cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Takelot II
Si Hedjkheperre Setepenre Takelot II Si-Ese ang paraon ng Ikadalawampu't tatlong Dinastiya ng Ehipto sa Gitna at Itaas na Ehipto. Siya ay tinuko bilang ang Dakilang Saserdote ni Amun na si Takelot F na anak ng Dakilang Saserdote ni Amun na si Nimlot C sa Thebes at kaya ay anak ni Nimlot C at apo ni paraon Osorkon II ayon sa pinakahuling pagsasaliksik na akademiko. Batay sa dalawang mga petsang lunar na kabilang kay Takelot II, ang paraong ito ng Itaas na Ehipto ay pinaniniwalaan ngayong umakyat sa trono ng isang nahating Ehipto noong 845 BCE o 834 BCE. Most Egyptologists today including Aidan Dodson, Sina Gerard Broekman, Jürgen von Beckerath, M.A. Leahy at Karl Jansen-Winkeln ay tumatanggap sa hipotesis ni David Aston na si Shoshenq III ang aktuwal na kahalili sa trono ni Osorkon II sa Tanis sa halip na si Takelot II. Si Takelot sa halip ay namuno sa isang hiwalay na kaharian na yumakap sa Gitna at Itaas na Ehipto na natatangi mula sa Tanite na Ikadalawampu't dalawang Dinastiya ng Ehipto na kumontrol lamang sa Mababang Ehipto. Si Takelot F at ang kanyang anak at kahalili ng Dakilang Saserdote ni Amun Nimlot C ay nagsilbisa isang panahon sa ilalim ni Osorkon II bilang Dakilang Saserdote ni Amun bago iproklama ang kanyang sarili bilang Takelot II sa huling tatlong taon ng paghahari ni Osorkon II. Ang sitwasyong ito ay pinatunayan ng mga eksenang relief sa mga pader ng Templong J sa Karnak na inalay kay Takelot F sa kanyang posisyon bilang Dakilang Saserdote kay Osorkon II na inilalarawan bilang tagadiwan at hari. Ang lahat ng mga dokumentong nagbabanggit kay Takelot II Si-Ese at kanyang anak na si Osorkon B ay nagmula sa Gitna o Itaas na Ehpto(wala sa Mababang Ehipto) at isang libingang maharlika sa Tanis na nagngalan sa isang haring Hedjkheperre Setepenre Takelot kasama ng isang stela ng Taong 9 mula sa Bubastis ay kinikilala ngayon bilang eksklusibong nabibilang kay Takelot I. Bagaman ang parehong sina Takelot I at Takelot II ay gumamit ng parehong prenomen, si Takelot II ay nagdagdag ng epithet na Si-Ese ("Anak na lalake ni Isis") sa kanyang titularyong maharlika na pareho upang iugnay ang kanyang sarili sa Thebes at upang itangi ang kanyang pangalan mula kay Takelot I.
The Brothers Chaps
Si Matthew "Matt" Alan Chapman (ipinanganak noong Nobyembre 1, 1976) at Michael "Mike" Raymond Chapman (ipinanganak Setyembre 20, 1973), na kilala nang sama-sama bilang The Brothers Chaps, ay mga Amerikanong manunulat, boses na aktor, direktor, mga tagagawa at kompositor. Mas kilala sila bilang mga tagalikha ng animated series na Homestar Runner.
Maagang buhay
Sila ay orihinal na mula sa Indiana, ngunit nakatira ngayon sa Atlanta, Georgia. Lumalaki noong 1980s, ang Brothers Chaps ay lumilikha ng mga comic na libro, paggawa ng pelikula sa Super 8 na pelikula at kalaunan ay nakikipag-away sa isang video camera.
Karera
Si Matt ang pangunahing artista sa boses para sa Homestar Runner. Para sa isang panahon, nagtatrabaho siya bilang isang manunulat at direktor para sa serye sa telebisyon ng mga bata na si Yo Gabba Gabba!; nagtrabaho din siya para sa Disney Channel animated series na Gravity Falls at The Hub live-action series na The Aquabats! Super Show!, kung saan siya ay nag-ambag din paminsan-minsang gawaing boses at pagsuporta sa mga papel na ginagampanan. Karamihan sa mga kapansin-pansin sa The Aquabats! Super Show!, nilalaro niya ang pangunahing antagonist ng panahon ng isang yugto na "CobraMan!", na naglalaro ng isang malambot na karnabal na karnebang nagngangalang Carl, na ang tinig at hitsura ay naipakita nang direkta pagkatapos ng Strong Bad. Sinulat ni Matt ang mga episode ng Wander Over Yonder na "The Bounty" at "The Timebomb" sa pakikipagtulungan sa mga kawani ng pagsusulat ng palabas. Lumitaw din si Matt sa ikalawang yugto ng Camp Camp, isang animated na serye ni Rooster Teeth, bilang tinig ng tatay ni Neil na si Carl.
Si Mike ay responsable para sa kalahati ng Adobe Flash animation, pati na rin ang mga teknikal na aspeto ng Homestar Runner site. Nagbibigay din siya ng hindi sinasadya mahirap imitasyon ng gawaing tinig ng kanyang kapatid para sa Pinapatakbo ng serye ng cartoon ng cheat sa website. Bilang karagdagan, siya ay nagsilbi bilang isang manunulat para sa Yo Gabba Gabba!, at - tulad ng kanyang kapatid na si Matt - ay nakipagtulungan sa kawani ng Wander Over Yonder, na na-kredito para sa pagsulat ng episode na "The Liar".
Ang mga kapatid ay nagkaroon ng isang pangkalahatang deal sa pag-unlad sa Disney Television Animation, at nakabuo ng isang serye ng mga maikling animasyon para sa Disney XD na pinamagatang Two More Eggs na tumakbo mula 2015 hanggang 2017. Nagdirekta sila ng maraming mga video sa musika, kasama ang "Heimdalsgate Like a Promethean Curse" by Of Montreal, "Experimental Film" (na nagtatampok ng mga character na Homestar Runner, pinaka-kapansin-pansin na Strong Sad) at "Figure Eight" by They Might Be Giants, "Brand of Skin" by Folk Implosion, at "LA Lindsay" by Y-O-U, ang banda na nakipagtulungan din sa mga kapatid sa Strong Bad Sings.
Lalawigan ng Oristano
Ang lalawigan ng Oristano (provincia di Oristano, provìntzia de Aristanis) ay isang lalawigan sa nagsasariling pulong rehiyon ng Cerdeña sa Italya. Ang kabesera nito ay ang lungsod ng Oristano. Ito ay may lawak na 3040 km2, isang kabuuang populasyon na 160,746 (2016), at isang density ng populasyon na 53.7 katao bawat kilometro kuwadrado. Mayroong 87 munisipalidad (komuna) sa lalawigan.
Napapaligiran ito sa hilaga ng Lalawigan ng Sassari, sa silangan ng Lalawigan ng Nuoro, sa timog ng Lalawigan ng Timog Sardinia, at ito ay dinadalampasigan ng Dagat ng Cerdeña hanggang sa kanluran.
