cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pulo ng Norfolk
Ang Pulo ng Norfolk ay isang maliit na pulong mabulkan. Ang sukat nito ay humigit-kumulang na 5 mi at 3 mi. Tinatayang ito ay nasa 1000 mi ng hilagang-silangan ng Sydney, at  600 mi sa hilaga ng Auckland. Karamihan sa bahagi ng pulo ay 350 ft ang pagkakaangat magmula sa antas ng dagat. Mayroong dalawang matataas na mga tuldok sa pulo na tinatayang 1000 ft ang pagkakaangat mula sa antas ng dagat. Nasa timog ng Pulo ng Norfolk ang dalawang mas maliliit na mga pulo, ang Pulong Nepeano (Pulo ng Nepean) at ang Pulo ng Phillip (Pulo ng Felipe).
Labanan sa Malolos
Ang Labanan sa Malolos ay hinggil sa pagkakaroon ng sagupaan sa labanan ng Maynila pahilaga patungong Malolos, ang kabisera ng unang Republka ng Pilipinas. Nagpamalas ng buong kagitingan ang mga kawal na Pilipino ngunit wala rin silang nagawa sa marahas na pagsugod ng napakaraming sundalong Amerikano. Nabihag ng mga Amerikano ang Malolos sa pamumuno ni Heneral Arthus MacArthur.
Mga Digmaang Puniko
Ang mga Digmaang Puniko (Ingles: Punic Wars) ay isang serye o magkakasunod na tatlong digmaan sa pagitan ng Roma at Kartago noong 264 hanggang 146 BK, at maaaring ang pinakamalaking mga digmaan sa sinaunang mundo. Kilala sila bilang Digmaang Puniko (Punic Wars) dahil sa Punici ang taguri sa Kartaheno (Carthaginian) na nangangahulugang mas matandang Poenici, mula sa kanilang mga ninunong Poenisyano (o Phoenician ng Phoenicia). Nagmula ang puniko sa salitang”punicus” na siyang taguri ng mga Romano sa mga Poenisyano.
Labanan sa Malolos
Pagdating niya sa Lalawigang Bulubundukin, iniutos niya sa kanyang mga heneral na bumubuo ng pangkat ng gerilya sapagkat wala silang laban sa mga mahuhusay na sandata ng mga Amerikano. Nahirapan ang mga Amerikanong sugpuin ang mga ito hanggang nakaisip sila na isagawa ang paraang sona. Walang sinumang pinayagang lumabas ng sona at ang magpumilit ay kanilang ipinahuhuli o ipina babaril. Dalawang taon ding tumagal ang samahang gerilya.
Nurseriya
Ang nurseriya, mula sa Ingles na nursery, ay isang lugar na pinagsasagawaan ng pagkupkop at pagtataguyod ng isang bagay. Maaari itong tumukoy sa:
Mga Digmaang Puniko
Nangyari ang Unang Digmaang Puniko noong 264-241 BK at nito ay ang mahigpit na katunggali ng Roma ang Kartago sa kalakalan at panganib ang kapangyarihan nito sa mga kaalyado ng Roma sa timog ng Italya. Nagwagi ang mga Romano. Nakamit nila ang Sisilya na siyang naging unang lalawigan ng Roma na hindi kabilang sa Tangway ng Italya.
Labanan sa Malolos
Kaurian:Kasaysayan ng Pilipinas
Kababaihan sa Pilipinas
170px|thumb|right|Isang babaeng [[mamamayang Tagalog|Tagalog (nasa kanan) na nilalarawan sa Boxer Codex ng ika-16 daantaon.]] Ang gampanin ng mga kababaihan sa Pilipinas (mga Pinay) ay ipinaliwanag ayon sa diwa ng kalinangang Pilipino, pamantayan, pananaw at kaisipan. Nilarawan ang Pilipinas bilang isang bansa ng mga matatatag na mga kababaihan, na tuwiran at hindi tuwirang nagpapatakbo sa mag-anak, negosyo, mga tanggapan ng pamahalaan at mga hasyenda. Bagaman pangkalahatang pinakakahuluganan nila ang kanilang mga sarili sa isang tagpuan sa Asya na napapangibabawan ng mga kalalakihan sa isang lipunang dumaan sa kolonyalismo at Katoliko, namumuhay ang mga Pilipinong kababaihan sa isang kulturang nakatuon ang pansin sa pamayanan, na ang mag-anak ang pangunahing bahagi ng lipunan. Dito sa balangkas na ito - na may kayariang pangkahanayan, pagkakaiba-ibang antas sa lipunan, kadahilanang makapananampalataya, at pamumuhay sa isang umuunlad na bansa ng mundo - nakikibaka ang mga kababaihang Pilipino. Kung ihahambing sa ibang mga bahagi ng Timog-silangang Asya, palagiang nakakatamasa ng mas malaking antas ng kapantayang makabatas ang mga kababaihang nasa lipunan ng Pilipinas.
Katayuan noong panahong klasikal
Ang kayariang panlipunan ng Pilipinas bago maging kolonya ay nagbibigay ng pantay na pagpapahalaga sa kahanayang maka-ina at maka-ama. Dahil sa pamamaraang ito, napagkalooban ang mga kababaihang Pilipino ng higit na kapangyarihan sa loob ng isang angkan. Mayroon silang karapatang magkaroon ng ari-arian, makilahok sa kalakalan at maaaring hiwalayan o diborsiyuhin ang asawang lalaki. Maaari rin silang maging pinuno ng nayon kung walang tagapagmanang lalaki sa katungkulan. Bago dumatingng manggagamot o mataas na babaeng pari at astrologa.
Hispanikong Pilipinas
200px|thumb|right|Mga kababaihang Ilocana. Noong kapanahunan ng pagkakolonya ng Pilipinas, inilagak ng mga Kastila ang mga Pilipina sa isang pampangalawang katayuan sa lipunan, habang niluluwalhati at itinatakda ang Birheng Maria bilang huwaran ng mga Pilipinong babae. Ang pagsapit ng mga Kastila at Katolisismo ang siya ring nagtakda ng tungkulin ng mga katutubong kababaihang Pilipino sa simbahan, sa kumbento, at sa tahanan.
Impluwensiyang Amerikano
Nang matalo ang Espanya sa Digmaang Kastila-Amerikano noong 1898, ipinaubaya ang Pilipinas sa Estados Unidos ng Amerika. Ipinakilala ng Amerika ang pamamaraan ng edukasyong pampubliko, na naging sanhi ng pagbabago sa mga gampanin ng mga kababaihan sa lipunan. Naging mga impluwensiya rin sa kaisipan ng Pilipinong kababaihan ang mga demokratikong diwa ng halalan at mga partidong pampolitika. Sa pamamagitan ng mga sistemang kahalintulad ng sa mga paaralang Amerikano, naging mga propesyunal ang mga babaeng Pilipino.
