cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inside Out (pelikula noong 2015)
Kuwento
Makalipas ang isang taon, nakibagay si Riley sa kanyang bagong tahanan, nagkaroon ng mga bagong kaibigan, at bumalik sa kanyang mga dating libangan habang nakakakuha ng ilang bago. Sa loob ng Headquarters, hinahangaan ng kanyang mga emosyon ang mga bagong isla ng personalidad ni Riley, at lahat ay nagtutulungan sa isang bagong pinalawak na console na may puwang para sa kanilang lahat.
Paglabas
Sa Pilipinas, unang ipinalabas ang Inside Out sa SM Aura Premier, Lungsod ng Taguig noong 7 Agosto 2015, at ipinalabas ito sa lahat ng sinehan sa bansa noong 19 Agosto. Sa unang weekend nito, kumita ang pelikula ng mahigit ₱97 milyon, ang pinakamataas para sa isang pelikulang Disney/Pixar na ipinalabas sa bansa.
Kritikal na tugon
Ang Inside Out ay may approval rating na 98% batay sa 379 propesyonal na mga review sa review aggregator website na Rotten Tomatoes, na may average na rating na 8.9/10. Ang kritikal na pinagkasunduan nito ay mababasa, "Inventive, gorgeously animated, and powerfully moving, Inside Out is another outstanding addition to the Pixar library of modern animated classics." Ang Metacritic (na gumagamit ng weighted average) ay nagtalaga sa Inside Out ng score na 94 sa 100 batay sa 55 na kritiko, na nagsasaad ng "universal acclaim". Ang mga manonood na na-poll ng CinemaScore ay nagbigay sa pelikula ng isang average na grado ng "A" sa isang A+ hanggang F na sukat.
Ildefonso Santos
Si Ildefonso P. Santos ay isang makata na isinilang sa bayan ng Malabon, sa nayon ng Baritan noong 23 Enero, 1897. Kaisa-isang anak siya nina Andres Santos at Atanacia Santiago.
Nahilig si Ildefonso sa pagsusulat ng mga tula dahil sa kanyang pinsang si Leonardo Dianzon na isang makata na naglalathala sa babasahing Ang Mithi. Si Dianzon ang nakatuklas kay Ildefonso nang mabasa niya ang tula ng pag-ibig na sinulat ni Ildefonso. Si Iñigo Ed Regalado ay humanga rin kay Ildefonso. Doon na nagsimula ang kanyang pagsulat ng mga tula. Ginamit niyang sagisag-panulat ang Ilaw Silangan.
Natapos si Ildefonso Santos ng kursong edukasyon. Nang simulang ipaturo ang Pambansang Wika, siya ang kauna-unahang nagturo ng Pilipino sa National Teacher's College. Nagturo rin siya sa Baguio Vocational Normal School. Hindi lamang siya guro, siya ay mahusay na tagapagsaling-wika at makata.
Si Ildefonso Santos ay isa sa mga kinikilalang manunulat sa Tagalog noong panahon ng Amerikano. Kahanga-hanga ang kariktan ng kanyang mga tula dahil sa pananalitang ginamit niya. Isa raw siya sa mahusay at maingat magsulat ng mga tula avon sa mga kritiko. Ang kanyang mga tula ay simple at karaniwan, ngunit puna ng diwa at damdamin. Ang ilan sa kanyang mga tula na mababanggit ay Tatlong Inakay, Gabi, Ang Guryon, Sa Tabi ng Dagat, Ulap at Mangingisda. May mga tanaga rin siyang naisulat tulad ng Palay, Kabibi at Tag-init.
Siya ay ama ni Ildefonso P. Santos, Jr. na Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas para sa Arkitektura noong taong 2000.
Pagkatuto
Ang pagkatuto ng tao ay maaaring bahagi ng edukasyon, pansariling pag-unlad, pagaaral, o paglinag ng kakayahan. Ito ay maaaring nakatuon sa layunin at maaaring may kasama na motibasyon. Ang pag-aaral sa kumg papaano mamgyari ang pagkatuto ay kasama sa sikolohiyang pangedukasyon, sikolohiyang pangneurolohiya, teorya ng pagkatuto at pedagogy. Ang pagkatuto ay maaaring mapabilang sa resulta ng paulit-ulit na gawain o pagkukundisyon na makikita sa maraming uri ng hayop, o resulta ng mas komplikadong aktibidad tulad ng paglalaro na makikita lamang sa matatalinong hayop.
Ang pagkatuto ay maaaring mang yari nang may kamalay o wala. Ang pagkatuto na hindi maiiwasan o matatakbuhan ang mahirap o masakit na pangyayari ay tawag sa pagkatutong hindi sinasadya o learned helplessness.
Mga Jebuseo
Ang Mga Jebuseo (Hebreo: יְבוּסִי‎, Moderno: Yevūsī, Tiberiano: Yəḇūsī ISO 259-3 Ybusi) ayon sa Aklat ni Josue at Aklat ni Samuel ng Lumang Tipan ay isang tribo ng mga Cananeo na tumira sa Herusalem na nakaraang tinawag na mga Jebus (Hebreo:Yəḇūs) bago ang pananakop ni Josue (Josue 11:3,12:10) at ni David(2 Samuel 5:6-10). Gayunpaman, ayon sa mga arkeologo at iskolar ng Bibliya, walang ebidensiya na ang tribong ito ay umiral sa kasaysayan at ang pananakop ni Josue ay hindi nangyari.
Pag-uugnay sa mga Jebus
Ang pag-uugnay ng mga Jebuz sa Herusalem ay sinalugnat ni Niels Peter Lemche. Ayon kay Lemche, ang bawat banggit ng Herusalem sa labas ng Bibliya ay tumutukoy rito bilang "Herusalem". Ang halimbawa nito ang Mga liham ng Amarna na ang ilan ay pinadala sa pinunon ng Herusalem na si Abdi-Heba na tumawa sa Herusalem na Urusalim (URU ú-ru-sa-lim) o Urušalim (URU ú-ru-ša10-lim) (1330 BCE). Ayon din sa [[mga liham ng Amarna, ito ay tinawag Beth-Shalem o bahay ni Shalem.
Ang Sumero-Akkadiong pangalan ng Herusalem ay uru-salim, na pinakahulugang "pundasyon ng diyos na si Shalim mula sa Semitikong yry, na nangangahulugang "itatag" at Shalim na Diyos ng mga Cananeo ng pagsikat ng araw, mundong ilalim, kalusugan at kasakdalan.
Ayon kay Lemche:
Walang ebidensiya ng pag-iral ng Jebu o mga Jebuseo sa labas ng Lumang Tipan. Ang ilang mga iskolar ay tumuturing sa Jebu na ibang lugar sa Herusalem at iba ay nagsasabing ito ay isang uri ng pseudo-etnikong pangalan na walang anumang saligang historikal
Mga pag-aangkin
Ayon sa Palestinong si Yasser Arafat at Faisal Husseini, ang mga Arabong Palestino ay nagmula o inapo ng mga Jebuseo upang pangatwiranan ang pag-aangkin na ang mga Palestinong Arabo na sila ang may pag-aari sa Herusalem at mas nauna sa mga Hudyong tumira rito. Gayunpaman, walang ebidensiyang historial, kultural, at henetiko na sumusuporta sa pag-aangking ito. Ayon sa iskolar na si Eric H. Cline, ang pangkalahatang pinag-aayunan ng mga historyan at arkeologo ay ang mga Palestino ay mas nauugnay sa mga Arabo ng Saudi Arabia, Yemen, Jordan at iba pang bansa.
