cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unibersidad ng Malta
Ang Unibersidad ng Malta (Maltes: L-Università ta' Malta; Ingles: University of Malta) ay ang pinakamataas na institusyon ng edukasyon sa Malta. Nag-aalok ito ng mga kwalipikasyon sa antas undergraduate, gradwado at postgradong doktorado (PhD). Ito ay miyembro ng European University Association, European Access Network, Association of Commonwealth Universities, Utrecht Network, Santander Network, Compostela Grupo, European Association for University Lifelong Learning (EUCEN) at International Student Exchange Programme (ISEP) (ISEP). Dinadaglat ang post-nominal ng pangalan ng Unibersidad bilang Melit; isang pinaikling porma ng Melita (Latinisadong anyo ng Griyegong Μελίτη).
Ang full-time na pag-aaral sa antas undergraduate ay libre para sa mga mamamayan ng Malta at Unyong Europeo (EU). Ang mga Maltese na mag-aaral ay nakakatanggap ng kaunting halaga (stipend). Ang mga bayarin ay sinisingil sa mga mas mataas na kurso at sa mga mamamayan ng mga bansang nasa labas ng EU. Mayroong 600 internasyonal na mag-aaral sa unibersidad, na bumubuo sa 7% ng populasyon ng mag-aaral.
Aklat ni Ezekiel
Ang Aklat ni Ezekiel, Aklat ni Esekiel , o Aklat ni Ezequiel ay isa sa mga aklat na isinulat ng mga propeta na nasa Lumang Tipan ng Bibliya. Isinulat ito ng propetang si Ezekiel kaya't nakapangalan din sa kaniya. Matutunghayan sa aklat na ito ang pinakakapatda-patdang mga kaganapan sa kabuoan ng Bibliya. Ayon sa aklat ni Ezekiel, ang propetang si Ezekiel na ipinatapon sa Babilonya ay nakaranas ng sunod sunod na pitong mga pangitan ng 22 taon mula 593 hanggang 571 BCE. Ang mga pangitain at ang aklat ay nakaistruktura sa mga tatlong tema: paghatol sa Israel(Kapitulo 1-24), paghatol sa mga bansa(Kapitulo 25-32), at mga hinaharap na pagpapala sa Israel(Kapitulo 33-48).
Layunin
Layunin ni Ezekiel na magpabatid ng isang mensahe para sa mga nadalang-bihag sa Babilonia at sa mga naiwanan sa Jerusalem. Binigyan niya ng kadiinan ang kahalagahan ng pagbabago ng puso at kaluluwa, ang pananagutan ng isang tao sa mga kasalanan at kamalian, ang pagkakaroon niya ng pag-asang magbabagong-buhay ang sariling sambayanan. Itinatakwil ng Aklat ni Ezekiel ang paniniwalang ang mga kasalanan ng mga ama ay napupunta o naipapasa sa mga anak ng mga ito, at ipinagdiriinan ang diwa ng sariling tungkulin sa harapan ng Diyos.
Mga bahagi
Binubuo ng anim na bahagi ang Aklat ni Ezekiel:
May naghati rin dito sa ganitong apat na mga pangkat:
Hula tungkol kay Nabucodonosor II
Hinulaan sa Aklat ni Ezekiel 26:7-21 na "''Sapagka't ganito ang sabi ng Panginoong Dios, Narito, aking dadalhin sa Tiro si Nabucodonosor na hari sa Babilonia, na hari ng mga hari, mula sa hilagaan, na may mga kabayo, at may mga karo, at may mga nangangabayo, at isang pulutong, at maraming tao...At gagawin kitang(Tiro) hubad na bato: ikaw ay magiging dakong ladlaran ng mga lambat; ikaw ay hindi na matatayo; sapagka't akong Panginoon ang nagsalita, sabi ng Panginoong Dios...Ang mga pulo nga ay mayayanig sa kaarawan ng iyong pagbagsak; oo, ang mga pulo na nangasa dagat ay manganglulupaypay sa iyong pagyaon. Sapagka't ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Pagka ikaw ay aking gagawing sirang bayan, na parang mga bayan na hindi tinatahanan, pagka tatabunan kita ng kalaliman, at tatakpan ka ng maraming tubig; Ibababa nga kita na kasama nila na bumababa sa hukay, sa mga tao nang una, at patatahanin kita sa mga malalim na bahagi ng lupa, sa mga dakong sira nang una, na kasama ng nagsibaba sa hukay, upang ikaw ay huwag tahanan; at ako'y maglalagay ng kaluwalhatian sa lupain ng buhay. Gagawin kitang kakilakilabot, at hindi ka na mabubuhay: bagaman ikaw ay hanapin ay hindi ka na masusumpungan pa uli, sabi ng Panginoong Dios.'' Ito ay hindi natupad dahil ang Tiro ay nakatayo pa rin hanggang ngayon. Tinangka ni Nabucodonosor II na kubukubin ang Tiro na tumagal ng 13 taon (585 BCE–572 BCE) at nagtapos sa isang kompromiso. Kalaunang inamin sa ang pagkabigo ng pagwasak ni Nabucodonosor II sa Tiro. Dahil sa pagkabigong ito, inihayag sa sumunod na mga talata sa Ezekiel 29:19-20, na ''Kaya't ganito ang sabi ng Panginoong Dios: Narito, aking ibibigay ang lupain ng Egipto kay Nabucodonosor na hari sa Babilonia; at dadalhin niya ang kaniyang karamihan, at kukunin ang samsam sa kaniya, at kukunin ang huli sa kaniya; at magiging kaupahan para sa kaniyang hukbo. binigay ko sa kaniya ang lupain ng Egipto na pinakaganti sa kaniya dahil sa kaniyang ipinaglingkod, sapagka't sila'y nagsipagpagal ng dahil sa akin, sabi ng Panginoong Dios.'' Ito ay hindi rin natupad dahil hindi nasakop ni Nabucodonosor II ang Ehipto sa kanyang pakikidigma rito noong 568 BCE.
Super Bagyong Betty
Ang Bagyong Betty, (Pagtatalagang pandaigdig: Super Bagyong Mawar) ay isang pinakamalakas na bagyo sa taong 2023, Ay unang nanalasa at tumama sa Federated States of Micronesia, Guam, Northern Mariana Islands, Pilipinas, Japan.
Thiruvalluvar
Si Thiruvalluvar (திருவள்ளுவர் — ang திரு (Thiru) ay Tamil para sa "Banal" o "Ginoo") ay isang ipinagdiriwang makatang Tamil at pilosopo na ang naging ambag sa panitikang Tamil ay ang Thirukkural, isang akda sa etika.. Ipinanganak siya sa Chennai o sa Kanyakumari sa Tamil Nadu. Pareho siyang inaangkin ng mga Budista at Shivaista bilang kanila.
Major Homes, Sirang Lupa
Ang Major Homes o Major Homes Kompawnd ay isang compound sa dulong kanlurang hangganan ng Sirang Lupa at Canlubang, ito ay isang subdibisyon kabilang ang Pamintahan Compound. Rito natatanaw ang kalagitnaan ng lalawigan ng Laguna, Lawa ng Laguna at ang lungsod ng Tagaytay sa Cavite. .
