cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espanya
Mga Wika
Sa Katalunya, ang Wikang Aranes (aranés), isang lokal na diyalekto ng wikang Oksitano, ay ipinahayag na kasamang wikang opisyal ng Katalan at Kastila simula noong 2006. Ito ay sinasalita lamang sa comarca ng Val d'Aran ng halos 6,700 tao. Ang iba pang minoryang wikang Romanse, bagama’t hindi opisyal, ay may natatanging pagkilala, gaya ng pangkat Astur-Leones (Asturiano, asturianu; tinatawag ding "bable", sa Asturias at Leones, llionés, sa Castilla at León) at Aragones (aragonés) sa Aragon.
Tornareccio
Kasaysayan
Ang lugar sa paligid ng Tornareccio na katabi ng Bundok Pallano ay pinaninirahan na mula noong Paleolitiko, mga 20,000 taon na ang nakalilipas. Ang unang nakasulat na dokumento na nagbabanggit ng Tornareccio ay nagsimula noong 829, nang ito ay nasa ilalim ng pamumuno ng Abadia ng Farfa.
Joy (mang-aawit)
Si Park Soo-yeong (박수영, ipinanganak Setyembre 3, 1996), na mas kilala sa kanyang pangalang entablado na Joy (조이), ay isang artista at mang-aawit mula sa Timog Korea. Siya ay kasapi ng bandang puro kababaihan na Red Velvet. Maliban sa mga aktibidad ng grupo, bumida si Joy sa iba't ibang Koreanovela, tulad ng The Liar and His Lover (2017) at Tempted (2018).
Espanya
Mga Wika
Sa nagsasariling lungsod ng Espanya sa Hilagang Aprika na Melilla, ang Riff Berber ay sinasalita ng may katamtamang bahagi ng populasyon. Sa mga lugar panturista ng baybaying Mediteraneo at sa mga pulo nito, ang Ingles at Aleman ay malawak na sinasalita ng mga turista, mga naninirahang banyaga, at mga manggagawa sa turismo.
Edukasyon
Ang pang-estadong edukasyon ng Espanya ay libre at sapilitan mula sa edad na 6 hanggang 16. Ang kasalukuyang sistemang pang-edukasyon ay itinatag ng batas pang-edukasyon ng 2006, ang LOE (Ley Orgánica de Educación), o Batayang Batas ng Edukasyon.
Joy (mang-aawit)
Kamusmusan
Noong siya ay bata pa lamang, interesado si Joy sa modernong trot music, at naimpluwensyang maging mang-aawit pagkatapos matanggap ang papuri para sa kanyang pag-awit ng bandang Korean rock na Cherry Filter na pinamagatang Flying Duck sa panahon ng pagdiriwang ng elementarya. Si Joy ay nag-audition at ipinakilala sa S.M. Global Auditions ng SM Entertainment sa Seoul noong 2012. Nagsasanay siya sa ilalim ng ahensiya sa loob ng dalawang taon, sa panahong iyon ay binigyan siya ng isang vocal coach ng bagong pangalang panentablado na "Joy".
Espanya
Relihiyon
Ang Katolisismong Romano ay naging pangunahing relihiyon ng Espanya sa mahabang panahon, at bagama’t wala na itong opisyal na posisyon sa batas, sa lahat ng pampublikong paaralan sa Espanya, ang mga mag-aaral ay kinakailangang pumili ng klase sa relihiyon o sa etika, at ang Katolisismo lamang ang tanging relihiyong opisyal na itinuturo. Ayon sa isang pag-aaral noong Abril 2014 ng Sentrong Kastila para sa Pananaliksik sa Pakikipagkapwa-Tao (Spanish Centre for Sociological Research), halos 69% ng mga Kastila ang nagsabing sila’y Katoliko, 2% ang ibang pananampalataya, at halos 26% na ang nagsabing wala silang relihiyon (9.4% ng kabuuan ay mga ateista). Karamihan sa mga Kastila’y hindi regular na sumasama sa mga gawaing panrelihiyon. Sinabi rin ng parehong pag-aaral na mula sa mga Kastilang nagsabing may relihiyon sila, 59% nito ay bibihira o hindi pumupunta sa simbahan, 15% nama’y pumupunta sa simbahan paminsan-minsan sa isang taon, 8% paminsan-minsan sa isang buwan, at 14% tuwing Linggo o maraming beses kada linggo.
Joy (mang-aawit)
Personal na buhay
Noong Pebrero 2015, si Joy ay nagtapos sa School of Performing Arts Seoul. Siya rin ay mayroong dalawang nakakabatang kapatid na babae.
Espanya
Relihiyon
Nagkaroon na rin ng apat na Kastilang Santo Papa, sina Damasus I, Calixtus III, Alexander VI at Benedict XIII. Naging mahalagang labang pangkaisipan ang mistisimong Kastila kontra sa Protestantismo sa pangunguna ni Teresa ng Ávila, isang repormistang madre. Ang Lipunan ni Hesus (Society of Jesus) ay itinatag ni Ignacio ng Loyola.
May 1,200,000 kasapi ang mga simbahang Protestante. Mayroon namang halos 105,000 Saksi ni Jehova. Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw ay tinatayang may 46,000 tagasunod sa 133 kongregasyon nito sa lahat ng rehiyon sa bansa at may templo sa Distrito Moratalaz ng Madrid.
Isang pag-aaral na isinagawa ng Unión de Comunidades Islámicas de España ang nagpapakita na may halos 1,700,000 mananampalatayang Muslim ang nananahan sa Espanya nitong 2012, na kumakatawan sa 3-4% ng buong populasyon ng Espanya. Ang malaking bahagdan nito ay binubuo ng mga migrante at mga angkang orihinal na nagmula sa Maruekos at sa ibang mga bansang Aprikano. Higit sa 514,000 (30%) nito ang may pagkamamamayang Kastila.
Ang Judaismo ay maituturing na hindi umiiral sa Espanya mula noong pagpapatalsik noong 1492 hanggang noong ika-19 na dantaon, kung kalian muling pinayagan ang mga Hudyo na pumasok sa bansa. Sa kasalukuyan, may humigit-kumulang 62,000 Hudyo sa Espanya, o 0.14% ng kabuuang populasyon. Karamihan ay mga nagmula sa nakaraang dantaon, habang ang iba ay mga inanak ng naunang mga Hudyong Kastila. Halos 80,000 Hudyo ang maituturing na nanahan sa Espanya bago ang Inkisisyong Kastila.
