Santatlo
Kasaysayan
Ang salitang Trinidad o konsepto ng Trinidad ay hindi matatagpuan sa Bagong Tipan gayundin sa Lumang Tipan. Ang unang naitalang paggamit ng salitang Griyegong τριας(Trinidad) sa teolohiyang Kristiyano(bagaman hindi tungkol sa Trinidad na Pangdiyos) ay ni Teopilo ng Antioch noong 170 CE sa konteksto ng pagtalakay sa unang tatlong mga araw ng paglikha. Ang teologong Latin na si Tertulian (c. 160 CE – c. 225 CE), na sumulat noong ika-3 siglo CE ang kinikilala sa paggamit ng mga salitang "Trinidad", "persona" at "substansiya" upang ipaliwanag na ang Ama, Anak at Banal na Espiritu ay "isa sa esensiya-hindi isang Persona". Kanyang hayagang inilarawan ang Trinidad bilang Ama, Anak at Banal na Espiritu at ipinagtanggol ang teolohiyang Trinitariano laban sa erehiyang "Praxean". Pagkatapos ng mga isang siglo noong 325 CE nang pagbotohan ng Unang Konsilyo ng Nicaea na paboran ang pananaw na  homooúsios o ὁμοούσιος na ang Anak ay "nang isa o parehong substansiya sa Ama". Ang lahat ng mga skolar ay umaayon na ang mga Kredo sa konsilyong ekumenikal ay nilikha bilang reaksiyon sa mga magkakatunggaling pananaw sa Kristiyanismo sa mga simulang siglo ng Kristiyanismo tungkol sa kalikasan ng Anak na kinabibilangan ng Adopsiyonismo, Sabellianismo, Arianismo, Subordinasyonismo at marami pang iba pa. Ang hangarin ng Romanong Emperador na si Constantino I sa kanyang pagtitipon ng Unang konsilyong ekumenikal ay umabot sa kasunduan ng interpretasyon ang mga magkakatunggaling sektang Kristiyano sa kanyang Imperyo Romano. Ang katagang homooúsios ay ginamit ng mga Kristiyanong Gnostiko noong ika-2 siglo CE bago ang pagtanggap ng salitang ito sa Kredong Niceno (325 CE). Walang bakas ng pag-iral ng salitang homooúsios bago ang paggamit nito ng mga gnostiko noong ika-2 siglo CE. Ang mga sinaunang teologo ng Simbahan ay malamang na nagkaroon ng kamalayan tungkol sa konseptong ito sa pamamagitan ng mga tekstong Gnostiko at kaya ay ng doktrina ng emanasyon ng mga gnostiko. Sa mga tekstong Gnostiko, ang homooúsios ay ginagamit na may mga kahulugang: 1) pagkakakilanlan ng substansiya sa pagitan ng lumilikha at nalikha; 2) pagkakakilanlan ng substansiya sa pagitan ng mga bagay na nalikha ng magkatulad na substansiya; 3) pagkakakilanlan ng substansiya sa pagitan ng mga partner ng isang syzygy.  Si Origen ang tila ang unang manunulat ng simbahan na gumamit ng salitang homooúsios sa kontekstong Trinidad bagaman ebidente sa kanyang mga kasulatan na kanyang itinuring na ang pagkadiyos ng Anak ay mas mababa sa pagkadiyos ng Ama dahil kanyang tinawag ang Anak na isang nilalang. Kay Atanasio (296 CE - 373 CE) at sa Unang Konsilyo ng Nicaea (325 CE) nang ang Anak ay inangking may eksaktong kaparehong substansiya (homoousios) sa Ama. Noong 269 CE, kinondena ng mga Synod ng Antioch si Pablo ng Samosata para sa kanyang teolohiyang adopsiyonismo at kanila ring kinondena ang katagang homoousios (ὁμοούσιος, "ng parehong substansiya") na kanyang ginamit. Ang katagang Griyegong "homoousios"(ng parehong substansiya) na pinaboran ni Atanasio at pinagtibay sa Unang Konsilyo ng Nicaea ang aktuwal na terminong ginamit rin at