cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdelaziz Bouteflika
Noong Nobyembre 2012, dinaig niya si Houari Boumediene bilang pinakamahabang tagapaglingkod bilang ng pangulo ng Alherya. Nagbitiw si Bouteflika noong 2 Abril 2019 pagkatapos ng mga buwan na malawakang protesta. Sa halos 20 taon sa kapangyarihan, mula 1999 hanggang 2019, siya ang pinakmatagal na nanungkulang pinuno ng estado sa Alherya.
Sant'Antonio Abate
Ang Sant'Antonio Abate (Sant'Antuono) ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Napoles sa rehiyon ng Italya na Campania, na matatagpuan mga 30 km timog-silangan ng Napoles.
Ang Sant'Antonio Abate ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Angri, Gragnano, Lettere, Pompei, Santa Maria la Carità, at Scafati.
Bruce Lee
Si Bruce Lee (27 Nobyembre 1940 - 20 Hulyo 1973)
Mesosoiko
Ang Era na Mesosoiko ay isang interbal ng panahong heolohiko mula mga 250 milyong taon ang nakalilipas hanggang mga 65 milyong taon ang nakalilipas. Ito ay kadalasang tinutukoy bilang Panahon ng mga Reptilya dahil ang mga reptilya na mga dinosauro ang mga nananaig na mga berterbratang pang-lupain at pang-tubig ng panahong ito. Ang erang ito ay nagsimula kasunod ng pangyayaring Permian-Triassic na pinakamalaking ekstinksiyong pang-masa sa kasaysayan ng daigdig at isa pang ekstinksiyong pang-masa na kilala sa pagpapatay sa mga hindi-ibong mga dinosauro gayundin ang ibang mga halaman at mga espesye ng hayo. Ang mesosoiko ay nangangahulugang "gitnang buhay" mula s Griyegong panlapi na meso-/μεσο- na nangangahulugang "gitna" at zōon/ζωον na nangangahulugang "hayop". Ito ang isa sa mga eron na Phanerosoiko na pinangunahan ng Paleozoic ("sinaunang buhay") at sinundan ng Cenozoiko ("bagong buhay"). Ang erang ito ay hinahati sa tatlong mga pangunahing panahon: Ang Triasiko, ang Hurassiko at ang Kretaseyoso na karagdagan pang hinati sa ilang mga yugto at epoch. Ang panahong Mesososiko ay isang panahong ng mahalagang tektonikang plato, klima at ebolusyonaryo. Ang erang ito ay nakasaki ng unti-unting paghahati ng superkontinenteng Pangaea sa magkakahiwalay na mga masa ng lupain na kalaunan ay lumipat sa mga kasalukuyang posisyon nito. Ang klima ng Mesosoiko ay iba iba na naghahalinhan sa pagitan ng katamtamang pag-i init at paglalamig. Gayunpaman, ang daigdig sa panahong ito ay mas mainit kesa sa kasalukuyang panahon. Ang mga hindi ibong dinosauro ay lumitaw sa Gitnang Triasiko at naging nananaig na mga bertebratang pang-lupain sa simula nang Hurassiko at sumakop ng posisyong ito sa loob ng mga 135 milyong taon hanggang sa pagkamatay ng mga ito sa wakas ng Kretasyoso. Ang mga ibon ay unang lumitaw sa Hurassiko na nag-ebolb mula sa isang sanga ng mga dinosaurong theropoda. Ang unang mga mamalya ay lumitaw rin sa panahong Mesosoiko ngunit nanatiling maliit at katamtaman hanggang sa era na Cenosoiko.
Crying cow
thumb|Ang halimbawa ng isang Crying cow noong Marso 2008. Ang Crying cow (literal sa Tagalog bilang "umiiyak na baka") ay isang uri ng paputok na sumisipol na para tila isang umiiyak na baka. Katunog at kahugis nito ang mga paputok na whistle bomb at atomic bomb na maaring paputukin sa puwestong pahiga at patayo. Ang crying bading (umiiyak na bakla) ay isang katulad na paputok na malakas din ang tunog at naglalaman ng sangkap ng paputok na atomic bomb.
Sa Pilipinas, kadalasan ginagamit ang crying cow tuwing Bagong Taon ngunit naisama ito sa listahan ng mga delikadong paputok na pinagbabawal.
Shi Zhengli
Shi Zhengli (ipinanganak Mayo 26, 1964) ay isang babaeng virologist at manunulat. Siya ay isang mananaliksik sa Wuhan Institute of Virology (WIV), na bahagi ng Chinese Academy of Sciences (CAS). Natagpuan ni Shi at ng kanyang kasamahan na si Cui Jie na ang virus ng SARS ay nagmula sa mga paniki.
Fondi
Ang Fondi (Fundi; Katimugang Laziale: Fùnn) ay isang lungsod at komuna sa lalawigan ng Latina, Lazio, gitnang Italya, sa kalagitnaan ng Roma at Napoles. Noong 2017, ang lungsod ay may populasyon na 39,800. Ang lungsod ay nakaranas ng dahan-dahang paglaki ng populasyon mula pa noong unang bahagi ng 2000, kahit na ito ay nabagal sa mga nakaraang taon.
Bago ang pagtatayo ng highway sa pagitan ng mga huling lungsod noong huling bahagi ng 1950s, ang Fondi ay naging isang mahalagang tahanan sa Romanong Via Appia, na siyang pangunahing koneksiyon mula sa Roma sa kalakhan ng katimugang Italya.
Oktano
Ang oktano ay isang salitang nagmula sa iso-octane, isang likidong idrokarbono na ginagamit bilang pamantayang sukatan ng kalidad ng gasolina, partikular ang kung gaano kadaling magsiklab ang gasolina (tinatawag na knock). Karamihan sa mga regular na gasolina ang may ranggong 90 sa pagbasa ng antas ng oktano: nangangahulugang katumbas sila ng isang halo ng 90 bahagdang iso-octane na may 10 bahagdang N-heptane.
Jules Verne
Si Jules Gabriel Verne (8 Pebrero 1828 – 24 Marso 1905) ay isang may-akdang Pranses na nagpasimula ng henerong kathang-isip na pang-agham. Pinaka nakikilala siya dahil sa kaniyang mga nobelang Twenty Thousand Leagues Under the Sea (1870), Journey to the Center of the Earth (1864), at Around the World in Eighty Days (1873). Marami sa kaniyang mga nobelang ang kinasasangkutan ng mga elemento ng teknolohiya na hindi kapanipaniwala noong kaniyang kapanahunan subalit naging pangkaraniwan na pagdaka. Siya ang pangalawang pinaka isinasalinwikang may-akda sa buong mundo (na kasunod ni Agatha Christie). Ilan sa kaniyang mga aklat ang ginawa rin upang maging mga pelikula at mga palabas na pantelebisyon. Madalas na itinuturing si Verne bilang "Ama ng Kathang-Isip na Pang-agham", isang pamagat na paminsan-minsang isinasalo kina Hugo Gernsback at H. G. Wells.
Baldissero Canavese
Ang Baldissero Canavese ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Castellamonte, Vistrorio, Vidracco, Strambinello, at Torre Canavese.
Simbolo
Ang eskudo at bandila ng munisipalidad ng Baldissero Canavese ay ipinagkaloob sa pamamagitan ng atas ng Pangulo ng Republika ng Abril 12, 1984.
