cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tzuyu
Si Chou Tzu-yu (14 Hunyo 1999), na mas kilala bilang Tzuyu, ay isang mang-aawit mula sa bansang Taiwan. Siya ay isang miyembro ng Korean music group na Twice.
Kaurian:Ipinanganak noong 1999 Kaurian:Mga mang-aawit mula sa Taiwan Kaurian:Nabubuhay na mga tao
Nicole
Si Denisse Lillian Laval Soza (ipinanganak sa Santiago de Chile noong 19 Enero 1977), na mas nakikilala sa larangan ng musika bilang Nicole ay isang mang-aawit ng pop rock sa Tsile. Ang kaniyang karerang pangmusika ay nagsimula noong 1989, noong pinatnugutan niya ang kanyang unang album na pangmusikang pinamagatang Tal vez me estoy enamorando (Mahal Pa Rin Kita) noong 1989 sa ilalim ng tatak ng BMG noong kalagitnaan ng dekada ng 1990, kung kailan naibenta ang mahigit sa 120,000 na mga kopya ng kanyang diskong pangmusika na Esperando nada (Naghihintay sa Wala) (1994) at Sueños en tránsito (Mga Pangarap Habang Naglalakbay). Pagkaraan ay lumagda siya ng kontrata para sa Maverick Records ni Madonna at inilabas ang Viaje infinito (Walang Hanggang Paglalakbay) noong 2002 mula sa Estados Unidos, na nagtamo ng isang nominasyon sa Grammy Latino. Noong 2006, pinakawalan niya ito sa ilalim ng kanyang sariling tatak na APT., isang disko na nirekord sa Miami at iminaster sa Londres.
Ang kanyang karerang pangmusika ay nagging isang repertoryong nagpapabagu-bago magmula sa musikang pop na mayroong mga elemento ng soul, rock at elektronika na sumailalim sa mga produktor na katulad Tito Dávila, Gustavo Cerati at Andrés Levin. Nakipagtulungan din si Nicole sa mga diskong inakdaan na kasama ang Marciano, Rosario Mena, Pedro Frugone, Alamedas, Francisco González ng Lucybell at sa mga parangal na pangmusika para kina Inti Illimani at Mauricio Redolés.
Estasyon ng Matacon
Ang Matacon ay isa sa mga estasyong matatagpuan sa Linyang Patimog (Southrail Line) ng PNR. Ginagamit pa rin ito para sa Bicol Commuter. Naglilingkod ang estasyon sa Barangay Matacon, Polangui, Albay
Dumarao
Ang Bayan ng Dumarao ay isang ika-3 na klaseng bayan sa lalawigan ng Capiz, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Dumarao ay nahahati sa 33 mga barangay. • Agbatuan
• Aglalana
• Aglanot
• Agsirab
• Astorga
• Bayog
• Bungsuan
• Calapawan
• Cubi
• Dacuton
• Dangula
• Gibato
• Codingle
• Guinotos
• Jambad
• Janguslob
• Lawaan
• Malonoy
• Nagsulang
• Ongol Ilawod
• Poblacion Ilawod
• Poblacion Ilaya
• Sagrada Familia
• Salcedo
• San Juan
• Sibariwan
• Taslan
• Tina
• Tinaytayan
• Traciano
Kardiolohiya
thumbnail|right| Isang paglalarawan ng pusong tumitikbok na may panghudyat at pambasang pang-[[ECG; ginagamit ang mga diyagramang ito sa kardiolohiya.]] Ang palapusuan kardiolohiya (Ingles: cardiology (mula sa Griyegong καρδίᾱ, kardiā, "puso"; at -λογία, -logia) ay ang pag-aaral at panggagamot ng mga sakit na nauukol sa puso. Ito ang sangay ng panggagamot na panloob o medisinang internal na hinggil sa mga karamdamang pangpuso at mga daluyan ng dugo.  Karaniwang nahahati ang larangan sa mga sangay ng depektong konhenital ng puso, koronaryong sakit ng puso, kabiguang panggawain ng puso, at elektropisyolohiya.  Kardiyologo o kardiyolohista ang tawag sa mga manggagamot na nagpapakadalubhasa sa larangang ito.  Hindi dapat ikalito ang mga kardiyologo mula sa mga maninistis ng puso o siruhanong kardiyako na mga siruhikong duktor na nagsasagawa ng siruhiyang pangpuso o mga gawain at hakbang sa pag-oopera ng puso at mga malalaking ugat na daluyan ng dugo. Hinango ang salitang kardiolohiya sa Griyegong καρδιά (transliterasyon ng kardia at nangangahulugang puso o panloob na sarili).
The Boobay and Tekla Show
Ang The Boobay and Tekla Show o TBATS ay Pangpilipinong telebisyong komedya, usapang palabas ay naka-base sa GMA Network, Ang palabas ay orihinal na inere sa websayt-telebisyon sa YouTube, na ang Direktor ay si Rico Gutierrez ang mga punong abala ay sina Boobay at ''Super Tekla at ipinalabas sa terrestrayal pang-telebisyon noong 27 Enero 2019 tuwing sa linya linggo ng GMA Network.
Sant'Eufemia d'Aspromonte
Ang Sant'Eufemia d'Aspromonte ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Regio de Calabria sa Italyanong rehiyon ng Calabria, na matatagpuan mga 90 km timog-kanluran ng Catanzaro at mga 25 km hilagang-silangan ng Regio de Calabria. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 4,061 at sakop na 32.9 km2.
Willy Garte
Si Willy Garte (2 Abril 1962 – 4 Setyembre 1998) ay isang Pilipinong mang-aawit at manunulat ng kanta na sumikat noong dekada 1990. Isa siyang bulag na mang-aawit na nagpasikat ng mga kantang "Bawal na Gamot", "Nasaan ang Liwanag", "Kay Lupit ng Tadhana", at iba pa.
Talambuhay
Ipinanganak si Willy Garte kina Juan Lagartija at Matilde Lucana Pombo noong Abril 2, 1962 sa Barangay Nena, San Julian. Nagkaroon siya ng tigdas sa edad na limang taong gulang at di nagtagal ay nabulag. Kahit na wala siyang pormal na pag-aaral dahil sa kanyang kapansanan, natuto siyang tumugtog ng lokal na gawang gitara sa murang edad.
Bilang isang bata, inilagay niya ang kilala sa Eastern Samar bilang "kumbatsero" (mula sa Espanyol na "cumbachero"), isang puerile na bersyon ng isang pop band, gamit ang mga recycled junks tulad ng lata, soda mga bote at mga lata ng gas at mga katutubong materyales. Ang grupo, madalas na tinatawag na "Combuta" ("combo"+"buta", walang alinlangan, dahil sa kanyang pagkabulag), ay karaniwang aktibo sa mga pista opisyal ng Pasko. Ngunit hindi nagtagal ay nakilala ng mga tao ang kanyang talento.
