cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miss Universe 1966
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Apasra Hongsakula ng Taylandiya si Margareta Arvidsson ng Suwesya bilang Miss Universe 1966. Ito ang pangalawang tagumpay ng Suwesya sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Satu Charlotta Östring ng Pinlandiya, habang nagtapos bilang second runner-up si Cheranand Savetanand ng Taylandiya.
Mga kandidata mula sa 58 bansa at teritoryo ang lumahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Jack Linkletter ang kompetisyon, samantalang sina Pat Boone at June Lockhart ang nagbigay ng komentaryo sa buong kompetisyon. Ito ang unang edisyon na ipapalabas sa telebisyon gamit ang colorcast.
Kasaysayan
thumb|Miami Beach Auditorium, ang lokasyon ng Miss Universe 1966|250x250px
Pagpili ng mga kalahok
Ang mga kalahok mula sa 58 mga bansa at teritoryo ay napili upang lumahok sa kompetisyon. Isang kandidata ang nailuklok upang kumatawan sa kanyang bansa/teritoryo matapos maging isang runner-up sa kanyang kompetisyong pambansa, at isang kandidata ang nailuklok upang kumatawan sa kanyang bansa/teritoryo matapos ang pag-urong ng orihinal na kalahok.
Iniluklok ang first runner-up ng Miss Dominion of Canada 1966 na si Marjorie Schofield upang kumatawan sa kanyang bansa matapos magkasakit si Miss Dominion of Canada 1966 Diane Coulter.
Unang sumali sa edisyong ito ang mga bansang Guam at Guyana, at bumalik ang mga bansang Arhentina, Libano, Moroko, Singapura, Suriname, Trinidad at Tobago, at Tsile. Huling sumali noong 1962 ang Libano at Singapura, noong 1963 ang Moroko, at noong 1964 ang Arhentina, Surinam at Trinidad at Tobago bilang Trinidad. Hindi sumali ang mga bansang Australya, British Guiana, Hong Kong, Mehiko, Portugal, Republikang Dominikano, Tunisya, at Urugway. Hindi sumali ang British Guiana matapos nitong lumaya sa Reyno Unido bilang bansang Guyana. Hindi sumali ang mga bansang Australya, Hong Kong, Mehiko, Portugal, Republikang Dominikano, Tunisya, at Urugway matapos na mabigo ang kanilang mga organisasyong pambansa na magdaos ng kompetisyong pambansa o magtalaga ng kalahok.
Pormat ng kompetisyon
Ilang mga pagbabago sa pormat ng kompetisyon ang ipinatupad ng Miss Universe. Simula sa edisyong ito, imbis na ipinakilala ang 15 mga semifinalist sa paunang kompetisyon, ang 15 mga semifinalist ay isa-isang tinawag sa pangwakas na kompetisyon sa walang partikular na pagkakasunud-sunod. Matapos banggitin ang kanilang bansa, isa-isang nakipanayam ang mga semifinalist kay Jack Linkletter. Pagkatapos nito, kumalahok sa swimsuit competition at evening gown competition ang 15 mga semfinalist, at kalaunan ay napili ang limang pinalista na sumabak sa ''final interview. ''
Mga kandidata
58 kandidata ang lumahok para sa titulo.
Ascanio
right|thumb|280x280px|Si [[Aineias na bitbit si Anchises, kasama si Ascanio at ang kaniyang asawa, pulang-pigura na amphora mula sa isang Griyegong talyer sa Etruria, ca. 470 BC, Staatliche Antikensammlungen]] Si Ascanio o Ascanius (Sinaunang Griyego: Ἀσκάνιος) (sinasabing namuno 1176-1138 BK) ay isang maalamat na hari ng Alba Longa at anak siya ng Troyanong bayani na sina Aineias at Creusa, anak na babae ni Priam. Siya ay isang tauhan sa mitolohiyang Romano, at may isang banal na angkan, bilang anak ni Aineias, na anak ng diyosang si Venus at sa bayani na si Anchises, isang kamag-anak ng haring Priam; kaya si Ascanius ay may mga banal na pinagmulan mula sa parehong magulang, na mga inapo ng diyos na si Jupiter at Dardanus. Siya rin ay ninuno ni Romulus, Remus at ng Gens Julia. Kasama ang kaniyang ama, siya ay isang pangunahing tauhan sa Aeneis ni Virgil, at siya ay itinatanghal bilang isa sa tagapagtatag ng lahing Romano.
Bernardo Bellotto
Si Bernardo Bellotto, (c 1721/2 o 30 Enero 1721 – Nobyembre 17, 1780), ay isang Italyanong urbanong pintor ng tanawin o vedutista, at printmaker sa ukit sikat para sa kanyang vedute ng mga lungsod sa Europa (Dresden, Vienna, Turin, at Warsaw). Siya ay ang mag-aaral at pamangkin ng taniyag na Giovanni Antonio Canal Canaletto at kung minsan ay ginagamit ang bantog na pangalan ng huli, na nilagdaan ang kaniyang sarili bilang Bernardo Canaletto. Sa Alemanya at Polonya, tinawag ni Bellotto ang kaniyang sarili sa pangalan ng kanyang tiyuhin, na Canaletto.
Giovanni Paolo Panini
Si Giovanni Paolo Panini o Pannini (17 Hunyo 1691 – 21 Oktubre 1765) ay isang pintor at arkitektong nagtrabaho sa Roma at pangunahin na kilala bilang isa sa vedutisti ("pintor ng tanawin"). Bilang isang pintor, si Panini ay kilalang kilala sa kanyang mga tanawin ng Roma, kung saan kumuha siya ng isang partikular na interes sa mga sinaunang labi ng lungsod. Kabilang sa kaniyang mga pinakasikat na gawa ay kanyang tanawin ng tanaw sa loob ng Panteon (sa ngalan ni Francesco Algarotti), at ang kanyang vedute—pinta ng mga galeriya ng larawan na naglalaman ng mga tanawin ng Roma. Karamihan sa kanyang mga gawa, lalo na ang mga lugar ng guho, kasama sa mapanlikha at di-makatotohanang tema ng capriccio. Sa ito ay hawig ng mga ito ang capricci ni Marco Ricci. Nagpinta din si Panini ng mga larawan, kasama na ang kay Papa Benedicto XIV.
Lalawigan ng Nakhon Phanom
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Lalawigan ng Nakhon Phanom (นครพนม, ) ay isa sa pitumpu't anim na lalawigan (changwat) ng Taylandiya sa itaas na hilagang-silangan ng Taylandiya na tinatawag ding Isan. Ang mga direktang karatig na lalawigan ay (mula sa timog paikot pakanan): Mukdahan, Sakon Nakhon, at Bueng Kan. Sa hilagang-silangan ito ay hangganan ng Khammouan ng Laos.
Heograpiya
Ang lalawigan, sa lambak ng Ilog Mekong, ay halos kapatagan. Ang hilagang bahagi ng lalawigan ay may mas mataas na kabundukan, natatakpan ng kagubatan. Ang pangunahing ilog sa hilagang bahagi ay ang Ilog Songkhram na may mas maliit na Ilog Oun. Ang katimugang bahagi ay mas patag kung saan ang Ilog Kum ang tanging kapansin-pansing daluyan ng tubig. Ang kabesera ng probinsiya, ang lungsod ng Nakhon Phanom, ay nasa pampang ng Mekong. Ang kabuuang lugar ng kagubatan ay 789 km² o 14 na porsiyento ng sakop ng lalawigan.