Pánfilo de Narváez
Si Pánfilo de Narváez (ipinanganak noong 1478 o 1480 sa Valladolid – 1528) ay isang Kastilang sundalo at eksplorador. Naglayag siya patungong Amerika noong bandang 1498. Naglingkod siya sa ilalim ni Diego Velázquez de Cuéllar (kilala rin bilang Diego de Velázquez lamang) upang hanapin at sakupin ang Kuba noong 1511. Pinamunuan niya ang ekspedisyon sa Mehiko noong 1520 upang talunin si Hernán Cortés ngunit nagapi si Narvaez at nabilanggo ni Cortes noong 1522. Nang mabigyan ng pahintulot na sakupin ang Plorida noong 1526, siya ang namuno sa ekspedisyon sa Plorida noong 1528 subalit namatay na kasama ang karamihan sa kanyang mga tauhan habang naglalakbay pabalik sa Mehiko. Tatlong tao lamang ang nakaligtas at nakabalik sa Mehiko noong 1536, na pinamunuan ni Álvar Núñez Cabeza de Vaca.
Ube
Ang ube o ubi (Ingles: purple yam ) ay isang uri ng halamang-ugat na inaani mula sa ilalim ng lupa. Kulay lila ang matamis na halamang-ugat na ito na karaniwang ginagamit sa paghahalaya. Dahil sa kulay nito, natatawag ding kulay-ubi ang kulay na lila. Subalit minsan sila ay kulay puti. Paminsan-minsan, ikinalilito ito sa gabi at ang kamote ng Okinawa (Ipomoea batatas cv. Ayamurasaki) ngunit tinatanim din ang ube sa Okinawa kung saan kilala siya bilang beniimo (紅芋). Dahil sa kanyang pinagmulan sa tropiko ng Asya, may kaalaman ang mga tao sa ube kahit noong sinaunang panahon.
Pangalan
Dahil nanaturalisa na ito sa buong Timog Amerika, Aprika, Australya, sa timog-silangan ng Estados Unidos, mayroong iba't ibang karaniwang pangalan ang ube o D. alata sa mga rehiyong ito. Sa Ingles, maliban sa purple yam, ginagamit din ang mga salitang Guyana arrowroot, ten-months yam, water yam, white yam, winged yam, violet yam, o yam mismo. left|thumb|Baging ng ube sa [[Vavaʻu, Tonga]]
Kasaysayan ng paglilinang
thumb|Hiniwang ube mula sa [[Réunion]] left|thumb|Inaning lamang-lupa ng ube Ang ube ay isa sa mga pinkamahalagang pangunahing pananim sa mga kulturang Austronesyo. Isa ito sa mga iba't ibang sarihay ng yam na dinomestika at tinanim nang nagsasarili sa Kapuluan ng Timog Asya at Bagong Ginea para sa kanilang mga malagawgaw na lamang-lupa, kabilang ang round yam (Dioscorea bulbifera), ubi gadong (Dioscorea hispida), tugi (Dioscorea esculenta), Pacific yam (Dioscorea nummularia), fiveleaf yam (Dioscorea pentaphylla), at pencil yam (Dioscorea transversa).
Sa mga ito, ube at tugi lamang ang palaging tinatanim at kinakain, habang itinuring ang iba bilang pagkain sa taggutom dahil sa kanilang mataas ang kanilang nilalaman na dioskorina, isang toksin, kaya kailangang ihanda sila nang maayos bago kainin. Mas madalas na tinatanim ang ube kaysa sa tugi, higit sa lahat dahil mas malaki ang kanyang mga lamang-lupa.
Ang ube at tugi ay naging pinakamainam sa mahabaing transportasyon sa mga barkong Austronesyo at ikinarga sa lahat o karamihan ng pagkakalat ng mga Austronesyo. Bukod-tangi, ipinakilala ang ube sa mga Kapuluang Pasipiko at Bagong Silandya. Ikinarga rin ito ng mga Austronesyong manlalakbay patungo sa Madagascar at ang Comoros.
Mga estado ng nagkrusada
Ang mga estado ng nagkrusada ang isang bilang ng karamihang ika-12 at ika-13 siglo CE na mga estadong piyudal na nilikha ng mga Kanluraning Europeong nag-krusada sa Asya menor, Gresya at Banal na Lupain at noong Mga Krusadang Hilagaan sa silanganing rehiyong Baltiko. Ang pangalang ito ay tumutukoy rin sa ibang mga nakamit na teritoryo na kadalasan ay maliit at sandaling umiral na ginawa ng mga mediebal na Sangkakristiyanuhan laban sa mga kaaway na Muslim at Pagano.
Ube
Kasaysayan ng paglilinang
left|thumb|Hangining lamang-lupa ng puting uri ng ube mula sa [[Maui, Hawaii]] Hindi alam kung saan ang pinanggalingan ng ube, pero iminumungkahi ng mga ebidensyang arkeolohiko na pinakinabangan ito sa Kapuluan ng Timog Asya at Bagong Ginea bago ang pagkakalat ng mga Austronesyo. Ipinapaniwala na ang ube ay isang totoong cultigen, kilala lamang sa kanyang tinatanim na uri. Isa itong polyploide at baog, at kaya hindi ito makatatawid ng mga lawas ng tubig. Subalit ipinahayag ng Hardin Botaniko ng Missouri na maaari siyang kumalat sa pamamagitan ng buto, kaya hindi siya baog. Hinahadlangan nito ang pagkilala ng ube sa mga kapuluan sa pamamagitan ng mga tao lamang, kaya magandang tagapagpahiwatig sila ng paglipat ng mga tao. Iminungkahi ng mga iilang may-akda, nang walang ebidensya, sa pinagmulan sa Kontinental na Timog Asya, ngunit pinakamalaki ang kanyang pagkaaligin ng penotipo sa Pilipinas at Bagong Ginea.
Mga estado ng nagkrusada
Levant
Ang unang apat na mga estado ng nagkrusada ay nilikha sa Levant sa sandaling pagkatapos ng Unang Krusada:
Ube
Kasaysayan ng paglilinang
thumb|Bulaklak ng ube Ayon sa katibayang arkeolohiko ng mga pabinhian at nalabing halaman sa puwesto ng Bana Kuk, iminungkahi ng mga may-akda na unang dinomestika ito sa mga tagaytay ng Bagong Ginea noong mga 10,000 BP at kumalat patungo sa Kapuluang Timog-silangang Asya sa pamamagitan ng kulturang Lapita noong mga s. 4,000 BP, kasama ng D. nummularia at D. bulbifera. Sa kabila nito, pinaniniwalaan na ipinakilala ang D. esculenta ng kulturang Lapita sa Bagong Ginea. Mayroon ding ebidensya ng rebolusyon sa agrikultura sa panahong ito dahil sa mga makabagong-likha mula sa pakikipag-ugnayan sa mga Austronesyo, kabilang ang paglinang ng tubigan. Gayunman, nabawi rin ang mga mas lumang labi na pinag-uring ube mula sa Yungib ng Niah of Borneo (Huling Pleistoceno, <40,000 BP) at sa Yungib ng Ille of Palawan (s. 11,000 BP), pati na rin ang labi ng nakakalasong ubi gadong (D. hispida) na kailangang ihanda bago ito makain. Kahit hindi ito nagpapatunay ng paglilinang upang pakinabangan ang mga malagawgaw na halaman at na katutubong halaman ang ube sa Kapuluang Timog-silangang Asya. Bilang karagdagan, nagbigay-daan ito sa tanong kung tunay na sarihay ang ube o nilinang kaysa sa pinaniniwalaan nang mas maaga kaysa sa pinaniniwalaan.
