cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pontestura
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Pontestura (sa Piamontes Pont da Stura) ay isang comune (komuna o munisipalidad) na may 1,539 na naninirahan sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya. Ito ay matatagpuan sa kanang pampang ng Po River mga 50 km silangan ng Turin at mga 10 km sa kanluran ng Casale Monferrato at hangganan ng mga sumusunod na munisipalidad: Camino, Casale Monferrato, Cereseto, Coniolo, Morano sul Po, Ozzano Monferrato, Serralunga di Crea, at Solonghello.
Si John IV, Markes ng Montferrato mula 1445 hanggang 1464, ay isinilang sa kastilyo ng Pontestura noong 1413.
Ilog Mississippi
thumb|250px|Ang pinagmumulan ng Ilog Mississippi River sa Lake ng Itasca (2004)
Ang Ilog Mississippi ay ang pangalawang pinakamalaking ilog sa Estados Unidos, sa haba nitong 2320 milya (3730 km) mula sa pinagmumulan nito sa Lawa ng Itasca sa Minnesota hanggang sa bunganga nito sa Golpo ng Mehiko.
Foiano della Chiana
Ang Foiano della Chiana ay isang maliit na agrikultural na bayan komuna (munisipalidad) sa lalawigan ng Arezzo, rehiyong Toscana, sa gitnang Italya, sa pagitan ng mga lungsod ng Sinalunga at Cortona. Kilala ito sa taunang karnabal nito.
Ngo Dinh Diem
Si Ngô Đình Diệm (3 Enero 1901 – 2 Nobyembre 1963) ay isang politiko ng South Vietnam. Isang dating mandarin ng Dinastiyang Nguyen, siya ay pinangalanang Punong Ministro ng Estado ng Vietnam ng Pinuno ng Estado Bảo Đại noong 1954. Noong Oktubre 1955, pagkatapos na manalo ng isang reperendum, pinalaya niya si Bảo Đại at itinatag ang unang Republika ng Vietnam (RVN), sa kanyang sarili bilang pangulo. Siya ay isang pinuno ng Katoliko na elemento at sinasalungat ng Buddhists. Noong Nobyembre 1963, matapos ang tuluy-tuloy na protesta ng Buddhist at di-marahas na paglaban, pinatay si Diệm noong isang CIA - na naka-back coup d'état, kasama ang kanyang kapatid na si Ngô Đình Nhu, sa pamamagitan ng Nguyễn Văn Nhung, ang katulong ng lider ng Army ng Republika ng Vietnam (ARVN), Pangkalahatang Dương Văn Minh. Ang Diệm ay isang kontrobersyal na makasaysayang figure sa historiography sa Vietnam War. Inihalintulad siya ng ilang istoryador bilang kasangkapan ng mga nagbabagang opisyal ng U.S., itinuturing siya ng ilan na isang avatar ng tradisyong Vietnamese. Gayunpaman, ang ilang kamakailang mga pag-aaral ay inilalarawan si Diệm mula sa isang mas malawak na pananaw na nakasentro sa Vietnam bilang isang karampatang lider na may sariling pangitain sa pagbuo ng bansa at paggawa ng makabago ng South Vietnam.
Foiano della Chiana
Kasaysayan
left|thumb| Foiano della Chiana Ang pangalan ng Foiano, ayon sa isang alamat, ay nagmula sa diyos na si Jano na, nang umakyat siya sa Ilog Tiber at nanirahan sa anino ng isang burol, tinawag itong Flos Janus. Gayundin, natagpuan ang isang pergamino na mula noong 842 CE kung saan binanggit ni Lothar I ang Roman Campus Fugianus.
Noong 1383, ang kontrol ng Foiano ay dumaan mula Arezzo tungo sa Florencia at ang mga naninirahan ay nagtayo ng mga pinatibay na pader sa paligid ng bayan. Sa 1387 ang lungsod ay naging isang malayang komuna at ang unang komunal na batas ay ibinalangkas. Matapos ang pagkubkob ng mga Aragones, nahulog muli ang Foiano sa Florentinong kontrol at ang bagong "hugis puso" na mga pader ng bayan ay itinayo noong 1480.
Noong 1789, ang mga hukbo ni Napoleon ay dumaan sa Toscana, ngunit ang Rebolusyong Pranses ay walang naging impluwensiya sa Foiano, na nagtamasa ng kanilang umiiral nang proteksiyon mula sa Florencia. Noong 1862, kinuha ng Foiano ang pangalang Foiano della Chiana at isa ito sa mga unang munisipalidad na naghalal ng konseho ng bayan sa pamamagitan ng popular na mayorya.
Mga pangunahing tanawin
Sa loob ng napapaderan na lungsod, may mga sining at arkitektura na gawa ni Andrea della Robbia at iba pang mga kilalang artista ng Renasimyento.
Sa loob ng simbahan ng San Michele Arcangelo, sa ikalawang timog na altar, isang Madonna ng Rosaryo ni Lorenzo Lippi at sa ikatlong hilagang altar, at may ni-enamel na na terracotta ng Pag-aakyat ni della Robbia at anak na si Giovanni noong 1495–1500.
Ang Corso Vittorio Emanuele ay humahantong sa Piazza della Collegiata kung saan, sa loob mismo ng Collegiata, ay ang Madonna della Cintola na ginawa noong 1502 ni Andrea della Robbia, at Koronasyon ng Birhen ng paaralang Luca Signorelli.
Ang simbahan ng Santa Maria della Fraternità ay naglalaman ng apat na pinta ni Giovanni Camillo Sagrestani at ang estatwa ni Madonna at Anak ni Andrea della Robbia (bandang 1460), ay batay sa isang modelo ng kanyang tiyuhin na si Luca.
Ludwig Wittgenstein
Si Ludwig Josef Johann Wittgenstein (26 Abril 1889 – 29 Abril 1951) ay isang pilosopong Austriano-British na pangunahing gumawa sa lohika, pilosopiya ng matematika, pilosopiya ng pag-iisip at pilosopoya ng wika. Siya ay propesor ng pilosopiya sa University of Cambridge mula 1939 hanggang 1947. Sa kanyang buhay, siya ay naglimbag ng isa lamang review ng aklat, isang diksiyonaryo ng mga bata at isang 75 pahinang Tractatus Logico-Philosophicus (1921). Noong 1999, ang kanyang postiyumosong inilimbag na akdang Philosophical Investigations (1953) ay nirangguhan bilang ang pinakamahalagang aklat ng ika-20 pilosopiya ng Baruch Poll. Siya ay inilarawan ng pilosopong si Bertrand Russell bilang ang "pinakaperpektong halimbawang aking kailanman nakilala ng henyo gaya ng tradisyonal na naiisip, masigasig, malalim, masidhi at nananaig". Siya ay ipinanganak sa Vienna sa isa sa pinakamayamang pamilya sa Europa. Kanyang ipinamigay ang kanyang namanang kayamanan. Ang tatlo sa kanyang mga kapatid na lalake ay nagpatiwakal at kanya ring naisip gawin ito. Siya ay lumisan sa academia ng ilang mga beses: sa pagsisilbi bilang opiser sa harapang linya noong Unang Digmaang Pandaigdig kung saan ay dinekorahan siya ng ilang beses para sa kanyang katapangan, sa pagtuturo sa mga eskwela sa mamalayong nayon ng Austria kung saan ay nakasagupa niya ang isang kontrobersiya sa pananakit sa mga bata nang sila ay magkamali sa matematika, at noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig bilang isang hospital porter sa London kung saan ay sinabi niya sa mga pasyente na huwag uminom ng mga gamot na nireseta sa kanila at walang isang nakakaalam na isa siya sa pinakasikat na pilosopo sa daigdig. Gayunpaman, kanyang inilarawan ang pilosopiya bilang "ang tanging gawa na nagbibigay sa akin ng tunay na satispaksiyon."