Mga komuna
Ang lalawigan ay may kabuuang 87 mga komunidad, ang pinakamalaki sa mga ito ay:
Pag-arok sa lalim ng lalamunan
thumb|Isang babaeng nagsasagawa ng [[pagsubo sa ari ng lalaki na inaarok ang lalim ng sarili niyang lalamunan.]] thumb|Ibang posisyong pampagtatalik na nagsasagawa ng pag-arok sa lalim ng lalamunan ng katalik. Tinatawag ang posisyon bilang posisyong "over-the-edge" o "lampas sa hangganan".
Ang Pag-arok sa lalim ng lalamunan o pag-abot sa lalamunang malalim (Ingles: Deep-throating, deep throat) ay isang gawaing seksuwal kung saan ang isang katalik, maaaring babae o lalaki, ng isang lalaki ay isinusubo o halos nilulunon ang buong nakatayong titi na napakalalim o napaka nasa loob ng bibig ng katalik, na lampas sa epiglotis at papasok sa lalamunan. Ang gawaing ito ay isang uri ng pagsubo sa ari ng lalaki o fellatio, na isang uri ng pagtatalik na pambibig. Mayroong isang pantasyang pinagbatayan ang gawaing ito, nagsasaad ang pantasya na may isang buwitreng nagbuka sa bibig ng isang bata at pinuwersang ipasok nito ang kanyang buntot. Tumutugon ang pantasyang ito sa ideya ng fellatio, isang gawaing seksuwal kung saan ang aring pangkasarian ay ipinapasok sa bibig ng ibang tao. Para sa pagpapalamon ng ari hanggang lalamunan, ang titi ay dapat na may sapat na haba upang maabot nito ang likuran ng lalamunan ng katalik. Ang tao na ang titi ay nakapasok ay pangkaraniwang tinatawag na "katalik na tumatanggap", at ang taong nagsasagawa ng pag-arok sa lalim ng lalamunan ay tinutukoy bilang ang "katalik na nagbibigay".
Napakahirap para sa karamihan ng mga tao upang maisagawa ang pag-arok sa lalamunan, dahil sa likas na pag-ikas sa bara (pagluluwa ng pasak, gag reflex o pharyngeal reflex sa Ingles) na nauudyok kapag nahipo o nasagi ang malambot na ngala-ngala. Mayroong iba't ibang kaselanan o antas ng pandama ang iba't ibang mga tao sa repleksiyang ito, subalit may ilang mga tao na natututong pigilan ang repleksiyang ito.
Ang gawain ay humahantong sa isang buo at naiibang estimulasyon ng bibig kung ihahambing sa regular na pagsubo ng titi, habang ang dila ng mapagbigay na katalik ay hindi gumagalaw habang umaarok sa lalim ng lalamunan at hindi nila nagagawa ang pagsupsop; ang glans penis (ang burat, turat, o ulo ng titi) ay nakakaranas ng masidhing estimulasyon dahil sa kahigpitan ng lalamunan ng nagbibigay na katalik.Ito karaniwan sa mga Bakla o homoseksuwal na nasanay nang lumunok ng punlay ng lalake o naging bisyo na gawain ang sapilitang paninipsip sa ari ng lalake upang mapadali ang paglabas ng semilya.Ang ganitong gawain ay isang uri ng panghahalay o rape dahil Sa sapilitang paninipsip kung kayat may kaakibat na masamang naidudulot sa hinahalay na lalake gaya ng labis na panghihina ng katawan at pagkahawa sa kabaklaan!
Katoliko Romanong Arkidiyosesis ng Camerino-San Severino Marche
Ang Italyanong Arkidiyosesis ng Camerino-San Severino Marche (Archidioecesis Camerinensis-Sancti Severini in Piceno) ay isang Katoliko Romano eklesyastikong teritoryo, na may luklukan sa Camerino, isang lungsod sa Lalawigan ng Macerata, sa gitnang rehiyon ng Marche ng Italya, sa Apennines. Ito ay isang supragano ng Arkidiyosesis ng Fermo.
Noong 1986 ang Arkidiyosesis ng Camerino, isang arkidiyosesis mula pa noong 1787, ay pinag-isa sa Diyosesis ng San Severino.
Kasaysayan
Sa panahon ng pag-uusig kay Decius noong 249, ang paring si Porphyrius, maestro ng kabataan na martir na si Venantio, at ang obispong si Leontius ay humantong pagkamartir sa Camerino. Si Gerontius ay lilitaw sa Konsilyo ng Roma noong 464/465.
Jose Encarnacion Jr.
Isinilang si Jose Jr. sa Maynila noong 17 Nobyembre 1928. Nakapagtapos ng Master of Arts in Philosophy sa Unibersidad ng Pilipinas, masters degree at doctorate degree in Economics noong taong 1954 at 1960.
Langlang (paglilinaw)
Ang langlang ay tumutukoy sa mga sumusunod:
Dioscoro Umali
Mas kilala sa tawag na "Diosing", isinilang si Dioscoro Umali noong Nobyembre 17, 1917 sa Biñan, Laguna kina Cesorio Umali at Edilberta Gana-Lopez.
Nakapagtapos siya ng Bacholor of Science in Agronomy mula sa Unibersidad ng Pilipinas, Kolehiyo ng Agrikultura noong 1939 at doctorate degrees - Ph.D. in Genetics and Plant Breeding mula sa Unibersidad ng Cornell sa Estados Unidos noong 1949, Ph.D. in Agricultural Education mula sa Unibersidad ng Xavier noong 1967, Ph.D. in Humanities mula sa Central Luzon State University noong 1979 at Doctor of Science, Honoris Causa mula sa Pamantasang Ateneo de Manila noong 1992.
Ang kanyang pananaliksik para sa mas maiinam na tubo ng palay at iba pang pagkaing buto (grains), legumes, prutas at ornamental na halaman ang nagbigay daan upang umunlad ang pananim sa matataas na lugar (upland agriculture) at mapanatili ang konserbasyon ng paligid at mapagaan ang kahirapan sa kanayunan.
Dahil kay Diosing, ang Kolehiyo ng Agrikultura ng Unibersidad ng Pilipinas sa Los Baños, Laguna ay kinilalang premyadong institusyon ng mataas na pag-aaral sa buong Asya sa ilalim ng kanyang pamamahala. Ang kanyang kamalayan sa suliranin ng pamumuhay ng maliliit na magsasaka at mangingisda ang nagbunsod na baguhin niya ang sistema ng pag-aaral sa buong kolehiyo at iba pang institusyon. Ito ay upang malutas ang kahirapan at kawalan ng trabaho ng maraming Pilipino.
Kaurian:Mga imbentor at siyentipiko ng Pilipinas
Joas ng Juda
Sa Ebanghelyo ni Mateo Kapitulo 1, sa heneaolohiya ni Hesus upang patunayang si Hesus ang mesiyas mula sa angkan ni David, si Jehoash kasama nina Ahaziah, Amaziah at Jehoiakim ay inalis bilang mga ninuno ni Hesus at sinabing ang ama ni Jeconias ay si Josias.
Asciano
Ang Asciano (: [aʃˈʃaːno]) ay isang komuna (munisipalidad) bayan sa burol sa Lalawigan ng Siena sa rehiyon ng Toscana ng Italya. Matatagpuan ito sa gitna ng Crete Senesi sa pagitan ng ilog Ombrone at ng agos ng Copra, mga 30 km timog-silangan ng bayan ng Siena sa pamamagitan ng tren.