Mga estado ng nagkrusada
Levant
Ang Kahariang Armenian ng Cilicia ay mga pinagmulan bago ang mga krusada ngunit pinagkalooban ng katayuan ng isang kaharian ni Papa Inosente III at kalaunan ay naging buong kanluranin ng dinastiyang Pranses na Lusignan.
Cyprus
Noong Ikatlong Krusada, itinatag ng mga nagkrusada ang Kaharian ng Cyrpus. Sinakop ni Richard pusongleon ang Cyprus sa kanyang pagtungo sa Banal na Lupain. Kanyang kalaunang ibinenta ang isla sa mga Kabalyerong Templar na hindi nagawang panatilihin ang paghawak dahil sa kawalan ng mapagkukunan at mapanagpang na saloobin tungo sa lokal na populasyon na humantong sa sunod sunod na mga paghihimagsik. Ang mga Templar ay bumalik sa isla kay Richard na muling ibinenta ito sa natanggal na Hari ng Herusalem na si Guy ng Lusignan noong 1192. Nagtatag si Guy ng isang dinastiya na tumagal hanggang 1489 nang ang balo ni Haring Santiago III ang Bastardo, na si Reyna Catherine Conrano na katutubo ng Venice ay isinuko ang kanyang trono para sa Republiko ng Venice na nagdagdag sa teritoryo nito ang isla. Sa karamihan ng kasaysayan nito sa ilalim ng mga haring Lusignan, ang Cyprus ay isang masaganang Kahariang Mediebal na isang pangkalakalang hub ng Kanluraning sangkakristiyanuhan sa Gitnang Silangan. Ang pagbagsak ng Kaharian ng nagsimula nang ito ay masangkot sa alitan sa pagitan Italyanong Mangangalakal na Republika ng Genoa at Vencie. Ang pamumunong Venetian ng Cyprus ay tumagal ng higit sa 80 taon hanggang 1571 nang sakupin ng Imperyong Ottoman sa ilalim ni Sultan Selim II Sarkhosh ang buong isla.
Sa mga Balkan
Pagkatapos ng Ikaapat na Krusada, ang mga teritoryo ng Imperyong Byzantine ay nahati sa ilang mga estado na nagpasimula ng tinatawag na panahong "Frangokratia" (Φραγκοκρατία):
Ube
Kasaysayan ng paglilinang
Nananatiling importanteng ani ang ube sa Timog-silangang Asya, lalo na sa Pilipinas kung saan gamit na gamit ang lilang uri sa mga iba't ibang tradisyonal at modernong panghimagas. Nananatiling mahalaga rin ito sa Melanesya, kung saan itinatanim din ito para sa layuning panseremonya na nakatali sa laki ng mga lamang-lupa sa anihan. Gayunman, umigsi ang kahalagahan nito sa silangang Polynesia at Bagong Silandya pagkatapos ng pagpapakilala ng ibang ani, lalo na ang kamote.
Mga estado ng nagkrusada
Sa mga Baltika
Sa rehiyong Baltiko, ang mga katutubong tribo ng Gitnang Panahon sa simula ay tumatakwil sa Kristiyanismo. Noong 1193, hinimok ni Papa Celestino III ang isang krusada laban sa mga pagano na kinabibilangan ng mga Lumang Prusyano, mga Lithuanian, at iba pang mga tribong naninirahan sa Estonia, Latvia, at Silangang Prusya. Ang panahong ito ng digmaan ay tinatawag na Mga Krusada sa Hilagaan. Pagkatapos ng mga krusadang ito, nilutas ni William ng Modena bilang legato ng papa ang mga alitan sa pagitan ng mga nagkrusada sa Livonia at Prusya.
Ube
Kulinaryo
Mayroong mga makakaing lamang-lupa ang mga ube na may banayad na matamis, malalupa, at malanuwes na lasa na nakapagpapaalaala ng kamote o gabi. Partikular na pinapalila nang todo ng lilang kultibar ang mga putahe dahil mataas ang kanyang nilalamang antosianina. Pinapahalagaan din ang mga ube para sa gawgaw na maaaring iproseso sa kanila. Pinakasikat ang ube sa tradisyonal at modernong lutuing Pilipino. Madalas na ginagamit ito para sa mga iba't ibang uri ng Pilipinong panghimagas, pati na rin bilang kasangkapan/lasa para sa sorbetes, gatas, pionono, donut, tart, galyetas, kapkeyk, keyk, halaya at iba pang uri ng pastelerya. Madalas itong kinakain na pinakulo, inihurno, o bilang isang pinatamis na panghimagas na tinatawag na ube halaya; ang huli ay isang popular na kasangkapan sa eladong panghimagas na tinatawag na halo-halo. Kamakailan lamang, pumasok ang mga ubeng panghimagas sa Estados Unidos sa pamamagitan ng lutuing Pilipino, sa ilalim ng pangalang "ube". Sikat na sikat ito dahil sa kapansin-pansing kulay lila na ibinibigay niya sa mga panghimagas.
In Maharashtra, kinakain ang mga ginisang chips sa pag-aayuno. Mahalagang kasangkapan ang ube sa Undhiyu. Sikat na panghimagas ang ube sa Jaffna, Sri Lanka.
Panggamot
Sa katutubong gamot, ginagamit ang ube bilang kainamang pampadumi at pampurga, at para sa lagnat, gonorea, ketong, tumor, at namagang almuranas. Medyo mataas ang okslato ng ube (486–781 mg/100 g tuyong butang).
Iba pang paggamit
Ang kulay ng mga lilang uri ay dahil sa mga iba't ibang pangulay na antosianina Natutunaw ang mga pangulay sa tubig, at ipinanukla bilang posibleng kinabasang pampakulay ng pagkain. Minsan, itinatanim ang ube sa mga hardin dahil sa kanyang halagang pandekorasyon.
Bilang nagsasalakay na sarihay
Katutubong sarihay ang ube sa Timog-silangang Asya, pati rin sa mga pumapaligid na lugar (Taiwan, Kapuluan ng Ryukyu ng Japan, Assam, mga timak ng Nepal, Bagong Ginea, Pulo ng Christmas). Nakatakas ito sa kanyang dawak ng pagtutubo patungo sa kagubatan ng mga ibang lugar, at nanaturalisa sa mga ibang bahagi ng timugang at gitnang-silangang Tsina, Aprika at Madagascar, ang Kanlurang Hating-globo, at iba't ibang kapuluan sa mga karagatang Indyano at Pasipiko.
Talasanggunian
Kaurian:Halaman Kaurian:Pagkain
Calcata
Ang Calcata (lokal na Cargata) ay isang komuna (munisipalidad) ng lalawigan ng Viterbo, rehiyon ng Lazio, Gitnang Italya, na matatagpuan 47 km hilaga ng Roma sa pamamagitan ng kotse, kung saan matatanaw ang lambak ng ilog Treja.
May hangganan ang Calcata sa mga sumusunod na munisipalidad: Faleria, Magliano Romano, Mazzano Romano, at Rignano Flaminio.
Kasama na ngayon sa makasaysayang sentro ang mga restaurant, cafe, at galeriyang pansining.
