanan Homo bodoensis türüne ait olabileceği önerildi.
Mamane Oumarou
Ülkenin doğusundaki Kanuri etnik grubu mensubuna üye olarak doğan Oumarou, Kanada büyükelçisi, ardından Maradi belediye başkanı ve Seyni Kountché başkanlığında Gençlik, Spor ve Kültür Bakanılığı görevinde bulundu. Kountché, 24 Ocak 1983'te Oumarou'yu başbakan olarak atadı, ancak Kasım 1983'te Oumarou'yu 1988'e kadar görev yaptığı Ulusal Kalkınma Konseyi'nin başına getirdi.
Ndutu kafatası
Keşif
Ndutu Gölü, Serengeti'de, Masek Gölü ve Olduvai'deki Ana Boğaz'ın bitişiğindeki mevsimlik bir soda gölüdür. 1973 Eylül ve Ekim aylarında, A. A. Mturi ve Tanzanya Eski Eserler Dairesi, Ndutu Gölü'nün batı kıyı şeridinin açıkta kalan düzlüklerinde bir kazı gerçekleştirdi. Kazı alanı yaklaşık 140 m2 (1.500 fit kare) büyüklüğündeydi ve yüzeyinde önemli miktarda litik ve faunal malzeme vardı; Ndutu kafatası, sitenin ilk çalışılan katmaında bulundu. Mturi'nin kazısı, kazı alanının ilk çalışılan katmanda, 20'si kesin alet olan 270 litik ve fauna malzemesi buldu. Aletler, altı yongalı (üç düzenli yonga, iki üçgen, bir dikdörtgen) ağırlıklı olarak küresel ve çekiç taşlarından oluşuyordu. Mturi, kafatasının kraniyel özelliklerinin Aşölyen endüstrisi ile ilişkilendirilmesine rağmen, kazısı sırasında Aşölyen aletlerinin olmadığını fark etti. Ancak daha sonra sahaya yapılan ziyaretlerde el baltaları keşfedilmiştir.
Mamane Oumarou
Kountché'nin halefi Ali Saïbou, Mayıs 1989'da Oumarou'yu yeniden başbakan olarak atamış ancak Aralık 1989'da makamı kaldırmıştır.
Oumarou bir süre Suudi Arabistan büyükelçisi olarak görev yaptıktan sonra 19 Ağustos 2008'de devlet başkanı Mamadou Tandja tarafından Cumhuriyetin Arabulucusu olarak atandı
Ndutu kafatası
Keşif
Mturi'ye göre, ilk çalışılan katmanda bulunan kemiğin ön kronometrik tarihlemesi ve rasemizasyonu, 500.000 ve 600.000 yıl aralığında bir yaş vermiştir. Ndutu yataklarının Olduvai'deki Masek Yatakları ile ilişkisine dayanan diğer tahminler, 400.000 yıla yaklaşan bir yaş önermektedir.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası olarak da bilinen, bir katedral kilise arasında Roma piskoposluk kentinde Roma ve görevi gören koltuğun Roma piskoposu, papa. Baş bazilika uzaklıkta bulunan Vatikan Şehri'nin hemen dışında yer almaktadır. kuzeybatıya. Yine de, olarak Papalığın özellikleri, archbazilika ve onun bitişiğindeki yapıların bir zevk dışı statü gelen İtalya'ya şartlarını, uygun Lateran Antlaşması 1929 Hem Aziz Yuhanna Bazilikası hem de Lateran Sarayı, merkezde Roma'nın en eskisi olan bir Mısır dikilitaşı ile 16. yüzyılın sonunda ortaya konan büyük bir açık alana, Piazza di San Giovanni'ye bakmaktadır. Ne yazık ki, Porta San Giovanni üzerinden şehre giren ve çıkan trafik, şehrin ihtişamını azaltma eğilimindedir. Meydanın karşısında, Roma'daki en saygın kalıntılardan biri ve birçok hacı için hedef olan Scala Santa'yı (Kutsal Merdiven) barındıran bina var. Bölge aynı zamanda siyasi mitingler için bir mekandır ve 24 Haziran'daki Vaftizci Aziz Yahya'nın Doğuşu bayramı, Romalıların rosto porchetta yedikleri bir panayırla kutlanır.
Aslen 324 yılında kurulan kilise, benzersiz "baş bazilika" unvanını taşıyan dört papalık ana bazilikasının en eski ve en yüksek sıralamasıdır. Roma şehrinin en eski halk kilisesi ve Batı dünyasının en eski bazilikasıdır. Bu evler cathedra Roma Piskopos, ve ekümenik unvanı vardır annesi kilisenin ait Roma Katolik sadık. Bina Orta Çağ'da bozuldu ve 14. yüzyılda iki yangında ağır hasar gördü. 16. yüzyılın sonlarında Papa V. Sixtus döneminde yeniden inşa edildi. Yeni yapının iç kısmı 17. yüzyılın sonlarında yenilenmiş ve cephesi 1735 yılında Papa XII. Clemens tarafından tamamlanmıştır. Aziz Yuhanna Manastırı, neyse ki, erken bazilikayı yok eden iki yangından kurtuldu. 13. yüzyıldan kalma bir mozaik eseri şaheseri olan manastır, şimdi Orta Çağ bazilikasından parçalar barındırıyor. San Venanzio Şapeli, altın zemin üzerine 7. yüzyıldan kalma bir dizi mozaikle dekore edilmiştir. Apsisten alınan bu detay, İsa'nın merkezi figürünü çevreleyen meleklerden birini gösterir.