Karera sa Musika
Noong 1991, dinala ni Norma Gereña ng bayan ng Campidhan, San Julian, ang ini-record sa tape na ang mga kanta ni Garte sa Maynila at ang kanyang talento ay nakakuha ng interes ni Bella Tan na, pagkarinig sa mga tape, tinawag siya upang pumunta sa lungsod. Sa kalaunan, naging manager niya si Tan. Ilang beses siyang lumabas sa TV, kasama ang isang programa ni Kuya Germs. Pumirma si Willy ng unang kontrata sa WEA Recording Company (ngayon Universal Recording), kasama si Emil Lucindo, ang producer. Hindi nagtagal, naging paborito ng music and record district ang kanyang kanta ang "Nasaan ang Liwanag" sa Raon St., Quiapo, Maynila. Sa kanyang ini-record ang mga awitin ay "Hain na an Utlanan", "Ikaw ang Tanging Minamahal", "Iniwan ng Liwanag", "Kasalanan Ba?", "Lorena", "Nasaan Ka", "Napakong Pangako", "Tibok ng Puso", "Kay Lupit ng Tadhana", "Kahit sa Pangarap Lang", "Hilong-Hilo na Ako", "Ano ang Gagawin", at marami higit pa. Ang kanyang album, Maligayang Pasko, Bati na Tayo, ipinalabas noong 1994 ng Universal Records.
Personal na buhay
Si Willy Garte ay ikinasal kay Anita Gereña ng bayan ng Campidhan, San Julian, na nagkaanak sa kanya ng limang anak (tatlong lalaki at dalawang babae). Siya ay pinarangalan bilang panauhing tagapagsalita sa 18th Commencement Exercises sa ngayon ay Nena National High School noong Marso 26, 1993, ang mga taga-Barangay. Tinanggap siya ni Nena bilang kanilang pambansang tanyag na tao.
Kamatayan
Sa kasamaang palad, ang kanyang karera ay biglang naputol, dahil siya ay napatay sa kalsada noong Setyembre 4, 1998 sa edad na 36, ​​matapos siyang masagasaan ng isang trailer-truck habang tumatawid sa EDSA kasama ang kanyang ama noong hatinggabi sa Malibay, Lungsod ng Pasay. Inilagak ang kanyang bangkay noong Setyembre 18 sa Libas Cemetery sa bayan ng Libas, San Julian.
Mga paglalarawan sa telebisyon
Noong 2004, itinatampok ang naikuwento ang makulay na buhay ni Willy sa palabas ng GMA 7 ang programa sa telebisyon ni Mel Tiangco na Magpakailanman, sa ilalim ng pamagat nitong The Willy Garte Story. Ginampanan ni Ariel Rivera ang katauhan ni Willy.
Mga sanggunian
Garte, Willy
Émile Souvestre
Si Émile Souvestre (Abril 15, 1806Hulyo 5, 1854) ay isang nobelistang Breton na tubong Morlaix, Bretaña. Sa una ay hindi matagumpay bilang isang manunulat ng drama, siya ay naging mas mahusay bilang isang nobelista (siya ay sumulat ng isang sci-fi na nobela, Le Monde Tel Qu'il Sera) at bilang isang mananaliksik at manunulat ng tradisyong-pambayang Breton. Siya ay iginawad sa postomo ng Prix Lambert.
Edukasyon
Siya ay anak ng isang inhinyero sibil at nag-aral sa kolehiyo ng Pontivy, na may layuning sundin ang karera ng kanyang ama sa pamamagitan ng pagpasok sa Paaralang Politkeniko. Gayunpaman, namatay ang kaniyang ama noong 1823 at nag-matriculate siya bilang isang mag-aaral ng batas sa Rennes ngunit hindi nagtagal ay nakatuon ang kaniyang sarili sa panitikan.
Karera sa panitikan
Sinimulan niya ang kaniyang karera sa panitikan sa isang drama, ang Siege de Missolonghi, na itinanghal sa Théâtre français noong 1828. Ang trahedyang ito ay isang malinaw na kabiguan. Sa pagsulat ng nobela ay mas mahusay ang ginawa niya kaysa entablado, na sadyang naglalayong gawing makina ng pagtuturo sa moral ang nobela. Ang kaniyang unang dalawang nobela L'Echelle de Femmes at Riche et Pauvre nakipagpulong sa mga paborableng pagtanggap.
Noong 1846, inilathala ni Souvestre ang ambisyosong Le Monde Tel Qu'il Sera [Ang magiging Mundo], isang buong dystopia at piksiyong agham na nobela na nagtampok ng ilang kahanga-hangang hula. Sa loob nito, ang mag-asawang Pranses, sina Maurice at Marthe ay dinala sa taong 3000 ng isang lalaking nagngangalang John Progress sakay ng lumilipad, pinapatakbo ng singaw, paglalakbay sa panahon na lokomotibo. Doon, natuklasan nila ang pagkakaroon ng mga subway na pinapagana ng singaw, mga submarino, mga sintetikong materyales na ginagaya ang tunay na kahoy, marmol, atbp., telepono, erkon, higanteng prutas at gulay na nakuha sa pamamagitan ng tinatawag natin ngayon na inhenyeriyang henetiko, atbp. Ang mundo ay isang bansa, ang kabesera nito ay Tahiti. Ang pagiging magulang ay naglaho, dahil karamihan sa mga bata ay inalis sa kanilang mga magulang at dinadala sa mga lugar kung saan ang euheniko, manipulasyong henetiko, at iba't ibang anyo ng edukasyon ay nagbubunga ng medyo human grutesko na iniayon para sa mga partikular na gawain. Ang mga korporasyon ay may sapat na kapangyarihan upang maimpluwensiyahan ang mga desisyon ng pamahalaan upang matiyak ang magandang kita. Ang medikal na komunidad ay nagmamanipula ng mga tao upang matiyak na sila ay may malubhang sakit kapag sila ay pumasok, at nagsasagawa ng mga medikal na eksperimento sa mga hayop. Ito ay binabayaran sa pamamagitan ng pagputol ng mga gastos sa pagkain na natatanggap ng mga pasyente. Walang simpatya o paghihikayat na ibinibigay sa mga mahihirap o may kapansanan. Ang Tsina ay naging hindi aktibo at walang sigla, bumababa nang husto matapos ang kanilang sosyo-ekonomikong estruktura ay wasak ng opyo, at ang mga digmaan at pagpatay ay nangyari sa Persia para sa mga hangal na relihiyosong dahilan. Ang rusya ay tila higit pa o mas kaunting kalabuan sa likod ng tubig, at ang Alemanya ay isang jingoistikong bansa na nagpapahintulot sa kalayaan habang pinapahina ito sa parehong oras.
Liubliana
Ang Ljubljana (, sa lokal din ; kilala din sa ibang makasaysayang pangalan) ay kabisera at ang pinakamalaking lungsod sa Slovenia. Naging isa itong sentro para sa kalinangan, edukasyon, ekonomiya, politika at pamahalaan.