Cepiring, Kendal
Ang Cepiring ay isang distrito sa Rehensidad ng Kendal, lalawigan ng Gitnang Java, Indonesia.
Tawas
Ang Tawas, na kilala sa Ingles bilang Alum, ay isang tiyak na kumpuwestong kimikal at isang klase ng mga kumpuwestong kimikal. Ang tiyak na kumpuwesto ay ang tinubigang sulfate ng potasyum at aluminyo (potassium alum) na may pormulang kimikal na KAl2·12. Ang mas malawak na klase ng mga kumpuwestong nakikilala bilang mga tawas o mga alum ay may kaugnay na pormulang empirikal na.
Bilang gamot
Ang tawas ay isang substansiyang kristalina na mahalaga sa larangan ng medisina dahil isa itong astringent. Bilang astringhente, ginagamit ito bilang pangmumog sa kaso ng masakit na lalamunan. Ang lakas nito bilang pangmumog ay katulad ng malalatag sa 10 sentimo ng Estados Unidos (dime, bigkas: /daym/, 10 cents) na tutumbasan ng dalawang kutsara ng mainit na tubig.
Ang glycerin ng tawas ay maaaring ipahid sa ibabaw ng namamagang mga tonsil o sa ibabaw ng likdo ng lalamunan, subalit ang bibig ay dapat na banlawan kaagad, dahil sa ang tawas ay maaaring makapinsala sa mga ngipin. Ang pinulbos na tawas ay madalas na nakakapagpaampat (nakapagpapatigil) ng pagdurugo, katulad ng mula sa mga sugat dahil sa pag-ahit o mula sa mga gilagid o ilong.
Ang isang losyon o pamahid na binubuo ng isang kutsarita ng tawas na tinunaw sa isang pint ng mainit na tubig ay maaaring iiniksiyon sa leucorrhea (na tinatawag ding "whites" o "mga puti" sa Ingles).
Opisyal na ginagamit bilang gamot ang tawas at ang ''Exsiccated Alum (tuyong tawas, sinunog na tawas).
Pedro Serrano Laktaw
Si Pedro Serrano Laktaw ang unang sumulat ng Diccionario Hispano-Tagalog noong 1889. Kabilang siya sa mga propagandistang umuwi sa Pilipinas upang bumuo ng Masonarya. Itinatag niya ang Lohiyang Nilad. Sa Kilusang Propaganda, siya ang may mithiing magkaroon ng demokratikong pamunuan, at gayon din ang pagkakaroon ng kalayaan at karapatan ng bawat tao, magkaroon ng kinatawan sa Korte ng España, maging lalawigan ng España ang Pilipinas at pagkakaroon ng mga pagbabago. Sumulat din siya ng tungkol sa wikang Tagalog tulad ng Estudios Gramaticas at Sobre la lengua Tagala.
Talakag
Ang Bayan ng Talakag ay isang ika-2 klaseng bayan sa lalawigan ng Bukidnon, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Talakag ay nahahati sa 29 na mga barangay.
Pagkubkob ng Baler
Ang Pagkubkob ng Baler (Siege of Baler   ; Sitio de Baler   ) ay isa sa mga laban na naganap noong Himagsikang Pilipino. Inilatag ng mga Rebolusyonaryong Pilipino ang pagkubkob sa isang pinatibay na simbahan na ginawang kuta ng mga kawal na Kastila sa bayan ng Baler, Aurora, sa loob ng 337 araw, mula Hulyo 1, 1898 hanggang Hunyo 2, 1899.
Ang digmaan ay natapos sa Kasunduan sa Paris noong 10 Disyembre 1898, sa pagsuko ng Espanya at pag-aangkin sa Pilipinas ng Estados Unidos. Bagamat nawalan na ang mga Espanyol ng pakikipag-ugnayan sa sarili nilang gobyerno at militar, ipinagpatuloy pa rin ng kanilang pwersa sa Baler ang kanilang depensa laban sa mga Pilipino hanggang 1899.
Karanasan
Ang Baler ay matatagpuan sa silangang baybayin ng Luzon, may 225 km mula sa Maynila. Ang Himagsikang Pilipino laban sa kolonyal na pamumuno ng mga Espanyol ay nagsimula noong 1896. Noong Setyembre 1897, kinuha ng mga Kastila ang Baler kasama ang 50 cazadores sa ilalim ng pamumuno ni Tenyente José Mota, upang mapigilan si Emilio Aguinaldo na makadaklot ng mga nakaw na armas. Ang mga puwersa ni Mota ay sinalakay noong gabi ng ika-4 na araw ng Oktubre ng mga tauhan ni Novicio. Nasawi si Mota at anim pang Kastila, nasugatan ang ilan at nakuha ng mga Pilipino ang 30 Mauser rifles ng mga Espanyol. Ang unang yugto ng rebolusyon ay natapos sa Kasunduan sa Biak-na-Bato noong 1897.
Pagsapit ng 1898, sa pagpapatuloy ng Rebolusyong Pilipino, ang Baler ay mapupuntahan lamang sa pamamagitan ng barko o sa pamamagitan ng pagbabagtas sa makitid at matarik na daan sa kagubatan ng kabundukan ng Sierra Madre na kadalasang nahuhugasan ng malakas na tropikal na pag-ulan. Sa yugtong ito ng rebolusyon, ang Pilipinas ay nasangkot sa Digmaang Espanyol–Amerikano, bago dito, ang mga rebeldeng Pilipino ay nakipag-alyansa sa mga puwersang Amerikano. Ang alyansang ito ay nagtapos sa pagsiklab ng Digmaang Pilipino–Amerikano noong 1899.
Ang Baler ay binantayan ng 50-kawal ng 2nd Expeditionary Battalion na Cazadores ng Pilipinas, sa ilalim ni Kapitan Enrique de las Morenas, bilang gobernador politikal-militar ng distrito. Noong 1 Hunyo 1898, nagsimula si Las Morenas na maghukay ng balon, mag-imbak ng mga suplay ng pagkain at mga bala, at patibayin ang paligid ng simbahan ng San Luís de Tolosa sa liwasan ng bayan ng Baler laban sa posibleng pag-atake. Ang simbahan ay ang tanging gusaling bato sa lugar.
Pagkubkob
thumb| Ang simbahan sa gitna ng pagkubkob Noong 26 Hunyo 1898, mapapansin na umaalis na ang mga residente ng bayan. Kinabukasan ang lungsod ay napapaligiran na ng mga Rebolusyunaryong Pilipino. Pagkatapos noong gabi ng Hunyo 30, ang 800 tropang Pilipino sa ilalim ni Teodorico Luna ay sumalakay, at ang garison ay bumagsak pabalik sa simbahan. Ang pari ng bayan, si Candido Gómez Carreño, ay nagkulong din sa simbahan. Ang unang ilang araw ng pagkubkob ay nakitaan ng ilang pagtatangka ng mga Pilipino na sumuko ang mga Espanyol sa pamamagitan ng pag-iiwan ng mga liham, habang pinalibutan nila ng mga hukay ang simbahan. Noong ika-8 ng Hulyo, ang rebolusyonaryong kumander, si Cirilo Gómez Ortiz, ay nag-alok ng suspensiyon ng mga labanan hanggang sa gabi, na tinanggap naman. Noong 18 Hulyo, pinangunahan ni Calixto Villacorta ang mga Pilipino. Nagpadala rin siya ng liham ng babala, na tinanggihan naman.