Megalosaurus
Dahil ang isang kumpletong kalansay nito ay hindi pa natagpuan, hindi masyadong malinaw ang hitsura nito. Inakala ng unang nag-imbestiga sa Megalosaurus na ito ay isang dambuhalang butiki na may haba na dalawampung metro. Noong 1842, napagpasyahan ni Richard Owen na ito ay hindi hihigit sa siyam na metro, na nakatayo sa apat na paa. Alam na ng agham na ang lahat ng mga theropod ay nakatayo sa dalawang paa.
Hainismo
Ang Hainismo (mula sa Ingles na Jainism) o Jain Dharma (जैन धर्म) ay isa sa mga matatandang relihiyon sa mundo na nagmula pa sa Antigong India. Ang nagtatag ng Hainismo ay si Vardhamana na kilala bilang Mahāvirā (599-527 B.C.) na sa edad na 30 ay nagwaksi ng kanyang pamilya at naging asetiko. Sa loob ng 12 taon, naging aktibo siya sa paghahanap ng katotohanan at lubos na nakapagtamo ng kamulatan habang nagninilay-nilay. Itinuro niyang ang lahat ng bagay sa daigdig, materyal man o hindi, ay may kaluluwa. Ang pagdadalisay ng kaluluwa ang layunin ng eksistensiya, sapagkat ang dalisay na kaluluwa, minsang mapalaya mula sa katawan, ay makapamumuhay sa walang-hanggang kaluwalhatian at malaya magpakailanman. Ang kadalisayan ay matatamo sa pamamagitan ng kaalaman at balanseng buhay. Itinaguyod din ng relihiyong Jainismo ang sukdol na asetismo, pag-aayuno, yoga at iba pang awsteridad para sa layuning pagninilay-nilay o meditasyon. May limang panata ang sinusunod ng mga Hain:
Hardware (kompyuter)
thumb|right|Mga halimbawa ng pisikal na mga bahagi ng kompyuter, o ang mga computer hardware. Ang computer hardware o hardware ay ang mga bahaging pisikal na bumubuo sa isang kompyuter. Kabilang sa mga bahaging ito ng nasasalat na katawan ng kompyuter ang CPU, monitor, keyboard, at mouse.
Industria
Ang Industria ay isang sans-serif na tipo ng titik na dinisenyo ni Neville Brody noong 1984. Orihinal itong dinisenyo para magamit sa magasin na The Face. Tinatanghal ng tipo ng titik ang mga elemento ng presisyong heometriko. Nilisenya ito ng Linotype type foundry at nilabas sa publiko noong 1989.
Mga sanggunian
Kaurian:Tipo ng titik
Prinsipeng-tagahalal
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Balduineum_Wahl_Heinrich_VII.jpg/400px-Balduineum_Wahl_Heinrich_VII.jpg|thumb|400x400px| Ang mga imperyal na prinsipeng-tagahalal kaliwa pakanan: [[Arsobispo ng Colonia, Arsobispo ng Maguncia, Arsobispo ng Treveris, Konde Palatina, Duke ng Sahonya, Margrabe ng Brandeburgo, at Hari ng Bohemya ( Codex Balduini Trevirorum, c. 1340)]] link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Sachsenspiegel_die_wahl_des_deutschen_K%C3%B6nigs.jpg/220px-Sachsenspiegel_die_wahl_des_deutschen_K%C3%B6nigs.jpg|thumb| Pagpili ng hari. Sa itaas: ang tatlong eklesyastikong prinsipe ay pumipili ng hari, na nakaturo sa kanya. Gitna: ibinibigay ng [[Palatinadong Tagahalal|Konde Palatina ng Rin ang isang gintong mangkok, na kumikilos bilang isang tagapaglingkod. Sa likod niya, ang Duke ng Sahonya kasama ang kaniyang mga tauhan ng marshal at ang Margrabe ng Brandeburgo na nagdadala ng isang mangkok ng maligamgam na tubig, bilang isang valet. Sa ibaba, ang bagong hari sa harap ng mga dakilang tao ng imperyo (Heidelberg Sachsenspiegel, bandang 1300)]] Ang mga prinsipe-tagahalal (Kurfürst, maramihan. Kurfürsten, Kurfiřt, Princeps Elector), o mga tagahalal o mga elektor sa madaling salita, ay ang mga miyembro ng kolehiyo ng mga tagahalal na naghalal sa emperador ng Banal na Imperyong Romano.
Mula noong ika-13 siglo, ang mga prinsipe-tagahalal ay nagkaroon ng pribilehiyong ihalal ang monarko na puputungan ng papa. Pagkatapos ng 1508, walang mga koronasyon ng imperyal at sapat na ang halalan. Si Carlos V (nahalal noong 1519) ang huling emperador na nakoronahan (1530); ang kaniyang mga kahalili ay inihalal na mga emperador ng kolehiyo ng elektoral, bawat isa ay pinamagatang "Nahalal na Emperador ng mga Romano" (erwählter Römischer Kaiser; electus Romanorum imperator).
Ang dignidad ng elektor ay may malaking prestihiyo at itinuturing na pangalawa lamang sa hari o emperador. Ang mga botante ay may hawak na eksklusibong mga pribilehiyo na hindi ibinahagi sa ibang mga prinsipe ng Imperyo, at patuloy nilang hawak ang kanilang mga orihinal na titulo kasama ng mga elektor.
CUNY Graduate Center
right|thumb|275x275px| Gusali Ang Graduate School and University Center of the City University of New York ay isang pampublikong unibersidad ng pagsasaliksik at edukasyong postgrado post-graduate sa Lungsod New York. Ito ang pangunahing institusyon ng pagbibigay ng doktoral na kredensyal ng sistemang City University of New York (CUNY). Ang paaralan ay matatagpuan sa isang siyam na palapag na gusali sa 365 Fifth Avenue sa sulok ng 34th Street sa kapitbahayan ng Midtown ng Manhattan, malapit sa Empire State Building. Ang Graduate Center ay may 4,600 mga mag-aaral, 31 programang doktoral, 14 programang master, at 30 sentro ng pananaliksik.
Ang Graduate Center ay ikinategorya bilang isang "Doctoral University - Highest Research Activity" ng Carnegie Classification of Institutions of Higher Education. Ang mga guro ng Graduate Center ay kinabibilangan ng mga nakatanggap ng Nobel Prize, Pulitzer Prize, National Humanities Medal, National Medal of Science, National Endowment for the Humanities, Rockefeller Fellowship, Schock Prize, Bancroft Prize, Wolf Prize, Grammy Awards, George Jean Nathan Award for Dramatic Criticism, Guggenheim Fellowships, New York City Mayor's Award for Excellence in Science and Technology, aPresidential Early Career Awards for Scientists and Engineers, at mga kasapian sa American Academy of Arts and Sciences at National Academy of Sciences.
Katachi Aru Mono
Ang single na "Katachi Aru Mono" (かたちあるもの) ay ang pang-anim na single ni Kou Shibasaki. Ito ay inilabas noong Agosto 11 ng taong 2004 sa pamamahala ng Universal J. Ang unang awit ay ginamit ng TBS para sa palabas na Sekai no Chūshin de, Ai wo Sakebu (世界の中心で、愛をさけぶ), kung saan gumanap din si Kou bilang Ritsuko Fujimura.