Poncarale
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Romano at medyebal na panahon
Ang mga pinakalumang arkeolohikong natuklasan ay mula sa panahon ng mga Romano, na lumitaw noong 1931 sa panahon ng gawaing pagpapanumbalik kasunod ng pag-apaw ng ilog Garza.
Noong ika-9 na siglo mayroong isang marangal na pamilyang Bresciano na nagngangalang Poncarli na naatasan sa pangangasiwa ng nakapalibot na kapatagan.
Mula ika-15 hanggang ika-19 na siglo
Tinamaan ng salot ang bayan. Ang unang simbahan ng bayan ay binuksan noong 1717. Noong 1897 ang sementeryo at ang munisipyo ay itinayo ng kompanya ng alkaldeng si Emanuele Bertazzoli.
Eksperimento sa saranggola
Ang eksperimento sa saranggola ay isang eksperimentong siyentipiko na iminungkahi at pagdaka ay isinakatuparan ni Benjamin Franklin na may pagtulong ng kaniyang anak na lalaking si William Franklin. Ang layunin ng eksperimento ay ang malaman ang noon ay hindi pa nalalamang mga katangian ng kidlat at ng kuryente.
Ang eksperimento
Noong 1752, nagsagawa si Benjamin Franklin, isang dalub-agham at politiko sa Estados Unidos, ng isa sa pinakamapanganib na mga eksperimentong naisakatuparan, sapagkat ang ibang nagsagawa nito ay namatay habang ginagawa ang pag-eeksperimento. Nagpalipad siya ng isang saranggola habang nagaganap ang isang bagyo. Layunin ng eksperimentong ito ang maipakita na ang kidlat ay isang uri ng kuryente (elektrisidad). Nais patunayan ni Franklin na ang mga ulap ng bagyo ay naglalaman ng matataas na mga karga ng kuryente, na isang katotohanan na napatunayan niya sa pamamagitan ng paglikha ng dagitab (diklap o kisap) magmula sa dulo ng tali na nakakabit sa saranggola. Dahil sa eksperimentong ito, naunawaan ni Franklin kung paano nagkakakidlat. Kung kaya't pagkatapos ng eksperimentong ito ay naimbento niya ang konduktor ng kidlat at nalaman din niya na ang isang karga ng kuryente ay maaaring maging positibo o kaya ay negatibo.
Pamahalaang Militar ng Estados Unidos ng Kapuluang Pilipinas
Ang Pamahalaang Militar ng Estados Unidos ng mga Isla ng Pilipinas (Espanyol: Gobierno militar estadounidense de las Islas Filipinas; Ingles: United States Military Government of the Philippine Islands) ay isang pamahalaang militar sa Pilipinas na itinatag ng Estados Unidos noong Agosto 14, 1898, isang araw pagkatapos mabihag ang Maynila, si Heneral Wesley Merritt ay nagsisilbing gobernador ng militar. Sa panahon ng pamumuno ng militar (1898–1902), pinamahalaan ng komandante ng militar ng US ang Pilipinas sa ilalim ng awtoridad ng pangulo ng US bilang Commander-in-Chief ng United States Armed Forces. Matapos ang paghirang ng isang sibil na Gobernador-Heneral, nabuo ang pamamaraan na habang ang mga bahagi ng bansa ay napatahimik at inilagay nang matatag sa ilalim ng kontrol ng Amerika, ang responsibilidad para sa lugar ay ipapasa sa sibilyan.
Si Heneral Merritt ay hinalinhan ni Heneral Elwell S. Otis bilang gobernador militar, na hinalinhan naman ni Heneral Arthur MacArthur. Si Major General Adna Chaffee ang huling gobernador ng militar. Ang posisyon ng gobernador-militar ay inalis noong Hulyo 1902, pagkatapos nito ang sibilyang opisina na Gobernador-Heneral ay naging nag-iisang ehekutibong awtoridad sa Pilipinas.
Sa ilalim ng pamahalaang militar, noong una ay may mga sundalo bilang mga guro;[7] muling itinatag ang mga korteng sibil at kriminal, kabilang ang isang kataas-taasang hukuman; at itinatag ang mga lokal na pamahalaan sa mga bayan at lalawigan. Ang unang lokal na halalan ay isinagawa ni Heneral Harold W. Lawton noong Mayo 7, 1899, sa Baliuag, Bulacan.
Pagbihag ng Maynila
Ang labanang ito ay nagmarka ng pagtatapos ng pagtutulungan ng mga Pilipino-Amerikano, dahil ang pagkilos ng mga Amerikano sa pagpigil sa mga pwersang Pilipino na makapasok sa nabihag na lungsod ng Maynila ay labis na ikinagalit ng mga Pilipino. Nang maglaon, humantong ito sa Digmaang Pilipino–Amerikano (1899–1902), na magiging mas nakamamatay at magastos kaysa sa Digmaang Espanyol–Amerikano (1898).
Pagtapos ng Digmaang Espanyol–Amerikano
Ang Artikulo V ng protocol ng kapayapaan na nilagdaan noong Agosto 12 ay nag-utos sa mga negosasyon upang tapusin ang isang kasunduan ng kapayapaan na magsisimula sa Paris hindi lalampas sa Oktubre 1, 1898. Nagpadala si Pangulong McKinley ng isang limang tao na komisyon, na sa simula ay inutusang humiling ng hindi hihigit sa Luzon, Guam, at Puerto Rico; na magbibigay sana ng limitadong imperyo ng U.S. ng mga pinpoint na kolonya upang suportahan ang isang pandaigdigang fleet at magbigay ng mga link sa komunikasyon. Sa Paris, ang komisyon ay kinubkob ng payo, partikular sa mga heneral ng Amerika at mga diplomatang Europeo, na hingin ang buong kapuluan ng Pilipinas. Ang unanimous na rekomendasyon ay "tiyak na mas mura at mas makatao ang kunin ang buong Pilipinas kaysa itago lamang ang bahagi nito." Noong Oktubre 28, 1898, ipinaalam ni McKinley ang komisyon na "ang pagtigil ng Luzon lamang, na iniiwan ang natitirang mga isla sa ilalim ng pamamahala ng Espanyol, o maging paksa ng pagtatalo sa hinaharap, ay hindi maaaring makatwiran sa pulitikal, komersyal, o makataong mga batayan. Ang pagtigil ay dapat ang buong archipeligo o wala. Ang huli ay ganap na hindi tinatanggap, at ang una ay dapat samakatuwid ay kinakailangan." Galit na galit ang mga negosyador ng Kastila sa "mga imodist na kahilingan ng isang mananakop", ngunit ang kanilang nasugatan na pagmamataas ay sinalakay ng isang alok na dalawampung milyong dolyar para sa "mga pagpapahusay ng Espanyol" sa mga isla. Ang mga Espanyol ay sumuko, at noong Disyembre 10, 1898, nilagdaan ng U.S. at Espanya ang Kasunduan sa Paris, na pormal na nagtapos sa Digmaang Espanyol-Amerikano. Sa Artikulo III, isinuko ng Espanya ang kapuluan ng Pilipinas sa Estados Unidos, tulad ng sumusunod: "Ibinigay ng Espanya sa Estados Unidos ang kapuluan na kilala bilang mga Isla ng Pilipinas, at naiintindihan ang mga isla na nasa loob ng sumusunod na linya: [... geographic description elided . ..]. Babayaran ng Estados Unidos sa Espanya ang halagang dalawampung milyong dolyar ($20,000,000) sa loob ng tatlong buwan pagkatapos ng pagpapalitan ng mga pagpapatibay ng kasalukuyang kasunduan."
