cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Felix Mendelssohn
Pagkabata (1809-1824)
Noong 1821, sa edad na 12 Mendelssohn unang nakilala sa mga sikat na Aleman na may-akda Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832). Nanatili siya sa bahay ng Goethe sa Weimar sa loob ng 16 na araw. Ang pulong sa Goethe ay napakaganda para sa Mendelssohn, at ang simula ng kanilang pagkakaibigan. 1822 Ang Mendelssohn ay mas produktibong kaysa sa mga nakaraang taon. Bilang isang bata, si Felix Mendelssohn at ang kanyang mga kapatid ay laging nagtatrabaho sa maliliit na palabas sa mga tahanan ng kanilang mga magulang, tuwing Linggo ng umaga. Si Felix ang naging lider, habang si Fanny ay naglalaro ng piano, si Rebecca ay umawit at si Paul ay naglaro ng tselo. Si Felix ay nagsulat rin ng mga maikling gawa para sa pagkakataong ito.
Pagbibinata (1825-1829)
Noong 1825, sumama si Felix sa kanyang ama, si Abraham Mendelssohn sa Paris. Sa malaking lungsod nakilala niya ang dalawang sikat na composer ng kanyang oras, katulad Rossini at Meyerbeer. Nakilala rin niya ang kompositor na si Luigi Cherubini, na hinahangaan ang kanyang talento. Ngunit mula sa kanyang mga sulat ay malinaw, na si Felix ay hindi mahilig sa musikang klasikal sa Pranses, ngunit nagsimula siyang makipagkaibigan sa maraming mga tao, na patuloy na nurtured para sa mga taon.
Noong Mayo 1825 ay bumalik si Felix sa Berlin kasama ang kanyang ama. Sa umaga ay tumigil siya sa Weimar at bumisita sa Goethe sa pangalawang pagkakataon. Sa bahay ni Goethe nilalaro niya ang kanyang trabaho na may pamagat na Quartett sa b-Moll, na ipinakita niya sa Goethe. Pagkabalik sa Berlin, kinuha ni Abraham Mendelssohn ang kanyang pamilya upang lumipat sa isang lumang at malaking bahay sa Leipziger Straße sa Berlin. Sa bahay na ito ang unang bahagi ay nilalaro (Ouvertüre) mula sa gawain ni Felix Mendelssohn na may pamagat na Sommernachtstraum, o ang pangarap ng isang gabi ng tag-init, batay sa komedya sa drama ng British na makata na si William Shakespeare (1564-1616), na pinamagatang A Midsummer Night's Dream. Ang komposisyon na ito ay ang pinakasikat na gawain ni Mendelssohn sa mundo. Ang komposisyon ng komposisyon na ito ay minarkahan ng pagsulat ng petsa na "Berlin, Agosto 6, 1826". Kapag ginawa ang kahanga-hangang komposisyon na ito si Felix Mendelssohn ay 17 taong gulang lamang.
Bukod sa pagsulat ng mga musikal na gawa, pinag-aralan din ni Mendelssohn ang Universitas Berlin. Lumahok siya sa kurso ng sikat na pilosopo na si Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Sa karagdagan, ang Mendelssohn ay nagtatag din ng isang koro na partikular na pinag-aralan at ipinakita ang mga gawa ni Johann Sebastian Bach. Bago muling binuhay ni Mendelssohn, ang mga gawa ng sikat na Aleman na kompositor ay halos hindi kilala sa kanyang sariling bansa.
Unang Konsyerto Paglalakbay (1829-1832)
Abril 1829 Si Felix Mendelssohn sa unang pagkakataon ay naglakbay sa Londres, kung saan siya ay masigasig na tinatanggap. Ang kanyang unang hitsura sa publiko ng Britanya ay sa isang konsyerto ng orkestra ng Philharmonic Society, kung saan siya kumilos bilang konduktor. Noong Hunyo 25, 1829 siya ay naglaro sa unang pagkakataon sa UK Ouvertüre ng Sommernachtstraum. Matapos ang konsiyerto, hindi sinasadyang naiwan ni Mendelssohn ang kanyang marka ng musika sa isang naupahang tren. Sa pagbalik sa bahay, muling isulat niya ang trabaho at gumawa ng perpektong kape, ganap na nakabatay sa memorya.
Pagkatapos ng serye ng mga konsyerto, naglakbay si Mendelssohn sa Scotland, kung saan nakuha niya ang inspirasyon para sa kanyang trabaho na pinamagatang Hebriden-Ouvertüre at Schottische Sinfonie o Simfoni Skotlandia. Sa katapusan ng Nobyembre 1829 ay bumalik siya sa Berlin. Noong Mayo 1830, naglakbay si Mendelssoh sa Italya. Sa daan ay tumigil siya sa loob ng dalawang linggo sa Weimar at bumisita sa Goethe.
Sa umaga mula sa Roma, noong Oktubre 1831 tumigil siya sa Munich, kung saan isinulat niya ang isang trabaho para sa piano na may pamagat na Klavierkonzert g-Moll. Matapos tumigil sa Stuttgart, Frankfurt am Main at Düsseldorf, sa wakas ay umalis si Mendelssohn para sa Paris at nakilala ang mga taong alam niya noong bumisita noong 1825. Sa oras na iyon siya ay malapit na nauugnay sa dalawang iba pang mga bantog na kompositor sa Europa, katulad sina Franz Liszt at Frédéric Chopin. Pebrero 19, 1832 ang unang bahagi ng Sommernachtstraum at maraming iba pang mga gawa ay ipinapakita sa gusali ng Conservatoire. Ngunit hindi lahat ng kanyang mga gawa ay malugod na tinatanggap. Pagkatapos ay pinaikling ang kanyang paglalakbay dahil nakakontrata siya ng kolera. Noong Marso 1832 ay bumalik si Mendelssohn sa Berlin.
Nakuha si Mendelssohn mula sa kolera sa maikling panahon. Noong Abril 23, 1832 bumisita siya muli sa London. Siya ay humantong sa isang bilang ng mga konsyerto at nai-publish ang unang bahagi ng kanyang koleksyon ng kanta na may karapatan Lieder ohne Worte o kanta na walang salita. Noong Hulyo 1832, bumalik siya sa Berlin.
Panahon ng 1832-1835
Nagpasya si Felix Mendelssohn na huwag magtrabaho nang permanente sa anumang posisyon sa loob ng maraming taon. Noong unang bahagi ng 1833 ay bumalik siya sa London. Sa pagkakataong ito, pinamunuan niya ang kanyang konsyerto na may karapatan na Italianenische Sinfonie o Italyano Symphoni. Noong Mayo 26, 1833 nilalaro niya ang gawain sa isang pagdiriwang ng musika sa lungsod ng Düsseldorf, Niederrheinisches Musikfest. Ang konsyerto ay naging matagumpay, kaya agad na inalok ng pamahalaang lungsod ng Düsseldorf ang posisyon ng direktor ng musika ng lungsod. Ang posisyon ay may kasamang maraming gawain, katulad ng nangungunang musika sa lahat ng pinakamalaking simbahan, sa mga sinehan at sa dalawang gusali ng teatro.