Mga kapitbahay na komuna
Buonconvento, Castelnuovo Berardenga, Monteroni d'Arbia, Rapolano Terme, San Giovanni d'Asso, Siena, Sinalunga, at Trequanda.
Mga frazione
Ang munisipyo ay nabuo sa pamamagitan ng luklukang munisipal ng Asciano at ang mga bayan at nayon (mga frazione) ng Arbia, Castelnuovo Scalo, Chiusure, Torre a Castello. Kabilang sa iba pang mga kilalang nayon ang Calceno, Campana, Camparboli, Casabianca, Casanova Pansarine, Castelnuovo Grilli, Collanza, Grania, Leonina, Medane, Monselvoli, Montalceto, Montauto, Montebaroni, Montecalvoli, Montecerconi, Montecontieri, Monte Sante Mariemori, Monte Oliveto Maggiore, Monte Sante Mariemori Mucigliani, Pievina, Poggio Pinci, San Martino sa Grania, San Vito, at Vescona.
Langlang (sahog)
Ang langlang, rekado o palabok ay tawag sa mga sahog sa isang lutuin o pagkain.
Mga talasanggunian
Kaurian:Pagkain
Vinta
Iba pang gamit
Tinatawag ding Vinta ang isang sayaw ng mga Moro. Gamit nito, inaalala ang paglalakbay ng mga sinaunang Pilipino papunta sa kapuluan. Sinasayaw ito gamit ng maraming poste kung saan ang mga mananayaw ay bumabalanse sa mga ito na tila ginagaya ang paggalaw ng bangkang vinta.
Komonwelt ng Pilipinas
Ang Komonwelt ng Pilipinas  (Ingles: Commonwealth of the Philippines; Kastila: Commonwealth de Filipinas) ay ang tawag pampulitika sa Pilipinas noong 1936 hanggang 1947 kung kailan naging komonwelt ng Estados Unidos ang bansa. Bago noong 1936, isang pook-insular na di-komonwelt ang Pilipinas, at bago pa doon, teritoryo lamang ito ng Estados Unidos.
Si Manuel L. Quezon ang unang pangulo ng komonwelt. Si Sergio Osmeña ang ikalawang pangulo ng komonwelt. Si Manuel L. Quezon ang naging huling pangulo nito. Tuluyan nang ibinuwag ang Komonwelt noong 1946 at naging republika ang Pilipinas.
Pagkalason sa pagkain
Ang pagkalason sa pagkain ay nangyayari kung kailan ang isang tao ay nagkakasakit mula sa pagkain o inuming panis na o ‘di kaya ay kontaminado. Mayroong dalawang klase ng pagkalason sa pagkain: pagkalason dahil sa toksik na tagapangasiwa o nakakahawang tagapangasiwa. Ang impeksyon mula sa pagkain ay nangyayari kung kailan ang pagkain ay mayroong bakterya o ibang mga mikrobyo na hinahawaan ang katawan matapos itong makain. Ang intoksikasyon mula sa pagkain ay nangyayari kung kalian ang pagkain ay mayroong mga toksin, kasali ang eksotoksin na ginagawa ng mga bakterya, na maaaring mangyari kahit na ang mikrobyo na gumagawa ng toksin ay hindi na matagpuan o kayang magdulot ng impeksyon. Kahit na ito ay karaniwang tinatawag na “pagkalason sa pagkain,” ang nagiging sanhi sa halos lahat ng pagkakataon ay ang iba't ibang pathogenic na mga bakterya, mga birus, mga prion o mga parasitiko na nagiging kontaminado ng pagkain, bukod sa kemikal o natural na mga toksin na karaniwan nating tinatawag na lason. Ayon sa Centers for Disease Control and Prevention, tinatayang 76 milyong katao sa Estados Unidos ang nagakasakit dahil sa pagkaing kinain nila at tinatyang limang libo sa kanila ang namamatay taun-taon.
Ang mga sintomas ay nagsisimula ng ilang oras hanggang ilang araw matapos ang pagkain. Depende sa kung ano ang naging sanhi ng pagkalason, binubuo sila ng maaaring isa o higit pa ng mga sumusunod: pagkahilo, pananakit ng tiyan, pagsusuka, pagtatae, gastroenteraytis, lagnat, pananakit ng ulo o panghihina.
Germania Slavica
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Osadnictwo_niemieckie_na_wschodzie.PNG/300px-Osadnictwo_niemieckie_na_wschodzie.PNG|thumb|322x322px| Mga yugto ng pamayanan sa silangan ng Aleman, 700–1400, na may mga hangganan ng [[Banal na Imperyong Romano (noong 1348) na nakabalangkas]] Ang Germania Slavica ay isang hitoryograpikong termino na ginamit mula noong dekada '50 upang tukuyin ang tanawin ng medyebal na hangganan ng wika (halos silangan ng linyang Elbe-Saale) sona sa pagitan ng mga Aleman at Eslabo sa Gitnang Europa sa isang banda at isang ika-20 siglong siyentipikong itinalagang pangkat na saliksikin ang mga kondisyon sa lugar na iyon noong Mataas na Gitnang Kapanahunan sa kabilang banda.
Hinahati ng mananalaysay na si Klaus Zernack ang Germania Slavica sa:
Mga Filisteo
Ang Mga Filisteo (Ingles: Philistines) ay mga sinaunang lipi ng tao na nanirahan sa katimugang Canaan mula ika-12 siglo BCE hanggang 604 BCE nang ang kanilang politiya ay napailalim sa maraming siglo ng Imperyong Neo-Asiryo at sa huli ay winasak ni Nabucodonosor II ng Imperyong Neo-Babilonyo. Pagkatapos maging bahagi ng kanyang imperyo at ang sumunod ritong Imperyong Akemenidaa, ang mga Filisteo ay nawalan ng natatanging pagkakakilanlang etniko at naglaho sa historikal rekord noong ika-5 siglo BCE. Ayon sa Tanakh, ang mga Filisteo ay kalaban ng mga Israelita. Ang pag-iral ng mga Filisteo ay napatunayan sa mga relief sa sa templo ni Ramses III sa Medinet Habu kung saan sila tinawag na Peleset (tinanggap na kaugnay ng Hebreong Peleshet); ang katulad na katawagang Asiryanong Palastu, Pilišti, o Pilistu.
Ittoku Kishibe
Si Ittoku Kishibe (岸部 一徳) ay isang musikero at artista mula sa bansang Hapon. Una siyang pumasok sa industriya ng showbis bilang bahista ng mga bandang rock na The Tigers at Pyg, ngunit sa kalaunan ay naging artista. Mayroon siyang higit sa 115 mga pelikula. Nanalo siya bilang Pinakamagaling na Aktor ng Japanese Academy Awarad para sa The Sting of Death noong 1991.
Buonconvento
Ang Buonconvento ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Siena sa rehiyon ng Toscana ng Italya, na matatagpuan mga 70 km timog ng Florencia at mga 25 km timog-silangan ng Siena sa lugar na kilala bilang Crete Senesi.
Kasaysayan
Ang Buonconvento (mula sa Latin na bonus conventus, "masayang lugar") ay binanggit sa unang pagkakataon noong 1100. Noong 1313 namatay dito ang emperador ng Alemanya na si Henry VII.
Napapaligiran ito ng isang linya ng mga pader simula noong 1371, na dinala ng Republika ng Siena kung saan ito kabilang hanggang 1559, nang ito ay naging bahagi ng Dakilang Dukado ng Toscana. Ito ay isinanib sa Italya noong 1861.