Sa U.S., nagkaroon ng kilusan para sa kalayaan ng Pilipinas; ang ilan ay nagsabi na ang U.S. ay walang karapatan sa isang lupain kung saan marami sa mga tao ang nagnanais ng sariling pamahalaan. Noong 1898 si Andrew Carnegie, isang industriyalista at magnate ng bakal, ay nag-alok na bilhin ang Pilipinas sa halagang $20 milyon at ibigay ito sa mga Pilipino upang sila ay malaya sa pamahalaan ng Estados Unidos.
Noong Nobyembre 7, 1900, nilagdaan ng Espanya at ng U.S. ang Kasunduan ng Washington, na nilinaw na ang mga teritoryong binitiwan ng Espanya sa Estados Unidos ay kinabibilangan ng anuman at lahat ng mga isla na kabilang sa Philippine Archipelago, ngunit nasa labas ng mga linyang inilarawan sa Treaty of Paris. Ang kasunduang iyon ay tahasang pinangalanan ang mga isla ng Cagayan Sulu at Sibutu at ang kanilang mga dependencies bilang kabilang sa mga binitiwang teritoryo.
Gasolina
thumb|Gasolina sa loob ng isang [[mason jar|mason jar]] Ang gasolina, o petrolyo, ay ang pinakamahalagang gatong na pangmakina ng mga motor, na ginagamit para sa pagpapaandar at pagpapatakbo ng mga sasakyan tulad ng kotse, trak, bus, bangka, eroplano, traktora, at motorsiklo. Ang gasolina ang pangunahing sanhi ng enerhiya at pwersa sa buong mundo sa pagpapatakbo ng ibat ibang sasakyang panlupa, pandagat at pang himpapapawid. Ito ang isa sa mga deribatibo of produktong bunga ng langis, isang yamang lupa na naggagaling sa ilalim ng mundo. Sa kasalukuyan ito pa rin ang primerong ginagamit sa ibat ibang bansa bilang pangunahing nagpapatakbo ng mga sasakyan.
Paglalarawan
Isang halo ng mga hidrokarbon - mga sustanyang may idroheno at atomong karbon. Sa temperaturang 70 degring Fahrenheit, agad na nagiging singaw ang likidong gasolina.
Karamihan sa mga regular na gasolina ang may antas 90 sa pagbasa ng antas ng octane: nangangahulugang katumbas sila ng isang halo ng 90 bahagdang iso-oktano na may 10 bahagdang N-heptano.
Paghahanda
Bago dumaan sa prosesong ng pagpipino para magamit sa mga sasakyan, mukhang tubig muna ang gasolina, subalit isa itong kakaibang uri ng likido sapagkat nasusunog kaagad at may natatanging amoy.
Pirotekniya
Ang pirotekniya (sa Ingles: pyrotechnics) ay ang agham ng paggamit ng mga materyales na may kakayahang sumailalim sa reaksyong kimikal na exothermic na kusang napipigil at tumatagal para sa produksyon ng init, ilaw, gas, usok at/o tunog. Nagmula ang salitang pirotekniya mula sa mga Griyegong salita na pyro ("apoy") at tekhnikos ("ginawa sa pamamagitan ng sining"). Hindi lamang kinabibilangan ng mga paputok ang pirotekniya. Ang paggawa ng mga posporo, kandilang oksihena, eksplosibong kandado, mga bahagi ng airbag sa kotse at presyong gas sa pagpapasabog sa pagmimina, pagtitibag at demolition ay mga pirotekniya din.
Vanadyo
Ang Banadyo (Ingles: Vanadium) ay ang pandalawamput-tatlong elementong kimikal sa talaang peryodiko. Ang simbolo nito ay V at nagtataglay ng bilang atomiko na 23. Ito ay pumapangatlo sa mga transisyong metal ng talaang peryodiko.
Surigao del Norte
Ang Surigao del Norte (Filipino: Hilagang Surigao) ay isang lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa rehiyon ng Caraga sa Mindanao. Lungsod ng Surigao ang kapital nito. Binubuo ang lalawigang tatlong pangunahing mga pulo — Pulo ng Dinagat, Pulo ng Siargao, at Pulo ng Bucas Grande — sa Dagat ng Pilipinas, at isang maliit na rehiyon sa pinakahilagang dulo ng pulo ng Mindanao na pinapaligiran ng Agusan del Norte, at Surigao del Sur sa timog.
Pampolitika
Nahahati ang Surigao del Norte sa 20 munisipalidad at 1 lungsod.
Kasaysayan
Noong 1538, napuntahan ni Francisco de Casto, isang Portuges na manggagalugad, ang silangang baybayin ng Mindanao kung saan naroon ang Surigao del Norte at nakita niya ang lugar kung saan nakatira ang tribu ng Caraga na siyang pinaniniwalaang pinagmulan ng mga Taga Bisaya. Ang mga heswitang misyonaryo at dumating noong 1597 upang pangaralan ang mga tao sa Butuan ngunit kasama ang paghihirap at intermitenteng pag-unlad. Sumunod ang mga Augustinian Recollects at nagtayo ng parokya sa Tandag at Bislig noong 1642, seglar na mga pari ang naghuna bago dumating ang Benedictine na mga monghe noong 1893.
Ang sinaunang distrito ng Caraga, kung saan ito ay nabuo noong 1609 kasama ang Hilagang Surigao, Timog Surigao, hilagang parte ng Davao Oriental at Kalungang Misamis Oriental. Noong 1860, ang Surigao at Agusan ay binuo ang Silangang Districto bilang parte ng anim na militaryang distrito na natayo sa Mindanao. Noong 1870, ito ay ginawang “Distrito de Surigao.”
Pagkatapos na paghahari ng Espanya noong 1897, ang dalawang Probinsiya ng Agusan ay ipinasaloob ng isang organisadong politico-militaryang pangunguna na tinatawag na “Butuan” sa loob ng pamamahalang hurisdiksiyon ng Surigao. 15 Mayo 1901, isang civil government ang itinayo sa Surigao. Dumating ang 1911, ang Butuan, isang sub-lalawigan ng Surigao, ay inihiwalay sa Agusan upang mabawasan ang nauukol na gastusin sa probinsiya ng Surigao.
Noong 19 Hunyo 1960, ang Republic Act 2766 ay pinaghiwalay ang probinsiya ng Surigao del Norte at Surigao del Sur. Kamakailan laamang, noong Disyembre 2006, ang Dinagat Islands ay ginawang hiwalay na probinsiya.
Santa Maria la Carità
Ang Santa Maria la Carità (Santa Maria 'a Carità) ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Napoles sa Italyanong rehiyon ng Campania, na matatagpuan mga 25 km timog-silangan ng Napoles.