pinaboran ng mga Sabellian sa kanilang Kristolohiya. Marami rin sa mga tagasunod ni Atanasio ay nabagabag sa terminong ito. Ang Sabellianismo ay nagsasaad na ang Ama, Anak at Banal na Espiritu ay mga prosopon(aspeto) kung paanong ang sangkatauhan ay nakipag-ugnayan sa o nakaranas sa diyos. Sa papel ng Ama, ang Diyos ang tagapagbigay at manlilikha ng lahat. Sa papel ng Anak, ang Diyos ay namalas sa laman bilang tao upang magdala ng kaligtasan sa sangkatauhan. Sa papel ng Banal na Espiritu, ipinamalas ng Diyos ang kanyang sarili mula sa langit sa pamamagitan ng kanyang mga aksiyon sa daigdig at loob ng mga buhay ng ma Kristiyano. Ang pananaw na ito ay itinakwil na erehiya sa mga konsilyong ekumenikal. Pinagtibay sa Unang Konsilyo ng Nicaea noong 325 CE ang pananaw ng ilang mga obispo na si Hesus na Anak ay isang tunay na Diyos mula sa Tunay na Diyos, ipinanganak at hindi nilalang, at nang isang substansiya o kaparehong substansiya sa Ama (homoousios sa Griyego). Kinondena ng Unang Konsilyo ng Nicaea ang mga katuruan ng heterodoksong teologong si Arius na may suporta ng ilang mga obispo na ang Anak ay nilikhang nilalang ng Ama, mas mababa sa Diyos Ama, may pasimula at hindi kapwa walang hanggan sa Ama at ang Ama at Anak ay ng isang katulad na substansiya (homoiousios) ngunit hindi ng kaparehong substansiya. Kabilang sa mga talatang ginamit ni Arius upang suportahan ang kanyang pananaw ang, , Kawikaan 8:22 (Nilikha ako ng Panginoon sa pasimula ng kanyang gawa) at iba pa. Sa tinatayang mga 250–318 Kristiyano na dumalo, ang lahat maliban sa 2 ang bumoto laban sa pananaw ni Arius. Si Atanasio na kalahok sa Unang Konsilyo ng Nicaea noong 325 CE ay nagsaad na napilitang gumamit ang mga obispo ng terminolohiyang homoousios na hindi matatagpuan sa kasulatan dahil ang mga pariralang biblikal na kanilang nais gamitin ay inangkin ng mga Ariano na mapapakahulugan sa itinuring ng mga obispong isang kahulugang eretiko. Dahil dito, "kanilang sinunggaban ang wala sa kasulatan na katagang homoousios (parehong substansiya) upang ingatan ang mahalagang ugnayan ng Anak sa Ama na itinanggi ni Arius". Sa Unang konsilyo ng Nicaea, si Eusebio ng Caesarea ay nagmungkahi ng isang kredong kompromiso na ang Anak ay "Diyos ng DIyos, ang unang ipinanganak sa lahat ng mga nilalang, ang bugtong ng Ama bago ang lahat ng panahon". Ang mga obispong anti-Ariano ay umayon dito at kahit ang mga Ariano ngunit ang partido ni Alejandro ang malakas na tumutol dito. Sa pang-uudyok ni Hosius, iminungkahi ni Emperador Constantino I sa Unang Konsilyo ng Nicaea na ipasok ang katagang homoousios(parehong substansiya) sa Kredong Niceno ngunit ito ay hindi inayunan ng mga Ariano na nagmungkahi ng katagang homoiousios(katulad na substansiya). Si Hosius na pinakamalapit na tagapayo at kompidante ng Emperador Constantino I sa lahat ng mga bagay na pangsimbahan ay maaaring nagtulak sa konsilyo na tanggapin ang homoousios. Sa karagdagan, itinuro ni Atanasio ang pagkatha ng kredong Niceno kay Hosius. Ang Konpesyon ng Konsilyo ng Nicaea ay nagsalita ng kaunti tungkol sa Banal na Espiritu. Ang doktrina ng pagkadiyos at personalidad ng Banal na