Noong sinaunang panahon, nakatayo dito ang isang Romanong lungsod na tinatawag na Emona. Unang nabanggit mismo ang Ljubljana noong unang kalahati ng ika-12 dantaon. Matatagpuan sa gitna ng rutang kalakalan sa pagitan ng Dagat Adriatiko at ang rehiyong Danube, ito ang makasaysayang kabisera ng Carniola, isa sa mga bahagi na tinirhan ng mga Eslobeno sa Monarkiyang Habsburg. Nasa ilalim ito ng pamamahala ng Habsburg noong Gitnang Panahon hanggang sa pagbuwag ng Imperyong Austro-Unggaro noong 1918. Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, naging kabisera ang Ljubljana ng Sosyalistang Republika ng Eslobenya, bahagi ng Sosyalistang Pederal na Republika ng Yugoslavia. Nanatili ang katayuan nito hanggang naging malaya ang Slovenia noong 1991 at naging kabisera ang Ljubljana ng bagong binuong estado.
Pampanga
Ang Pampanga ay isang lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa rehiyong Gitnang Luzon. Ang Lungsod ng San Fernando ang kabisera nito. Naghahanggan ang lalawigan ng Pampanga sa mga lalawigan ng Bataan at Zambales sa kanluran, Tarlac at Nueva Ecija sa hilaga, at sa Bulacan sa timog silangan. Matatagpuan din ang ilang bahagi ng lalawigan ng Pampanga sa hilagang baybayin ng Look ng Maynila.
"La Pampanga" ang ipinangalan ng mga Kastila sa mga katutubong kanilang natuklasang naninirahan sa dalampasigan. Nagsilbi rin itong kabisera ng kapuluan nang dalawang taon mula 1762–1764 nang sinakop ng mga Ingles ang Maynila. Ang salitang pampang, kung saan nagmula ang pangalan ng lalawigan, ay nangangahulugang "dalampasigan". Ang pagtatatag nito noong 1571 ang naging dahilan upang maging kauna-unahang lalawigang Kastila sa Pilipinas.
Pampolitika
Nahahati ang Pampanga sa 19 mga munisipalidad at 3 lungsod.
Lupain
May kabuuang 2,180.68 kilometro kwadradong sakop na lupa ang lalawigan. Pangkahalatang patag ang buong lalawigan na may natatanging bundok, ang Bundok Arayat, at ang tanyag na Ilog Pampanga. Sa mga bayan nito, ang bayan ng Porac ang may pinakamalaking sakop na lupa na may 343.12 km kwadrado; Pangalawa ang Candaba at ikatlo ang bayan ng Lubao. Mabibilang na ngayon ang candaba bilang isang tanyag na bayan ng pampanga dahil marami na ang nakakakilala dito sa ngayon
Klima
May dalawang natatanging klima ang lalawigan ng Pampanga, tag-ulan at tag-araw. Kadalasang tag-ulan pagsimula ng Mayo hanggang Oktubre, samantalang tag-araw sa mga nalalabing buwan. Ang pinakamainit na panahon ay tuwing Marso at Abril, samantalang pinakamalamig naman mula Disyembre hanggang Pebrero.
Ekonomiya
Pagsasaka at pangingisda ang dalawang pangunahing industriya sa lalawigan. Bigas, mais, tubo, at tilapya ang mga pangunahing produkto ng lalawigan. Karagdagan sa pagsasaka at pangingisda, ang lalawigan ay mayroon din lumalaking industriya sa paglililok, paggawa ng mga kasangkapan, gitara at iba pang bagay na yari sa kamay. Tuwing panahon ng kapaskuhan, ang lalawigan ng Pampanga ay nagiging sentro ng pagawaan ng "parol".
Tanyag ang lalawigan sa pagluluto. Kilala ang mga Kapampangan sa kanilang husay sa paggawa ng mga bagong uri ng pagkain, mula sa pinakapayak na ulam hanggang sa kakaiba. Ang Pampanga's Best at Mekeni Food ay ilan lamang sa mga kompanyang Kapampangan na gumagawa ng mga tocino, tapa at longganisa.
Demarkiya
Ang demarkiya, lotokrasiya o lotokrasya (Ingles: demarchy o lottocracy) ay isang uri ng pamahalaan kung saan ang estado ay pinamamahalaan ng mga tagapagpasyang napili sa paraang pasumala at sa pamamagitan ng sortisyon (palabunutan) magmula sa isang napakalawak na mapang-anib na kapisanan ng mga mamamayang maaaring mahirang. Ang mga pangkat na ito, na paminsan-minsang tinatawag bilang "mga inampalan na pampatakaran", "mga inampalan ng mga mamamayan", o "mga pagpupulong na pangkonseso", ay gumagawa ng mga pagpapasya patungkol sa mga patakarang pangmadla na halos katulad ng sa paraan ng pagpapasyang gingagawa ng mga inampalan sa kaso ng krimen.
Sa teoriya, ang demarkiya ay makapanunupil ng ilan sa mga suliraning pantungkuli ng nakaugaliang demokrasyang representatibo (demokrasyang kinatawan), na malawakang mamamanipula ng natatanging mga layunin (espesyal na mga interes o kagustuhan) at ng pagkakahati sa pagitan ng prupesyunal na mga tagagawa ng patakaran (mga politiko at mga lobiyista) at ng isang malaking balintiyak (walang pakialam), hindi nakikisangkot at kadalasang walang kabatiran (walang kaalam-alam) na elektorado (mga nahalal). Ayon sa pilosopong Australyano na si John Burnheim, ang pagpili na pasumala ng mga tagagawa ng patakran ay makapagpapadali para sa pang-araw-araw na mga mamamayan na makahulugang makiisa, at mas mahirap para sa mga layuning natatangi at pansarili na madungisan ang proseso.
Sa mas pangkalahatan, ang pagpili na pasumala ng mga tagapagpasya magmula sa isang mas malaking pangkat ay tinatawag na palabunutan o sortisyon (magmula sa salitang ugat ng "loterya" sa wikang Latin). ang demokrasyang Atenyano ay gumamit halos ng palabunutan, na halos lahat ng mga tanggapan ng pamahalaan ay pinupuno sa pamamagitan ng loterya (palabunutan) o loto na para sa mga tunay na mamamayan, sa halip na sa pamamagitan ng halalan. Ang mga kandidato ay halos palaging lalaki, Griyego, at may pinag-aralang mga mamamayan na nag-aangkin ng pinakamababang dami ng yaman at katayuan.
Sa mga lalawigan ng British Columbia at Ontario ng Canada, isang pangkat ng mga mamamayan ang napili nang pasumala upang likhain ang isang Citizens' Assembly on Electoral Reform upang magsiyasat at magmungkahi ng mga pagbabago sa mga sistemang panghalalan ng mga lalawigan. Isang kahalintulad na sistema ang nangyari sa Burgerforum Kiesstelsel ng Olanda Ang Amish ng Matandang Kaatasan ay gumamit ng isang tambalan ng eleksiyon at sortisyon upang pumili ng mga pinuno ng simbahan; ang mga lalaking nakakatanggap ng dalawa o tatlong mga nominasyon (paghaharap) upang mapuno ang isang bakanteng puwesto (nagbabago ang bilang ayon sa distrito) ay hinihiling naman na pumili ng isang aklat ng salmo na naglalaman ng isang pilas ng papel, na ang isa sa mga pilas na iyon ay tinandaan upang magpahiwatig kung sino ang gaganap sa tungkulin.