Mga frazione
Ang munisipyo ay nabuo sa pamamagitan ng luklukang munisipal ng Buonconvento at ang mga bayan at nayon (mga frazione) ng Bibbiano, Ponte d'Arbia, at Serravalle. Kabilang sa iba pang mga kilalang nayon ang Castelnuovo Tancredi, Chiatina, Percenna, at Piana.
Zoia Ceaușescu
Zoia Ceaușescu (, 28 Pebrero 1949, Iasi – 20 ng Nobyembre 2006, Bucharest) ay isang Romanyang Matematiko. Siya Ang Anak Ni Nicolae Ceaușescu.
Mga Naipiling Gawa
Zoia Ceaușescu nai-limbag ng 22 pang-agham papeles sa pagitan ng 1976 at 1988. Ang ilan sa mga ito ay:
Abdullah Mangotara
Si Abdullah Mangotara ay isang politiko sa Pilipinas. Nagsilbi siya ng dalawang termino bilang mambabatas ng ikalawang distrito ng Lanao del Norte at sinundan ni Abdullah Dimaporo.
Katoliko Romanong Diyosesis ng San Marino-Montefeltro
Ang Italyanong Katolikong Diyosesis ng San Marino-Montefeltro, ay hanggang 1977 ang makasaysayang Diyosesis ng Montefeltro. Ito ay isang Latin na supragano ng Arkidiyosesis ng Ravenna-Cervia. Kasama sa kasalukuyang diyosesis ang lahat ng parokya ng San Marino.
Mayroon itong kolehiyal na katedral na episkopal na luklukan, ang S. Bartolomeo, na alay kay Apostol San Bartholomew, sa Pennabilli, Rimini, Emilia Romagna, at may dalawang Konkatedral:
Juzo Itami
Si  Juzo Itami (伊丹十三, 15 Mayo 1933 - 20 Disyembre 1997) ay isang artista, manunulat ng senaryo at direktor ng pelikula sa bansang Hapon. Dinirehe niya ang sampung pelikula at siya rin ang nagsulat sa mga istorya ng mga iyon.
Alfredo Lagmay
Si Alfredo V. Lagmay (1919 – 2005) ay kinilala dahil sa kanyang impluwensiya sa paglago ng siyentipikong sikolohiya sa Pilipinas. Kilala rin siyang guro ng kaugalian at kulturang Pilipino. Nakapaglathala siya ng iba't-ibang sulatin ukol sa sikolohiyang Pilipino.
Siya ay ipinanganak noong 14 Agosto 1919. Ang ilan sa kanyang mga nasulat ay ang mga sumusunod: "Western Psychology in the Philippines", "International Journal of Psychology. 19 : 31 -34" noong 1984, at "The Modulation of Anger and Violence in Man, Proceedings of the 1982 Professor's World Peace Academy Symposium (kasama si L. Montes and G. Ylaya bilang mga editor) noong 1982.
Ginawaran siya ng "Distinguised Service Award" ng American Anthopological Association noong 1984, "Award of Distinction in Psychology" mula sa Unibersidad ng Pilipinas, at Gawad Pagkilala mula sa Pambansang Samahan ng Sikolohiyang Pilipino. Siya ay pinarangalang "Pambansang Siyentipiko" noong 1993.
Bando Mitsugoro III
Si Bando Mitsugoro III (三代目 坂東 三津五郎), ay isang artista kabuki sa bansang Hapon. Siya ay isa sa mga pinakamahusay na tachiyaku sa unang bahagi ng ika-19 daantaon.
Rotella, Marche
Ang Rotella ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Ascoli Piceno sa rehiyon ng Marche ng Italya, na matatagpuan mga 70 km timog ng Ancona at mga 11 km hilaga ng Ascoli Piceno. Noong 31 Disyembre 2005, mayroon itong populasyon na 985 at may lawak na 27.2 km2.
RMS Titanic
Ang RMS Titanic ay isang barkong pampasahero ng White Star Line, na binuo sa pagkukusa ni Joseph Bruce Ismay noong 1907. Ito ay dinisenyo ng arkitektong si Thomas Andrews, sa baradero ng Harland & Wolff. Nagsimula ang pagbuo noong 1909 sa Belfast at natapos noong 1912. Ito ay nabibilang sa mga Olympic-class ocean liner kasama ang dalawa nito kaparehas, ang Olympic at ang Britannic. Ang katawan nito ay mayroong 16 na kompartimento na di napapasukan ng tubig na ginagamit kung sakaling magkaroon ng alulusan o malaking pinsala. Ang media nang panahong iyon ay nagbigay ng isang mapagkakatiwalaang reputasyon sa barko, kahit na, pasalungat sa mga kuwentong kumalat matapos ang paglubog, hindi kailanman ito itinuring na hindi lumulubog.
Sa panahon ng unang paglalayag nito mula Southampton papuntang New York City sa pamamagitan ng daan sa Cherbourg at Cobh (kilala bilang Queenstown sa kapanahunang iyon), ay bumunggo ito sa isang iceberg sa kanang gilid nito noong 14 Abril 1912, 23:40 (lokal na orasan), at lumubog noong 15 Abril 1912, 02:20 (lokal na orasan), 600 milya timog ng Newfoundland. Pinaniniwalaang nasa 1, 490 katao hanggang 1, 520 katao ang tinatayang namatay sa trahedyang ito. Ito ang isa sa mga pinakamalubhang sakunang maritima sa panahon ng kapayapaan at pinakamalaki sa kapanahunan nito. Ipinapakita ng pangyayaring ito ang kahinaan ng mga barko sa panahong iyon sa limitadong dami ng mga bangkang pansagip at mga kakulangan sa mga pamamaraan para sa mga biglang paglikas. Nagkaroon ng mga internasyonal na pagpupulong pagkatapos noon, na nagreresulta sa mga pagbabago ng mga regulasyong sinusunod pa rin isang siglo matapos ang sakuna.
Ang labi ng RMS Titanic ay nadiskubre noong 1 Setyembre 1985 ni Dr. Robert Ballard. Ito ay namamalagi sa lalim ng 3, 843 metro, 650 kilometro timog-silangan ng Newfoundland. Ang alaala ng barko ay nababakas na sa kasaysayan, na nagreresulta sa pagsulat ng maraming mga aklat (makasaysayan o piksiyonal) at paggawa ng mga pelikula, pinakasikat na marahil ang pelikulang 1997 na Titanic ni James Cameron na ipinalabas noong 1997 at nagbigay ng muling pagbuhay ng interes sa barko at sa kasaysayan nito. Muling nagkainteres ang media sa barko bilang pag-alala sa sentenaryo ng paglubog ng barko noong 14 Abril 1912.
Pagdisenyo sa barko
thumb|left|350px|Ang mga plano para sa RMS Titanic
Noong tag-init ng 1907, upang makipagkompetensiya sa Lusitania at sa Mauretania, ang mga bago, malalaki, at mabibilis na barko ng Cunard Line. Sina Lord William James Pirrie, isa sa mga direktor ng Harland & Wolff, at si Joseph Bruce Ismay, ang namamahalang pangulo ng White Star Line, ay nagdesisyon na bumuo ng isang serye ng tatlong barko na hihigit sa kaginhawaan, kaligtasan, at katikasan ng mga barko ng ibang mga kakompetensiyang mga kompanya ng barko, parehong Briton at Aleman. Ang mga pangalan ng mga barko, ang Olympic, Titanic, at Gigantic (pinalitan ang pangalan bilang Britannic sa paglaon ng paglubog ng Titanic), ay pinili nang lumaon.