Ang kanyang pilosopiya ay kadalasang hinahati sa pagitan ng kanyang maagang panahon na binigyang halimbawa ng Tractatus at kalaunang panahon na Philosophical Investigations. Ang maagang Wittgenstein ay nauukol sa relasyong lohikal sa pagitan ng mga proposisyon at daigdig at naniwalang sa pagbibigay ng salaysay ng lohikang likas sa relasyong ito, kanyang nalutas ang lahat ng mga problemang pilosopikal. Ang kalaunang Wittgenstein ay tumakwil sa marami sa mga konklusyon ng Tractatus na nangatwirang ang kahulugan ng mga salita ay binubuo ng tungkuling kanilang ginagampanan sa loob ng ibinigay na wika-laro. Ang kanyang impluwensiya ay nadama sa halos bawat larangan ng humanidad at mga agham panlipunan ngunit may malawak na magkakaibang mga interpretasyon ng kanyang pananaw. Ayon sa salita ng kanyang kaibigan at kasamang si Georg Henrik von Wright: "Siya ay ng opinyon... na ang kanyang mga ideya ay pangkalahatang maling naunawaan at niliko kahit ng mga naghahayag niyang mga alagad. Kanyang pinagdudahan na siya ay mahusay na mauunawaan sa hinaharap. Minsang niyang naramdaman na parang siya ay sumusulat para sa mga tao sa ibang paraan, humihinga ng ibang hangin ng buhay mula sa kasalukuyang panahong mga tao".
Ponti, Piamonte
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Ponti ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon na Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 70 km timog-silangan ng Turin at mga 35 km timog-kanluran ng Alessandria.
Ang Ponti ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Bistagno, Castelletto d'Erro, Denice, Monastero Bormida, Montechiaro d'Acqui, at Sessame.
Kasaysayan
Ang mga pinagmulan ng munisipalidad ng Ponti ay makikita sa panahon bago ang mga Romano: ang mga makasaysayang mapagkukunan ay nagpetsa ng pundasyon nito kasabay ng kalapit na Acqui Terme (Aquae Statiellae).
Ponzano Monferrato
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Ponzano Monferrato ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon na Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 45 km silangan ng Turin at mga 35 km hilagang-kanluran ng Alessandria.
Ang Ponzano Monferrato ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Castelletto Merli, Cereseto, Mombello Monferrato, Moncalvo, at Serralunga di Crea.
Lipunan
Sa huling daang taon, simula noong 1921, ang populasyon ng residente ay bumaba ng humigit-kumulang tatlong kuwarto ng mga naninirahan dito.
Salabue
Ang Ponzano Monferrato ay may iisang frazione na may 107 naninirahan, Salabue, mga 1.6 km mula sa pangunahing sentro. Naglalaman ito ng kastilyo ng Salabue, makasaysayang tirahan ng mga panginoon ng away ng parehong pangalan, kabilang ang sikat na kolektor ng mga instrumentong pangmusika na si Ignazio Alessandro Cozio.
T. S. Eliot
Ipinanganak si Eliot sa Estados Unidos, lumipat sa Nagkakaisang Kaharian noong 1914 (sa gulang na 25), at naging isang mamamayang Britaniko noong 1927 sa edad na 39. Hinggil sa kanyang kabansaan at sa gampanin nito sa kanyang gawain, binanggit ni Eliot na: " [Ang aking panulaan] ay hindi magiging kung ano ito kung ipinanganak ako sa Inglatera, at hindi ito magiging ganito kung nanatili ako sa Amerika. Isa itong pagsasama-sama ng mga bagay. Ngunit sa mga pinagmulan nito, sa mga pangdadamdaming bukal nito, nagbuhat ito sa Amerika."
MediaWiki
Ang MediaWiki ay isang software pang-wiki na may lisensyang free and open-source (malaya at bukas na pinagmulan). Ginawa ito ng Pundasyong Wikimedia at tumatakbo ito sa maraming mga websayt, kabilang ang Wikipedia, Wiktionary at Wikimedia Commons. Nakasulat ito sa wikang pamprograma na PHP at gumagamit ng isang backend database.
Inilabas ang unang bersyon ng software para matugunan ang pangangailangan ng ensiklopedyang Wikipedia noong 2002. Patuloy naging malaki bahagi sa pagsulong at pagtatakda ng mga pangangailangan ng MediaWiki ang Wikipedia at ibang proyekto ng Wikimedia. Pinagbuti ang software para episyenteng pamahalaanan ang mga malalaking proyekto, na maaring may laking terabyte ang nilalaman at daan-libong mga hit bawat segundo. Dahil ang Wikipedia ay isa sa mga malalaking websayt sa mundo, ang pagtamo ng papalit-palit ng laki (scalability) sa pamamagitan ng napakaraming patong ng caching at database replication ay ang isa sa mga pangunahing alalahanin ng mga tagagawa (developers) ng MediaWiki.
Simbolong seksuwal
thumb|Larawan ni [[Marilyn Monroe noong 1962.]] Ang simbolong sekswal, simbolo ng seksuwalidad, o simbolong pangkasarian (Ingles: sex symbol) ay isang tanyag na tao ng alinmang kasarian, karaniwang isang artista, musikero, tanyag na modelo, idolo ng kabataan, o magaling na atleta, na kilala para sa kanilang malakas na alindog. Ang sistema ng mga tanyag na tao-ang tabloid, paparazzi, at mga palabas panayam ukol sa mga tsismis-ay may mahalagang papel sa paglikha at pagpapanatili ng kaakit-akit na pagtingin sa mga taong sikat ng masa. Dahil dito, ang mga industriyang ito ay nakapagpapatuloy sa tulong ng malakas na pampublikong kagustuhan ng mga sekswal at kaakit-akit na mga larawan o eksena sa pelikula ng mga kilalang tao ,kabilang dito pareho ang mga litrato o larawan sa mga magasin tulad ng Maxim at hindi awtorisadong mga larawan sa dalampasigan o klab na kinuha ng mga paparazzi gamit ang mga “telephoto lenses”.
Mga kartun
Ayon sa "Rotten Tomatoes", si Betty Boop ang una at pinaka sikat na simbolong sekswal na kartun.
Mga modelo
Maraming mga modelo ang may sapat na kasikatan upang ituring na simbolong sekswal. Mga halimbawa ng mga pangkasalukuyang modelo na naging bantog bilang simbolong sekswal ay sina Heidi Klum. at Marisa Miller.
Musika
Sa magasin na Rolling Stones 943 noong ika-4 ng Marso taon 2008, si Beyoncé Beyoncé ay inilarawan bilang isang "crossover" na simbolong sekswal.
Larong video
Ang larong video ay nagkaroon ng ilang mga karakter na tinuturing na simbolong sekswal; isang halimbawa nito ay si Lara Croft, na nakita sa telebisyon at pelikula. Si Nell McAndrew, na gumanap bilang Lara mula taong isang libo siyam na raan siyamnapu't walo hanggang taong isang libo siyam na raan siyamnapu't siyam sa telebisyon, ay lumitaw sa magasin na Playboy noong Agosto taong isang libo siyam na raan siyamnapu't siyam, ngunit pinigilan ng batas ang magasin na gamitin ang pangalan na "Lara Croft" sa tabi ng modelo.