Kasaysayan
Ang lugar ay matagal nang tinirahan ng mga Lao at kabilang sa Kahariang Lan Xang. Matapos itong mapasailalim sa kontrol ng Kahariang Ayutthaya, ang populasyon ay nanatiling pangunahing nagsasalita ng Lao. Noong una ay kilala ito bilang Si Khottrabun, at sa panahon ng paghahari ni Haring Rama I ay tinawag na Marukkanakhon.
Noong 7 Agosto 1965, ang isang etnikong nayon ng Phu Thai sa lalawigan, ay naging mga punong balita nang mangyari ang kauna-unahang pisikal na paghaharap ng Taylandiya sa pagitan ng mga komunistang mandirigma at mga puwersang panseguridad ng Taylandiya. Walong komunistang taganayon ang sangkot, isa sa kanila ang nabaril sa insidente matapos mapalibutan ang bayan ng mga puwersa ng estado.
Sa pagitan ng 1967 at 1971, karamihan sa mga rebeldeng komunista ay natalo. Sa pagtatapos ng Digmaang Biryenames, inilipat ng mga puwersa ng Estados Unidos ang kanilang mga operasyong militar ng Indotsino sa Nakhon Phanom.
Ang Biyetnames na komunistang pinuno na si Ho Chi Minh ay nanirahan mula 1928 at 1931 sa Ban Nachok, isang maliit na nayon sa kalsada sa pagitan ng ngayon ay baseng panghimpapawid at Nakhon Phanom. Ang kaniyang dating tahanan at isang museo ay bukas sa publiko.
Kultura
Kabilang sa mga mahahalagang pagdiriwang sa lalawigan ang mga tradisyonal na sayaw ng pangkat etnikong Phu Thai na ginaganap tuwing Mayo at Hunyo bawat taon. Ang templong piyesta ng Phra That Phanom ay isinasagawa tuwing Pebrero, kapag maraming mga lokal ang bumibisita sa templo upang magbigay-pugay. Sa pagtatapos ng Kuwaresma ng Budista tuwing Nobyembre, nangyayari ang isang prusisyon ng mga inilawang mga bangka.
Mga dibisyong pang-administratibo
thumb|Mapa ng 12 distrito
Pamahalaang panlalawigan
Ang lalawigan ay nahahati sa 12 distrito (amphoe). Ang mga distrito ay nahahati pa sa 97 mga subdistrito (tambon) at 1,040 na mga nayon (muban).
Last Day of Summer
Last Day of Summer ay isang koleksyon ng mga track na inilabas sa sarili ng garage rock/psychedelic band na White Denim noong Setyembre 23, 2010. Ang mga tala ng paglabas mula sa kanilang opisyal na estado ng website: "This record is something we made as a little summer retreat from our ongoing work on the third full length [album]. Many of these tunes have been bouncing around since the formation of the band back in 06. We were super pumped to utilize a few fresh and casual musical approaches on this record." Ito ay magagamit upang i-download nang libre (na may isang pagpipilian upang makagawa ng isang donasyon) mula sa opisyal na website ng banda. Ang bersyon ng "I'd Have It Just the Way We Were" ay isang iba't ibang mga pagrekord sa isa na lilitaw sa kanilang nakaraang album na, Fits. Last Day of Summer ay muling inilabas sa format ng CD noong Disyembre 5, 2011. Ang takip ng sining ay isang paggalang sa Preston Love's Omaha Bar-B-Q.
Prinsipe George ng Cambridge
Si Prinsipe George ng Cambridge (George Alexander Louis) (bilang maharlika, di gumagamit ng apeldyido, pero kung kinakailangan ang kanyang gagamitin ay Mountbatten-Windsor.; ay ipinanganak noong Hulyo 22, 2013) ay ang kaisa-isang anak ni Prinsipe William, Duke ng Cambridge, at ni Catalina, Dukesa ng Cambridge, at kaisa-isang apo ni  Charles, Prinsipe ng Wales. Siya ay pangatlo sa linya ng tagapagmana ng trono ng nasasakupang komonwelt, kasunod ng kanyang dakilang lola si Reyna Elizabeth II, ang kanyang lolo at ama.
San Rocco, Roma
Ang San Rocco ay isang simbahan sa 1 Largo San Rocco, Roma, na alay kay Saint Roque. Nasa tabi ito ng Mausoleo ni Augusto.
Caput Mundi
thumb|[[Roma, ang kabesera ng imperyo sa rurok ng paglaki ng teritoryo nito]]
Ang Caput Mundi ay isang pariralang Latin na ginamit upang ilarawan ang isang lungsod bilang ang Kabesera ng Mundo. Ang ilang pangunahing lungsod mula pa noong sinaunang panahon ay inilarawan bilang Caput Mundi, ang una ay ang Roma at Herusalem, at pagkatapos ay ang Constantinopla (Istanbul ngayon). Kasama sa iba pang mahahalagang lungsod na tinawag bilang "Novum Caput Mundi" (Bagong Kabesera ng Mundo) pagkatapos ng panahong medyebal ay Londres at Bagong York.
Nicola Salvi
Si Nicola Salvi o Niccolò Salvi (6 Agosto 1697 (Roma) - 8 Pebrero 1751 (Roma) ) ay isang Italyanong arkitekto; kabilang sa ilang mga proyektong nakumpleto niya ay ang sikat na Bukal Trevi sa Roma, Italya. thumb| Ang [[Bukal Trevi (N. Salvi)]]
D (album)
Ang D ay ang ika-apat na buong album ng studio ng Texan band na White Denim, na inilabas ng Downtown Records noong Mayo 24, 2011 sa malawak na kritikal na pag-akit.
Kasaysayan
Matapos ang kanilang ikatlong studio album, Fits, White Denim ay gumawa ng ilang mga pagbabago: pinalawak nila mula sa isang power trio hanggang sa isang apat na piraso, pagdaragdag ng pangalawang gitarista na si Austin Jenkins at ginamit upang magamit ang mas sopistikadong studio. "First and foremost the gear we were using, it kind of brought out different performances. Before we were in a trailer, using a lot of lo-fi equipment to try to stretch it out, and with this one we played in a really nice studio and had access to things we hadn’t before, and we were kind of hearing everything much more clearly and it got different performances out of us," Sinabi ni James Petralli sa isang panayam. Ang bagong pamamaraan na ito, ayon sa Allmusic, ay nagresulta sa isang gawa na minarkahan ni "warmer, acoustic spirit and a more expansive, swirly psychedelic style".
Sa pagsasalita ng isang bagong dating, kinilala ni James Petralli si Jenkins na mayroong "brought a lightness and sense of humor back to the group". "I think for a short while we were running the risk of losing that, which is crazy because fun and laughter have always been such an essential part of our collaboration," idinagdag ng singer/gitarista. Itinapon niya ang anumang mga pagdududa tungkol sa 'studio experience' na maaaring magkaroon ng anumang nakapipinsalang epekto sa isang kolektibong psyche ng isang banda: "I don't feel like any of the 'soul' was lost. The quality of the equipment and environment should have an impact on the music, and it certainly did on this record".