Ang mga plano sa Olympic at Titanic ay ginawa sa mga opisina ng Harland & Wolff sa Queen's Island sa Belfast (ang plano para sa Britannic ay nakatakda kinamamayaa). Ito ay pinamunuan ni Alexander Carlisle, namamahalang direktor at puno ng mga pasilidad ng dahikan, dekorasyon, at mga aparato upang mailigtas ang barko, at si Thomas Andrews, puno ng Disenyo at arkitektong pandagat. At nang nagretiro si Carlisle noong 1910, pinalitan siya ni Thomas Andrews at naging CEO ng mga site at disenyo.
Noong 31 Hulyo 1908, inaprubahan ni Ismay ang plano sa mga barko sa isang biyahe sa Belfast at pumirma ng isang liham ng pagsang-ayon sa dahikan. Walang pormal na kontrata na pinirmahan, ang mga ugnayan sa pagitan ng dalawang kompanya ay napakalakas sa loob ng mga dekada. Upang kilalanin ang kahalagahan ng mga pangyayari, itinalaga ni Pirrie si Robert Welch, isang potograpo, na ipagpanatiling-buhay ang mga mahahalagang bahagi ng konstruksiyon. Hindi pinabayaan ang kalidad, at ginamit sa mga barko ang pinaka-dekalidad na mga materyales.
Konstruksiyon ng katawan ng barko
thumb|left|350px|Ang mga manggagawa ng Harland & Wolff ay pauwi sa pagtatapos ng araw. Makikita natin dito ang Titanic at ang mga scaffolding nito
Sa tag-lagas ng 1908, dumating na ang mga aparato at mga espesyal na mga gamit na wala ang dahikan ng Harland & Wolff. Pinalaki ni Lord Pirrie ang mga dahikan, kasama ang konstruksiyon ng isang higanteng gantri kreyn na siyang pinakamalaking plantsa sa buong mundo nang panahong iyan (256 metro ang haba, 28.5 metro ang lawak, at 52.6 metro ang taas, at ang mga kreyn naman ay 69.5 metro). Noong 16 Disyembre 1908, nilagay ang kilya ng Olympic sa slipway. Ito ay nasa Yard 400, ang 400th order na natanggap ng Harland & Wolff.
Halos sabay na ginawa ang Titanic at Olympic. Unang inilatag ang kilya ng Olympic noong Disyembre 1980, at sinundan ito ng Titanic nong 31 Marso 1909. Parehong inabot ng 26 buwan ang pagbuo sa kanila at halos pareho ang paraan ng kanilang paggawa. Dinisenyo sila bilang malaking lumulutang na box girder, kung san ang kilya ay nagsisilbi bilang gulugod at ang mga balangkas ng katawan ang naging tadyang nito. Sa ilalim ng barko, ang dobleng ilalim na may lalim na 5 talampakan 3 dali ay nagsusuporta sa 300 mga balangkas, na bawat isa ay humihiwalay sa isa-t isa sa pagitan ng 24 dali hanggang 36 dali at may sukat hanggang 66 talampakan ang haba. Inabot siya hanggang sa Bridge Deck at tinapalan sila ng bakal na mga plato na siyang bumubuo ng panlabas na balat ng mga barko.
Ang bawat 2000 plato ng katawan ng barko ay tig-iisang piraso ng nirolyong bakal, na karamihan ay hanggang 6 talampakan ang lapad, 30 talampakan ang haba at may timbang mula 2.5 hanggang 3 tonelada. Ang kanilang kapal ay mula 1.5 dali hanggang 1 dali. Ang mga plato ay inilagay sa paraang patong-patong mula sa kilya hanggang sa kailaliman. Mula doon sila ay nilagay na sa paraang paloob at palabas, samantalang ang strake plating ay nilagay sa paha, na ang mga uwang ay tinakpan ng panlabas na strake, kung saan ang mga gilid ay napapatungan. Bago pa lang ang paraan ng paghinang sa bakal kaya ang kabuuang istraktura ay kailangang maikabit sa pamamagitan ng tatlong milyong bakal na rematse na sa kabuuan ay nagkakatimbang na 1,200 tonelada. Ang mga rematse ay kinakabit sa pamamagitan ng makina o ng manu-mano.
Mahirap at mapanganib ang trabaho sa paggawa ng barko. Sa 15,000 manggagawa na gumagawa sa Harland and Wolff sa mga panahong iyon, hindi pa ganap ang mga paraan ng pag-iingat, at karamihan sa mga trabaho ay ginagawa ng wala man lang kagamitang pangkaligtasan tulad ng matigas na sumbrero o pangharang sa kamay sa mga makina. Sa kalagayang ito malaki ang pagkakataon na may masasawi at madidisgrasya. Sa pagbuo ng Titanic, 246 na ang nadisgrasya, kung saan 28 sa kanila ang "malubha" tulad ng mga napuputulan ng braso sa mga makinarya o mga binti na naiipit sa mga nahuhulog na mga bakal. Anim ang namatay sa paggawa ng barko habang siya'y binubuo at nilalapatan at dalawa pa ang namatay sa mga gawaan at mga shed. Bago pa nga lang nailunsad ang barko isang manggagawa ang nasawi noong mabagsakan siya ng mga kahoy.
Nilunsad ang Titanic bandang 12:15 ng tanghali nong 31 Mayo 1911. Kasama sa paglunsad si Lord Pirrie, J Pierpont Morgan at J Bruce Ismay at 100,000 mga manonood. Kinakailangan ng 22 toneladang sabon at tallow upang maidulas ang barko patungo sa Ilog Lagan. Sang-ayon sa tradisyon ng White Star Line, hindi siya bininyagan ng sampan. Ang barko ay dinala sa lugar upang gawin sa kaniya ang mga paglalapat kung saan sa mga susunod na mga linggo kakabitan na siya ng pausukan at karagdagang mga istraktura, at maging ang kaniyang mga panloob na kagamitan.
Rotella, Marche
Ang Rotella ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Ascoli Piceno, Castignano, Force, Montedinove, Montelparo, at Venarotta.
RMS Titanic
Konstruksiyon ng katawan ng barko
Bagaman halos magkapareho ang Titanic at Olympic sa panlabas, may mga pagbabagong ginawa sa kanila upang sila ay mapagkaiba. Ang isa sa pinakapansing pagkakaiba ay ang Titanic (at ang kaniyang mas bagong kapatid na barko na Britannic) ay may bakal na screen sa kaniyang bintanang de-dulas na nakakabit sa kahabaan ng kalahating harapang bahagi ng libutan ng Kubyertang A. Ito ay kinabit bilang pagbabago sa huling sandali sa personal na pakiusap ni Bruce Ismay, at para na rin mabigyan ng karagdagang silungan sa pampasaherong first-class. Dahil dito mas bumigat ang Titanic kaysa sa mga kapatid niya, at dahil doon maaari na niyang angkinin ang titulo bilang pinakamalaking barkong nakalutang. Inabot ng mas matagal kaysa sa inaasahan ang trabaho dahil sa pagbabago sa disenyong inutos ni Ismay at sa pansamantalang pagtigil sa trabaho upang maipagawa ang barkong Olympic, na bumangga noong Setyembre 1911.
