cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pagtaas ng Watawat sa Iwo Jima
Sobrang naging kilala ang larawan, kung saan ito ay inilimbag muli sa libu-libong publikasyon. Mamaya, ito ay naging unang larawan na nanalo ng Gantimpalang Pulitzer para sa Potograpiya sa magkaparehong taon ng paglimbag nito, at sa wakas ay nakilala bilang isa sa mga pinakamahalaga at pinakakilalang larawan ng digmaan, at posibleng ito ay naging larawang pinakasinipi sa lahat ng panahon.
Sa anim na taong nakalarawan sa larawan, tatlo (Franklin Sousley, Harlon Block, ay Michael Strank) ay nasawi sa labanan; ang mga tatlong nabuhay (John Bradley, Rene Gagnon, at Ira Hayes) ay naging kilala sa paglimbag ng larawan. Mamayang ginamit ni Felix de Weldon ang larawan upang iliok ang USMC War Memorial, na nakapuwesto sa tabi ng Pambansang Libingan ng Arlington sa labas ng Washington, D.C.
Silipin din
Kaurian:Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Sanaysay
Ang sanaysay ay isang maiksing komposisyon na kalimitang naglalaman ng personal na kuru-kuro ng may-akda.
Pormal
Ang sanaysay na palana na tinatawag din na impersonal ay naghahatid ng mahahalagang kaisipan o kaalaman sa ng makaagham at lohikal na pagsasaayos ng mga materyales tungo sa ikalilinaw ng pinakapiling paksang tinatalakay. Tinuturing din maanyo sapagkat pinag-aaralan ng maingat ang piniling pananalita kaya mabigat basahin. Pampanitikan din ito dahil makahulugan, matalinhaga, at matayutay ang mga pangugusap. Mapitagan ang tono dahil bukod sa ikatlong panauhan ang pananaw ay obhektibo o di kumikiling sa damdamin ng may-akda. Ang tono nito ay seryoso, pang-intelektuwal, at walang halong pagbibiro.
Isang uri ng pormal na sanaysay ay ang editoryal ng isang pahayagan. Isa itong sanaysay na may opinyon tungkol sa mga maiinit na mga balita. Bagama't may opinyon, ito ay hindi ginagamitan ng unang panauhan sa paglalahad.
Di-pormal
Ang sanaysay na di-palana na tinatawag din na personal o palagayan ay mapang-aliw, nagbibigay-lugod sa pamamagitan ng pagtatalakay sa mga paksang karaniwan, pang araw-araw at personal. Idinidiin dito ang mga bagay-bagay, mga karanasan, at mga isyung bukod sa nababakas ang personalidad ng may-akda ay maaring makiramay o maging sangkot ang mambabasa sa kanyang pananalita at parang nakikipag-usap lamang ang may-akda sa isang kaibigan, kaya magaan at madaling maintindihan. Personal din ang tawag sa uring ito dahil palakaibigan ang tono nito dahil ang pangunahing gamit ay unang panauhan. Subhektibo ito sapagkat pumapanig sa damdamin at paniniwala ng may-akda ang pananaw.
Mga panlabas na link
Kaurian:Panitikan
Elektron
Ang elektron (Griyego: electron, pinagmulan ng salitang elektrisidad ) ay isang partikulong umiikot sa atomo at may negatibong karga. Ito ay nasa isang landas o orbitong patuloy na umiikot dahil sa atraksiyon nito sa mga partikulong may positibong karga o proton na mahahanap sa nukleus o nukleo ng isang atomo. Kapag may pantay na dami ng mga proton at elektron ang isang atomo, tinatawag itong neyutral ang pagka-elektriko.
Baler (pelikula)
Isang pelikula ang Baler na ipinakita noong 2008 Metro Manila Film Festival. Gawa ito ng Viva Films mula sa direksiyon ni Mark Meily at Pinangunahan ito nina Anne Curtis at Jericho Rosales sa kanilang kauna-unahang pagtatambal sa isang pelikula na halaw sa mga kaganapan sa kasaysayan. Una itong ipinakita noong 25 Disyembre 2008 kasabay ang iba pang pelikulang kalahok sa 2008 Metro Manila Film Festival.
Baler TAUHAN:
Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila ng 2009
Ang 2009 Metro Manila Film Festival ay ang Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila ay tig-kada walong pelikula ang kalahok sa ika-35na taunang Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila. Sabay-sabay na ipinalabas ang walong pelikula sa buong Pilipinas kung saan binibigyan ang mga pelikulang kalahok ng sampung araw na ipalabas na walang kasabay na dayuhang pelikula tuwing pasko, ika-25 ng Disyembre.
Hotarubi no Mori e
Ang Hotarubi no Mori e (蛍火の杜へ) ay isang manga ni Yuki Midorikawa. Isaaayos ito bilang isang pelikulang anime sa 2011. Nailathala ito noong Hulyo 2002 na isyu ng LaLa DX sa Hapon, at noong Hulyo 2003, muli itong naimprenta sa isang koleksyon na tankōbon sa parehong pamagat, na napabilang sa apat na isahang romantikong istorya na sinulat ng Midorikawa.
Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila ng 2008
Walong pelikula ang kalahok sa ika-34 na taunang Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila. Sabay-sabay na ipinalabas ang walong pelikula sa buong Pilipinas kung saan binibigyan ang mga pelikulang kalahok ng sampung araw na ipalabas na walang kasabay na dayuhang pelikula tuwing pasko, ika-25 ng Disyembre.
Ginanap ang pagpaparangal noong ika-27 ng Disyembre sa Harbor Garden Tent, Sofitel Philippine Plaza.
Distritong pambatas ng Lungsod ng Davao
Ang mga Distritong Pambatas ng Lungsod ng Davao, Una, Ikalawa at Ikatlo ang mga kinatawan ng mataas na urbanisadong lungsod ng Davao sa mababang kapulungan ng Pilipinas.
Kasaysayan
Bilang nakakartang lungsod, nagpadala ng dalawang assemblymen at-large ang lungsod sa Kapulungang Pambansa ng Ikalawang Republika. Nang manumbalik ang Komonwelt, ibinalik ang lungsod sa distritong pambatas ng Davao hanggang 1967.
Sa bisa ng Batas Pambansa Blg. 4867 na naipasa noong Mayo 8, 1967, hinati ang noo'y lalawigan ng Davao sa tatlo, Davao del Norte, Davao del Sur at Davao Oriental. Binigyan ang bawat lalawigan ng sariling distrito. Ayon sa Seksiyon 5 ng batas, ang Lungsod ng Davao ay ipinangkat sa solong distrito ng Davao del Sur.
Sa bisa ng Batas Pambansa Blg. 51 na naipasa noong Disyembre 22, 1979, ginawang mataas na urbanisadong lungsod ang Davao na nagpadala ng dalawang assemblymen at-large sa Regular Batasang Pambansa mula 1984 hanggang 1986.
Sa ilalim ng bagong Konstitusyon, hinati sa tatlong distritong pambatas ang lungsod noong 1987.