Palakasan
Bagama't marami nang uri ng futbol ang nalaro sa Espanya mula pa noong panahon ng mga Romano, ang palakasan o isport sa Espanya ay matagal nang dominado ng estilong Ingles na futbol o association football mula pa noong unang bahagi ng ika-20 dantaon. Ang Real Madrid C.F. at FC Barcelona ay dalawa sa mga pinakamatatagumpay na mga koponang futbol sa buong mundo. Ang pambansang koponang futbol ng bansa'y nagwagi sa Kampeonatong Futbol Europeo ng UEFA (UEFA European Football Championship) noong 1964, 2008 at 2012, at sa Kopang Pandaigdig ng FIFA (FIFA World Cup) noong 2010, at siyang unang koponang nagwagi ng tatlong sunud-sunod na torneong internasyonal.
Ang mga larong basketbol, tenis, cycling, handball, futsal, motorcycling, at nitong huli, Formula One, ay mahahalaga rin dahil sa pagkakaroon ng mga kampeong Kastila sa lahat ng mga disiplinang ito. Ngayon, ang Espanya ay isang pangunahing powerhouse sa palakasan sa daigdig, lalo na mula noong Palarong Olimpiko sa Tag-init 1992 (1992 Summer Olympics) na ginanap sa Barcelona, na nagpataas ng interes sa palakasan sa bansa. Ang industriya ng turismo ay nagbunsod sa pagpapaunlad ng mga imprastraktura sa palakasan, lalo na sa mga palakasan sa tubig, golf at skiing.
Si Rafael Nadal ay ang nangungunang Kastila manlalaro ng tenis at nagwagi na ng maraming titulong Grand Slam kasama na ang isahang laro sa mga lalaki (men's singles) ng Wimbledon 2010. Sa hilagang Espanya, ang laro ng pelota ay napakapopular. Si Alberto Contador ay ang nangungunang siklistang Kastila at nagwagi na ng maraming titulong Grand Tour kabilang ang dalawang titulong Tour de France.
Mga tala
<references group="lower-alpha"/>
Mga sanggunian
''Maliban kung tuwirang tutukuyin, ang lahat ng mga sanggunian ay orihinal na nakasulat sa wikang Ingles. Isinalin ang mga bahagi ng pinagkunang pahinang web batay sa konsepto at pagkakaunawa ng mga sumulat ng artikulo.''
Lee Young-jin
Si Lee Young-jin (binabaybay din bilang Rie Young-zin; ipinanganak 24 Pebrero 1981) ay isang modelo na naging artista na mula sa Timog Korea. Lumabas siya sa pelikulang Dear Dolphin.
Dikya
Ang dikya ay isang uri ng hayop sa dagat na nakasasanhi ng pangangati kapag nadikit sa balat ng tao. Mala-gulaman ang katawan na may galamay ng hayop pantubig na ito. Binabaybay din itong dikiya, at kilala bilang jellyfish sa Ingles. Sa larangan ng soolohiya, tinatawag na "payong" ang katawan ng isang dikya.
Labintatlong Martir ng Kabite
Ang Labintatlong Martir ng Cavite (Trece mártires de Cavite) ay ang mga Pilipinong manghihimagsik sa Cavite sa binaril sa bayan ng Cavite noong Setyembre 12, 1896, dahil sa kanilang pagkasangkot sa Katipunan noong panahon ng paghihimagsik ng Pilipinas laban sa Espanya. Isinunod bilang paggunita sa kanilang ala-ala ang lungsod ng Trece Martires sa lalawigan ng Cavite.
Ang Sabwatan
Bago mabunyag ang Katipunan, binabalak na ni Emilio Aguinaldo na lusubin ang arsenal ng mga Kastila sa Moog ng San Felipe sa bayan ng Cavite, at nag-atas siya sa ibang Katipunero na maghikayat ng sapat na bilang ng kalalakihan upang makubkob nila ang naturang kuta. Ginanap ang kanilang pagpupulong sa bahay ni Feliciano Cabuco.
Nagkasundo sina Aguinaldo at mga Katipunero na bibigyan nila ng armas ang mga nakakulong sa bilangguan ng lalawigan na siyang pinagtatrabaho sa moog. Ang tungkuling maghikayat ng mga bilanggo ay ibinigay kay Severino Lapidario na siyang bantay ng bilangguan. Si Luís Aguado ang magbibigay ng salapi kay Lapidario upang bumili ng mga armas.
Batay sa kanilang plano, magpapaputok mula sa bodega ni Maximo Inocencio bilang hudyat ng simula ng pag-aaklas. Ang iba pang lider ng pag-aaklas ay sina Victoriano Luciano III, Agapito Conchu, Hugo Perez, Pablo Jose, Marcos Jose, at Juan Castañeda. Nakatakdang magsimula ang himagsikan noong Setyembre 1.
Noong Agosto 26, nakatanggap ng liham si Aguinaldo mula kay Andres Bonifacio na nagsasabi na nagpasiya ang mga Katipunerong nagpulong sa Balintawak noong Agosto 24 na simulan ang himagsikan sa ika-30 ng Agosto, na ang magiging hudyat ay ang pagpapadilim sa Bagumbayan (ngayo'y Luneta). Sa araw ding iyon, sinugod ni Bonifacio at ng kaniyang mga tauhan ang imbakan ng pulbura ng mga Kastila sa San Juan del Monte. Nang araw ding iyon, nagdeklara ng batas militar ang pamunuang Kastila sa buong lalawigan ng Maynila at mga karatig lalawigan ng Cavite, Laguna, Batangas, Bulacan, Pampanga, Tarlac at Nueva Ecija.
Napag-alaman ni Aguinaldo ang pagdeklara ng batas militar sa isa pagpupulong kasama ang gobernador ng lalawigan na si Fernando Pargas noong umaga ng Agosto 31, 1896. Dagling nagtungo si Aguinaldo sa kamiserya ni Eugenio Cabezas upang sabihan na ipag-alam kay Lapidario na wala na silang panahon at kailangan na nilang mag-aklas. Si Cabeza ang nagsama kay Lapidario sa planong pag-aaklas.
Ngunit hindi sang-ayon si Cabezas na simulan ang himagsikan noong Agosto 31, dahil nais pa niya itong talakayin ng husto. Nagpasiya silang ipagpaliban ang pagsugod sa Setyembre 3. Subalit, napag-alaman ng mga Kastila ang naturang plano mula sa isang mananahi na si Victoriana Sayat at agarang napaaresto sina Lapidario, de Ocampo at Aguado. Ang tatlo'y incommunicado sa lantsang Ulloa at sinailalim sa interogasyon. Hinihinalang sila'y tinortyur.