Iba pang mga simbolong sekswal na hindi gaanong sumikat ay sina Rayne, ang unang karakter mula sa larong pangvideo na lumitaw sa magasin na Playboy, sa artikulo ng isyu nito para sa Oktubre taong 2004 sa US, "Gaming Grows Up"; at si Nina Williams, na binotong "Hottest" Female Fighting Character in ''Guinness World Records, Gamers Edition 2008.
Mga halimbawa
Ang susunod na listahan - na hindi gaanong partikular - nagbibigay ng ilang mga halimbawa ng mga simbolong sekswal na nagkamit ng kanilang katayuan sa pamamagitan ng pagganap sa pelikula at telebisyon.
Asidong amino
Ang mga asidong amino o amino acid ang mga kompuwestong organiko na mahalaga sa biyolohiya na gawa mula sa mga functional group na amine (-NH2) at carboxylic acid (-COOH) kasama ng isang kadenang gilid na spesipiko sa bawat asidong amino. Ang mga mahahalagang elemento ng asidong amino ang carbon, hidroheno, oksiheno, at nitroheno bagaman ang ilang mga elemento ay matatagpuan sa mga kadenang gilid ng ilang mga asidong amino. Ang mga 500 asidong amino ay alam at mauuri sa maraming mga paraan. Sa istruktura, sila ay mauuri ayon sa mga lokasyon ng mga functional group bilang mga asidong amino na alpha- (α-), beta- (β-), gamma- (γ-) or delta- (δ-). Ang ibang mga kategorya ay nauugnay sa polaridad na kimikal, lebel ng pH at uri ng pangkat na kadenang gilid (aliphatic, asikliko, aromatiko, naglalaman ng hydroxyl o sulfur, etc.) Sa anyo ng mga protina, ang mga asidong amino ay bumubuo pinakamalaking sangkap (pagkatapos ng tubig) ng mga muscle, mga selula at mga tisyu ng tao. Ang mga asidong amino na nag-aangkin ng parehong mga pangkat na amine at asidong carboxylic na nakakabit sa atomong una (alpha-) carbon ay may partikular na kahalagahan sa biyokimika. Ang mga ito ay kilala bilang 2-, alpha-, o α-amino acid (henerikong pormula H2NCHRCOOH in most cases kung saan ang  R ay isang organikong substituent na kilala bilang  "side-chain");. Kadalasan, ang katagang "asidong amino" ay ginagamit upang spesipikong tumukoy sa mga ito. Ito ay kinabibilangan ng mga 23 proteinogenic ("nagtatayo ng protina") asidong amino na naghahalo tungo sa mga kadenang peptide ("polypeptides") upang bumuo ng mga pantayong bloke ng isang malaking bilang ng mga protina. Ang lahat ng ito ay mga L-stereoisomer ("kaliwang panig" na mga isomer) bagaman ang ilang mga D-amino acid ("kanang panig") ay nangyayari sa mga envelope ng bakterya at ilang mga antibiyotiko. Ang 20 sa 23 asidong amino na proteinogenic ay tuwirang kinokodigo ng mga triplet codon sa kodigong henetiko at kilala bilang mga pamantayang asidong amino. Ang ibang tatlo(na hindi pamantayan o hindi kanonikal) ay pyrrolysine (na matatagpuan sa mga organismong metanohenikoat ibang mga eukaryote), selenocysteine (na umiiral sa maraming mga hindi eukaryote gayundin sa karamihan ng mga eukaryote), atN-Formylmethionine. Halimbawa, ang 25 na protinang pantao ay kinabibilangan ng  selenocysteine (Sec) sa kanilang pangunahing istruktura, at ang mga inilalarawan sa istrukturang mga enzyme (selenoenzyme) ay gumagamit ng Sec bilang katalitikong moiety sa kanilang mga aktibong lugar. Ang Pyrrolysine at selenocysteine ay kinokodigo sa pamamagitan ng mga bersiyong codon. Halimbawa, ang selenocysteine ay kinokodigo ng stop codon at elementong SECIS. Ang mga kombinasyong Codon–tRNA na hindi matatagpuan sa kalikasan ay maaari ring gamitin upang palawakin ang kodigong henetiko at lumikha ng mga bagong protina na kilala bilang mga alloprotein na nagsasama ng mga hindi- proteinogenic na mga asidong amino.
Alice Crisostomo
Si Alice Crisostomo ay isang artistang Pilipino. Siya ay sumali bilang kinatawan ng Pilipinas para sa Miss Asia noong 1970 bago gumawa ng pelikula bilang kapareha ni Tony Ferrer noong 1971 sa My Little Angel.
Nagkaroon siya ng dalawang anak kay Tony Ferrer at isa roon ay si Mutya Crisostomo.
Mga wikang Selta
thumb|200px|Ang mga bansa kung saan sinasalita pa rin ang mga wikang Seltiko.
Ang mga wikang Selta ay ang mag-anak ng wika na nasa loob ng mga wikang Indo-Europeo. Mayroong anim na mga wikang Seltiko na sinasalita pa rin sa mundo sa kasalukuyan, na winiwika sa hilaga-kanlurang Europa. Nahahati sila sa dalawang mga pangkat, ang mga wikang Goideliko (o Gaeliko) at ang Britoniko (o Britaniko) na nakikilala sa Ingles bilang Brythonic.
Ang tatlong mga wikang Goideliko na sinasalita pa rin ay ang wikang Irlandes, wikang Gaelikong Eskoses, at ang wikang Manes. Ang Eskoses o Scottish ang pangunahing wika na sinasalita sa mga bahagi ng hilaga-kanlurang Eskosya at ang Irlandes ang pangunahing wikang sinasalita sa Gaeltacht sa Irlanda. Ang Manx ay pangunahing sinasalita lamang ng mga tao na nagbibigay ng pansin sa wikang ito.
Ang tatlong Britonikong mga wika ay ang wikang Gales, wikang Korniko (Cornish), at ang wikang Breton. Sa mga ito, ang Korniko ang naging hindi na umiiral noong ika-18 daantaon subalit nagsimulang wikain ulit ito ng mga tao sa kasalukuyan. Ang Welsh ay sinasalita saan man sa Gales, subalit gumaganap na pangunahing unang wika ng mga tao na nasa kanlurang bahagi ng Wales, doon sa pook na tinatawag ng ilang mga tao bilang Bro Gymraeg. Ang Breton ay pangunahing sinasalita sa kanlurang Bretanya. Ang Breton ay ang tanging wikang Seltiko na hindi pangunahing sinasalita sa Kapuluang Britaniko.
Ang Gaelikong Eskoses ay mayroong ding isang katutubong pamayanan ng mga tagapagsalita sa Canada kung saan dati itong sinasalita nang malawakan, at mayroong mga tagapagsalita ng Gales sa Patagonia, Arhentina.