Unang Distrito
Notes
Ikatlong Distrito
Notes
Sanggunian
Kaurian:Distritong Pambatas ng Pilipinas
Liliw
Ang Bayan ng Liliw ay Ika-apat na klaseng bayan sa lalawigan ng Laguna, Pilipinas. Isa sa mga matataas na bayan ang Liliw na bumubuo sa katimugang bahagi ng lalawigan. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan. Tinatayang nasa 8,317 ng populasyon ay nakatira sa poblasyon o sentro ng bayan habang ang 24,410 ng populasyon ay nasa mga kalapit na barangay.
May kabuuang sukat na 88.5 milya parisukat ang bayan. Naghahanggan ito sa Sta. Cruz sa hilagang-kanluran; ng Magdalena sa hilagang-silangan; ng Majayjay sa silangan; Nagcarlan sa kanluran at ng Dolores, Quezon sa timog.
Ang kabuuang sukat ng kalupaan ay umaabot sa 5,680.65 ektarya at ito ay nahahati sa 33 barangay. Ang kabuuang sukat ng barangay sa senro ng bayan o poblasyon ay 23.32 ektarya kung saan ang natitirang ibang bahagi ng lupa sa timog at hilaga ay nakalaan sa agrikultura at pananim. Ito ay nakaposisyon sa paanan ng bundok na mayroon taas na 1,200 piye mula sa pantay-laot.
Sikat ang Liliw sa mga malalamig na tubig bukal, katutubong matatamis na gawang-bahay at sumisikat / dinadayo na industriya ng sapatos.
Ang Munisipalidad ng Liliw ay nakakaranas ng 2 uri ng panahon: Tagulan at Taginit. Ang Tag-init ay naguumpisa sa buwan ng pebrero at natatapos sa buwan ng hunyo. Ang Tagulan naman ay naguumpisa sa buwan ng Hulyo hanggang sa katapusan ng Disyembre.
Kasaysayan
Ayon sa mga kuwento, nagmula sa isang ibon ang pangalan ng Liliw. Sinasabi na nagtayo noon ng kawayan si Gat Tayaw at ang kanyang mga taga-sunod para pangalanan ang bayan kapag may ibong tumuntong sa ibabaw ng kawayan sa loob ng apat na araw. Ngunit isang uwak ang unang tumuntong sa kawayan. Pinaniniwalan noon nila Gat Tayaw na ang uwak ay masama kaya nagtayo muli sila ng kawayan. Isang magandang ibon ang tumuntong sa kawayan at umawit, "Liw, Liw. Liw". Doon nagmula ang pangalan ng Liliw.
Sa buong panahon ng pananakop ng mga Kastila, ang pangalang Liliw ang ginamit. Ngunit nang dumating ang mga Amerikano, naging Lilio ito dahil mas madali itong bigkasin ng mga Amerikano kaysa sa Liliw. Subalit, noong 11 Hunyo 1965, inihayag ng konseho munisipal ng sa pamamagitan ng Resolusyon Bilang 38-5-65 na nagsasabi na ang opisyal na pangalan ng bayan ay Liliw. Ito ay ipinasa upang hindi magdulot ng kalituhan sa pagbigkas at pagbaybay sa pangalan ng bayan.
George Marshall
Si George Catlett Marshall Jr. (Disyembre 31, 1880 - Oktubre 16, 1959) ay isang Amerikanong estadista at kawal. Tumayo siya sa A.S. Army upang maging Chief of Staff sa ilalim ng mga presidente Franklin D. Roosevelt at Harry S. Truman, Kalihim ng Estado at Kalihim ng Depensa ng Estados Unidos Kalihim ng Pagtatanggol sa ilalim ng Truman. Winston Churchill pinuri si Marshall bilang "tagapag-ayos ng tagumpay" para sa kanyang pamumuno ng Allied na tagumpay sa World War II, bagama't tinanggihan ni Marshall ang huling larangan posisyon ng pamumuno na napunta sa kanyang protege, mamaya Pangulo ng US, Dwight D. Eisenhower. Matapos ang digmaan, bilang Kalihim ng Estado, itinaguyod ni Marshall ang isang mahalagang pangako sa ekonomiya at pampulitika ng U.S. sa pagbawi ng European na pagkatapos ng digmaan, kabilang ang Marshall Plan na nagdala ng kanyang pangalan. Bilang pagkilala sa gawaing ito, siya ay iginawad sa Nobel Peace Prize noong 1953.
Liliw
Kasaysayan
thumb|Harapan ng Simbahan ng Liliw. thumb|Mga tsinelas ng Liliw.
Uri ng Transportasyon
Ang karaniwang uri ng transportasyon sa Liliw ay Dyip, Tricycle at Pribadong sasakyan. Ang Liliw ay madaling mararating gamit ang pampublikong sasakyan o dyip na me ruta o regular na byahe mula sa Sta.Cruz o kya ay mula sa San Pablo City.
Kilala ang Liliw sa simbahan ng istilong baroque na ang façade ay gawa sa kapansin-pansin na pulang brick. Kilala bilang simbahan ng San Juan Bautista, ang unang simbahan nito ay itinayo sa kahoy noong 1620. Ang mas malakas na simbahan na bato ay itinayo mula 1643 hanggang 1646. Ang kasalukuyang patio ng simbahan ay binuo upang itaguyod ang mga katuruang Katoliko. Nakatayo sa harap ng simbahan ang maraming matataas na estatwa ng iba`t ibang mga santo na mga parokyano ng bawat isa sa mga barangay (nayon) ng bayan.
Nakatayo sa tabi ng municipal hall ang rebulto ni Gat Tayaw. Sa mga lansangan ng Gat Tayaw at P. Burgos ay nakatayo pa rin ang mga nuno ng mga ninuno ng marami sa mga kilalang pamilya ng Liliw na yumaman sa oras ng Amerikano mula sa mga produktong agrikultura tulad ng kopra, lanzones, saging, at gulay tulad ng kamatis at mustasa.
Ang Liliw ay mayroon ding maraming mga likas na atraksyon tulad ng Kilangin Falls at mga colds spring ng Batis ng Liliw at Liliw Resort.
Ngunit ang pangunahing akit ng bayan ay ang lumalaking industriya ng kasuotan sa paa. Nagsimula ito noong 1931 nang maging interesado si Casiano Pisuena na gumawa ng tsinelas. Ang kanyang unang prototype ay gawa sa coconut husk at goma mula sa interior ng gulong. Hindi nagtagal ay naging matagumpay siya at maraming mga residente ng Liliw ang sumunod dito. Sa kasalukuyan ay may halos 50 mga tindahan na nagbebenta ng kasuotan sa paa sa Liliw. Ang mga regular na tsinelas ay pa rin ang pinakatanyag, ngunit maraming mga tindahan ngayon ang nagbebenta ng sapatos, mga hanbag at iba pang mga kalakal na gawa sa katad. Karamihan sa mga tindahan ay nagdadala pa rin ng three-for-P100 na tsinelas. Ang taunang Tsinelas Festival ay ipinagdiriwang tuwing katapusan ng Abril.
Uri ng Komunikasyon
Ang Komunikasyon / Telekomunikasyon ay hindi rin problema sa Liliw. Ang Post Office o Opisina Postal ay nasa mismong bayan sa tabi ng Munisipyo ng Liliw. Ang Philippines Long Distance Telephone Company ay nagbibigay rin ng pasilidad sa komunikasyon gamit ang mga linya ng telepono. Ang malalaking kompanya ng telekomunikasyon gaya ng Globe at Smart ay mayroon din cell site na nagbibigay ng signal para sa komunikasyon gamit ang cell phones sa pagtawag at pagteteks. Lahat ng uri ng malalaking pahayagan o dyaryo ay nabibili sa bayan. Ang mga taga liliw ay nakaka-konek sa Internet gamit ang mga serbisyong ibinibigay ng PLDT at Smart Broadband. Ang Cable Television naman ay bukas din sa serbisyo para mula sa Community Cable Television.