Leipzig (1835-1841)
Agosto 1835 inilipat ni Mendelssohn sa Leipzig at pinangunahan ang unang konsyerto noong Oktubre 4 na nagpatugtog ng isang trabaho na may pamagat na Meeresstille und Glückliche Fahrt o kalmado ng dagat at isang masayang paglalakbay. Kung ihahambing sa iba pang mga gawa, ang komposisyon na ito ay hindi gaanong popular sa mga tao. Ang kanyang konsyerto sa Gewandhaus ay tumanggap ng napakalaking papuri, kaya nakatanggap siya ng honoris causa award sa pilosopiya noong Marso 20, 1836.
Masaya ang 1837 para kay Felix Mendelssohn. Noong Marso 28, 1837 pinakasalan niya si Cécile Charlotte Sophie Jeanrenaud. Nakilala niya si Cécile sa Frankfurt noong tag-init ng 1836. Mula sa kanyang kasal si Mendelssohn ay may limang anak. Ang tagal ng honeymoon ay hindi pa natatagalan nang muli siyang tumanggap ng tawag sa Inglaterra, kung saan siya ay humantong sa isang konsyerto ng Paul Oratory sa pagdiriwang ng musika sa Birmingham. Sa paglalakbay na ito siya ay naglaro ng Orgen sa Church of St. Paul at Christ Church. Sa laro na iyon, itinuro niya ang isang mahusay na impluwensya sa mga organismo ng Britanya. Sa Inglatera siya ay nagsimulang pagpaplano ng kasunod na Oratorium, may karapatan na Elias.
Ang Huling Taon sa Leipzig
Ang workspace ng Mendelssohn sa kanyang tahanan sa LeipzigBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ang workspace ng Mendelssohn sa kanyang tahanan sa Leipzig
Noong 1843 itinatag ng Mendelssohn ang unang paaralan ng musika sa Germany, ang Conservatorium sa Leipzig, na inagurasyon noong Abril 3 sa teatro ng Gewandhaus. Sa parehong taon siya ay hinirang ng isang honorary mamamayan ng lungsod ng Leipzig. Noong 1844, pinangunahan niya ang isang bilang ng konsyerto sa simponya sa London at nilalaro ang musika mula sa kanyang Sommernachtstraum.
Pagkatapos ng isang maikling pagbisita sa Frankfurt am Main, Septiyembre 1845 Mendelssohn ibinalik sa Leipzig. Bumalik siya sa pagsasagawa ng kanyang mga tungkulin at itinuro sa high school ng musika. Noong Agosto 26, 1846 ang kanyang trabaho Elias Oratory ay ginanap sa pagdiriwang ng Birmingham at nakatanggap ng isang napakagandang pagtanggap. Bumalik siya sa Leipzig at bumalik sa trabaho gaya ng dati. Ngunit ang kanyang kalusugan ay nagsimulang magambala. Noong 1847, ginawa ni Mendelssohn ang kanyang ikasampu at pangwakas na biyahe sa England, na siyang nanguna sa laro Elias Oratorim sa Exeter Hall, sa Manchester at Birmingham.
Pagkabalik mula sa England, ang balita ng pagkamatay ng kanyang kapatid na si Fanny ay isang mabigat na suntok kay Felix Mendelssohn. Siya ay umalis mula sa pangkalahatang publiko, at nag vacations para sa mga buwan sa Switzerland at South Germany. Noong Oktubre 28, nagkaroon siya ng stroke sa Leipzig. Matapos ang ikalawang stroke sa Nobyembre 3, ang Mendelssohn ay sa isang pagkawala ng malay at namatay sa araw pagkatapos, sa edad na 38. Ang kanyang tirahan sa kalye ng Goldschmidtstraße 12 sa Leipzig ay ngayon ang Mendelssohn-Haus museum, at isa sa mga makasaysayang lugar sa Alemanya.
Chōjū-jinbutsu-giga
Ang Chōjū-jinbutsu-giga (鳥獣人物戯画), karaniwang pinapaikli bilang Chōjū-giga (鳥獣戯画), ay isang tanyag na apat na magkakasamang balumbong larawan, o emakimono, na pagmamay-ari ng templo ng Kōzan-ji sa Kyoto, Hapon. Tinutukoy din ang mga balumbon ng Chōjū-giga bilang ang Mga Balumbon ng mga Nagkakatuwaang Hayop at Mga Balumbon ng mga Nagkakatuwaang Hayop at Tao sa Tagalog. May ilan ang nag-akala na si Toba Sōjō ang lumikha ng mga balumbon; bagaman, parang malinaw na ginawa ito ng higit sa isang tao batay sa istilo. Tradisyunal sa Silangang Asya na ang direksyon sa pagbabasa bilang kanan-tungo-kaliwa tulad ng Chōjū-jinbutsu-giga, at karaniwan pa rin ito sa Hapon. Nabibigyan din ng kredito ang Chōjū-jinbutsu-giga  bilang ang pinakamatandang gawang manga. Ipinagkatiwala na sa pag-iingat ang mga balumbon sa Pambansang Museo ng Kyoto at Pambansang Museo ng Tokyo.
Ang mga balumbon ay ang pinakamaaga sa isang monokromong lineyal na istilo sa pagguhit na nagpatuloy sa paggamit sa pagpintang Hapones (dahil ginagawa ang lahat ng ito sa karaniwang pagsulat at sepilyong pagpipinta, nabibilang ang mga ito bilang pinta).
Habang bukas, isinisilarawan ang unang balumbon ng mga antropomorpikong kuneho at unggoy na naliligo at naghahanda para isang seremonya, isang magnanakaw na unggoy na tumatakbo mula sa mga hayop na may patpat at tinumba ang isang palaka mula sa isang masiglang seremonya. Dagdag dito, naglalaro at nakikipagbuno ang mga kuneho at unggoy habang lumahok ang isa pang pangkat ng mga hayop sa isang libing at nagdarasal ang palaka kay Buddha habang nagsasara ang balumbon.
Hinalaw din ang mga balumbon sa ilang mga nobela na nilathala ng Geijutsuhiroba, ang unang aklat na simpleng pinagsama ang mga balumbon sa isang paglalathala, na wala na ngayon sa imprenta. Lumahok ang isa sa mga aklat bilang bahagi ng seryeng Fine Arts Log ng kumpanya, gayon din ang ilan na eksklusibo sa ilang eksibisyon. Naglathala din ang ibang mga kumpanya tulad ng Misuzu Shobo at Shibundō ng mga aklat na batay sa Chōjū-jinbutsu-giga emakimono.
Bagaman kinikredito minsan ang Chōjū-jinbutsu-giga bilang unang manga, may mga ilang alitan sa pahayagang Yomiuri Shimbun.
Kasaysayan
Ang Chōjū-jinbutsu-giga emakimono, na pagmamay-ari ng templo ng Kōzan-ji sa Kyoto, Hapon bilang isang sinaunang pag-aaring pangkalinangan, ay kadalasang inakala na pininta noong kalagitnaan ng ika-12 dantaon, samantalang, maaring nakapetsa ang ikatlong at ikaapat na mga balumbon mula sa ika-13 dantaon.