Pangkasalukuyang mga gampanin
May gampanin sa pagpapasiyang pangmag-anak ang mga pangmakabagong-panahong mga kababaihan Pilipino. Sila ang nangangasiwa ng pananalapi, gumaganap bilang mga tagapangaral na pampananampalataya, at maaari ring maghanda at makipagkasundo hinggil sa mga pagpapakasal ng mga anak na lalaki at babae, na may pagpupunyagi upang mapainam ang mga ugnayang dinastiko ng mag-anak. Ipinapakita ng pag-angat nina Corazon Aquino, Imelda Marcos at Gloria Macapagal-Arroyo bilang mga mamamayan ng politika na may paggalang sa mga kababaihan ang lipunang Pilipino, sa kabila ng pangingibabaw ng mga kalalakihan, at bagaman kalimitang nilalarawan ang mga babae bilang mga tagapag-alaga ng kanilang mga asawang lalaki.
Sa tagpuang urbano
Sa nasasakupan ng hanapbuhayan sa kalakhang kalunsuran, pangkalahatang binibigyan ng trabaho ng mga kompanya at negosyo ang mga kababaihan para sa mas murang bayad at mababang mga tungkulin. Karaniwan, kinukuha ang mga lalaki para ilagay sa puwestong propesyunal at ang mga kababaihan para sa mga posisyong pangsekretarya, bagaman magkapantay sa antas ng pinag-aralan. Hindi lamang tatanggap ng mababang sahod ang Pilipina, kundi may dagdag na mga gampaning pangkalihim. Nagsisimula sa pagkabata ang ganitong "kaisipang pangkatulong." Sa paaralan, kalimitang nahahalal sa mga posisyong pangsamahan ang mga batang lalak katulad ng pangulo at pangalawang pangulo, habang bilang mga kasapi naman o mga ingat-yaman ang mga batang kababaihan. Sinusubukan ng mga batang babae ang kanilang kahalagahan sa pamamagitan ng pagtitiyaga sa mga gawain at sa pagiging responsableng mga mag-aaral. Kung ihahambing sa lalaking Pilipino, dinadala ng mga kababaihan ng Pilipinas ang kanilang obligasyon sa pagbibigay ng suportang pampananalapi sa mag-anak pagkaraan ng kanilang mga panahon sa pag-aaral at maging pagkalipas ng kasal. Sa kabilang panig naman, naitatabi ng lalaki ang kaniyang suweldo at walang hinahawakang obligasyon sa mag-anak.
Subalit, ang mga pangkasalukuyang gawi sa pamamahala ng mga tauhan sa kompanya at negosyo ang nagbigaydaan sa pagkakaroon ng pagkakapantay-pantay. Matutunghayan na ito ngayon sa pagkakaroon ng maraming mga babaeng humahawak ng mga matataas na mga puwesto sa malalaki at maliliit na mga samahan. Marami na ring mga kababaihang may mga katungkulang pangtagapamahala at tagapangasiwa sa mga bangko, pamahalaan, at maging sa mga kompanyang multinasyonal.
Tagpuang rural at pangkaangkanan
Sa mga areang rural, pag-aari ng tahanan ang babaeng Pilipino. Lumalapit sa kaniya ang mga bata para humingi ng salapi at tulong. Siya ang ingat-yaman ng mag-anak. Pinangangalagaan niya ang mga pangangailangang pampaaralan ng mga bata. Para sa mga hindi kasapi ng mag-anak na nangangailangan ng kalinga, ang asawang babae ang taong dapat lapitan. Ngunit hindi siya ang taong magsasagawa ng huling pagpapasya o ang taong magaabot ng salapi.
Kasal at pakikipagkasintahan
Sa mga pook na rural, bihira para sa isang babaeng Pilipino ang manatiling wala pang asawa. Hindi palagiang posible ang permanente o mahabang panahon ng katayuang pagkadalaga. Sa pamayanang etniko, kamakailan lamang naganap ang paghahanda ng sariling mga kasal ng mga mismong kalalakihan at kababaihan. Sa kinaugalian, ang konsehong pangtribo na binubuo ng mga katandaan at ng mag-anak ng batang lalaki ang nagaayos ng pagtatambal. Kakaunti ang masasabi ng mag-anak ng babae, at hindi talaga maaaring magsalita ang mismong babae. Halimbawa, batay sa tradisyong pangtribo ng mga Subanen, maaaring mag-asawa ng higit sa isang babae ang lalaki, at itinuturing na mga pag-aari ng lalaki ang mga babae. Subalit napapasailalim na ngayon ang ganitong uri ng prosesong interpersonal.
Sa pakikipag-isang-dibdib, hindi ipinapakita ng mga kababaihan sa kanayunan ang kanilang mga damdamin sa kanilang mga asawang lalaki, partikular an ang nasa pamayanang may tribo, tiyak na ang mga paksang may kaugnayan sa pag-ibig at pakikipagtalik. Ganito ito dahil nakaugaliang itinuturing na pagaari ng asawang lalaki ang kaniyang asawang babae at ang lalaki ang nagpapasya hinggil sa katawan ng babae. Hindi siya maaaring humiling o hadlangan ang mga kagustuhan ng asawang lalaki. Dahil sa ganitong pananaw na pangkalinangan, nakadaranas ng mataas na antas ng pangaabuso sa loob ng tahanan ang mga kababaihang nasa mga pook na rural sa Pilipinas, kapag ihahambing sa mga nasa lugar ng kalunsuran. Walang kapangyarihan ang mga babae hinggil sa bilang ng kanilang mga anak. Bilang kinalabasan, hinaharap ng mga pamayanang rural ang labis na populasyon, na isang lumalaking katotohanang pandaigdig. Kaugnay ng lipunan at pangkabuhayan, walang sapat na lupain o kapalit na paraan ng pamumuhay.
Alinsunod sa kalinangan, tinatanaw ang paghihiwalay ng mag-asawa sa pamamagitan ng diborsiyo bilang isang hindi mainam at nakasisirang gawain sa Pilipinas, dahil sa isang kaugalian na nagbabanggit at nagbibigay diin na ang mag-anak ang pinakagitnang antas ng lipunan, natatangi na para sa asawang babaeng Pilipino. Hindi tinatanggap na solusyon ang diborsiyo para sa anumang suliraning kaugnay sa pagkakaisangdibdib dahil inuudlot nito ang kaunlaran at pag-usad ng payak na bahagi na lipunan. Samakatuwid, obligado ang mag-asawang ayusin ang mga gusot sa kanilang buhay sa loob ng hangganan ng kasal.
Subalit dapat na laging tandaan, na nagtatamasa ang mga kababaihan sa Pilipinas bago pa naging kolonya ng mga dayuhan ng katayuang kapantay ng sa mga kalalakihan. Bago sumapit ang pananakop ng mga banyaga, kapwa nakakakuha ng diborsiyo ang mga lalaki at babae para sa ganitong mga sumusunod na kadahilanan: pagkabigo sa pagsasakatuparan ng mga obligasyong pampamilya, kawalan ng anak, at pakikiapid. Hahatiin ng patas ang mga anak na sasama sa mag-asawa anuman ang kasarian ng mga ito, maging ang mga ari-arian. Dahil kinailangang magbayad ng handog pangkasal ng lalaki sa mag-anak ng babae, inaatasang ibalik ng babae ang handog kapag siya ang napag-alamang may kamalian. Kapag ang lalaki ang may kasalanan, nawala na ang kaniyang karapatan para maibalik sa kaniya ang kaniyang handog na halaga.