Habang naghihintay ng paglilitis, nagtangkang magpatiwakal si de Ocampo sa paglalaslas ng kaniyang tiyan gamit ang basag na salamin. Gayumpaman siya'y isinama pa rin sa sinampahan ng kaso sa isang hukumang militar na naglabas ng hatol noong Setyembre 11 na sila'y nagkasala matapos lamang ng apat-na-oras na paglilitis.
Sa ganap na 12:45 n.h. nang sumunod na araw (Setyembre 12, 1896), ang labintatlong manghihimagsik ay inilibas sa kanilang mga piitan at dinala sa Plaza de Armas sa labas ng Moog ng San Felipe at binaril. Ang kanilang mga bangkay ay inilibing sa iisang hukay sa sementeryong Katoliko sa bayan ng Caridad (ngayo'y bahagi na ng lungsod ng Cavite).
Kalaunan, ang mga katawan nina Maximo Inocencio, Victoriano Luciano III, Francisco Osorio, Luis Aguado, Hugo Perez, Jose Lallana at Antonio San Agustin ay hinukay at inilibing muli. Samantalang walang kumuha ng mga katawan nina Agapito Conchu, Maximo Gregorio, Alfonso de Ocampo, Eugenio Cabezas, Feliciano Cabuco at Severino Lapidario ay nanatili sa naturang hukay.
Pagpaparangal
Noong 1906, isang bantayog ang itinayo sa ala-ala ng labintatlo na binansagang Trece Martires o Labintatlong Martir sa distrito ng San Roque sa bayan ng Cavite sa bungad ng lansangan ng San Roque. Inilibing ng kanilang mag-anak sa paanan ng bantayog ang kanilang mga labî.
Noong Mayo 24, 2004 isang bagong bantayog ang pinasinayaan sa Trece Martires malapit sa bulwagang lungsod.
Kabundukan ng Cordillera
The Kabundukan ng Cordillera ay isang malawak na bulubundukin sa gitnang hilaga ng pulo ng Luzon, sa Pilipinas. Matatagpuan dito ang mga lalawigan ng Benguet, Abra, Kalinga, Apayao, Mountain Province, Ifugao, at ang Lungsod ng Baguio, na nasa lalawigan ng Benguet. Noong panahon ng pananakop ng mga Kastila, ang buong kabundukan ay tinatawag na Nueva Provincia (Bagong Lalawigan).
Hail
Ang hail ay isang uri ng presipitasyon na binubuo ng mga tipak-tipak na yelo. Ang mga hailstone ay ay karaniwang binubuo ng yelo at may sukat na sa pagitan ng 5 at 50 milimetro sa dayametro, na ang mas malalaki pang bato ay galing sa matitinding thunderstorms.
Panghalina
Ang panghalina ay isang pamalit o panghalinhin sa orihinal na nagsisilbing panghalina at panlinlang. Tinatawag din itong dikoy (mula sa decoy sa Ingles), pangati, o pain, katulad ng bulating pamain para sa mga isda.
Hail
Ang hail ay palaging binubuo ng cumulonimbus (thunderclouds), karaniwan sa harap ng isang storm system, at binubuo ng transparent na yelo o salit-salit na tapal ng transparent at translucent na yelo na halos 1 mm ang kapal. Ang mga mliliit na hailstone ay hindi hihigit sa 5 mm ang dayametro. Hindi katulad ng ice pellets, sila ay patung-patong at maaaring hindi pantay-pantay at buo.
Pagbubuo ng Hail
left|thumb|Isang malaking hailstone, halos 6 cm ang kapal. Ang hail ay namumuo sa condensation nuclei katulad ng alikabok, mga kulisap, o ice crystals, na kapag naging supercooled, ang tubig naninigay sa contact. Ang mga hailstone ay karaniwang mula sa laki ng isang munggo hanggang sa laki ng isang golfball. Sa mga ulap na naglalaman ng maraming supercooled na water droplets, ang mga ice nuclei na ito ay lalaki nang lalaki. Kung ang mga hailstone ay lumaki na nang husto, ang latent heat na nilalabas ng patuloy na paninigas ay maaaring makapagpatunaw ng outer shell ng hailstone. Ang paglaki na sumusunod ay mas mapapadali dahil pinapayagan ng tubig na outer shell ang bato na makipagsanib sa iba pang mga maliliit na hailstone. Ang hagin naman ang humahawak sa hail habang dinadala nito. Habang ang prosesong ito ay umuulit, ang hail ay mas lumalaki. kapag ang hail ay naging malaki nang husto na ng updraft ng bagyo, ito ay malalaglag na galing sa ulap. Kapag ang hailstone ay kinalahati, mga serye ng concencretic rings, katulad ng sa isang sibuyas, ay makikita. ang mga bilog na iyon ang nagpapakita kung ilang baeses ang hail na ito ay umakyat-baba sa ulap.
Art Tatum
Si Arthur "Art" Tatum, Jr. (, 13 Oktubre 1909 – 5 Nobyembre 1956) ay isang Amerikanong jazz pianist at birtuoso na may kahanga-hangang kakayahang tumugtog sa kabila ng pagiging halos bulag mula sa kapanganakan.
Si Tatum ay itinuturing na isa sa pinakadakilang pyanista sa kasaysayan ng jazz at siya ay isang pangunahing impluwensiya para sa mga susunod na henerasyon ng mga jazz pianist. Kilala rin siya para sa pagkasikot at bilis ng kanyang paglalaro, na nagtatag ng bagong pamantayan para sa birtuosidad ng jazz piano. Nagsulat ang kritikong si Scott Yanow, "Ang maliliksing reflexes at walang-hanggang imahinasyon ni Tatum ay nagpanatili sa kanyang mga improvisasyon na puno ng sariwa (at minsan maka-kinabukasang) mga ideya na nagpauna sa kanya sa kanyang mga kontemporaryo ... hanggang ngayon, ang mga rekording ni Art Tatum ay may abilidad pang takutin ang mga modernong pyanista."
Buhay at Karera
Para sa isang napakadakilang musikero, kaunting-kaunti lamang ang nailathalang impormasyon tungkol sa kanyang buhay. Isang kumpletong talambuhay lang ang nailathala, ang Too Marvelous for Words, ni James Lester. Nakipagpanayam si Lester sa mga kontemporaryo ni Tatum para sa aklat at gumuhit mula sa mga artikulong inilathala tungkol sa kanya.