Inakala ng karamihan na si Toba Sōjō ang lumikha ng Chōjū-jinbutsu-giga, na nilikha ang isang pinta na parang tulad ng Chōjū-jinbutsu-giga; bagaman, mahirap itong iberipika. Kinukutya ng mga guhit ng Chōjū-jinbutsu-giga ang mga paring Hapones noong panahon ng lumikha, nilalarawan sila bilang mga palaka, kuneho at matsing. Binabasa at nirorolyo ang Chōjū-jinbutsu-giga mula kanan patungong kaliwa na makikita pa rin sa manga at mga aklat na Hapones. Nakredito ang Chōjū-jinbutsu-giga bilang ang pinakalumang gawa ng manga sa Hapon, at ito ay pambansang kayamanan, gayon din maraming animador na Hapon ang naniniwala na ito rin ang pinagmulan ng mga pelikulang animasyong Hapon. Sa Chōjū-jinbutsu-giga, ginuhit ang mga hayop na may napakanagpapahayag na mga mukha at ginagamit din minsan bilang "mabilis na mga linya," isang kapamaraanan na ginagamit sa manga hanggang sa ngayon. Ang emakimono tulad ng Chōjū-jinbutsu-giga at maraming iba pa ay bahagyang nakikita sa publiko hanggang napunta sila sa popular na kultura, na ginagaya ang istilo ng maraming karaniwang tao. Umusbong ang emakimono na napakapopular sa lungsod ng Ōtsu, Shiga, at binansagang Ōtsu-e pagkatapos ng popularidad nito sa lungsod noong mga ika-17 dantaon. Ipinagkatiwala ang unang dalawang balumbon sa Pambansang Museo ng Tokyo, at ipinagkatiwala ang ikalawang dalawa sa Pambansang Museo ng Kyoto. Ang kasalukuyang mga balumbon na nakikita sa Kōzan-ji ay mga reproduksyon.
Annie (pelikulang pinalabas noong 1982)
Tungkol ang Annie sa pakikipagsapalaran ng isang batang ulila na nagngangalang Annie sa New York City noong Dakilang Depresyon, kung saan siya ay ikinupkop ng bilyonaryong si Oliver Warbucks. Ikinuha ang pelikula sa loob ng anim na linggo sa Monmouth University sa New Jersey.
Inilikha ng Rastar at inilathala ng Columbia Pictures noong June 18, 1982, kumita ang Annie ng $57 milyon sa takilya. Ininomina ito para sa dalawang Academy Award para sa Best Production Design at Best Song Score at Adaptation.
Savona
thumb|250x250px| Santuwaryo ng Mahal na Ina ng Awa Ang Savona (Italyano: [saˈvoːna]; lokal na Sann-a  [ˈSaŋˑa], Savonn-a) ay isang daungan at komuna sa kanluran bahagi ng hilagang Italyanong rehiyon ng Liguria, kabesera ng Savona, sa Riviera di Ponente sa Dagat Mediteraneo.
AngSi Savona ay dating isa sa mga punong pusod ng industriya ng bakal sa Italya, na mayroong talyer ng asero at pandayan, paggawa ng barko, mga taler pangriles, mga tindahan para sa inhinyeriya, at isang taniman ng tanso.
Ang isa sa pinakatanyag na dating naninirahan sa Savona ay ang manunuklas na si Christopher Columbus, na nagsaka ng lupa sa lugar habang isinulat ang kaniyang mga paglalakbay. Ang 'bahay ni Columbus', isang maliit na bahay na matatagpuan sa mga burol ng Savona, ay nakalagay sa pagitan ng mga pananim ng gulay at mga puno ng prutas. Ito ay isa sa maraming tirahan sa Liguria na nauugnay kay Columbus.
Noto (paglilinaw)
Maaring tumukoy ang Noto sa:
Savona
Heograpiya
Ang bayan ay matatagpuan 40 kilometro (25 milya) kanluran ng Genova at humigit-kumulang 150 km (93 mi) (silangan) ng Niza, sa Pransiya, sa kanlurang Riviera Italyana, sa pagitan ng Dagat Liguria at ng Alpes Ligures.
Katedral ng Tricarico
thumb Ang Katedral ng Tricarico ay isang Katoliko Romanong simbahang katedral sa lungsod ng Tricarico. Ito ang sentro ng Diyosesis ng Tricarico. Ang lungsod ay unang naitala na may obispo noong 968. Itinayo ni Robert Guiscard ang kasalukuyang gusali sa estilong Romaniko noong ika-11 siglo gamit ang isang regalo mula sa kaniyang pamangking si Roberto, Konde ng Montescaglioso. Si Louis I, Duke ng Anjou, ay kinoronahan doon noong 1383.
Ortodoksong Siryang Katedral ng Santo Tomas, Mulanthuruthy
Ang Ortodoksong Siryang Katedral ng Santo Tomas ng Mulanthuruthy ay matatagpuan sa Mulanthuruthy sa Distrito ng Ernakulam ng Kerala. Ang Simbahan ay nasa ilalim ng hurisdiksyon ng Simbahang Ortodoksong Sirya at ito ay isang sentro ng peregrinasyon para sa parehong miyembro ng Simbahang Orthodokso ng India at Simbahang Kristiyanong Sirya. at ito ang tahanan ng parokya ni San Gheevarghese Mar Gregorios ng Parumala, isang pinuno ng relihiyon ng Simbahang Ortodoksong Sirya at noong 10 Disyembre 1876, isinulong ng Patriyarko ng Antioquia, na si Ignatius Peter III, ang 28-taong gulang na Gregorios upang maging isang obispo, sa puntong iyon ang kaniyang opisyal na pangalan ay naging Geevarghese Mar Gregorios. Ang kaniyang kabataan ay dahilan upang siya ay tukuyin bilang Kochu Thirumeni (Batang Obispo).
Ang simbahan ay itinayo noong 1550 ng Knanaya Tharakan (ministro) na Kunchacko ng pamilya Kunnassery. Dahil sa isang pagtatalo sa pagitan ng mga Siryanong Kristiyano at ng Kaharian ng Vadakkumkur, tinipon ni Kunchacko ay ang Knanaya ng Simbahang Kaduthuruthy pati na rin ang lahat ng mga Kristiyanong Siryano na mahahanap niya sa loob ng Vadakkankur at inilipat sila sa Mulanthuruthy. Pagdating ni Kunchacko ay pinahintulutan ang pagbuo ng Simbahan ng Mulanthuruthy. Nang maglaon ang Knanaya ay tinawag pabalik sa kanilang sariling simbahan ng Kaduthuruthy ng mga inapo ni Haring Vadakkumkur, na iniwan ang Simbahan ng Mulanthuruthy sa pangangalaga ng mga Kristiyanong Syriano na nanatili doon.
Ang isang kapansin-pansin na tampok ng simbahang ito ay isang relikya ni Tomas ang Alagad, na dinala mula sa Mosul at ibinigay bilang regalong noon ng Patriyarko ng Antioquia, ang pinuno ng mga Simbahang Ortodoksong Sirya.
Ang Simbahan ng Mulanthuruthy ay ang pook ng Mulanthuruthy Sunnahados na isinagawa noong taong 1876. Matatagpuan 32 km mula sa Paliparang Pandaigdig ng Cochin, bumibisita ang mga peregrino upang tingnan ang mga mural at libingan ng iba't ibang mga Banal na Ama mula sa simbahan ng Antioquia, na naglakbay mula sa iba't ibang bahagi ng mundo patungo sa Simbahang Ortodoksong Sirya sa Kerala sa ilalim ng utos ng mga patriarko noon ng Antioquia. Ang simbahang ito ay binubuo ng higit sa 3500+ Kristiyanong Jacobitang Ortodoksong Siyrang pamilya. Ang Katedral ng Marthomnan ay mayroon ding mga kaso na nauugnay sa pagtatalo sa pagitan ng mga opisyal at rebeldeng grupo ng Simbahang Malankara. Sa ngayon ang simbahan ay nasa ilalim ng napakalaking kaso ng korte na may ilang miyembro ng Simbahang Ortodoksong Indiano na mayroong mas mababa sa 120 mga miyembro ang nakikipaglaban upang makuha ang awtoridad ng sinaunang simbahan mula sa mga miyembro ng Jacobita na higit sa 3500+ pamilya, na humantong napakalaking pagpuna mula sa lipunan at iba pang mga pandaigdigang larangan.
