cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asiria (lalawigang Romano)
Kaysasayan
Ayon kina Eutropius at Festus, na mga istoryador sa ikalawang hati ng ika-4 na siglo, sa panahon na ang emperador ng Roma na si Trajano ay itinurig bilang "isang mahalagang tularan para sa mga kasalukuyang kaganapan at personalidad", na isinulat sa ilalim ng direksiyon ni Emperador Valens, ang Asiria ay isa sa tatlong lalawigan (kasama ng Armenia at Mesopotamia) na nilikha ni Trajano noong AD 116 kasunod ng isang matagumpay na kampanyang militar laban sa Partia na sa taong iyon ay nakita siyang tumawid sa Ilog Tigris mula sa Mesopotamia at sumakop, sa kabila ng mga labanan, ng teritoryo ng Adiabene at pagkatapos ay magmartsa patungong timog sa kabesera ng Partia na Seleucia-Ctesiphon at sa Babilonya.
Live While We’re Young
Ang Live While We’re Young ay ang pangunahing isahang awit (single) ng pop na bandang Ingles-Irlandes na One Direction na nagmula sa kanilang ikalawang studio album na Take Me Home (2012). Isinulat nina Savan Kotecha at ng mga prodyuser na sina Rami Yacoub at Carl Falk, ang awitin ay inilabas ng Syco Records noong ika-28 ng Setyembre 2012. Sina Falk, Kotecha at Yacoub din ang nasa likod ng sumikat na mga awitin ng One Direction na What Makes You Beautiful at One Thing. Ang kanta ay mailalarawan bilang uptempo, upbeat bubblegum pop na nagtatampok ng mga rock undertones, harmonya ng mga tinig, mga palakpak, prominenteng riff ng elektronikong gitara at paulit-ulit na mga synthesizer. Ang koro ng kanta'y dominanteng tampok kasama ng tulay nito, at may mga chant na maririnig sa background. Ang pasakalyeng riff ng gitara nito'y may pagkakahawig sa isahang awit ng grupong The Clash noong 1982 na "Should I Stay or Should I Go."
Toliara
Kasaysayan
Noong ika-17 dantaon, dumaong ang mga piratang Pranses sa Look ng St. Augustine malapit sa Tropiko ng Kaprikorn at itinatag ang lungsod upang mapanatili ang mga ugnayan pangkomersiyo. Ngunit sa panahong koloniyal, pagkaraan ng taong 1897, lamang nakaranas ang tunay na paglago ng lungsod, kalakip ng mga pagsisikap ni Joseph Gallieni na maglagay ng mga Pranses na pampangasiwaang paglilingkod na dating nakahiwalay sa pulo ng Nosy Ve, upang makabuo ng panrehiyon na kabisera. Lumago ang Tuléar sa kahabaan ng padrong grid ng magka-sangandaang mga karsada, na may malapad na mga abenida at pampublikong mga bantayog.
Heograpiya
Matatagpuan ang Toliara sa isang malawak na pambaybaying-dagat na kapatagan at pinaliligiran ng mga bunton ng buhangin (dunes) at bakawan, malapit sa Tropiko ng Kaprikorn sa Bambang ng Mozambique. Ang isang kalapit na bahurang salubid (barrier reef) ay may habang 18 kilometro at lapad na 3 kilometro. Ang lugar ng dalampasigan ay dinudugtong ng isang dalampasigan sa ilalim ng tubig sa kahabaan ng continental shelf na unti-unting bumababa patungong dagat. Sa hilaga matatagpuan ang Delta Fiherenana.
Klima
Binansagang "Lungsod ng Araw" ("City of the Sun") ang Toliara dahil sa mainit na klima nito (katamtamang nasa 24.3 °C) at semi-arid (Köppen BSh), na may taunang pag-ulan na kaunti sa 400 mm. Patuloy na binabayo ang lungsod ng isang malakas na hanging humihihip (prevailing winds) na kung tawagin ay Tsio Katimo ("Ang Katimugang Hangin").
Asiria (lalawigang Romano)
Kaysasayan
Mayroong numismatikang katibayan para sa mga lalawigang Trajano ng Armenia at Mesopotamia, ngunit wala para sa Asiria, na ang pag-iral ay dinuda nina C.S. Lightfoot at F. Miller.