Ensiklopedya
Ang isang santaláalaman, ensiklopedya, ensiklopidya, ensayklopidya, o ensayklopidiya (wikang Espanyol: enciclopedia, wikang Ingles: encyclopedia) ay isang koleksiyon ng mga kaalaman ng tao.
Ang terminong ito ay nagmula sa salitang Griyego na εγκύκλιος παιδεία, enkyklios paideia ("sa loob ng sirkulo ng pagturo"). Mula sa salitang εγκύκλιος, na may ibig sabihing hugis sirkito na binubuo ng mga salitang κύκλος o sirkito at παιδεία, o pagtuturo.
Ang mga ensiklopedya ay maaaring naglalaman ng malawak na kaalaman sa iba't ibang larangan (Ang Encyclopædia Britannica ay isang kilalang halimbawa), or maaring naglalaman lamang patungkol sa isang partikular na larangan (tulad ng mga ensiklopedya ng medisina o pilosopiya). Mayroon din mga ensiklopedya na naglalaman ng paksa tungkol sa isang partikular na kultura o pangbansang panannaw, tulad ng Great Soviet Encyclopedia.
Ang mga tao ay bumuo ng maraming ensiklopedya sa kasaysayan nito, ngunit ang terminong ensiklopedya ay ginamit lamang noong ika-16 daantaon.
Mga naunang ensiklopedya
Maraming naunang manunulat (tulad ni Aristotle) ang sumubok na isulat ang buong kaalman ng tao. Ngunit si John Harris ay ang madalas na kinikilala sa pagbu noong 1704 ng format na ginagamit ng mga ensiklopedya ngayon sa pamamagitan ng kanyang Lexicon technicum. Ang doktor na si Sir Thomas Browne ay gumamit ng salitang ensiklopedya upang tawagin ang pinagsamsang refuted Vulgar Errors na tinatawag din bilang Pseudodoxia Epidemica noong 1646 (ika-6 na edisiyon 1676). Ang kinikilalang Encyclopædia Britannica ay mayroong mapakumbabang pinagmulaanan: mula 1768 hangang 1771 tatlong tomo ang naipalimbag. Maari na ang pinakakinikilalang sa mga naunang ensiklopedya ay ang French Encyclopédie ni Jean Baptiste le Rond d'Alembert at ni Denis Diderot na nabuo noong 1772 (28 tomo, 71,818 na artikulo, 2,885 na larawan o ilustrasyon).
Ang hirarkiyal na kaayusan at ang paglaki ng mga santaláalaman ay bagay na bagay sa disk-based o on-line na pormang pangkompyuter, at ang karamihan ng mga nakasulat na santaláalaman ay lumipat na sa ganitong paraan ng paglimbag sa katapusan ng Ika-20 siglo. Disk-based (kadalasang sa pormang CD-ROM) ay murang murang magagawa at napakadaling dalahin kung saan saan. At maari din magsama ng mga impormasyong hindi magagawa sa nakasulat sa papel na porma tulad ng mga animation, audio, at video. Hyperlinking mula sa mga iba't ibang bagay ay malaki din ang naitutulong, dahil makakatipid sa oras sa pagbuklat ng mararaming tomo ng kasulatan. Ang on-line na ensiklopedya ay nagbibigay naman ng impormasyong dynamic - ang mga makabagong impormasyon ay maaring agad-agad na maidadagdag sa dokumento na hindi kaya ng pormang statiko tulad ng galing sa CD-ROM o libro.
Ang mga impormasyon sa nakalimbag na santaláalaman a nangangailangan ng isang hirarkiyal na kaayusan, at kadalasan ang ginagamit na paraan ay ang pagaayos ng mga impormasyon base sa alphabeto ng mga titulo. Sa pamamagitan ng dynamic na porma, ang ganitong klaseng kaayusan ay hindi na kinakailangan. Ngunit, karamihan ng mga elektronik na santaláalaman ay nagbibigay pa rin ng kaayusan sa mga artikulo nito tulad ng pagaayos ayon sa paksa o ang pangkaraniwang ayos base sa alphabeto.
Ang artikulong ito ay parte ng Wikipedia, na isang santaláalaman.
Patungkol sa pagbaybay
Hindi mali ang mga baybay na encyclopedia, encyclopaedia, o encyclopædia. Gayon man sa kasaysayan, kumakatawan sa isang napakalumang pagkakamali ang dalawang nahuli. Ayon sa Oxford English Dictionary, isang "psuedo-Greek" ang baybay na may ae o æ at "isang anyo na lubusang mali (sinasabing maling pagbasa) na nangyayari sa MSS. ni Quintilian, Pliny, at Galen". Sinusulat ng Oxford English Dictionary na di matagpuan ang æ sa orihinal na Griyego enkyklios paideia para sa "edukasyong encyclical", isinisalarawan bilang "ang sirkulo ng sining at agham na inaayunan ng mga Griyego bilang kailangan sa isang liberal na edukasyon". Pinapahayag ng Oxford English Dictionary na ang baybay na may æ ay "pinangalagaan na maging lipas na sa pamamagitan ng katotohanan na may pamagat na Latin bilang Encyclopædia Britannica ang karamihan ng mga tinatawag na mga gawa. Kinabibilangan ng gayong ensiklopedya ang pinagbigkis na anyo na æ sa kanyang opisyal na pangalan.
Di bababa sa kalahati ang pagkabanggit sa Oxford English Dictionary sa mga tinatawag na "maling" baybay. Di naghahayag ng pagpili ang Oxford English Dictionary o ang Webster's Third New International Dictionary, bagaman nilalagay ng Britanikong Oxford English Dictionary ang anyong æ sa una, at nilalagay naman Amerikanong Webster sa ikalawa.
Tingnan ang listahan ng mga ensiklopedya para sa mga link sa isang partikular na santaláalaman.
Krayon
Ang mga krayon o krayola ay mga kasangkapang panulat na yari sa kinulayang mga pagkit, tubig, at asidong sitriko o kaya yeso. Ginagamit sila kadalasan ng mga bata sa pagguhit ng mga larawan, bagaman may ilang mga artista ng sining na ginagamit ang mga ito upang makapaglagay ng panghuling mga hagod sa kanilang akdang pansining. Isa sa pinaka kilalang tatak ng mga krayon ay ang Crayola, isang kompanya ng Binney and Smith, na pinagmulan ng katawagang "krayola" sa Tagalog.
Bukod sa pagiging isang patpat na gawa sa pagkit na may kulay, ang krayon ay maaari ring maging yari sa uling, yeso, o iba pang mga materyal na ginagamit sa pagsusulat, pagkukulay, pagguhit at iba pang mga paraan ng pagdodrowing. Ang isang krayon na yari sa yesong nilangisan ay tinatawag na pastel na nilangisan; kapag gawa sa pigmento na may tuyong pampatibay, payak itong tinatawag bilang pastel lamang; ang mga ito ay kapwa tanyag na midya para sa akdang pansining na may kulay. Ang lapis na ginarasahan o china marker ("pangmarkang Tsino") o chinagraph pencil ay gawa sa kinulayang pinatigas na grasa at ginagamit sa pagmamarka sa matigas at makintab na mga kaibabawan na katulad ng porselana at salamin. Ilang mga kompanya na pampinong sining na katulad ng Suwisong Caran d'Ache ay nagmamanupaktura ng mga krayon na nalulusaw sa tubig, na ang mga kulay ay madaling paghaluin kapag nilapat sa midya.