Mga pagsubok sa karagatan
thumb|left|350px|Ang hugis ng Titanic
Sinubok ang barkong Titanic noong 6 ng umaga sa 2 Abril 1912, dalawang araw lang matapos ang kaniyang paglalapat at walong araw bago ang kaniyang takdang paglisan sa Southampton sa kaniyang unang paglalakbay. Napaliban ang kaniyang pagsubok sa dagat dahil sa masamang panhon, kaya isinagawa na lang ito noong Lunes kung kailan naging mabuti ang panahon. Nakasakay ang 78 stoker, greaser at mga firemen, at 41 mga tauhan. Nakasakay din ang mga kinatawan ng iba't ibang kompanya, tulad ni Thomas Andrews at Edwatd Wilding ng Harland and Wolff at Harold A Sanderson ng IMM. Maysakit si Bruce Ismay at Lord Pirrie kaya hindi sila nakadalo. Nagsilbi namang tagapangasiwa ng radyo si Jack Phillips at Harold Bride, at ginawa nila ang karagdagang pagsasaayos ng radyong Marconi. Isang tagamasid ng Kapulungan ng Panangalakal, si Francis Carruthers, ang dumalo para siguraduhin na ang lahat ng bagay ay nasa ayos, at para malaman na ang barko ay angkop magdala ng mga pasahero.
Unang sinubok ang barko sa Belfast Lough, na sinundan pa ng karagdagang pagsubok sa Dagat Ayrland. Sa loob labindalawang oras dumaan sa iba't ibang pagsubok ang Titanic. Pinatakbo ang Titanic sa iba't ibang bilis, sinubok ang kaniyang kakayahan sa pagliko, at maging ang "crash stop" o biglaang tigil ay sinubok din kung saan ang mga makina ay agad na pinatakbo sa buong atras (full astern) mula sa buong abante (full ahead). Sa biglaang tigil inabot siya ng 850 yarda sa loob ng 3 minuto 15 segundo. Umabot sa 80 pandagat na milya ang tiankbo ng barko, na gumigitna ng bilis na 18 knots at ang kaniyang pinakamabilis ay umabot ng 21 knots.
Sa pagbalik sa Belfast bandang 7 ng gabi, pinirmahan ng tagamasid ang "Agreement and Account of Voyages and Crew", na may bisa ng 12 buwan, na nagpapatunay na ang barko bilang angkop sa dagat. Pagkalipas ng isang oras umalis ulit ang Titanic mula Belfast, patungong Southampton, na siyang magiging huli na pala niyang paglisan. Matapos ang biyaheng umabot ng 28 oras nakarating siya ng gabi ng 4 Abril at idinala siya sa Pier 44, upang ihanda sa pagdagsa ng mga pasahero at sa natitira pa niyang mga tauhan.
Mga Tauhan
May 885 mga tauhan na nakasakay sa Titanic sa kaniyang unang paglalakbay. Tulad ng ibang mga barko sa mga panahong iyon, wala siyang permanenteng mga tauhan, at ang karamihan sa mga tauhan niya ay mga pansamantalang mga manggagawa na sumakay lamang ng barko ilang oras bago siya lumayag ng Southampton. Ang proseso ng pagkalap ng bagong kasapi ay nagsimula noong 23 Marso at ang iba sa kanila ay naipadala sa Belfast, kung saan sila ay nagsilbi bilang mga kakaunting tauhan ng Titanic noong siya ay sinusubok pa lamang.
thumb|left|Si [[Edward Smith (sea captain)|Edward Smith, kapitan ng Titanic, noong 1911|alt=Photograph of a bearded man wearing a white captain's uniform, standing on a ship with his arms crossed.]]
Si Kapitan Edward John Smith, ang pinakamataas sa mga kapitan ng White Star Line, ay nilipat mula Olympic para pamunuan ang Titanic. Si Henry Tingle Wilde naman ay kinuha mula sa Olympic para punan ang posisyon bilang Chief Mate. Si William McCaster Murdoch ay naging Unang Opisyal at si Charles Lightoller naman ay ginawang Pangalawang Opisyal. Ang unang Pangalawang Opisyal na si David Blair ay tinanggal na ng tuluyan.
Hinati sa tatlong mga kagawaran ang mga tauhan ng Titanic: Kubyerta, na may 66 tauhan; Makina, na may 325; at Pagkain, na may 494. Karamihan sa mga tauhan ay hindi naman mga marino, kundi mga inhinyero, fireman o stoker, mga nagmamasid sa mga makina, o mga istuward at mga tauhan ng kusina, na responsable sa mga pasahero. Ang mga tauhan ay binubuo ng 97% na kalalakihan, at tanging 23 lamang ang mga babae na karaniwan ay mga istuward. Sari-sari ang mga trabaho ng mga tauhan, may panadero, tagaluto, magkakarne, tigahugas ng pinggan, steward, tagaturo sa himnasyo, labandero, weyter, tigalinis, at maging imprentista na siyang naglalathala ng pahayagang Atlantic Daily Bulletin para sa mga pasahero, kung saan ang mga balita ay nanggagaling sa mga natatanggap ng mga telegrapista.
Karamihan sa mga tauhan ay nagpatala sa Southampton ng 6 Abril; sa kabuuan 699 na mga tauhan ay galing doon, at 40 porsiyento ay tubo sa nasabing bayan. Ang ilan sa kanila ay may sariling trabaho o mga subkontraktor. Kasama sa kanila ang limang postal klerk, na nagtatrabaho para sa Royal Mail at sa Tanggapan ng Koreo ng Estados Unidos, ang mga tauhan ng restawran na A La Cart at Cafe Parisien na kapwa nasa First Class, ang telegrapista ng radyo na empleyado ng Marconi, at walong musikero na pinasasahuran ng isang ahensiya at naglalakbay bilang mga pasaherong Second Class.
Iba-iba ang pagpapasahod sa mga tauhan. Si Kapitan Smith ay nakakatanggap ng £105 kada buwan (katumbas ng £7,704 ngayon), habang ang mga istuward ay nakakatanggap ng £3 10s (£257 ngayon). Ang mga nagtatrabaho sa kainan ay nakakadagdag sa kanilang sahod mula sa mga tip ng mga pasahero.
Mga Pasahero
thumb|Si [[John Jacob Astor IV noong 1909. Siya ang pinakamayamang pasahero sa Titanic.]]
Sa kabuuan, ang mga pasahero ng Titanic ay umabot sa 1,317 katao, kung saan 324 ang sa First Class, 284 sa Second Class, at 709 sa Third Class. 869 (66%) sa kanila ay mga kalalakihan at 447 (34%) ay mga kababaihan. Mayroong 107 na mga batang sakay, at ang may pinakamaraming bata ay nasa Third Class. Mas mababa pa nga ang bilang na ito kaysa sa kayang sakyan ng Titanic na umaabot ng 2,566 mga pasahero: 1,034 sa First Class, 510 sa Second Class, at 1,022 sa Third Class.