Eglė, ang Reyna ng mga Ahas
Ang Eglė ang Reyna ng mga Ahas ay isa sa mga pinakakilalang Lithuanian kuwentong bibit na may maraming sanggunian sa mitolohiyang Baltiko. Mahigit sa isang daang bahagyang magkakaibang bersiyon ng balangkas ang nakolekta. Ang mitolohikong pinanggalingan nito ay naging interes ng Litwano at mga dayuhang mananaliksik ng mitolohiyang Proto-Indo-Europeo; Itinuring ni Gintaras Beresnevičius ito ay isang Litwanong teogonikong mito. Itinatampok ng kuwento hindi lamang ang pagbabago ng hugis ng tao–reptilya, kundi pati na rin ang hindi maibabalik na pagbabago ng hugis ng tao–puno. Ang numerolohiya ay makikita rin sa kuwento, tulad ng labindalawang anak na lalaki, tatlong anak na babae, tatlong araw, tatlong pandaraya, tatlong linggo ng kapistahan, siyam na taon sa ilalim ng panunumpa ng kasal, tatlong gawaing ibinigay kay Eglė ng kaniyang asawa upang tuparin at siyam na araw ng pagbisita.
Buod
Ang kuwento ay maaaring hatiin sa ilang mga seksiyon na ang bawat isa ay may pagkakatulad sa mga motif ng iba pang mga kuwentong-pambayan, ngunit ang kumbinasyon ng mga ito ay natatangi.
Isang batang dalaga na nagngangalang Eglė ang nakatuklas ng isang ahas ng damo sa manggas ng kaniyang blusa pagkatapos maligo kasama ang kaniyang dalawang kapatid na babae. Ang eksaktong lokasyon ng kanilang paliguan ay nananatiling hindi isiniwalat. Sa pagsasalita sa boses ng tao, ang ahas ng damo ay paulit-ulit na sumang-ayon na umalis pagkatapos lamang na ipangako ni Eglė ang sarili sa kaniya bilang kapalit ng pag-iwan nito sa kaniyang mga damit. Nagulat, nabalisa, nag-aalangan (paano siya, isang tao, magpakasal sa isang ahas ng damo?), Ngunit sa pagmamadali upang mapupuksa ang patuloy na tulad ng ahas na reptilya, si Eglė ay sumang-ayon na magpakasal, habang hindi lubos na nauunawaan ang mga potensiyal na kahihinatnan at ang grabidad ng kaniyang sitwasyon. Pagkatapos ng tatlong araw, libo-libong ahas ng damo ang nagmartsa papunta sa bakuran ng bahay ng kaniyang mga magulang. Dumating sila upang kunin si Eglė bilang nobya ng kanilang panginoon at kanilang magiging reyna, ngunit niloloko ng kaniyang mga kamag-anak sa bawat pagkakataon. Isang alagang gansa, isang tupa at pagkatapos ay isang baka ang ibinibigay sa halip na ang nobya sa hukbo ng mga ahas ng damo, ngunit sa sandaling magsimula sila ng paglalakbay pauwi, ang kuku, na nakaupo sa puno ng abedul, ay nagbabala sa kanila tungkol sa panlilinlang. Ang galit na galit na mga ahas ng damo ay bumalik sa huling pagkakataon at nagbabanta sa lahat na may tuyong taon, delubyo at taggutom. Sa wakas, dinala nila ang hindi pekeng nobya, si Eglė, sa ilalim ng lagoon ng dagat sa kanilang hari.
Sa halip na makakita ng ahas o damong ahas sa dalampasigan, nakilala ni Eglė ang kaniyang kasintahang si Žilvinas, na mukhang isang guwapong lalaki - ang Prinsipe Ahas ng Damo. Lumipat sila sa kalapit na isla, at mula doon sa ilalim ng lupa sa ilalim ng dagat, kung saan matatagpuan ang isang magandang pinalamutian na palasyo - ang bagong tahanan ni Eglė para sa kawalang-hanggan. Ang kapistahan ay nagpapatuloy sa loob ng tatlong linggo, at pagkatapos ay masayang namumuhay ang mag-asawa. Si Eglė ay may apat na anak (tatlong lalaki (Ąžuolas (Roble), Uosis (Senisa) at Beržas (Abedul)) at isang bunsong anak na babae na si Drebulė (Aspen)). Halos makalimutan ni Eglė ang tungkol sa kaniyang tinubuang-bayan, ngunit isang araw, matapos tanungin ng kaniyang panganay na anak na si Ąžuolas tungkol sa kaniyang mga magulang, nagpasya siyang bisitahin ang kaniyang tahanan. Gayunpaman, si Žilvinas (marahil intuitively na natatakot na mawala ang kaniyang asawa o naramdaman ang kaniyang kapalaran) ay tinanggihan ang kaniyang pahintulot na umalis sa palasyo ng Grass Snake. Upang payagang makadalaw sa bahay, kailangang gampanan ni Eglė ang tatlong imposibleng gawain: magpaikot ng walang katapusang tuft ng sutla, magsuot ng isang pares ng bakal na sapatos at maghurno ng pie na walang kagamitan. Pagkatapos niyang makakuha ng payo mula sa sorceress (isang potensiyal na pagtawag sa Mahal na Ina ng Dagat o Mahal na Ina ng Kuweba) at magtagumpay sa pagkumpleto ng tatlong gawaing ito, atubiling pinaalis ni Žilvinas si Eglė at ang mga bata. Bago ang kanilang pag-alis, tinuruan niya sila kung paano siya tatawagin mula sa kailaliman ng dagat at hiniling na huwag sabihin ang liham na ito sa iba. alt=Egle Queen of Grass Snakes and her children|left|thumb|Mga kahoy na estatwa ni Egle at ng kaniyang mga anak sa museo ng Druskininkai "Forest Echo". Matapos makilala ang matagal nang nawawalang miyembro ng pamilya, ayaw ng mga kamag-anak ni Eglė na bumalik siya sa dagat at magpasya na patayin si Žilvinas. Una, ang kaniyang mga anak na lalaki ay pinagbantaan at binugbog sa pamamagitan ng salot ng kanilang mga tiyuhin, sa pagtatangkang ipaalam sa kanila kung paano ipatawag ang kanilang ama; gayunpaman, nananatili silang tahimik at hindi siya ipinagkanulo. Sa wakas, isang takot na anak na babae ang nagsabi sa kanila ng ahas ng damo na sigaw ng pagpapatawag:
Bayan
thumb|Bayan ng [[Agdangan sa lalawigan ng Quezon, Pilipinas]] thumb|Bayan ng [[San Quintin, Abra|San Quintin sa lalawigan ng Abra, Pilipinas]] thumb|Bayan ng [[Lemgo, isang lumang bayang hanseatiko sa Alemanya]] thumb|Makasaysayang bayan ng [[Skalica sa Eslobakiya]] thumb|[[Çeşme, isang bayan sa kanlurang baybayin ng Turkiya na may mga bahay na taglay ang estilong panrehiyon at isang kastilyong Otomano]] Ang bayan (town) ay isang pamayanang pantao. Pangkalahatang mas-malaki ang mga bayan kaysa mga nayon at mas-maliit kaysa mga lungsod, bagamat naiiba sa bawat panig ng mundo ang kraytirya na nagbubukod sa mga ito.
Karaniwang umiiral ang mga bayan bilang mga natatanging yunit ng pamahalaan, na may ligal na mga hangganang tukoy at ilan o lahat ng karapatan o pribilehiyo ng lokal na pamahalaan (tulad ng kapulisan). Sa Estados Unidos, tinatawag na "mga saping bayan" ("incorporated towns") ang mga ito. Sa ibang mga kaso walang sariling pamamahala ang isang bayan at ito naman ay "unincorporated" (hindi sapi). Tandaan na maaaring ligal na itinakda ang pag-iral ng isang hindi saping bayan sa pamamagitan ng ibang kaparaanan, tulad ng mga distrito sa pagsosona (zoning districts). Sa kaso ng ilang mga pamayanang planado (planned communities) umiiral ang bayan sa ligal na konteksto sa katauhan ng mga kasunduan sa mga ari-arian ng bayan.