Ang mga Kanta
Kaurian:Mga awitin ni Kou Shibasaki Kaurian:Mga Awiting Hapon
Katachi Aru Mono
Leopardus pardalis
Ang Leopardus pardalis ((English: ocelot, Tagalog: aselot, PPA:) ay isang pusang ligaw na makatutubo sa timog-kanlurang Estados Unidos, Mexico, Central, at South America. Ito ay nilista sa Least Concern ng IUCN Red List na ang populasayon ng mga ito ay mahigit 40,000 mga indibidweal at ito ay matatag.
Glitter (single)
Ang single na "Glitter" ay ang ika-pitong single ni Kou Shibasaki. Ito ay inilabas noong Pebrero 16 ng taong 2005 sa pamamahala ng Universal J. Ang unang awit ay ginamit ng TBS para sa palabas na Koisuru Hanikami! (恋するハニカミ!).
Bisperas ng Pasko ng Pagkabuhay
Ang Bisperas ng Pasko ng Pagkabuhay, na tinatawag ring Bisperas ng Paskuwa o ang Magdamagang Pagtatanod sa Pasko ng Pagkabuhay, ay isang maringal na seremonyang nakagawian na ng mga Kristiyano sa mga simbahan bilang unang opisyal na pagdiriwang ng muling pagkabuhay ng Panginoong Hesukristo. Ito ang gabi na ang mga bibinyagan (bata man o may sapat na gulang) tinatanggap nang buong ganap sa ating Simbahan. Ang oras ng pagdiriwang ay kalimitian sa oras ng kadiliman sa pagitan ng paglubog ng araw sa Sabado de Gloria at pagka-bukang-liwayway sa Pasko ng Pagkabuhay - pinaka-karaniwang sa gabi ng Sabado de Gloria o hatinggabi - at ito ang unang pagdiriwang ng Pagkabuhay, ang mga araw ay tradisyonal na itinuturing na nagsisimula sa paglubog ng araw.
Magdamagang Pagdiriwang ng Pasko ng Pagkabuhay
Sa tradisyon ng Simbahang Katoliko Romano, ang Magdamagang Pagdiriwang ng Pasko ng Pagkabuhay ay binubuo ng apat na bahagi :
Pagpaparangal sa Ilaw
Magsisimula ang Magdamagang Pagdiriwang ng Pasko ng Pagkabuhay sa Pagpaparangal sa Ilaw. Gagawin ito sa isang lugar sa labas ng simbahan, hangga’t maaari sa lugar na kung saan makakapagprusisyon nang may bahagyang kahabaan ang mga tao. Sisindihan ang isang apoy at mula sa apoy nito ay sisindihan ang Kandilang Pampaskwa o Cirio Pascual. Sa paghahanda ng apoy na ito, tandaan na hindi ito palabas kung kaya’t hindi kailangang gumamit ng pyrotechnics o ng karaniwang ginagamit na ‘bulalakaw.’ Naibabaling kasi sa mga ito ang pansin ng lahat sa halip na sa Cirio Pascual na sa panahon ng Pasko ng Pagkabuhay ay tanda ng Panginoong Muling Nabuhay. Maaaring hindi kailangang malaki ang apoy kung hindi ito magaganap sa isang malawak na pook sa simbahan. Babasbasan ng pari ang apoy:
Ihahanda ng tagapamuno ang Kandila ng Pagkabuhay. Sa paglalagay ng mga tanda sa Kandila, gumamit ng espesyal na stylus o panulat (tandaan na ang ginagamit sa liturhiya ay hindi dapat basta-basta.) Pagkatapos ihanda, ito ay sisindihan at iinsensuhan (ang uling ay sisindihan sa parehong apoy). Ang apoy ay hahayaan hanggang sa ito ay maubos (hindi maaaring sadyang patayin sapagkat ito’y binasbasan).
Itataas ng diakono o ng tagapamuno ang Kandila ng Pampaskwa habang sinasabi ang:
Tutugon naman ang bayan:
Ilalagay ang Kandilang ito malapit sa Hapag ng Salita (ambo), at ang liwanag nitong kandilang ito ang magsisilbing ilaw para pagnilayan ang Salita ng Diyos. Maaaring insensuhan ang Kandila. Sa buong panahon ng Pagkabuhay, itong kandilang ito lamang ang tatabi sa Hapag ng Salita (walang mga lingkod na may dalang ceriales). Ipahahayag ang Exultet (Pagpupuri sa Kandilang Pampaskwa). Kapag may diakono, hihingi siya ng pagbabasbas mula sa pari. Hindi kinakailangang gawin ito kung ang pagpapahayag na ngayo’y Pasko ng Pagkabuhay ay gagampanan ng hindi naman diyakono. Ang aklat at ang kandila ay iinsensuhan. Ang diyakono o ang pari, kapag walang diyakono, ay aawit ng paghahayag ng Pasko ng Pagkabuhay mula sa mataas na dako para sa pagbasa o mula sa pulpito. Lahat ay tatayo na may tangang kandila.
Ang pagpapahayag na ngayo’y Pasko ng Pagkabuhay ay maaaring gawin sa mahaba o maikling paraan. Ang mga Panayam ng mga Obispo ay maaaring magpasya tungkol sa pagkakaroon ng mga pagbubunyi para sa mga tao. Matapos ang Exultet, papatayin ng lahat ang kanilang dalang kandila at magsisiupo.
Ang Pagpapahayag ng Salita ng Diyos
Sa unang pagbasa, matutunghayan ang kuwento ng paglikha, ang unang yugto ng kaligtasan. Sa ikalawang pagbasa, maririnig ang kuwento ng pag-aalay ni Abraham ng kanyang anak na si Isaac – kuwentong kahalintulad ng pag-aalay ng Anak ng Diyos ng kanyang sarili para sa sangkatauhan. Sa ikatlong pagbasa, hahawiin ng Diyos ang dagat para sa bayang Israel, nang makatawid sila at maligtas mula sa kamay ng mga Ehipto. Sa ikaapat na pagbasa, inangkin ng Diyos na parang asawa ang bayang hinirang niya at pinangakuang iibigin nang walang hanggan. Sa ikalimang pagbasa, ibinibigay ng Diyos ang kanyang pagpapala, at inaanyahahan ang mga nauuhaw at nagugutom na tanggapin ito mula sa kanya. Sa ika-anim na pagbasa, ipinagkakaloob ng Diyos ang kanyang Karunungan, ang Salitang nagbibigay ng buhay na walang hanggan. Sa ikapitong pagbasa, ipinangangako ng Panginoon ang bagong buhay sa kanyang bayan na kanyang pagpapanibaguhin at lilinisin at pagkakalooban ng bagong puso at ng Espiritu upang mamuhay para sa kanya. Sa bawat pagbasa, may kasunod na Salmong Tugunan at panalangin. Mas mainam ang pagdiriwang kung ang mga Salmong ito ay aawitin. Ang mga ihahaliling awit ay dapat halaw sa Salmo na nasa Aklat ng Salita ng Diyos o Leksyunaryo.