Ang mga krayon ay maginhawang gamitin, hindi marumi (hindi makalat na katulad ng mga pintura at ng mga pangmarka), pudpod (na nagtatanggal ng panganib ng pagkakaroon ng tulis kapag ginagamit ang isang lapis o pluma), hindi nakakalason, hindi mahal ang halaga, at makukuha na nasa isang malawak na kasamu't sarian ng mga kulay.
Ellen Adarna
Si Ellen Adarna (ipinanganak Abril 2, 1988) ay isang artista at modelo mula sa Pilipinas na nagsimula nakilala sa Internet.
Mga sanggunian
Kaurian:Mga artista mula sa Pilipinas
Maragtas
Ang Maragtas ay isang akda ni Pedro Alcantara Monteclaro na may orihinal na pamagat na Maragtás kon (historia) sg pulô nga Panay kutub sg iya una nga pamuluyö tubtub sg pag-abut sg mga taga Borneo nga amó ang ginhalinan sg mga bisayâ kag sg pag-abut sg mga Katsilâ ("Kasaysayan ng Panay magmula sa mga unang mga nanirahan at ang mga mandarayuhan ng Borneo, na ninuno nila, hanggang sa pagdating ng mga Kastila"); na sa Ingles ay History of Panay from the first inhabitants and the Bornean immigrants, from which they descended, to the arrival of the Spaniards. Ang akda ay nakasulat sa pinaghalong mga wikang Hiligaynon at Kinaray-a ng Iloilo noong 1907. Isa itong orihinal na akda na ibinatay ng may-akda sa mga napagkunang nakasulat at sinambit.
Estasyon ng Polangui
Ang Polangui ay isa sa mga estasyong matatagpuan sa Linyang Patimog (Southrail Line) ng PNR. Ginagamit pa rin ito para sa Bicol Commuter. Naglilingkod ito sa bayan ng Polangui, Albay.
Kasaysayan
Binuksan ang estasyong Polangui noong Nobyembre 1914 bilang bahagi ng Linyang Dibisyon ng Legazpi. Muling itinayo ang gusali ng estasyon at muling binuksan noong Setyembre 18, 2015.
Juan Diego
Si Juan Diego Cuauhtlatoatzin o Juan Diego (1474–Mayo 30, 1548) ay, ayon sa tradisyon ng Katolikong Mehikano, isang katutubong Mehikano na nag-ulat ng isang aparisyon ni Santa Mariang Ina ng Guadalupe, noong 1531. Ang pagpapakita o pangitain ay nagkaroon ng mahalagang epekto sa paglaganap ng pananampalatayang Katoliko sa loob ng Mehiko. Ikinanonisa siya ng Simbahang Katoliko Romano noong 2002, bilang unang santong katutubong Amerikano.
Ang katotohanan ng pag-iral ni Juan Diego ay pinag-alinlanganan ng ilang mga dalubhasa sa maagang pampananampalatayang kasaysayan ng Bagong Espanya kabilang na sina Bernardino de Sahagun, Joaquin Garcia Icazbalceta, Stafford Poole, Louise Burkhart at David Brading, na nangatwirang buo ang kawalan ng mga mapagkukunan hinggil sa pag-iral ni Juan Deigo bago ang paglalathala ng Nican Mopohua makaraan ang isang daantaon noong 1649 (hindi nila tinatanggap ang pagkatotoo ng Codex Escalada bilang katibayang pangkasaysayan). Sa kabila ng mga pagdududang ito, ang mga pagkakatuklas ng isang pag-aaral na interdisiplinaryo, ng halos dalawang dosenang mga dalubhasa na kinasasangkutan ng isang bantog na pamantasang Mehikano at ng isang dalubhasa mula sa Estados Unidos na malam sa lingguwistika at antropolohiyang Mesoamerikano bago ang kapanahunan ni Christopher Columbus sa Kaamerikahan, ang nagpapahimatong ng pagiging tunay ng dokumento at pinagmulang petsa na nasa ika-16 na daantaon.
Wikaing Tarentino
Ang Wikaing Tarentino o Tarantino ay isang diyalekto ng Sisilyano na ginagamit sa timog-silangang rehiyon ng Italya na Apulia. Naninirahan sa lungsod ng Taranto karamihan sa mga tagapagsalita nito.
Peminismo at sining
Ang peminismo at sining ay may matagal nang ugnayan. Sa buong kasaysayan, ginamit ang sining bilang isang medyum upang hamunin ang mga nakagawiang konsepto sa kasarian, ipakita ang mga patriyarkal na istraktura, at bigyang-diin ang karanasan ng mga kababaihan. Noong mga dekada ng 1960 at 1970, lumitaw ang mga kilusang sining ng mga peminista, kung saan ginamit ng mga artista ang kanilang sining upang bigyang-diin ang mga isyu na kinakaharap ng mga kababaihan. Ang kilusang sining ng mga peminista ay naghahangad na palakasin ang pagtatanggol sa gawa ng mga babae, hamunin ang pangunahing papel ng mga kalalakihan sa mundo ng sining, at bigyang-diin ang mga usaping panlipunan at politikal na kinakaharap ng mga kababaihan. Gumamit ng iba't ibang medium ang mga artista ng peminista, tulad ng sining pagtatanghal, sining instalasyon, at potograpiya, upang talakayin ang mga usaping tulad ng karahasan sa tahanan, imaheng pang-katawan, at karapatang pangreproduksyon.
Maliit na laro
Ang maliit na laro (sa Ingles: minigame; binaybay rin ito bilang larong-ikli o minilaro, minsan mikrolaro o miklaro) ay isang maikli na larong nakabidyo kadalasang bliang parte o napaloob sa isang larong pangbidyo, at minsan sa application software o ipinapakita sa anumang hardware. Mayroong magkaibang elemento ng gameplay kaysa sa pangunahing laro, pwedeng opsyonal, at kadalasang mas maliliit o simplistiko kaysa sa aktwal na laro. Minsan magkahiwalay na binigay ng libre din ang mga maliit na laro para alukin ang pangunahing laro. Minsan pwede rin maging yugtong nakabonus o lebel nakalihim ang mga maliit na laro.
Peminismo at sining
Isa sa mga kilalang artista ng peminista ay si Judy Chicago, ang gumawa ng The Dinner Party, na naging simbolo ng kilusang sining ng peminista. Ang The Dinner Party ay isang mixed-media installation na nagtatampok ng isang triangular na mesa na may 39 lugar, bawat isa ay kumakatawan sa isang mahalagang babae sa kasaysayan. Ang instalasyon ay dinisenyo upang ipagdiwang ang mga nagawa ng kababaihan sa kasaysayan at hamunin ang tradisyonal na naratibo na nag-iwan sa mga babae sa labas ng kanon ng kanluraning sining.