Ang ilan sa mga pinakatanyag na tao noong mga panahong iyon na nagpatala sa pagsakay sa Titanic ay nasa First Class. Ang ilan sa kanila ay ang milyonaryong Amerikano na si John Jacob Astor IV at ang kaniyang asawa na si Madeleine Force Astor, industriyalistang Benjamin Guggenheim, Isidor Strauss na may-ari ng Macy's at ang kaniyang asawa na si Ida, milyonaryong taga-Denver na si Margaret "Molly" Brown,, Sir Cosmo Duff Gordon at ang kaniyang asawa na si Lucy, kriketer at negosyanteng si John Thayler at ang kaniyang asawang si Marian at ang anak na si Jack, ang Kondesa ng Rothes, manunulat at ang tanyag na si Helen Churchill Candee, mamamahayag at repormador panlipunang si William Thomas Stead, manunulat na si Jacques Futrelle at ang kaniyang asawang si May, at ang aktress sa pelikulang tahimik na si Dorothy Gibson. Nakatakda ding lumayag ang may-ari ng Titanic na si J.P. Morgan ngunit kinansela niya ito sa huling sandali. Kasama din sa mga pasahero ang tagapamahalang direktor ng White Star Line na si J. Bruce Ismay at ang nagdisenyo ng Titanic na si Thomas Andrew, na sumakay para siyasatin ang anumang problema at pag-obserbahan ang pagpapatakbo ng bagong barko.
Hindi rin malaman ang eksaktong bilang ng mga taong sakay sapagkat hindi lahat sa mga bumili ng tiket ay talagang nakasakay. Limampu sa kanila ang nagpakansela ng biyahe sa iba't ibang kadahilanan, at ang ilan sa kanila ay hindi nanatili sa kabuuan ng paglalakbay.
Iba-iba rin ang pamasahe sa Titanic. Ang pamasahe sa Third Class mula London, Southampton o Queenstown ay nagkakahalagang £7 5s (katumbas ng 0 ngayon) samantala ang pinakamababang pamasahe sa First Class ay nasa £23 (£0 ngayon). Ang pinakamahal namang pamasahe sa First Class ay nagkakahalagang £870 sa tugatog na panahon (£0 ngayon).
Paglisan At Paglalakbay Pa-kanluran
Noong Miyerkules ng 10 Abril 1912, nagsimula ang unang paglalakbay ng Titanic. Pagkatapos ng pagsakay ng mga tauhan sa barko nagsimula nang dumagsa ang mga pasahero simula noong 9:30 ng umaga noong ang boat train ng London and South Western Railway mula sa estasyon ng London WaterLoo ay dumating sa hangganang estasyong panriles ng Southampton, na nasa pantalan, katabi lang ng pinagdadaungan ng Titanic. Dahil sa dami ng mga pasaherong Third Class sila ang unang pinasakay, at sumunod naman ang mga pasahero ng First at Second Class. Pinakita ng mga istuward sa mga pasahero ang kanilang mga silid habang personal na binati ni Kapitan Smith ang mga pasakay na pasaherong First Class. Sinuri ang mga pasaherong Third Class sa anumang karamdaman na magiging dahilan upang hindi sila papasukin sa Estados Unidos, na siyang ayaw ng White Star Line, sapagkat kung bakasakali ay kailangan nila itong ilayag pabalik. 922 na mga pasahero ang nakatala bilang mga sumakay sa Titanic sa Southampton. Marami pang mga pasahero ang sumakay sa Cherbourg at Queenstown.
Nagsimula ang unang paglalakbay sa tanghali. Kamuntikan nang magkaroon ng aksidente nang dumaan sa mga nakadaong na mga barko na SS City of New York at Oceanic. Dahil sa bigat ng Titanic lumikha ito ng alon na siyang nakaapekto sa mas maliliit na barko. Naputol ang pandaong na lubid ng New York at umikot ito sa kaniyang talikuran patungo sa Titanic. Agad na tinulak ng isang tugboat na nagngangalang Vulcan ang New York at iniutos ni Kapitan Smith na i-buong atras (full astern) ang mga makina ng Titanic. Mahigit isa't kalahating metro lamang ang iniwasan ng dalawang barko mula sa pagkakabangga. Ang insidenteng ito ay siyang nagpaantala sa pag-alis ng Titanic ng isang oras habang sinasa-kontrol pa ang inaanod na New York.
Tumawid naman ang Titanic sa Kipot ng Ingles at nagtungo sa Cherbourg, isang daungang Pranses. Ang lagay ng panahon doon ay mahangin, mainam ngunit malamig at maulap. Dahil walang kakayahan ang daungan ng Cherbourg na maidaong ang barkong kasinglaki ng Titanic, kailangang gumamit pa ng maliit na barko na tinatawag na tender upang maisakay ang mga pasahero. May dalawang tender ang White Star Line sa Cherbourg, ang SS Traffic at ang SS Nomadic. Pareho silang naidisenyo para maging tender ng mga barkong Olympic-class at nailunsad ilang araw lamang matapos ilunsad ang Titanic. Sa pagdating ng Titanic ay sinalubong siya ng mga tender. 274 na mga pasahero ang sumakay sa Titanic habang ang 24 naman ay naiwan sa mga tender upang maibalik sa baybayin. Umabot lamang ng 90 minuto ang proseso at noong 8 ng gabi lumisan na ang Titanic patungong Queenstown.
Noong 11:30 ng umaga noong Huwebes, Abril 11, dumating ang Titanic sa Daungang Cork sa timog ng Irlanda. Bagaman maulap-ulap ay mainit-init ang panahon at may malakas na hangin. Gaya sa Cherbourg, wala ding kakayahan ang nasabing daungan upang maidaong ang napakalaking barko kaya nangailangan muli ng mga tender upang pasakayin ang mga pasahero. 113 na mga pasaherong Third Class at pitong pasaherong Second Class ang sumakay, samantalang pitong pasahero naman ang bumaba. Kasama sa mga lumisan ay sina Padre Francis Browne, isang estudyanteng Hesuwita at litratista na siyang kumuha ng maraming litrato sa Titanic, kabilang na ang pinaka-kahuli-hulihang litrato ng barko. Tumakas naman ang stoker na si John Coffey, isang tubong Queenstown, sa pamamagitan ng pagpasok sa ilalim ng sako ng mga koreo na binababa mula sa barko. Sa huling pagkakataon itinaas ng Titanic ang kaniyang angkla noong 1:30 ng gabi at nagsimula nang bumiyahe pa-kanluran sa Atlantiko.
thumb|450px|Ang ruta ng Titanic, kasama ang lokasyon ng kaniyang pinaglubugan.
Matapos lumisan ng Queenstown, sinundan ng Titanic ang mga baybayin ng Irlanda hanggang sa Bato ng Fastnet, na umaabot sa layo ng 55 milyang pandagat. Mula doon ay nagsimula na siyang lumakbay ng 1,620 milya pandagat, binabagtas ang rutang Malaking Kabilugan (Great Circle) na tumatawid sa Hilagang Atlantiko para marating ang lugar sa karagatan na kilala bilang "Ang Kanto" (The Corner) sa timog-silangan ng Newfoundland, kung saan lumiliko na ang mga pakanlurang mga barko. Nakalayag na ang Titanic ng ilang oras pagkaraan ng biyas na rhumb line ng 1023 milya pandagat patungong Nantucket Shoals Light noong bumangga siya sa iceberg. Ang huling rutang dadaanan sana niya ay 193 milya hanggang Ambrose Light at sa huli, hanggang Daungan ng New York.