Kinailangang tiisin ng mga Espanyol ang pagkakulong sa isang maliit, mainit, mahalumigmig na espasyo. Habang lumalakas at lumalaki ang pagkubkob, nagsimulang lumiit ang kanilang suplay ng pagkain sa pamamagitan ng paggamit at pagka-panis. Ang putok ng mga riple ng kaaway ay nagdulot ng mga pagkamatay ngunit ang mga sakit tulad ng beriberi, dysentery, at lagnat ay mas nakapinsala. Ang unang Espanyol na namatay ay si Gómez Carreño. Noong Setyembre, pinatay si Tenyente Alonso; noong Nobyembre, si Kapitan Las Morenas ay sumuko sa sakit na beriberi at ang pamumuno ay nailipat kay Tenyente Saturnino Martín Cerezo. Higit sa isang beses ang mga Espanyol ay gumawa ng mga pandarambong at sinunog ang mga kalapit na bahay upang bawian ang mga Pilipino ng lubhang kailangan na mapagtataguan. Tinangka ng mga Pilipino na pausukan ang mga ito sa pamamagitan ng pagsunog sa tabi ng pader ng simbahan ngunit naitaboy sila at nakuha ang kanilang mga troso.
Sa simula ng pagkubkob, ang mga Espanyol ay may mga probisyon ng harina, kanin, beans, chickpeas, bacon, de-latang Australian beef, sardinas, alak, asukal, at kape, ngunit walang asin. Bilang karagdagan sa kanilang mga panustos na pagkain, ang mga Espanyol ay naghahanap ng mga kalabasa, dahon ng kalabasa, dalandan, iba't ibang halamang gamot, at nagtanim ng hardin ng mga sili, kamatis at kalabasa. Pagsapit ng kalagitnaan ng Nobyembre, nang mabigong palayasin ang mga tagapagtanggol ng Espanya, si Villacorta, sa ilalim ng watawat ng pansamantalang pagkalma, ay nag-iwan ng mga pahayagan sa mga hagdan ng simbahan na nagsasaad ng planong pag-alis ng Espanya sa Pilipinas at natapos na ang labanang Espanyol-Amerikano. Itinuring ito ni Martín Cerezo na isang ruse de guerre o isang panlilinlang. Dinala ni Villacorta ang mga sibilyang Espanyol at sa huli ay isang nakaunipormeng opisyal ng Espanyol na naiwan upang tapusin ang mga gawain ng Espanya sa isla, ngunit hindi ito nagtagumpay.
Noong Nobyembre 22, isang kabuuang 145 araw ang lumipas mula noong nagsimula ang pagkubkob, kung saan 14 ang namatay na mga sundalong Espanyol sa sakit. Sa 38 natitirang tropa, 23 lamang ang epektibo, at ang iba ay may sakit. Ang mga Pilipino ay dumanas din ng mga pagkasawi, karamihan ay mula sa putok ng riple ng mga Espanyol sa kanila mula sa kanilang mga protektadong posisyon sa pagpapaputok. Si Gómez Ortiz ay isa sa mga ito. Ang bagong taon ay nagdala ng mas maraming Espanyol na mga sugo sa Baler, ngunit muli silang pinaalis ni Martín Cerezo. Sa katapusan ng Pebrero, pinatay ng mga Espanyol ang tatlong kalabaw, kinain ang karne bago ito masira, at ginamit ang katad bilang kasuotan sa paa.
Noong Abril, namagitan ang mga Amerikano nang si Commander Charles S. Sperry, na namumuno sa USS Yorktown, sinubukan niyang iligtas ang mga Espanyol. Sa panahong ito, ang Pilipinas ay nakikipagdigma sa Estados Unidos mula noong Pebrero. Limang Amerikano sa isang reconnaissance mission ang napatay. Nahuli si Tenyente James Clarkson Gilmore at siyam na iba pa, at binihag ng mga Pilipino hanggang sa mailigtas noong Disyembre. Nang maubos ang kanilang pagkain noong Abril 24, ang mga Espanyol ay kumain ng mga ligaw na aso, pusa, reptilya, suso at uwak. Noong 8 Noong Mayo, tinamaan ng mga artilerya ng Pilipino ang isang improvised cell na humahawak sa tatlong Kastila na nagtangkang tumakas sa pagkubkob. Ang isa sa kanila, si Alcaide Bayona, ay tumakbo palabas at sumama sa mga Pilipino. Ito ay isang dagok sa mga Espanyol dahil ang tumakas ay may mahalagang katalinuhan upang ibahagi ang tungkol sa kanilang mga kahirapan, at tumulong sa pagpapaputok ng kanyon sa simbahan.
Noong 28 Mayo 1899, nagkaroon ng isa pang pagtatangka upang sumuko si Martín Cerezo. Muli, lumitaw ang isa pang opisyal ng Espanyol, si Tenyente Koronel Cristóbal Aguilar y Castañeda, sa ilalim ng bandila ng pansamantalang pagkalma ngunit hindi tinanggap. Nagdala siya ng mga kamakailang pahayagan sa Espanyol, na una nang ibinasura ni Cerezo bilang huwad, hanggang sa nabasa ni Martín Cerezo ang isang artikulo tungkol sa paglimbag ng isang matalik na kaibigan, mga plano na siya lamang ang nakakaalam, na nagkumbinsi sa kanya na ang mga pahayagan ay totoo at ang Espanya ay natalo na sa digmaan. . Noong 2 Hunyo, sumuko si Martín Cerezo sa mga Pilipino.
Kasunod
thumb| Ang mga nakaligtas sa kanilang pagdating sa Barcelona Si Heneral Emilio Aguinaldo, pangulo ng Unang Republika ng Pilipinas, ay nag-utos na sila ay ituring na, "Hindi bilang mga bilanggo ng digmaan kundi bilang mga kaibigan." Idinagdag niya: "... ang kagitingan, determinasyon, at kabayanihan kung saan ang maliit na bilang ng mga tao, na walang anumang pag-asa ng tulong, ay ipinagtanggol ang kanilang watawat sa loob ng isang taon, na napagtatanto ang isang epiko at napakaluwalhati at karapat-dapat sa maalamat na kagitingan ng El Cid at Pelayo . "
Pagkaraan ng tatlong buwan, noong ika-1 ng Setyembre, ang mga nakaligtas kabilang si Martín Cerezo, ay dumating sa Barcelona kung saan sila ay tinanggap at pinarangalan bilang mga bayani. Kalaunan ay naglathala si Martín Cerezo ng isang talaarawan, El Sitio de Baler, kung saan ibinigay niya ang kanyang mga dahilan sa pagpigil: "Medyo mahirap para sa akin na ipaliwanag, unang una, naniniwala ako sa pamamagitan ng kawalan ng tiwala at pagmamatigas. At dahil din sa isang uri ng awtomatikong mungkahi na hindi tayo dapat sumuko sa anumang kadahilanan dahil sa pambansang sigasig, walang alinlangan na naiimpluwensyahan ng kaakit-akit na ilusyon ng kaluwalhatian at dahil sa pagdurusa at kayamanan ng sakripisyo at kabayanihan at sa pamamagitan ng pagsuko., tatapusin natin ang lahat ng ito nang hindi karapat-dapat."
Ang dalawang paring Pransiskano, sina Félix Minaya at Juan López, kasama ang Yorktown seaman na si George Arthur Venville, ay pinanatili bilang mga bilanggo ni Novicio, hanggang sa ang mga pari ay nailigtas ng mga Amerikano noong 3 Hunyo 1900, na muling na-garison ang Baler noong nakaraang taon. Gayunpaman, si Venville ay nahantong sa kanyang kamatayan sa mga kamay ng mga Ilongots, bago ang pagdating ng mga Amerikano. Higit pa rito, si Novicio ay nilitis dahil sa pag-utos sa Yorktown na mandaragat na si Ora B. McDonald na ilibing nang buhay pagkatapos ng pananambang. Napatunayang nagkasala, hinarap ni Novicio ang habambuhay na sentensiya ng mahirap na paggawa sa Bilibid Prison.