Mga Barangay
Ang bayan ng Liliw ay nahahati 33 barangay.
Demograpiko
Sa senso noong 2015, ang populasyon ng Liliw ay 36,582 katao, [4] na may density na 940 na mga naninirahan kada kilometro kwadrado o 2,400 na mga naninirahan sa bawat square mile.
Teorya ng kodigo
Teorya ng kodigo (coding theory) ang pag-aaral sa mga katangian ng kodigo at ang silbi nito sa ilang partikular na mga gawain. Ginagamit ang mga kodigo sa pagpapaliit ng datos, kriptograpiya, pagtukoy at pagtama sa error, pagpapadala ng datos, at pagtatabi ng datos. Pinag-aaralan sa maraming magkakaugnay na larangan ang mga kodigo, tulad halimbawa sa teorya ng impormasyon, inhinyerang elektrikal, matematika, lingwistika, at agham pangkompyuter, upang makadisenyo ng mga mas magaganda, mabibilis, at maaasahang paraan sa pagpapadala ng datos. Kadalasan, nagagawa ito sa pamamagitan ng pagtatanggal sa mga paulit-ulit o hindi kailangan na mga datos at pagtatama at pagtutukoy sa mga error sa naipadalang datos.
Nahahati sa apat ang pagkokodigo: pagpapaliit ng datos (o pagkokodigo sa pinagmulan), pagkontrol sa error (o pagkokodigo sa daanan), kriptograpiya, at pagkokodigo sa linya. Layunin ng pagpapaliit ng datos na matanggal ang mga hindi kailangan o paulit-ulit na mga datos mula sa pinagmulan upang mabilis itong maipadala sa patutunguhan nito. Halimbawa, pinapaliit ng algoritmong ZIP ang mga file upang maipadala ito sa internet nang mabilis. Samantala, layunin naman ng pagtatama sa error na magamit ang mga paulit-ulit na datos upang masiguro ang mas matibay at di magagambalang pagdaan ng datos sa isang daanan. Halimbawa, ginagamit sa mga compact disc ang kodigong Reed-Solomon upang maitama ang mga nawalang o nagulong datos mula sa pagkiskis o dumi.
Kasaysayan
Si Claude Shannon ang itinuturing na nagpasimula sa teorya ng kodigo nang inilathala niya noong 1948 ang "A Mathematical Theory of Information" sa dalawang magkahiwalay na bahagi sa isyu ng Hulyo at Oktubre ng Bell System Technical Journal. Dito niya inilatag ang mga ideya niya patungkol sa pinakamagandang paraan para maisakodigo ang impormasyon na gustong ipadala. Dinebelop ni Shannon ang entropiya ng impormasyon bilang panukat sa pagiging hindi tiyak ng isang mensahe, na nagbigay-daan naman sa pagkabuo sa larangan ng teorya ng impormasyon.
Noong 1949, nadebelop ni Marcel Golay ang dalawahang kodigong Golay, isang kodigong pangtama ng error na kayang itama ang hanggang tatlong error sa bawat 24-bit na word, gayundin ang pagtukoy sa pang-apat.
Google Docs, Sheets, Slides and Forms
Ang Google Docs, Google Sheets at Google Slides ay isang word processor, isang spreadsheet at isang presentation program sa pakasunod-sunod na pagbanggit. Ito ay bahagi ng libreng software na pang-web na office suite na inaalok ng Google na kasama ng serbisyong Google Drive. Pinapahintulot ng suite ang mga gumagamit na lumikha at mabago ng mga dokumento habang nakikipagtulungan sa ibang gumagamit. Ang mga na ito ay maaring magamit bilang mga Microsoft Office file format.
Teorya ng kodigo
Kasaysayan
Noong 1972, iminungkahi ni Nasir Ahmed ang konsepto ng discrete cosine transform (DCT), na kalauna'y ginawa niya rin noong 1973 kasama ang kanyang mga doktoral na estudyante at ang kaibigang niyang K.R. Rao sa Pamantasan ng Texas sa Arlington. Ito ang pinakaginagamit na algoritmo para sa pagpapaliit na lossy, at ang basehan para sa mga format tulad ng JPEG.
Google Docs, Sheets, Slides and Forms
Kaurian:Google
Teorya ng kodigo
Pagpapaliit ng datos
Isa sa apat na disiplinang pinag-aaralan sa ilalim ng teorya ng kodigo ang pagpapaliit ng datos (data compression) o pagkokodigo sa pinagmulan (source coding). Layunin nito na paliitin ang inookupang datos ng isang bagay; halimbawa ay ang pagpapaliit sa mga masyadong malilinaw na larawan sa mga kompyuter upang makatipid ng espasyo. Nagiging posible ito dahil sa mga algoritmong naghahanap ng mga pwedeng tanggalin na mga nauulit na datos. May dalawang paraan ang pwedeng gawin para dito: lossless at lossy.
Pagtukoy at pagtama sa error
Layunin ng pagtukoy at pagtama sa error (error detection and correction, EDAC), o pagkokodigo sa daanan (channel coding), na masiguro na maipapadala ang impormasyon mula sa nagpadala nito papunta sa pinadalhan nito nang kumpleto at maayos. Ginagamit ito sa pagpapadala ng datos, tulad halimbawa ng sa internet. Hindi maasahan salahat ng pagkakataon ang mga daanan ng impormasyon, kaya naman ginawa ang ilang mga algoritmo para rito, tulad halimbawa ng kodigong Hamming at Reed-Solomon. Inuulit ng mga algoritmo angnilang bahagi ng impormasyon upang masiguro na makakarating ito sa papadalhan kahit na magkaproblema ito sa daan. Halimbawa, ginagamit sa mga CD ang kodigong Reed-Solomon upang ayusin ang mga datos na nawala o nasira dahil sa mga pagkiskis.
Kodigong linya
Kodigong linya (line code) ang tawag sa boltahe, daloy, o mga photon na ginagamit para kumatawan sa ipinapadalang digital na datos sa isang daanan ng komunikasyon o di kaya'y isinusulat sa isang taguan ng datos. Ginagawa nitong digital na signal ang mga datos na nasa anyong dalawahan (binary) upang makadaan ito sa mga linya ng pagpapadala, tulad halimbawa ng mga broadband.
Eugene Hütz
Si Eugene Hütz (Aleman: [hʏts] ; Євген Гудзь, ; ipinanganak Yevgen Oleksandrovych Nikolayev-Symonov, Євген Олександрович Ніколаєв-Симонов, noong Setyembre 6, 1972) ay isang mananawit na ipinanganak sa Ukranya, konpositor, disc jockey, at aktor, pinakakilala bilang frontman ng Gypsy punk na bandang Gogol Bordello.
