Friedrich_Nietzsche
Moralidad na panginoon-alipin
Ang moralidad na panginoon-alipin ang sentral na tema ng mga akda ni Nietzsche partikular na sa kanyang unang sanaysay na Zur Genealogie der Moral(Tungkol sa Henealohiya ng Moralidad). Ang kanyang pinapakahulugan ng "moralidad" ay lumilihis sa karaniwang pagkaunawa ng terminong ito. Binatikos ni Nietzsche ang pananaw na nauugnay sa kontemporaryong ideolohiyang British na ang mabuti ay bawat bagay na makakatulong at ang masama ay mga makakasama. Ikinatwiran ni Nietzsche na may dalawang mga pundamental na uri ng moralidad: ang "moralidad na panginoon" at "moralidad na alipin". Ang moralidad na panginoon ay tumitimbang ng mga aksiyon sa isang iskala ng mga kalalabasang mabuti o masama hindi tulad ng moralidad na alipin na tumitimbang ng mga aksiyon sa iskala ng mga intensiyong mabuti o masama. Para kay Nietzsche, ang isang partikular na moralidad ay hindi mawawalay mula sa pagkakabuo ng isang partikular na kultura. Ito ay nangangahulugang ang wika, mga batas at kasanayan nito ay batay sa pakikibaka sa pagitan ng dalawang mga uri ng pagpapahalagang moral na ito. Ang moralidad na panginoon-alipin ay nagbibigay ng basehan sa lahat ng eksehesis ng kaisipang pang Kanluranin. Ang moralidad na panginoon ay nagpapahalaga sa pagmamalaki, kalakasan at kamaharlikaan gayundin din sa pagiging bukas ang isipan, matapang, pagiging makatotoo at sa isang tumpak na kahulugan ng pagpapahalag sa sarili. Ang moralidad na alipin ay nagpapahalaga sa mga bagay gaya ng kabutihan, kapakumbabaan, at simpatiya. Ang simulang anyo ng moralidad ay itinakda ng aristokrasiyang mandirigma at ibang mga namumunong kaste ng mga sinaunang kabihasnan ng tao. Ang mga pagpapahalagang aristokratiko ng "mabuti" at "masama" ay kasabay at sumasalamin sa kanilang relasyon sa mga mas mababang kaste gaya ng mga alipin. Itinanghal ni Nietzsche ang "moralidad na panginoon" na ito bilang ang orihinal na sistema ng moralidad na hinahalimbawa ng mga klasikong ugat ng Iliad at Odyssey. Ayon kay Nietzsche, ang mga lipunang Sinaunang Griyego at Sinaunang Romano ay nakasalig sa moralidad na panginoon. Sa kasaysayan, ang moralidad na panginoon ay tinalo ng moralidad na alipin ng Kristiyanismo na kumalat sa buong Imperyo Romano. Ang likas na pakikibaka sa pagitan ng mga kultura ay palaging sa pagitan ng Romano (panginoon, malakas) at Hudean (alipin, mahina). Hindi tulad ng moralidad na panginoon na isang sentimiyento, ang moralidad ng alipin ay literal na ressentimiyento. Ang kahinaan ay tumalo sa kalakasan, ang alipin ay sumakop sa panginoon at ang ressentimiyento ay sumakop sa sentimiyento. Ang ressentimiyentong ito ay tinawag ni Nietzsche na "pagiging mapaghiganti ng mga saserdote (pari)" na isang inggit ng mahina na naghahangad na alipinin ang malakas sa sarili nito. Dahil ang moralidad na alipin ay isang reaksiyon sa pang-aapi, ginagawa nitong kontrabida ang mga umaapi rito. Ikinatwiran ni Nietzsche na ang ideya ng ekwalidad o pagiging pantay ay pumayag sa mga alipin na labanan ang kanilang sariling kondisyon nang hindi napopoot sa kanilang mga sarili. Sa pamamagitan ng pagtanggi sa likas na inekwalidad ng mga tao gaya ng sa tagumpay, lakas, kagandahan at katalinuhan, nakamit ng mga alipin ang isang paraan ng pagtakas sa pamamagitan ng paglikha ng mga bagong pagpapahalaga sa basehan ng pagtakwil sa bagay na nakikita bilang pinagmumulan ng pagkasiphayo. Ito ay ginamit upang labanan ang sariling saloobin ng pagiging mababang uri sa kanilang panginoon. Ginagawa ito sa pamamagitan ng paggawa sa kahinaan ng alipin na isang bagay na pinili, halimbawa sa pagpapangalan dito bilang "kapakumbabaan". Sa pagsasabi na ang kapakumbabaan ay boluntaryo, ang moralidad ng alipin ay umiiwas sa pag-amin na ang kanilang kapakumbabaan ay pinwersa sa kanila ng isang panginoon sa pasimula. Ang "mabuting tao" ng moralidad na panginoon ang "masamang tao" ng moralidad na alipin samantalang ang "masamang tao" ay muling pinakahulugan bilang ang "mabuting tao" nito. Nakita ni Nietzsche ang moralidad ng alipin bilang pinagmumulan ng nihilismo sa Europa. Tumawag si Nietzsche sa mga ekspesiyonal o natatanging mga tao na hindi na mahiya sa kanilang pagiging natatangi sa mukha ng isang pinagpapalagay na moralidad para sa lahat na kanyang itinuturing na mapanganib sa pagyabong ng mga natatanging tao. Gayunpaman, kanyang binalaan na ang moralidad sa sarili nito ay hindi masama. Ito ay mabuti para sa mga masa at dapat pabayaan sa kanila. Sa kabilang dako, ang mga natatanging tao ay dapat sumunod sa kanilang "panloob na batas". Ang isang paboritong motto ni Nietzsche na kinuha mula kay Pindar ay mababasang "Maging kung ano ka". Ang isang matagal na panahong pagpapalagay tungkol kay Nietzsche ay ninais niya ang moralidad na panginoon kesa sa moralidad na alipin. Gayunpaman, ito ay itinakwil ng skolar ni Nietzsche na si Walter Kaufman na sumulat na ang analisis ni Nietzsche ng dalawang mga uring ito ng moralidad ay ginamit lamang sa kahulugang paglalarawan at pang-kasaysayan at hindi dapat pakahulugan ng anumang uri ng pagtanggap o pagluluwalhati nito.