Matapos ang panalangin sa ikapitong pagbasa na ipinahayag ng tagapamuno, aawiting ang Luwalhati sa Diyos. Sa nakagawian sa Pilipinas, sa puntong ito sisindihan ang lahat ng ilaw sa simbahan at magagayakan ang dambana. Pagkatapos awitin ang Luwalhati sa Diyos, ipahahayag ng tagapamuno ang Panalanging Pambungad.
Pagkatapos ng Panalanging Pambungad na ipinahayag ng tagapamuno ay ang ikawalong pagbasa. Sa ikawalong pagbasa na sulat ni San Pablo sa mga taga-Roma, nararanasan ng Kristiyano ang kaligtasan sa binyag na kung saan namatay siya sa kasalanan at nabuhay muli kasama ni Kristo. Pagkabasa ng sulat, lahat ay tatayo at maringal na pasisimulan ng pari ang pag-awit ng Aleluya na uulitin naman ng lahat ng nagsisimba. Ipahahayag ng taga-awit ang salmo at sa bawa't taludtod ang lahat ay sasagot ng Aleluya. Kung kinakailangan, maari rin namang ang taga-awit na ito ang siyang magpasimula sa Aleluya.
Maaaring gumamit ng insenso sa pagpapahayag ng Mabuting Balita, subalit hindi na dapat dalhin ang mga kandila.
lsusunod naman ang homiliya. Pagkatapos nito ay pasisimulan ang pagdiriwang ng binyag, kung may mga bibinyagan.
Ang Pagdiriwang ng Binyag
Napakahalaga ng Binyag sa pagdiriwang na ito dahil dito ipinakikita ang isang bagong buhay na hatid ng muling pagkabuhay ng Panginoon. Maaaring binyagan ang mga sanggol sa gabing ito, ngunit higit na makahulugan ang pagbibinyag sa mga may gulang na. Ang mga inihahanda sa binyag ay hinubog sa loob ng apatnapung araw simula noong Miyerkules ng Abo. Nakiisa sila sa paghihirap, kamatayan at muling pagkabuhay ng Panginoon sa Binyag. Sa gabing ito, tanda ng pakikiisa kay Kristo, tatlong sakramento ang matatanggap ng mga binyagang nasa sapat ng gulang: ang binyag, kumpil at unang pakikinabang.
Ang lugar ng Pabinyagan o Pila Bautsimal ay dapat ihanda. Sa bawat simbahan ng parokya, napakahalaga ng lugar ng pabinyagan dahil ito ang sinapupunan ng Simbahan na kung saan ipinapanganak ang mga bagong silang na kasapi nito. Ang kaanyuan ng Pabinyagan ay may kagandahan na nararapat sa kahulugan at kahalagahan ng Sakramento. Kung ang Pabinyagan ay hindi pa nababasbasan, ang mainam ang gabing ito upang gawin ang pagbabasbas.
Ang tubig pambinyag ay babasbasan sa gabing ito na siya namang gagamitin sa pagbibinyag 'di lamang sa gabing ito kundi sa buong Pasko ng Pagkabuhay. Iba ito sa agua bendita na pambabasbas ng mga imahen, bahay, at iba pa. Ito ay tubig na para lamang sa Binyag. May bibinyagan man o wala, dapat magkaroon ng pagbabasbas ng tubig ng binyag.
Kung walang Pila Bautismal at wala rin namang bibinyagan, lalaktawan ang bahaging ito at dadako na sa Pagbabasbas sa Tubig.
Bilang tanda ng ating pakikiisa sa misteryo ng Paskuwa ng Panginoon na ating natanggap noong tayo ay bininyagan, sinasariwa natin ang pangako natin sa Binyag: ang pagtalikod sa kasalanan at kasamaan at ang pagpapahayag ng pananampalataya sa Banal na Santatlo. Ang pagwiwisik ng tubig ng binyag ay gagawin din paalala ng ating binyag.
Ang Pagdiriwang ng Eukaristiya
Ang Eukaristiya ay ang nakaliligtas na paghahain at pag-alala sa pagpapakasakit at muling pagkabuhay ni Kristo kung saan tayo'y lubusang tinubos at binuksan ang langit para sa lahat. Ang pagdiriwang nito ay hindi dapat madaliin at dapat mapatingkad. Maganda rin na magkaroon ng paliwanag sa mga bahagi nito para sa bagong binyagan.
Maaring anyayahan ang mga bagong binyagan na ihandog ang tinapay at alak sa paghahandog ng mga alay.
Kung gagamitin man ang Unang Panalangin ng Papuri at Pasasalamat, may natatanging Communicantes (Kaisa ng buong Simbahan) at Hanc Igitur (Ama namin, iyong tanggapin).
Batay sa Pangkalahatang Tagubilin sa Aklat ng Pagmimisa sa Roma, ang Unang Panalanging Eukaristiko at Ikatlong Panalanging Eukaristiko ang pinakamainam na gamitin sa mga Dakilang Kapistahan at mga araw ng Linggo.
Sa paghahati ng tinapay at sa paganyaya sa pakikinabang, maaring banggitin ng paring tagapamuno pagkatapos ng “Ito ang Kordero ng Diyos…” ang ilang pananalita ng pagpapaliwanag para sa mga bagong binyagan, na tatanggap ng unang pakikinabang, ang kahalagahan ng pagtanggap sa Katawan ni Kristo.
Ang Maringal na Pagbabasbas at Paghayo
May nauukol na Maringal na Pagbabasbas para sa gabing ito. Ito'y pinakamainam na gamitin at huwag sanang lalaktawan. Isinasamo ng pari sa Diyos na pagpalain ang bayan pakundangan sa Muling Pagkabuhay ng kaniyang Anak, ipagkaloob ang kagalingan at kaligtasan, at igawad ang kaligayahang walang hanggan sa kalangitan.
Sa paghayo, idinaragdag nang dalawang ulit ang "Aleluya", gayundin sa tugon ng sambayanan. Ang pag-uulit ng "Aleluya" ay ginaganap sa Walong Araw na Pagdiriwang ng Muling Pagkabuhay.
Mga sanggunian
Kaurian:Mahal na Araw Kaurian:Kristiyanismo Kaurian:Katolisismo
Novarupta
Ang Novarupta (nangangahulugang "bagong sumabog" sa wikang Latin) ay isang bulkan na nabuo noong 1912, na matatagpuan sa Tangway ng Alaska sa Katmai National Park and Preserve, humigit-kumulang 470 kilometro (290 milya) timog-kanluran ng Anchorage. Nabuo sa panahon ng pinakamalaking pagsabog ng bulkan ng ika-20 siglo, pinakawalan ng Novarupta ng 30 beses ang dami ng magma sa pagputok ng Bundok St. Helens noong 1980
Banal na Tatlong Araw
Ang Banal na Tatlong Araw o Banal na Tríduo ay ang tatlong araw sa Semana Santa na napakaloob sa pagsisimula ng liturhiya, sa gabi ng Huwebes Santo (bisperas ng Biyernes Santo) at nagtatapos sa panalangin ng gabi sa Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay, samakatuwid, ang tatlong-araw na panahon mula sa gabi ng Huwebes Santo (hindi kasama ang karamihan ng Huwebes) hanggang sa gabi ng Linggo ng muling pagkabuhay. Ito ay pag-alala sa pagpapakasakit, kamatayan, libing, at muling pagkabuhay ni Jesus, bilang gumanap ng papel sa mga kakaibang Ebanghelyo.