Julia Laskin
Julia Laskin Pasifik Northwest Ulusal Laboratuvarı'nda araştırmacı ve Purdue Üniversitesi'nde William F. ve Patty J. Miller Analitik Kimya Profesörü olarak çalışan Amerikalı kimyagerdir. Yüksek lisans derecesini 1990 yılında Rusya'daki Leningrad Politeknik Enstitüsü'nde, doktorasını da 1998'de İsrail'deki Kudüs İbrani Üniversitesi'nde tamamladı. Doktora yaparken fiziksel kimya laboratuvarında eğitim asistanı olarak çalıştı. Doktora sonrası araştırmalarını Jean Futrell'in yanında Delaware Üniversitesi'nde gerçekleştirdi. Kütle spektrometrisi alananında yaptığı çalışmalarla tanınır.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Mevcut rektör, Roma Piskoposluğu Genel Vekili Kardinal Başrahip Angelo De Donatis'tir. Fransız Cumhurbaşkanı, halen Emmanuel Macron olduğunu re'sen "İlk ve Tek Onursal Canon " archbasilica arasında Fransa'nın devlet başkanları beri sahip olduğumuz bir başlık Kral IV. Henry. Laterano Francesco Borromini'deki Aziz Yuhanna'nın iç mekanı 17. yüzyıldan kalmadır, ancak Alessandro Galilei'nin devasa Mesih heykelleri ve Havariler ile büyük cephesi 1735'te eklenmiştir. Laterano'daki Aziz Yuhanna 4. yüzyılın başlarında, Laterani ailesi gözden düştü ve toprakları İmparator I. Constantinus tarafından Roma'nın ilk Hristiyan bazilikasını inşa etmek için alındı. Bugünkü kilise orijinal şeklini koruyor, ancak iki kez yangın tarafından tahrip edildi ve birkaç kez yeniden inşa edildi. Borromini, 1646'da iç mekanın son büyük yeniden inşasını üstlendi ve ana cephe, 18. yüzyıldan kalma bir eklenti. Papa 1309'da Avignon'a taşınmadan önce, bitişikteki Lateran Sarayı papalığın resmi ikametgâhıydı ve 1870'e kadar tüm papalar kilisede taç giydi.
Julia Laskin
Laskin 2002 yılında araştırmacı bilim insanı olarak Pasifik Northwest Ulusal Araştırma Laboratuvarı'nda çalışmaya başladı. 2017 yılından beri de Purdue Üniversitesi'nde analitik kimya profesörü olarak çalışmaktadır. Üniversitedeki Julia Laskin Araştırma Grubu ve Laskin Araştırma Laboratuvarı'nın başındadır. Kompleks karışımlardaki karmaşık moleküllerin kimyasal analizi üstüne çalışır. Bu kapsamda iyonlar ve aktivasyon yüzeyleri arasındaki ilişkileri inceler. İyonlarla seçili yüzeyler arasındaki fiziksel ve kimyasal ilişkiyi incelemek için özel kütle spektrometrisi cihazları geliştirmiştir. Araştırmaları sonucunda moleküllerin tanınması, yük transferi, nükleasyon ve karmaşık sistemlerin kuruluşu hakkında önemli bilgiler edinilmiştir.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Cephedeki büyük Latince yazıtta şöyle yazıyor: Clemens XII Pont Max Anno V Christo Salvatori Hon SS Ioan Bapt et Evang'da. Bu kısaltılmış yazıt şu şekilde tercüme edilir: " Papa Clement XII, [Papalıklığının beşinci yılında bu binayı] Vaftizci Aziz Yahya ve İncilci Aziz Yuhanna'nun onuruna Kurtarıcı İsa'ya adadı". Yazıt, tam başlığıyla birlikte (aşağıya bakınız), baş bazilika'nın başlangıçta Kurtarıcı İsa'ya adandığını ve yüzyıllar sonra, Vaftizci Aziz Yahya ve İncilci Aziz Yuhanna'ya adandığını gösterir. Kurtarıcı İsa, birincil adanmışlığı olmaya devam ediyor ve itibari bayram günü, Mesih'in Başkalaşımı olan 6 Ağustos'tur. Roma Piskoposu olarak Papa Katedrali olarak, Aziz Petrus Bazilikası da dahil olmak üzere Roma Katolik Kilisesi'nin diğer tüm kiliselerinden üstündür. Bu, şehrin ana katedrali ve burada Kutsal Perşembe Ayini'ni kutlayan ve insanların yıllık kutsamalarına katılan Roma Piskoposu Papa'nın koltuğu. Vaftizhane Büyük ölçüde restore edilmiş olsa da kubbeli vaftizhanenin geçmişi I. Constantinus dönemine kadar uzanmaktadır. Bugünkü sekizgen şeklini MS 432'de aldı ve tasarım, Hristiyan dünyası boyunca vaftizhaneler için model olarak hizmet etti. Papalık Sunağı bu sunakta yalnızca papa ayini kutlayabilir. Fresklerle süslenmiş Gotik Baldaken, 14. yüzyıldan kalmadır. Vassalletto ailesi tarafından yaklaşık 1220'de yaptırılan revaklar, burgulu ikiz sütunları ve işlemeli mermer mozaikleriyle dikkat çekiyor.
Julia Laskin
Kütlesine göre seçilmiş iyonların yüzeylere yumuşak-çarpması biyoloji, malzeme bilimi, kütle spektrometrisi alanlarında iyon yüzey ilişkilerini incelemek için kullanılan yöntemlerden biridir. Bu yöntemi kullanarak canlı sistemlerdeki hidrofilik ve hidrofobik yüzeylerle biyomoleküllerin etkileşimini moleküler seviyede inceler.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Lateran Sarayı
Baş bazilika, "Roma imparatorluk süvari muhafızlarının Yeni Kalesi" olan Castra Nova equitum singularium'un kalıntılarının üzerinde duruyor. Kale, MS 193'te Septimius Severus tarafından kurulmuştur.
Julia Laskin
Laskin'in üstünde çalıştığı bir başka alan da ikincil organik aerosollerin organik oluşumunun karakterizasyonudur. Bu alanda özellikle ikincil organik aerosollerin yapısının önemli bir kısmını oluşturan büyük organik polimerlerin kinetik yapısı ve sentezlenme mekanizmasını araştırır. Ayrıca bu polimerlerin iklim değişikliği ile ilişkili aerosollerin fiziksel yapısı üstündeki etkilerini de incelerler.
250'den fazla makale yayımlayan Laskin Uluslararası Kütle Spektrometrisi Dergisi'nin editörlüğünü yapmaktadır.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Lateran Sarayı
Papa'nın papalığı döneminde olduğunu düşünüyorlar. Miltiades, zaman içinde barındırması Sinodunu ait piskoposları Donatist meydan toplandı 313 yılında bölünmeyi ilan Donatism olmak sapkınlık. Saray bazilikası dönüştürüldü ve genişletildi, Papa I. Sylvester'in ikametgâhı oldu ve sonunda Roma Katedrali, Papaların Roma Piskoposları olarak oturduğu yer oldu.
Julia Laskin
Ödüller
Laskin kariyeri boyunca çeşitli ödüller almıştır:
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Ortaçağ
Baş bazilika ve Lateran Sarayı iki kez yeniden adandı. Papa III. Sergius onları 10. yüzyılda baş bazilika'nın yeni kutsanmış vaftizhanesi onuruna Vaftizci Yahya'ya adadı.
Julia Laskin
Ödüller
Ayrıca Amerikan Kimya Topluluğu, Amerikan Kütle Spektrometrisi Cemiyeti ve Amerikan Vakum Topluluğu üyesidir.