Sa media
Ang pagkubkob sa Baler ay ipinakita sa 1945 Spanish film na Los últimos de Filipinas, sa 2008 Filipino film na Baler, at sa 2016 Spanish film na 1898, Our Last Men in the Philippines. Lumitaw rin ang labanan sa dalawang bahaging episode, "Tiempo de valientes", ng Spanish teleserye na El Ministerio del Tiempo.
Stefania Turkewich
Si Stefania Turkewich-Lukianovych (Abril 25, 1898 – Abril 8, 1977) ay isang Ukranyong kompositor, pianista, at musikalogo, kinikilala bilang kauna-unahang babaeng kompositor ng Ukranya. Ang kanyang mga gawain ay pinagbawalan ng mga Sobyet sa Ukranya.
Pagkabata
Ipinanganak si Stefania sa Lviv, Awstrya-Unggaryo. Ang kanyang lolo na si Lev Turkevich, at ang kanyang ama na si Ivan Turkevich ay mga pari. Ang kanyang ina na si Sofia Kormoshiv ay isang piyanista at nag-aral kasama si Karol Mikuli at Vilém Kurz, at sinamahan din ang batang Solomiya Krushelnytska. Ang buong pamilya ay mahiling sa musika at lahat ay tumugtog ng isang instrumento. Tumugtog ng pyano, alpa, at armonyo si Stefania. Nang maglaon, naalaala ng kompositor ang kanyang pagkabata at ang kanyang pagmamahal sa musika: "Sa gitna ng lahat ay ang aking ina, na tumugtog ng isang kahanga-hangang piano. Noong bata palang ako, gustong-gusto kong makinig sa kanyang pagtugtog. Pagkatapos, sinimulan namin ang isang salon orchestra sa aming tahanan. Tumugtog kami ng ganito: tatay sa bass…, nanay ko sa piano, Lyonyo sa cello, ako sa harmonium, si Marika at Zenko … ay sa mga biyolin. Nagsimula na rin si Tatay ng isang koro ng pamilya. Ito ang mga unang hakbang namin sa mundo ng musika. Si Itay ay hindi kailanman nagtipid sa pera o gumawa ng mga dahilan pagdating sa aming buhay pangmusika."
Pinag-aralan
Sinimulan ni Stefania ang kanyang mga pag-aaral sa musika kasama si Vasyl Barvinsky. Mula 1914 hanggang 1916, nag-aral siya sa Vienna bilang pianist kasama si Vilém Kurz. Pagkatapos ng Unang Digmaang Pandaigdig, nag-aral siya kasama si Adolf Chybiński sa Pamantasan ng Lviv, at dumalo rin siya sa mga lektura sa teorya ng musika ni Chybiński sa Konserbatoryo ng Lviv.
Noong 1919 isinulat niya ang kanyang unang gawaing pangmusika – ang Liturhiya, na ilang beses na ginampanan sa St. George’s Cathedral sa Lviv. Noong 1921 nag-aral siya kasama si Guido Adler sa Pamantasan ng Vienna at si Joseph Marx sa University of Music and Performing Arts Vienna, kung saan siya nagtapos noong 1923 ng Diploma ng Guro.
Noong 1925, pinakasalan niya si Robert Lisovskyi at naglakbay kasama niya sa Berlin kung saan siya nanirahan mula 1927 hanggang 1930 at nag-aral kasama sina Arnold Schoenberg at Francz Schreker. Sa panahong ito, noong 1927, isinilang ang kanyang anak na si Zoya (Зоя).
Noong 1930, naglakbay siya sa Prague, Czechoslovakia, para mag-aral kasama si Zdeněk Nejedlý sa Charles University, at si Otakar Šín sa Konserbatoryo ng Prague. Nag-aral din siya ng komposisyon kasama si Vítězslav Novák sa akademya ng musika. Noong taglagas na taon 1933 nagturo siya ng piano at naging tagasaliw sa Konserbatoryo ng Prague. Noong 1934, ipinagtanggol niya ang kanyang disertasyong doktoral sa paksa ng alamat ng Ukranya sa mga opera ng Russia. Natanggap niya ang kanyang titulo ng doktor sa musikalolohiya noong 1934 mula sa Ukranyong Libreng Unibersidad sa Prague. Siya ang naging kauna-unahang babae mula sa Galicia (na noon ay bahagi ng Poland) na nakatanggap ng Ph.D.
Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Noong taglagas ng taong 1939, pagkatapos ng pananakop ng Sobyet sa Kanlurang Ukranya, Nagtrabaho si Stefania bilang isang tagapagturo at tagapangasiwa sa Lviv Opera House, at mula 1940 hanggang 1941 ay kasamang propesor sa Konserbatoryo ng Lviv. Pagkatapos ng pagsasara ng Konserbatoryo, na may pananakop ng Alemanya, nagpatuloy parin siya sa pagtuturo sa State Musical School. Noong tagsibol ng taong 1944, umalis siya sa Lviv patungo sa Vienna. Tumakas mula sa mga Sobyet, noong 1946, lumipat siya sa timog Awstrya, at mula roon hanggang Italya, kung saan ang kanyang pangalawang asawa na si Nartsiz Lukyanovich, ay isang manggagamot sa ilalim ng utos ng Britanya.
Pamana
Ang kanyang mga komposisyon ay moderno, ngunit alalahanin ang mga katutubong awit ng Ukranya kapag ang mga ito ay hindi ekspresyonistiko. Nagpatuloy siya sa pag-compose noong 1970s. Namatay si Stefania Turkevich noong ika-8 ng Abril 1977, sa Cambridge, Inglatera.
Niemen
Ang Niemen o Ilog Niemen (Aleman: Memel; Ingles: Neman) ay isang pangunahin ilog sa Silangang Europa na nagsisimula sa Byelorusya at dumadaloy sa loob ng Litwanya bago nagtatapos sa Danaw ng Curlandia patungo sa Dagat Baltiko, sa lungsod ng Klaipeda. Ang mabababang bahagi nito ay nagsisilbing hilagang hangganan ng Oblast ng Kalininggrado sa pagitan nito at ng Litwanya.
Maaaring paglayagan ang karamihan sa 900 kilometrong haba nito.
Sayote
Ang sayote (Nahuatl: chayohtli, Ingles: chayote) ay isang uri ng halamang gulay na kahugis ng prutas na peras.
Mga talasanggunian
Kaurian:Cucurbitaceae Kaurian:Gulay Kaurian:Pagkain
Friedrich Nietzsche
Si Friedrich Wilhelm Nietzsche (15 Oktubre 1844 – 25 Agosto 1900) ay isang lubos na maimpluwensiyang Aleman na pilosopo, sikologo, at pilologo. Isa siyang matinding kritiko ng Kristyanismo, Utilitarianismo, idealismong Aleman, romantisismong Aleman, at ng modernidad sa pangkalahatan. Minsang nakikilala si Nietzsche bilang isang Romantikong Pilosopiko, ngunit kanyang itinanggi ang mga tendensiyang Romantiko sa kanyang akda. Madalas siyang kinikilala bilang ang inspirasyon ng eksistensiyalismo at posmodernismo, bagaman may di-pagkakasang-ayong may kinalaman sa kung napakahulugan ba siya nang tama ng mga kilusang ito; si Martin Heidegger ang nakikita ng ilan bilang ang mas nakaimpluwensiya.