Mula Noon Hanggang Ngayon
Sa kasaysayan ng pagsambang Kristiyano, ang orihinal na kapistahan ay ang Linggo – ang araw ng paglikha at muling pagkabuhay. Sa unang siglo ng pag-iral ng Simbahan, nagkaroon ng taunang pagdiriwang ng misteryong pinagdiriwang tuwing Linggo. At ito nga ang pagdiriwang ng Easter. Kung paanong mahalaga ang bawat Linggo sa bawat Kristiyano, ganito rin ang taunang pagdiriwang na ito. Ang pagdiriwang natin sa kasalukuyan ng Triduong ito ay malaki ang pagkakahawig sa mga sinaunang pagdiriwang. Hinango ang ating Triduo sa ngayon mula sa ginagawa noon pa sa Roma at sa Jerusalem, kung kaya’t dapat nating igalang at panatilihin ang ayos na minana natin. Ngunit gaya ng maraming bagay sa Simbahan, natabunan at halos nakalimutan ang pagdiriwang na ito at napalitan ng mga bagay na hindi singhalaga. Ito ang dapat nating pakaingatang huwag mangyari – bigyan natin ng halaga ang mga dapat pag-ukulan nito. Sa reporma lamang ng ikalawang konsilio ng Vaticano naibalik ang napakagandang pagdiriwang na ito.
Pahalagahan nang Tama
Ito dapat ang pinakamahalagang pagdiriwang para sa lahat ng Kristiyano. Pero madalas, natatabunan ito ng pintakasi sa mga santo, maging ng Pasko o ng mga debosyon, kahit pa sa misteryong pinagdiriwang dito tayo naligtas at hindi dahil sa mga ipinapalit natin dito. Kung kaya’t marapat lamang na tunay itong paghandaan, pagyamanin at ipagdiwang ng buo ng bawat pamayanan. Sa pagdiriwang nito, sapat dapat ang mga lingkod, puno dapat ng awit at matingkad at maganda dapat ang mga tanda na ginagamit sapagkat sa mahusay na pagganap dito nakasalalay ang pagdanas ng pamayanan ng kaligtasang inaalala at isinasa-ngayon natin.
Liturhiya at Debosyon
Nagsisimula ang Triduong ito sa pagdiriwang sa pagtatakipsilim ng paghahapunan ng Panginoon (evening celebration of the Lord’s Supper) at natatapos sa panalangin sa gabi ng Linggo ng Pagkabuhay. Ipinagdiriwang natin ito sa pamamagitan ng liturhiya – ang pagdiriwang sa pagtatakipsilim ng paghahapunan ng Panginoon, pagdiriwang ng pagpapakasakit ng Panginoon (celebration of the Lord’s Passion) at ng magdamagang pagdiriwang ng pasko ng pagkabuhay (Easter Vigil) na iisang pagdiriwang lang, at ng panalangin ng Kristiyano sa maghapon (Liturgy of the Hours); at sa pamamagitan ng mga debosyon – mga prusisyon, Daan ng Krus, at iba pang gawain.
1 Pagdiriwang sa 3 Araw
Ang liturhiya ng Triduo na nabanggit ay iisang pagdiriwang lamang. Magsisimula ito sa pagpasok (entrance procession) ng Huwebes ng Gabi at matatapos sa paghayo (dismissal) pagkatapos ng pagdiriwang ng pagkabuhay. Wala ring pagkukrus at pagpasok sa Biyernes Santo at gabi ng Sabado de Gloria. Alam dapat ng mga tao na babalik sila para sa pagpapatuloy. Dapat makita ang kaisahan ng tatlong bahaging ito – kaisahang gawa ng kaisahan din ng kamatayan at muling pagkabuhay.
Pinaghahandaan ang Mahusay na Pagdiriwang
Malaking hamon sa atin na gawing maganda at makahulugan ang pagdiriwang ng mga araw na ito. Para sa layuning ito, mahalaga na magkaroon ng katekesis para sa mga tao para alam nila ang gagawin at makibahagi sila nang mas mahusay. Sa pagpaplano din, tandaan na mas mahalaga ang liturhiya kaysa sa mga prusisyon at debosyon at maging tapat dapat ang mga naghahanda ng pagdiriwang sa nakasaad sa mga librong liturhikal – hindi dapat lumalabas dito ang ating mga gagawin. Mas magiging makahulugan ito kung hindi ito puputulin dahil sa nahahabaan lamang o dahil tinatamad. Tandaan rin na ang liturhiya ay hindi isang palabas at ang mga nakikibahagi dito ay hindi lamang mga tagapanood. Kapag ang pagdiriwang ay napaghandaan, naganap nang may sapat na lingkod, musika at kabanalan nang nakikibahagi ang buong Mistikal na Katawan ni Kristo, tiyak na magagawa ng liturhiya ang pagluluwalhati sa Diyos at pagpapabanal sa tao.
Mga sanggunian
Kaurian:Mahal na Araw Kaurian:Kristiyanismo Kaurian:Katolisismo
Quarona
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Vercelli sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Vercelli Kaurian:Piemonte
Pagboto ng mga kababaihan
Tumutukoy ang pagboto ng kababaihan sa ekonomika at politikal na kilusang reporma na naglalayong magbigay sa kakababaihan ng karapatang bumoto. Nagsimula sa Pransiya ang makabagong pinagmulan ng kilusan noong ika-18 dantaon.
Kasaysayan
Sa kasalukuyan ang mga malayang mga bansa, ang New Zealand ang unang bansa na nagbigay ng karapatan sa mga babae na maghalal. Bagamat nang mangyari ito noong 1893, hindi pa ganap na bansa ang New Zealand, sa kaisipang na pagiging malayang bansang estado, ngunit halos sariling-namamahalang kolonya.
Sa Pilipinas, ipinatupad ni Manuel Quezon ang pagboto ng mga kababaihan noong panahon pa ng Komonwelt. Binigyan ng karapatan ang mga kababaihan na bumoto dahil sinasabing hindi lamang pangbahay ang mga kababaihan at kaya rin nilang gawin ang mga gawaing panlalake.
Kasaysayan ng salapi ng Pilipinas
Ang kasaysayan ng salapi ng Pilipinas ay sumasakop sa salapi o pera na ginamit bago ang panahon ng Espanya na may ginto na Piloncitos at iba pang mga kalakal sa sirkulasyon, pati na rin ang pag-gamit ng piso sa panahon ng Espanya at sumunod pang panahon.
Ang piso ng Pilipinas ay nagmula sa mga piso ng Espanya o piraso ng walo na maramihang dala ng mga galyon ng Maynila noong ika-16 hanggang ika-19 na siglo. Mula sa parehong piso ng Espanya o dolyar ay nanggaling ang iba't ibang mga piso ng Latin America, ang dolyar ng US at Hong Kong, pati na rin ang Chinese yuan at ang Japanese yen. .
Kasaysayan
Ang Pilipinas ay natural na mayaman sa ginto, at naging posible ang pagkakaroon ng lokal na baryang ginto na tinatawag na piloncitos. Ang orihinal perang pilak ay ang rupee o rupiah (kilala bilang salapi), na dinala ng kalakalan sa India at Indonesia. Ang salapi ay nagpatuloy sa ilalim ng panuntunan ng Espanya bilang isang teston na nagkakahalaga ng apat na reales o kalahati ng isang piso ng Espanya.