Laterano'daki Aziz Yuhanna Bazilikası
Ortaçağ
Papa Miltiades'ten başlayarak her papa, 1309'da Papalık koltuğunu Fransa'da bir yerleşim bölgesi olan Papalık derebeyliği olan Avignon'a devreden Fransız Papa V. Clemens'in saltanatına kadar Lateran Sarayı'nı işgal etti. Lateran Sarayı aynı zamanda beş sitesi olmuştur ekümenik meclisleri. Sonunda Vatikan Sarayı, İmparator I. Konstantin zamanından beri var olan Aziz Petrus Bazilikası'na bitişik olarak inşa edildi ve papalar burada ikamet etmeye başladı. Papa'nın resmi ikametgâhı olarak kaldı (Papa Francis gayri resmi olarak Vatikan'ın başka yerlerinde ikamet ediyor).
Yeniden yapılanma
Papa V. Sixtus'un kesin programından önce, baş bazilika'nın yeniden inşası için birkaç girişimde bulunuldu. V. Sixtus, projenin çoğunu denetlemesi için en sevdiği mimar Domenico Fontana'yı tuttu. Orijinal Lateran Sarayı yıkıldı ve yerine yeni bir yapı yapıldı. Lateran Sarayı'nın önündeki meydanda San Giovanni Addolorata Hastanesi ve dünyanın en büyük ayakta duran antik Mısır dikilitaşı, Lateran Dikilitaşı olarak bilinir. Tahminen 455 ton ağırlığındadır. Mısır Firavunu Thutmose III tarafından görevlendirildi ve Thutmose IV tarafından Mısır'daki Thebes'teki büyük Karnak tapınağının önüne dikildi. Tarafından Amaçlanan İmparator I. Konstantin sevk edilecek Konstantinopolis çok meşgul, II. Constantius o dikildi Roma'ya yerine sevk vardı Circus Maximus AD 357 yılında. Bir süre sonra kırıldı ve Sirk'in altına gömüldü. 16. yüzyılda keşfedilmiş ve kazılmıştır ve V. Sixtus, 3 Ağustos 1588'de mevcut yerinde yeni bir kaide üzerine yeniden diktirmiştir. Kuzey Cephe Bu, 1586'da Domenico Fontana tarafından eklenmiştir. Papa, üst sundurmadan kutsamalarını verir.
Orsini Şapeli
Bu şapel, 1730'larda Papa XII. Clemens için inşa edilmiştir. Sunak, Guido Reni'nin Sant'Andrea Corsini tablosunun mozaik bir kopyasıdır. Bir Cesedin Yargılanması Rakip hiziplerin korkusu, ilk papaları olağanüstü uzunluklara götürdü. 897'de Lateran Sarayı'nda Papa VI. İstefanos, selefi Formosus'un cesedini Kilise'ye sadakatsizlikten yargıladığı zaman saçma bir dava yaşandı. Ceset suçlu bulundu, sağ eli parçalandı ve Tiber'e atıldı. Papa X. Innocentius tarafından görevlendirilen Francesco Borromini başkanlığında, baş bazilika'nın iç kısmının daha da yenilenmesi. Mimari şeması tarafından oluşturulan on iki niş, sonunda 1718'de en önde gelen Roma Rokoko heykeltıraşları tarafından yontulmuş Havarilerin heykelleriyle dolduruldu.
Papa XII. Clemens'in yeniden yapılanma vizyonu, yeni bir cephe tasarlamak için bir yarışma başlattığı iddialı bir vizyondu. 23'ten fazla mimar yarıştı, çoğunlukla o zamanlar geçerli olan Barok deyiminde çalıştı. Varsayılan olarak tarafsız olan jüriye, Roma Aziz Luka Akademisi başkanı Sebastiano Conca başkanlık etti. Yarışmanın galibi Alessandro Galilei oldu. Roma'nın büyük ataerkil bazilikaları arasında ilk ve en eskisi olan Laterano'daki Aziz Yuhanna, üyeleri birkaç imparatorun yöneticisi olarak hizmet veren Laterani ailesinin sarayı olarak kullanılan bir yerdedir. 311'de imparator I. Constantinus'un eline geçti. Daha sonra kiliseye verdi ve 313'te kilise, Donatist mezhebini sapkın olarak ilan etmek için bir araya gelen bir piskopos konseyine ev sahipliği yaptı. O andan itibaren bazilika, şehirdeki Hristiyan yaşamının merkezi, papaların ikametgâhı ve Roma'nın katedrali oldu.
Mimari tarih
Havaya mozaikler ve açık ile kaplı bir apsis hala eski bir sarayın, "en ünlü salonlarından birinin hafızasını koruyan Triclinium ait" Papa III. Leo devlet ziyafet salonu idi. Mevcut yapı eski değildir, ancak orijinal mozaiklerin bazı bölümleri, nişinin üçlü mozaiğinde korunmuş olabilir. Merkezde Mesih, Havarilere görevlerini verir; solda Cennetin Krallığının Anahtarlarını Papa I. Sylvester'a ve Labarum'u İmparator I. Konstantin'e verir ; ve sağda Aziz Petrus Papalık verir çaldı için Papa III. Leo ve standart Charlemagne. Orijinal kilise muhtemelen çok büyük değildi ve Kurtarıcı İsa'ya adanmıştı. 10. yüzyılda Vaftizci Yahya'ya ve 12. yüzyılda İncilci aziz Yuhanna'ya olmak üzere iki kez yeniden ithaf edilmiştir. Popüler kullanımda, bu müteakip adanmalar orijinali geride bıraktı, ancak kilise tüm ataerkil katedraller gibi Mesih'e adanmış olmaya devam ediyor. 1309'da papalık koltuğu Fransa'daki Avignon'a taşındığında, bazilika azalmaya başladı. 1309 ve 1361'de çıkan yangınlarla harap olmuş ve yapı yeniden inşa edilmesine rağmen binanın orijinal ihtişamı yok edilmişti. Bu nedenle, papalık Roma'ya döndüğünde, Vatikan Sarayı yeni papalık koltuğu olarak inşa edildi.