Talambuhay
Si Nietzsche ay ipinanganak noong 15 Oktubre 1844 at lumaki sa isang maliit na bayan ng Röcken malapit sa Leipzig sa Prussian na Probinsiya ng Saxony. Siya ay ipinangalan kay Haring Frederick William IV ng Prussia. Ang mga magulang ni Nietzsche ay sina Carl Ludwig Nietzsche (1813–49), na isang pastor na Lutheran at isang dating guro at si  Franziska Oehler (1826–97) na ikinasal noong 1843, isang taon bago ipinanganak ang kanilang anak. Sila ay ay may dalawa pang ibang mga anak na sina Elisabeth Förster-Nietzsche na ipinanganak noong 1846 at si Ludwig Joseph na ipinanganak noong 1848. Ang ama ni Nietzsche ay namatay mula sa isang sakit sa utak noong 1849. Si Ludwig Joseph ay namatay sa sumunod na taon sa edad na dalawa. Pagkatapos nito ay lumipat ang pamilya sa Naumburg kung saan sila tumira sa lolang pang-ama ni Nietzshe at dalawang mga hindi ikinasal na kapatid na babae ng kanyang ama. Pagkatapos mamatay ng lola ni Nietzsche noong 1856, ang pamilya ay lumipat sa kanilang sariling bahay na isa na ngayong museo at sentro ng pag-aaral kay Nietzsche. thumb|175px|left|Nietzsche, 1861 Si Nietzsche ay dumalo sa isang paraan ng mga lalake at pagkatapos ay sa isang pribadong paaralan kung saan ay naging kaibigan niya sina Gustav Krug, Rudolf Wagner and Wilhelm Pinder. Noong 1854, sinimulan niyang dumalo sa Pforta sa Naumburg, ngunit pagkatapos niyang magpakita ng mga talento sa wika at musika, siya ay tinanggap sa Schulpforta bilang estudyante at nagpatuloy ng kanyang pag-aaral mula 1858 hanggang 1864. Dito, naging kaibigan niya sina Paul Deussen at Carl von Gersdorff. Nakahanap rin siya ng panahon upang sumulat ng mga tulat at komposisyong musikal. Sa Schulpforta, natanggap ni Nietzsche ang isang mahalagang pagpapakilala sa panitikan partikular na sa mga Sinaunang Griyego at Sinaunang Romano. Ang wakas ng semestrong mga pagsusulit ni Nietzsche noong Marso 1864 ay nagpapakita ng 1 para sa relihiyon at wikang Aleman, 2a sa wikang Griyego at Latin, 2b sa wikang Pranses, kasaysayan at pisika, at isang "walang kinang" na 3 sa wikang Hebreo at matematika. Habang nasa Pforta, siya ay nakakilala sa mga akda ng halos hindi kilalang manunula sa panahong ito na si Friedrich Hölderlin na kanyang tinawag na "aking paboritong manunula" at lumikha ng isang sanaysay na nagsasaad na ang baliw na manunula ay nagtaas ng kanyang kamalayan sa "pinaka dakilang idealidad". Ang guro na nagtuwid ng sanaysay ay nagbigay sa kanya ng isang mabuting marka ngunit nagkomento na dapat abalahin ni Nietzsche ang kanyang sarili sa hinarap sa mas malusog, mas maliwanag at mas Aleman na mga manunulat. Sa karagdagan, nakilala niya si Ernst Ortlepp na isang kakaiba, mapamusong at kadalasang lango na manunulat na natagpuang patay sa sangkahan mga ilang linggo pagkatapos makilala si Nietzsche na nagpakilala kay Nietzsche sa musika at kasulatan ni Richard Wagner. Marahil sa impluwensiya ni Ortlepp na siya at ang isang estudyante ay bumalik sa paaralan ng lasing at nakaenkuwento ang guro na humantong sa demosyon ni Nietzsche mula sa una sa klase at pagwawakas ng kanyang katayuan bilang prepekto.
thumb|175px|right|Nietzsche, 1864 Pagkatapos magtapos noong 1864, sinimulan ni Nietzsche ang kanyang mga pag-aaral sa teolohiya at klasikong pilolohiya sa University of Bonn. Sa isang maikling panahon, siya at si Deussen ay naging mga kasapi ng Burschenschaft Frankonia. Pagkatapos ng isang semestro, at sa galit ng kanyang ina, kanyang itinigil ang kanyang mga pag-aaral sa teolohiya at nawalan ng pananampalataya. Noong 1865 sa edad na 20, si Nietzsche ay sumulat sa kanyang kapatid na si Elisabeth Nietzsche na isang malalim na relihiyosong tao tungkol sa kanyang pagkawala ng pananamplataya.
Ang kawalang pananampalataya ni Nietzsche ay maaaring nangyari sa kanyang pagbasa ng aklat ni David Strauss na "Buhay ni Hesus" na nagkaroon ng malalim na epekto sa batang Nietzsche. Gayunpaman, sa isang sanaysay na pinamagatang Kapalaran at Kasaysayan na isinulat noong 1862, ikinatwiran na ni Nietzsche na ang pagsasaliksik na historikal ay puminsala sa mga sentral na katuruan ng Kristiyanismo. Pagkatapos ay nag-ukol siya ng pag-aaral sa pilolohiya sa ilalim ni Propesor Friedrich Wilhelm Ritschl na kanyang sinundan sa University of Leipzig nang sumunod na taon. Doon, naging malapit niyang kaibigan si Erwin Rohde na kapwa niya estudyante. Sa sandaling pagkatapos nito ay inilimbag ang kanyang mga unang akdang pilolohikal. Noong 1865, buong pinag-aralan ni Nietzsche ang mga kasulatan ni Arthur Schopenhauer na kanyang ginalang at itinurong gumising ng kanyang interes sa pilosopiya. Noong 1866, kanyang binasa ang Kasaysayan ng Materyalismo ni Friedrich Albert Lange. Ang mga paglalarawan ni Lange ng anti-materyalistikong pilosopiya ni Kant, ang paglitaw ng materyalismong Europeo at papalaking pagkabahal sa agham sa teoriya ni Charles Darwin at sa pangkalahatang pag-aalsa laban sa tradisyon at autoridad ay malaking umintriga kay Nietzsche. Ang kapiligirang kultural ay humikayat sa kanyang palawakin ang kanyang mga horison ng lagpas sa pilolohiya at patuloy na mag-aral ng pilosopiya. Noong 1867, lumagda si Nietzsche para sa isang taong paglilingkod na boluntaryo sa artilyeryang Prusyanong dibisyon sa Naumburg. Noong Marso 1868, habang tumatalon sa sa upuan ng kanyang kabayo, tumama ang kanyang dibidib sa pomel at pumunit ng dalawang mga masel sa kanyang kaliwang panig na nag-iwan sa kanyang pagod at hindi makalakas sa ilang mga buwan. Pagkatapos ay muling itinuon niya ang kanyang atensiyon sa kanyang mga pag-aaral at kinumpleto ang mga ito. Sa sumunod na taon, ay nagkaroon siya ng unang pakikipagpulong kay Richard Wagner.