Israel
Kasaysayan
Sa pagitan ng 2.6 at 0.9 milyong taong nakakalipas, may hindi bababa sa apat na mga episodyo ng pagkalat ng hominine mula sa Aprika tungo sa Levant (modernong Syria, Lebanon, Israel, Palestine at Jordan). Sa kabundukang Carmel sa el-Tabun, at Es Skhul. ang mga labi ng Neanderthal at mga sinaunang tao ay natagpuan kabilang ang isang kalansay ng isang Neanderthal na babae. Ang paghuhukay sa el-Tabun ay nagprodyus ng pinakamahabang rekord na stratigrapiko sa rehiyon na sumasaklaw sa 600,000 o higit pang taon ng mga gawain na pantao mula sa Mababang Paleolitiko hanggang sa kasalukuyang panahon na tinatayang milyong taon ng ebolusyon ng tao.
Ang unang rekord ng pangalang Israel (bilang ysrỉꜣr) ay umiiral sa Merneptah Stele na itinayo para sa Paraon na Ehiptong si Merneptah c. 1209 BCE. Nakita ng mga arkeologo ang "Israel" na ito sa mga sentral na matataas na lupain bilang isang kultura at malamang ay pampolitika na entidad ngunit isa lamang pangkat etniko sa halip na isang organisadong estado. Ang mga ninuno ng mga Israelita ay maaaring kinabibilangan ng mga Semita na tumira sa Canaan at ang mga Taong Dagat. Ayon kay McNutt, "Malamang na ligtas na ipagpalagay na sa isang panahon noong Panahon ng Bakal (sa may 1200 BCE), ang isang populasyon ay nagsimulang kumilala sa kanilang mga sarili bilang Israelita na nagtatangi ng sarili nito mula sa mga Cananeo gaya ng mga marka na pagbabawal ng pagpapakasal sa ibang lahi, isang pagbibigay diin sa kasaysayan at heneolohiya at relihiyon. Noong mga 1920, ang ideya ng pananakop ng mga Israelita sa Canaan ayon sa Aklat ni Josue ay hindi sinusuportahan ng rekord na arkeolohikal. Wala ring ebidensiya na ang mga Israelita ay nagmula sa Ehipto ayon sa Aklat ng Exodo. Ang mga Israelita ayon sa mga arkeologo ay mga katutubong Cananeo. Ayon sa mga eskolar at arkeologo, ang mga ebidensiyang arkeolohikal ay nagpapakita na ang mga Israelita ay hindi mga monoteista (gaya ng isinasaad sa Bibliya) mula pa sa simula ng pagkakatatag nito kundi mga politeista.
Ang politeismo ng mga Sinaunang Israelita ay nag-uugat mula mga politeistikong relihiyon ng Sinaunang Malapit na Silangan at sumasalamin sa mga ilang aklat ng Tanakh gaya ng paggamit ng salitang Hebreo na 'elohim na anyong plural ng Eloah na anyo ng El (diyos) na isang pangkalahatang salita para sa diyos sa mga relihiyong Semitiko. Ang ebidensiyang arkeolohikal ay nagpapakita sa panahong ito ng isang lipunan ng mga tulad ng baranggay na sentro ngunit may mas limitadong mga mapagkukunan at isang maliit na populasyon. Ang pagpepetsa ng mga labi sa mga kasaysayan ng Israel ayon sa Bibliya ay ginawang mahirap sa kawalan ng bibliya ng mga mapepetsang pangyayari at sa hindi maasahan at magkaayon na panloob na kronolohiya. Walang mga labing materyal na natuklasan na maasahang naghihiwalay ng mga lugar ng Israelita mula sa mga hindi Israelita (Cananeo) sa mga pinakaamaagang panahon.
Ang unang Kaharian ng Israel ay itinatag noong mga taong 1000 BCE. Ayon sa Bibliya, ang imperyo ni Solomon ay sumaklaw mula sa Ilog Eufrates hanggang sa lupain ng mga Filisteo hanggang sa hangganang ng Ehipto (1 Hari 4:21-24). Gayunpaman, ito ay hindi sinsuportahan ng mga ebidensiyang arkeolohikal. Ayon sa Bibliya, kasunod ng kamatayan ni Solomon noong ca. 900 BCE, nagkaroon ng alitan sa pagitan ng hilagang bahagi ng Israel na binubuo ng 10 mga lipi ng Israel at ang katimugang na pinamumunuan ng Herusalem. Ito ay humantong sa pagkakahati ng Israel sa dalawang mga kaharian: ang hilagang Kaharian ng Israel (Samaria) at ang timog na Kaharian ng Judah. Ayon sa mga arkeologo, ang aktuwal na Kaharian ng Judah ay hindi katulad ng inilalarawan sa Bibliya bilang isang makapangyarihang kaharian dahil ang kaharian ng Judah ayon sa mga ebidensiyang arkeolohikal ay hindi higit sa isang maliit na tribo. Sa panahong ito, ang mga ebidensiyang arkeolohiyal ay nagpapakita ng mga tensiyon sa pagitan ng pangkat na komportable sa pagsamba kay Yahweh kasama ng mga lokal na diyos gaya nina Asherah at Baal at sa mga sumasamba "lamang" kay Yahweh. Ang pinakamatandang mga aklat ng Tanakh na isinulat noong ika-8 siglo BCE ay nagrereplekta ng alitang ito gaya ng Aklat ni Hosea at Aklat ni Nahum. Ang paksiyong monoteista ay tila nagkamit ng malaking impluwensiya noong ika-8 siglo BCE at noong ika-7 siglo BCE, batay sa pinagkunang Deuteronomistiko, ang pagsambang monoteistiko kay Yahweh ay tila naging opisyal na narereplekta sa pagtatanggal ng larawan ni Asherah mula sa templo sa ilalim ni Hezekias. Ayon sa mga eskolar at historyan, sa panahong ito nang ang pagsambang monoteistiko ay nagmula.
Sa simula ng ika-4 siglo CE, ang Constantinople ay naging kabisera ng Silangang Imperyo Romano at ang Kristiyanismo ay ginawang opisyal na relihiyon. Ang Herusalem ay ibinalik sa Aelia Capitolina at naging isang siyudad na Kristiyano. Ang mga Hudyo ay bawal pa rin na tumira sa Herusalem ngunit pinayagang bumisita. Ang Imperyong Romano ay nahati noong 390 KP at ang rehiyon ng Israel ay naging bahagi ng Silangang Imperyong Romano, o ang Imperyong Bizantino. Sa ilalim ng mga Bisantino, ang Kristiyanismo ay pinanaigan ng Griyegong Simbahang Ortodokso. Noong ika-5 siglo, ang Kanlurang Imperyong Romano ay gumuho na tumungo sa migrasyon ng mga Kristiyano sa Palestina. Ang ilang mga paghihimagsik ng mga Samaritano ay sumiklab sa panahong ito na nagresulta sa populasyon nito na halos maubos. Noong 611, sinakop ng Persiyang Sassanid ang imperyong Bisantino at pagkatapos ng isang matagal na pagsalakay, nabihag ni Chosroes II ang Herusalem noong 614 CE sa tulong ng mga Hudyo. Ang mga Hudyo ay pinayagan ng mga Persa  (Persian) na mamahala sa Herusalem at tumagal hanggang noong 617 KP nang ang mga Persa  (Persian) ay sumuko. Ang emperador Bisantino na si Heraclius ay nangako na ibabalik ang mga karapatan ng Hudyo at nakatanggap ng tulong sa pagtalo sa mga Persiyano. Gayunpaman, kanya itong hindi tinupad pagkatapos ng muling pananakop sa Palestina at nagiisyu ng pagbabawal ng Hudaismo sa imperyong Bisantino.