Papalar ve diğer hayırseverlerin başbazilikaya yaptığı çok sayıda bağış Liber Pontificalis'te kayıtlıdır ve erken dönemdeki görkemi o kadar fazlaydı ki "Basilica Aurea" veya "Altın Bazilika" olarak bilinir hale geldi. Bu ihtişam, tüm hazinelerini elinden alan Vandalların saldırısını üzerine çekti. Papa Leo, MS 460 civarında restore ettim ve yine Papa Hadrian tarafından restore edildi. 1585'te Papa V. Sixtus, bazilikanın yıkılmasını ve yenisinin inşa edilmesini emretti - bu en önemli katedrallerin uzun süredir devam eden yenileme ve yeniden inşaları sırasında bir diğeri. Lateran'daki Aziz Yuhanna, büyüklüğü ve Vatikan duvarları içindeki konumu sayesinde çoğu papalık törenine ev sahipliği yapan Aziz Petrus tarafından mimari açıdan en iyiye sahip olmasına rağmen, Roma'nın katedral kilisesi ve Roma piskoposu olarak papanın resmi dini koltuğu olmaya devam ediyor. Gerçekten de, Roma Katolikleri tarafından tüm dünyanın ana kilisesi olarak kabul edilir.
Bu ikinci bazilika, 1308'de yanmadan önce 400 yıl ayakta kaldı. Papa Clement V ve Papa John XXII tarafından yeniden inşa edildi. 1360 yılında bir kez daha yandı ve Papa V. Urban tarafından yeniden inşa edildi.
Havarilerin Heykelleri
Francesco Borromini'nin mimarisinde yaratılan on iki niş, onlarca yıl boş bırakıldı. 1702'de, Başbazilika'nın başrahipleri olan Papa XI. Clemens ve Benedetto Kardinal Pamphili, nişleri doldurmak için Havarilerin (Yahudas Iscariot'u Aziz Pavlus ile değiştirerek) on iki yaşamdan daha büyük heykelleri için büyük planlarını açıkladıklarında, komisyon herkese açıldı. Geç Barok Roma'nın önde gelen heykeltıraşları.
Güney duvarı
Papalık mezarları
Kemerli bazilika içinde günümüze ulaşan altı papalık mezarı vardır: Papa III. Alexander, IV. Sergius, Papa XII. Clemens, V. Martinus, III. Innocentius, XIII. Leo, Aziz Petrus Bazilikası'na gömülmeyen son papaydı.
Olan mezarlar yıkılan Papa şunlardır: X. Ioannes (914-928), Papa II. Agapetus (946-955), XII. Ioannes (955-964), II. Paschalis  (1099-1118), Papa II. Callixtus  (1119- 1124), Papa II. Honorius (1124-1130), Papa II. Celestine (1143-1144), II. Lucius (1144-1145), IV. Anastasius (1153-1154), III. Clemens (1187-1191), III. Celestine  (1191-1198) ve Papa V. Innocentius  (1276). Bu dönemde hüküm süren, mezarları bilinmeyen ve baş bazilikaya gömülmüş olabilecek Papalar arasında XVII. Ioannes (1003), XVIII. Ioannes (1003–1009) ve II. Alexander  (1061–1073) sayılabilir. X. Ioannes, Roma surlarına gömülen ilk papaydı ve saeculum obscurum olarak bilinen tarihi bir dönemde Theodora tarafından öldürüldüğüne dair söylentiler vardır.
Kutsal Merdivenler (Scala Santa)
Scala Sancta veya Kutsal Merdivenler, ahşap olanlarla kaplı beyaz mermer basamaklardır. Bir zamanlar Yeruşalem'deki Pontius Pilatus'un praetoryumuna giden ve bu nedenle İsa Mesih'in Tutkusu sırasında ayak sesleri ile kutsanmış olan merdivenleri oluştururlar. Mermer merdivenler, ahşap yükselticilerdeki açıklıklardan görülebilir. 4. yüzyılda Yeruşalem'ten Lateran Sarayı'na yaptıkları çeviri, o zamanki İmparator I. Konstantin'in annesi olan İmparatoriçe Helena'ya atfedilir. 1589'da Papa V. Sixtus, basamakları Sancta Sanctorum adlı antik palatine şapelinin önündeki mevcut konumlarına taşıdı. Ferraù Fenzoni, duvarlardaki bazı freskleri tamamladı. Laterano'daki Piazza di San Giovanni'nin doğu tarafında, Domenico Fontana (1589) tarafından tasarlanan bir bina, eski Lateran Sarayı'nın ayakta kalan iki bölümünü barındırıyor. Biri Sancta Sanctorum, diğeri kutsal merdiven, Scala Santa. İsa'nın yargılanması sırasında Pontius Pilate'nin evinde çıktığı söylenen 28 basamağı, İmparator I. Konstantin'in annesi Azize Helena tarafından Yeruşalem'den getirildiği sanılıyor. Bununla birlikte, bu inancın izi 7. yüzyıldan daha eskiye kadar izlenemez.
Archbazilika'nın Adanması Bayramı
Bu kilisenin adanmasının yıldönümü, Roma Katolikliği'nde ancak 12. yüzyıldan beri bir şölen olarak gözlemlenmiştir, bu da Kilise tarihinde papalık otoritesinin artan bir merkezileşmesi zamanıdır. Genel Roma Takvim'inde Katolik Kilisesi, 9 Kasım olduğu bayram Lateran'daki (Dedicatio Bazilikalar Lateranensis) ait (Arch) Bazilikası'nın Adama ve Most Bazilikası "Dedication gibi eski metinlerde anılır Kutsal Kurtarıcı". Dünyanın ana kilisesi olarak rolü göz önüne alındığında, bu ayin günü dünya çapında bir şölen olarak sıralanır. Basamaklar, eski Lateran Sarayı yıkıldığında Papa V. Sixtus (1585-90 hükümdarlığı) tarafından bugünkü yerine taşındı. Kutsal basamaklara hiçbir ayak dokunamaz, bu nedenle ahşap tahtalarla kaplıdır. Sadece inananlar tarafından dizleri üzerinde tırmanılabilir, özellikle Kutsal Cuma günü yapılan bir kefaret. Girişte, Giosuè Meli'nin (1874) Ecce Homo 'su da dahil olmak üzere 19. yüzyıldan kalma çeşitli heykeller var.