Temang peminismo sa sining
Maraming peministang eskultor ang gumagamit ng katawan ng babae bilang paksa sa kanilang gawa, na madalas ay nagbibigay-diin sa kanyang kagandahan, kumplikasyon, at kapangyarihan. Halimbawa: Ang "The Dinner Party" ni Judy Chicago ay nagtatampok ng isang serye ng mga mesa na nakahilera sa isang malaking silid para sa seremonya, bawat isa ay nakatuon sa isang tiyak na babaeng personalidad sa kasaysayan, na may isang magandang disenyo ng tasa't plato na nagrerepresenta sa vulva. Ang katawan bilang lugar ng pakikipaglaban: May ilang peministang eskultor na gumagawa ng mga gawa na nagsasaliksik sa paraan kung paano naranasan ng katawan ng babae ang karahasan, obdyektibasyon, at pagkaapi. Halimbawa: Ang seryeng "Cell" ni Louise Bourgeois ay binubuo ng maraming mga maliit na istruktura na parang hawla na nagpapakita ng pagkakakulong at pangangalaga. Ilan sa mga cell o selda na ito ay naglalaman ng mga bahagi ng katawan, tulad ng mga suso o ari ng lalaki, na nakahiwalay at pinapakita sa isang paraan na nagbibigay-diin sa kanilang kahinaan. Pamilya at pang-araw-araw na buhay: Ang ilang peministang eskultor ay gumagamit ng mga karaniwang bagay sa pang-araw-araw na buhay upang lumikha ng mga gawa na nagkukumento sa paraan kung paano ang mga kababaihan ay tradisyonal na nasa mga papel na bahay. Halimbawa: Ang "The Liberation of Aunt Jemima" ni Betye Saar ay isang eskulturang halo-halo ang midyana pinagsamasama ang derogatoryong imahe ng estereotipong "mammy" kasama ng mga simbolo ng kultura at pagpapakatao ng Aprikano-Amerikano, na naghahamon sa ideya na ang mga babaeng itim ay tanging karapat-dapat lamang sa gawaing bahay.
Maliit na laro
Katangian
Ang mga maliit na laro ay pwede maging parte sa gameplay, o bilang pag-aaksaya ng oras habang nag-loload ang mga lebel, o bilang mga Easter eggs, kahit na sa mga hindi larong nakabidyo, hal. isang larong wangis-DOOM o isang simulasyong pamlipad sa iba't ibang bersyon ng Microsoft Excel. Yung panghuling haimbawa ay tinaguriang "larong nakalihim" (secret games). Sa unang halimbawa, kailangang o 'di kailangang kompletuhin ang mga maliit na laro para tapusin ang naturang laro. Kadalasang kasama ang mga ito bilang mga dagdag-laman pagkatapos ng pangunahing kuwento. Pwede rin ang mga maliit na laro sa iba't ibang mga hardware hal. sa isang display tuldok-matris ng isang makinang pinball o bilang pag-aaksaya ng oras sa isang ilaw-trapiko hal. StreetPong.
Peminismo at sining
Temang peminismo sa sining
Sa interseksyonalidad at katarungang panlipunan, maaaring makita ang mga gawa ng peministang eskultor na nagsasalisik sa pagtatagpo ng kasarian sa iba pang uri ng pagkaapi, kabilang ang rasismo, ableism, at homophobia. Halimbawa nito ay ang obra ni Simone Leigh na may pamagat na "Sentinel," na naglalaman ng isang monumental na lilok na tanso ng isang babaeng itim na may afro, na nagpapakalakas sa mga babaeng itim sa partikular. Samantala, sa mga nag lalayon na talakayin ang "Sexualidad at identidad ng kasarian," sa sining makikita ang mga gawa ng ilang peministang eskultor na nasasaliksik sa iba't ibang aspeto ng seksuwalidad at identidad ng kasarian, upang ipakita ang pagiging bahagi ng malawak na komunidad. Halimbawa nito ay ang "Sheila Pepe: Hot Mess Formalism," na isang koleksyon ng mga crocheted at ginantsilyong instalasyon na naglalaman ng mga kulay at padron na tumutugma sa mga aspeto ng kasarian at sexualidad.
Sa kabilang banda, sa "body politics," makikitang sinasalamin ang mga gawa ng maraming peministang eskultor sa mga isyung may kinalaman sa body politics, na nagtatampok ng mga relasyon ng kapangyarihan sa iba't ibang katawan. Halimbawa nito ay ang obra ni Barbara Kruger na may pamagat na "Untitled (Your Body Is a Battleground)," na naglalaman ng malaking litrato ng mukha ng babae na may salitang "Your Body Is a Battleground" na nagpapakita ng mga isyu sa karapatang reproduktibo. Gayun din naman sa pagtalakay sa "Ang kapangyarihan ng pagpapakatao," makikita ang mga gawa ng ilang peministang eskultor na nagbibigay-halaga sa kapangyarihan ng pagpapakatao, na naglalaman ng mga personal na karanasan at emosyon. Halimbawa nito ay ang obra ni Felix Gonzalez-Torres na may pamagat na "Untitled (Portrait of Ross in L.A.)," na isang instalasyon na naglalaman ng mga kendi na nakapila sa hugis-tatsulok, na sumisimbolo sa timbang ng katawan ng kanyang kasintahan na namatay dahil sa AIDS.
Maliit na laro
Kompilasyon ng mga maliit na laro
Mga ilang laro kagaya ng seyeng WarioWare (tinaguriang microgames sa naturang laro), Video Action ng Universal Research Laboratories, mga iba't ibang larong Cinemaware katulad ng Defender of the Crown, Lazy Jones ni David Whittaker, o yung satirong pang-smartphone Phone Story na binubuo ng maraming maliit na laro sa isang larong nakabidyo. Ilang mga katulad na mga laro kagaya ng seryeng Mario Party ng Nintendo ay isinaalang-alang silang bilang larong pamparti, dinisenyong partikular para sa multiplayer. Sa larong pamparti, karaniwan sa mga maliit na laro nito ay gumagawa ng isang gawain nang mabilis o kumukolekta ng tinitiyak na bagay na labis pa sa mga kalaro para manalo.
Peminismo at sining
Temang peminismo sa sining
Ang sining ay may malaking papel sa pagpapakalat at pagpapahalaga sa mga konsepto at karanasan ng peminismo. Sa "Kahalagahan ng Historia", ang mga peministang eskultor ay gumagawa ng mga obra na nagtatakda ng relasyon sa pagitan ng kasaysayan, memorya, at karanasan. Ang "Wave Field" ni Maya Lin at "Runaways" ni Lynn Chadwick ay ilan sa mga obra na nagtatampok ng mga relasyon ng katawan at kalikasan. Makikita rin ang mga gawa na nagtutuon sa mga ordinaryong tao at kanilang karanasan sa "Pagtatanghal ng mga Karaniwang Tao". Halimbawa nito ang "Monument to Joe Louis" ni Robert Graham na nagpapakita ng kahalagahan ng kontribusyon ni Joe Louis sa kasaysayan ng boksing at ng Estados Unidosbilang isang atletang Itim o black athlete. Sa "Konsepto ng 'Otherness '", ang mga peministang eskultor ay gumagawa ng mga gawa na nagpapakita ng konsepto ng pagkalagay sa mga marginal na grupo. Ang "Inverted Birth" ni Ana Mendieta ay isang halimbawa ng paglalarawan sa karanasan ng isang babaeng imigrante.