Pinahahalagahan ng lipunan noong bago sumapit ang kolonyalismo, na walang kinikilingang kasarian. Kasinghalaga ng mga lalaking anak ang mga babaeng anak, maaring dahil ito sa kalalabasang kaugnay ng pangkabuhayan, na makakatanggap ng handog na halaga mula sa mga manliligaw o maaaring maging asawang lalaki at sa kanilang kakayahang makatulong sa mga gawaing pangkabuhayan, panlipunan, at pampolitika ng mag-anak.
Pagbabago, impluwensiya, at mga pamamagitan
Bagaman binago ng Simbahang Romano Katoliko ang kaniyang posisyon hinggil sa mga gampanin ng mga kababaihan sa kasal, nananatiling pangalawa pa rin lamang sa lalaking asawa ang babaeng asawa. Siya ang tagapaglingkod at katulong sa buhay ng asawang lalaki.
Sa mga lugar na urbano, naging mga liberal o mas malaya ang isang Pilipinang wala pang asawa dahil sa impluwensiya ng Kanlurang kalinangan. Bagaman hindi pa rin katanggap-tanggap sa kultura ang gawain ng pag-imbita ng isang babaeng walang asawa sa isang lalaki upang ipakita ang damdamin o pag-aya sa pamamasyal o pagkain sa labas, natutunan ng mga Pilipinang gamitin ang "wika ng katawan" o pagpapahiwatig sa pamamagitan ng mga kilos ng katawan o mga bahagi nito para ipadama ang kanilang kagustuhan at kahandaan sa pagkakaroon ng pakikipag-ugnayan sa isang lalaki.
Sa mga pamayanang rural, hindi pa rin pinapahintulutan ang mga Pilipina na maging masyadong liberal. Kailangan pa rin nilang impitin at itago ang kanilang mga katangian at seksuwalidad, at dapat na magpakita ng buong kawalan ng kagustuhan sa pakikisalamuha sa mga lalaki upang mapanatili ang reputasyon at paggalang sa sarili.
Mga Pilipina at hanapbuhay
Sa nakaugalian, ang mga kababaihang at mula sa tribo ang gumaganap sa lahat ng mga gawain. Kabilang sa sakop ng kanilang mga tungkulin ang pagluluto, paglilinis, pagtuturo sa mga bata, paglalaba, pagkukumpuni, pagtatakda ng mga gugulin, at pamamahala ng bukid. Makaraang magararo sa bukid ng lalaking asawa, ang asawa ang nagtatanim, nagpapanatili sa kabukiran, nagdadala ng tubig, at nag-aani. Karaniwang tumutulong ang mga asawang lalaki sa pag-aani, subalit ang babae sa tribo ang may tungkuling maghanap ng pagkain para sa mag-anak. Gumaganap din siya bilang tagapamagitan sa pagitan ng kaniyang mga anak at kaniyang asawanglalaki. Halos siya na ang nangangasiwa ng lahat ngunit wala siyang kapangyarihan sa pananalapi o pagpapasiya.
Kababaihang Pilipino at politika sa Pilipinas
thumb|right|175px|Si Corazon C. Aquino noong 1992.
Sa kabila ng pagpapakilala ng isang paaralang nakabatay sa sistemang Amerika at sa kabila ng pagbabago ng mga Pilipinong babae na naging mga may pinag-aralan at mga dalubhasang bahagi ng lipunang Pilipino, mabagal ang pakikiisa nila sa politika ng Pilipinas. Pangunahing dahil ito sa itinuturing na marumi ang pakikilahok sa politika, at dahil sa nakaugaliang diwa na nagsasabing hindi maaaring magkaroon ng mga tungkulin ang mga babae na mas mataas kesa sa kanilang mga asawang lalaki. Ngunit nagbabago rin ang ideyang kabilang lamang ang mga babae sa tahanan, sa simbahan, o sa kumbento. Ipinakilala ang lumang ideyang ito, ayon sa kasaysayan at nakaugalian, sa pamamagitan ng kolonisasyon. Isang pag-aaral na isinagawa kamakailan lamang ang nagbunyag na mayroon muling pagbuhay sa pagkakaroon ng kapangyarihan ng mga kababaihang Pilipino sa pamamagitan ng pamamaraang pampolitika, katulad ng katayuan nila bago pa dumating ang sinaunang mga mananakop mula sa Espanya. Muling natutuklasan ng mga babaeng Pilipino ang kanilang lakas sa kabila ng hindi nila tuwirang pakikilahok sa prosesong pampolitika. Naging matagumpay ang mga babaeng Pilipino sa pagpapatupad ng mga patakaran sa pamamagitan ng pagiging mga kasaping tagapagpatupad, mga tagapagpayo sa mga politiko, at bilang mga tagapagtaguyod at tagapagtangkilik sa loob ng mga samahang hindi kaugnay ng pamahalaan.
Nagsasagawa ng pag-usad at mga pagbabago ang mga makabagong Pilipina sa politikong halalan sa pamamagitan ng paguumpisa ng mas maraming mga makababaeng mga palatuntunan. Gumaganap sila ng mainam bilang mga pinuno, bagaman sa pangkalahatan ay karaniwan pa ring nakakakamit ng mga tungkuling pampolitika ang mga babeng Pilipino sa pamamagitan ng pagkakaroon ng mga ama at mga asawang lalaking may mga kaugnayan pampolitika, isang "sistemang may dinastiya" na bumabalakid sa ibang mga babaeng Pilipino para makalahok sa prosesong panghalalan. Kabilang sa iba pang mga bagay na nagiging hadlang sa lubos na pakikilahok sa politika ng ibang mga may tunay na kakayahang mga Pilipina ang gastusin sa politika at ang kahalagahan ng pangalan ng mag-anak.
Nahimok ang mga kababaihang Pilipino para makilahok sa politika sa Pilipinas noong panahon ng Pagpapahayag o Deklarasyon sa Beijing noong 1995 nang gawin ang Ikaapat na Pandaigdigang Pagpupulong ng mga Kababaihan sa Nagkakaisang mga Bansa. Subalit noong Pebrero 2005 may isang pagsusuring nagbuhat sa Nagkakaisang mga Bansa na hinggil sa pagusad ng mga kababaihang Pilipino at ng kanilang gampanin sa politika ang nagpakitang sa kabila ng pagtaas ng kalidad ng mga politikong kababaihan, walang sapat na pagtaas sa bilang ng mga nakilahok na mga babae sa mga gawaing pampamahalaan. Mula 1992 hanggang 2001, nahalal ang mga babaeng Pilipino bilang mga panlokal na mga punong tagapangasiwa, gumaganap bilang mga punong-bayan, mga gobernadora, at kapitan ng mga barangay. Isang maimpluhong bagay ang nakadagdag sa pagtaas ng bilang mga babaeng politiko ang pagkakaangat nina Corazon Aquino at Gloria Macapagal-Arroyo bilang mga babaeng Pangulo ng Pilipinas.