II. Dünya Savaşı
İkinci Dünya Savaşı sırasında, Lateran ve ilgili binaları, Papa XII. Pius altında, Naziler ve İtalyan Faşistlerinden çok sayıda Yahudi ve diğer mülteci için güvenli bir sığınak olarak kullanıldı. Barınak bulanlar arasında Meuccio Ruini, Alcide De Gasperi, Pietro Nenni ve diğerleri vardı. Saint Vincent de Paul Yardım Kuruluşunun Kızları ve baktıkları altmış yetim mülteciye, Via Carlo Emanuele'deki manastırlarını terk etmeleri emredildi. Lateran'daki Papalık Binbaşı Roma Ruhban Okulu'nun mutfağında görevli olan Maria Bambina Kızkardeşleri, manastırlarının bir kanadını sundular. Gerekçesiyle ayrıca İtalyan askerleri barındırıyordu. Scala Santa ve iki yan merdiven, 1278'de Papa III. Nicholas tarafından inşa edilen Aziz lorens Şapeli'ne veya Sancta Sanctorum'a (Kutsalların Kutsalı) çıkar. Güzel Cosmatesque mermer işçiliği ile dekore edilmiş şapel, birçok önemli kalıntı içerir. İsa'nın bir görüntüsü olmak - Acheiropoeton veya “elsiz boyanmış resim”, bir meleğin yardımıyla Aziz Luka'nın eseri olduğu söylenir. Orta Çağda vebalardan korunmak için alaya alındı.
Seminerin rektör yardımcısı Vincenzo Fagiolo ve Pietro Palazzini, Yahudilere yardım etme çabalarından dolayı Yad Vashem tarafından takdir edildi. Duvarlarda ve tonozda, restorasyon çalışmaları, 500 yıl boyunca daha sonraki resimlerle kaplanmış 13. yüzyıl fresklerini ortaya çıkardı. Aziz Nicholas, Aziz Laurentius, Romalı Azize Agnes ve Aziz Pavlus efsanelerini temsil eden freskler, Giotto'nun Assisi'de birkaç yıl sonra yapılan fresklerini karakterize edecek üslubun işaretlerini göstermektedir.
Bana Sevmeyi Anlat
Son bölümü 30 Ocak 2017 tarihinde yayımlandı ve dizi düşük reyting nedeniyle 22. bölümü ile final yaparak sona erdi.
Dizi ilk olarak Beyaz Gece adıyla gösterime girecekken yapım şirketi başrol oyuncularından Cansu Dere ile anlaşmayı bozdu ve dizinin yeni başrolü Seda Bakan oldu böylece dizinin ismi Bana Sevmeyi Anlat olarak değiştirildi.
Konu
Babasının gazabından kaçmak isterken, yanlış bir adamla, yanlış bir yola sürüklenen Leyla’nın bu ilişkiden bir çocuğu olur. Rüzgâr adını verdiği oğluyla hayata tutunmaya çalışan ve bu uğurda birçok zorlukla karşılaşan Leyla için hayat hiç de kolay değildir. Oğlunun güzel bir yaşantı sürmesi için çok iyi tanımadığı Haşmet ile evlenen biçare Leyla, evlendiği adamın hiç bilmediği karanlık yüzü ile karşılaşır.
Haşmet azmi ve kararlılığı sayesinde zengin bir iş adamı olmuş ve sahip olduğu her şeyi yoktan var etmiştir. Güçlü durmayı bilen Haşmet’in hayattaki tek zaafı Leyla ve ona duyduğu derin aşktır.
Leyla, Haşmet hakkındaki karanlık gerçekleri öğrendiğinde ondan kaçmaya çalışır. Bir rastlantı sonucu Leyla’nın yolu Alper ile kesişir. Artık bu ikili için aşk kapıdadır. Kendilerini planlamadıkları bir duygu selinin içinde bulan Alper ve Leyla birbirlerini buldukları kadar kolay kaybetmemeye kararlıdırlar.
Leyla her şeyin yoluna girdiğini ve Haşmet’e izini kaybettirdiğini düşünürken onu bir anda karşısında bulur. Kâbus yeniden başlamıştır. İşte o anda Haşmet’ten kaçmanın sandığı kadar kolay olmayacağını anlar ama ona geri dönmesi de mümkün değildir çünkü gönlü Alper’dedir. Birbirlerine âşık iki insanın mücadelesine tanık olduğumuz hikâyede Haşmet, hem Leyla’nın hem de Alper’in yaşamlarının dönüm noktası olacaktır.
Yayın takvimi
Not: Dizi, 1'den 11. bölüme kadar Cuma 20.00'de, 12'den final olan 22. bölüme kadar ise Pazartesi 20.00'de yayımlandı.
Arctosa alpigena
Arctosa alpigena, Arctosa cinsine bağlı bir örümcek türüdür.
Thaşho
Thaşho, Çerkes mitolojisinde tanrıların tanrısı veya en büyük tanrıdır.
Etimoloji
Thaşho adı, Çerkes dillerinde Tanrı anlamına gelen Tha ve büyük anlamına gelen Şho kelimlerinin birleşmesiyle oluşmuştur.
Tarihçe
Taitbout de Marigyn, Çerkeslerin bir baş tanrılarının olduğundan bahsetmiş, bunu batı Çerkeslerinden Şapsığlar ve Natuhaylar arasında gözlemlediğini söylemiştir.
Ancak, Thaşho adını anarak bu tanrının işlevlerinden ilk bahseden Han-Girey 'dir. Aktardığına göre, Çerkeslerde Thaşho vardır ve onun, dünyayı yarattığına inanırlardı. Lyulye 'nin aktardığına göre, ormanda kurban kesilirken. Thaşho'ya dua edilirdi. Ormanda yapılan törenlerde adının anılması, Thaşho'nun Paganizm'den kaynaklandığını göstermektedir.
Özellikleri
Çerkes mitolojisinde ürünler Thaşho'nun kontrolündedir; baharda mahsul tarladan alındıktan sonra ürün alabilmelerini sağladığı ve sonraki yıl da kendilerine bereketli mahsul vermesi için Thaşho'ya dua ederler, tören yapmadan yeni mahsulden yemezler ve evden çıkartmazlar. Bereket tanrısı Thağalec'in görevini büyük oranda Thaşho üstlenmiştir. Başka bir ifadeyle, zanaatlarla birlikte ortaya çıkan tanrıların işlevlerini yavaş yavaş Thaşho üstlenmeye başlamış ve diğer tanrıların önüne çıkmaya, onları kendi içine almaya başlamıştır. Thaşho zamanla göklerin tanrısı Vuaşho ve Şıble gibi tanrıları da arka plana itmeye başlar. Örneğin, Vuaşho Thaşho'nun isteğiyle gürler, Şıble suya yıldırım düşürür. Bu şekilde Thaşho, baş tanrı haline gelir.