One Way Trip (pelikula)
One Way Trip ay isang pelikula sa Timog Korea. Ito ay sa direksyon ni Choi Jung-yeol at pinagbibidahan nina g Ji Soo, Kim Jun-myeon, Ryu Jun-yeol and Kim Hee-chan. Ito ay nilabas noong 24 Marso 2016.
Puli (pelikula ng 2010)
Ang Puli (Tiger) ay isang pelikulang Indiyano na sinulat at dinirekta ni S. J. Surya, sa punong pagganap ni Pawan Kalyan, na kasama sina Nikeesha Patel, Manoj Bajpayee, Saranya Ponvannan, Charan Raj, Nassar, at Ali sa suportadong pagganap.
Katedral ni Santa Maria, Kuala Lumpur
Ang Katedral ng Santa Mariang Birhen o Katedral ni Santa Maria ay ang katedral ng Diyosesis ng Kanlurang Malaysia ng Anglikanong Simbahan ng Lalawigan ng Timog-silangang Asya, matatagpuan sa Kuala Lumpur, Malaysia. Ito ay ang Luklukang Episkopal ng Anglikanong Obispo ng Kanlurang Malaysia at ang inang simbahan ng diyosesis.
Kasaysayan
Ang orihinal na simbahan ay inilaan sa Birheng Maria ni Right Reverend George Frederick Hose, ang Obispo ng Singapore, Labuan, at Sarawak, noong Pebrero 13, 1887. Ang estrukturang ito ay itinayo ng troso sa Daang Bluff, sa tuktok ng isang burol na kilala ngayon bilang Bukit Aman, kung saan matatagpuan ang punong tanggapan ng Maharlikang Kapulisan ng Malaysia. Nagsilbi itong sentro para sa pagsamba at buhay espiritwal para sa maliit na pangkat ng mga Anglikano sa buong Kuala Lumpur sa panahong iyon. Kabilang sa mga kilalang parokyano ng simbahan sa panahong iyon ay ang mga Britanikong residente ng Selangor, WH Treacher at FA Swettenham (na naging Residente-Heneral ng Mga Federadong Estadong Malay at Gobernador ng Straits Settlements).
Relokasyon
Ang batong pundasyon ay inilatag noong Pebrero 3, 1894 ng Britanikong Residente ng Selangor, si Sir WH Treacher, sa isang seremonya na pinangasiwaan ni Obispo GF Hose. Noong Pebrero 9, 1895, ang 'unang ladrilyong simbahang itinayo sa katutubong mga Estado of Tangway Malay' ay ikinonsgrado ng parehong obispo.
Nang ang Diyosesis ng Kanlurang Malaysia ay itinatag sa 1970, Ang Simbahan ni Santa Maria ay ginawang luklukan ng Obispo ng Kanlurang Malaysia.
Unibersidad ng California, Merced
thumb|250x250px Ansel Adams Road thumb|250x250px|Ang iskulturang "New Beginnings" sa kampus.
Sinasabing ang UC Merced ang tanging institusyon sa Estados Unidos kung saan ang lahat ng mga gusali nito sa kampus ay sertipikado ng Leadership in Energy and Environmental Design(LEED). Ang Triple Net Zero Commitment nito ay inaasahang makagawa ng zero net landfill waste at zero net greenhouse gas emissions sa taong 2020.
Katedral ng Tivoli
thumb|333x333px| Portiko at campanile mula sa timog-kanluran. thumb|333x333px| Ang nabe. thumb|250x250px| Mga dekorasyon ng abside. thumb|250x250px| Pangkat ng eskultura na Pagbaba mula sa Krus (unang bahagi ng ika-13 siglo). Ang Katedral ng Tivoli (Duomo di Tivoli o Basilica Cattedrale di San Lorenzo Martire) ay isang Katoliko Romanong katedral, na alay kay San Lorenzo, sa Tivoli, Lazio, Italya. Ito ang luklukan ng obispo ng Tivoli.
Kasaysayan
Ang kasalukuyang katedral, sa estilong Baroko, ay itinayo sa pamamagitan ng atas ni Kardinal Giulio Roma, obispo ng Tivoli mula 1634 hanggang 1652. Mayroon itong isang nabe na may mga kapilya sa gilid. Ikinonsagrado ito noong Pebrero 1, 1641, at nakumpleto ang portiko noong 1650. Noong 1747 ang pintuan sa gilid sa hilaga ay nilikha, habang ang panloob na dekorasyon ay mula noong umpisa ng ika-19 na siglo.
Om (pelikula ng 1995)
Ang Om, inistilo bilang ॐ, ay isang pelikulang Indiyano noong 1995 na sinulat at dinirekta ni Upendra. Ito ay sa produksyon ni Parvathamma Rajkumar sa ilalim ng kumpanyang Sri Vajreshwari Combines. Ito ay pinagbibidahang punong pagganap nina Shiva Rajkumar at Prema.
Gods of Egypt
Buod
Makikita sa mga alamat ng sinaunang Ehipto, ang mundo ay patag at ang mga diyos sa sinaunang Ehipto ay nabubuhay sa mga tao. Ang mga diyos ay naiiba mula sa mga tao sa pamamagitan ng kanilang mas mataas na taas, ginintuang dugo, at kakayahang baguhin sa kanilang mga banal na anyo.
Ang isang batang magnanakaw na nagngangalang Bek at ang kanyang pag-ibig na Zaya ay pumapasok sa koronasyon ng Horus. Sa panahon ng seremonya, ang Osiris ay pinatay ng kanyang labis na selosong kapatid na si Set, na nakakuha ng trono at nagpahayag ng isang bagong rehimen kung saan ang mga patay ay kailangang magbayad ng kayamanan upang makapasa sa buhay sa buhay. Nakuha ni Horus ang kanyang mga mata, ang pinagmulan ng kanyang kapangyarihan, at halos pinatay. Ang kanyang pagmamahal, Hathor ay nagpupulong sa Set upang magawa siya at siya ay sa halip ay desterado bilang kapalit ng pagsuko ng Ehipto.
Makalipas ang isang taon, si Bek ay nagtatrabaho bilang monumento ng mga alipin habang si Zaya ay nasa ilalim ng pagmamay-ari ng punong arkitekto ni Set Urshu. Ang paniniwala na si Horus lamang ang makakasira sa Set, binibigyan niya si Bek ang mga plano sa sahig sa kanyang hanay ng kayamanan at namamahala din upang makita ang mga plano para sa kanyang pyramid. Nakuha ng Bek na nakawin ang isa sa mga mata ni Horus mula sa hanay ng kayamanan. Gayunpaman, hinahanap at pinapatay ni Urshu si Zaya habang ang dalawa ay tumakas. Inalis ni Bek ang kanyang katawan sa bulag na Horus at gumagawa ng bargain: Sinusuportahan ni Horus na ibalik si Zaya mula sa patay para sa kanyang mata at kaalaman ni Bek tungkol sa piramide ni Set.