Espiritu ay pinaunlad ni Atanasio sa mga huling dekada ng kanyang buhay. Kanyang pinagtanggol at nilinang ang pormulang Niceno. Sa wakas ng ikaapat na ika-4 na siglo sa ilalim ng pamumuno ng mga mga amang Capadocio na sina Basil ng Caesarea, Gregorio ng Nyssa at Gregorio ng Nazianzus nang ang doktrina ng Trinidad ay malaking umunlad sa kasalukuyang anyo nito. Ang pananaw ng mga amang Capadocio ay ang Diyos ay "tatlong hypostasis sa isang ousia". Noong ika-4 na siglo CE, may ilang kalituhan tungkol sa mga partikular na terminong ito. Sa panahong iyon, ang hypostasis ay hindi palaging itinatangi sa kahulugan mula sa ousia(esensiya) kaya ang hypostasis para sa ilang mga Kristiyano ay nangahulugang esensiya at para sa iba ay persona. Ayon kay Atanasio, ang ousia at hypsostasis ay magkapareho. Ang mga amang Capadocio ay tumulong na paghiwalayin ang mga terminong ito upang maiwasan ang monarkianismo. Para sa mga teologo ng Simbahang Kanluranin(Romano Katoliko), ang hypostasis ay kasingkahulugan ng Latin na substantia(substansiya) at nagpakahulugan sa pananaw na 'tatlong hypostasis' sa pagkaDiyos ng mga teologo ng Simbahang Silanganin(Ortodokso) bilang 'tatlong mga substansiya' o isang triteismo. Ang pananaw ng mga teologo ng Simbahang Kanluranin ay ang "Diyos ay tatlong mga persona sa isang substansiya(hypostasis)". Ang pangkalahatang pinagkakasunduang kahulugan ng ousia sa Simbahang Silanganin ay "ang lahat ng umiiral sa sarili nito at nang walang pag-iral sa isa pa" bilang salungat sa hypostasis na pinapakahulugan ng mga ito na realidad o pag-iral. Sa wakas nang ika-4 siglo CE bilang resulta ng mga kontrobersiya ukol sa angkop na kahulugan kung saan ilalapat sa Diyos, Kristo at sa Banal na Espiritu ang mga terminong gaya ng persona, kalikasan at substansiya nang ang doktrina ng Trinidad ay nagkaanyo na pinanataili sa mga konpesyon ng ilang pangkat Kristiyano. Noong 327 CE ay nagsisi si Dakilang Constantino sa mga naging desisyon sa Unang Konsilyo ng Nicaea at pinagkalooban ng amnestiya ang mga pinunong Ariano at ipinatapon ang pro-Nicenong si Athanasius dahil sa Arianong si Eusebio ng Nicomedia. Ang tagapagtaguyod ng Arianismo na si Eusebio ng Nicomedia ang nagbautismo kay Dakilang Constantino noong Mayo 2, 337 CE bago ang kamatayan ng emperador. Ang kalaunang mga emperador na sina Constantius II (namuno noong 337-361) at Valens (namuno noong 364-378) ay sumuporta sa Arianismo at ang mga teologo ay lumikha ng mga alternatibong salita gaya ng homoios (katulad) at homoiousios (katulad na substansiya) o anomoios (hindi magkaperaho). Ang homoios ay nagkamit ng pagsuporta ng ilang mga Konsilyo ng Simbahan at ng mga Emperador ng Imperyo Romano at ang mga sumasalungat na pananaw ay sinupil. Noong 379 CE ay umakyat sa trono si emperador Theodosius I at ginawa niyang opisyal na relihiyon ng Imperyo Romano ang Kristiyanismong batay sa kredong Niceno. Sinupil at ipinagbawal ni Theodosius I ang ibang mga sumasalungat na pananaw sa kredong Niceno kabilang ang Arianismo. Hanggang noong mga 360 CE, ang mga debateng teolohikal ay pangunahing nauukol sa pagkadiyos ng Anak. Gayunpaman, dahil hindi nilinaw sa