Çerkes mitolojisine göre, dünyada olan olaylar Thaşho'nun emriyle olur. Yeri sallar, denizi kabartır, denizin altında olanlar da onun işidir. İnsanların ve onların ailelerinin yaşamı da onun elindedir. Diğer tüm tanrıların işlevlerini Thaşho'da görmek mümkündür. Thaşho diğer tanrıların başıdır ve onun kararıyla diğer tanrılar görevlerini yerine getirirler. Ancak o, bunların hepsinin görevlerini üstlenerek onların yerini almamıştır. Çerkesler Müslüman olduktan sonra, Thaşho'nun yerini Alıh (Allah) almıştır.
İddialar
Kimi bilim insanları (örneğin, L.İ. Lavrov) Thaşho ile ilgili olarak, Çerkeslerin yaşam tarzlarının, tek tanrı inancını ortaya çıkarmasının mümkün olmadığını ve tek tanrı inancının Hristiyanlık ve Müslümanlıkla birlikte Çerkesler arasında yayıldığını söylerler. Diğer taraftan, bu görüşe katılmayan bazı bilim insanları da vardır. Bu bilim insanlarına göre, Çerkeslerin atalarından olan Sindler 4. yüzyılda tek tanrı inancını geliştirmeye başlamışlardı.
Arctosa alluaudi
Arctosa alluaudi, Arctosa cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Arctosa algerina
Arctosa algerina, Arctosa cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Arctosa albopellita
Arctosa albopellita, Arctosa cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Dries De Bondt
Dries De Bondt (d. 4 Temmuz 1991, Bornem), şu anda UCI WorldTeam için yarışan Belçikalı bir bisikletçidir.
Mämmi
Mämmi Finlandiya'daki geleneksel Paskalya yemeklerinden biridir. Ham maddesi krema ve şekerden oluşan, kalın, kadife kıvamlı, koyu kahverengi, siyaha yakın renkli yulaf lapasına benzer bir tatlı çeşididir.
Arctosa albida
Arctosa albida, Arctosa cinsine bağlı bir hayvan türüdür.
Transdinyester Valiliği
Transdinyester Valiliği, Dinyester ve Güney Bug nehirleri arasında, Mihver Devletleri tarafından Barbarossa Harekâtı sırasında Sovyetler Birliği'nden fethedilen ve Romanya tarafından yönetilen, 19 Ağustos 1941'den 29 Ocak 1944'e kadar işgal edilen bir bölgeydi. Batısında Dinyester nehri (Transdinyester'i Besarabya'dan ayıran), doğusunda Güney Bug Nehri (Ukrayna Alman Reichskommissariat'ından ayıran) ve güneyinde Karadeniz vardır. Günümüzdeki Transdinyester bölgesini (Dinyester kıyısı boyunca yalnızca küçük bir şerittir) ve daha doğudaki bölgeleri (Dinyester'in doğusundaki modern Odessa Oblastı, Vinnitsa Oblastı'nın güneyi ve Mıkolaiv Oblastı'nın doğudan küçük bir kısmı) kapsıyordu. II. Dünya Savaşı sırasında Transdinyester'in idari başkenti, Karadeniz'de bir liman kenti olan Odessa'ydı.
İkinci Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın ikna ve yardımıyla Romanya Krallığı tarihte ilk kez Transdinyester'in kontrolünü ele geçirdi. Ağustos 1941'de Adolf Hitler, Ion Antonescu'yu, İkinci Viyana Hükmü'nün ardından Miklós Horthy'nin Macaristan'ı tarafından işgal edilen Kuzey Transilvanya'nın yerini alması için bölgenin kontrolünü ele geçirmeye ikna etti. Romanya yönetimine rağmen, Romanya Krallığı resmi olarak Transdinyester'i idari çerçevesine dahil etmedi; Nazi dostu Antonescu hükûmeti sonunda bölgeyi ilhak etmeyi umuyordu, ancak Doğu Cephesi'ndeki gelişmeler bunu engelledi.
Romanya'nın Transdinyester'i fethi
İlerlemenin ilk haftasında, Ağustos 1941'in ortalarında, Rumen kuvvetleri, Odessa çevresindeki küçük bir alan dışında tüm bölgeyi savaşmadan ele geçirdi. O zaman, Rumenlerin şehri 34.000 savunucusundan fethetmek için 60.000 askeri vardı. Ancak organizasyon o kadar zayıftı ve komuta o kadar yüzeyseldi ki saldırı askeri bir gafla sonuçlandı. Bu başarıdan yararlanan Sovyetler, şehrin deniz yoluyla tahliyesini durdurdu ve bunun yerine takviye göndererek Sovyet kuvvetlerinin gücünü 100.000'e çıkardı. Rumenler de kendi sayılarını ikiye katlamak zorunda kaldılar. Ara sıra, ön hatların bazı küçük bölümlerinde, düşük ve orta rütbeli Rumen subayları açık başarılar gösterse de, kuşatmanın genel organizasyonu Rumenler için felaket oldu ve daha sonra birkaç general görevden alındı. Sonunda, iki aylık kuşatmadan sonra, Rumen ordusu 92.545 kayıp pahasına şehrin kontrolünü ele geçirdi. Sadece Stalingrad Muharebesi'nde Rumen kayıpları daha yüksekti, ancak o zaman Rumenler sayısal ve teknik olarak üstün bir düşmanla karşı karşıya kalacaklardı. Sovyetler sonunda şehri terk etseler de, daha büyük bir düşman kuvvetini daha küçük bir kuvvetle bloke edebildiler ve saldırganlara önemli kayıplar verdirdiler. Bu sonuç özellikle önemliydi, çünkü Sovyet Yüksek Komutanlığı başlangıçta şehrin terk edilmesini emretmişti. Savaşın sonunda Odessa, Kahraman şehir unvanını aldı.
Rumen birlikleri Odessa'ya girdikten sonra, yerel NKVD binasında iki tümeninin karargahını kurdular. Bununla birlikte, bina Sovyetler tarafından mayınlandı ve bina havaya uçuruldu, yaklaşık 50 subay da dahil olmak üzere 100'den fazla Rumen tümen karargah personelini öldürdü ve iki tümenin faaliyetlerini iki hafta boyunca felç etti. Misilleme olarak Ion Antonescu, Kızıl Ordu'ya yardım ettiğinden şüphelenilen sivillerin tutuklanmasını ve katledilmesini emretti. Antonescu, olaydan doğrudan sorumlu kişilerin kimliğinin tespit edilmesinin neredeyse imkansız olacağı netleştiğinde, Yahudilerin vurulmasını emretti. Ardından gelen katliam, çoğunluğunun askerî harekâtla hiçbir ilgisi olmayan 19.000 sivilin ölümüyle sonuçlandı. Çok sayıda Odessa Yahudisi bölgenin kuzey yarısındaki gettolara ve toplama kamplarına sürüldü.