Kritikal na pagtanggap
Sa paglaya nito, natanggap ng D ang kritikal na pag-akit mula sa mga kritiko ng musika. Aggregating website AnyDecentMusic? ulat ng isang marka ng 7.7 batay sa 22 propesyonal na mga pagsusuri.
Tinatawag ito ng AllMusic "laboriously constructed" album "a masterpiece". Ang bagong halaga ng produksyon (at paminsan-minsang plauta solo o nangangarap na pag-aayos ng string) "nothing to water down the band's muscular interplay," ayon kay Jason Lymangrover. Ang isang tagasuri ay tumatawag sa bassist na si Steve Terebecki at drummer na si Josh Block "one of the most badass rhythm sections this side of Mitch Mitchell and Noel Redding", at pinupuri ang mga gitarista na sina Jenkins at James Petralli dahil sa paglalaro sa isa't isa ng perpektong, "intertwining jazzy guitar noodling, prog scales, and rock riffs." "Everything is tightly structured, and melodies are of the highest importance, especially in the album's explosive single 'Drug,' which blends a raw groove and Southern Americana slack along with Summer of Love lyrics," nagsusulat ang kritiko.
Ayon sa Rolling Stone, ang White Denim ay "...like a jam band that refuses to be boring", paghahalo nang banayad "psychedelia, hardblues, boogie, prog rock and fusion riffs like inspired kids weaned on 64GB iPods and 64-ounce Slurpees" sa paraang iyon "often recalls late-Sixties Grateful Dead, when their songs still had garage-rock drive but were exploding every which way." "The freakouts are mathematically calibrated, come with joyous hooks, and can coalesce into something conventionally heroic," tala ng Uncut Magazine. Ang album ay inilarawan bilang "White Denim's most thrillingly off-kilter record to date" and "another joyous rampage through rock's dusty attic" sa pamamagitan ng Mojo at Q kritiko, ayon sa pagkakabanggit.
Inilagay ni Uncut ang album sa numero 4 sa listahan nito "Top 50 albums of 2011", habang ang Mojo, NME, at Rolling Stone ay nagraranggo sa 6, 37, at 46, ayon sa pagkakabanggit. Ang album na ito ay naitala ang # 16 sa tuktok na tsart ng mga heatseekers. Kasama rin ang album sa libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
Piazza della Rotonda
thumb|300x300px| Ang Piazza della Rotonda na tanaw mula sa hilaga, ipinapakita ang [[Panteon|Pantheon at bukal na may obelisko.]] Ang Piazza della Rotonda ay isang piazza (plaza) sa Roma, Italya, sa timog na bahagi nito na matatagpuan ang Panteon. Nakuha ng piazza ang pangalan nito sa di-pormal na titulo ng Panteon bilang ang simbahan ng Santa Maria Rotonda.
Palazzo Montecitorio
Ang Palazzo Montecitorio (bigkas sa Italyano: [paˈlattso ˌmontetʃiˈtɔːrjo] ) o Palasyo Montecitorio ay isang palasyo sa Roma at ang luklukan ng Italyanong Kamara ng mga Deputado.
Kasaysayan
Ang pangalan ng palasyo ay nagmula sa maliit na burol kung saan ito itinayo, na inaangkin na Mons Citatorius, ang burol na nilikha sa proseso ng paghahawi ng Campus Martius noong panahong Romano.
Ang gusali ay orihinal na idinisenyo ni Gian Lorenzo Bernini para sa batang si Kardinal Ludovico Ludovisi, pamangkin ni Papa Gregorio XV. Gayunpaman, sa pagkamatay ni Gregory XV noong 1623, huminto ang trabaho, at hindi sinimulan ulit hanggang sa pagkapapa ni Papa Inocencio XII (Antonio Pignatelli), nang ito ay natapos ng arkitekto na si Carlo Fontana, na binago ang plano ni Bernini sa pagdaragdag ng isang kampana at gablete sa itaas ng pangunahing pasukan. Ang gusali ay itinalaga para sa pampubliko at panlipunang mga gawain lamang, dahil sa matatag na mga patakarang antinepotismo ni Inocencio XII na taliwas sa mga nauna sa kaniya.
Kalakhang Museo ng Maynila
Ang Kalakhang Museo ng Maynila (Inggles: Metropolitan Museum of Manila) (binansag na Met) ay isa sa mga pangunahing museo sa lungsod na matatagpuan sa loob ng Hugnayang Bangko Sentral ng Pilipinas (BSP) sa distrito ng Malate ng Maynila. Ito ay nakatala bilang nangungunang museo sa bansa para sa makabago at magkapanabay na sining biswal para sa mga lokal at pandaigdigang artistang biswal.
Itinatag noong 1976, ang Met ay unang inilabas ang mga likha ng pandaigdigang artistang biswal upang itambad ang mga Pilipino sa mga magkapanabay na likhang biswal ng ibang bansa. Noong 1986, ang katumbakan nito ay lumipat sa mga likhang lokal at pinalawig ang pag-abot sa mga karaniwang tao sa pamamagitan ng pag-aalok pandalawahang-wikang teksto ng ekshibisyon at pagbuo ng mga iba't ibang programang pang-edukasyon sa pag-abot tulad ng mga palihan at mga panayam, sa gayon nagtataguyod ng lokal na karangalan at pagkakilanlan. Ang museo ay nagbibigay ng libreng pagpasok tuwing Martes. Bahagyang tinustusan ng Bangko Sentral ng Pilipinas, ang pangangasiwa ng museo ay ipinagkatiwala sa Pundasyong Kalakhang Museo ng Maynila noong 1979.
Ang tatlong palapag ng mga galerya ng museo ay nagtatahan ng koleksyon ng mga artepaktong pansining at pangkasaysayan na pinahiram ng BSP tulad ng mga gawa sa ginto at palayok na bago dumating ang mga Kastila, mga likhang-sining panrelihiyon pati na rin ang iba pang mga likhang-sining ni Felix Resurreccion Hidalgo. Ang natitirang museo ay inaalay sa mga magkapanabay na likhang Pilipino mula sa iba't ibang Pilipinong artistang biswal.
Mga koleksyon
Nagpapakita ang Kalakhang Museo ng Maynila ng mga biswal na sining. Narito ang mga permanenteng eksibisyon tulad ng mga gawang ginto at palayukan noong ika-8 hanggang ika-13 dantaon sa Pilipinas. Kabilang sa koleksyong ginto ang mga singsing pampalit o barter rings na ginagamit bilang isang uri ng pananalapi. Dagdag pa sa koleksyong ginto ang mga alahas, palamuti at mga pirasong bagay para sa isang ritwal. Samantala, kabilang sa mga koleksyong palayukan ang mga sisidlang ataol, ritwal na mga piraso at mga gamit pambahay tulad ng mga pinggan, pitsel, plorera, panalok at iba pa.
Mayroon din ang Kalakhang Museo ng Maynila ng mga koleksyong sining tulad ng mga pinta, iskultura at imprenta na gawa sa karamihan ng mga alagad ng sining na Pilipino.