Kababaihang Pilipino sa sining
Sa kaniyang mga pinintang dibuho ng mga kababaihang Pilipino, tinanggihan ng Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas na si Fernando Amorsolo ang mga pamantayang Kanluranin ng kagandahan upang panigan ang mga pamantayang Pilipino. Sinabi niyang ang mga kababaihang ipininta niya ay mayroong "bilugang mukha, hindi yung bilog-haba na karaniwang ipinapakita sa atin ng mga larawan sa mga pahayagan at babasahin. Dapat na ang mga mata ay sadyang may buhay, hindi mapungay at antukin na katangian ng isang Mongolian. Dapat na pulpol ang ilong ngunit matatag at madiin ang pagkakaguhit. ... kaya ang kagandahan ng babaeng Pilipina ay sadyang hindi nararapat na may puting balat, o madilim ang pagkakayumanggi katulad ng sa karaniwang Malay, subalit dapat na may maliwanag na kulay ng balat o sariwang uri ng kulay na palagian nating nakikita kapag nakakatagpo tayo ng isang namumulang mukha ng nahihiyang batang babae."
Azy-sur-Marne
Azy-sur-Marne ay isang pakikipagniig sa Aisne departamento sa silangang Pransiya.
Labindalawang Olimpiyano
thumb|right|200px|Ang Labindalawang Olimpiyano, iginuhit ni [[Nicolas-André Monsiau, noong mga huli ng ika-18 daang taon.]]
Sambuco
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Sambuco ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Cuneo, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 100 km timog-kanluran ng Turin at mga 40 km sa kanluran ng Cuneo. Noong Disyembre 31, 2004, mayroon itong populasyon na 92 at may lawak na 46.8 km2.
May hangganan ang Sambuco sa mga sumusunod na munisipalidad: Canosio, Demonte, Marmora, Pietraporzio, at Vinadio.
Labindalawang Olimpiyano
Ang Labindalawang Olimpiyano ay tumutukoy sa mga diyos ng Olimpo ng mitolohiyang Griyego na nakatira sa Bundok ng Olimpo. Binubuo ang pangunahing mga diyos at mga diyosa ng sinaunang Gresya nina Zeus (Hupiter) at Hera (Huno), ang mga ulo o pinuno ng mga banal na mag-anak na kinabibilangan ng kanilang mga sarili at iba pang sampung diyos. Kabilang sa mga diyos na lalaki ang magkapatid na sina Poseidon (Neptuno) at Hades (Pluto), sina Ares (Marte), Apollo, Hermes (Merkuryo), at Hephaestus (Vulkan). Sa mga babae, kabilang sina Hestia (kapatid na babae nina Hades at Neptuno), Athena (Minerva), Artemis (Diana), at Aphrodite (Venus).
Mga sanggunian
Kaurian:Mga Griyegong diyos
Sambuco
Ekonomiya
Dahil sa malawak na teritoryo at kawalan ng mga industriya at katulad nito, ang pangunahing aktibidad sa munisipalidad ng Sambuco ay agrikultura, lalo na ang pagpaparami ng baka at tupa. Sa huli, ibinigay ng Sambuco ang pangalan nito sa tupang Sambucana, isang tipikal na lahi ng Lambak Stura.
Tingnan din
Comune
Victoria, Laguna
Ang Victoria ay isang ika-4 na uring bayan sa lalawigan ng Laguna, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Ito ay timog-silangan ng Laguna de Bay, 90 kilometro (56 mi) timog ng Maynila at hangganan ng Munisipalidad ng Calauan sa timog-kanluran, Nagcarlan sa timog-silangan at Pila sa hilagang-silangan. Ang munisipalidad ay may kabuuang sukat ng lupain na 22.83 square kilometres na 1.30% ng kabuuang lupa sa lalawigan ng Laguna.
Hinirang ito bilang "Duck Raising Capital ng Pilipinas" dahil sa mga kakaibang putaheng karne ng kambing at pato. Ang bayan ay hangganan ng Calauan, Nagcarlan, at Pila. Kasunod sa palayaw ng bayan, ipinagdiriwang ang Itik Festival, kasama ang pagtatatag ng anibersaryo ng bayan, upang bigyan ng karangalan at malaman ang higit pa tungkol sa mga produktong nagmula sa itik (pato).
Kasaysayan
Ang mga kilalang mamamayan at pinuno ng sibiko ay nakakahanap ng bagong pag-asa na gawing bayan si Nanhaya, nang bigyan ng mga Amerikano ang Kalayaan ng Pilipinas noong 1946. Binuhay nila ang hakbang na humiwalay sa Pila. Sa pagkakataong ito iminungkahi ng mga mamamayan na pangalanan ang bayan ng Trinidad, pagkatapos ng First Lady ng republika, ang asawa ni Pangulong Manuel Roxas noon. Ang matibay na mga oposisyon ay pinagpalayo ang panukala muli.
Matapos mamatay si Roxas, si Elpidio Quirino ang pumalit sa pagkapangulo. Ang mga residente ng Nanhaya ay nanatiling walang pagkabalisa. Minsan pa nilang sinubukan, pinatindi ang kampanya. Ang pinakatanyag at pinakamayamang pamilya ng bayan ay ang mga angkan ng Fernandez: si Hukom Jose Fernandez, pagkatapos ay si Mayor Alejandro Fernandez, Atty. Tumayo sa panukala sina Ramon H. Fernandez, Sr., Andres Franco, Dr. Agrifino Oca, Gregorio Herradura at Leonardo Rebong. Ang Victoria ay naging baryo ng Pila hanggang 15 Nobyembre 1949, nang pinirmahan ni Pangulong Elpidio Quirino ang EO 282 na pinaghiwalay ang baryong ito at 8 iba pa sa isang malayang pamayanan. Ang pangalan nito ay kinuha mula sa anak na babae ni Pangulong Quirino na si Victoria Quirino.
Dahil naging lubos na urbanisado at siksik sa naninirahan ang Pateros, ang Victoria ay tinunguan ng mga nagtitinda at negosyante ng balut at naging "Sentro ng Pagpapalaki ng Itik" (Ingles: "Duck Raising Center of the Philippines"). Ang bayan ay itinampok din bilang detour challenge ng Leg 11 sa Ika-5 Season ng The Amazing Race. Ipinagdiriwang din ng bayan ng Victoria ang Itik Festival tuwing ikalawang linggo ng Nobyembre.
Ang dating kabisera ng Pila ay ang Barangay Pagalangan, na ngayon ay isa sa mga barangay ng Victoria. Ang natitira sa orihinal na simbahan ng parokya ng bayan ng Pila ay maaari pa ring matagpuan sa Pagalangan, kung saan, sa nakaraan, ay ginawang tagpuan ng mga mangangaso na naghahanap ng mga antigo at kayamanan. Ang Pagalangan ay tumigil na maging kabisera ni Pila nang ilipat ang sentro ng bayan dahil sa madalas na pagbaha.
Ang pangalan ng bayan ay hango sa salitang Espanyol na nangangahulugang "tagumpay".
Mga barangay
Nahahati ang Victoria sa 9 na mga barangay:
Casto, Lombardia
Ang Casto (Bresciano: Cast) ay isang comune (bayan o munisipalidad) sa lalawigan ng Brescia, sa Lombardia, hilagang Italya.