Maagang buhay
Si Hütz ay isinilang sa Boyarka, sa isang Rusong ama, isang mangkakatay sa propesyon, at isang Ukranyanang ina na kalahating Servitka Roma ang ninuno. Ang kaniyang ama ay tumugtog din ng gitara sa isa sa mga unang rock band ng Ukranya, Meridian. Noong 14 si Eugene, ginawa niya at ng kaniyang ama ang kaniyang unang gitara ng plywood, ang kaniyang unang distortion pedal mula sa mga bahagi ng radyo, at ang kaniyang unang drum set mula sa malalaking metal na lata ng isda, na binalatan ng mga layer ng Scotch tape. Natuto si Hütz ng Ingles sa pamamagitan ng kaniyang mga musical na "mentor" dahil, tulad ng sinabi niya, "Ang Rusong rock ay palaging may mga lirkong napakahusay at mas abante kaysa sa orihinal na Kanluraning rock 'n' roll, sa tingin ko. Siyempre, mas malakas ang Kanluraning rock pagdating sa pagtatanghal at produksiyon, ngunit ang mga Rusong manunulat ng kanta ay ang mga kampeon sa pagsulat ng mga liriko. Kaya natural, pumili ako ng mga mentor na nagturo sa akin kung paano magkiwento, tulad ni Johnny Cash, o Nick Cave, o Leonard Cohen, o Shane MacGowan mula sa The Pogues. Natuto ako ng Ingles sa pamamagitan ng aking mga tagapagturo. Pakiramdam ko ay parang mga tiyuhin ko sila sa ganitong kahulugan."
Ang paglipat ni Hütz tungo bilang isang mang-aawit sa US ay isang mahabang paglalakbay sa Polonya, Unggriya, Austria, at Italya. Tinawag ng mga inapo ng Romani ang Servo Roma (isang tribo na kilala sa mga panday, mangangalakal ng kabayo, at musikero), tumakas si Hütz at ang kaniyang pamilya sa kanilang bayan matapos marinig ang pagsabog ng Chernobyl. Sila ay gumugol ng pitong taon sa paglalakad sa mga kampo ng mga lumikas sa Silangang Europa bago nanirahan sa Estados Unidos Habang naninirahan sa Kyiv Hütz ng mga magulang ay itinago ang kanilang mga ninuno ng Roma, at sa paglalakbay na ito lamang nakilala si Hütz sa kaniyang pinagmulan. Binisita nila ang nayong pinanggalingan ng kaniyang pamilya at ipinakilala siya ng kaniyang mga kamag-anak sa mahahalagang pagkain at musika ng kanilang kultura.
Katya Chilly
Si Kateryna Petrivna Kondratenko (Катерина Петрівна Кондратенко; ipinanganak noong Hulyo 12, 1978), na kilala bilang Katya Chilly, ay isang Ukranyanong mang-aawir at manunulat ng kanta. Ang kaniyang estilo ay isang pagsasanib ng world at new-age na musika.
Talambuhay
Noong 1999, nakibahagi si Katya Chilly sa Edinburgh Festival Fringe ng Eskosya. Noong Marso 2001, nagtanghal siya sa higit sa 40 mga konsyerto sa Nagkakaisang Kaharian. Ang isang bahagi ng kaniyang pagganap ay nai-broadcast din ng British Broadcasting Corporation sa buong bansa.
Noong 2000, nagsimulang magtrabaho si Katya sa kaniyang pangalawang album na Son (Dream). Ito ay binalak na ilabas noong 2002 ngunit ang proyekto ay nakansela. Gayunpaman, ang album na ito ay impormal na ipinamahagi sa Internet.
Ang single ni Katya na "Pivni" (Roosters), sa pakikipagtulungan sa Ukrainian Records/Andrey Dakhovsky, ay inilabas noong Hunyo 2005. Kasama rito ang title track at mga remix na ginawa ng mga kilalang Ukrainian DJ (DJ Lemon, DJ Tkach, DJ Professor Moriarti, at iba pa).
Inilabas ni Katya Chilly ang kaniyang susunod na album walong taon pagkatapos ng una niyang album. Noong Marso 10, 2006 inilabas ng Ukrainian Records ang ikatlong album, Ya Molodaya (I Am Young).
Noong Oktubre 2007, sumali si Katya sa DJuice music tour at binisita ang pitong lungsod sa Ukranya.
Ang Ukranyanong website ng MTV ay nagpahayag na ang ikaapat na album, Prosto Sertse (Payak, Puso), ay ilalabas sa Oktubre 2007. Gayunpaman, sa isang panayam para sa galainfo.com.ua, sinabi ni Katya na ang pagpapalabas ay ipagpapaliban hanggang 2008. Ito ay nananatiling hindi inilalabas.
Noong 2017, lumahok siya sa ikapitong season ng The Voice of Ukraine.
Noong 2020 lumahok siya sa Pambansang Ukranyanong Pagpili para sa Timpalak Pangkanta ng Eurovision 2020 na may kantang "Pich" ngunit hindi siya naging kuwalipikado para sa pinal.
Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila ng 2007
Ang 2007 Metro Manila Film Festival ay ang Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila ay tig-kada walong pelikula ang kalahok sa ika-33na taunang Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila. Sabay-sabay na ipinalabas ang walong pelikula sa buong Pilipinas kung saan binibigyan ang mga pelikulang kalahok ng sampung araw na ipalabas na walang kasabay na dayuhang pelikula tuwing pasko, ika-25 ng Disyembre.
Glenn Close
Si Glenn Close (ipinanganak noong Marso 19, 1947) ay isang Amerikanong artista. Sa isang karera na sumasaklaw sa mahigit apat na dekada, nakakuha siya ng maraming parangal, kabilang ang tatlong Tony Awards, tatlong Emmy Awards, at tatlong Golden Globe Awards. Walong beses siyang hinirang para sa isang Academy Award, hawak ang rekord para sa pinakamaraming nominasyon sa isang kategorya ng pag-arte nang walang panalo. Noong 2016, napabilang siya sa American Theater Hall of Fame, at noong 2019, pinangalanan siya ng Time magazine na isa sa 100 pinaka-maimpluwensyang tao sa mundo.
Sinimulan ni Close ang kanyang propesyonal na karera sa entablado noong 1974 kasama ang Love for Love. Natanggap niya ang kanyang unang nominasyon ng Tony Award para sa kanyang papel sa Barnum at nang maglaon ay nanalo ng tatlong mapagkumpitensyang Tony Awards para sa kanyang mga tungkulin sa mga dulang The Real Thing (1983), at Death and the Maiden (1992) at ang musical na Sunset Boulevard (1995).
Lorenzana
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Pisa Kaurian:Tuskanya
Carlos Cámara
Si  Carlos Cámara  (9 Enero 1934 – 24 Pebrero 2016) ay isang artista sa Mehiko na ipinanganak sa Republikang Dominika.
Neon Genesis Evangelion (anime)
Ang Neon Genesis Evangelion (新世紀エヴァンゲリオン), kadalasang tinatawag na Evangelion, ay isang pangkalakalan (commercial) at kritikal na  matagumpay na Hapones na seryeng anime na nagsimulang ipalabas noong Oktubre 1995. Ang serye ay maimpluwensiya at naipalabas ng prangkisang Neon Genesis Evangelion franchise. Nanalo ito ng maraming gantimpala.