Sa isang kahalintulad na banda, ang pagkakaiba ng isang bayan sa isang lungsod ay nakadepende sa pamamaraan na ito: ang isang lungsod ay maaaring isang entidad administratibo na ginawaran ng gayong designasyon sa pamamagitan ng batas, ngunit sa impormal na paggamit maari ding tumutukoy ang terminong ito sa isang urbanong lokalidad na may tiyak na laki o kahalagahan. Ang isang lungsod noong Gitnang Kapanahunan ay may taglay ng hindi hihigit sa 10,000 katao, ngunit sa kabilang banda itinuturing ng ilan ang isang pook urbano bilang isang bayan kung mas-kaunti sa 100,000 katao ang populasyon nito, kahit na maraming opisyal na mga lungsod ay may taglay na populasyong mas-maliit sa 100,000 katao.
Pilipinas
Sa Pilipinas, ang opisyal na katumbas ng isang bayan ay isang munisipalidad (municipality). Bawat mga munisipalidad o bayan sa bansa ay may alkalde, bise alkalde, at pampook na mga Sangguniang Bayan. Ang mga bayan sa bansa ay binubuo ng mga nayon na kung tawagin ay mga barangay, at may isa o ilang kumpol ng mga barangay ang nagsisilbing kabayanan ng bayan o poblasyon.
Natatangi ang mga bayan sa Pilipinas kung ihahambing sa mga bayan sa ibang bansa, sapagkat may itinakdang mga rekisito sa badyet, populasyon, at sukat sa lupa para maging isang bayan: iyan ay, maging isang bayan mula sa isang barangay o ilang kumpol ng barangay o maging isang lungsod mula sa isang bayan. Ilang mga halimbawa ay ang bayan ng Braulio E. Dujali sa lalawigan ng Davao del Norte, na binuo noong 1998 mula sa isang kumpol ng limang mga barangay, at ang lungsod ng El Salvador sa lalawigan ng Misamis Oriental, na itinaas sa lungsod mula sa pagiging bayan noong 2007. Ini-uri ang bawat mga bayan sa Pilipinas ayon sa kanilang taunang kita at badyet.
Umiiral ang isang maliwanag na pagkakaiba ayon sa pagkakaantas-antas sa pagitan ng mga lungsod at bayan ng Pilipinas, sapagkat ang mga bayan sa bansa ay iba sa mga lungsod ayon sa batas. Karaniwang mas-malaki at mas-matao ang mga lungsod (subalit mas-maliit at mas-kaunti ang populasyon ng ilan) at mas-angat ang katayuang pampolitika at ekonomiko ng mga ito kompara sa mga bayan. Ito ay ipinagtibay at tinutukoy ng sistemang klasipikasyon ng kita na ipinatutupad ng Kagawaran ng Pananalapi, kung saang itinakda sa kani-kanilang mga kategorya ang kapuwang mga bayan at lungsod na tumutukoy sa kanilang klase tulad ng ipinahahayag sa batas ng Pilipinas. Subalit parehong may katayuan ng mga yunit ng lokal na pamahalaan (local government units o LGU) ang mga bayan at lungsod na iginrupo sa mga lalawigan at rehiyon; kapuwang binubuo ng mga barangay ang mga bayan at lungsod at pinamamahalaan ang mga ito ng isang alkalde at bise alkalde kalakip ng kani-kanilang mga sangguniang lehislatibo ng LGU.
Canada
Naiiba ang ligal na kahulugan ng bayan sa Canada sa mga lalawigan at teritoryo nito, dahil bawat isa sa kanila ay may hurisdiksiyon sa pagtukoy at pagsasabatas ng mga bayan, lungsod, at ibang mga uri ng organisasyong munisipal sa kani-kanilang mga nasasakupan.
Natatangi ang lalawigan ng Québec dahil walang pagkakaiba ang mga bayan at lungsod sa kanilang batas. Walang panggitnang antas sa wikang Pranses sa pagitan ng village at ville (ang munisipalidad ay isang katawagang pampangasiwaan na kadalasang ikinakabit sa isang ligal na entidad, hindi pangheograpiyang entidad), kaya sinama ang kapuwa sa ilalim ng iisang katayuang ligal na ville. Bagamat may impormal na kagustuhan sa mga nagsasalita ng Ingles kung alin sa ville ay mga bayan o lungsod, walang pagkakaiba at walang umiiral na obhetibong kraytiryang ligal para sa gayong mga pagkakaiba sa ilalim ng batas.
Rusya
Hindi tulad sa wikang Ingles, hindi ibinubukod ng wikang Ruso ang mga katawagang "lungsod' at "bayan"—kapuwa ay tinatawag na "город" (gorod). Kung minsan, ikinakabit din ang terminong "город" sa mga pamayanang uring-urbano (urban-type settlements), kahit na hindi pareho ang katayuan ng mga ito sa mga bayan/lungsod.
Sa Rusya, ang kraytirya para sa isang pamayanan na makamit ang katayuang panlungsod/pambayan (gorod) ay naiiba sa mga kasakupang pederal (mga pangunahing dibisyon ng Rusya). Sa panlahatan, upang mapabilang sa katayuang ito, dapat na hindi bababa sa 12,000 katao ang populasyon ng isang pamayanang pantao, at ang kabuhayan ng hindi bababa sa 85% ng mga nakatira ay hindi pang-agrikultura. Subalit sa kadahilanang pangkasaysayan, maaari pa ring panatilihin ng mga pamayanang ginawaran ng katayuang gorod noon ang kanilang katayuang pang-gorod pero hindi na pumapasa sa nabanggit na kraytirya.
William G. Dever
Si William G. Dever (ipinanganak noong 1933) ay isang Amerikanong arkeologo na ang espesyalisasyon ay sa kasaysayan ng Israel at Sinaunang Malapit na Silangan sa panahon ng Bibliya. Siya ay propesor ng Near Eastern Archaeology and Anthropology sa University of Arizona sa Tucson, Estados Unidos mula 1975 hanggang 2002. Siya ay Natatanging Propesor ng Near Eastern Archaeology at Lycoming College sa Pennsylvania, Estados Unidos. Si Dever ay nagtapos noong 1955 sa Milligan College. Kanyang natanggap ang kanyang Ph.D. mula sa Harvard University, Estados Unidos noong 1966.
Karera
Si Dever ang Direktor ng Harvard Semitic Museum-Hebrew Union College sa Paghuhukay sa Gezer mula 1966–71, 1984 at 1990; Direktor ng paghuhukay sa Khirbet el-Kôm at Jebel Qacaqir (West Bank) mula 1967-71; Pangunahing imbestigador sa paghuhukay sa Tell el-Hayyat (Jordan) 1981–85, at Katulong na Direktor sa University of Arizona Expedition sa Idalion, Cyprus, 1991, kasama sa iba pang mga paghuhukay.