Maaagang taon
Ipinanganak si Tatum sa Toledo, Ohio. Ang kanyang ama, si Arthur Tatum, Sr., ay isang gitarista at elder sa Grace Presbyterian Church, kung saan ang kanyang ina, si Mildred Hoskins, ay isang pyanista. Dalawa ang kanyang kapatid, sina Karl at Arlene. Mula sa pagkabata, may sakit siyang cataracts na nagpabulag sa isa niyang mata at limitadong paningin sa kabila. Ilang surgical procedures ay bahagyang nagpabuti sa kundisyon ng kanyang mata ngunit ilan sa mga benepisyo ay bumaligtad noong siya ay inatake sa 1930 sa edad na 20.
Isang child prodigy na may perfect pitch, nag-aral si Tatum ng uwido, nakapagpili ng mga awit pangsimba sa edad na tatlo, nag-aaral ng mga tugtugin mula sa radyo at kumokopya ng mga piano-roll recordings ng kanyang ina. Sa isang panayam ng Voice of America, tinanggi niya ang mitong diumanong nakakapagtugtog siya ng piano roll para sa dalawang piyanista. Nakabuo siya ng kamangha-manghang mabilis na estilong pagtugtog, ng may perpektong katumpakan. Bilang bata, sensitibo rin siya sa intonation ng piano at siniguradong madalas itong nakatono. Bagaman ang pagtugtog ng piano ay ang pinakahalatang pagpapairal ng kanyang mga pisikal at mental na kasanayan, mayroon rin siyang ensiklopedikong memorya ng mga istatistikang Major League Baseball.
Noong 1925, lumipat si Tatum sa Columbus School for the Blind, kung saan siya nag-aral ng musika at braille. Pagkaraan, nakipag-aral siya ng piano kina Overton G. Rainey sa Jefferson School o sa Toledo School of Music. Si Rainey, na may limitadong paningin sa mata, ay malamang nagturo kay Tatum sa tradisyong klasikal, sapagkat hindi nag-improvise si Rainey at pinapinigil ang kanyang mga estudyante na tumugtog ng jazz. Noong 1927, nagsimulang tumugtog si Tatum sa Toledo radio station WSPD bilang 'Arthur Tatum, Toledo's Blind Pianist', sa mga intermisyon sa Ellen Kay's shopping chat program at madaling nagkaroon ng kanyang sariling programa. Sa edad ng 19, nakapaglaro si Tatum sa lokal na Waiters' and Bellmens' Club. Nang kumalat ang tungkol kay Tatum, ang mga pambansang musikerong dumaraan sa Toledo, kabilang sina Duke Ellington, Louis Armstrong, Joe Turner at Fletcher Henderson, ay dumalaw upang pakinggan ang kahanga-hangang pyanista.
Karera sa Musika
Kumuha si Tatum ng inspirasyon mula sa mga pyanistang sina James P. Johnson at Fats Waller, na naging halimbawa ng estilong stride piano, at mula sa mas "moderno" na si Earl Hines, anim na taong nakatatanda sa kanya. Itinuring ni Tatum si Waller bilang kanyang pangunahing impluwensiya, ngunit ani pyanistang si Teddy Wilson at saxophonist na si Eddie Barefield, "Ang paboritong jazz pianist ni Art Tatum ay si Earl Hines. Binibili niya ang lahat ng mga rekord ni Earl at nag-improvise sa kanila. Nilalaro niya ang rekording at pinag-improvise niya ang pagtugtog ni Earl ..... Siyempre, kapag narinig mong maglaro si Art, wala ka nang maririnig kundi si Art. Pero nakuha niya ang kanyang mga ideya mula sa estilong pagtugtog ni Earl – ngunit 'di ito kailanman nalaman ni Earl." Isang pangunahing pangyayari sa kanyang napakabilis na pag-unlad ay ang kanyang paglitaw sa isang cutting contest noong 1933 sa Morgan's bar, New York City. Kasama rito sina Fats Waller, James P. Johnson and Willie "The Lion" Smith. Itinanghal ang mga pyesang Harlem Strut at Carolina Shout ni Johnson, at ang Handful of Keys ni Fats Waller. Nagwagi si Tatum nang tugtugin niya ang kanyang Tea for Two at Tiger Rag, sa tanghal na itinuring na pinakahuli sa kasaysayan ng stride piano. Si James P. Johnson, sa paggunita tungkol kay Tatum pagkatapos, ay nagsabi, "Nang itugtog ni Tatum ang Tea For Two nang gabing iyon, marahil iyon ang unang pagkakataon kong marinig itong tunay na itinugtog." Ang pag-angat ni Tatum's ay makasaysayan dahil nagwagi siya sa elitistang kumpetisyon at nagwakas sa stride era. Hindi siya muli hinamon hanggang ang stride specialist na si Donald Lambert ay nagsimula ng di-seryosong pagpapangagaw sa kanya.
Nagtrabaho muna si Tatum sa Toledo at Cleveland, at pagkatapos sa New York sa Onyx Club nang ilang buwan; ni-rekord niya ang kanyang unang apat na solo sides sa Brunswick label noong March 1933. Bumalik siya sa Ohio kung saan tumugtog siya sa American midwest - Toledo, Cleveland, Detroit, Saint Louis at Chicago - noong mid-1930s at tumugtog sa Fleischman Hour radio program, hosted ni Judy Vallee noong 1935. Naglaro din siya ng stints sa Three Deuces sa Chicago, at sa Los Angeles ay tumugtog sa The Trocadero, sa Paramount, at sa Club Alabam. Sa 1937, bumalik siya sa New York kung saan nagpakita siya sa mga klab at tumugtog sa mga pambansang programang panradyo. Sa susunod na taon nag-embarka sa Queen Mary papunta sa England kung saan siya naglibot, tumutugtog ng tatlong buwan sa Ciro's Club, pag-aari ng bandleader na si Ambrose. Sa late 1930s bumalik siya sa pagtugtog at pagrekord sa Los Angeles at New York.