Home media
Ang pelikula ay ipinalabas noong 31 Mayo 2016, sa DVD at Blu-ray.
Miss Universe 2005
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Jennifer Hawkins ng Australya si Natalie Glebova ng Kanada bilang Miss Universe 2005. Ito ang ikalawang tagumpay ng Kanada sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Cynthia Olavarría ng Porto Riko, samantalang nagtapos bilang second runner-up si Renata Soñé ng Republikang Dominikano.
Mga kandidata mula sa 81 bansa at teritoryo ang kumalahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan nina Billy Bush at Nancy O'Dell ang kompetisyon.
Mga kandidata
thumb|250x250px|Mga bansa at teritoryong sumali sa Miss Universe 2005 at ang kanilang mga pagkakalagay. 81 kandidata ang kumalahok para sa titulo.
Don (pelikula ng 1978)
Ang Don ay isang pelikulang Indiyano noong 1978, sinulat ng Salim-Javed (Salim Khan at Javed Akhtar), sa produksyon ni Nariman Irani, at sa direksyon ni Chandra Barot.
Champa
Ang Champa o Tsiompa (Cham: Campa; Chăm Pa) ay isang katipunan ng malalayang estado ng mga Cham na nagpalawak sa baybayin ng kung ano ngayon ang gitnang at timog Vietnam mula sa humigit-kumulang na ika-2 siglo AD hanggang 1832 nang ito ay isanib ng Imperyong Biyetnames sa ilalim ng Minh Mạng. Ang kaharian ay kilala sa iba't ibang bilang pangalan gaya ng nagara Campa (Sanskrito : नगरग चम्पः; ចាម្ប៉ា) sa mga inskripsiyong Chamic at Kamboyano, Chăm Pa sa Biyetnames (Chiêm Thành sa bokabularyong Sino-Biyetnames) at占城(Zhànchéng) sa mga talang Tsino.
Ang mga Cham ng modernong Vietnam at Cambodia ay ang labi ng dating kaharian na ito. Nagsasalita sila ng mga wikang Chamico, isang subpamilyang Malayo-Polinesyo malapit na nauugnay sa mga wikang Malayico at Bali–Sasak.
Sa rehiyong ito, nauna sa Champa ang isang kaharian na tinatawag na Lâm Ấp (Biyetnames), o Linyi (林邑, Lim Ip saGitnang Tsino), na umiiral na mula pa noong 192 AD; ngunit ang makasaysayang ugnayan sa pagitan ng Linyi at Champa ay hindi malinaw. Naabot ng Champa ang rurok nito noong ika-9 at ika-10 siglo AD. Pagkatapos noon, nagsimula ito ng unti-unting pagbaba sa ilalim ng bigat mula sa Đại Việt, ang pamahalaang Biyetnames na nakasentro sa rehiyon ng modernong Hanoi. Noong 1832, isinama ng emperador ng Vietnam na si Minh Mạng ang natitirang mga teritoryo ng Cham.
Ang Hinduismo, na pinagtibay sa pamamagitan ng mga salungatan at pananakop ng teritoryo mula sa kalapit na Funan noong ika-4 na siglo AD, ay humubog sa sining at kultura ng kaharian ng Champa sa loob ng daang siglo, na pinatotoo ng maraming estatwa ng mga Hindu na Cham at mga pulang ladrilyong templo na kalat sa tanawin sa mga lupain ng Cham. Ang Mỹ Sơn, isang dating relihiyosong sentro, at Hội An, isa sa pangunahing mga pantalang lungsod ng Champa, ay mga Pandaigdigang Pamanang Pook. Ngayon, maraming Cham ang sumunod sa Islam, isang pag-iiba ng relihiyon na nagsimula noong ika-10 siglo, na buong tinanggap ang pananampalatayang ito ng mga Maharlika noong ika-17 siglo. Tinawag silang Bani (Ni tục, mula sa Arabe: Bani). Gayunman, mayroong mga Bacam (Bacham, Chiêm tục) na napanatili at iniingatan ang kanilang Hindu na pananampalataya, ritwal, at pagdiriwang. Ang Bacam ay isa lamang sa dalawang nananatiling di-Indikong katutubong Hindu sa mundo, na may kulturang lumipas nang libo-libong taon. Ang isa pa ay ang Hinduismong Balinesa ng mga Balinesa ng Indonesia.
Etimolohiya
Ang pangalang Champa na nagmula sa salitang Sanskrito na (binibigkas na tʃaɱpaka), na tumutukoy sa Magnolia champaca, isang uri ng punong pamumulaklak na kilala sa mga mabangong bulaklak.
Chorioactis
Ang Chorioactis ay isang genus ng fungus na naglalaman ng solong halaman na georgette Chorioactis. Ang kabute ay karaniwang kilala bilang sigarilyo ng diyablo o Texas star sa Estados Unidos, habang sa Japan ito ay tinatawag na kirinomitake. Ang napakabihirang kabute na ito ay kapansin-pansin para sa hindi pangkaraniwang hitsura nito matatagpuan lamang ito sa mga piling lugar sa Texas at Japan. Ang katawan ng prutas, na lumalaki sa mga patay na mga ugat ng cedar elms (sa Texas) o patay na Robles (sa Japan), medyo kahawig ng isang maitim na kayumanggi o itim na tabako bago ito hihiwa ang bukas na balat. Ang panloob na ibabaw ng katawan ng prutas ay nagtataglay ng spore tissue na kilala bilang hymenium, at kulay puti hanggang kayumanggi, depende sa edad nito. Ang pagbubukas ng prutas sa katawan ay maaaring sinamahan ng isang malinaw na tunog ng sumisitsit at ang pagpapalabas ng isang mausok na ulap ng spora.
Ang mga prutas na katawan ay unang nakolekta sa Austin, Texas, at ang mga espesye ay pinangalanang Urnula geaster noong 1893; mamaya ito ay natagpuan sa Kyushu noong 1937, ngunit ang kabute ay hindi naiulat muli sa Japan hanggang 1973. Kahit na ang bagong genus na Chorioactis ay iminungkahi upang mapaunlakan ang natatanging mga espesye ilang taon matapos ang orihinal na pagtuklas nito, noong 1968 na tinanggap ito bilang isang wastong genus. Ang pag- uuri nito ay naging isang pinagmumulan ng pagkalito.
Sa kasaysayan, Ang Chorioactis ay inilagay sa pamilya ng Sarcosomataceae ng halamang-singaw, sa kabila ng mga hindi pagkakapare- pareho sa istraktura ng ascus, ang saclike na istraktura kung saan nabuo ang mga spores. Sinuri ng Phylogenetic analysis ng nakaraang dekada ang pag-uuri ng fungus: Ang Chorioactis, kasama ang tatlong iba pang mga genera, ay bumubuo sa pamilya Chorioactidaceae , isang pangkat ng mga kaugnay na fungi na pormal na kinikilala noong 2008. Noong 2009, iniulat ng mga mananaliksik ng Hapon ang pagtuklas ng isang anyo ng fungus na nawawalang sekswal na yugto ng siklo ng buhay nito; Ang asekswal na estado na ito ay pinangalanan na Kumanasamuha geaster.