Maliit na laro
Mga tanyag na halimbawa
Maraming mga maliit na laro ang The Legend of Zelda sa bawat laro nito, kadalasan mayroong mga premyo kagaya ng Pieces of Heart (tumataas sa kalusugan ni Link), Rupees (pera ng larong nito), at upgrades (talanga, pitaka, atbp.)
Peminismo at sining
Temang peminismo sa sining
Sa "Kababaihan Bilang Paksa ng Sining", ang mga kababaihan ang nagiging sentro ng mga gawa. Halimbawa nito ay ang "Breast Plates" ni Linda Stein na nagpapakita ng mga karanasan ng mga kababaihan sa mga usapin tungkol sa seksuwalidad at identidad ng kasarian. At sa "Pagbabago ng Panahon", makikita ang mga gawa na nagpapakita ng mga epekto ng panahon sa karanasan at mundo ng mga peministang eskultor, tulad ng "Tilted Arc" ni Richard Serra. Ang sining ay isang mahalagang instrumento upang maipakita at maipakalat ang mga ideya ng peminismo, na nagpapalawak ng pag-unawa sa mundo at sa karanasan ng mga kababaihan.thumb|Si Frida ay isa sa maraming kilalang babaeng pintor na nangangalaga sa kapakanan at interes ng mga kababaihan.|361x361px
Maliit na laro
Mga tanyag na halimbawa
Tanyag na itinaitampok ang mga maliit na laro sa seryeng Final Fantasy sa lahat ng mga laro nito, magmula pa sa Final Fantasy (1987) kung saan pwedeng ma-unlock ang isang sliding puzzle naka-Easter egg habang nakasakay sa barko. Isinaalang-alang ito bilang pinakaunang maliit na laro sa isang RPG, dinagdag ito ni programer Nasir Gebelli kahit di ito kasali sa orihinal na plano ng Squaresoft. Sa Final Fantasy II (1988), pwedeng ma-unlock ang isang matching game habang nakasakay sa paragos pangyelo at pagkamit ng isang partikular na kinakailangan. Ang Final Fantasy VII (1997) ang kauna-unahang larong bidyo na hindi bababa sa tatlumpung maliit na laro, at manatili parin itong pinakaraming mga maliit na laro para sa isang larong pangdula-dulaan. Sa larong pang-PC na Chronomaster, mayroong magkatulad na mga minilarong puzzle na napakaimportante sa kuwento nito.
Peminismo at sining
Mga peministang pintor
Ang mga artistang pintor ay maaaring gumamit ng kanilang sining upang ipahayag ang kanilang suporta sa mga feminist movements. Sa pamamagitan ng kanilang mga likhang-sining, maaari nilang ipakita ang kahalagahan ng gender equality at ipakalat ang mensahe ng empowerment sa mga kababaihan. Ang mga painting na naglalaman ng feminist themes ay maaaring magpakita ng pagmamahal sa sarili, pagbibigay ng kahalagahan sa mga karanasan ng mga kababaihan, at pagtutulak sa pagbabago ng mga social norms at cultural expectations. Ang mga painting na ito ay nagpapakita ng mga babae bilang mga malakas na indibidwal na may kakayahang magpatuloy sa kanilang mga pangarap at makapamuhay nang malaya mula sa mga societal constraints.
Maliit na laro
Mga tanyag na halimbawa
Ang mga dating laro ng Sonic the Hedgehog sa Sega Genesis ay mayroong mga yugtong nakabonus o nakaespesyal na mga maliit na laro, kagaya nang tumatalbog sa palibot ng isang maze para sa isang espesyal na hiyas (special gem) o pagkokolekta ng mga gintong singsing (gold rings) habang tumatakbo sa tubo nang pababa. Halimbawa sa Sonic the Hedgehog 3, mayroong isang yugtong espesyal kung saan si Sonic ay tumatakbo sa paligid para hawakan ang lahat ng mga asul na globo at mga ibang globo na may espesyal na katangian, habang umiiwas sa mga pula na globo. Kinamamayaan itong yugtong nakabonus ay nagiging aktwal na laro. Pag pinasok ang kartutso ng Sonic 1 (o Sonic Classics 3 in 1) sa nakalock-on na slot ng Sonic and Knuckles, pwedeng pindutin ang A, B, at C, at pagkatapos ay i-type ang kahit anong password na binigay para malaro ang yugtong espesyal na katumbas sa password nai-type mo; eksatong Sonic 3 ang mga gameplay ng mga yugtong espesyal na ito.
Peminismo at sining
Mga peministang pintor
Ang pagsasama-sama ng iba't ibang tatak ng feministang mensahe sa sining ay maaaring magpakita ng suporta ng mga artistang pintor sa mga women-led movements at sa pagtataguyod ng gender equality. Si Artemisia Gentileschi ay kilala sa kanyang mga makapangyarihang paglalarawan ng mga kababaihan sa Bibliya at mitolohiya, at ang kanyang personal na karanasan ng sexual violence ay nagdulot ng impluwensya sa kanyang mga gawa. Si Isabelle de Charrière, sa kabilang banda, ay nagpakita ng progresibong pananaw sa mga tungkulin ng kasarian at edukasyon sa kanyang mga gawa, at nagtanghal ng mga pangunahing papel sa paglikha ng mga babasahin na nagpapakita ng kanyang feminist na mga paniniwala. Ang dalawang artistang ito ay nagpakita ng kahalagahan ng papel ng mga kababaihan sa lipunan at ng pagpapakita ng feminist na mga ideya sa kanilang sining.
Si Mary Cassatt ay isang American Impressionist painter na kilala sa kanyang mga paglalarawan ng ina at anak, na nagpapakita ng pagsalungat sa tradisyunal na tungkulin ng kasarian at ang male gaze sa sining. Samantala, si Alice Neel ay isang American painter na naglalayong ipakita ang kahalagahan ng mga ordinaryong tao, lalo na ang mga marginalized na sektor ng lipunan, sa kanyang mga portraiture. Si Frida Kahlo naman ay naging peminista sa pamamagitan ng kanyang mga obra na naglalaman ng kanyang personal na pakikibaka at pagsasakatawan ng kanyang mga damdamin, na ipinapakita ang kanyang pakikibaka sa pagtanggap sa kanyang sariling katawan at ang mga suliraning kinakaharap ng mga kababaihan sa kasalukuyang panahon. Ang mga obra ng tatlong pintor ay nagpakita ng kanilang feminist na mga paniniwala at naging bahagi ng kanilang adbokasiya para sa pagkakapantay-pantay ng kasarian sa sining at sa lipunan.