1940s
Noong 1941, nag-rekord si Tatum ng dalawang sesyon para sa Decca Records kasama ang mang-aawit na si Big Joe Turner, ang una dito na nagsama sa Wee Wee Baby Blues, na nakakuha ng pambansang popularidad. Dalawang taon pagkatapos, nanalo ni Tatum ang unang jazz popularity poll ng Esquire Magazine. Marahil sa paniwalang limitado ang mga nakikinig sa solo piano, bumuo si Tatum ng trio sa 1943 kabilang ang gitaristang si Tiny Grimes at bassistang si Slam Stewart, na may perfect pitch na nagbigay sa kanya ng kakayahang sundan ang mga iskursyon ni Tatum. Eksklusibong nag-rekord si Tatum sa trio ng halos dalawang taon, ngunit bumalik sa solo piano noong 1945. Bagaman isinamba si Tatum ng karamihang musikerong jazz, bumaba ang kanyang katanyagan sa gitna hanggang huling forties sa pagsikat ng bebop - isang kilusang hindi niyakap ni Tatum.
Sa dalawang huling taon ng kanyang buhay, regular ang pagtugtog ni Tatum sa Baker's Keyboard Lounge sa Detroit, kasama ang huli niyang publikong tanghal sa Abril 1956. Bago ito, personal na pinili at binili ni Tatum para kay Clarence Baker ang Steinway piano sa Baker's, na nahanap sa isang New York showroom, at inilipat sa Detroit.
Pagpanaw
Pumanaw si Art Tatum sa Queen of Angels Medical Center sa Los Angeles, California dulot ng mga kumplikasyong uremia (epekto ng kidney failure). Una siyang inilibing sa Angelus Rosedale Cemetery sa Los Angeles, ngunit inilipat sa Great Mausoleum ng Glendale's Forest Lawn Cemetery noong 1991. Nilagpasan siya ng kanyang asawa, si Geraldine Tatum. Pumanaw si Geraldine noong May 4, 2010 sa Los Angeles, at inilibing sa tabi ni Art sa Forest Lawn Cemetery.
Estilo
Tatum built upon stride and classical piano influences to develop a novel and unique piano style. He introduced a strong, swinging pulse to jazz piano, highlighted with spectacular cadenzas that swept across the entire keyboard. His interpretations of popular songs were exuberant, sophisticated, grandiose and intricate. Jazz soloing in the 1930s had not yet evolved into the free-ranging extended improvisations that flowered in the bebop era of the 1940s, 1950s and beyond. But jazz musicians were beginning to incorporate improvisation while playing over the chord changes of tunes, and Tatum was a leader in that movement. He sometimes improvised lines that presaged bebop and later jazz genres, although generally not venturing far from the original melodic line. Tatum embellished melodic lines, however, with an array of signature devices and runs that appeared throughout his repertoire. As he matured, Tatum became more adventurous in abandoning the written melody and elongating his improvisations.
Tatum's unique sound was attributable to his harmonic inventiveness as well as technical prowess. He was an innovator in reharmonizing melodies by changing the supporting chord progressions or by altering the root movements of a piece. This technique casts a familiar theme in a fresh light and gives the music an unexpected quality. Many of his harmonic concepts and larger chord voicings (e.g., 13th chords with various flat or sharp intervals) were well ahead of their time in the 1930s (except for their partial emergence in popular songs of the jazz age) and they would be explored by bebop-era musicians a decade later. He worked some of the upper extensions of chords into his lines, a practice which was further developed by Bud Powell and Charlie Parker, which in turn was an influence on the development of 'modern jazz'. Tatum also pioneered the use of dissonance in jazz piano, as can be heard, for example, on his recording of "Aunt Hagar's Blues", which uses extensive dissonance to achieve a bluesy effect. In addition to using major and minor seconds, dissonance was inherent in the complex chords that Tatum frequently used.
Tatum could also play the blues with authority. Pianist Jay McShann, not known for showering compliments on his rivals said "Art could really play the blues. To me, he was the world's greatest blues player, and I think few people realized that." His repertoire, however, was predominantly Broadway and popular standards, whose chord progressions and variety better suited his talents. His approach was elaborate, pyrotechnic, dramatic and joyous. His protean style combined stride, jazz, swing, boogie-woogie and classical elements, while the musical ideas flowed in rapid-fire fashion. Benny Green wrote in his collected work of essays, The Reluctant Art, that "Tatum has been the only jazz musician to date who has made an attempt to conceive a style based upon all styles, to master the mannerisms of all schools and then synthesize those into something personal." He was playful, spontaneous and often inserted quotes from other songs into his improvisations. Tatum was not inclined toward understatement or expansive use of space. He seldom played in a simplified way, preferring interpretations that displayed his great technique and clever harmonizations. When jazz pianist Stanley Cowell was growing up in Toledo, his father prevailed upon Tatum to play piano at the Cowell home. Stanley described the scene as, "Tatum played so brilliantly and so much . . . that I thought the piano was gonna break. My mother left the room . . . so I said 'What's wrong, Mama?' And she said 'Oh, that man plays too much piano. A handful of critics, notably Keith Jarret, have complained that Tatum played too many notes or was too ornamental or was even 'unjazzlike'. Jazz critic Gary Giddins opined, "That is the essence of Tatum. If you don't like his ornament, you should be listening to someone else. That's where his genius is."
From the foundation of stride, Tatum made great leaps forward in technique and harmony and he honed a groundbreaking improvisational style that extended the limits of what was possible in jazz piano. His innovations were to greatly influence later jazz pianists, such as Bud Powell, Thelonious Monk, Oscar Peterson, Billy Taylor, Bill Evans, Tete Montoliu and Chick Corea. One of Tatum's innovations was his extensive use of the pentatonic scale, which may have inspired later pianists to further mine its possibilities as a device for soloing. Herbie Hancock described Tatum's unique tone as "majestic" and devoted some time to unlocking this sound and to noting Tatum's harmonic arsenal.
The sounds that Tatum produced with the piano were also distinctive. It was said that he could make a bad piano sound good. Generally playing at mezzoforte volume, he employed the entire keyboard from deep bass tones to sonorous mid-register chords to sparkling upper register runs. He used the sustain pedal sparingly so that each note was clearly articulated and chords were cleanly sounded. He played with boundless energy and occasionally his speedy and precise delivery produced an almost mechanical effect not unlike the sound of a player piano.