Kasaysayan
Ang tinatayuang lugar ng Casto, na matatagpuan sa tagpuan ng mga batis na bumababa mula sa lugar ng Comero at mula sa Alone, ay nakita na ang pagtaas ng maraming mga pandayan para sa paggawa ng bakal sa napaka sinaunang panahon.
Sa tabi ng industriya ng bakal at bakal, ang bayan ay kilala na noong Gitnang Kapanahunan para sa paggawa ng tela at seda kung saan ang mga mayayamang pamilya tulad ng De Benedictis, na kalaunan ay kilala bilang Montini, ay nagtalaga ng kanilang sarili.
Noong 1385 naging bahagi ito ng Quadra di Valle Sabbia at nang maglaon, tulad ng buong lambak, ng domain ng Veneto. Mula sa isang eklesyastikal na pananaw ang mga simbahan ng Casto, Malpaga, Alone at Comero ay mga subsidiyaryo ng sinaunang Pieve di Mura. Unti-unti silang nakakuha ng awtonomiya at naging mga parokya.
L'Hospitalet del Llobregat
L'Hospitalet de Llobregat (sa Katalan), o Hospitalet de Llobregat (sa Espanyol), kadalasang pinapaikli bilang L'Hospitalet ( o, ) o Hospitalet ( o , ), ay isang munisipalidad sa bandang timog-kanluran ng Barcelona sa Katalunya, Espanya. Sa dami ng tao, ito ang pangalawang pinakamarami sa Katalunya at ika-16 sa Espanya.
Zambrone
Ang Zambrone (Calabres: Zambrònë) ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Vibo Valentia sa rehiyon ng Italya ng Calabria, na matatagpuan mga 60 km timog-kanluran ng Catanzaro at mga 9 km hilagang-kanluran ng Vibo Valentia. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 1,803 at sakop na 14.4 km2.
Ang Zambrone ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Briatico, Parghelia, at Zaccanopoli.
Ang bayan ay tahanan ng unang waterpark sa timog ng Italya, ang Aquapark di Zambrone.
Pôle universitaire Léonard-de-Vinci
thumb|Pôle universitaire Léonard-de-Vinci
Ang Pôle universitaire Léonard-de-Vinci ay isang kumpol sa unibersidad ng Pransya na matatagpuan sa La Défense.
Ang Pôle universitaire Léonard-de-Vinci, isang mas mataas na sentro ng unibersidad ng edukasyon, ay nilikha noong 1995 ng Hauts-de-Seine pangkalahatang konseho, na pinamamahalaan ni Charles Pasqua: sa gayon ito ay madalas na binansagan ng "Pasqua University" (Fac Pasqua). Ang kumpol ay isang pribadong edukasyon na mas mataas na Pranses. Sa orihinal, pinondohan ito ng pang-publiko na pondo. Ang kumpol ay pinamamahalaan ngayon ng Leonardo da Vinci Association (ALDV) at hindi na tumatanggap ng anumang tulong mula sa Hauts-de-Seine. pinamamahalaan ni Pascal Brouaye mula noong 2012 at naging sertipikadong EESPIG mula noong Enero 10, 2018.
InuYasha
Ang InuYasha (犬夜叉) Taong Aso (Pilipino) ay isang sikat na seryeng shōnen manga at anime na nilikha ni Rumiko Takahashi. Inu (犬) ay isang salita sa hapon na ang ibig sabihin ay "aso" at Yasha (夜叉) Demonyo.
Buod ng Kuwento
Si Higurashi Kagome, matapos siyang mahila ng isang demonyo, napaalaman niya sa pyudal na Hapon ang isang mahiwagang hiyas na nasa katawan pala niya. Nagkalat kung saan-saan ang maraming mga demonyo na gustong kunin ang mahiwagang hiyas pagkatapos basagin nito ni Kagome habang sinusubukan niyang tamaan ang demonyong ibon. Nakipagsanib si Kagome sa isang kalahating Diablo na si InuYasha upang hanapin ang mga hiyas bago mapasakamay ng isang masamang espiritu na si Naraku. Upang hindi ma palagay si Kagome sa panganib sa pagsama nila ni Inuyasha, binigyan si Inuyasha ng mahiwagang kuwintas, ang gawin lang ni Kagome ay sabihin na "dapa!" at sununod na si Inuyasha. Sa mga paglalakbay ng dalawa, may na tagpuan sila na isang pari o monk na si Miroku, pumapatay ng demonyo na si Sango at ang alaga niya na si Kirara, at batang demonyong alamid na si Shippo. Sa paglalakbay nila, nagkaroon ng pakiramdam sa isa't isa sila Kagome at Inuyasha, pero hindi maka pag disisyon si Inuyasha bawat tagpo nila ni Kikyo, ang nakaraan niya, limampung taon na nakalipas. Subalit, mas comportable siya pag kasama nya si Kagome. Nagakaroon din ng relasyon sina Miroku at Sango. Naging isa silang lahat sa kanilang paglalakbay upang hanapin,at kunin ang mahiwagang hiyas na nasa kamay ni Naraku.
Awiting tema ng InuYasha
Pambungad na awit: (Seasons 1 to 6)
(The Final Act)
Pangwakas na awit: (Seasons 1 to 6)
Pangsine na awit:
Canine
Ang canine, bigkas /ˈkeɪˌnaɪn/, ay isang salitang Ingles na maaring tumutukoy sa:
Volleyball sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2005
Ang Volleyball sa Palaro ng Timog Silangang Asya 2005 ay ginanap sa West Negros College sa Lungsod ng Bacolod, Negros Occidental, Pilipinas para sa indoor volleyball at sa University of St. La Salle Grounds sa Lungsod ng Bacolod para sa beach volleyball.
Hiperseksuwalidad
thumb|right|Ang [[Eulohiya ni Kahalayan na ipininta ni Jules Cheret (1836-1932), isang dibuhong naglalarawan ng papuri at parangal para sa paghahangad ng kaligayang sensuwal.]]
Ang hiperseksuwalidad (literal na "labis na seksuwalidad") o pagkalulong sa pakikipagtalik ay ang kalagayan ng pagkakaroon ng masidhing kagustuhang makiisa at magsakatuparan ng mga gawaing may kaugnayan sa pakikipagtalik at mga galaw na seksuwal, na nasa antas na sapat na maituturing na isang karamdamang pangkaasalan na nangangailangan ng panggagamot o pagtatama.
Diwa
Pinapalitan ng konsepto ng hiperseksuwalidad ang mas lumang mga diwa ng nimpomanya (o furor uterinus) at satiryasis (binabaybay na satyriasis sa Ingles). Tumutukoy ang nimpomanya sa sikolohikal na kagusutang pampag-iisip ng isang babae na kinasasangkutan ng labis na kalibugan ng babae o pagkakaroon ng masidhing pagnanais ng isang babae na makipagtalik sa isang lalaki, na may labis na masiglang libido at kapansanang obsesyon upang makipagtalik. Sa mga kalalakihan, tinatawag ang ganitong kalagayan bilang satiryasis, ang hindi mapigil o sobrang kalibugan ng lalaki (may kaugnayang pang-etimolohiya mula sa mga salitang "nimpa" at "satiro"). Hindi na nakatala bilang espesipikong mga kagusutang pampag-iisip ang nimpomanya at satiryasis sa DSM-IV, bagaman bahagi pa rin sila ng ICD-10.