Glasgow
Ang Lungsod ng Glasgow ay ang pinakapopuladong lungsod sa Eskosya, at ikaapat na pinakapopulado sa buong Reino Unido, at ika-27 na pinakapopulado sa buong Europa. Noong 2019, ang Glasgow ay itinatayang populasyon ng 633,210 na tao. Noo'y kabahagi ng Lanarkshire. Binubuo na ito ng Glasgow City Council Area, isa sa 32 na council areas ng Eskosya, ang lokal na pamahalaan ay ang Glasgow City Council. Ang lungsod ay nalalagay sa Ilog Clyde sa West Central Lowlands ng Eskosya. Ito ay ikalimang pinakabinibisitang lungsod sa buong Reinos Unido.
Ang Glasgow ay lumaki mula sa isang munting bayan sa Ilog Clyde ngayon ay naging pinakamalaking daungan ng barko sa buong Eskosya, at ika-sampu kada tonnelada sa buong Reino Unidos. Lumaki mula sa isang royal burgh, at ang pagkakatayo ng Unibersidad ng Glasgow noong ika-15 na siglo, ito ay naging malaking sentro ng Scottish Enlightenment noong ika-18 na siglo. Mula noong ika-18 na siglo, ang lungsod na ito ay naging isa sa mga malalaking pook kalakalan ng Britanya sa Hilagang Amerika at sa Kanlurang Indies. Noong Rebulusyong Industriyal, ang populasyon at ekonomoniya ng Glasgow at ang mga katabing bayan ay lumaki, dahil dyan ang Glasgow ay naging sentro ng paggawaan ng kemikals, textiles at engineering, lalo na sa paggawa ng barko, na kung saan nangaling ang mga sikat at inobatibong mga barko. Ang Glasgow ay tinaguriang ikalawang lungsod ng Reino Unidos noong Victorian at Edwardian Era, kinuha nito ang pwesto mula sa dating lungsod na pagaari noon ng Reino Unidos na Dublin, kung saan ay kinikilala na ito raw ang ikalawang lungsod ng Reino Unidos.
Sa huling bahagi ng ika-19 siglo at maagang bahagi ng ika-20 na siglo, ang populasyon ng Glasgow ay mabilis na lumaki, umabot sa 1,127,825 na katao noong 1938. Ang mga proyektong urban renewal noong 1960's ay nagdahilan sa malakihang relokasyon ng mga tao sa mga designated na mga bagong bayan tulad ng Cumbernauld, Livingston, at East Kilbride at sa mga kalapit bayan, na sinundan ng pagbabago ng boundary. Dahil dito nabawasan ang populasyon ng Glasgow sa 626,410 noong 2019, na may 985,290 na tao na nakatira sa Greater Glasgow area noong 2016. Ang mas malaking metropolitan area ay mayroong 1,800,000 na tao, na bumubuo sa 33% na populasyon ng Eskosya. Ang lungsod ay ang pinakamalaking population density sa buong Eskosya na narooon sa 4,023 km squared.
Ang Glasgow ang naghost sa 2014 Commonwealth Games at ang pinakaunang European Championships noong 2018; at kilala rin sa mundo ng football, rugby, athletics, tennis, golf at paglalangoy. Ngayon ang Glasgow ay mayroong diversity ng mga istilong arkitektura, isa sa mga dahilan kung bakit maraming bumibisita sa lungsod. Mula sa sentro ng lungsod na puno ng gusaling Victorian, sa mga gusaling gawa sa salamin at bakal sa International Financial Services District sa malaahas na terraces ng blonde at pulang sandstone sa fasyonableng West End at sa mg mansyon na gumagawa sa Pollokshields sa timog na bahagi. Sa baybayin ng Ilog Clyde ay makikita ang mala-futuristic na mga gusali na tulad ng Riverside Museum, Glasgow Science Centre, ang SSE Hydro, at ang SEC Armadillo.
Klima
Sapagkat kasing kahilaga ng Glasgow ang lungsod ng Moscow, ang klima nito ay Oceanic (Koppen: Cfb). Ang Glasgow ay may tatlong weather stations sa kanlurang bahagi ng lungsod. Dahil sa lapit nito sa Dagat Atlantiko, ito ay itinuturing bilang isa sa mga lugar sa Eskosya na may katamtamang panahon. Mas mataas ang temperatura sa Glasgow sa taglamig kaysa sa mga lungsod na kaparehas sa latitud dahil sa Gulf Stream na nagpapainit sa kanlurang bahagi ng Europa.
Demograpiko
Noong 1950s, ang populasyon ng Glasgow ay 1,089,000. Ang Glasgow ay isa sa mga densely populated na mga lungsod sa buong mundo. Pagkatapos ng 1960's, ang pagtanggal ng mga mahihirap na mga lugar sa lungsod tulad ng Gorbals at ang relokasyon ng mga tao ang nagdahilan sa pagbaba ng populasyon ng lungsod. Ang boundaries rin ng lungsod ay iniba ng dalawang beses sa huling bahagi ng ika-20 na siglo, na nagpapahirap sa pagkukumpara.
Ang urban area ay patuloy na lumaki sa labas ng city council boundaries patungo sa mga kalapit bayan, na nagtataglay ng 400 square miles kapag lahat ng mga kalapit bayan ang pinagsama-sama. May dalawang distinktong depenisyon sa populasyon ng Glasgow: Ang Glasgow City Council Area na nalawa ang distritong Ruthergien at Cambuslang sa South Lanarkshire noong 1996, at ang Glasgow City Urban Area na nabibilang ang mga bayan na malapit sa lungsod.
Ang paglaki ng populasyon ng Glasgow noong ika-18 at 19 na siglo ay may kinalaman sa expansyong ekonomiko at ang paglaki ng populasyon na galing sa Ireland. Noong konsenso ng UK noong 1881, 83% ng populasyon ay ipinanganak sa Eskosya, 13% sa Irlanda, 3% mula sa Inglaterra, at 1% mula sa ibang lugar. Noong 1911 ang populasyon ng lungsod ay hindi na lumaki dahi sa migrasyon. Noong konsenso ng 1951 ang populasyong ng Glasgow ay: ipinanganak sa Eskosya 93%, Irlanda 3%, Inglaterra 3%, at 1% mula sa ibang lugar. Sa unang bahagi ng ika-20 na siglo ay maraming Lituanyong refugees ang lumipat sa lugsod at noong 1950's mayroon nang 10,000 sa Glasgow area. Marami ring Italianong Eskoses ang nanirahan sa Glasgow, na nangaling sa rehiyon ng Tuscany sa Italia.
Noong 1960s at 1970s, maraming mga Asyano ang nanirahan sa Glasgow, madalas ay sa Pollokshields area. Kabilang rito ang 30,000 na Pakistani, 15,000 na Indyano, at 3,000 na Bangladeshi at mga Tsino na nanirahan sa Garnethill area. Noong 2000, ang pamahalaan ng Reino Unidos ay nagsulat ng polisiya ng relokasyon ng mga dayuhang naninirahan sa UK upang mabawasan ang pressure sa social housing sa London. Noong Konsenso ng UK noong 2001, sinasabi na ang pagbagsak ng populasyon ay napabaligtad na. Ang populasyon ay static sa matagal na panahon; ngunit dahil sa paglipat ng mga tao sa Eskosya lumaki ang populasyon ng Glasgow. Ang populasyon ng lungsod ay 593,245 noong 2011 at halos 2,300,000 na katauhan ang sinasabing nakatira sa travel and work area ng Glasgow. Ang area na ito ay may depenisyon na naglalaman ng 10% ng mga residente na lumalakbay patungong Glasgow upang magtrabaho, ngunit wala itong ganap na boundary.