Teknika
Critic Gunther Schuller declared, "On one point there is universal agreement: Tatum's awesome technique." That technique was marked by a calm physical demeanor and efficiency. He did not indulge in theatrical physical or facial expression. The effortless gliding of his hands over difficult passages puzzled most who witnessed the phenomenon. He especially mystified other pianists to whom Tatum appeared to be "playing the impossible." Even when playing scintillating runs at high velocity, it appeared that his fingers hardly moved. Hank Jones said, "When I finally met him and got a chance to hear him play in person, it seemed as if he wasn’t really exerting much effort, he had an effortless way of playing. It was deceptive. You’d watch him and you couldn’t believe what was coming out, what was reaching your ears. He didn’t have that much motion at the piano. He didn’t make a big show of moving around and waving his hands and going through all sorts of physical gyrations to produce the music that he produced, so that in itself is amazing. There had to be intense concentration there, but you couldn’t tell by just looking at him play." Using self-taught fingering, including an array of two-fingered runs, he executed the pyrotechnics with meticulous accuracy and timing. His execution was all the more remarkable considering that he drank prodigious amounts of alcohol when performing, yet his recordings are never sloppy. Tatum also displayed phenomenal independence of the hands and ambidexterity, which was particularly evident while improvising counterpoint. Jazz historian and commentator Ira Gitler declared that Tatum's "left hand was the equal of his right." Around 1950 when Bud Powell was opening for Tatum at Birdland, Powell reportedly said to Tatum, "Man, I'm going to really show you about tempo and playing fast. Anytime you're ready." Tatum laughed and replied, "Look, you come in here tomorrow, and anything you do with your right hand, I'll do with my left." Powell never took up the challenge.
Tatum played chords with a relatively flat-fingered technique compared to the curvature taught in classical training. Composer/pianist Mary Lou Williams told Whitney Balliett, "Tatum taught me how to hit my notes, how to control them without using pedals. And he showed me how to keep my fingers flat on the keys to get that clean tone." Jimmy Rowles said, "Most of the stuff he played was clear over my head. There was too much going on — both hands were impossible to believe. You couldn't pick out what he was doing because his fingers were so smooth and soft, and the way he did it — it was like camouflage." When his fastest tracks of "Tiger Rag" are slowed down, they still reveal a coherent, syncopated rhythm.
Group work
Tatum tended to work and to record unaccompanied, partly because relatively few musicians could keep pace with his fast tempos and advanced harmonic vocabulary. Other musicians expressed amazed bewilderment at performing with Tatum. Drummer Jo Jones, who recorded a 1956 trio session with Tatum and bassist Red Callender is quoted as quipping, "I didn't even play on that session [...] all I did was listen. I mean, what could I add? [...] I felt like setting my damn drums on fire." Clarinetist Buddy DeFranco said that playing with Tatum was "like chasing a train." Tatum said of himself, "A band hampers me."
Tatum did not readily adapt or defer to other musicians in ensemble settings. Early in his career he was required to restrain himself when he worked as accompanist for vocalist Adelaide Hall in 1932-33. Perhaps because Tatum believed there was a limited audience for solo piano, he formed a trio in 1943 with guitarist Tiny Grimes and bassist Slam Stewart, whose perfect pitch enabled him to follow Tatum's excursions. He later recorded with other musicians, including a notable session with the 1944 Esquire Jazz All-Stars, which included Louis Armstrong, Billie Holiday and other jazz greats, at the Metropolitan Opera House in New York City. He also recorded memorable group sessions for Norman Granz in the mid-1950s.
Repertoire
Tatum's repertoire consisted mainly of music from the Great American Songbook — Tin Pan Alley, Broadway and other popular music of the 20s, 30s and 40s. He played his own arrangements of a few classical piano pieces as well, most famously Dvorák's Humoresque no. 7 and Massenet's "Elegie". These interpretations are unsurpassed in conception and inventiveness by anything that has been recorded since. Although Tatum was not known as a composer, his versions of popular numbers were so original as to border on composition.
Mga Emulator
Mainstream jazz piano has gone in a different direction than that pioneered by Tatum. Nevertheless, transcriptions of Tatum are popular and are often practiced assiduously. But perhaps because his playing was so difficult to copy, only a handful of musicians — such as Oscar Peterson, Johnny Costa, Johnny Guarnieri, Adam Makowicz, Luther G. Williams, Steven Mayer and Christopher Jordan, and, outside of the usual roster of jazz pianists, Andre Previn — have attempted to seriously emulate or challenge Tatum. Although Bud Powell was of the bebop movement, his prolific and exciting style showed Tatum influence.
Mga Recording
Tatum recorded commercially from 1932 until near his death. Although recording opportunities were somewhat intermittent for most of his career due to his solo style, he left copious recordings. He recorded for Decca (1934–41), Capitol (1949, 1952) and for the labels associated with Norman Granz (1953–56). Tatum demonstrated remarkable memory when he recorded 68 solo tracks for Norman Granz in two days, all but three of the tracks in one take. He also recorded a series of group recordings for Granz with, among others, Ben Webster, Jo Jones, Buddy DeFranco, Benny Carter, Harry Sweets Edison, Roy Eldridge and Lionel Hampton.
Pelikula
Although only a small amount of film showing Tatum playing exists today, several minutes of professionally-shot archival footage can be found in Martin Scorsese's documentary The Blues. Footage also appears in Ken Burns' documentary Jazz, which includes a short passage on Tatum's life and work, including comments from Jimmy Rowles and Gary Giddins. Tatum appeared in the 1947 movie The Fabulous Dorseys, first playing a solo and then accompanying Dorsey's band in an impromptu song.
Tatum appeared on Steve Allen's Tonight Show in the early 1950s, and on other television shows from this era. Unfortunately, all of the kinescopes of the Allen shows, which were stored in a warehouse along with other now defunct shows, were thrown into a local rubbish dump to make room for new studios. However, the soundtracks were recorded off-air by Tatum enthusiasts at the time, and many are included in Storyville Records extensive series of rare Tatum recordings.
On the recommendation of Oscar Peterson, Tatum is portrayed by Johnny O'Neal in Ray, a 2004 biopic about R&B artist Ray Charles. When Charles enters a nightclub he remarks, "Are my ears deceiving me or is that Art Tatum?" O'Neals own playing on Yesterday's captures Tatum's genius and spirit at the keyboard.
Pamana at tributes
Tatum posthumously received the Grammy Lifetime Achievement Award in 1989.
Numerous stories exist about other musicians' respect for Tatum. Perhaps the most famous is the story about the time Tatum walked into a club where Fats Waller was playing, and Waller stepped away from the piano bench to make way for Tatum, announcing, "I only play the piano, but tonight God is in the house." Fats Waller's son confirmed the statement.
Charlie Parker (who helped develop bebop) was highly influenced by Tatum. When newly arrived in New York, Parker briefly worked as a dishwasher in a Manhattan restaurant where Tatum was performing and often listened to the legendary pianist. Parker once said, “I wish I could play like Tatum’s right hand!”