Manuyo
Ang manuyo ay maaaring tumukoy sa:
Darwinius
Ang Darwinius ay isang henus ng Adapiformes na isang pangkat ng basal na mga primado mula sa panahong Eocene. Ang tanging alam na espesye nito ang Darwinius masillae na pinetsahan ng 47 milyong taon ang nakalilipas batay sa pagpepetsa ng lugar ng fossil. Ang tanging alam na fossil nito na tinawag na Ida ay natuklasan noong 1983 sa Messel pit na isang hindi ginagamit na quarry malapit sa baryo ng Messel (Landkreis Darmstadt-Dieburg, Hesse) mga 35 km (22 mi) timog silangan ng Frankfurt am Main, Alemanya. Ang fossil na hinati sa isang slab at parsiyal na kontra slab pagkatapos ng baguhang paghuhukay at ibinenta ng hiwalay ay hindi muling pinagsama hanggang 2007. Ang fossil na ito ay ng isang batang babae na tinatayang may kabuuang habang 58 cm kasama ng ulo at haba ng katawan na hindi isinama ang buntot na mga 24 cm. Tinatayang si Ida ay namatay na mga 80–85% ng tinantiyang katawan ng matanda nito at haba ng mga biyas. Ang henus na Darwinius ay ipinangalan sa fossil na ito bilang pag-alaala ng bisentenaryo ng kapanganakan ni Charles Darwin at ang espesyeng massillae ay nagpaparangal sa Messel pit kung saan ang specimen ay natagpuan. Ito ay lumilitaw na superpisyal na katulad ng isang modernong lemur.
Manuskrito
Ang manuskrito ay isang isinulat na impormasyon na manuwal na nilikha ng isa o maraming mga tao gaya ng isang sulat na isinulat ng kamay na salungat sa pagiging inilimbag (printed) o nilikha sa ibang paraan. Ang terminong ito ay maaari ring gamitin para sa impormasyon na itinala ng kamay sa ibang mga paraan kesa sa pagsusulat halimbawa sa mga inkripsiyon na inukit sa isang matigas na materyal gaya ng kahoy.
Darwinius
Inuri ng mga may akda ng papel na naglalarawan ng Darwinius ang fossil na ito bilang isang kasapi ng primadong pamilya na Notharctidae, na subpamilyang Cercamoniinae, na nagmumungkahing ito ay may katayuan ng isang mahalagang fossil na transisyonal o ugnayan sa pagitan ng mga lahing primadong prosimian at simian.
Palasyo ng Kultura at Agham
Ang Palasyo ng Kultura at Agham (Pałac Kultury i Nauki, dinadaglat bilang PKiN) ay isang gusaling tukudlangit sa Warsaw, Polonya, na dinisenyo ni Lev Rudnev, isang arkitektong Ruso. Ito ang pinakamataas na gusali sa buong bansa, ang pang-anim sa mga pinakamataas na gusali sa buong Unyong Europeo, at pang-187 sa buong mundo.
Manuskrito
Sa mga kontekstong paglilimbag at akademiko, ang isang manuskrito ay isang tekstong isinumite sa tagalimbag bilang paghahanda sa publikasyon na karaniwan bilang isang typescript na inihanda sa isang makinilya o sa kasalukuyan ay isang printout mula sa isang printer ng kompyuter na inihanda sa isang pormat na manuskrito. Ang mga manuskrito ay maaaring nasa anyong aklat, mga skrolyo o sa pormat na codex.
Palasyo ng Kultura at Agham
Kasaysayan
Makatapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ang pagpapataguyod ng maka-Komunistang Republikang Popular ng Polonya, ninais ni Joseph Stalin, ang pinuno ng Unyong Sobyet, na magpagawa ng "handog sa sambayanang Polako mula sa sambayanang Sobyet" sa kabisera ng bansa. Tinanong ni Stalin si Bolesław Bierut, na noo'y Pangulo ng Republikang Popular ng Polonya, na mamili kung nais niyang magpatayo sa Warsaw ng isang metro, mga sityong pabahay, o ng Palasyo ng Kultura at Agham. Dahil hindi posible ang pagggawa ng metro, at makakapagpatayo naman ng mga bagong sityo nang sarili nito ang Polonya, pinili na lang ni Bierut ang pagpapatayo ng Palasyo ng Kultura at Agham. Opisyal na sinang-ayunan ito sa Kasunduang Polako-Sobyet noong 5 Abril 1952, kung saan nakasaad na "may obligasyon ang Pamahalaan ng Unyong Sobyet na magpatayo, sa tulong ng lakas at kakayahan ng bansang Sobyet, isang Palasyo ng Kultura at Agham na may taas na 28-30 palapag...at sasagutin ng Pamahalaan ng Unyong Sobyet ang lahat ng gastusin ukol sa pagpapatayo ng gusali". Gayunpaman, taong 1951 pa unang pinagplanuhan ang pagpapatayo ng gusali.
Manuskrito
Etimolohiya
Nagmula ang salitang manuskrito sa manuscript (Ingles) at manuscrito (Kastila), na kapwa nanggaling naman sa manu scriptus ng Latin na may literal na kahulugang "kamay [manus] ang sumulat [scriptus]" o "isinulat ng kamay".
Palasyo ng Kultura at Agham
Kasaysayan
Opisyal na sinimulan ang pagpapatayo ng gusali noong Araw ng mga Manggagawa, 1 Mayo 1952. Natapos ang pundasyon noong 4 Oktubre 1952, bago nagsimula ang ika-15 Kongreso ng Partido Komunista ng Unyong Sobyet. Sa loob ng tatlong taon na itinatayo ang gusali, naging pokus ito ng propagandang inilabas ng pamahalaan ng Polonya sa panahong iyon, at sinundan ng midya noon ang unti-unting pagtatayo ng gusali. Halos 3,500 manggagawa mula sa Unyong Sobyet ang nagtrabaho sa pagpapatayo ng gusali, at 16 ang namatay sa panahong iyon. Sinagot naman ng Polonya ang pabahay ng mga manggagawang ito.
Manuskrito
Sanggunian
Kaurian:Panitikan
Park Jung-yang
Si Park Jung-yang(hangul:박중양 ; hanja:朴重陽, 3 Mayo 1872 – 23 Abril 1959) ay Koreanong politiko, bureaucrats at pilosopo, liberalismo ideologist. Alkalde ng Daegu(1906), Gobernador ng Gyungsanbuk-do lalawigan(1906), Jeollanam-do lalawigan(1907), Pyungannam-do lalawigan(1907 - 1908), Gyungsanbuk-do lalawigan(1908 - 1910), Chungcheongnam-do lalawigan(1910 - 1915), Hwanghae-do lalawigan(1921 - 1923), Chungcheongbuk-do lalawigan(1923 - 1925), Hwanghae-do lalawigan(1928).