Ang population density ng London ay sinasabing nasa 5,200 people per square kilometer noong konsenso ng 2011, ngunit ang Glasgow ay mayroong population density ng 3,395 per square kilometer. Noong 1931, ang population density nito ay 16,166 per square kilometer, na nagpapahayag ng mga clearances o paglipat ng mga tao sa mga kalapit bayan upang mabawasan ang laki ng isa sa mga malalaking lungsod ng Europa.
Noong 2005, binalita na ang Glasgow ay ang pinakamababang life expectancy sa lahat ng lungsod ng Reino Unidos na nasa 72.9 na taon. Pinagusapan ito sa 2008 Glasgow East by-Election. Noong 2008 rin, isang World Health Origanization report tungkol sa kalusugan ang nagsasabing ang life expectancy sa mga kalalakihan ay magkakaiba depende kung saan naninirahan
Mga Areas at mga Sururbs
center|thumb|Mga areas ng Glasgow
City Centre
left|thumb|Ang Clyde Arc
Ang City Centre ay napapaligiran ng High Street hanggang sa Glasgow Cathedral, sa Castle Street, Glasgow Cross, Saltmarket kung saan kabilang ang Glasgow Green, at St. Andrew's Square sa silangan, Clyde Street at Broomielaw sa timog; at Charing Cross at Elmbank Street sa kanluran. Ang hilagang boundary ay sinusundan ang Cathedral Street hanggang Hanover Street, at George Square.
Retail and Theatre District
left|thumb|Buchanan Street, Glasgow
Ang sentro ng lungsod ay base sa sistemang grid ng mga kalye sa hilagang baybayin ng Ilog Clyde. Ang puso ng lungsod ay ang George Square, isang site kung saan makikita ang maraming estatua ng Glasgow, at ang Victorian na pamahalaang bahay ng Glasgow. Sa timog at kanluran ay matatagpuan ang mga presinktong pamilihan ng Argyll Street, Sauciehall Street, at Buchanan Street, ang huling binangit ay kilala sa upmarket retailers at panalo ng Academy of Urbanism "Great Street Award" 2008. Ang koleksyon ng mga pamilihan rito ay tinatawag bilang "The Style Mile".
Ang mga main shopping areas ay Buchanan Street, Buchanan Galleries, na nagdudugtong sa Buchanan Street sa Sauchiehall Street at ang St. Enoch Centre na nagdudugtong sa Argylle Street at St. Enoch Square, pati narin ang up-market Princes Square, na naglalaman ng mga tindahan tulad ng: Ted Baker, Radley, at Kurt Geiger. Ang Buchanan Galleries at iba pang mga lokal ay napili bilang mga lokasyon sa pelikula noong 2013 na pinamagatan na Under the Skin na dinirekta ni Jonathan Glazer. Sapagkat patagong nilagay ang mga kamera na ginamit para sa mga eksena sa Glasgow, ang aktress na si Scarlett Johansson ay nakita sa bayan. Ang Italian Centre sa Ingram Street ay nageespecialize din sa mga designer labels. Ang retail portfolio ng Glasgow ay ikalawang pinakamalaki at pinakamahalagang sektor ekonomiko pagkatapos ng Central London.
Edukasyon
thumb|Ang University of Glasgow Ang Glasgow ay isang malaking centro ng mataas na edukasyon at academic research, na ang 10 unibersidad na matatagpuan sa loob ng 16km mula sa city centre.
Campo de' Fiori
right|thumb|225x225px| Ang bantayog sa pilosopong si [[Giordano Bruno sa gitna ng plaza.]] thumb|225x225px| Ang pang-araw-araw na palengke na may estatwa ni Giordano Bruno sa likuran. left|thumb| Malapitan sa [[Estawtwa ni Giordano Bruno|estatwa ni Giordano Bruno.]] Ang Campo de 'Fiori (Italian: Ang [ˈkampo de ˈfjoːri], literal na "bukirin ng mga bulaklak") ay isang parihabang plaza na timog ng Piazza Navona sa Roma, Italya, sa hangganan sa pagitan ng rione Parione at rione Regola. Ito ay pahilis sa timog-silangan ng Palazzo della Cancelleria at isang bloke sa hilagang-silangan ng Palazzo Farnese. Ang Campo de 'Fiori, na isinaling literal mula sa Italyano, ay nangangahulugang "bukirin ng mga bulaklak". Ang pangalan ay nagmula noong Gitnang Kapanahunan nang ang lugar ay dating parang.
O Que É Que A Baiana Tem?
Nagpanatiling-buhay ang awit sa tinig ng Brasilyerang mang-aawit na si Carmen Miranda, na tumugtog ng samba na ito sa pelikulang Banana da Terra (1939) na idinerekta ni Ruy Costa. Bukod sa pelikulang Banana da Terra, itinanghal ni Miranda ang "O que é que a baiana tem?" sa Broadway na rebistang musikal na The Streets of Paris noong 1939 at 1940, at sa pelikulang Greenwich Village (1944).
Mga banggit sa kalinangan
Mula noong simula ng kanyang karera, tinigmak ni Dorival Caymmi ang kanyang bansa ng maindayog, romantikong pagkakakilanlan na bagay sa nakakaakit na heograpiya at mga mapanghalinang kababaihang naka-bikini ng Brasil. "O Que É Que a Baiana Tem?" ang kanyang unang at agarang kanta na sikat, na isinulat noong 16 taong gulang siya. Ang awit na iyan ang naging unang sikat na kanta ni Carmen Miranda, kung saan nagpasikat sa kanya ang kanyang litaw na binti't braso, maluhong sumbrero at masiglang tinig para maging pandaigdigang kahangaan bilang "Brazilian Bombshell". Noong 1996, sinabi ng pahayagang News From Brazil na tinuruan ni G. Caymmi si Bb. Miranda kung paano igagalaw ang kanyang mga braso at kamay sa musika, na naging tatak niya.
Legasiya
Noong 2009, pinili ang kanta para sa pagpapanatili sa Library of Congress. Nakatulong ang musika upang ipakilala ang ritmong samba at si Carmen Miranda sa madlang Amerikano. Inaawit ni Daniela Mercury ang kantang ito sa kanyang 2009 album na "Canibalia" na kinabibilangan ng patikim ng orihinal na recording ni Miranda.
Ilkanato
Ang Ilkanato, binabaybay din bilang Il-kanato (, Ilxānān), kilala sa mga Mongol bilang Hülegü Ulus (Хүлэгийн улс,, Hu’legīn Uls) ay isang kanato na itinatag mula sa timog-kanlurang sektor ng Imperyong Mongol, na pinagharian ng Mongol sa pamamagitan ng Bahay ni Hulagu. Namana ni Hulagu Khan, ang anak ni Tolui at apo ni Genghis Khan, ang Gitnang Silangang bahagi ng Imperyong Mongol pagkatapos mamatay ng kanyang kapatid na si Möngke Khan noong 1260. Matatagpuan ang pangunahing teritoryo nito sa bahagi ng mga lugar na kilala na ngayon bilang Iran, Azerbaijan, at Turkey. Sa pinakamalawak na lawak nito, kabilang din sa Ilkanato ang mga bahagi ng makabagong Iraq, Armenia, Georgia, Afghanistan, Turkmenistan, Pakistan, bahagi ng makabagong Dagestan, at bahagi ng makabagong Tajikistan. Nag-Islam ang mga sumunod na mga nagharing Ilkanato, simula kay Ghazan noong 1295. Noong dekada 1330, nawasak ang Ilkhanato ng Salot na Itim. Namatay ang huling kan o khan na si Abu Sa'id noong 1335, pagkatapos noon, gumuho ang kanato.