When Oscar Peterson was still a young boy, his father played him a recording of Art Tatum performing "Tiger Rag". Once the young Peterson was finally persuaded that it was performed by a single person, Peterson was so intimidated that he did not touch the piano for weeks. Interviewing Oscar Peterson in 1962, Les Tompkins asked, "Is there one musician you regard as the greatest?" Peterson replied, "I’m an Art Tatum–ite. If you speak of pianists, the most complete pianist that we have known and possibly will know, from what I’ve heard to date, is Art Tatum." "Musically speaking, he was and is my musical God, and I feel honored to remain one of his humbly devoted disciples."
The jazz pianist and educator Kenny Barron commented, "I have every record [Tatum] ever made — and I try never to listen to them … If I did, I'd throw up my hands and give up!" Jean Cocteau dubbed Tatum "a crazed Chopin." Count Basie called him the eighth wonder of the world. Dave Brubeck observed, "I don't think there's any more chance of another Tatum turning up than another Mozart." Pianist Mulgrew Miller, a noted fan of Tatum, commented on personal growth by saying, "When I talk to the people I admire, they're always talking about continuous growth and development and I look at them and say, 'Well...what are YOU going to do?' But, as Harold Mabern says, 'There's always Art Tatum records around'". Dizzy Gillespie said, "First you speak of Art Tatum, then take a long deep breath, and you speak of the other pianists."
The elegant pianist Teddy Wilson observed, "Maybe this will explain Art Tatum. If you put a piano in a room, just a bare piano. Then you get all the finest jazz pianists in the world and let them play in the presence of Art Tatum. Then let Art Tatum play ... everyone there will sound like an amateur."
Other luminaries of the day including Vladimir Horowitz, Arthur Rubinstein, Sergei Rachmaninoff, Leonard Bernstein, Leopold Godowsky and George Gershwin marveled at Tatum's genius.
Jazz critic Leonard Feather has called Tatum "the greatest soloist in jazz history, regardless of instrument."
In 1993, J. A. Bilmes, a MIT student invented a term that is now in common usage in the field of computational musicology: The Tatum. It means "the smallest perceptual time unit in music" and is a tribute to Tatum's pianistic velocity.
Ang Zenph Studios, isang kompanyang software focused on precisely understanding how musicians perform, recorded a new album of Tatum’s playing with Sony Masterworks in 2007. Using computer equipment coupled with an electronic incarnation of the player piano, they created re-performances of Tatum’s first four commercial tracks, from March 21, 1933, and the nine tracks from the April 2, 1949 live concert at Los Angeles' Shrine Auditorium. Sony recorded these anew in the same venue, in front of a live audience. These 13 tracks are on the album, Piano Starts Here: Live from The Shrine, which was recorded in high-resolution surround-sound and in binaural, as well as regular stereo. The binaural recording, when heard in headphones, let you hear what Tatum may have heard as he played on stage, with the piano spatially in front (bass on the left, treble on the right) and the live audience clearly downstage on the righthand side. Zenph’s re-performances have been performed live in numerous venues, including the Toronto Jazz Festival and New York’s Apollo Theater. Jazz pianist Oscar Peterson requested a live presentation, which he heard in an emotional re-performance in his home in March 2007.
Tatum's work was used and referenced heavily in the WB TV series Everwood (2002–2006), with some actual sound recordings used and compositions being performed in concerts by Ephram Brown (portrayed by Gregory Smith) in select episodes. James Earl Jones' character Will Cleveland introduced these works to young Ephram, who was an aspiring pianist, in the second season episode "Three Miners From Everwood".
For his 2008 album Act Your Age, Gordon Goodwin wrote a new big band arrangement to accompany Zenph’s re-performance of “Yesterdays,” and the track was recognized with a Grammy Nomination for Best Instrumental Arrangement.
In 2009 in Toledo at the new Lucas County Arena a memorial was placed to Art Tatum.
Non pianist musicians influenced by Tatum's improvisational virtuosity include Jerry Garcia of The Grateful Dead who was quoted in the June 1985 edition of Frets Magazine as saying: "Art Tatum is my all-time favorite. Yeah, he’s my all-time favorite. He’s the guy I put on when I want to feel really small [laughs]. When I want to feel really insignificant [laughs]. He’s a good guy to play for any musician, you know. He’ll make them want to go home and burn their instruments. [Laughs.] Art Tatum is absolutely the most incredible musician – what can you say?"
Pianist Yuja Wang, herself an admirer of Tatum's improvisational freedom, has recorded his 1933 arrangement of Tea for Two in her album, Fantasia. This was included in the iTunes release of the album. She is also known to have played it as an encore during a concert in Avery Fisher Hall.
Diskograpiya
Actress Tatum O'Neal states in her book A paper life that she was named for him.
Notes
Tatum recorded commercially from 1932 until near his death. Although recording opportunities were somewhat intermittent for most of his career due to his solo style, he left copious recordings.[37] He recorded for Decca (1934–41)
Edyta Górniak
Si Edyta Anna Górniak (isinilang noong 14 Nobyembre 1972 sa Ziębice, Polonya) ay isang mang-aawit na mula sa Polonya. Noong 1994 kasama ang awit To nie ja [Ito ay hindi sa akin] kinakatawan Poland sa Eurovision Song Contest, na naganap sa Dublin. Kinuha 2nd lugar.
Pain
Ang pain ay maaaring tumukoy sa:
Pagtatanghal
Ang isang pagganap o pagtatanghal, sa sining ng pagganap o sining ng pagtatanghal, ay pangkalahatang binubuo ng isang kaganapan o palabas kung saan ang isang pangkat ng mga tao (ang mga tagapagtanghal, tagatanghal, o manananghal; maaari ring tagapagpalabas) ay nag-aasal sa isang partikular na paraan para sa isa pang pangkat ng mga tao (ang tagapanood, tagapakinig, o mga tagapagtangkilik). Sa larangan ng sayaw, ang pangkat ay karaniwang nagpupunta sa isang entablado o tanghalan at nagsasagawa ng kanilang pagsasayaw sa harapan ng isang pangkat ng mga taong nanonood.
Villafranca in Lunigiana
Ang Villafranca in Lunigiana ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Massa at Carrara sa rehiyon ng Toscana ng Italya, na matatagpuan mga 120 km hilagang-kanluran ng Florencia at mga 35 km hilagang-kanluran ng Massa.
Kasaysayan
Ang sinaunang kastilyo ng Malnido, garison sa Via Francigena ng sangay ng Gibelino ng Malaspina, ay halos buo bago ang pambobomba ng Alyado noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig: ngayon ay may mga kamangha-manghang mga guho na umaasa pa ring muling maipapanumbalik.