Carlos Cámara
Talambuhay
Lumipat siya sa Mehiko noong huling bahagi ng dekada 1960, kung saan lumabas siya sa telebisyon, pelikula at teatro. Gumanap siya kadalasan bilang kontrabida.
Babish Culinary Universe
Ang Babish Culinary Universe (BCU; /ˈbæbɪʃ/ BAB-ish), dating Binging with Babish, ay isang YouTube cooking channel na nilikha ni Andrew Rea (kilala rin bilang Oliver Babish), isang Amerikanong chef at filmmaker. Ito ay naglilikha ng mga recipe na matatagpuan sa mga pelikula, telebisyon, at video games sa Binging with Babish series, pati na rin ang mga tradisyonal na recipe sa Basics with Babish series. Ang unang video sa serye ay na-upload noong Pebrero 10, 2016.
Noong ika-21 ng Agosto 2006, nagsimulang mag-publish ng mga video ang Babish Culinary Universe sa YouTube, at noong Mayo 2023, umabot na sa 10.1 milyong mga subscriber ang YouTube channel ng BCU at umabot sa kabuuang 2.57 bilyong mga view ng video.
Antropolohiyang porensiko
Ang antropolohiyang pamporensiko (Ingles: forensic anthropology) ay ang paglalapat ng agham ng antropolohiyang pisikal at osteolohiyang pantao sa isang tagpuang pambatas, karaniwan pang mga kasong pangkrimen kung saan ang mga labi ng biktima ay nasa masulong nang mga kalagayan ng pagkaagnas o pagkabulok. Ang antropologong pamporensiko ay makakatulong sa pagkilala ng mga indibiduwal na namatay na ang mga bangkay ay naagnas, nabulok, nasunog, naluray, napilas o hindi na makilala. Ang pang-uring "porensiko" ay tumutukoy sa paglalapat o paggamit ng kabahaging larangan na ito ng agham sa isang hukuman ng batas.
Talacogon
Ang Bayan ng Talacogon ay isang ika-3 klaseng bayan sa lalawigan ng Agusan del Sur, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Talacogon ay nahahati sa 16 na mga barangay.
Google Calendar
Ang Google Calendar ay isang pang-web at pang-mobile na aplikasyon na nilikha ng Google. Tinuring ito na isang pagkakalendaryong elektroniko. Maari na itong gamaitin noong Abril 13, 2006, at lumabas mula sa estadong beta noong Hulyo 2009. Ang mga user o tagagamit ay kinakailangang mayroong Google Account para magamit ang Google Calendar, bagaman ang mobile app ay sinusuporta ang pagsasabay (synchronising) nito sa isang serbisyo ng isang ikatlong partidong kalendaryo (3rd party calendar).
Gawa ito sa Java at nakalisensya ang software bilang freeware. Ang pangunahing operating system ng server ay Linux.
Mga link na panlabas
Kaurian:Google
Andrei Gromyko
Si Andrei Andreyevich Gromyko (Hulyo 18 [S A.S. Hulyo 5] 1909 - Hulyo 2, 1989) ay isang pulitiko komunista Sobyet noong panahon ng Digmaang Malamig. Naglingkod siya bilang Minister of Foreign Affairs (1957-1985) at bilang Tagapangulo ng Presidium ng Supreme Soviet (1985-1988). Si Gromyko ang responsable para sa maraming mga desisyon sa patakarang panlabas ng Sobyet hanggang siya ay nagretiro noong 1988. Noong 1940s, ang mga eksperto sa Kanluran ay tumawag sa kanya na si Mr. Nyet ("Mr. No") o "Grim Grom", dahil sa madalas niyang paggamit ng Soviet veto sa ang Konseho ng Seguridad ng United Nations.
Diehard Duterte Supporters
Ang Diehard Duterte Supporters o DDS ay tawag sa kolektibo ng mga tagasuporta ng ika-16 na presidente ng Pilipinas na si Rodrigo Roa Duterte. Karamihan sa kanila ay mga bloggers, vloggers, social influencers at netizens. Madalas sila ay tinatawag ding internet trolls dahil sa pamamaraan ng kanilang pananalita at pakikipag-usap sa ibang tao online.
Juan Carlos Serrán
Si  Juan Carlos Serrán  ay isang artista sa Mehiko na ipinanganak sa Arhentina. Kilala siya sa papel na "Leandro Villanueva" sa telenobela na El noveno mandamiento. Namatay siya noong Pebrero 2, 2016 sa Mehiko dahil sa sepsis sa ganap na 4:00 ng umaga.
Mga sanggunian
Kaurian:Mga artista mula sa Mehiko
Volterra
Ang Volterra (Latin : Volaterrae) ay isang napapaderang bayan at komuna (munisipalidad) sa tuktok ng bundok sa Lalawigan ng Pisa sa rehiyon ng Toscana ng Italya. Ang kasaysayan nito ay nagsimula bago ang ika-8 siglo BK at mayroon itong malalakingeistruktura mula sa mga panahon ng Etrusko, Romano, at Medyebal.
Kasaysayan
Ang Volterra, na kilala ng mga sinaunang Etrusko bilang Velathri o Vlathri  at sa mga Romano bilang Volaterrae, ay isang bayan at komuna sa rehiyon ng Toscana ng Italya. Ang bayan ay isang Tansong Pula pinaninirahan ng kulturang Proto-Villanova, at isang mahalagang sentrong Etrusko (Velàthre, Velathri, o Felathri sa Etrusko, Volaterrae sa wikang Latin), isa sa "labindalawang lungsod" ng Ligang Etrusko.
Nang bumagsak ang Republika ng Florencia noong 1530, ang Volterra ay nasa ilalim ng kontrol ng pamilya Medici at kalaunan ay sinundan ang kasaysayan ng Dakilang Dukado ng Toscana.
Kakambal na bayan
Ang Volterra ay kakambal sa:
Nicole Tompkins
Si Nicole Tompkins (Kapanganakan: Pebrero 2 1998, Texas, Estados Unidos) ay Isang Amerikanong Aktres, taga-Pakikipagsapalaran, Artistang Boses ni Jill Valentine at Daniela Dimitrescu sa Resident Evil 8 at Resident Evil 3 remake at iba pang Pelikula teleserye at laruan na bidyo. Mayroon din na alagang pusa na si Aslan
Parangal
May parangal Mahusay mundo sa 11th Annual New York Game Awards at iba pang parangal (awards).
Mga panlabas na link
Nicole Tompkins sa Twitter
Nicole Tompkins sa Twitch
Panahon ng Nara
thumb|200px|Mga salaping metal mula sa Panahong Nara. Nagsimula ang Panahon ng Nara (奈良時代) ng Taong 710 hanggang taong 784. Si Emperador Gemmei ang unang nagtatag ng kapitolyo niya sa Nara na siyang pinagmulan ng panahong ito. Kilala din ang Nara bilang Heijo kyo.
Sa totoo lang si Emperador Gemmei ay isang babae, kung bakit HINDI siya tinawag na Emperatris ay sa kadahilanang ang titulong ito ay bansag sa mga asawa ng Emperador at walang direktang pampolitika na kontrol sa Trono ng Krisantemo. Si Gemmei ay umupo hindi bilang asawa ng emperador kundi bilang emperador mismo. Anim pa na mga Emperador ng Hapon ang sumunod sa kanya hanggang sa ilipat ni Emperador Kammu ang kapitolyo sa Nagaoka tapos sa Heian na ang bagong pangalan ng maglaon ay naging Kyoto.