Kahulugan
Sang-ayon sa dalubhasa sa kasaysayan na si Rashid-al-Din Hamadani, binigay ni Kublai Khan kay Hulagu (Hülegü) ang titulong Ilkan pagkatapos ng pagkatalo niya kay Ariq Böke. Nangangahulugan ang katawagang ilkan bilang ang "kan o khan ng angkan, kan ng 'ulus'" at tinutukoy ng mas mababang "pagka-kan" na ito sa inisyal na pakundangan kay Möngke Khan at ang mga sumunod na Dakilang Kan ng imperyong Mongol. Nagmula ang titulong "Ilkan" sa mga inapo ni Hulagu at ang kalaunang mga prinsepeng Borjigin sa Persya, ay hindi naganap sa mga pinagmulan hanggang pagkatapos ng 1260.
Pinagmulan
Nang pinatay ni Muhammad II ng Khwarazm ang isang pangkat ng mga mangangalakal na pinadala ng mga Mongol, nagdeklera si Genghis Khan ng digmaan sa dinastiyang Khwārazm-Shāh noong 1219. Sinalakay ng mga Mongol ang imperyo, na inokupahan ang pangunahing mga lungsod at sentro ng populasyon sa pagitan ng 1219 at 1221. Winasak ang Iran ng mga tropang Mongol sa ilalim ni Jebe at Subutai, na tinira ang lugar sa pagkaguho. Napunta din sa kontrol ng mga Mongol ang Transoxiana pagkatapos ng paglusob.
Hulagu Khan
Si Hulagu Khan, ang ikatlong anak ni Tolui, apo ni Genghis Khan, at kapatid nina Möngke Khan at Kublai Khan, ay ang unang kan ng Ilkanato. Daglian pagkatapos ng pag-akyat ng kapatid ni Möngke bilang Dakilang Kan noong 1251, nahirang si Hulagu bilang tagapangasiwa ng Hilagang Tsina, bagaman noong sumunod na taon, itinalaga ang Hilagang Tsina kay Kublai at naatasan si Hulagu na sakupin ang Kalipatong Abbasid. Naibigay sa kanya ang ikalimang bahagi ng buong hukbong Mongol para sa kampanya at sinama niya ang kanyang mga anak na sina Abaqa at Yoshmut sa kampanya. Kinuha din Hulagu ang maraming Tsinong iskolar at astronomo, kung saan natutunan ng Persyanong astronomo na si Nasir al-Din al-Tusi ang paraan ng kumakalkulang talaan ng Tsino. Isang obserbatoryo ang ginawa sa burol ng Maragheh. Sinakop mula sa Baiju noong 1255, itinatag ni Hulagu ang paghaharing Mongol mula Transoxiana hanggang Syria. Giniba niya ang mga estadong Nizari Ismaili at ang Kalipatong Abbasid noong 1256 at 1258 sa ganoong pagkakabanggit. Noong 1258, idineklara ni Hulagu ang sarili bilang Ilkan (nasasakupang khan). Pagkatapos noon, sumulong siya hanggang sa Gaza, maikling sinakop ang Ayyubid Syria at Aleppo noong 1260. Napuwersa si Hulagu na bumalik sa Mongolia dahil sa pagkamatay ni Möngke upang dumalo sa kuriltai para sa susunod na Dakilang Kan. Iniwan niya ang isang maliit na puwersa ng mga 10,000 sa Palestina na natalo ng mga Mamluk ng Ehipto noong labanan ng Ain Jalut.
Pamana
Nagkaroon ng mahalagang epekto sa kasaysayan ang paglitaw ng Ilkanato sa rehiyon ng Gitnang Silangan. Makabuluhang nabawasan ang kalakalan at komersyo sa buong Asya dahil sa pagkakatag ng pinagkaisang Imperyong Mongol. Hinimok ang ganitong kinalabasan ang pakikipagtalastasan ng Ilkanato at Dinastiyang Yuan na nakahimpil sa Tsina. Ginamit ang pananamit na dragon ng Imperyal na Tsina ng mga Ilkanida, ang Tsinong Huangdi (Emperador) na titulo na ginagamit ng mga Ilkanida dahil sa mabigat na impluwensya sa mga sistema ng politika ng mga Mongol at Tsino. Nilikha ang mga tatak ng mga karakter na Tsino ng mga Ilkanida mismo katabi ng mga tatak na natanggap nila mula sa dinastiyang Yuan na naglalaman ng reperensya sa isang samahang pamahalaang Tsino.
Nakatulong din ang Ilkanato na maging daan para sa kalaunang dinastikong estado ng Safavid, at sa wakas, ang makabagong bansa ng Iran. Nabuksan din ang pananakop ni Hulagu sa Iran ang impluwensyang Tsino mula sa silangan. Ito, at ang pinagsamang pagtangkilik mula sa mga sumunod sa kanya, ang naghubog sa Iran sa pagkakaroon ng natatanging kahusayan sa arkitektura. Sa ilalim ng mga Ilkano, lumipat din ang mga dalubhasa sa kasaysayan na taga-Iran mula sa pagsulat sa Arabe tungo sa pagsulat sa kanilang katutubo wikang Persyano.
Sinasanay ang simula ng dobleng-entrada sa akawnting sa Ilkanato; hiniram ang merdiban ng Imperyong Otomano. Independiente ang pagbuo nito mula sa mga kasanayang akawnting na ginagamit sa Europa. Pangunahing inangkop ang sistema ng akawnting na ito bilang resulta ng pangangailangang sosyo-ekonomiko na nilikha ng mga repormang pang-agrikultura at piskal ni Ghazan Khan noong 1295-1304.
Bahay ni Hulagu (1256–1335; mga Ilkanatong haring Mongol)
Pagkatapos ng Ilkanato, nagtatag ang mga pang-rehiyong estado noong pagkakawatak-watak ng Ilkanato na itinaas ang kanilang sariling kandidatong umaangkin.
Bahay ni Hasar
Mga umaangkin mula sa silangang Persya (Khurasan):
Mga sanggunian
Kaurian:Kasaysayan ng Iran
Justiniano Asuncion
Si Justiniano Asuncion (26 Setyembre 1816 – 1901), o kilala bilang Kapitang Ting, ay isang Pilipinong pintor. Nagsilbi din siya bilang kapitan ng barangay o mas kilala noong panahon niya bilang cabeza de barangay ng Sta. Cruz, Maynila kaya binansagan siyang Kapitang Ting.