Sulat-kamay
Ang sulat-kamay o porma ng sulat ay isang sining ng pagsulat sa pamamagitan ng kamay - sa halip na gumamit ng mga aparato o makinarya. Itinuturing ito na isa sa mga mahahalagang kasangkapan sa pakikipag-ugnayan at sa pakikipagtalastasan o komunikasyon.
Mga lagda
Isa sa mga pinakamahalagang mga natututunan ng tao sa pagsusulat sa pamamagitan ng kamay ang pagsulat ng kaniyang sariling pangalan, na tinatawag na lagda o pirma.
Mga katangian
Magkakaiba ang bawat sulat-kamay ng iba't ibang tao bagaman karaniwang silang gumagamit ng iisa o magkakatulad na mga alpabeto. Iba-iba ang itsura at paraan nila ng pagsulat ng mga titik. Hindi madaling gayahin ang sulat-kamay ng ibang tao. Pinagbabawal ng batas ang mapanlinlang na paggaya o pagkopya sa pirma o gawi sa pagsulat ng ibang tao.
Pagsulat ng manuskrito
Ang pagsusulat ng manuskrito ang unang napag-aaralan at pinagsasanayan ng mga bata sa paaralan. Isa itong metodo ng pagsulat na madaling gawin sapagkat binubuo lamang ng mga tuwid ng guhit at mga bahagi ng mga bilog. Gumagamit rin ng ganitong uri ng pagsulat ang mga nasa-edad nang tao, katulad ng mga sa mga pagkukumpleto ng mga dokumento, kung saan dapat hindi dikit-dikit ang iyong mga titik na isinusulat. Katulad din ito ng mga ginagamit sa mga karatula sa mga daanan ng sasakyan at mga tindahan.
Pagsulat na nakahilig
Matapos makasanayan ng mga bata ang pagsusulat ng tuwid o pamanuskritong normal, nakakagamayan din nila ang pagsulat ng pa-italiko o nakahalig ang mga letra (slanted manuscript), nakatutulong sa pagpapabilis ng pagsulat.
Pagsulat na magkakadikit
Sa patuloy na pagsasanay, natututo rin ang mga bata na pagdikit-dikitin ang mga titik (joined manuscript).
Kursibong pagsulat
Isa pang klase ng pagsulat na magkakadikit ang kursibong pagsulat (cursive writing), kung saan hindi inaangat ang dulo ng panulat tulad ng lapis, pluma, o bolpen hanggang sa katapusan o pagtatapos ng bawat salita.
Sanggunian
Penmanship Manskribado Käsiala Manuscriture 筆跡 Handschrift (persoon) Почерк Handstil Почерк
Castrezzato
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Castrezzato (Bresciano: Castrezàt) ay isang comune (bayan o munisipalidad) sa lalawigan ng Brescia, sa Lombardia, hilagang Italya, Matatagpuan ito sa kapatagan sa pagitan ng mga ilog Oglio at Mella, malapit ang Autodromo di Franciacorta.
Heograpiya
Simula noong Mayo 27, 1220, ang petsa na binanggit ang "Castrezago" sa unang pagkakataon sa isang pergamino ng Diplomatikong Kodigo na iginuhit sa Brescia, ang Komunidad ay patuloy na iniuugnay ang kabuhayan nito sa gawaing pang-agrikultura, sa malapit na unyon sa pagpaparami ng mga matatag na hayop at looban.
Urbanidad
Ang sistema ng kalsada ay nagpapaalala sa orihinal na sistema ng portipikasyon: tulad ng iniulat ni Mazza (1986), ang Lechi ay nagpahiwatig kung paano ang daang paikot, na binubuo ng agos sa pamamagitan ng Dieci Giornate, sa pamamagitan ng Dante Alighieri, sa pamamagitan ng Circonvallazione Nord at sa pamamagitan ng Vittorio Alfieri, ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang heksagonal na hugis na katulad ng sa isang maliit na pader na kuta.
Andaluz
Impormasyon
''Ang sayaw na Andaluz ay kilala rin sa tawag na Paseo de Iloilo, kung saan ang probinsiyang ito ay nagmula. Ito ay isa mga mga sopistikadong sayaw ukol sa panliligaw at sayaw na may halong panrarahuyo mula pa sa panahon ng mga Kastila''.
Galaw at Indak
Ang lalake ay nararapat na makipagkompitensiya sa ibang kalaban sa pamamagitan ng sayaw upang mapanalunan ang puso ng dalaga.
Venus (diyosa)
Si Venus ang Diyosang Romano ng pag-ibig, kagandahan, pagtatalik, pertilidad at kasaganaan. Sa mitolohiyang Romano, siya ang ina ng mga Romano sa pamamagitan ng kanyang anak na si Aeneas na nakaligtas sa pagbagsak ng Troya at lumikas sa Italya. Siya ang inankin ni Julio Cesar na ninuno niya. Si Venus ay sentral sa maraming mga pistang Romano at pinapipitagan sa relihiyong Romano sa ilalim ng maraming mga pamagat pangkulto.
Suyo, Ilocos Sur
Ang Bayan ng Suyo ay isang ika-4 na klaseng bayan sa lalawigan ng Ilocos Sur, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Suyo ay nahahati sa 8 mga barangay.
Abu Sayyaf
Ang Abu Sayyaf ay isang grupo ng mga militante sa Pilipinas nakaaway ng gobyerno. Kasalukuyan silang nagkukuta sa Jolo, Sulu.
Kaurian:Anti-Kristiyanismo Kaurian:Terorismong Islamista Kaurian:Terorismo sa Pilipinas Kaurian:Moro
Sampeyre
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Sampeyre ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Cuneo, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 70 km timog-kanluran ng Turin at mga 35 km hilagang-kanluran ng Cuneo.
May hangganan ang Sampeyre sa mga sumusunod na munisipalidad: Brossasco, Casteldelfino, Elva, Frassino, Macra, Oncino, Paesana, San Damiano Macra, Sanfront, at Stroppo.
Arkitekturang sibil
Ang lokal na arkitektura ay nagpapanatili pa rin ng maraming ebidensiya ng medyebal na panahon kapwa sa sentrong pangkasaysayan at sa mga nayon. Matatagpuan ang Casa Clary sa kabesera, isang klasikong halimbawa ng isang marangal na bahay na itinayo noong mga 1400. Sa gitna ng nayon ay nakatayo ang Casa Agnesotti na siyang tahanan ng pamilya ng magkakatulad na linya ng mga panandaliang nanirahang sagradong pintor na nagtatrabaho sa lugar ng Sampeyre at Cuneo sa pagitan ng ika-18 at ika-20 siglo.
Ekonomiya
Sa sandaling nakabatay sa tradisyonal na agrikultura sa bundok, ang ekonomiya ng munisipyo ay umangkop sa panahon. Mula noong ikaanimnapung taon ng ikadalawampu siglo, nakaranas ang Sampeyre ng isang kapansin-pansing pana-panahong pag-unlad ng turista, ngunit wala ring kakulangan sa mga gawaing pang-artesano at pang-industriya.