Noong 634–636 CE, sinakop ng mga Arabe ang Palestina na nagwawakas sa pagbabawal sa mga Hudyo na tumira sa Herusalem. Sa sumunod na ilang mga siglo, ang Islam ay pumalit sa Kristiyanismo bilang nananaig na relihiyon sa rehiyon. Mula 636 hanggang sa pagsisimula ng mga krusada, ang Palestina ay unang pinamahalaan ng nakabase sa Medina na mga kalipang Rashidun at pagkatapos ay ng nakabase sa Damascus na kalipatang Umayyad at pagkatapos ay ng nakabase sa Baghdad, Iraq na mga Kalipang Abbasid. Noong 691, itinayo ng kalipang Umayyad na si Abd al-Malik (685–705) ang Dome of the Rock shrine sa Temple Mount. Ang moskeng Al-Aqsa ay itinayo sa Temple Mount noong 705. Sa pagitan ng ika-7 at ika-11 siglo CE, ang mga eskribang Hudyo na tinatawag na mga Masorete at matatagpuan sa Galilea at Herusalem ay bumuo ng Tekstong Masoretiko na huling teksto ng Tanakh.
Sa panahon ng mga mga Krusada, ang parehong mga Muslim at Hudyo ay minasaker o ibinenta sa pang-aalipin. Noong 1187, natalo ng Ayyubid Sultan na si Saladin ang mga nagkrusada na kinuha ang Herusalem at ang karamihan ng Palestina. Mula 1260 hanggang 1291, ang area na ito ay naging hangganan sa pagitan ng mga mananakop na Mongol at mga Mamluk ng Ehipto. Kalaunan ay natalo ng Sultan Qutuz ng Ehipto ang mga Mongol at ang kanyang kahaliling si Baibars ay nagalis ng huling Kaharian ng nagkrusada noong 1291 na nagwakas sa mga krusada. Ang pagguho ng mga krusada ay sinundan ng papalaking pag-uusig at pagpapatalsik sa mga Hudyo sa Europa. Ito ay nagsimula sa Inglatera noong 1290 at sinundan ng Pransiya noong 1306. Sa Espanya, ang pag-uusig ng mga Hudyo ay nagsimula kabilang ang mga masaker at sapilitang pang-aakay. Ang pagiging kumpleto ng muling pananakop ng mga Kristiyano sa Espanya ay tumungo sa pagpapatalsik ng mga Hudyo sa Espanya noong 1492 at Portugal noong 1497.
Mula ng pagkakalat ng mga Hudyo sa iba't ibang mga bansa, ang mga ito ay naghangad na makabalik sa "Zion" at sa lupain ng Israel bagaman ang halaga ng pagsisikap na ginuguol tungo sa layuning ito ay pinagtatalunan. Ang mga paghahangad na ito ay mahalagang tema sa paniniwalang Hudyo. Ang papel ng ilang mga Kristiyano sa muling pagtatayo ng Israel ay alam at ang mga Kristiyanong ito ay naniniwala na ito ay umaayon at kailangan upang matupad ang mga propesiya ng Bibliya batay sa kanilang mga partikular na interpretasyon ng bibliya. Ito ay itinuturing ng mga kritiko na isang uri ng propesiya na tumutupad sa sarili na isang hula na direkta o hindi direktang nagsasanhi sa sarili nito na magkatotoo. Ang unang mga modernong migrasyon ng Hudyo (Aliyah) sa pinamahalaan ng Ottoman na Palestina ay nagsimula noong 1881 habang tumatakas ang mga Hudyo sa mga pogrom sa Silangang Europa. Ito ay sinundan ng ikalawang migrasyon nang ang mga 40,000 Hudyo ay tumira sa Palestina bagaman ang halos kalahati ng mga ito ay lumisan sa kalaunang panahon. Ang mga una at ikalawang migrante ay pangunahing mga Ortodoksong Hudyo bagaman ang ikalawa ay kinabibilangan ng mga sosyalista na nagtatag ng kilusang kibuttz. Ang Jewish Legion na pangkat na pangunahing binubuo ng mga bolunterong Zionista ay tumulong sa pananakop ng Britanya sa Palestina noong 1917. Ang pagtutol na Arabo sa pamamahala ng Britanya at imigrasyon ng mga Hudyo ay humantong sa mga riot sa Palestina noong 1920 at pagkakabuo ng militia na Hudyong Haganah kung saan ang mga pangkat paramilitar ay kalaunang humiwalay.
Noong 1922, ipinagkaloob ng Liga ng mga Bansa ang Britanya ng isang mandato sa Palestina sa ilalim ng mga terminong katulad ng Deklarasyong Balfour. Ang populasyon sa Palestina sa panahong ito ay pangunahing binubuo ng mga Arabo at Muslim at ang mga Hudyo ay bumubuo ng 11% ng populasyon. Ang ikatlo at ikaapat na migrasyon ay nagdagdag ng karagdagang mga 100,000 Hudyo sa Palestina. Ang pag-akyat ng partidong Nazi sa kapangyarihan at papalaking pag-uusig sa mga Hudyo noong mga 1930 ay humantong sa ikalimang migrasyon ng mga Hudyo. Ito ang sanhi ng paghihimagsik ng mga Arabo noong 1936–1939 na nagtulak sa mga Briton na magpakilala ng mga restriksiyon sa imigrasyon ng mga Hudyo sa Palestina. Sa pagtanggi ng daigdig sa mga refugee na Hudyo noong Holokausto ni Adolf Hitler, ang isang sikretong kilusan na kilala bilang Aliyah Bet ay pinangasiwaan upang dalhin ang mga Hudyo sa Palestina.
Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, natagpuan ng Britanya ang sarili nito sa isang mabangis na alitan sa pamayanang Hudyo dahil ang Haganah ay sinalihan ng Irgun at lehi sa isang armadong pakikibaka laban sa pamamahala ng Britanya. Noong 1947, inanunsiyo ng Britanya ang pag-urong sa Mandato ng Palestina na naghahayag na hindi nito magawang dumating sa isang solusyon na katanggap-tanggap sa parehong mga Arabo at Hudyo. Noong Nobyembre 1947, tinanggap ng Pangkalahatang Kapulungan ng mga Nagkakaisang Bansa ang isang resolusyon na nagrerekomiyenda sa pagtanggap at pagpapatupad ng isang Plano ng Paghahati sa Unyong Ekonomiko. Ang Jewish Agency na kinikilalang kinatawan ng pamayanang Hudyo ay tumanggap sa plano ngunit ito ay itinakwil ng Ligang Arabo at Arab Higher Committee of Palestine. Noong 1 Disyembre 1947, ang Arab Higher Committee ay nagproklama ng tatlong araw na strike at ang mga bandang Arabo ay nagsimulang umatake sa mga Hudyo. Ang mga Hudyo sa simula ay depensibo habang ang digmaang sibil ay sumisiklab ngunit unti unting naging opensibo. Ang ekonomiya ng Arabong Palestina ay gumuho at ang mga 250,000 Arabong Palestino ay lumikas o pinatalsik. Noong 14 Mayo 1948, bago ang pagtatapos ng Mandato ng Britanya, inihayag ni David Ben-Gurion, na pinuno ng Jewish Agency ang "pagkakatag ng isang estadong Hudyo sa Eretz Israel na kikilalanin bilang Estado ng Israel".