Dahil sa suporta ni Ritschl, si Nietzsche ay nakatanggap ng isang kahanga-hangang alok na maging propesor ng klasikong pilolohiya sa University of Basel sa Switzerland. Siya ay 24 anos lamang at hindi pa nakumpleto ang kanyang doktorado o nakatanggap ng isang sertipiko ng pagtutuo. Sa kabila nito, ang alok na ito ay dumating sa panahong kanyang isinasaalang alang ang pagsuko sa pilolihiya para sa agham at kanya itong tinanggap. Hanggang sa ngayon, si Nietzche ang isa sa mga pinakabatang may tenure na propesor na Klasiko sa rekord. Bago lumipat sa Basel, kanyang itinakwil ang kanyang pagkamamamayang Prusyano. Sa natitira ng kanyang buhay, siya ay nanatiling walang opisyal na estado. Gayunpaman, siya ay nagsilbi sa mga pwersang Prusyano noong Digmaang Franco-Prusyano noong 1870 hanggang 1871 bilang medikal na orderly. Sa kanyang maikling panahon dito, kanyang labis na naranasan at nasaksihan ang mga traumatikong epekto ng labanan. Nakakuha rin siya ng diptheria at dysenterya. Sa pagbabalik sa Basel noong 1870, kanyang napagmasdan ang pagkakatatag ng Imperyong Aleman at kasunod na panahon ni Otto von Bismarck bilang tagalabas at may antas ng skeptisismo sa pagiging tunay nito. Sa Unibersidad, kanyang itinanghal ang isang paglulunsad na pagtuturo na "Homer at Klasikong Pilolohiya". Kanya ring nakilala si Franz Overbeck na propesor ng teolohiya na nanatili niyang kaibigan sa kanyang buong buhay. Si Afrikan Spir na kaunting kilalang pilosopong Ruso at may akda ng Denken und Wirklichkeit (1873), at ang kasama sa trabaho ni Nietzsche na historyan na si Jacob Burckhardt na ang mga pagtuturo ay kadalasang dinadaluhan ni Nietzsche ay nagsimulang magsanay ng malaking impluwensiya sa kanyang buhay.
Pilosopiya
Binuo ni Friedrich Nietzsche ang kanyang pilosopiya noong huli nang ika-19 siglo. Kanyang pinagkakautangan ang paggising ng kanyang interes pang-pilosopiya sa pagbabasa sa Die Welt als Wille und Vorstellung (Ang Daigdig bilang Kalooban at Representasyon, 1819, binago noong 1844) ni Arthur Schopenhauer at umaming si Schopenhauer ang isa sa ilang mga taga-isip na kanyang ginagalang. Kanyang inalay ang kanyang sanaysay kay Schopenhauer na Schopenhauer als Erzieher (Si Schopenhauer bilang Edukador) na inilimbag noong 1874 bilang isa sa kanyang Hindi napapanahong mga Pagninilay-nilay. Mula ika-20 siglo, ang pilosopiya ni Nietzche ay nagkaroon ng malaking impluwensiyang pang-karunungan at pampolitika sa buong mundo. Sinimulan ni Nietzsche ang kanyang kampanya laban sa moralidad sa Morgenröte. Gedanken über die moralischen Vorurteile (Bukang-liwayway). Kanyang tinawag ang kanyang sariling "imoralista" at malalang bumatikos sa mga kilalang pilosopiyang moral ng kanyang panahon: ang Kristiyanismo, Kantianismo at utilitarianismo. Si Nietzsche ay kilala rin sa kanyang labis na pagbatikos sa paniniwalang kanluraning ng egalitarianismo at rasyonalidad. Ang konsepto ni Nietzsche ng "Ang Diyos ay patay" ay lumalapat sa mga doktrina ng sangka-kristiyanuhan bagaman hindi sa lahat ng ibang mga pananampalataya. Kanyang inangkin na ang Budismo ay isang matagumpay na relihiyon na kanyang pinupuring nagtataguyod ng pag-iisip na kritikal. Inangkin ni Nietzsche na ang pananampalatayang Kristiyanismo na sinasanay ay hindi isang angkop na pagkakatawan ng mga katuruan ni Hesus dahil pinipwersa lamang nito ang mga tao na maniwala sa pamamaraan ni Hesus ngunit hindi umasal gaya ng pag-asal nito, sa partikular ang kanyang halimbawa ng pagtanggi sa paghatol sa mga tao na isang bagay na patuloy na salungat na ginagawa ng mga Kristiyanismo. Kanyang kinondena ang institusyonalisadong Kristiyanismo sa pagbibigay-diin ng moralidad ng awa na nagpapalagay ng isang likas ng mga karamdaman sa lipunan. Sa Ecce homo ay tinawag ni Nietzsche ang pagtatatag ng mga sistemang moral batay sa isang dikotomiya ng mabuti at masama na isang "nakapipinsalang pagkakamali". Kanyang ninais na simulan ang muling pagtatasa ng mga pagpapahalaga sa daigdig na Hudyo-Kristiyano. Kanyang pinakita ang kanyang pagnanais na magdulot ng isang bago at mas naturalistikong pinagmumulan ng pagpapahalaga sa mga mismong mga udyok ng buhay. Bagaman inatake ni Nietzsche ang mga prinsipyo ng Hudaismo, hindi siya isang antisemitiko. Sa kanyang kasulatang Zur Genealogie der Moral, kanyang kinondena ang antisemitismo at itinuro na ang kanyang pag-atake sa Hudaismo ay hindi pag-atake sa mga Hudyo bilang mga tao ngunit spesipikong isang pag-atak sa sinaunang pagka-saserdoteng Hudyo na kanyang inangking paradoksikal na pinagbasehan ng mga antisemitikong Kristiyano ng kanilang mga pananaw.
Nihilismo at ang Diyos ay patay
Nakita ni Nietzsche ang nihilismo bilang kinalabasan ng paulit-ulit na pagkasiphayo sa paghahanap ng kahulugan. Kanyang na-diagnos ang nihilismo bilang isang nakakubling presensiya sa loob ng pinaka-pundasyon ng kulturang Europeo at nakita ito bilang isang kinakailangan at papalapit na tadhana. Ang pananaw na pang-relihiyon ay nakaranas na ng isang bilang ng mga hamon mula sa mga salungat na pananaw na nakasalig sa pilosopikal na skeptisismo at sa modernong ebolusyonaryo. Ang mga kamakailang pag-unlad sa modernong agham at papalaking sekularisasyon ng lipunang Europeo ay epektibong "pumatay" sa diyos na Abrahamiko na nagsilbing basehan ng kahulugan at pagpapahalaga sa Kanluranin sa higit na isang libong taon. Dito, kanyang isinaad na ang doktrinang moral ng Kristiyanismo ay nagbibigay sa mga tao ng intrinsikong pagpapahalaga, paniniwala sa diyos (na nangangatwiran sa kasamaan ng daigdig) at isang basehan para sa obhektibong kaalaman. Sa kahulugang ito, sa paglikha ng isang daigdig kung saan ang obhektibong kaalaman ay posible, ang Kristiyanismo ay isang lunas laban sa primal na anyo ng nihilismo laban sa kadesperaduhan ng kawalang kahulugan. Kinonsepto ito ni Nietzsche sa sikat na pahayag na "Ang Diyos ay patay" na unang lumitaw sa kanyang akda sa seksiyon 108 ng Die fröhliche Wissenschaft at muli sa seksiyon 125 sa talinghag ng "Ang Baliw" at sa Also sprach Zarathustra. Ang pahayag na ito ay nagbigay diin sa krisis na ikinatwiran ni Nietzche na kailangang harapin ng kulturang Europeo kasunod ng hindi makukumpuning pagbuwag ng mga tradisyonal na pundasyon nito na malaking nakalagay sa klasikong pilosopiyang Griyego at Kristiyanismo. Sa mga aporismong 55 at 56 ng Jenseits von Gut und Böse (Lagpas sa Mabuti at Masama), tinalakay ni Nietszche ang tungkol sa hagdan ng kalupitang pang-relihiyon na nagmumungkahing ang nihilismo ay umahon mula sa intelektuwal na konsiyensiya ng Kristiyanismo. Ang nihilismo ay nagsasakripisyo ng kahulugan na dinadala ng "diyos" sa ating mga buhay para sa "materya at mosyon", pisika, "obhektibong katotohanan". Sa aporismong 56, kanyang ipinaliwanag kung paanong umahon mula sa buong kawalang kahulugan ng buhay sa pamamagitan ng muling pagpapatibay nito sa pamamagitan ng isang kanais nais na Walang Hanggang Pagbabalik ni Nietzsche. Binigyang diin ni Nietzsche ang parehong panganib ng nihilismo at mga posibilidad na inaalok nito. Ayon kay Nietzsche, kapag nalabanan lamang ang nihilismo na ang kultura ay maaaring magkaroon ng isang tunay na pundasyon na pagyayabungan nito.