Panahon ng archaic (c .900 AD-1521)
thumb| Isang koleksyon ng Piloncitos sa Manila Mint Museum. Ang Piloncitos ay ginamit sa Kaharian ng Tondo, Namayan at Karahanan ng Butuan sa kasalukuyang panahon ng Pilipinas. Ang Piloncitos ay maliliit na ukit na butil na mga piraso ng ginto na nahukay sa Pilipinas. Ito ay unang kinikilala na mga barya sa Pilipinas na ginamit sa pagitan ng ika-9 at ika-12 siglo. Ginagamit ang mga ito kapag marami at hindi maginhawaha ang kalakalan na ginagawa sa barter.
Napakaliit ng Piloncitos — ang ilan ay singlaki ng isang butil ng mais — at tumitimbang mula sa 0.09 hanggang 2.65 gramo ng pinong ginto. Ang malalaking Piloncitos ay tumimbang ng halos 1 mace, o 1/10 ng isang tael. Ang Piloncitos ay nahukay sa Mandaluyong, Bataan, ang mga tabing ilog ng Ilog Pasig, Batangas, Marinduque, Samar, Leyte at ilang mga lugar sa Mindanao. Natagpuan ang mga ito sa malalaking bilang sa mga lugar arkeolohikal ng Indonesia na naging dahilan ng katanungan ng pinagmulan nito. Ay Piloncitos ginawa sa Pilipinas o imported? Ang ginto na iyon ay namina at ginamit dito ay pinatunayan ng maraming mga saksi sa Espanya, tulad ng isa noong 1586 na nagsabi:
""Ang mga tao ng isla ng (Luzon) ay mga Hindu at napaka bihasa nila sa kanilang paghawak ng ginto. Tinitimbang nila ito ng buong kasanayan at kaselanan na kailanman makikita. Ang unang bagay na itinuturo nila sa kanilang mga anak ay ang kaalaman ng ginto at ang mga paraan kung paano ito timbangin, sapagkat wala nang iba pang pera sa kanila.""
thumb| Ang gintong pera: (itaas na bahagi) ang Piloncitos at ang singsing ng barter (ibabang bahagi). Ipinagpapalit din ng mga unang Pilipino ang mga singsing ng barter, na tulad ng gintong singsing na ingot. Ang mga singsing ng barter na ito kung ihahambing ay malaki kaysa sa laki ng donut at gawa sa halos purong ginto.
Panahon ng Espanyol (1521-1898)
thumb| Ang pilak na [[:en:Columnarios|kolonyal na piso na inangkat mula sa Spanish Latin America 1726-1770. ]] right|thumb| Spanish gold onza o 8 escudong barya na inangkat mula sa Spanish Latin America at nagkakahalaga ng 16 pilak na piso. thumb| Naglabas ng pilak na 50-sentimo na barya noong 1864 hanggang 1890 Ang pisong pilak ng Espanya na nagkakahalaga ng walong reales ay unang ipinakilala ng ekspedisyon ni Magellan noong 1521 at dinala ng malaking galleon ng Maynila pagkatapos ng pagsakop sa Pilipinas noong 1565. Ang lokal na salapi ay nagpatuloy sa ilalim ng pamamahala ng Espanya bilang isang kalahating piso na barya. Bilang karagdagan, ang mga gintong onzas o walong escudo na barya ay ipinakilala din sa magkaparehong timbang sa dolyar ng Espanya ngunit nagkakahalaga ng 16 na pilak.
Mga perang pilak at mga columnarios
Ang pinakaunang mga barya ng pilak na dinala ng mga galleon mula sa Mexico at iba pang mga kolonya ng Espanya ay nasa anyo ng mga pinutol na mga pilak o macuquinas. Ang mga barya na ito ay karaniwang may ukit ng isang krus sa isang tabi at ang Spanish royal coat-of-arm sa kabila. Tinawag ng mga lokal ang mga barya na "hilis- kalamay " na mga barya dahil sa pagkakahawig nito sa mga manipis na kakanin. Ang mga ito ay pinalitan noong 1726 ng mga hinulma sa makina na mga barya na tinatawag na Columnarios o dos mundos na naglalaman ng 27.07 gramo ng 0.917 pinong pilak (binago sa 0.903  noong 1771).
Ang mga dolyar na ito ay kumalat na malawak hindi lamang sa Pilipinas kundi sa buong mundo noong ika-18 at ika-19 na siglo dahil sa kagandahan ng disenyo, pagkakapare-pareho ng timbang at katapatan, kinilala ng mga mangangalakal sa buong mundo, at maroong tulis-tulis na gilid upang hindi dumulas o mawala sa kapit ang mahalagang metal. Mula sa parehong piso ng Espanya o dolyar nagmula ang iba't ibang mga piso ng Latin America, ang dolyar ng US at Hong Kong, pati na rin ang Chinese yuan at ang Japanese yen.
Kapirasong salapi at Cuartos
Ang paggawa ng tanso na barya na tinatawag na cuartos o barrillas ay ginamit din sa Pilipinas sa pamamagitan ng utos ng gobyerno ng Espanya. Mula rito nagmula ang mga salitang Pilipino na "kwarta" (kasingkahulugan ng pera sa pangkalahatan) at "barya" (maliit na piraso o bahagi). Noong 1837 ay naglabas ng isang kautusan na ang 20 cuartos ay mabibilang bilang isang real (samakatuwid, 160 cuartos sa isang piso).
Ang paghinto ng paggamit noong ika-19 na siglo ng opisyal na hinulmang tanso na cuartos ay pinaliit sa bahagi ng mga pekeng barya ng dalawang-cuarto (nagkakahalaga ng 80 hanggang isang piso) na ginawa ng mga minero ng tanso ng Igorot sa Cordilleras at tinanggap sa sirkulasyon ng iba pang bansa.
Selyo ng Pera ng Pilipinas
Noong unang bahagi ng ika-19 na siglo, ang karamihan sa mga kolonya ng Espanya sa Gitna at Timog Amerika ay nanghimagsik at idineklara ang kalayaan mula sa Espanya. Naglabas sila ng mga barya ng pilak na nagdadala ng mga rebolusyonaryong salawikain at simbolo na umabot sa Pilipinas. Ang mga opisyal ng gobyerno ng Espanya sa mga isla ay natatakot na ang mapang-akit na mga marka ay mag-udyok sa mga Pilipino na magrebelde. Sa gayon ay tinanggal nila ang mga inskripsyon sa pamamagitan ng kontra selyo ng mga barya sa salitang F7 o YII.
Ang isang sistema ng pera na nagmula sa mga barya na mula sa Espanya, China at mga kalapit na bansa ay puno ng iba't ibang kahirapan. Ang pera ay dumating sa iba't ibang mga barya, at pirasong pera bilang karagdagan sa real at sa umiiral din na cuarto. Ang mga barya ng Piso na may disenyo ng Espanyol o Mexico ay madaling mai-angkat at mai-luwas sa ibang bansa, paminsan-minsan ay nawawalan ng laman ang gobyerno at pribadong kaha. Halos naging mahirap ang pera sa Maynila, at kapag sagana ito ay ipinadadala ito sa mga lalawigan. Ang isang kautusan noong 1857 na nangangailangan ng pag-bibilang sa mga piso at sentimos (nagkakahalaga ng 1 / 100th ng isang piso) ay may kaunting tulong sa sitwasyon kahit na mayroong cuartos na tanso na nagkakahalaga ng 160 sa isang piso.