Nakasentro sa mga baryo at pagsasaka ang panahon ng Nara. Maraming mga tagabaryo ang deboto ng Shintoismo na nakabase sa pagsamba sa mga espiritu ng kalikasan at ng kanilang mga ninuno o kung tawagin ay kami.
Ang pinagbasehan o suleras ng kapitolyo ng Nara ay sa lungsod ng Chang’an (Xian), ang punong lungsod ng Tsina sa ilalim ng dinastiyang Tang. Kinopya ng mga maharlikang hapones at iyong mga nasa alta sosyeday ang gawi ng Tsino, pati ang kanilang mga pagsulat na tinawag nilang kanji pati na rin ang relihiyong Budismo.
Panitikan
Sa panahon ng Nara nabuo ang unang panitikang Hapones. Ang mga kasulatang Kojiki at Nihonshoki ay maituturing na mga pampolitika na dokumento sapagkat iniuulat at pinaninindigan dito ang malawakang kapangyarihan ng mga Emperador ng Hapon sa buong bansa. Ang dalawang babasahin na ito ay ang sama-samang pagpupunyagi na korte ng imperyo na itala ang mga kaganapan at kasaysayan sa panahong ito.
Nagsimula na ding maisulat ang mga waka o mga tulang hapones ng malaman ng mga karaniwang tao kung papaano gamitin ang mga tunog ng kanji bilang pagsulat ng kanilang sariling wika. Ang mga karakter sa sulat Tsino na ginamit bilang tunog at hindi doon sa orihinal nilang kahulugan ay tinawag na manyougana. Sa pagpupunyaging ito naimbento ang dalawang uri ng pagsulat ng mga hapones ang mga kana (o kung tutukuyin ng tuwiran ay ang katakana at hiragana). Ang mga kana ang nagsilbi bilang alpabetong palatinigan (syllabary) ng mga hapones. Dahil dito nakabuo ng napakalaking koleksiyon ng mga tulang hapones na kung tawagin ay Man’yoshu.
Kasaysayan
Noong bago maitatag ang Kodigong Taiho, ang punong lungsod o kapitolyo ng Imperyo ay parating inililipat dahil naniniwala ang mga matatanda na ang lugar ng kamatayan ay isang di kaaaya-ayang lugar. Marumi kumbaga. Pero dahil sa mga reporma na isinulong noong panahon ng Asuka (Yamato) at ang pagkakaroon ng burukratisasyon ng gubyerno ay ipinirmi na ang punong lungsod ng Imperyo sa Heijokyo (Nara).
Ito ang kauna-unahang lungsod na naitatag sa Japan. Lumago ang populasyon dito ng 200,000 katao na kung tutuusin ay apat na porsyento na buong populasyon ng bansa. Sa 200,000 katao na ito, humigit-kumulang sa 10,000 katao ang nagtatrabaho para sa gubyerno.
Ang mga kaganapang pangkabuhayan at pamamahala ay namukadkad sa panahon ng Nara. Naidugtong-dugtong ng mga daan ang Nara sa mga punong-lungsod ng mga lalawigan. Naging mas mainam na din ang pangongolekta ng mga buwis. Natubog na rin ang mga barya, at umikot na ito sa mga merkado at iba pang mga pamilihang bayan.
Sa mga lalawigang labas ng Nara, ang reporma sa lupa na isinulong ni Shotoku Taishi ay hindi nagtagumpay. Sa kalagitnaan ng walong dangtaon, nabuhay na ang mga shoen o malalaking lupang pansakahan. Sa panahong ito ang shoen ang pinakamahalagang institusyon pangkabuhayan ng bansa. Nabuo ito dahil sa kagustuhan ng karamihan ng isang mas mainam na pamamahala sa mga lupang pansakahan.
Ang mga lokal na pamahalaan ay unti-unting tumatayo sa kanilang mga sariling pagpupursige. Maraming mga pampublikong tao na idineklara noong panahon ng Asuka ay iniwan ang kanilang mga lupain dahil sa buwis at humihinang polisiya ng gubyerno sa pamamahagi ng lupa. Ang mga pampublilkong tao na ito ay naging mga ronin. Karamihan sa mga pampublikong lupa na idiniklara noong panahon ng Asuka ay naging mga shoen at ang mga pampublikong tao ay nanilbihan sa mga shoen na ito.
Ang pagkakabaha-bahagi ng kapangyarihan ang nanaig sa Panahon ng Nara kahit merong mga repormang itinatag para ipanumbalik ang mga kapangyarihan sa Korte ng Imperyo.
Nanumbalik lamang ulit ang kapangyarihang pampolitika ng Imperyo ng ilipat ang kapitolyo mula Nara hanggang Nagaoka noong taong 784 at noong taong 794, sampung taon ang makalipas ay inilipat na muli ang kapitolyo sa Heiankyo'. Humigit-kumulang sa 26 na kilometro ang Heiankyo mula sa Nara. Noong ika-11 dangtaon kinilalala ang Heiankyo bilang Kyoto. Hindi na nagbago ang pangalang ito magpasahanggang ngayon.
Trento, Agusan del Sur
Ang Bayan ng Trento ay isang ika-2 klaseng bayan sa lalawigan ng Agusan del Sur, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Trento ay nahahati sa 16 na mga barangay.
Sawyer Sharbino
Si Sawyer Gregory Sharbino, ay (ipinanganak noong 1 Marso 2006 sa Lewisville, Texas), ay isang YouTuber vlogger at batang aktor, na gumanap sa mga pelikulang Stage Fright (2020), Promesas (2012) and Sisters (2019), siya ay kapatid ng mga aktres na sina Bringhton Sharbino at Saxon Sharbino.
Karera
Hunyo 2022 sa kanyang YouTube tsanel, siya ay isang Straight ally, na sumusoporta sa komunidad ng LGBT.
Belmonte Piceno
Ang Belmonte Piceno ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Fermo sa rehiyon ng Marche ng Italya na matatagpuan mga 60 km sa timog ng Ancona at mga 30 km hilaga ng Ascoli Piceno.
Ang Belmonte Piceno ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Falerone, Fermo, Grottazzolina, Monsampietro Morico, Montegiorgio, Monteleone di Fermo, Montottone, at Servigliano.
Ang nekropolis ng Belmonte Piceno
Nasa unang bahagi ng ikadalawampu siglo, si Propesor Silvestro Baglioni ay nangolekta ng mga artepakto mula sa mga libingan na natagpuan ng mga magsasaka, ngunit sa pamamagitan lamang ng mga paghuhukay ng gobyerno na isinagawa sa pagitan ng 1909 at 1911 sa nekropolis ng Colle Ete, higit sa 200 mga libing ay dinala sa liwanag, mula sa ikawalo hanggang ikalimang siglo B.K. Ang ilan sa mga ito ay may napakayamang mga natuklasan sa lubingan, na kabilang sa mga miyembro ng pinakamataas na uri ng lipunan ng komunidad.