Si Judy Chicago ay isang kilalang pintor na tumatalakay sa mga karanasan ng mga kababaihan at tumatalakay sa mga tema ng kasarian at sekswalidad. Siya ay kilala sa kanyang monumentong instalasyon na "The Dinner Party" at mga obra na nagtatampok ng mga imahe ng anatomiyang babae at mga simbolismo. Ipinanganak siya sa Chicago, Illinois noong 1939 at nag-aral sa Art Institute of Chicago at sa University of California, Los Angeles. Isa pang kilalang artistang peminista ay si Kara Walker, na kilala sa kanyang mga obra na tumatalakay sa mga isyu ng rasismo, kasarian, at sekswalidad. Ang kanyang mga obra ay nagpapakita ng mga larawan ng mga itim na Amerikano na nakakaranas ng pag-aabuso, diskriminasyon, at iba pang mga pakikibaka. Si Walker ay naniniwala na ang kanyang sining ay maaaring maging isang paraan upang mapakita ang mga hindi magandang bagay sa lipunan at magbigay ng pag-asa sa mga tao na nakakaranas ng pagsasamantala at pang-aapi. Noong 2009, nasa Hood Museum of Art sa Dartmouth College ang kanyang gawa sa "Black Womanhood: Images, Icons, and Ideologies of the African Body" sa Hanover, New Hampshire.
Si Georgia O'Keeffe ay naging isang feminist dahil sa kanyang pakikibaka sa male-dominated art world at pagbibigay-inspirasyon sa ibang mga babaeng artist na ipakita ang kanilang talento sa sining. Sa kanyang obra, nagpakita siya ng kanyang sariling kagandahan at kalikasan, na ginagamit bilang simbolo ng lakas at kapangyarihan ng kababaihan. Sa kanyang painting na "Black Iris III", ipinakita ni O'Keeffe ang detalyadong larawan ng isang bulaklak na nagdiriwang sa ganda ng kalikasan at kapangyarihan ng kababaihan sa lipunan. Si Louise Bourgeois naman ay naging feminist dahil sa kanyang mga obra na gumagamit ng mga simbolikong imahe upang magpakita ng kanyang personal na karanasan bilang isang babaeng artista, at upang talakayin ang mga isyu ng kasarian, kababaihan, at relasyon sa pamilya. Ilan sa kanyang kilalang mga obra ay ang "Maman," "Cell" series, "Untitled (Lair)," at "The Destruction of the Father," na kadalasang gumagamit ng simbolismo upang magpakita ng kanilang kahulugan.
Mga peministang street artist
Ang mga street artist ay maaaring mag-ambag sa kilusang feminista sa pamamagitan ng paglikha ng makapangyarihang obra ng sining na nagtutulak sa gender stereotypes, nagpapalaganap ng kamalayan tungkol sa mga isyung feminista, at nagdiriwang sa mga tagumpay ng mga kababaihan.
Ang mga kababaihan na nakatuon sa sining at nagtataglay ng kanilang mga feministang pananaw ay patuloy na nakakagawa ng mga makabuluhang kontribusyon sa sining at lipunan. Ang mga artistang pintor tulad ni Faith47, Swoon, Lady Pink, Fafi, Olek, Miss Van, Hyuro, Maya Hayuk, Zabou, Alice Pasquini, at Jess X. Snow ay nagpakita ng kanilang sariling mga paraan upang ipahayag ang kanilang mga feministang pananaw sa kanilang mga gawa. Ang artistang South African na si Faith47 ay kilala sa kanyang mga murals na naglalaman ng mga matatalim na obserbasyon tungkol sa kalagayan ng mga kababaihan sa lipunan. Sa pamamagitan ng kanyang mga obra, ginagamit niya ang kanyang sining upang magpakita ng kanyang pagkamalikhain at pananaw sa lipunan. Samantala, si Swoon ay kilala sa kanyang mga mural na naglalaman ng mga elemento ng pag-asa at pagbabago. Nagsisimula sa paggawa ng mga pampublikong mural noong dekada 1990, si Lady Pink ay naging kilala sa kanyang mga obra na nagpapakita ng kanyang feministang pananaw at pagtutulak para sa gender equality. Ang French artist na si Fafi ay kilala sa kanyang mga gawa sa sining na naglalaman ng mga karakter ng mga kababaihan na nagpapakita ng kanilang kapangyarihan at kagandahan. Si Olek ay isang Polish artist na kilala sa kanyang mga gawa sa sining na may kaugnayan sa feminismo at tumututok sa mga isyu ng kasarian at kababaihan sa lipunan. Sa kanyang mga obra, ipinapakita niya ang kanyang paniniwala na dapat magkaroon ng pantay na karapatan ang mga kababaihan sa lahat ng aspeto ng lipunan. Si Miss Van ay kilala sa kanyang mga obra sa sining na nagpapakita ng mga karakter na matapang at may malakas na personalidad na kadalasang tumututok sa kagandahan at seksualidad ng mga kababaihan. Si Hyuro ay isang Argentine artist na nagpapakita ng mga obra sa sining na naglalaman ng mga imahen ng mga kababaihan na nakakaranas ng mga isyu sa lipunan, kabilang ang diskriminasyon at pag-aabuso. Si Maya Hayuk ay kilala sa kanyang mga gawa sa sining na naglalaman ng mga elemento ng bright colors at intricate designs. Si Zabou ay isang artist sa London na kilala sa kanyang mga mural na naglalaman ng mga imahen ng mga kababaihan na nagpapakita ng kanilang kagandahan at kahalagahan sa lipunan. Si Alice Pasquini ay isang Italian artist na kilala sa kanyang mga obra sa sining na tumututok sa mga isyu ng kasarian at kababaihan sa lipunan.
Si Lady Pink ay isa sa mga kilalang pintorang peminista sa New York City noong mga taong 1980s. Nagmula sa Puerto Rico, nakilala siya sa kanyang mga obra na may mga malalaking suliranin ng kasarian at pagtutulak para sa kalayaan ng kababaihan sa sining. Nagtatampok ang kanyang mga gawa ng mga imahe ng mga kababaihan sa urban setting, na nagpapakita ng kanilang kapangyarihan at lakas sa kabila ng mga hamon na kanilang kinakaharap. Sa kanyang obra na "Lady Pink in Purple," ipinapakita niya ang kanyang sariling imahe bilang isang babaeng artist na nagpapakita ng kanyang lakas at kakayahan sa mundo ng sining. Sa pamamagitan ng kanyang mga gawa, nagpakita si Lady Pink ng kahalagahan ng pagpapakita ng mga boses ng mga kababaihan sa lipunan at pagpapalawig ng kaalaman tungkol sa kanilang mga pakikibaka.
Si Fafi ay isang kilalang street artist mula sa Pransya na nagpapakita ng kanyang feminist na pananaw sa pamamagitan ng kanyang mga gawa sa sining. Nagtatampok ang kanyang mga obra ng mga babaeng karakter na may mga bold na kulay at matatag na guhit, na nagpapakita ng kanilang kapangyarihan at pagkamalikhain. Sa kanyang obra na "Fafi's Girls," ipinapakita niya ang kanyang pagnanais na magpakita ng mga babaeng karakter na mayroong kakaibang kasarinlan at kakayahan sa mundo ng sining. Sa pamamagitan ng kanyang mga gawa, nagpapakita si Fafi ng kahalagahan ng pagpapakita ng mga boses ng mga kababaihan sa sining at sa lipunan. Ang kanyang estilo sa sining ay nagbibigay ng lakas at inspirasyon sa mga kababaihan upang magpakita ng kanilang sariling mga boses at talento sa lahat ng aspeto ng buhay.