Ginto ng Pilipinas / Pamantayang Dalawang metal na Pilak sa ika-19 na siglo
Ang gintong onza ng Espanya (o 8- escudo na barya) ay pareho ng timbang sa dolyar ng Espanya ngunit opisyal na nagkakahalaga ng 16 pilak na piso, kaya't inilagay ang piso sa isang pamantayang dalawang metal na halong ginto / pilak na 16 na tumbas. Ang pagkakaiba-iba nito kasama ang halaga ng ginto sa internasyonal na kalakalan na itinampok sa patuloy na pananalapi ng ika-19 na siglo.
Ang California gold rush noong 1848-1855 ay nangangahulugan na ang gintong onza, na opisyal na nagkakahalaga ng 16 na piso, ay nakuha lamang ng 15 peso sa buong mundo, at sa katunayan ay nagtamo ng 33% na bawas kapag binayad sa mga negosyanteng Tsino na palaging nagbibilang ng mga piso na pilak. Habang ang pamahalaang Espanya ay patuloy na tumatanggap ng mga gintong onzas na 16 na piso, sa bandang huli ay dumating ang oras na ang mga pilak ay naging bihira at tanging gintong 16-piso na barya ang nananatiling nakakalat.
Upang malutas ang pinsala na ito sa sitwasyon sa pananalapi, nagpalabas ng isang kautusan si Queen Isabella II noong 1857 na nag-uutos sa pagtatatag ng Casa de Moneda de Manila sa Pilipinas upang gumawa ng baryang ginto na 1, 2 at 4 na piso na barya ayon sa mga pamantayang Kastila (ang 4-peso barya na 6.766 gramo ng 0.875 ginto). Ang mga unang gintong barya ay naihulma noong 1861. Sa parehong taon ang isang kautusan ang nag-utos ng paggawa ng 50, 20 at 10 sentimo na mga barya ng pilak mula sa mga barya ng Latin Amerika ayon din sa mga pamantayang Espanyol (na may 100 sentimos na naglalaman ng 25.98 gramo ng 0.900 pilak). Ang presyo ng pilak ay nagsimulang bumaba at ang unang mga barya ng pilak ay nahulma noong 1864.
Ang kasaganaan ng ginto sa Pilipinas  ay natapos sa pag-gamit ng batayan ng ginto sa karamihan ng Europa pagkatapos ng 1871 at ang kasunod na pag-akyat sa pandaigdigang tumbas ng ginto / pilak sa itaas ng 16. Lalo pa itong pinalubha ng isang 1876 na kautusan na nagpapatibay sa Mexican peso bilang ligal na salapi sa Pilipinas at ipinapalit sa gintong onza ng 16 piso. Ang pag-akyat halaga ng gintong onza sa ibang bansa na higit sa 16 na piso ay nagdulot ng pag-angkat ng dolyar ng Mexico kapalit ng mga gintong barya na naging kapakipakinabang na paikikipagsapalaran. Habang tinangka ng Gobernador Heneral noong 1877 upang matiyak ang pag-labas ng ginto sa pamamagitan ng paglilimita sa katayuan ng salapi ng Mexico, simula 1884 ang gintong barya ay ganap na nawala.
Kaya't natapos noong ika-19 na siglo kasama ang piso ng Pilipinas na opisyal pa rin na dalawang metal ang pamantayan (ginto/pilak) na katumbas ng alinman sa pilak na piso ng Mexico (may timbang na 27.07 gramo 0.903, o 0.786 onsang tro XAU) o 1 / 16th ang gintong onza (may timbang na 1.6915 gramo 0.875, o 0.0476 troy onsa XAU). Ang gintong piso, gayunpaman, ay nadagdagan ang halaga sa tinatayang dalawang pilak na piso. Bukod dito, ang kapinuhan ng mga pilak na barya ng Pilipinas ay nabawasan mula sa 0.900 hanggang 0.835 at pinalala ang kalidad ng lokal na pera, at ang pagpapakilala ng mga pilak na pera na Alfonsino noong 1897 ay kaunti lamang na napabuti ang halaga ng palitan ng piso. Ang nasabing mga barya sa Mexico at Espanyol-Pilipino ay nanatiling ginagamit hanggang sa sila ay na-walang halaga matapos ang pagpapakilala ng bagong piso na US-Pilipino noong 1903.
Mga perang papel ng Piso Fuerte
Ang unang perang papel na naikalat sa Pilipinas ay ang piso fuerte ng Pilipinas na inilabas noong 1851 ng unang bangko ng bansa, ang El Banco Español Filipino de Isabel II. Sa pagiging dalawang metal (ginto/pilak) ay naipapalit sa alinman sa pilak na piso o onzas na ginto, ang dami nito na 1,800,000 piso ay maliit kumpara sa halos 40,000,000 pilak na nasa sirkulasyon sa pagtatapos ng ika-19 na siglo.
Mga barya sa Sulu
Ang Sultanate ng Sulu sa katimugang mga isla ay aktibong aktibo sa pakikipagpalitan sa mga negosyante ng Arabe, Han Chinese, Bornean, Moluccan, at Briton. Ang mga Sultan ay naglabas ng mga barya ng kanilang sarili na simula ng ika-5 siglo. Ang mga barya ni Sultan Azimud Din na umiiral ngayon ay base sa metal na tin, pilak at haluang metal na may mga nskripsiyon ng Arabe at may petsang 1148 AH na naaayon sa taong 1735 sa panahon ng Kristiyanismo.
Unang Republika ng Pilipinas (panahon ng Rebolusyonaryo 1898-1901)
thumb| Ang isang tala ng [[Piso ng Pilipinas|Piso ng Unang Republika ng Pilipinas . ]] Sa paglalahad ng kalayaan matapos ang Deklarasyon ng Kalayaan ng Pilipinas noong Hunyo 12, 1898, ang República Filipina (Philippine Republic) sa ilalim ni Heneral Emilio Aguinaldo ay naglabas ng sariling mga barya at pera sa papel na sinusuportahan ng likas na yaman ng bansa. Ang mga barya ang unang gumamit ng pangalang centavo para sa bahagi ng piso. Ang isla ng Panay ay naglabas din ng rebolusyonaryong barya. Matapos mabihag si Aguinaldo ng mga puwersang Amerikano sa Palanan, Isabela noong Marso 23, 1901, tumigil na paggamit ng rebolusyonaryong piso.