Unang Konsilyo ng Nicaea (325 CE) ang pagkadiyos ng Banal na Espiritu, ito ay patuloy na naging paksa ng debate. Ang paniniwala ng sektang Pneumatomachi na ang Banal na Espiritu ay isang nilalang ng Anak at lingkod ng Ama at Anak ay nagtulak sa Unang Konsilyo ng Constantinople (381 CE) na tinipon ni Theodosius I na idagdag sa Kredong Niceno ang, "At sa Banal na Multo, ang Panginoon, ang Tagabigay ng Buhay, Na nagmumula sa Ama, na kasama ng Ama at Anak ay katumbas na sinasamba at niluluwalhati..." Kinondena rin ng Konsilyong ito (381 CE) ang Arianismo. Ang Ikatlong Konsilyong Ekumenikal na Unang Konsilyo ng Efeso(431 CE) ay muling nagpatibay ng orihinal na bersiyon ng Kredong Niceno (325 CE) at idineklara na "hindi nararapat para sa anumang tao na magsulong o sumulat o lumikha ng isang ἑτέραν (na isinaling "iba", "kasalungat" at hindi "iba pa") na Pananampalataya na itinatag ng mga banal na ama na nagtipon kasama ng Banal na Multo sa Nicæa (i.e. Kredong Niceno ng 325 CE)". Ang ilang mga modernong skolar ay naniniwalang ang kredong Niceno ng 381 CE ay isinaad ng mga obispo sa Constantinople ngunit hindi pinalaganap bilang isang opisyal na akto sa Konsilyo. Ang ilang mga skolar ay tumututol rin kung ang Kredong Niceno ng 381 CE ay isang simpleng pagpapalawig ng Kredong Niceno ng 325 CE o ng isang tradisyonal na kredo na kapareho ngunit hindi katulad ng kredong Niceno ng 325 CE. Noong 451 CE, tinukoy ng Konsilyo ng Chalcedon ang Kredong Nceno ng 381 CE bilang "ang kredo...ng 150 banal na mga amang nagtipon sa Constantinople." Ang Filioque na latin para sa "at sa Anak" ay idinagdag sa Ikatlong Konsilyo ng Toledo noong 589 CE(Credo in Spiritum Sanctum qui ex patre filioque procedit/Ako ay sumasampalataya sa Banal na Espiritu na nagmumula mula sa Ama at sa Anak") na tinanggap na paniniwala sa Simbahang Kanluranin noong ikatlong siglo CE at ginamit para sa mga kagamitang liturhikal nito noong ika-11 siglo CE. Ang karagdagang ito na filioque ay hindi tinanggap ng Simbahang Silanganin sa mga kadahilanang ang pagdarag ay ginawang mag-isa ng Simbahang Kanluranin na nagbabago sa kredong inaprobahan ng mga maagang konsilyong ekumenikal at ang pormula ay sumasalamin sa isang partikular na pananaw ng Trinidad ng Kanluraning Simbahan na tinutulan ng mga teologo ng Simbahang Silangangin. Ito ang isa sa mga pangunahing paktor na humantong sa Dakilang Paghahati sa pagitan ng mga Simbahang Silanganin at Simbahang Kanluranin. Ang mga teologo ng Simbahang Ortodokso gaya ni Vladimir Lossky ay bumatikos sa pagtutuon ng teolohiya ng Simbahang Kanluranin sa 'Diyos sa hindi nalikhang esensiya' bilang maling nagabayan na kanyang sinasabing modalistiko at kaya ay isang pagpapalagay na ekspresyon ng Diyos na indikatibo ng erehiyang Sabellanismo. Ikinatwiran ng teologo ng Simbahang Silangang Ortodokso na si Michael Pomazansky na upang ang Banal na Espiritu ay magmula mula sa Ama at sa Anak sa Kredo, kailangang magkaroon ng dalawang mga pinagmulan ng diyos(dobleng pagmumula) samantalang sa isang Diyos ay may isa lamang pinagmulan ng pagkadiyos na hipostasis ng Ama sa Trinidad at hindi ang esensiya ng Diyos sa sarili nito.