Odessa Katakombları'nda 300 kişilik bir partizan hareketi işgal boyunca aktifti. Bu hareket, Moskova'daki partizan karargahı ile mükemmel bir iletişim kurmayı başardı. Antonescu'ya katakombları temizlemek için zehirli gaz kullanması tavsiye edildi, ancak böyle bir eylemin kamuya açık etkilerinden korktuğu için bundan kaçınmaya karar verdi. Sonunda Rumenler, taraf değiştiren ve hareketi katakomblardan açığa çıkaran bazı partizanların yardımıyla partizanlara çok sayıda kayıp verdirmeyi başardı. Ancak, katakomblar hiçbir zaman tamamen temizlenmedi ve partizanlar Kızıl Ordu'nun dönüşüne kadar sürekli bir direniş hareketi sürdürdüler.
Romanya'ya göre statüsü
Bölgeyi doğrudan ilhak etmese de, Antonescu hükûmeti, Transdinester Valiliği'ndeki bölgeyi vali Gheorghe Alexianu altında örgütledi.
Nazi müttefiki Antonescu hükûmeti sonunda bölgeyi ilhak etmeyi umuyordu, ancak Doğu Cephesi'ndeki gelişmeler bunu engelledi.
Rumen muhalefet partileri, Romanya'nın Besarabya ve Bukovina ötesindeki operasyonlarına karşıydı. Dönemin iki önde gelen siyasi şahsiyeti, Iuliu Maniu ve Constantin Brătianu, "Rumen halkı, mücadelenin ulusal sınırlarımızın ötesinde sürdürülmesine asla rıza göstermeyecektir" dedi.
İdari bölümler
Bölge 13 ilçeye ayrılmıştı. Bu ilçelerin alt seviyesinde Municipiu, Oraş ve Raion adlı alt bölümler vardı.
Nüfus
Aralık 1941'de Rumen yetkililer Transdinyester'de bir nüfus sayımı yaptılar ve etnik yapı şu şekildeydi:
Teşkilatlanma
Rumen Transdinyester yönetimi işgal sırasında bölgedeki durumu istikrara kavuşturmaya çalıştı. Bu amaçla, daha önce Sovyetler tarafından kapatılan tüm kiliseleri açtı. 1942-1943 yılları arasında bölgede 1.677 Ukraynalı, 311 Rumen, 150 Rus, 70 Alman ve 6 Bulgar olmak üzere 2.200 ilkokul yapıldı. 65 ortaokul, 29 teknik lise ve 23 akademik lise olmak üzere 117 ortaokul ve lise açıldı. Odessa ve Tiraspol'da tiyatroların yanı sıra bölge genelinde çeşitli müzeler, kütüphaneler ve sinemalar açıldı. 7 Aralık 1941'de Odessa Üniversitesi 6 fakülte ile yeniden açıldı - tıp, politeknik, hukuk, bilimler, diller ve ziraat mühendisliği.
Sınırlar, bölge ve idari hiyerarşi
14 Ağustos 1941'de Hitler Antonescu'ya bir mektup yazarak Antonescu'dan Dinyester ile Dinyeper arasındaki yönetimi devralmasını istedi. Antonescu üç gün sonra yanıt verdi ve "araç ve eğitimli personel" eksikliği nedeniyle yalnızca Dinyester ile Bug arasındaki bölgenin sorumluluğunu üstlenebileceğini belirtti. Ancak Rumen lider, Bug ve Dinyeper arasındaki bölgeye güvenlik birlikleri sağlamaya istekliydi. Transdinyester'in kurulmasına ilişkin Alman-Rumen antlaşması 19 Ağustos'ta Tiraspol'de imzalandı. Bu antlaşma, Tiraspol Antlaşması olarak bilinir. Bu antlaşma, 30 Ağustos'ta Tighina'da imzalanan ve Transdinyester'in kuzey sınırlarını açıkça tanımlamayan bir sözleşmeyle (Tighina Antlaşması) pekiştirildi. Antonescu, kuzeydeki Mohıliv-Podilskıy, Jmerinka ve Tulçın kasabalarını talep etti ve Hitler bu talebi kabul etti. Nihai sınırlar, 4 Eylül'de, Transdinyester ile Güney Ordular Grubu'nun arkası arasında bir sınır oluşturan bir Alman emrinde tanındı. Ortaya çıkan bölge 42.000 km2 idi. Her biri kaymakam rolündeki yüksek rütbeli bir subay tarafından yönetilen 13 ilçeye bölündü. Bir il ayrıca rayonlara bölündü, her rayon kaymakamdan çok daha geniş yetkilere sahip olan bir praetor tarafından yönetiliyordu. Tek bir Valilik oluşturan tüm bölge, bir Vali olan Gheorghe Alexianu tarafından yönetiliyordu.
Hava bölümü
Transdinyester bütçe özerkliğine sahipti ve bu nedenle Romanya Hava Kuvvetleri'nin geri kalanından ayrı olarak kendi uçaklarını kullandı. Aşağıdaki uçaklar Transdinyester hava bölümünü oluşturuyordu:
Holokost
Birçok Yahudi, Besarabya ve Bukovina'dan Transdinyester'e sürüldü. 1941 – 1944 döneminde, 200.000 Roman ve Yahudi, Romanya'nın Transdinyester'i işgalinin kurbanı oldu Romanya toprağı olmayan Transdinyester, Yahudilerin imhası için bir ölüm alanı olarak kullanıldı. Hayatta kalanlar, sürgünlerin dikkatle planlandığı Nazi Almanyası'ndaki Holokost'a kıyasla, Rumen hükûmetinin sınır dışı edilenlerin kaldığı Transdinyester'de binlerce insanı barındırmaya hazırlanmadığını söylüyor. Bunun yerine insanlar, akan suyu, elektriği veya tuvaleti olmayan kaba kışlalara yerleştirildi. Yürüyemeyenler ise ölüme terk edildi. Toplamda, Transdinyester'de yaklaşık 150 getto ve kamp faaliyet gösterdi.