Katedral ng Trani
thumb| Kanlurang harapan ng Katedral ng Trani, kasama ang kampanaryo. Ang Katedral ng Trani (Cattedrale di Trani; Cattedrale di San Nicola Pellegrino) ay isang Katoliko Romanong katedral alay kay San Nicolas ang Peregrino sa Trani, Apulia, timog-silangan ng Italya. Dating luklukan ng arsobispo ng Trani, ito ngayon ang luklukan ng Arkidiyosesis ng Trani-Barletta-Bisceglie. Ikinonsagrado noong 1143, ito ay isa sa mga pangunahing halimbawa ng arkitekturang Romanikong Apuliano.
Itinayo ito gamit ang lokal na bato ng Trani, tipikal sa rehiyon: isang kalsareong toba, na nakuha mula sa mga yungib ng lungsod, na nailalarawan sa pamamagitan ng kulay nito, na labis na magaang kulay-ros, halos puti.
Ang katedral ay nakikilala sa pamamagitan ng palabas na transepto nito at ng paggamit nito ng mataas na tulis na arko sa daanan sa ilalim ng kampanaryo, na kung saan ay hindi pangkaraniwan sa arkitekturang Romaniko.
Dragon Lady
Ang Dragon Lady ay isang palabas na drama sa Pilipinas ng GMA Network na pinagbibidahan nina Janine Gutierrez at Tom Rodriguez. Nag-umpisa ito noong 4 Marso 2019 sa GMA Afternoon Prime na pumalit mula sa Asawa Ko, Karibal Ko.
Teorema ni Pitagoras
Kahit madalas na pinagtatalunan na may kaalaman na sa teorema bago si Pitagoras, ipinangalan ang teorema kay Pitagoras (s. 570–495 BK), isang dalubbilang sa sinaunang Gresya, dahil siya, ayon sa tradisyon, ang ipinalagay na may pinakaunang patibay, ngunit wala itong ebidensya. May kaunting ebidensya na naintindihan ng mga Babilonyang dalubbilang ang pormula, ngunit halos walang nagpapahiwatig ng paggamit sa isang balangkas-sipnayan. Nadiskubre nang magkahiwalay ng mga Mesopotamyang, Indiyanong and Tsinong dalubbilang, at, sa mga ibang pagkakataon, ay nagbigay ng patibay para sa mga kasong espesyal.
Patibay ng pag-iibang-ayos
thumb|Ang patibay ng pag-iibang-ayos (i-click para makita ang animasyon) Naglalaman ang dalawang malaking parisukat na ipinapakita sa pigura ng tig-apat na magkakaparehong tatsulok, at ang pagkakaiba lamang ng dalawang malaking parisukat ay magkaiba ang pagsasaayos ng mga tatsulok. Samakatuwid, magkatumbas dapat ang sukat ng mga puting puwang sa loob ng dalawang parisukat. Nagbubunga ang pag-ekweyt ng sukat ng puting puwang ng teorema ni Pitagoras, Q.E.D.
Ibinibigay ni Heath ang patibay na ito sa kanyang komentaryo sa Proposition I.47 sa Mga Elemento ni Euclid, at ibinabangit ang mga panukala ni Bretschneider at Hankel na posibleng naunawaan ni Pitagoras ang patibay na ito. Mas gusto ni Heath mismo ang ibang panukala para sa Pitagorikong katibayan, pero inaamin sa umpisa pa lamang ng pagtatalakay na "Hindi naglalaman ang Griyegong panitikan na inaarian natin na nagmumula sa unang limang siglo pagkatapos ni Pitagoras ng pahayag na nagbabanggit dito o anumang dakilang heometrikong pagkatuklas mula sa kanya." Lumalaki ang pagdududa ng kamakailang iskolarsip sa anumang papel ni Pitagoras bilang manlilikha ng sipnayan, ngunit tuloy pa rin ang pakikipagtalo tungkol dito.
Iba pang anyo ng teorema
Kapag tumutukoy ang c sa haba ng gilis at tumutukoy ang a at b sa haba ng dalawa pang panig, maaaring ipahayag ang teorema ni Pitagoras bilang ang ekwasyong Pitagoriko:
Kapag alam ang haba ng a at b, maaaring ikalkula ang c bilang
Kapag alam ang gilis ng c at ng isang panig (a o b), maaaring ikalkula ang haba ng isa pang panig bilang
o
Iniuugnay ng ekwasyong Pitagoriko ang mga panig ng sihang tadlong sa simpleng paraan, kaya kung alam ang haba ng anumang dalawang panig, maaaring hanapin ang haba ng ikatlong panig. Isa pang koralariya ng teorema ay sa anumang sihang tadlong, mas malaki ang gilis kaysa sa isa sa mga iba pang panig, pero mas maliit kaysa sa kanilang kabuuan.
Isang heneralisasyon ng teoremang ito ang batas ng kasinway na nagpapahintulot ng komputasyon ng haba ng anumang panig ng anumang tatsulok, basta nandoon ang haba ng dalawa pang panig at ang anggulo sa gitna nila. Kapag sihang tadlong ang anggulo sa gitna ng iba pang panig, pumapayak ang batas ng kasinway para maging ekwasyong Pitagoriko.
Mga iba pang katibayan ng teorema
Posible na ang teoremang ito ay mas maraming kilalang katibayan kaysa sa iba (ang batas ng dawaking resiprosidad ay isa pang kalaban para sa karangalan); naglalaman ang aklat na The Pythagorean Proposition ng 370 katibayan.
Katibayan gamit ang magkahawig na tatsulok
thumb|Proof using similar triangles Nakabatay ang pruwebang ito sa pagkaproporsyonado ng mga panig ng dalawang magkahawig na tatsulok, iyon ay, magkatumbas ang ratio ng anumang dalawang naaayong panig ng magkahawig na tatsulok anuman ang laki ng mga tatsulok.
Ipalagay na kumakatawan ang ABC sa tatsihang tadlong kung saan matatagpuan ang sihang tadlong sa C, tulad ng ipinapakita sa larawan. Ilarawan ang tayog mula sa punto C, at tawagin ang H bilang kanyang sagandaan kasama ang panig AB. Hinahati ng punto H ang haba ng gilis c sa mga bahaging d at e. Magkahawig ang bagong tatsulok ACH sa tatsulok ABC, dahil may mga sihang tadlong sila (ayon sa kahulugan ng tayog), and nakikibahagi sila ng anggulo sa A, ibig sabihin na parehas din ang ikatlong anggulo sa dalawang tatsulok na iminamarka ng θ sa pigura. Sa katulad na pangangatuwiran, magkahawig din ang tatsulok CBH sa ABC. Kinakailangan ng katibayan ng pagkakahawig ng tatsulok ang saligang tatsulok: ang kabuuan ng mga anggulo sa isang tatsulok ay dalawang sihang tadlong, at magkatumbas ito sa saligang agapay. Humahantong ang pagkakahawig ng mga tatsulok sa katumbasan ng mga ratio ng mga naaayon na panig:
Pinapatumbas ng unang resulta ang kasinway ng mga anggulong θ, samantalang pinapatumbas ng ikalawang resulta ang kanilang sinway.