Sa oras ng pagdating ni Dante, ang kaharian ay pinamunuan ni Franceschino Malaspina di Mulazzo, dahil sina Moroello at Corradino, mga anak ng Corrado II na iyon, ay tinawag ang Nakababatang (upang makilala siya mula sa ninuno ng Spino Secco), kung saan ang marangal na pigura Ipinaliwanag ni Dante Alighieri ang eulogy absolute ng imperyal na Malaspina sa Canto VIII ng Purgatoryo, ay nasa menor de edad pa lamang.
Torrebruna
Ang Torrebruna ay isang komuna (munisipalidad) at bayan sa Lalawigan ng Chieti sa rehiyon ng Abruzzo ng Italya.
Ingles (grupong etniko)
Ang mga Ingles ay katutubong Europeong grupong etniko na nagmumula sa mga mababang lupain ng Dakilang Britanya at hinango mula sa isang magkakaibang pangkat na mga tao na nagmula sa kombinasyon ng Romano-Celts at Angles, Saxons at Jutes.
Panahon ng bagyo sa Pasipiko ng 2017
Ang Panahon ng bagyo sa Pasipiko ng 2017, Walang nakatalagang hangganan ang panahon ng mga bagyo sa 2017. Karamihan ng mga bagyo ay nabubuo sa hilagang-kanluran ng Dagat Pasipiko mula Mayo hanggang Nobyembre.
Ang panahon ng bagyo ay medyo hindi matatag, na may mga bagyo na nagwawasak ng karamihan sa kanluran, ang karamihan sa mga bagyo na nakakaapekto sa mainland, bansa at teritoryo, na nagiging sanhi ng partikular na malubhang pinsala sa Tsina. , Japan, Vietnam. Mayroong kabuuang 41 tropikal na cyclones kung saan lumalaki ang 27 na bagyo, higit sa kalahati ay pumasok sa South China Sea.
1. Bagyong Auring (01W)
Noong Enero 7, parehong iniulat ng PAGASA at ng JMA na ang Tropical Depression Auring ay umunlad sa 400 km (250 mi) sa hilagang-silangan ng Davao City sa Mindanao, Pilipinas. Sa araw na iyon, lumipat ang sistema sa kahabaan ng southern periphery ng isang subtropikal na tagaytay na may mataas na presyon, bago sinimulan ng JTWC ang mga abiso sa sistema at itinalaga ito bilang Tropical Depression 01W.Nang maglaon ay nag-landfall ito sa Pilipinas kinabukasan, at na-assess na bumagsak sa remnant low ng JTWC.
2. Bagyong Bising
Noong Pebrero 3, isang tropikal na depresyon ang nabuo malapit sa Palau. Pinangalanan ito ng PAGASA bilang "Bising" dahil ang depresyon ay naroroon sa Philippine Area of ​​Responsibility. Ang bagyo ay magpapaikot-ikot sa Dagat ng Pilipinas, hanggang sa nagsimulang humina ang depresyon nang malantad ang LLCC nito, habang lumilipat sa hilaga-hilagang-silangan. Hindi mapapansin ng ahensya ang paghina nito hanggang sa susunod na araw, nang ilabas nila ang kanilang huling advisory.
Ahmed Chalabi
thumb|Ahmed Chalabi
Panahon ng bagyo sa Pasipiko ng 2017
3. Bagyong Crising
Isang tropikal na depresyon ang nabuo sa Palau noong Abril 13. Sa susunod na araw, itinalaga ng JTWC ang depresyon bilang "02W"; sa pinakamahusay na track, ang depresyon ay isang natitirang mababa sa oras na ito. Makalipas ang ilang oras, tatawagin ito ng PAGASA na "Crising" dahil ang depresyon ay naroroon sa Philippine Area of ​​Responsibility. Ang depresyon ay lumiliit sa kalaunan habang papalapit sa rehiyon ng Visayas. Sa sumunod na araw, iniulat ng ahensya na bahagyang tumindi ang "Crising" habang lumilipat malapit sa mga lalawigan ng Samar; ang pagtindi ng bagyo ay magpapatunay lamang saglit at humihina muli.
Super Bagyong Ruping
Ang Super Bagyong Ruping (Pagtatalagang pandaigdig: Bagyong Mike) ay isang napakalalakas na bagyo na dumaan sa kalupaan ng Gitnang Pilipinas sa kabisayaan noong Nobyembre 14, 1990, tinamaan nito ang Silangang Visayas, Gitnang Visayas, Kanlurang Visayas at Palawan, Ito ay may lakas na aabot sa 185 km/h (115 mph) hanggang 280 km/h (175 mph). Ito ay namataan sa Karagatang Pasipiko sa pagitan ng Caroline Isla pa-kanluran pa-tungong Pilipinas, at nag babadyang tamaan ang Rehiyon ng Caraga ngunit ito ay lumiko patungong Silangang Visayas, tinawid ang lalawigan ng Southern Leyte, Kalakhang Sugbo (Cebu) at ang matinding napinsala bago humina ang lalawigan ng Negros Occidental sa lungsod ng Bacolod na itinaas sa kategoryang 3, Ang Bagyong Ruping ay ang pinakamalakas na bagyong tumama sa Pilipinas noong 1990. Ito ay nag landfall sa mga bayan ng: Dinagat Islands, Maasin, Timog Leyte, Compostela, Cebu, Calatrava, Negros Occidental, Dumangas, Iloilo at El Nido, Palawan.
Panahon ng bagyo sa Pasipiko ng 2017
4. Bagyong Dante (Muifa)
Ika Disyembre 22 ang JMA ay may namataang tropikal depresyon na nabuo malapit sa Guam, Ang bagyong Dante ay kumikilos sa direksyong kanluran, Ang JTWC ay nagbigay ng abiso at bigyang tanda bilang 03W, Ika Abril 25 ang JMA ay nagtaas sa sistema ng tropikal depresyon at binigyan pangalan sa internasyonal na Muifa, sumunod na araw ito ay pumasok sa PAR ng Pilipinas at binigyang pangalan ng PAGASA na #DantePH.
Ahmed Chalabi
Ahmed Abdel Hadi Chalabi (sinusulat minsan bilang Ahmad al-Jalabi) (Arabo: احمد الجلبي) (ipinanganak Oktubre 30, 1944) ay ang inatasang punong ministro sa Iraq, at dating pansamantalang ministro ng langis.