Talambuhay
Si Asuncion ay isa sa mga nangungunang Pilipinong pintor noong ika-19 na dantaon. Noong 1834, siya ay nag-aral sa Escuela de Dibujo, kung saan nagsanay siya sa pagpipinta. Noong mga 1855, siya ay naging kapitang-bayan ng Santa Cruz, Maynila. Siya ay yumao noong 1901 sa edad na 85. Mayroon siyang dalawang kapatid na sina Mariano at Leoncio na pintor din.
Ang mga likha niya
Si Asuncion ay pintor ng mga tanyag na Koronasyon ng Birhen, ang Birhen ng Antipolo, Filomena Asuncion, at Romana A. Carillo.
Siya ay nakapaglikha ng mga larawang-pinta ng San Agustin, San Geronimo, San Antonio, at San Gregorio Magno na itinago sa Simbahan ng Santa Cruz bago ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang mga mahahalagang kambas na ito ay nawasak nang binomba ng mga Hapones ang simbahan noong Pebrero 1945.
Ang kanyang mga likha ay naaaninag ng kagawian ng panahong yaon – ang unang 75 taon ng -19 na dantaon. Ang mga potograpista ng panahong iyon ay maingat na ginuguhit ang mga tampok ng ulo; ang mga kamay at iba pang mga maliliit na detalye na may taluhabang kawastuhan; karaniwang hindi pinapansin ang mga tunal na halaga at binibigyang diin ang tigas ng epekto.
Ang Museo ng Pamantasan ng Santo Tomas ay may inaaring pinintang larawan ni Asuncion, may petsang Pebrero 1862. Ang kuwadrong walang lagda ni Pd. Melchor Garcia de Sampedro sa Museo de UST ay nasabing likha ni Asuncion. Karamihan sa kanyang ibang mga likha ay nakatago bilang mga pambansang kayamanan sa Bangko Sentral ng Pilipinas at Museo sa Pilipinas.
Noong 12 Setyembre 1983, sa dayag ng Simbahan ng Santa Cruz sa Maynila, isang pananda na iniluklok sa kanyang karangalan.
Sant'Ivo dei Bretoni
Ang Simbahan ng Saint Ivo ng mga Breton (Sant'Ivo dei Bretoni, Saint Yves-des-Bretons) ay isang Katoliko Romanng simbahang alay kay Saint Ivo ng Kermartin, patron ng Bretanya. Ito ay isa sa mga pambansang simbahan sa Roma na alay sa Bretanya.
Mga Hagdanang Espanyol
Ang mga Hagdanan o Hakbang Espanyol (Scalinata di Trinità dei Monti) ay isang hanay ng mga hakbang sa Roma, Italya, na umaakyat sa isang matarik na dalisdis sa pagitan ng Piazza di Spagna sa base at Piazza Trinità dei Monti, na dinodomina ng simbahan ng Trinità dei Monti sa tuktok.
Quezon's Game
Saligan
Noong 1938, kumilos ang Pangulo ng Pilipinas na si Manuel L. Quezon, ang hinaharap na Pangulo ng US na si Dwight Eisenhower kasama ang iba pang mga kilalang tauhan upang iligtas ang mga Hudyong tumakas mula sa Alemanyang Nazi. Samantalang hinarap ni Quezon ang pagbalik ng kanyang tuberkulosis.
Produksyon
Ang Quezon's Game ay isang pinagsamang produksyon ng Star Cinema iWant, at Kinetek. Idinerekta ang pelikula ni Matthew Rosen, isang Britanikong-Hudyo, at US$500,000 ang laang-guguling pamproduksyon ng pelikula. Tumatakbo ang kinulayang pelikula nang 125 minuto at isinapelikula sa Ingles, Espanyol, at Tagalog. Natapos ang produksyon sa 15 Oktubre 2018. Naglaan si Rosen ng tatlong buwan sa pagkalap lamang para sa pelikula.
Responsable sina Lorena at Matthew Rosen para sa orihinal na ideya ng kuwento ng pelikula habang sinulat ni Janice Y. Perez at Dean Rosen ang senaryo. Isinagawa ang pelikula upang magpahiwatig ng isang di-masyadong kilalang salaysay ni Pangulong Manuel L. Quezon na nagligtas sa mga Hudyong refugee mula sa Holocaust at pansamantalang nagbigay sa kanila ng silungan sa Pilipinas. Ikinahirap ng mga manunulat noong panahon ng pananaliksik ng Quezon's Game ang kakulangan ng mga Pilipinong makasaysayang manuskrito na nagtatalakay sa makasaysayang salaysay. Sumangguni sila sa mga tesis at disertasyon na ginawa ng mga Amerikano pati na rin mula sa sulat sa mga inapo ni Alex at Herbert Frieder na nagkaroon ng malaking papel sa plano ni Quezon.
Nalaman ni Rosen, isang imigrante na lumipat sa Pilipinas noong dekada 1980, sa plano ni Pangulong Quezon pagkatapos niyang malaman na alam ng kanyang aswang Pilipina ang mga liriko ng "Hava Nagila" at nakaaawit ang mga lokal na bata ng kantahing-bayan na iyon kahit wala man lang nakaaalam sa kanila sa kanyang Hudyong pinagmulan. Nagsimulang magtanong si Rosen sa sinagoga at ang kanyang museo sa Maynila noong 2009 na humantong sa kanya na malaman ang plano ni Pangulong Quezon para sa mga Hudyong tumatakas mula sa Alemanyang Nazi.
Santi Venanzio e Ansovino
thumb|250x250px| Si Santi Venanzio e Ansovino at Fountain ng Piazza d'Aracoeli sa isang lathala ni [[Giuseppe Vasi]] Ang Santi Venanzio e Ansovino ay isang dating simbahang Katoliko Romano nakatayo malapit sa Burol Capitolino sa Roma, sa lugar na sinasakop ngayon ng Piazza d'Aracoeli. Ito ay alay sa dalawang santo na nauugnay sa lungsod ng Camerino: Venantius ng Camerino, isang martir; at Ansovinus, obispo ng Camerino. Tinawag din ang simbahan na SS Venanzio ed Ansovino de 'Camerinesi.
Quezon's Game
Paglabas
Bilang bahagi ng pagtaguyod ng pelikula, ginanap ang isang VIP screening noong 7 Mayo 2019 sa Power Plant Mall sa Makati kung saan ipinakita rin ng ABS-CBN ang mga bidyeong panayam ng mga Nakaligtas sa Holocaust na si Margot Pins Kestenbaum at Max Weissler na kapwang ipinakubli sa Pilipinas na naninirahan na ngayon sa Israel. Ang madulang paglabas ng pelikula sa Pilipinas ay noong 29 Mayo 2019.
Resepsyon
Nanalo ang pelikula ng hindi bababa sa 20 mga parangal bilang isang entrdada sa iba't ibang mga pandaigdigang pagdiriwang ng pelikula. Noong Enero 2019, nanalo ang Quezon's Game ng 12 parangalan sa Cinema World Fest Awards sa Ottawa, Canada.
Lansangang N70 (Pilipinas)
Ang '''Pambansang Ruta Blg. 70 (N70''') ay isang bahagi ng sistema ng lansangang bayan sa Pilipinas. Sinasangay nito ang Asian Highway 26 (o Daang Maharlika) sa Leyte, Silangang Kabisayaan, Pilipinas.