Maaaring isulat ang mga ratio bilang""Nagreresulta ang pagdaragdag ng dalawang katumbasang ito sa""na, pagkatapos ng pagpapayak, ay ipinapahayag ang teorema ni Pitagoras:""
Katibayan ni Euclid
thumb|Katibayan sa Mga Elemento ni Euclid Sa isang balangkas, narito kung paano ang pruweba sa Mga Elemento ni Euclid. Hinahati ang malaking parisukat sa isang kaliwa at isang kanang parisukat. Nabubuo ang isang tatsulok na may kalahating dawak ng kaliwang parihaba. Pagkatapos, may nabubuong tatsulok na may kalahating dawak ng parisukat sa kaliwang banda. Ipinapakita na magkalapat ang dalawang tatsulok na nagpapatunay na parehas ang dawak ng parisukat sa dawak ng kaliwang parihaba.Sumusunod sa argumentong ito ang isang magkatulad na bersyon para sa kanang parihaba at sa natitirang parisukat. Kapag isinama ang dalawang parihaba para ibuo muli ang parisukat sa gilis, parehas ang kanyang dawak sa kabuuan ng dawak ng dalawa pang parisukat. Sumusunod ang mga detalye.
Ipalagay na A, B, C ang mga bagtasan ng sihang tadlong na may sihang tadlong sa A. Maglagay ng perpendikular mula A hanggang sa panig katapat ng gilis sa parisukat sa gilis. Ang linyang iyon ay naghahati sa parisukat sa gilis para maging dalawang parihaba, bawat isa na may parehong dawak sa isa sa mga dalawang parisukat sa paa.
Para sa pormal na katibayan, kailangan ng apat na elementaryang lemmata:
Pagkatapos, kaugnay ang bawat tuktok na parisukat sa isang tatsulok na magkalapat sa isa pang tatsulok na kaugnay naman sa isa sa dalawang parihaba na nagbubuo ng parisukat sa ibaba.
thumb|Larawan kasama ang mga bagong linya thumb|Ipinapakita ang dalawang kalapat na tatsulok na kalahati ng dawak ng parihabang BDLK at parisukat na BAGF. Sumusunod ang katibayan:
Pinapatunayan ng katibayang ito na mahahanap sa Mga Elemento ni Euclid sa Panukalang 47 sa Ika-1 Aklat, na ang dawak ng parisukat sa gilis ay ang kabuuan ng dawak ng dalawa pang parisukat.
Kakaiba ito sa katibayan gamit ang magkahawig na tatsulok na ipinapalagay ay ang katibayan na ginamit ni Pitagoras.
Mga katibayan sa panisnisan at pagbabago ng ayos
Napag-usapan na natin ang katibayang Pitagoriko na isang katibayan sa pagbabago ng ayos. Ipinapayahag ang parehong ideya sa pinakakaliwang animasyon sa ibaba na binubuo ng isang malaking parisukat, panig a + b, na naglalaman ng apat na magkaparehong sihang tadlong. Ipinapakita ang mga tatsulok sa dalawang pagsasaayos, ang una kung saan hindi natatakip ang dalawang parisukat na a2 at b2, at ang ikalawa kung saan hindi nakatakip ang parisukat na c2. Hindi nagbabago ang dawak ng panlabas na parisukat, at magkapareho ang dawak ng apat na tatsulok sa simula at sa huli, kaya dapat magkatumbas ang mga dawak ng mga itim na parisukat, samakatuwid a2 + b2 = c2.
Ibinibigay ng gitnang animasyon ang ikalawang katibayan sa pagbabago ng ayos. Nabubuo ang isang malaking parisukat na may dawak na c2 mula apat na magkaparehong tadlong sihang na may panig na a, b at c, na kinasya sa isang maliit na parisukat sa gitna. Pagkatapos, nabubuo ang dalawang parihaba na may panig na a at b sa pamamagitan ng paggalaw ng mga tatsulok. Kapag pinagsama ang mas maliit na parisukat sa mga parihaba, nabubuo ang dalawang parisukat na may dawak na a2 at b2, na may parehong dawak dapat sa unang malaking parisukat.
Aprilia, Lazio
Ang Aprilia ([aˈpriːlja]) ay isang lungsod at komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Latina, na isinasama ngayon sa urbanong sakop ng Roma, sa rehiyon ng Lazio ng gitnang Italya. Ito ang ikalimang pinakamataong bayan sa rehiyon at ang ikasampung may pinakamalaking sakop.
Teritoryo
Ang Aprilia ay matatagpuan sa 80 m taas ng dagat, sa Agro Romano, at 16 km layo mula sa mga bayan ng tabing dagat ng Anzio at Nettuno, 31 km mula sa Roma at 16 km mula kay Colli Albani. Bagaman ang Aprilia ay tunay na bahagi ng lalawigan ng Latina, dahil sa mga posisyon sa hilaga na may madiskarteng matatagpuan sa pagitan ng Nettunense at ng Pontina sa dulong hilaga ng lalawigan ng Pontinia, ang Aprilia ay karaniwang nauugnay sa Roma. Isinasaalang-alang kung ang Abrilia ay dapat lumipat ng probinsya at sumanib sa loob ng Kalakhang Lungsod ng Roma Capital.
Katedral ng Viterbo
thumb|260x260px| Kanlurang harapan Ang Katedral ng Viterbo (Duomo di Viterbo , o Cattedrale di San Lorenzo) ay isang Katoliko Romanong katedral, at ang pangunahing simbahan ng lungsod ng Viterbo, Lazio, gitnang Italya. Ito ang luklukan ng Obispo ng Viterbo at inialay kay San Lorenzo.
Ang simbahan ay isang kahanga-hangang estrukturang Romaniko na itinayo sa burol paaakyat ng lungsod, ngunit wala na ang mga nakamamanghang dekorasyon na kung saan ito ay orihinal na pinalamutian, buhat ng isang maling muling pagtatayo noong ika-labing-anim na siglo.
Viyabari
Mga Plot
Si Suryaprakash ay isang negosyante na gustong maging mas mayaman kaysa sa Bill Gates, at sa proseso, nawalan siya ng pamilya at panlipunang buhay. Kaya sinabi niya sa siyentipiko na si Stephen Raj na gumawa ng isang clone sa kanya upang maaari niyang mapanatili ang pag-isip sa negosyo at ang clone ay maaaring tumagal ng kanyang lugar sa bahay. Si Savithri ay isang batang babae sa kolehiyo na isang proyekto sa pananaliksik sa Suryaprakash at nagsisimula siyang mahalin. Si Suryaprakash ay hindi interesado sa Savitri, ngunit siya ay nag-asawa sa kanya upang gamitin ang kanyang talento sa pagluluto upang mapalawak ang kanyang negosyo. Pagkatapos ng pagkanta at pagsasayaw sa parehong mga modelo Namitha at Malavika at nakakahiya sa kanyang kapatid na lalaki na si 'Digil' Paandi, na isang pera na gutom na tao, sa wakas ay nauunawaan ni Suryaprakash ang halaga ng pamilya pagkatapos mamatay ang kanyang ina.
Caravan (pelikula ng 1971)
Ang Caravan (Karwaan) ay isang pelikulang Indiyano ng 1971, sa direksyon ni Nasir Hussain at sa produksyon ni Tahir Hussain sa ilalim ng Nasir Hussain Films at T.V. Films banners. Ito ay pinagbibidahang punong pagganap nina Jeetendra at Asha Parekh.
Katedral ng Torcello
thumb| Simbahan ng Santa Maria Assunta, Torcello Ang Simbahan ng Santa Maria Assunta (basilica di Santa Maria Assunta) ay isang simbahang basilika sa isla ng Torcello, Venice, hilagang Italya. Ito ay isang kapansin-pansing halimbawa ng arkitekturang Veneciano-Bisantino, isa sa mga pinakasinaunang gusaling pangrelihiyon sa Veneto, at naglalaman ng mga pinakamaagang mosaic sa lugar ng Venecia.