Odessa'da, Almanların ve Rumenlerin 16 Ekim 1941'de şehri ele geçirdiği sırada, şehrin yaklaşık 180.000 Yahudi'sinden sadece 80.000 ila 90.000'i kaldı. Altı gün sonra, Odessa'daki Rumen askeri karargahında bir bomba patlayarak Yahudilerin katledilmesine yol açtı; birçoğu diri diri yakıldı. Sadece Ekim ve Kasım 1941'de Odessa'daki Rumen birlikleri yaklaşık 30.000 Yahudiyi öldürdü. Transdinyester, iki toplama kampının ve birkaç fiili gettonun (Rumen savaş zamanı hükûmetinin "koloniler" olarak adlandırdığı) yeriydi. Buna ek olarak, Besarabya'da (105.000'den 84.000'i) ve kuzey Bukovina'da (60.000'den 36.000'i) kalan Yahudilerin çoğu da buralara toplandı. Çarpıcı bir paradoks, Antonescu rejimi altındaki Romanya Yahudilerinin çoğunun (375.000) 2. Dünya Savaşı'ndan sağ çıkması gerçeğidir. Holokost Ansiklopedisi (Amerika Birleşik Devletleri Holokost Anma Müzesi) şöyle yazıyor: "Bu gettoların en kötü şöhretlilerinden biri... Bug Nehri'nin batı kıyısındaki Bogdanovka'ydı ... Aralık 1941'de, Rumen birlikleri, Ukraynalı yardımcılarla birlikte, neredeyse tüm Yahudileri katletti. Bogdanovka'da katliamlar bir haftadan fazla sürdü." Benzer olaylar Domanivka ve Ahmetçetka kamplarında meydana geldi ve (aynı kaynaktan alıntı yaparak) " tifüsten harap olmuş Yahudiler Mohilıv-Podilskıy'deki 'koloniye' toplanmıştı. Çok yüksek ölüm oranlarına sahip diğer kamplar, Pechora ve Vapniarka'daydı, ikincisi Romanya'dan sınır dışı edilen Yahudi siyasi mahkumlara ayrılmıştı. Birçok Yahudi, Transdinyester'e sürgünler sırasında veya geldikten sonra açlık veya hastalıktan öldü. Diğerleri ya Transdinyester'de ya da Bug Nehri'nden Alman işgali altındaki Ukrayna'ya sürüldükten sonra Rumen veya Alman birlikleri tarafından öldürüldü. Transdinyester'deki kamplara gönderilen Yahudilerin çoğu geri dönmedi. 70.000 civarında hayatta kalanlar, evlerini kaybettiklerini görmek için 1945'te Romanya'ya döndüler.
Genel nüfus için bile, Transdinyester'deki yiyecek, Rumen planlamasının olmaması nedeniyle çok kıttı. Hayatta kalanlardan birinin anlattığına göre, insanlar bir mezbahanın dışında toplanır ve her sabah temizlikten sonra et, deri ve kemik parçalarının mezbahadan atılmasını beklerdi. "Tıpkı köpekler gibi" kemikler için savaştıklarını ve insanların açlıktan öldüğünü hatırlıyor. Hayatta kalanlar arasında Liviu Librescu ve Norman Manea vardır.
Antonescu hükümetinin konumu
Antonescu, bir hükûmet toplantısında, mümkünse tüm Yahudileri Ural Dağları'nın arkasına sürme niyetini gösterdi: "Besarabya'da, birkaç gün içinde Dinyester'i geçecek yaklaşık 10.000 Yahudi kaldı ve koşullar izin verirse, Uralların ötesine götürülecekler".
Transdinyester Valiliği'nin sonu
1944'ün başlarında, Romanya ekonomisi, savaşın masrafları ve Bükreş de dahil olmak üzere Romanya'nın her yerindeki yıkıcı Müttefik hava bombardımanları nedeniyle paramparçaydı. Ayrıca Almanya'ya gönderilen ürünlerin çoğu parasal karşılıksız olarak sağlandı. Bu "tazmin edilmeyen ihracatın" bir sonucu olarak, Romanya'daki enflasyon fırladı ve Rumen nüfusu arasında, hatta bir zamanlar Almanları ve savaşı coşkuyla destekleyen gruplar ve bireyler arasında bile yaygın bir hoşnutsuzluğa neden oldu.
Transdinyester bu hava bombardımanlarından nispeten kurtuldu, ancak kısa süre sonra Kızıl Ordu bölgedeki tüm Rumen varlığını yok etti. Uman-Botoşani Taarruzu sırasında Sovyet birlikleri 11 Mart'ta yüksek Bug nehrini geçti ve yirmi gün içinde Transdinyester Valiliği "yok oldu". Mart 1944'ün sonunda, Dinyester nehrinin doğusunda, kuşatılmış başkent Odessa dışında, artık Mihver askeri yoktu. Bu arada, Vali Alexianu'nun yerine 1 Şubat 1944'te askeri vali Korgeneral Potopeanu (eski Romanya Ekonomi Bakanı) geçti. Transdinyester adı kullanımdan kaldırıldı ve yetkililer giderek daha fazla Dinyester ve Bug arasındaki Askeri Hükümet olarak anıldı.
28 Mart'ta Kızıl Ordu Nikolaev'i aldı ve ertesi gün aşağı Bug nehrini geçti. 5 Nisan'da Razdelnaia düştü ve bununla birlikte Odessa-Tiraspol karayolu kesildi. Ayın 19'unda, kısa ama acı bir çarpışmadan sonra Kızıl Ordu yeniden Odessa'ya girdi. 12 Nisan'da Tiraspol işgal edildi ve dört gün sonra tüm Transdinyester yeniden Sovyet elindeydi. Son günlerde, tahliye imkansız olduğu için Almanlar Odessa'daki yıkıma odaklandı. Liman tesisleri, bazı sanayi tesisleri ve ulaşım kavşakları havaya uçuruldu (elektrik santrali, çeşitli değirmenler, ekmek, şeker ve diğer gıda depoları bile tahrip edildi). Odessa'nın nüfusundan neredeyse 200.000 kişi kalmıştı; birçoğu çevrede saklanmış, bazıları ise kırsalda güvenlik aramıştı. Ve bazıları Rumen ve Almanlarla birlikte batıya doğru yola çıktı: sadece en çok riske girenler ayrıldı; sakinlerinin büyük kısmı bölgede kalmıştı. İnsanlar Sovyet baskılarından korkuyordu, ancak Alman kaynaklarına göre "başka bir çıkış yolu yoktu". Bununla birlikte, 20 Ağustos itibarıyla Romanya cephesindeki durumu gösteren bir OKH haritasına göre, Ağustos 1944'e kadar hala çok küçük bir Transdinyester bölgesi parçasının Romanya yönetimi altında kaldığını belirtmekte fayda var. Bu alan, Dinyester nehri tarafından oluşturulan ve Coșniţa (bugün Moldova'nın Dubăsari Bölgesi'nin bir parçası) merkezli batıya doğru bir çııntıdan meydana geliyordu.