Parquet Courts
Ang Parquet Courts, na kilala rin bilang Parkay Quarts, ay isang American rock band mula sa New York City. Ang banda ay binubuo ng Andrew Savage (vocals, gitara), Austin Brown (vocals, gitara, keyboard), Sean Yeaton (bass), at Max Savage (drum).
Kasaysayan
Inilabas ng banda ang kanilang debut album, American Specialties, bilang isang limitadong paglabas ng cassette noong 2011. Pangalawang album ng banda ng band, Light Up Gold (2012), ay pinakawalan muna sa label ng Dull Tools ng Savage at kalaunan ay na-reissued sa What's Your Rupture? noong 2013. Ang Light Up Gold ay nakatanggap ng malawak na kritikal na pagbubunyi sa parehong underground ng DIY at pangunahing rock pindutin.
Noong 2014, naabot ng band ang #55 sa Billboard album chart kasama ng pangatlong studio ng studio na ito, Sunbating Animal. Kalaunan noong 2014, pinakawalan ng banda ang "Uncast Shadow of a Southern Myth" bilang isang solong sa ilalim ng isang alternatibong pangalan, Parkay Quarts. Di-nagtagal pagkatapos ay inilabas nila ang kanilang ika-apat na album sa studio, Content Nausea, kung saan wala si Sean at Max dahil sa iba pang mga pangako.
Nang sumunod na taon ay naglabas ang banda ng isang pakikipagtulungan ng LP Ramsgate na may PC Worship sa ilalim ng pangalang PCPC. Inilabas din nila ang isang kadalasang nakatulong, eksperimentong EP, na pinamagatang Monastic Living.
Noong 4 Pebrero 2016, inihayag ng banda ang kanilang ikalimang studio album, na pinamagatang Human Performance. Ang album ay pinakawalan noong Abril 8 sa pamamagitan ng Rough Trade.
Noong 13 Oktubre 2017, ang co-frontman ng banda na si A. Savage ay naglabas ng kanyang unang solo album, Thawing Dawn, sa pamamagitan ng Dull Tools. Noong buwan ding iyon ay pinakawalan ng banda ng Milano, isang album ng pakikipagtulungan kasama si Daniele Luppi. thumb|Parquet Courts sa Solid Sound Festival, 2015 Noong 18 Mayo 2018, pinakawalan ng banda ang kanilang ikaanim na LP, ang Wide Awake! Pinangalanan itong "Album of the Year" ng istasyon ng radyo ng Australia na Double J.
Ang kanilang kanta, "Almost Had To Start A Fight/In and Out of Patience", ay itinampok sa laro ng video game na EA Sports NHL 19, ang "One Man No City" ay itinampok sa isang Episode ng The Blacklist, Ang "Wide Awake" ay lumitaw bilang soundtrack sa laro ng football ng Konami, eFootball Pro Evolusyon Soccer 2020.
Pakicetus
Ang Pakicetus ay isang henus ng ekstintong ampiboyosong balyena ng pamilyang Pakicetidae na endemiko sa Pakistan mula Eoseno(55.8-40.4 milyong taong nakakaraan). Ito ay tinuturing ng karamihan ng mga paleontologo na pinaka-basal na balyena.
Lucrecia Kasilag
Unang yugto ng buhay
Ipinanganak si Lucrecia Roces Kasilag noong Agosto 31, 1918 sa San Fernando, La Union kina Marcial Kasilag Sr. at Asuncion Roces. (Bagamat nakasaad sa Encyclopedia of Philippine Art ng Sentrong Pangkultura ng Pilipinas na ang taon ng kapanganakan ni Lucrecia Kasilag ay 1918, sinabi niya mismo na siya ay ipinanganak ng 1917.) Siya ay pangatlo sa anim na magkakapatid.
Edukasyon
Ang nagmulat kay Lucrecia Kasilag sa larangan ng musika ay ang kanyang ina na si Asuncion Roces na isang guro sa musika. Sa murang edad ay natuto siyang tumugtog ng bandurya at gitara.
Natapos niya ang elementarya sa Paco Elementary School bilang balediktoryan. Sa Philippine Women's University High School niya natapos ang sekundaryang edukasyon bilang balediktoryan at sa Philippine Women's University ang Batsilyer sa Sining sa Ingles bilang cum laude. Kumuha siya ng mga leksiyon sa pagtugtog ng piyano kina Concha Cuervo at Pura Lacson-Villanueva at ng diploma bilang guro sa musika sa Kolehiyo ng Musika ng St. Scholastica's College. Pagkatapos ay nag-aral siya ng Batsilyer sa Musika sa Philippine Women's University at noong 1950 ay Master of Music sa Eastman School of Music sa Pamantasan ng Rochester sa New York. Siya ay isa sa mga iskolar ng programang Fulbright.
Propesyon
Humawak siya ng mahalagang posisyon sa National Music Council of the Philippines, Philippine Society for Music Education, National Music Competition for Young Artists Foundation, Asian Composers League at ang Regional Music Commission of Southeast Asia.
Mga nagawa
Si Lucrecia Kasilag ang dahilan sa pagkakatatag ng Bayanihan Folk Arts Center noong 1957 at katuwang na tagapagtatag ng Bayanihan National Dance Company.
Trinità dei Monti
thumb|501x501px| Ang patsada ng simbahan thumb|466x466px| Ang simbahan at ang mga Hakbang Espanyol mula sa Piazza di Spagna thumb| Ang simbahan sa panahong Napoleoniko. [[François Marius Granet, La Trinité-des-Monts et la Villa Médicis, à Rome (1808).]] Ang simbahan ng Santissima Trinità dei Monti, na madalas na tinatawag na Trinità dei Monti (Pranses : La Trinité-des-Monts), ay isang huling Renasimiyentong Katoliko Romanong simbahang titulo sa Roma, gitnang Italya. Kilala ito sa posisyong namumuno sa itaas ng mga Hagdang Espanyol na hahantong sa Piazza di Spagna. Ang simbahan at ang mga nakapaligid na lugar (kabilang ang Villa Medici) ay pagmamay-aari ng Estado ng Pransiya.
Lucrecia Kasilag
Mga nagawa
Bilang kompositor, nakalikha si Lucrecia Kasilag ng 250 komposiyon, mga areglo ng mga katutubong awit, awit sining, mga piyesang pang-solo at instrumental at mga akdang pang-orkestra. Ilan sa mga nagawa niyang pang-orkestra ay ang “Love Songs,” “Legend of the Sarimanok,” “Ang Pamana,” “Philippine Scenes,” “Her Son,” “Jose,” “Sisa,” “Awit ng mga Awit Psalms,” “Fantaisie on a 4-Note Theme,” at “East Meets Jazz Ethnika.”  Siya ay nag-eksperimento sa pamamagitan ng pagsasanib ng katutubong instrumentong pangmusika sa pagtatanghal ng isang orkestra. Kabilang dito ang kanyang ginawang “Tocatta for Percussions and Winds,” “Divertissement and Concertante,” at ang mga musika para sa “Filiasiana,” “Misang Filipino” at “De Profundis.”
Mga parangal na natanggap
Sa bisa ng isang proklamasyon ng Pangulo ng Pilipinas, inihayag na Pambansang Alagad ng Sining (National Artist) si Lucrecia Kasilag sa larangan ng musika noong 1989.