Kanyang ginamit ang kanyang malawak na kaalaman sa larangan ng arkeologo sa Sinaunang Malapit na Silangan (Ancient Near East) upang ipangatwiran sa kanyang aklat na ''Did God Have a Wife? Archaeology and Folk Religion in Ancient Israel/Ang Diyos ba ay May Asawa? Arkeolohiya at Katutubong Relihiyon sa Sinaunang Israel'' (2005), para sa pagpapatuloy ng pagsamba kay pAsherah sa pang-araw araw na relihiyon ng 'ordinaryong mga tao' sa sinaunang Israel at Judah. Sa pagtalakay sa malawak na arkeolohikal na ebidensiya mula sa iba't ibang lugar sa Israel na pinetsahan sa pagitan ng ika-12 at ika-8 siglo BCE, ikinatwiran ni Dever na ang katutubong relihiyon na ito kasama ng mga lokal na sambahan at mga bagay na kultiko, anting anting at mga handog ay lumalarawan sa pananaw ng karamihan ng populasyon at ang nakasentro sa Jerusalem na aklat ng relihiyon ng pangkat na Deutoronomista na inilatag sa Tanakh ay tanging ang ekskulsibo sa mga elitista na isang malaking impraktikal na relihiyosong kanais nais (ideal). .
Ang mga pananaw ni Dever sa pagsamba kay Ashera ay batay sa mga inskripsiyon sa Khirbet el-Qom at Kuntillet Ajrud. Sa kanyang pagreretiro, si Dever ay kalimitang may-akda sa mga katanungan ukol sa historisidad ng Bibliya. Ayon kay Dever, I am not reading the Bible as Scripture… I am in fact not even a theist. My view all along—and especially in the recent books—is first that the biblical narratives are indeed 'stories,' often fictional and almost always propagandistic, but that here and there they contain some valid historical information. That hardly makes me a 'maximalist.' Hindi ko binabasa ang Bibliya bilang kasulatan. Ang katunayan, hindi ako teista. Ang pananaw ko sa simula pa at lalo sa mga kamakailang aklat-ay una ang mga salaysay sa Bibliya ay talagang mga 'kuwento' na kalimitang hindi totoo at palaging propagandistiko ngunit sa iba't ibang lugar ay naglalaman ng ilang kasaysayang historikal.
at
"Archaeology as it is practiced today must be able to challenge, as well as confirm, the Bible stories. Some things described there really did happen, but others did not. The Biblical narratives about Abraham, Moses, Joshua and Solomon probably reflect some historical memories of people and places, but the 'larger than life' portraits of the Bible are unrealistic and contradicted by the archaeological evidence. Ang Arkeolohiya gaya sinasanay sa kasalukuyan ay dapat humamon gayundin kumupirma sa mga kuwento ng Bibliya. Ang ilang mga kuwento dito ay talagang nangyari ngunit ang iba ay hindi. Ang mga salaysay nina Abraham, Moises at Josue ay malamang nagpapakita ng ilang mga ala-alang historikal ng mga tao at lugar ngunit ang 'malaki sa buhay'(kahanga hangang) na mga paglalarawan ng Bibliya ay hindi realistiko (hindi makatotohanan) at sinasalungat ng ebidensiyang arkeolohikal."
Gayunpam, si Dever ay maliwanag rin na ang larangang historikal ay dapat makita sa mas malawak na larawan kesa sa kung paano ito iniuugnay sa Bibliya: "The most naïve misconception about Syro-Palestinian archaeology is that the rationale and purpose of 'biblical archaeology' (and, by extrapolation, Syro-Palestinian archaeology) is simply to elucidate the Bible, or the lands of the Bible Ang pinaka-mangmang na maling paniniwala sa arkeolohiyang Syro-Palestinian ay ang katwiran at layunin ng arkeolohiyang Biblikal (at sa ekstrapolasyon, ng arkeolohiyang Syro-Palestinian) ay upang liwanagin ang Bibliya o mga lupain sa Bibliya."
Mga napiling aklat
A complete list of Dr. Dever's publications is available at the University of Arizona's online CV for him.
Jose Advincula
Si José Fuerte Advíncula Jr. (isinilang noong 30 Marso 1952) ay isang Pilipinong prelado ng Simbahang Katolika na hinirang Arsobispo ng Maynila. Siya ay naging kardinal mula Nobyembre 2020. Siya ay naglingkod dati bilang Obispo ng San Carlos mula 2001 hanggang 2011 at Arsobispo ng Capiz mula 2011 hanggang 2021.
Talambuhay
Isinilang si Advíncula noong 30 Marso 1952, sa Dulamag, Capiz kina José Firmalino Advíncula at Carmen Falsis Fuerte. Siya ay nagsunog ng kilay sa Mataas na Paaralan ng Seminaryo ng San Pio X sa Lungsod Roxas, at nanatili pagkatapos ng pagtatapos upang mag-aral ng pilosopiya. Kumukuha siya sa mga kurso ng teolohiya sa Pamantasan ng Santo Tomas sa Maynila. Inabituhan siya bilang isang pari ng Arkidiyosesis ng Cápiz on 14 Abril 1976.
Siya ay naglingkod bilang Ispirituwal na Direktor ng Seminaryo ng San Pio X habang Propersor at Dekana ng Aralin din. Kasunod nag-aral siya ng sikolohiya sa Pamantasang De La Salle sa Maynila at pagkatapos batas na kanon sa Pamantasan ng Santo Tomás sa Maynila at sa Angelicum sa Roma, kung saan nalikom ng lisensyado sa batas na kanon. Pagbalik sa Pilipinas, naglingkod siya sa seminaryo sa Vigan, Nueva Segovia, at sa panrehiyong seminaryo ng Jaro. Noong 1995, siya ay naging Rektor ng Seminaryo ng San Pio X ng Capiz; nakahawak din siya ng mga posisyon sa pangasiwaan ng arkidiyosesis bilang Tagapagtanggol ng Pagbubuklod, Tagapagtaguyod ng Katarungan, at Panghukumang Bikaryo. Nong 1999, naging kura paroko siya ng Santo Tomás de Villanueva sa Dao, Capiz.
Hinirang siya ni Papa Juan Pablo II bilang Obispo ng San Carlos noong 25 Hulyo 2001, at natanggap niya ang pagtatalagang episkopal noong 8 Setyembre 2001.
Noong 9 Nobyembre 2011, inatasan siya ni Papa Benedicto XVI bilang Arsobispo ng Capiz. Sa loob ng Kapulungan ng mga Katolikong Obispo ng Pilipinas, naging kasapi siya ng Komisyon para sa Doktrina ng Pananampalataya at Komisyon para sa mga Mamamayang Katutubo.
Noong 28 Nobyembre 2020, ginawa siyang kardinal ni Papa Francisco, itinalaga siya bilang Kardinal-Pari sa San Vigilio in Via Paolo Di Dono. Noong 16 Disyembre, hinirang siya bilang isang kasapi ng Konggregasyon para sa Klero.
Noong 25 Marso 2021, siya ay hinirang ni Papa Francisco bilang arsobispo ng Maynila.
Ang Prinsipeng Mapagpasalamat
Ang Prinsipeng Mapagpasalamat (Tänulik Kuninga poeg) ay isang Estonyong kuwentong bibit.
Ang kuwentong bibit na ito ay isinama sa iba't ibang koleksiyon ng panitikan, tulad ni Friedrich Kreutzwald sa Eestirahwa Ennemuistesed jutud, ni W. F. Kirby sa The Hero of Estonia, at ni Andrew Lang sa The Violet Fairy Book. Binanggit ng huli ang kaniyang pinagmulan bilang Ehstnische Märchen: ang salin sa Aleman ng gawa ni Kreutzwald, na inangkop ni F. Löwe.