Panahon ng kolonyal ng Amerikano (1901-1945)
thumb| Ang Pamamahala ng US 50 sentimos na pilak na hinulma sa San Francisco noong 1918. Matapos kontrolin ng Estados Unidos ang Pilipinas, ipinasa ng Kongreso ng Estados Unidos ang batas na Philippine Coinage Act of 1903, itinatag ang yunit ng pera upang maging isang teoretikal na gintong peso (hindi barya) na binubuo ng 12.9 butil na ginto na 0.900 multa (0.0241875 XAU). katumbas ng ₱ 2,640 hanggang 22 Disyembre 2010. Ang yunit na ito ay katumbas ng eksaktong kalahati ng halaga ng isang dolyar ng US. Ang halaga nito sa ginto ay pinananatili hanggang ang gintong nilalaman ng dolyar ng US ay nabawasan noong 1934. Ang halaga nito na to 2 dolyar ng US ay pinanatili hanggang kalayaan noong 1946.
Ang batas na inilaan para sa paggastos at pagpapalabas ng pisong pilak ng Pilipinas na sing-bigat at pino ng piso ng Mexico, na dapat na halaga ng 50 sentimos na ginto at natutubos ng ginto sa kaban ng pananalapi, at kung saan ay inilaan na maging kaisa-isang umiikot na batayan sa mga tao. Nagbigay din ang batas para sa mga sangay at menor na barya at para sa pagpapalabas ng mga sertipiko ng pilak sa mga denominasyon na hindi kukulangin sa 2 o higit sa 10 piso (ang pinakamataas na denominasyon ay itinaas sa 500 piso noong 1906).
Naglaan din para sa paglikha ng ginto -isang pamantayang pondo upang mapanatili ang pagkakapare-pareho ng mga barya kaya pinahintulutan na mailabas at pinahintulutan ang ipamahalaan na mag-labas ng pansamantalang sertipiko ng utang na loob na may interes na hindi hihigit sa 4 porsyento bawat taon, mababayaran ng hindi hihigit sa isang taon mula sa petsa ng paglabas, sa halagang hindi dapat sa kailanman na lumampas sa 10 milyong dolyar o 20 milyong piso.
Anini-y
Ang Bayan ng Anini-y ay isang ika-5 klaseng bayan sa lalawigan ng Antique, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Kasaysayan ng salapi ng Pilipinas
Ang "Mickey Mouse money" (Fiat peso)
thumb| Ang piso na inisyu ng pamahalaang Hapones na tinawag bilang "The [[Mickey Mouse money ]] Sa panahon ng World War II sa Pilipinas, ang nakakasakop na gobyernong Hapon ay naglabas ng fiat currency na inilabas ng gobyerno sa maraming mga denominasyon; ito ay kilala bilang Japanese government-issued Philippine fiat peso.  Ang Pangalawang Republika ng Pilipinas sa ilalim ni José P. Laurel ay nagbawal sa pag-tataglay ng pera ng gerilya, at inagdeklara ng isang monopolyo sa pagpapalabas ng pera, upang ang sinumang matagpuan na may hawak na pera ng gerilya ay maaaring madakip. Ang ilang mga Pilipino ay tinawag ang fiat peso na " Mickey Mouse money". Maraming Pilipinong nakaligtas sa giyera  na nagkukwento na nagpupunta sa palengke na may mga maleta o " bayóng "  na umaapaw sa mga perang Hapon. Ayon sa isang saksi, ang 75 pesos na "Mickey Mouse", o halos 35 US dolyar sa oras na iyon, ay maaaring bumili ng isang itlog ng pato. Noong 1944, ang isang kahon ng posporo ay nagkakahalaga ng higit sa 100 piso na Mickey Mouse.
Anini-y
Mga Barangay
Ang bayan ng Anini-y ay nahahati sa 23 mga barangay.
Iglesia ni Cristo
Iglesia ni Cristo binibigkas na [ɪˈgleʃɐ ni ˈkɾisto] (Ingles: Church of Christ; daglat INC) ay isang relihiyong Kristyano na nagmula sa Pilipinas noong 1914 sa pangunguna ni Felix Manalo, ang kinikilala ng Iglesia ni Cristo na sugo ng Diyos sa mga huling araw.
Kasaysayan ng salapi ng Pilipinas
"Pera ng gerilya" (Mga ginamit na salapi sa panahon ng kagipitan)
thumb| 5 centavo ginamit sa panahon ng kagipitan, Apayo Ang mga ginamit na salapi sa panahon ng kagipitan ay ang pera na nakalimbag ng Pamahalaang Komonwelt ng Pilipinas na ipinatapon noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang mga "gerilya pesos" na ito ay nakalimbag sa mga lokal na yunit ng gobyerno at mga bangko gamit ang mga karaniwang tinta at materyales. Dahil sa mas mababang kalidad ng mga salapi na ito, madali silang nasira. Ang Japanese-sponsor na Ikalawang Republika ng Pilipinas sa ilalim ni Pangulong José P. Laurel ay nagbawal ng pagmamay-ari ng pera ng gerilya at nagdeklara ng isang monopolyo sa pag-lalabas ng pera at ang sinumang natagpuan na nagtataglay ng mga pera ng gerilya ay maaaring arestuhin o ipapatay.
Iglesia ni Cristo
Si Felix Manalo ang unang tagapamahalang pangkalahatan at nagtatag ng Iglesia ni Cristo.
Kasaysayan ng salapi ng Pilipinas
Seryeng Ingles
thumb| Ang dalawang piso na tala ng seryeng Ingles. Ang English Series ay mga salapi ng Pilipinas na ginamit mula 1951 hanggang 1971. Ito ay ang tanging serye ng salapi na piso ng Pilipinas na gumamit ng Ingles bilang wika.
Iglesia ni Cristo
Nagpapakilala ang Iglesia ni Cristo bilang nag-iisang tunay na iglesya at nagsasabing sila ang muling pagbangon ng orihinal ng iglesya na itinatag ni Hesus at ang ibang simbahang Kristyano. Sinasaad ng doktrina ng INC na ang opisyal na pagkakatala ng iglesya sa pamahalaang Pilipinas noong 27 Hulyo 1914 sa pamamagitan ni Felix Y. Manalo na kinikilala nilang Huling Sugo ng Diyos. Naniniwala ang mga kaanib nito na ang iglesyang ito ang katuparan ng mga hula ng Bibliya na ang iglesyang itinatag ni Kristo ay muling babangon sa Malayong Silangan at ang pagsapit ng Ikapitong Tatak ay hudyat ng mga huling araw ng daigdig. Isinasaad sa bibliya na kung sino ang papasok sa kanilang sambahan ay maililigtas sa pagdating ng paghuhukom.
Noong si Manalo ay pumanaw noong 1963, ang Iglesia ni Cristo ay isa nang pambansang simbahan na mayroong 1,250 kongregasyon, at 35 malalaking konkretong katedral. Ang kaniyang anak na si Eraño Manalo ang sumunod na tagapanguna ng simbahan at nanguna sa kilusang pagpapalaganap sa buong mundo hanggang siya ay pumanaw noong 31 Agosto 2009, ang kaniya namang anak na si Eduardo V. Manalo ang humalili sa kaniya bilang tagapamahalang pangkalahatan. Noong 2000, ang senso ng Pilipinas mula sa National Statistics Office ay nakapagtala ng 2.45 bahagdan ng populasyon na nagpapakilalang mga kaanib sa Iglesia ni Cristo. Dahil dito, ang INC ang sinasabing pangatlong pinakamalaking samahang panrelihiyon sa Pilipinas kasunod ng Simbahang Katoliko (80.6%) at ng Islam (5.6%).