Relihiyon
Ang 8% ng mga Hudyong Israeli ay kumikilala sa kanilang sarili na Haredim; ang karagdagang 12% bilang relihiyoso; 13% bilang relihiyosong-tradisyonalista; 25% bilang hindi-relihiyosong tradisyonalista (hindi striktong sumusunod sa batas ng Hudyo o halakha) at 42% bilang sekular (Hiloni). Ang 65% ng mga Hudyong Israeli ay naniniwala sa diyos, at ang 85% ay lumalahok sa seder ng Paskuwa. Ang mga Israeling kumikila sa kanilang mga sarili bilang ateista o agnostiko ay sa pagitan 15% at 37%. Ang mga hilonim o sekular na Israeli ay nasasangkot sa maraming mga hindi kasunduan sa mga relihiyosong Israeli na Haredi. Ang mga alitang ito ay nagmumula sa hindi pagpayag ng Haredim na magsilbi sa Israel Defense Forces, ang pagsuporta ng lobby ng Haredi sa pagbabawal ng karne ng baboy sa Israel at ang mandatoryong pagsasara ng lahat ng mga tindahan sa Shabbat at Anti-Siyonismo ng mga pangkat Haredi. Ang isa sa pangunahing dahilan ng pagtakwil ng mga Haredim sa Zionismo ang pag-aangkin na ang independiyensiyang pang politika ng mga Hudyo ay dapat lamang makamit sa pamamagitan ng interbensiyon ng diyos at sa pagdating ng mesiyas na Hudyo. Ang anumang pagtatangka na pwersahin ang kasaysayan ay nakikita ng mga ito na isang bukas na paghihimagsik laban sa Hudaismo. Ang status quo ng relihiyon na inayunan ni Ben-Gurion sa mga partidong Ortodoksong Hudyo sa panahon ng deklarasyon ng independiyensiya ng Israel noong 1948 ay isang kasunduan sa papel ng Hudaismo na gagampanan sa pamahalaan at sistemang hudikatura ng Israel. Sa ilalim ng kasunduang ito ang:
Gayunpaman, ang ilang mga paglabag sa status quo ay nananaig gaya ng pagbubukas ng ilang mga mall tuwing shabbat. Bagaman ito ay labag sa batas, ang pamahalaan ay nagbubulagbalagan dito. Ang maraming mga bahagi ng status quo ay hinamon ng mga sekular na Israeli gaya ng kontrol ng Hepeng Rabbi sa mga kasal na Hudyo, diborsiyong Hudyo, mga pag-akay at ang tanong kung sino ang Hudyo para sa mga layunin ng imigrasyon. Bagaman ang estado ng Israel ay pumapayag sa kalayaan ng relihiyon para sa lahat ng mga mamamayan nito, ito ay hindi pumapayag sa sibil na kasal. Ang estado ay nagbabawal at hindi nag-aaproba sa anumang mga kasal na sibil o mga diborsiyong hindi relihiyoso na ginagawa sa loob ng Israel. Dahil dito, ang ilang mga Israeli ay nagpapakasal sa labas ng Israel. Sa ngayon, ang mga sekular na Israeling-Hudyo ay nag-aangkin na hindi sila relihiyoso at hindi nagmamasid ng mga batas ng Hudyo at ang Israel bilang isang demokratikong modernong bansa ay hindi dapat magpwersa sa mga pagmamasid ng mga batas na Hudyo sa lahat ng mga mamamayan nito laban sa kanilang kalooban.
Mga teritoryong sinakop ng Israel
Noong 1967, bilang resulta ng Digmaang Anim na Araw, nakamit ng Israel ang kontrol ng West Bank (Judea at Samaria), Silangang Herusalem, Gaza Strip at Golan Heights. Nakuha rin ng Israel ang kontrol ng Peninsulang Sinai ngunit ibinalik ito sa Ehipto bilang bahagi ng Kasunduang Kapayaan na Israel-Ehipto. Kasunod ng pagkakabihag ng Israel ng mga teritoryong ito, ang mga tirahan na binubuo ng mga mamamayang Israeli ay itinatag sa loob ng bawat nito. Nilapat ng Irael ang batas na sibilyan sa Golan Heights at Silangang Herusalem na nagsasama ng mga ito sa teritoryo nitong soberanya at nagkakaloob sa mga nakatira dito ng katayuang permanenteng residente at ang pagpili na mag apply ng pagkamamayan. Salungat dito, ang West Bank ay nanatili sa ilalim ng operasyong militar at ang mga Palestino sa sakop na ito ay hindi maaaring maging mamamayan ng Israel. Ang Gaza Strip ay independiyente sa Israel na walang militar ng Israel o presensiya ng sibilyan ngunit ang Israel ay nagpapanatili ng kontrol sa himpapawid at mga katubigan nito. Ang Gaza Strip at ang West Bank ay nakikita ng mga Palestino at karamihan ng pamayanang internasyonal bilang ang lugar ng hinaharap na estado ng Palestina. Idineklara ng UN Security Council ang aneksasyon ng Israel ng Golan Heights at Silangang Herusalem bilang "walang bisa" at patuloy na nakikita ang mga ito na sinasakop. Ang International Court of Justice na pangunahing organong hudisyal ng United Nations ay nagsaad sa opinyon nitong pagpapayo noong 2004 tungkol sa legalidad ng pagtatayo ng harang na Israeli sa West Bank na ang mga lupaing nabihag ng Israel sa Digmaang Anim na Araw ay teritoryong sinakop. Ang katayuan ng Silangang Herusalem sa anumang kasunduang kapayapaan ay minsang naging mahirap na harang sa mga negosiasyon sa pagitan ng mga pamahalaan at kinatawan ng Israel at Palestina dahil nakikita ng Israel ang Silangang Herusalem bilang soberanyang teritoryo nito at bilang bahagi ng kabisera nito. Ang karamihan ng mga negosiasyon ukol sa mga teritoryo ay batay sa United Nations Security Council Resolution 242 na nagbibigay diin sa inadmisibilidad ng pagkakamit ng teritoryo sa pamamagitan ng digmaan at tumatawag sa Israel na umurong mula sa mga sinakop na teritoryong ito kapalit ng pagbabalik ng pagiging normal ng mga ugnayan sa estadong Arabo na prinsipyong kilala bilang "Lupain para sa kapayapaan".
Mga ugnayang pandayuhan
Ang Israel ay nagpapanatili ng mga ugnayang diplomatiko sa mga 157 bansa at may mga 100 misyong diplomatiko sa buong mundo. Ang tanging tatlong mga kasapi ng Liga ng Arabo na may normal na ugnayan sa Israel ang Ehipto, Jordan at Mauritania. Gayunpaman, ang Israel ay nakikita pa ring isang kaaway na bansa ng mga Ehipsiyo sa kabila ng kasunduang kapayapaan sa Israel. Sa ilalim ng batas na Israeli, ang Lebanon, Syria, Saudi Arabia, Iraq, at Yemen ay mga kaaway na bansa at ang mga mamamayang Israeli ay hindi pinapahintulutang bumisita sa mga bansang ito nang walang pahintulot ng Kalihim na Panloob ng Israel. Ang Unyong Sobyet at Estados Unidos ang unang dalawang mga bansa na kumilala sa Estado ng Israel. Ang Israel ay itinuturing ng Estados Unidos na pangunahing ka-alyado sa Gitnang Silangan batay sa mga karaniwang pagpapahalagang demokratiko, mga apinidad na relihiyoso at mga interes na pang-seguridad. Ang Estados Unidos ay nagkaloob ng $68 bilyon sa tulong militar at $32 bilyon sa mga grant sa Israel mula 1967 sa ilalim ng Aktong Pagtulong sa Dayuhan na higit sa anumang mga bansa hanggang noong 2003. Ang Estados Unidos at Israel ay may magkaibang mga pananaw sa ilang mga isyu gaya ng Golan Heights, Herusalem, at mga pagtira.