Ang pinakamahalaga sa lahat ay ang "libingan ng Duce", isang prinsipe na inilibing sa kalagitnaan ng ikaanim na siglo BK, na may anim na dalawang gulong na karwahe at halos kumpletong armamento, na binubuo ng mga bronze disc-cuirasses, figured greaves, sibat, mga sundang, mga espada, mga ulo ng mace, at apat na helmet na bronse, dalawang taga-Corinto at dalawang Picene. Sa libing na ito, natagpuan ang dalawang sikat na bronseng hawakan na naglalarawan ng isang sundalong hoplite na may dalawang kabayong magkatabi, na tinatawag na "panginoon ng mga kabayo".
Pambansang Daambakal ng Pilipinas
Ang Pambansang Daambakal ng Pilipinas (Ingles: Philippine National Railways, dinadaglat bilang PNR) ay isang sistemang daangbakal na may-ari ng estado sa Pilipinas, na nasa ilalim ng Kagawaran ng Transportasyon (DOTr) bilang isang kabit na ahensiya. Kahit kung itinatag ito noong panahon ng kolonyalismong Espanyol, naitatag lamang noong 1984 ang kasalukuyang anyo ng PNR. Kasalukuyang nagtatakbo ito ng 479 kilometro ng riles sa pulo ng Luzon, kung saan ang mayoriya ng imprastrukturang daangbakal sa Pilipinas ay nakapuwesto. Dahil sa ito, naging magkasingkahulugan ang PNR sa sistemang daangbakal sa Pilipinas.
Isang bahagi ng lambat-lambat ng PNR, partikular na sa bahagi ng lambat-lambat nito na nakapuwesto sa Kalakhang Maynila, ay bahagi ng Sistemang Panlulan ng Matatag na Republika (SRTS), at pangkalahatang sistema ng pampublikong transportasyon sa kalakhan. Ito ay ang buhay ng lahat ng mga palingkurang riles panrehiyon sa Kalakhang Maynila, na umaabot sa mga arabal (suburb) nito at sa mga lalawigan tulad ng Laguna. Gayunpaman, ang layon ng PNR ay hindi lamang bawasan ang antas ng paninikip ng trapiko dahil sa pagtaas ng mga bilang ng mga sasakyan sa Kalakhang Maynila, kundi ring ibuklod nang mabuti ang mga importanteng lungsod sa loob ng Pilipinas at maglingkod bilang instrumento sa pambansang kabuhayan at pagpapaunlad. Gayunpaman rin, ang pag-abot ng layon na iyon ay natadtad ng problemang hinggil sa sirang imprastruktura at ng 'di-sapat na pagpondo ng pamahalaan, mga problemang inaayos sa kasalukuyang rehabilitasyon ng sistema. Ang rehabilitasyon ng PNR, na isinusulong ng mga sunud-sunod na administrasyon, ay naglalayon na hindi lamang sagutin ang mga problemang ito, pero palakaran rin ang paglago ng ekonomiya ng Pilipinas sa pamamagitan ng isang matalab na sistemang daangbakal.
Kasaysayan
Noong Hunyo 25, 1875, sa ilalim ng isang kautusan ng hari na inilabas ni Haring Alfonso XII ng Espanya, ang hiniling na Inspektor ng Mga Pampublikong Gawain ng mga Isla ng Pilipinas ay hiniling na magsumite ng isang plano ng railway system para sa Luzon. Ang plano, na isinumite limang buwan mamaya sa pamamagitan ng Don Eduardo Lopez Navarro, ay pinamagatang Memoria Sobre el Plan General de Ferrocarriles en la Isla de Luzón, at agad na naaprubahan. Ang konsesyon para sa pagtatayo ng isang riles mula sa Maynila hanggang Dagupan ay ipinagkaloob sa Don Edmundo Sykes ng Ferrocarril de Manila-Dagupan (May-Dagupan Railway), mamaya upang maging Manila Railway Company, Ltd ng London, noong Hunyo 1, 1887.
Ang Ferrocarril de Manila-Dagupan, na bumubuo ng karamihan sa Linyang Pahilaga ngayon, ay nagsimula sa pagtatayo noong Hulyo 31, 1887 sa pagbubukas ng pundasyon para sa Estasyong daangbakal ng Tutuban, at ang 195 kilometro (121 mi) na linya ay binuksan noong Nobyembre 24, 1892 Ang pagpapalawak ng network ng Philippine railway ay hindi magsisimula hanggang sa panahon ng kolonyang Amerikano, noong Disyembre 8, 1902, ang Philippine Commission ay nagpasa ng batas na nagpapahintulot sa pagtatayo ng isa pang linya ng tren, na sa kalaunan ay bumuo ng Linyang patimog. Ang karagdagang batas ay pinalaya hanggang 1909 na nagpapahintulot sa karagdagang konstruksiyon ng tren at paggamit ng mga bono ng gobyerno upang matustusan ang mga ito, at sa pamamagitan ng 1916, 792.5 kilometro (492.4 mi) ng track ay itinayo ng kumpanya, na muling inorganisa ang sarili bilang Maynila ng Bagong Kumpanya ng Railroad Jersey (MRR). Bukod sa North at South Main Lines, ang iba pang mga linya na sumasabog sa dalawang pangunahing linya ay itinayo, tulad ng mga linya sa Rosales at San Quintin, Pangasinan; San Jose at Cabanatuan, Nueva Ecija; Dau, Carmen, Floridablanca at Arayat, lahat sa lalawigan ng Pampanga, pati na rin sa loob ng US Air Base Fort Stotsenburg na naging Clark Air Base; Antipolo, Taytay, at Montalban, isang tulay sa Nielsen Field sa ngayon ay Ayala Avenue sa Makati Financial District mula sa Culi Culi (ngayon Pasay Road) Station, lahat sa Rizal; Cavite City at sa malapit na US Air Base ng Sangley Point pati na rin ang Noveleta at Naic, parehong nasa lalawigan ng Cavite; Canlubang, Santa Cruz at Pagsanjan lahat sa lalawigan ng Laguna; Batangas City at Bauan kapwa sa lalawigan ng Batangas, pati na rin ang isang linya na kumikonekta sa San Pablo City sa Laguna sa Luta (mamaya Malvar) sa lalawigan ng Batangas (Ito ay dating bahagi ng Main Line South hanggang sa isang mas maikling cut-off line na nagkokonekta sa Los Banos sa ang Santa-Cruz / Pangsanjan linya sa San Pablo ay binuksan, Port Ragay sa lalawigan ng Bicol ng Camarines Sur, at hanggang sa Tabaco mula sa Legaspi, Albay.
Noong mga 1920, ang MRR ay nagsimula sa isang pangkalahatang programa ng mga pagpapabuti bilang isang resulta ng mga sobrang operating na naipon sa halos ng dekada. Pinapayagan ang ₱ 30 milyong programa para sa extension ng serbisyo ng tren sa North Main Line mula sa Dagupan hanggang San Fernando sa La Union, ang extension ng South Main Line sa Legazpi sa Albay, at ang pagtatayo ng maraming linya ng pag-iilaw. Ang huling tren na kumukunekta sa Manila sa Bicol ay inilagay noong Nobyembre 17, 1937 at ang regular na direktang serbisyo sa pagitan ng Maynila at Legazpi ay inagurahan noong Mayo 8, 1938, at noong 1941, ang MRR ay nagpapatakbo ng 1,140.5 na kilometro (708.7 mi) ng track.