Sagisag
text-top|thumb|Ang pulang [[oktagon ay sumisimbulo sa "stop" kahit na walang salitang ginagamit.]] Ang sagisag ay isang bagay na nagrerepresenta, tumatayo o kaya naman ay nagpapahiwatig ng isang ideya, larawan, paniniwala, aksyon o kaya naman ng isang bagay. Kinukuha ng mga simbolo ang anyo nga mga larawan, at ginagamit upang magpahiwatig ng mga kaisipan at paniniwala. Halimbawa, ang pulang oktagon na sumisimbulo sa "STOP". Sa isang mapa, ang litrato ng isang tolda ay maaaring magrepresenta ng isang campsite. Ang mga numero ay simbulo ng mga bilang. Ang mga letrang Abakada ay sumisimbulo sa tunog o bigkas. Ang mga pangalang pansarili ay sumisimbulo sa pagkakaiba-iba ng bawat isa. Ang pulang rosas ay sumisimbulo sa pag-ibig at pakikiramay.
Friedrich Nietzsche
Perspektibismo
Inangkin ni Nietzsche na ang kamatayan ng diyos ay kalaunang hahantong sa pagkawala ng anumang pangkalahatang perspektibo sa mga bagay at kasama nito ang anumang nagkakaisang pandama ng katotohanang obhektibo. Kanyang itinanggi ang ideya ng obhektibong realidad na inaangking ang kaalaman ay kontinhente at kondisyonal relatibo sa iba't ibang mga mababagong mga perspektibo o interes. Ang perspektibismo ay tumatakwil sa obhektibong metapisika bilang imposible na nag-aangking walang pagtatasa ng obhektibidad ang lalagpas sa mga pagkakabuong pang-kultura o mga pagtatakdang subhektibo. Kaya, walang mga obhektibong katotohanan o anumang kaalaman ng isang bagay sa sarili nito. Ang katotohanan ay mahihiwalay mula sa anumang partikular na pananaw at kaya ay walang mga absolutong pang-etika o pang-epistemolohiya. Ito ay humahantong sa patuloy na muling pagtatasa ng mga patakaran (i.e ng sa pilosopoiya, pamamaraang siyentipiko etc.) ayon sa mga sirkunstansiya ng mga indibidwal na perspektibo. Kaya ang katotohanan ay malilikha sa pagsasama ng iba't ibang mga pananaw. Ang mga tao ay palaging kumukuha ng mga perspektibo at ang mga konsepto ng pag-iral ng isang tao ay hinuhugis ng mga sirkunstansiyang pumapalibot sa indibidwal. Ang katotohanan ay ginagawa ng at para sa mga indibidwal at mga tao. Kanyang isinaad na ang karaniwan sa iba't ibang mga tao ang akto ng pagpitaganan o paglikha ng mga pagpapahalaga kahit ang mga pagpapahalang ito ay magkakaiba sa bawat tao. Ang gumagawang dakila sa mga tao ay hindi ang nilalaman ng kanilang mga paniniwala kundi ang akto ng pagpapahalaga. Kaya ang mga pagpapahalaga na sinisikap na ihayag ng isang pamayanan ay hindi kasing halaga ng nagsasamang kalooban na makita ang mga pagpapahalagang ito na mangyari. Ang pagnanais ay mas mahalaga kesa sa likas na kahalagaang panloob ng mismong layunin. Ang ideya na ang isang sistemang pagpapahalaga ay hindi mas karapat dapat kesa sa isa pa bagaman maaaring hindi direktang maituturo kay Nietzsche ay naging isang karaniwang premisa ng modernong agham panlipunan.
Kalooban sa kapangyarihan
Ayon kay Nietzsche, ang udyok para sa pag-iingat ang lumilitaw na pangunahing tagapagtulak ng pag-aasal na pantao o panghayop sa mga ekspesiyon lamang dahil ang pangkalahatang kondisyon ng buhay ay hindi ng isa na emerhensiya o pakikibaka sa pag-iral. Sa karaniwan, ang pagiingat sa sarili ay isa lamang kalalabasan ng pagnanais ng isang nilalang na ilapat ang lakas nito sa panlabas na daigdig. Ang kalooban sa kapangyarihan ayon kay Nietzsche ang pangunahing nagtutulak na pwersa mga tao: ang pagkakamit, ambisyon, at pagsisikap na makamit ang pinakamataas na posibleng posisyon sa buhay. Ang lahat ng mga ito ay manipestasyon ng kalooban sa kapangyarihan. Ito ay masasalungat sa ibang mga eskwelang Viennese ng sikoterapiya: ang prinsipyong kaligayahan ni Freud at logoterapiya (kalooban sa kahulugan) ni Viktor Frankl. Ang bawat mga eskwelang ito ay nagtataguyod at nagtuturo ng isang napaka-ibang pangunahing nagtutulak na pwersa sa tao. Sa pagtatanghal ng kanyang teoriya ng pag-aasal na pantao, sinagot ni Nietzsche at inatake ang mga konsepto mula sa pilosopiyang sikat na niyakap sa kanyang panahon gaya ng nosyon ni Schopenhaeur ng walang layuning kalooban o ng utilitarianismo. Ang mga utilitarianista ay nag-aangkin na ang nagtutulak sa mga tao ay pangunahing ang pagnanais na maging masaya, na magtipon ng kaligayan sa kanilang mga buhay. Gayunpaman, ang gayong konsepsiyon ng kaligayahan ay itinakwil ni Nietzsche bilang isang bagay na limitado at natatangi sa buhay bourgeois ng lipunang Ingles. Sa halip ay ibinigay niya ang ideya na ang kaligayahan ay hindi isang layunin sa sarili nito at sa halip ay isang kalalabasan ng isang matagumpay na pagpupursigi mga layunin ng isang tao na pakikipaglaban sa mga balakid ng mga aksiyon ng isang tao o sa ibang salita ay katuparan ng kalooban.
Sagisag
Paul Tillich
Kapag ang isang sagisag ay inihalo na sa mas malalim na konsepto ng realidad, ito ay nagiging isang kaisipan na idolatrous dahil ang simbulo ay isinabuhay na. Ang sagisag mismo ang pinapalit para sa mas malalim na kahulugang nais nitong ipakita.