Sa kabila ng tagumpay sa militar ng Roma, ang pananakop ni Trajano ng 116 ay sinalanta ng mga kahirapan. Mula sa simula, isang prinsipeng Parto na nagngangalang Santruces ay nag-organisa ng isang armadong pag-aalsa ng mga katutubo, kung saan pinatalsik ang mga Romanong garison mula sa kanilang puwesto at pinatay ang isang Romanong heneral habang sinubukan ng mga hukbo na pigilan ang himagsikan. Pinangibabawan ni Trajano ang pag-aalsa, nakuha at sinusunog ang Seleucia at Edessa, at nagawa pang magtalaga ng isang papet na haring Parto; ngunit pagkatapos, sa kaniyang paglalakbay pauwi mula sa tagumpay, nagkasakit siya at namatay noong 8 Agosto 117.
Ang kahalili ni Trajano, si Adriano, ay nagpatupad ng isang bagong patakaran kaugnay sa mga kamakailang nakuha na teritoryo sa silangan. Sa paniniwalang nasobrahan nila ang imperyo, umatras siya sa mas madaling mapagtanggol na mga hangganan. Iniwan niya ang hindi natapos na gawain ng pagsakop sa mga Parto, na nakita niya na mangangailangan ng labis na pagtaas sa paggastang militar. Ipinadala niya ang papet na haring Parto sa iba pang lugar at ibinalik sa dating pinuno ang mga lupain sa silangan ng Eufrates, kasama ang kaniyng anak na babae na nahuli, ginusto na manirahan kasama niya nang payapa at mapagkaibigan.
Katedral ng Mahal na Ina ng Concepcion, Aracaju
The Katedral ng Mahal na Ina ng Concepcion (Catedral Metropolitana Nossa Senhora da Conceiçao), na kilala rin bilang Metropolitanong Katedral ng Aracaju at karaniwang tinatawag bilang Katedral Aracaju, ay isang simbahang Katoliko Romano sa Aracaju, Brazil. Ito ay alay sa Mahal na Ina ng Concepcion. Ang konstruksiyon ng simbahan ay nagsimula noong 1862 sa ilalim ng Padre Eliziário Vieira Moniz Teles. Nagbukas ito bilang Simbahan ng Mahal na Ina ng Concepcion ( Igreja de Nossa Senhora da Conceição ) noong Disyembre 22, 1875 sa ilalim ng Padre José Luiz Azevedo.
Mga sanggunian
thumb| Ibang tanaw
Palazzo Wedekind
thumb|250x250px| Palazzo Wedekind right|thumb|250x250px| Ang mga haligi mula sa Veii sa Palazzo Wedekind Ang Palazzo Wedekind ay isang palazzo sa Piazza Colonna sa Roma, Italya, na matatagpuan sa tabi ng simbahan ng Santi Bartolomeo ed Alessandro dei Bergamaschi. Kapansin-pansin ito bilang ang makasaysayang tanggapan ng pang-araw-araw na diyaryong Il Tempo.
Palazzo Alicorni
right|thumb|300x300px| Ang palasyo ay tanaw mula sa silangang bahagi ng Borgo Santo Spirito Ang Palazzo Alicorni ay isang itinayong muli na Renasimiyentong gusali sa Roma, na mahalaga para sa mga kadahilanang pangkasaysayan at pang-arkitektura. Ang palasyo, na orihinal na namamalagi lamang ng ilang metro ang layo mula sa Kolumnata ni Bernini sa Piazza San Pietro, ay giniba noong 1930 matapos ang proseso ng pagpapakahulugan ng hangganan ng bagong tatag na estado ng Lungsod ng Vaticano, at itinayo muli ilang daang metro sa silangan. Ayon sa pagtatasa ng estilo, ang taga-disenyo ng gusali ay nakilala bilang si Giovanni Mangone, isang arkitektong Lombardo aktibo sa Roma noong ika-16 na siglo.