Noong Disyembre 14, 1941, sa pagsisimula ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang MRR ay inilagay sa ilalim ng kontrol ng militar ng US, at noong Disyembre 30, ang pamamahala ng MRR ay inutusan na pahintulutan ang mga pwersang militar ng US na sirain ang imprastraktura ng network, na nagreresulta sa napakalaking pinsala sa tren pasilidad at karapatan ng paraan. Kasama ng higit pang pinsala sa panahon ng pananakop ng Hapon sa Pilipinas, kung saan ang Imperial Japanese Army ay nagpapatakbo ng mga serbisyo sa isang limitadong batayan gamit ang anumang maaaring maligtas, at higit pang labanan sa Allied liberation ng Pilipinas ng pinagsamang mga pwersang Amerikano at Pilipino ng ilang taon mamaya, ang mga pinsala sa ari-arian ng riles ay umabot sa humigit-kumulang na 30 milyong dolyar. Sa pagtatapos ng digmaan, 452 kilometro lamang (281 mi) ang nagpapatakbo, higit sa lahat bilang resulta ng United States Army at ang Philippine Commonwealth Army ay gumaganap ng pansamantalang pag-aayos sa imprastraktura ng riles para sa mga layuning militar. Ang pag-aari ng MRR ay bumalik sa gubyerno ng Pilipinas noong Pebrero 1, 1946.
Kasunod ng digmaan, nakapagbawi ng MRR ang mga limitadong serbisyo, gamit ang labis na kagamitang militar at mga pagbabayad na ginawa ng United States Army at Philippine Commonwealth Army para sa paggamit ng mga pasilidad ng railway sa Pilipinas. Noong Hulyo 1, 1947, pinondohan ng isang P20 milyon na alokasyon sa rehabilitasyon na itinatabi ng gubyerno ng Pilipinas, sa paligid ng 75% ng buong network ng tren bago ang 1941 ay na-rehabilitated. Noong 1951, ang MRR na tumatanggap ng P3 milyon sa mga pondo sa reparation sa digmaan, 941.9 kilometro (585.3 mi) ng track, na kumakatawan sa 82.5% ng kabuuang network ng tren bago ang 1941, ay nagpapatakbo. Nang maglaon noong 1950s, ang MRR fleet ng mga tren ay binago mula sa singaw hanggang sa diesel engine, at ang kumpanya ay binigyan ng bagong charter sa ilalim ng Republic Act No. 4156, at naging modernong-araw na Pambansang Daambakal ng Pilipinas.
Ang mga natural na kalamidad tulad ng mga baha ng 1973 at 1975 ay nagugulo sa mga serbisyo at pinilit ang pagsasara ng maraming bahagi ng mga pangunahing linya. Noong Hulyo 23, 1979, inilabas ni Pangulong Ferdinand Marcos ang Executive Order No. 546, na nagtalaga ng Pambansang Daambakal ng Pilipinas bilang isang nakalakip na ahensiya ng Kagawaran ng Transportasyon at Komunikasyon. Noong 1988, sa panahon ng administrasyon ni Corazon Aquino, ang Linyang Pahilaga ay sarado, na may mga tren na hindi makarating sa iba't ibang probinsya sa bansa. Kahit na ang Linyang Patimog ay sarado din dahil sa mga bagyo at baha, at ang pagsabog ng Mayon Volcano noong 1993, kung saan ang agos ng abo at lava ay sumira sa linya ng tren at mga pasilidad nito. Gayunpaman, ang mga jeep, mga bus at taxi ay popular, at maraming tao ang nalipat mula sa kasalukuyang serbisyo hanggang 2009. Nang magtagumpay si Fidel V. Ramos kay Corazon Aquino, napagpasyahan niyang ibalik ang Linyang Patimog mula sa Tutuban hanggang Legaspi, na hinirang na Jose B. Dado bilang ang bagong PNR general manager at binigyan siya ng misyong iyon. Bago magretiro si Dado sa edad na animnapu't limang taon at walong buwan, pagkatapos ng paglilingkod para sa limang taon, nakapag-ulat siya ng "Mission Accomplished" kay Ramos
Ang dating administrasyon ni Gloria Macapagal-Arroyo ay aktibong nagsasagawa ng rehabilitasyon ng Pambansang Daambakal ng Pilipinas sa pamamagitan ng iba't ibang mga pamumuhunan at mga proyektong idinisenyo upang mabuhay muli ang transportasyon ng riles ng Pilipinas, sa kabila ng maraming problema na kasangkot. Ang kabuuang pagbabagong-tatag ng mga tulay at track ng tren, kabilang ang kapalit ng kasalukuyang 35-kilo (77-pound) na track na may mas bagong 50-kilo (110-pound) track ng riles at ang refurbishing ng mga istasyon, ay bahagi ng proseso ng rehabilitasyon at pagpapalawak. Noong unang Hulyo 14, 2009, ang Pangulo ng Pilipinas na si Gloria Macapagal-Arroyo ang namuno sa paglunsad ng bagong diesel multiple-units ng Pambansang Daambakal ng Pilipinas. Bilang bahagi ng bagong imahe nito, isang bagong pangalan ng brand, PNR Filtrack ay naidagdag at isang bagong PNR logo ay inilunsad hanggang sa ang nagwawalang administrasyon ay nagpasya na ibalik sa orihinal na logo.
Ang tulay ng San Cristobal sa Calamba, Laguna ay itinayong muli noong Mayo, 2011. Ang serbisyo ng tren sa Bicol Express ay inagurahan noong Hunyo 29, sa isang paglalayag sa pagitan ng Maynila at Naga City kasama ang return trip pabalik sa terminal sa Hulyo 1. ay nasira ng pagbagsak ng dike sa Malaguico, Sipocot. Ito ay natuklasan bago sumailalim ang tren at kinumpuni. Ang naibalik na serbisyong intercity ng Bicol Express ay ibinibigay sa araw-araw, karamihan ay tumatakbo sa gabi.
Mga operasyon at serbisyo
Ang PNR ay kasalukuyang nagpapatakbo sa lugar ng Manila metropolitan at sa probinsya ng Laguna. Ang kasayasan ng PNR ay nagpatakbo sa mga lalawigan ng Bulacan, Pampanga, Tarlac, Nueva Ecija, Pangasinan at La Union sa Linyang Pahilaga, at Batangas, Naic, Lungsod ng Kabite, Carmona, sa lalawigan ng Kabite pati narin sa Pagsanjan, Rodriguez (dating Montalban), Taytay at Antipolo sa lalawigan ng Rizal, sa Linyang Patimog.
Metro Commuter Line
Ang Metro Commuter (na kilala rin sa natitirang aktibong serbisyo na MSC o Metro South Commuter), na dating tinatawag na Commuter Express (din Commex), ay nagsisilbi bilang commuter rail service para sa Kalakhang Maynila, na umaabot hanggang sa timog bilang Calamba City, Laguna. Ang PNR ay gumagamit ng mga GE na mga tren tulad ng 900 Class, 2500 Class, at 5000 Class hatak sa Commex passenger cars pati na rin ang bagong procured 18 (3 car train, 6 set) Hyundai Rotem DMUs at KiHa 52 para sa serbisyong ito. Ang mga 203 series EMU ay ginagamit din para sa Metro Commuter.