Dumaan ang unang tatlong araw ang paglalakbay mula Queenstown ng walang anumang insidente. Mula Abril 11 hanggang sa tanghali (oras ng barko) sa sumunod na araw, bumagtas ang Titanic ng 484 milya pandagat; sa sumunod na araw, 519 milya pandagat; at sa tanghali ng kaniyang huling paglalakbay, 546 milya pandagat. Mula doon hanaggang sa kaniyang paglubog nagbiyahe siya ng 258 milya pandagat. Ang kaniyang katampatang bilis ay umabot sa 21 knots. Naging mabuti ang panahon noong umalis ang barko mula Irlanda. Nananatiling katamtaman ang temperatura mula Sabado, Abril 13, ngunit sa sumunod na araw tumawid ang Titanic sa isang cold front na may malakas na hangin at alon na maabot ng 8 talampakan. Naging katamtaman na ulit ang panahon hanggang sa kinagabihan ng Linggo, Abril 14, kung saan ang panahon ay naging malinaw, mapayapa, at napakalamig.
Nakatanggap ng mga babala ang Titanic mula sa ibang mga barko ukol sa mga bitak ng yelo sa paligid ng Newfoundland. Sa kabila nito, pinanatili ng barko ang pagbiyahe sa buong bilis nito, na siyang kinaugalian na ng mga barko ng panahong iyon. Pinaniniwalaan na maliit lang ang panganib ng dala ng yelo sa mga malalaking barko, at sinabi mismo ni Kapitan Smith na hindi niya maisip ang anumang kondisyon na magpapapeligro sa barko, dahil sa makabagong teknolohiya sa paggawa ng barko.
Paglubog
thumb|"Untergang der Titanic" ni [[Willy Stöwer, 1912 (artist's conception)]]
Bandang 11:40 ng gabi, namataan ng bantay na si Frederick Fleet ang isang malaking tipak ng yelo sa mismong daraanan ng Titanic at nagbigay babala sa bridge. Agad na iniutos ni Pangunahing Opisyal William Murdoch ang pagliko sa barko upang makaiwas sa sagabal at iniutos ang pag-buong atras ng mga makina. Ngunit sadyang huli na ang lahat; bumangga na ang kanang gilid ng Titanic sa yelo, na siyang gumawa ng serye ng mga butas sa ilalim ng tubig. Lima sa mga watertight compartments ng barko ang nabutas. Napagtanto na lamang na ito na ang magiging katapusan ng barko, sapagkat hindi niya kaya na lumutang kung mahigit sa apat na kompartamento ang bumaha. Nagsimula nang lumubog ang Titanic, una ang harap, habang ang tubig ay bumabaha mula sa isang kompartamento patungo sa sumunod pang kompartamento at ang kaniyang anggulo sa katubigan ay mas lalu pang tumatarik.
Hindi handa ang mga sakay ng Titanic sa ganitong kagipitan. Sapat lamang ang mga lifeboat ng Titanic para maisakay ang kalahati sa mga pasahero, at kung ang sakay sa barko ay sagad sa kaniyang kapasidad isa sa ikatlo lamang ang maisasakay sa mga lifeboat. Hindi rin sinanay ang mga tauhan sa pagpapalikas. Hindi rin alam ng mga opisyales kung ilan ang kaya nilang isakay sa mga lifeboat at marami sa kanila ang nangangalahati pa lang ang sakay noong sila ay pinakawala. Pinaubaya din ang mga pasaherong Third Class sa kanilang sariiling sikap, kaya marami ang sa kanila ang naipit sa mga mabababang kubyerta at nalunod. Ang patakarang "babae at bata muna" ang sinunod sa pagsakay sa mga lifeboat at karamihan sa mga lalaking pasahero ay naiwan.
Dalawang oras at apatnapung minuto ang lumipas mula noong bumanga ang Titanic sa yelo, biglang bumilis ang kaniyang paglubog lalu na nang pumailalim na ang kaniyang harapang bahagi. Noong umangat na ang kaniyang likuran sa tubig na siyang nagpalitaw sa kaniyang mga propeller, nahati ang barko sa pagitan ng ikatlo at ikaapat na pausukan dahil sa matinding banat sa kaniyang kilya. Nanatiling lumulutang ang likurang bahagi ng ilang minuto, pagkatapos nito ay umangat siya ng halos pahalang na anggulo habang maraming mga pasahero ang nagtatangka pang sumabit. Bandang 2:20 ng umaga ay tuluyan na itong lumubog, at tuluyan ding kumalas mula sa naunang bahagi. Ang mga natitirang mga pasahero ay nahulog sa napakalamig na tubig na umaabot lamang sa 28F (-2C). Halos lahat sa kanila ay namatay sa hypothermia, atake sa puso, o pagkalunod sa loob lamang ng ilang minuto. Labintatlo lamang sa kanila ang naiahon sa mga lifeboat bagaman may espasyo pa para sa limandaan pang mga sakay.
Humingi ang Titanic ng tulong sa pamamagitan ng telegrapo, kuwitis at ilaw, ngunit wala sa mga barko na tumugon ang malapit para makarating sa oras. Nakita ng Californian, na siyang pinakamalapit na barko at nakipagtalastasan pa sa Titanic bago ang pagbangga ng huli, ang mga pailaw ngunit hindi ito nakatugon. Bandang alas-4 ng umaga, nakarating ang RMS Carpathia sa lugar bilang tugon sa panawagan ng Titanic. 710 na katao ang nailigtas at naidala ng Carpathia sa New York, na siyang orihinal na destinasyon ng Titanic, habang ang 1,514 na iba pa ang nasawi.
Pagdating ng Carpathia' sa New York
Inabot ng tatlong araw ang Carpathia para makarating sa New York pagkalisan sa pinanyarihan ng kalamidad. Pinabagal ng hamog, yelo, masamang panahon at maalong dagat ang kaniyang biyahe. Sa kabila nito, naihatid niya sa ibang dako ang balita sa pamamagitan ng telegrapo tungkol insidente. Nakakalito ang mga paunang balita, na siyang nagdulot upang maibalita ng mali ng mga pahayagang Amerikano noong Abril 15 na hinihila na ang Titanic ng barkong SS Virginian.
Kinahapunan, kinumpirma nga na lumubog ang Titanic at karamihan sa mga sakay nito ang nasawi. Maraming tao ang dumagsa sa mga opisina ng White Star Line sa London, New York, Motreal, Southampton, Liverpool at Belfast. Ang pinakamalubhang apektado sa mga ito ay sa Southampton, kung sanan karamihan sa mga namatayan ay galing dito. Apat sa limang mga tauhan ang galing dito.
Ang pahayagan ng Salvation Army, ang The War Cry, ay nagbalita na tanging "ang may pusong bato lamang ang hindi matitinag sa kadalamhatian. Araw at gabi, maraming namumutla at bilasang mga mukha ang matyagang naghihintay sa balitang hindi dumating. Halos lahat sa kanila ang nawalan ng kamag-anak." Inabot pa ng Abril 17 bago mailabas ang unang hindi pa kumpletong mga listahan ng mga nakaligtas, na pinatagal ng di kaaya-ayang komunikasyon.