Shichinintai
The Shichi'nintai (七人隊 ang Pitong Kilabot sa Tagalog) ay ang pitong mga mamamatay-tao sa seryeng manga at anime na Inuyasha. Binalik sila ni Naraku mula sa kamatayan bilang bōrei (亡霊, zombie) sa pamamagitan ng mga piraso ng Shikon no Tama, upang iantala ang kanyang mga makapangyarihang mga kalaban na gusto siyang tapusin, habang naging isang yōkai.
Suikotsu (minsan mas kilala bilang Dr. Suikotsu (睡骨))
Si Suikotsu ay ang pangunahing tagapalaban kasama sina Jakotsu at Ginkotsu. Natagpuan siya ni Kikyo bilang isang mangagamot. Napaglaaman ni Kikyo na kasapi pala siya ng Pitong Kilabot. Natakot siya sa dugo na nasa kamay niya at lagi siyang naghuhugas ng mga kamay.
Nang nahanap na siya ng Pitong Kilabot, naguluhan si Suikotsu at nagbalik sa tunay na anyo at sumali muli sa Pitong Kilabot. Nawala ang kabutihan niya at naging mamamatay-tao. Halos patayin ni Suikotsu ang lahat ng makita nito upang makakita lamang ng dugo sa kanyang kamay. Papatayin sana siya ni Kikyo ngunit hindi niya ito tinuluyan ngunit si Jakotsu ang nagtuloy sa pagpatay.
Jakotsu 蛇骨
Si Jakotsu ay isa sa pitong kilabot,isa siyang babae na binuhay ni Naraku sa pamamagitan ng banal na liyas upang tapusin ang mga may kayang lumaban kay Naraku
Bankotsu 蛮骨
Si Bankotsu ang pinuno ng Pitong Kilabot. Siya ang pinakabata at pinakamalakas sa kanilang lahat. Siya ay merong sandata na mas malaki sa Tetsusaiga ni InuYasha at dalawang beses ang laki nito sa kanya, ang Banryu. Si Bankotsu ay mapagkumbaba at maalalahanin na kaibigan, pero ang mga katangian na ito ay para lamang sa kanya mga kaibigan at mga kasamahan sa grupo.
Si Bankotsu ay ang tipo ng lalaki na gusto ay matapos na lahat ang mga gawain upang wala na siyang problemahin pa. At dahil siya ang pinakabata sa grupo, 17 anyos pa lang, siya ay medyo isip-bata at hindi maiiwasan ang pagpapatawa niya. Hindi man siya kasing talino katulad ni Renkotsu, kaya naman niyang gampanan ang kanyang mga tungkulin.Ang pinakamalapit sa kanya ay si Jakotsu, dahali siguro sa matagal nilang pagsasama, bago pa mabuo ang Pitong Kilabot.
Kung mapapansin sa kanyang kasuotan, isa siyang maharlika na nanggaling sa isang mayaman na pamilya ngunit wala nang ibang nabanggit tungkol sa kanyang pamilya. Kung pagbabasehan ang kanya lakas, ito ay imposible para sa isang normal na tao na humawak ng higanteng sandata na tatlong sundalo ang kayang bumuhat nito. Hinahawakan niya ang Banryu gamit lamang ang isa niyang kamay ng walang bahid ng pag-aalinlangan.
Kaurian:Inuyasha
List of InuYasha characters
Cretaceous
Ang Cretaceous (bigkas /krë-tay- sh ës/, Cretácico, Cretáceo) ,na hinango mula sa Latin na "creta" (chalk, na karaniwang pinaikling K para sa saling Aleman nitong Kreide (chalk) ay isang panahong heolohiko mula . Ito ay sumusunod sa panahong Hurasiko at sinundan ng panahong Paleoheno. Ito ang huling panahong ng era na Mesosoiko at sumasaklaw sa 80 milyong mga taon na pinakamahabang panahon ng era na Phanerozoic. Ito ay isang panahon ng relatibong mainit na klima na nagresulta sa isang mataas na mga lebel ng dagat na eustatiko at lumikha ng maraming mga mababaw na mga dagat na panloob ng lupain. Ang mga karagatan at dagat na ito ay napuno ng ngayong ekstinto na mga reptilyang pang-dagat, mga ammonita, at mga rudista samantalang ang mga dinosauro ay nagpatuloy na manaig sa lupain. Sa parehong panahon, ang mga bagong pangkat ng mga mamalya at mga ibon gayundin ang mga namumulaklak na mga halaman ay lumitaw. Ang Cretaceous ay nagwakas sa isang malaking ekstinsiyong pang-masa na pangyayaring ekstinsiyong na Cretaceous-Paleoheene kung saan ang maraming mga pangkat kabilang ang mga hindi-ibon na dinosauro, mga pterosaur at malalaking mga reptilyang pang-dagat ay namatay. Ang huli nang Cretaceous ay inilalarawan ng hangganang K-Pg na isang lagdang heolohiko na nauugnay sa ekstinskiyong pang-masa na nasa pagitan ng mga era na Mesosoiko at Cenozoic.
Kasaysayang pagsasaliksik
Ang Cretaceous bilang isang hiwalay na panahon ay unang inilarawan ng heologong Belhiyanong si Jean d'Omalius d'Halloy noong 1822 gamit ang strata sa Paris Basin at ipinangalan ito para sa ekstensibong mga kama ng chalk(kalsiyum karbonata) na idineposito ng mga shell ng mga marinong inbertebrata na pangunahin ang mga coccolith na natagpuan sa Itaas na Kretasyeso ng kanluraning Europa. Ang pangalang "Cretaceous" ay hango sa Latin na creta na nangangahulugang chalk. Ang pangalan ng island Creta ay may parehong pinagmulan.
Mga subdibisyong stratigrapiko
Ang panahong Cretaceous ay nahahati sa Simulang Cretaceous at Huling Cretaceous o Mababa at Itaas na Cretaceousng serye. Sa mga mas matandang literatura, ang Cretaceous ay minsang hinahati sa tatlong mga serye: Neocomian (maababa/simula), Gallic (gitna) and Senonian (itaas/huli). Ang isang labingisang mga yugto na lahat ay nagmumula sa stratigrapiyang Europea ay ginagamit na ngayon sa buong mundo. Sa maraming mga bahagi ng mundo, ang alternatibong mga lokal na subdibisyon ay ginagamit pa rin. Gaya ng ibang mga mas matandang panahon, ang mga kamang bato ng Cretaceous ay mahusay na natukoy ngunit ang mga eksaktong edad ng tuktok at base nito ay hindi matiyak ng ilang mga milyong taon. Walang malaking ekstinsiyon o putok ng dibersidad ang naghihiwalay sa Cretaceous mula sa panahong Hurasiko. Gayunpaman, ang tuktok ng sistemang ito ay matalas na inilarawan na inilagay sa mayaman sa iridium na patong na natagpuan sa buong mundo at pinaniniwalaang nauugnay sa banggang krater na Chicxlub sa Yucatan at Golpo ng Mehiko. Ang patong na ito ay mahigpit na pinetsaha ng 65.5 milyong taon ang nakalilipas.