Blur: The Best Of
Ang Blur: The Best Of ay isang greatest hits compilation album ng English Britpop band Blur, na unang inilabas noong huling bahagi ng 2000 at ang pangwakas na album ng Blur ng Food Records. Ito ay pinakawalan sa CD, cassette tape, MiniDisc, double 12" vinyl record, DVD at VHS. Ang CD album ay may kasamang 17 sa Blur na 23 na walang kapareha mula 1990 hanggang 2000, kasama ang di-solong,"This Is a Low". Isang espesyal na edisyon ng bersyon ng CD ay nagsasama ng isang live na CD. Ang bersyon ng DVD / VHS ay naglalaman ng mga video ng unang 22 na pag-iisang ni Blur. Ang album, na nagkaroon ng walang hanggang benta, pindutin ang numero 3 sa katutubong UK ng banda noong taglagas ng 2000, habang ang pag-asa sa US tsart sa numero 186.
Disc two
Nai-record nang live sa Wembley Arena, 11 Disyembre 1999.
VHS/DVD
Parehong ang mga CD at DVD ay pinakawalan nang magkasama bilang isang kahon na itinakda sa Estados Unidos noong Nobyembre 2007, ngunit ang paglabas na ito ay mula nang tinanggal mula sa pamamahagi.
Mutya Crisostomo
Si Mutya Crisostomo ay isang artista mula sa Pilipinas. Siya ay anak nina Tony Ferrer at Alice Crisostomo. Nakagawa ng ilang pelikula sa bakuran ng Viva Film at isa dito ang Wolly Bolly. Nanalo rin siya sa Mutya ng Pilipinas.
Kaurian:Mga artista mula sa Pilipinas
U Nu
Si Nu (25 Mayo 1907 - 14 Pebrero 1995), kilala bilang parangal bilang U Nu o Thakin Nu, ay isang nangungunang Burmese estadista, politiko, nasyonalista, at pampulitika figure ng ika-20 siglo. Siya ang unang Punong Ministro ng Burma sa ilalim ng mga probisyon ng 1947 Konstitusyon ng Union of Burma, mula 4 Enero 1948 hanggang 12 Hunyo 1956, mula 28 Pebrero 1957 hanggang 28 Oktubre 1958, at sa wakas mula 4 Abril 1960 hanggang 2 Marso 1962.
Talambuhay
Si Nu ay ipinanganak sa U San Tun at Daw Saw Khin ng Wakema, Myaungmya District, British Burma. Siya ay dumalo sa Myoma High School sa Yangon, at nakatanggap ng B.A. mula sa Rangoon University noong 1929. Noong 1935 siya ay kasal kay Mya Yi habang nag-aaral para sa isang Bachelor of Laws.
Mga Kaanib sa Iglesia ng Dios na Pandaigdig
Ang Mga Kaanib sa Iglesia ng Dios na Pandaigdig na mas kilala sa katawagang Ingles na Members Church of God International ay ang pangalan ng organisasyong panrelihiyon sa bansang Pilipinas na unang nirehistro ni Eliseo Soriano noong 1977. Ito ay mas kilala sa tawag na Ang Dating Daan, ang kanilang pangunahing programa sa radyo at telebisyon.
Kasaysayan
Si Eliseo Soriano na ipinanganak noong Abril 4, 1947 ay lumaki at namulat na kaanib sa pangkating pananampalataya na tinatawag na "Iglesia ng Diyos kay Cristo Hesus Haligi at Suhay ng Katotohanan" na pinangungunahan noon ni Nicolas Perez (ang dating nangangasiwa sa samahan). Noong taong 1969, si Soriano ay naging ministro ng samahan, at bilang isang tagapangaral, isa siya sa mga maaaring maging kahalili ni Perez bilang tagapangasiwa. Pagkamatay ni Nicolas Perez noong taong 1975, isang babaeng tagapangaral ang pumalit sa tungkuling iniwan ni Perez, siya ay si Levita Gugulan. Ang kaganapang iyon ay tinutulan ni Soriano na nagbunga ng kaniyang pagtalikod sa samahan kasama ang 16 na mga kaanib noong Pebrero 21, 1976. Si Soriano at ang kaniyang mga kasamang tumiwalag ay nagtatag ng panibagong pangkatin ng pananampalataya na tinatawag na "Mga Kaanib Iglesia ng Dios kay Kristo Hesus Haligi at Saligan ng Katotohanan sa Bansang Pilipinas".
Noong Abril 20, 1980, ang samahan ay naipatala sa pamahalaan ng Pilipinas at si Soriano ang siyang naging tagapangasiwang pangkalahatan. Ang pangkat na ito ay unang namahayag ng pananampalataya sa mga bayan ng Pampanga at kinalaunan ay sa mga karatig lalawigan ng Bulacan, Rizal, Nueva Ecija, Bataan at Kalakhang Maynila. Sa mga huling buwan ng taong 1980, ang samahan ay naglunsad ng palatuntunan sa radyo na tinatawag na Ang Dating Daan (ADD). Sa pamamagitan ng DWWA 1206kHz, isang lokal na himpilan ng radyo, ay nagawang mapakinggan ang ADD sa iba't-ibang bahagi ng kapuluan ng Pilipinas. Ang nasabing palatuntunan ay naging kilala sa Pilipinas dahil sa may bahagi ito na tuwirang sumasagot sa mga katanungan ng mga tagapakinig. Taong 1983 nang pinasimulan itong isahimpapawid sa pambansang telebisyon sa pamamagitan ng Intercontinental Broadcasting Channel 13. Ang dating panradyong palatuntunan ng ADD ay ipinagpatuloy sa mga himpilan ng RJTV 29, PTV 4, SBN 21, at ngayon ay UNTV.
Taong 2005, ang samahan ay nagpalit ng pangalan na kilala na ngayon sa tawag na "Members Church of God International". Nagpasimulang mamahayag ng mga aral panrelihiyon noong Enero 7, 2006. Ito ay isinagawa sa Los Angeles, California sa Estados Unidos. Ang pangangaral ay sumunod sa mga kontinente ng Oceania noong 2008 na nagbunga ng pagkakatatag ng kongregasyon sa bansang Papua New Guinea. Sa taong ding iyon, dahil sa sunud-sunod na pangangaral ay naitatag rin ang mga kongregasyon sa Ghana, Kanlurang Africa. Sa mga unang buwan ng 2009, nagawang maipakilala ang samahan sa Timog America.