School of Rock
School of Rock, tinawag ring The School of Rock, ay isang 2003 Amerikanong pang-komedyang pelikula sa pangunguna ni Richard Linklater, at isinulat ni Mike White, pinagbibidahan ito ni Jack Black. Ang istorya ng pelikula ay nakasentro sa mang-aawit at gitaristang, si Dewey Finn. Pinagkaisahang siyang tanggalin sa bandang siya ang nagsimula at sa dakong huli nagpanggap siyang isang kahaliling guro sa isang prep school at doon siya bumuo ng banda na ang mga kasapi ay mga estudyante sa ika-limang baytang, para makasali at manalo sa nalalapit na Battle of the Bands para makabayad siya sa upa ng kanyang bahay.
Peras
Ang peras (Kastila: pera; Ingles: pear) ay isang uri ng halamang gamot o prutas na may matamis na lasa. Bilugin mula sa isang dulo na paliit patungo sa tangkay ang makatas na bunga nito.
Mga talasanggunian
Kaurian:Rosaceae Kaurian:Prutas Kaurian:Pagkain
School of Rock
Kabuuan ng Kuwento
Dewey Finn, isang mang-aawit at gitarista sa isang bandang rock, ay tinggal ng kanyang mga ka-banda sa No Vacancy dahil sa kanyang kayabangan at madalas na kalokohan habang at pagtapos tumugtog. Ang kanyang kasama sa kwarto at kaibigan na si Ned Schneebly (writer Mike White), isang kahihiling guro, ay pinipilit ng kanyang kasintahan na si Patty Di Marco (Sarah Silverman) na paalisin Dewey kung hindi siya maghahanap ng totoong trabaho at bayaran ang kanyang utang sa renta ng bahay. Naramdaman ni Dewey na kailangan niya nang isuko ang kanyang hilig hanggang sa makatanggap siya ng tawag na para sana kay Ned galing kay Rosalie Mullins (Joan Cusack), prinsipal ng horace green, isang prep school sa Woodbury, New York, tinatanong kung maaring humalili si Ned para sa isang guro na nabalian ng binti. Desperado dahil sa kanyang kinalalagayan, si Dewey ay nagpanggan na siya si Ned at tinaggap ang trabaho bilang gurong substitute sa isang klase sa ika-limang baytang.
Si Dewey ay walang ideya kung papaano niya gagampanan ang kanyang tungkulin bilang guro, dahil doon parating libreng oras ang kanilang klase. Hiniling niya sa klase na tawagin siyang "Mr.S." dahil hindi niya maisulat ang pangalan ni Ned sa pisara. Gayunpaman, noong narinig ni Dewey ang kanyang mga magaaral na tumogtog sa kanilang klase sa musika, Naisip niya na ang kanyang mga estudyante ay may talento sa pagtugtog. Nagdesisyon siya na pagawin ng isang proyektong pangklase ang kanyang mga estudyante na katotohanan ay pang-personal niya lang: gawing isang bandang rock ang mga estudyante sa kanyang klase upang maging daan sa kanyang katanyagan at pagkapanalo sa darating na Battle of the Bands, Nang mapagtanto niya na ang mga bata ay interesado sa musikang pop at hip hop, ginawa ni Dewey na ang mga sesyon ng klase niya ay nagtuturo ng kasaysayan ng rock at pagtugtog nito.
Muntik ng mahuli si Dewey ni Bb. Mullins nang napagdesisyunan niyang obserbahan ang klase para malaman ang kanilang pag-unlad, napwersa si Dewey na ituro ang nararapat talagang ituro. Sinubukan ni Dewey na ibalik ang hilig ni Bb. Mullins sa musikang rock. Nang malaman niyang idolo ni Bb. Mullins si Stevie Nicks pinatugtog niya ang "Edge of Seventeen" sa isang jukebox. Nabuo ang isang pagkakaibigan pagtapos nito. Samantala, ang tangkang pagsali ng klase sa Battle of the Bands, tinawag ni Dewey na isang proyektong pang-klase. Di nila ito nagawa dahil dumating sila ng huli. Sa tulong ng tagapamahala ng banda na si Summer Hathaway (Miranda Cosgrove), nakumbinsi ni Dewey ang mga tagapangasiwa ng Battle of the bands sa pagkuwento sa kanila na ang kanyang mga estudyante ay may malubhang karamdaman na ang tawag ay "stick-it-to-da-man-ni-osis", isang gawa-gawang sakit sa dugo, dahil sa awa, napayagan silang magtanghal sa Battle of the Bands.
Roman Romulo
Si Roman Romulo (ipinanganak 28 Pebrero 1967) ay isang politiko at abogado mula sa Pilipinas.
School of Rock
Kabuuan ng Kuwento
Gayunman, kinahapunan ng araw na iyon, si Dewey (na hiniling na mabayaran siya ng pera) ay nailantad ng makatanggap si Ned ng kabayaran galing sa Horace Green, kahit na hindi pa siya nagtatrabaho doon. Kinagabihan ay mayroong meeting ng mga magulang at ng kanilang teacher, nakilala ni Dewey ang mga magulang ng kanyang mga estudyante, na sa unang tingin ay nagtataka sa kakayanan ni Dewey para makapagturo sa kanilang mga anak. Nagtagumpay man si Dewey na paniwalain ang mga magulang na isa siyang gurong maasahan, dumating si Ned upang harapin si Dewey (dahil sa pagpupumilit ng kanyang kasintahan). Ang kanyang tunay na pagkakakilanlan ay nailantad, at tinanggap siya sa kanyang trabaho sa paaralan. Dahil tingin niya sa kanyang sarili ay isang kabiguan, siya ay nakaramdam ng lungkot, at sinabi sa kanya ni Ned na kailangan na niyang umalis sa kanilang tirahan. Sa sumunod na araw, sa paaralan ng Horace Green, napagdesisyunan ng klase na, kahit na hindi totoo ang pinagawang proyekto sa kanila, nagtuon sila ng oras at nagsanay sila ng mabuti para lang hindi makatanghal sa Battle of the Bands, dahil doon umalis sila ng paaralan, tumigil sila upang kumbinsihin si Dewey para sumali at tumugtog kasama nila.
Roman Romulo
Maagang buhay
Si Romulo ay isinilang noong Pebrero 28, 1967 sa Lungsod Quezon. Siya ay pangatlo sa limang anak ng diplomat at pulitiko na si Alberto Romulo at Rosie Lovely Tecson. Siya ay apo ng dating senador at kalihim ng ugnayang panlabas na si Carlos P. Romulo.
School of Rock
Kabuuan ng Kuwento
Sa kompetisyon, tinugtog nila ang "School of Rock", kantang sinulat ng kanilang gitaristang si Zack Mooneyham (Joey Gaydos). Sa kabila ng magandang impresyon ng mga taganood (kasama si Bb. Mullins at mga magulang), natalo ang banda ng klase sa dating banda ni Dewey na No Vacancy, pero tinanggap nila ang pagkatalo. Ang mga tagapanood ay bahagyang nagalit dahil sa pagkapanalo ng No Vacancy at hiniling ng mga takapanood ang isang "encore". Ang banda ay tumugtog pa ng isa pang kanta "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)" ng AC/DC na may ibang ending. Bumuo si Dewey at si Ned ng isang programang pang musika ang "School of Rock",
Produksiyon
Karamihan sa mga lugar na kinunan para sa pelikula ay matatagpuan sa pangkahalatang lugar ng Lungsod ng Nuweba York. Ang paaralang ginamit para sa School of Rock naman ay ang Wagner College sa Staten Island.
Ponograma
Ang ponograma na kapareho rin ng pangalan ay nailabas noong 30 Setyembre 2003. Ang direktor ng pelikula na si Richard Linklater ay naghanap ng mga musikerong 13 taong gulang sa kanilang bansa para tumugtog ng musikang "rock-and-roll" para sa ponograma at pelikula.