Kalakhang Baguio
Ang Metro Baguio ay isang agglomeration ng lungsod ng Baguio at limang munisipalidad ng Pilipinas na Probinsya ng La Trinidad, Itogon, Sablan, Tuba at Tublay.
Media
Lahat ng istasyon ng Radyo at Telebisyon ng Metro Baguio, Cable at Satellite TV providers, brodkast transmitters at lokal ng pahayagan
Katedral ng Vicenza
thumb| Ang katedral na tanaw mula sa Piazza del Domo Ang Katedral ng Vicenza (Cattedrale di Santa Maria Annunziata, Duomo di Vicenza) ay isang Katoliko Romanong katedral sa Vicenza, Veneto, hilagang Italya. Ito ang luklukan ng Obispo ng Vicenza, at inialay sa Pagpapahayag sa Birheng Maria.
Unibersidad ng Concepción
left|thumb|321x321px|Iskulturang alay sa mga tagapagtatag ng Unibersidad thumb|Arko ng medisina
Ang Unibersidad ng Concepción (Español: Universidad de Concepción, UdeC, Ingles: University of Concepción), ay isang tradisyonal na pribadong unibersidad ng Chile, isa sa pinakatradisyunal at pinakaprestihiyoso sa buong bansa. Itinatag noong Mayo 14, 1919, ito ang ikatlong pinakamatandang unibersidad sa Chile, at isa sa 25 unibersidad na kabilang sa Council of Rectors of Chilean Universities.
Ang punong-tanggapan nito ay matatagpuan sa lungsod ng Concepción, at mayroon ding dalawang karagdagang kampus sa Chillán at Los Ángeles.
Bitonto
thumb|Katedral ng Bitonto thumb|Mga Palasyo sa Piazza Cavour Ang Bitonto (Italyano: [biˈtonto] ; Vetònde) ay isang lungsod at komuna sa Kalakhang Lungsod ng Bari (rehiyon ng Apulia ), Italya. Matatagpuan ito sa kanluran ng Bari. Ito ay may palayaw na "Lungsod ng mga Olibo", dahil sa maraming puno ng olibo na nakapalibot sa lungsod.
Heograpiya
Ang Bitonto ay matatagpuan humigit-kumulang 11 km sa kanluran ng lungsod ng Bari, malapit sa baybayin ng Dagat Adriatico. Ang mga hangganan na munisipalidad ay sa Bari, Bitetto, Palo del Colle, Altamura, Toritto, Ruvo di Puglia, Terlizzi, at Giovinazzo. Ang mga nayon (frazioni) ay Mariotto at Palombaio.
Kapitalismo
Ang kapitalismo ay isang sistemang pang-ekonomiya na batay sa pribadong pagmamay-ari ng mga paraan ng paggawa at ang kinaling operasyon para tumubo. Kabilang sa mga katangian naka-sentro sa kapitalismo ang pribadong pagmamay-ari, pagkaipon ng kapital, pasahod sa paggawa, boluntaryong pagpapalitan, isang sistema ng presyo, at kompetatibong mga merkado. Sa isang kapitalistang pampamilihang ekonomiya, ang paggawa ng pasya at pamumuhunan ay tinutukoy ng bawat may-ari ng yaman, ari-arian o kakayahan ng produksyon sa pananalapi at pamilihang kapital, samanatalang ang presyo at pamamahagi ng mga kalakal at serbisyo ay pangunahing tinutukoy ng kumpetisyon sa pamilihan ng kalakal at serbisyo.
Mga sanggunian
Kaurian:Ekonomiya
Katedral ni San Patricio, Pune
Ang Katedral ni San Patricio ay isang Simbahang Katolika Romanang gusali na matatagpuan sa tabi ng 'Halamanan ng Emperatris' sa Pune (India). Itinayo sa estilong Neogotiko sa kalagitnaan ng ika-19 na siglo, ito ay pinagtibay bilang 'katedral' na simbahan nang ang Pune (noon ay Poona) ay ginawang diyosesis (1886), kung saan ito pa rin ang pangunahing simbahan. Mayroon din itong pinakamataas na bilang ng mga parokyano ng diyosesis ng Pune.
San Giorgio dei Greci
Sa loob ng maraming siglo, sa kabila ng malapit na ugnayan ng Venecia sa mundo ng Bisantino (ang Venecia ay naging bahagi ng Imperyong Bisantino), ang ritung Griyegong Ortodokso ay hindi pinahintulutan sa Venecia. Noong 1498, nagawa ng pamayanang Griyego sa Venecia ang karapatang itatag ang Scuola de San Nicolò dei Greci, isang konfraternidad na tumulong sa mga miyembro ng pamayanan. Noong 1539, matapos ang matagal na negosasyon, pinayagan ng papa ang pagtatayo ng simbahan ng San Giorgio, na pinondohan ng buwis sa lahat ng mga barko mula sa mundong Ortodokso.
Katedral ni San Patricio, Pune
Kasaysayan
Ang katedral ay itinayo noong 1850 higit sa lahat upang magsilbi sa mga Katolikong sundalong Irlandes at ibang nanirahan sa Wanwadi at mga kalapit na lugar. Bago nito, ipinagdiriwang ang misa para sa mga hukbo, na higit sa lahat ay mga Irlandes at iba pang mga Katoliko sa isang solong-silid na kapilya sa dulo ng Right Flank Lines sa Wanwadi. Ninais ni Obispo Anastasius Hartmann OFM Cap., ang Apostolikong Vicariato ng Bombay at Poona na magkaroon ng isang mas maayos na lugar ng pagsamba, at sa gayon ay pinili niya si P. James Carry, isang paring Irlandes na paring diyosesis mula sa Misyong Madras, bilang isang katuwang sa Poona noong 1849. Agad ginawa ni P. Carry ang mga plano sa pagtatayo ng bagong kapilya.
Sa kahilingan ng obispo, ang gobyerno ay naglaan ng lupa. Ang kapilya ay itinayo nang may mga kontribusyon mula sa mga mamamayan at mula sa mga sundalo, na nag-ambag ng isang buwan na suweldo. Noong Disyembre 8, 1850, ang unang misa ay ipinagdiriwang sa bagong kapilya, na ngayon ay Katedral ni San Patricio. Nakumpleto ni P. Carry ang timog (Wanwadi) na bahagi ng simbahan, kasama ang mga pinaculog tukod. Ang hilagang bahagi (Ghorpuri) ay nakumpleto kalaunan ni P. Esseiva, SJ.
Ang Diyosesis ng Poona ay nilikha noong 1886 at ang Heswitang misyonerong si Bernard Beider Linden ay hinirang na unang obispo. Sa gayon, ang Simbahan ni San Patricio ay naging Katedral ni San Patricio noong 1887.
Arkitektura
Ang simbahan ay purong nasa estilong Arkitekturang Gotiko.
Katedral ng Venosa
right|thumb| Katedral ng Venosa na may campanile Ang Katedral ng Venosa (Duomo di Venosa; Concattedrale di Sant'Andrea) ay isang Katoliko Romanong katedral sa Venosa, Basilicata, Italya, na inialay kay San Andres. Dating luklukang episkopal ng Diyosesis ng Venosa, mula pa noong 1986, ito ay naging konkatedral sa Diyosesis ng Melfi-Rapolla-Venosa.