Samahan at Administrasyon
Ang sentrong pamamahala ng MCGI ay kinabibilangan ng Pangkalahatang Tagapaglingkod, Pangalawang Pangkalahatang Tagapaglingkod, Katulong na Sanggunian sa Pamamahala at mga Manggagawa. Sa mga lokal naman ay ang mga Manggagawa na nangangalaga sa kapakanang pang-espirituwal, gaya ng Pasalamat, Pulong Panalangin, Pagsamba, Doktrina, at pag-aaral ng Bibliya. Ang Pangkalahatang Tagapaglingkod (na tinatawag noon na Tagapangasiwang Pangkalahatan) ang siyang sumusubaybay sa lahat ng gawain ng samahan at nagpapatupad ng mga alituntunin at mga proyekto. Sa kasalukuyan, si Daniel Razon, ang pamangkin ni Soriano ang siyang pangalawang namumuno sa MCGI. Ang Katulong na Sanggunian sa Pamamahala ang siyang nakatalaga sa pagsusubaybay sa mga Dibisyon ng samahan (Ang Dibisyon ay kahalintulad ng isang rehiyon sa Pilipinas). Ang Tagapaglingkod Pampook naman ang siyang tagasubaysay sa mga Distrito Eklesiastiko (Ang Distrito ay kahalintulad ng isang lalawigan sa Pilipinas). Ang mga Manggagawa ang nasa hanay ng mga tagapanguna sa lahat ng aktibidad at gawain na isinasagawa sa mga lokal sa ilalim ng pangangasiwa ng Pangkalahatang Tagapaglingkod at ng mga nakatalagang Katulong sa Pamamahala.
Ang sentrong tanggapan ng MCGI ay nasa Apalit, Pampanga, Pilipinas.
Kritisismo
Simula pa noong taong 1980, mayroon nang alitan at hindi pagkakaunawaan sa pagitan ng pangkating panrelihiyon na Iglesia ni Cristo (INC) at ang samahang Members Church of God International (MCGI). Ito ay nangyari nang pinasimulan ni Eliseo Soriano ang kaniyang palatuntunan sa radyo na Ang Dating Daan (ADD). Sa kaniyang programa o palatuntunan, tinatalakay niya ang mga usapin sa bibliya at ayon sa kaniya ay "pagsisiwalat" sa paniniwala ng mga ibang relihiyon, kasama na ang INC, na sa kaniya ay mali. Pagkatapos ng dalawampu't-isang taon, inilunsad ng INC ang kaniyang sariling palatuntunan pantelebisyon noong taong 2001 sa ilalim ng programang Ang Tamang Daan bilang pagsagot sa mga katotohanang ibinubunyag ng Ang Dating Daan sa unang pagkakataon. Ang palatuntunan ng INC ay kinapapalooban ng mga putol-putol na video footages at recordings ng mga nagsasalita (hosts) sa ADD habang isinasagawa ang pagtalakay sa programa ng Ang Tamang Daan.
Zoroaster
Si Zaratustra (Persia: زرتشت, Zartosht), karaniwang kilala sa tawag na Zoroaster alinsunod sa bersyong Griyego ng kanyang pangalan, Ζωροάστρης (Zoroástris), ay isang propetang Iranian at tagapagtatag ng Zoroastrismo, kung saan naging pambansang relihiyon ng Imperyong Persa mula sa panahon ng Achaemenidae hanggang sa pagtatapos ng panahong Sassanid.
Pangasiwaan ng Segurong Sosyal
Ang Pangasiwaan ng Segurong Sosyal o Pangasiwaan ng Segurong Panlipunan, o Pangasiwaan ng Panlipunang Seguridad ng Estados Unidos, kilala sa Ingles bilang Social Security Administration (SSA), ay isang nagsasariling ahensiya ng pamahalaang pederal ng Estados Unidos na nangangasiwa ng Segurong Sosyal, isang programa para sa segurong panlipunang binubuo ng mga benepisyo sa pagreretiro, disabilidad, at pangnakaligtas. Upang makatanggap ng ganitong mga benepisyo, karamihan sa mga manggagawang Amerikano ang nagbabayad ng mga buwis na pang-Segurong Sosyal sa kanilang mga kita; nakabatay ang panghinaharap na mga benepisyo sa mga kontribusyon ng mga empleyado.
Nasa Woodlawn, Maryland, ang punong-tanggapan ng SSA, na nasa kanluran lamang ng Baltimore, na nasa nakikilala bilang Central Office o "Punong Tanggapan" (literal na "tanggapang sentral"). Binubuo ang ahensiya ng 10 opisinang pangrehiyon, 8 mga sentrong pamproseso, tinatayang mga 1,300 na mga opisinang sanga at nakakalat sa iba't ibang mga pook, at 37 mga Sentrong Teleserbisyo. Magmula 2007, nasa bandang 62,000 mga tao ang naghahanapbuhay para sa SSA. Sa kasalukuyan, ang segurong sosyal ang pinakamalaking programa na pangkabutihang panlipunan sa Estados Unidos, na binubuo ng 37% ng gugulin ng pamahalaan at 7% ng GDP.
Giotto di Bondone
thumb|right|Isang rebulto ni Giotto.
Si Giotto di Bondone (sirka 1267 – Enero 8, 1337), karaniwang kilala bilang Giotto, ay isang Italyanong pintor at arkitektong mula sa Plorensiya. Pangkalahatan siyang iniisip bilang pinakauna sa hanay ng dakilang mga artista ng sining sa Italyanong Muling Pagsilang.
Isinulat ni Giovanni Villani, na namuhay din sa kapanahunan ni Giotto, na si Giotto ang hari ng mga pintor, na gumuhit sa lahat ng kanyang mga larawan ng nilalang bilang tila may buhay. Sinabi ni Villani na, dahil napakarunong ni Giotto, sinuwelduhan si Giotto ng lungsod ng Plorensiya.
Noong ika-16 daang taon, sinabi ng manunulat ng talambuhay na si Giorgio Vasari na binago ni Giotto ang larangan ng pagpipinta magmula sa estilong Bisantino ng iba pang mga artista ng sining na kanyang panahon, at nagbigay ng buhay sa dakilang sining ng pagpipinta, katulad ng naisagawa ng mga sumunod na mga tagapagpinta ng Renasimyentong kinabibilangan ni Leonardo da Vinci. Dahil ito sa pagguhit ni Giotto ng mga wangis ng tao at iba pang mga nilalang mula sa tunay na mga halimbawang may buhay, sa halip na gayahin ang estilo mula sa lumang kilalang mga larawan, na siyang paraan ng mga artista ng sining na Bisantino na katulad ng mga ginagawa nina Cimabue at Duccio.
Pinakadakila sa mga gawa ni Giotto ang palamuti ng Kapilyang Scrovegni sa Padua, na natapos noong bandang 1305. Paminsan-minsang tinatawag ang gusali bilang ang "Kapilyang Arena" dahil nasa ibabaw ito ng pook ng Sinaunang Romanong arena. Nagpapakita ang sunud-sunod na mga preskong ito ng buhay ng Mahal na Birheng Maria at ng buhay ni Hesukristo. Itinuturing ito bilang isa sa pinakadakilang mga obra maestra ng Maagang Renasimiyento.
Bagaman nagsulat si Vasari ng tungkol sa buhay ni Giotto, hindi nalalaman kung ilang mga kuwento ang tumpak, dahil nagsulat si Vasari noong mahigit sa 200 taon na ang nakalilipas pagkaraan ng kamatayan ni Giotto. Dalawang bagay lamang ang nalalamang may katiyakan. Nalalamang napili si Giotto ng konseho ng bayan ng Plorensiya noong 1334 upang magdisenyo ng tore ng kampanang katabi ng Katedral ng Plorensiyang itinatayo noong kapanahunan iyon. Nalalaman din ng may katiyakan na si Giotto ang nagpinta ng "Kapilyang Arena". Ngunit walang nakatitiyak kung saan siya ipinanganak, kung sino ang kanyang naging guro, kung ano ang kanyang wangis, kung siya talaga ang nagpinta ng bantog na mga presko sa Assisi, o kung saan siya inilibing nang mamatay.