Paanong_Naging_Ligtas_Kainin_ang_Lansones
Pagpapaliwanag
Ayon kay Dean S. Fansler, PhD:"Ang punong lansones (Lansium domesticum) ay isang maliit na puno na nagmula sa Malaysia, kung saan malawakang itinatanim dahil sa kanyang prutas na may pagkakahawig sa isang dilaw na pruno (mula sa salitang E. Ind. na lansa). Ito ay hindi katutubo sa Pilipinas at malamang na dinala ng mga Malay sa mga isla ng Pilipinas noong panahon ng prehistorya. Mayroong isang kwento tungkol sa lansones na nagmula sa mga Tagalog ng Lalawigan ng Laguna, kung saan ipinapakita ang pagkakaugnay ng etymology sa pagitan ng lansones at lason (Tag. para sa 'poison'). Sa Pampango naman, ang salitang 'lason' ay nagpapahiwatig din ng 'poison.' Ang salitang 'lason' ay nagmula sa salitang Malay na 'rachūn,' marahil sa pamamagitan ng Sulu lachūn. Sa kabuuan, ang punong lansones ay hindi katutubo sa Pilipinas at may mga konotasyon sa salitang 'lason' sa ilang mga wikang Pilipino."Aniya, may dalawang pang bersyon ang kwento kung paanong naging ligtas ang lansones. Ang una ay naibahagi sa sanaysay ni Manuel Gallego ng San Antonio, Nueva Ecija. "Maraming daang taon na ang nakakaraan, nang ang Luzon ay wala pang naninirahan, si Bathala, ang aming panginoong diyos, ay naiinggit kay Laon, ang diyos ng mga Bisaya, dahil marami itong mga alipin, samantalang ang kaharian ni Bathala ay tuyong disyerto lamang. Nasa kapangyarihan ni Bathala na lumikha ng mga tao, ngunit hindi ang pagkain para sa kanila. Kaya't humingi siya ng payo kay Diwata, ang panginoong diyos ng uniberso. Sinabi ni Diwata kay Bathala na kinabukasan ay magpapadala siya ng isang anghel sa mundo na may mga buto na ipapantanim. Naisakatuparan ang pangako, at isinabog ni Bathala ang mga buto sa buong Luzon. Sa loob ng maikling panahon, ang isla ay puno ng mga puno at halaman, at handa na para sa pamumuhay ng mga tao. Kaya't lumikha si Bathala ng mga ninuno ng mga Tagalog na sina Adan at Eba. Kahit na pinagbabawalang kainin ang berdeng prutas ng isang halaman, hindi sumunod sina Adan at Eba at kinain ito. Bilang parusa, sila ay nabigyan ng lason at nagkasakit. Hindi sila namatay, ngunit dahil sa kanilang karanasan, binigyan nila ng pangalan na 'lason' ang halamang iyon. Sa kabila ng kanilang kasalanan, nanalangin sina Adan at Eba para sa tawad ng Diyos. Sa utos ni Diwata, pinatawad ni Bathala ang mga kriminal; ngunit nanatiling nakalalason pa rin ang halamang 'lason.' Upang alisin ang nakakamatay na katangian nito, nagpadala ang Diyos ng isang anghel sa mundo. Nag-iwan siya ng mga bakas ng kanyang mga kuko sa ibabaw ng bawat buto ng lason, at hanggang ngayon ay makikita pa rin ang mga bakas na iyon. Matapos ito, binago na ang pangalan ng halaman mula sa 'lason' hanggang sa 'lanzon,' ang pangalan na ginamit simula noon."Ang isa pang bersyon naman ay naisanaysay ni Eulogio Benitez ng Pagsanjan. Ganito naihabi ang kwento: Ang maliit na bayan ng Paete, sa timog at kanlurang baybayin ng Laguna de Bay, ay nagpoprodukto ng mas maraming lansones kaysa sa anumang ibang bayan sa lalawigan. Araw-araw ay dumadaong sa kanyang mga pampang ang mga barkong naghahatid ng mga prutas na nagpasikat sa kanya. Sa simbahan ng bayang ito ay makikita pa rin ang larawan ng ina ng Diyos, ang Birhen Maria, na nagpapakita sa kanyang anak.