Palazzo Zuccari, Roma
thumb| Palazzo Zuccari thumb| Pintuan ng Palazzo Zuccari Ang Palazzo Zuccari, na tinatawag ding Palazzetto Zuccheri, ay isang paninirahan mula noong ika-16 na siglo, na matatagpuan sa mga sangang daan sa via Sistina at sa via Gregoriana, na may isang ika-16-siglong Manyeristang patsada sa huling kalye at isang huling Barokong patsada sa piazza Trinità dei Monti sa rione Campo Marzio ng Roma, Italya.
Docetismo
Ang Docetismo ang paniniwalang ang pisikal na katawan ni Hesus ay isa lamang ilusyon gayundin ang kanyang krusipiksiyon. Samakatuwid, si Hesus ay para lamang may pisikal na katawan at parang pisikal na namatay ngunit sa realidad, si Hesus ay walang katawan, isang purong espiritu kaya hindi maaaring mamamatay ng pisikal. Ang pananaw na ito ay kinondena sa Unang Konseho ng Nicaea noong 325 CE.
Kapayapaan Integrated School
Ang Kapayapaan Integrated School, Main o KIS sa dating pangalan, Kapayapaan National High School ay isang pam-publikong paaralan sa sityo Manfil sa Kapayapaan Village, Canlubang; ito ay katabi ng isang malaking pam-publikong paaralang elementarya ang "San Ramon Elementary School" (1992). Ang KIS ay may kuwadrado na nasa 500+ hanggang 600+ na ektarya at sa bilang ng estudyante ay 2,500 pataas. Ito ay suportado nang DepEd Calamba, Sumunod sa "Canlubang Integrated School", pumapangalawa ang KIS sa buong barangay sa Canlubang ng mga pangunahing sekondarya, ngunit ang KIS ang maraming bilang ng estudyante sa pagpatak ng taon simula pa taon 2015 hanggang sa kasalukuyan ng mag simula ng ipatupad ang Senior High. .
Grado at silid
Ang Kapayapaan Integrated School (KIS) ay may bilang na aabot sa labinganim (16) sa bawat seksyon simula Grade 7 hanggang Grade 10 ng "Junior High School", Ang Grades 11 hanggang 12 ay may mga nakalaang akademikong strands ay ang STEM (Science, Technology, Engineering, and Mathematics), ABM (Accountancy, Business, and Management), HUMSS (Humanities and Social Sciences), at TVL (Technical Vocational Livelihood).
Calamba Festival
Ang Kapayapaan Integrated School ay isa sa mga paaralan na kasali sa patimpalak ng Pestibal sa Buhayani, sa ika 158 anibersaryo ng pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal, na ginaganap sa ikalawang linggo ng Hunyo, at ilan sa mga isinasagawa ay ang Street dance at dance showdown sa "The Plaza Calamba" tapat ng Monumento ni Rizal at kapitolyo nito, ang dating nirerepresenta nito ay ang dating miyembro ng "Indak Canlubang noong taong 2017, 2018 at 2019.
Kapayapaan Integrated School, Extension
Ang KIS, Annex o #MNHS ay sanga ng Kapayapaan Integrated School (2007-2022) ay isang pam-publikong paaralan sa loob ng Kapayapaan Village, Canlubang sa Sityo Asia-1, Ang KIS-Annex ay umaabot sa 100+ hanggang 300+ na ektrayang lupa, at bilang ng mga estudyante ay umaabot sa 900+ pataas, Ito ay suportado nang DepEd Calamba, sumunod sa "Mabato National High School, Main" sa Barangay Mabato, Lungsod ng Calamba. taong 2020 bunsod ng COVID-19 ang "MNHS-Annex" ay muling ibinalik sa "KNHS" o "KIS" sa kasalukuyan.
Kasaysayan
Ang MNHS at KIS ay iisang eskuwelahan noon simula 2007 hanggang 2010 pinag bukod ito dahil sa sapilitang pagbili ng Mabato National High School, Main ng Brgy. Mabato, Calamba; noong 2010 ng DepEd Calamba, at nilagyan na rin ng sariling Directress-Principal ang MNHS-Annex matapos na buklodin ito.
2021
Taong 2021, bunsod ng pandemyang COVID-19 ang mga guro mula sa Mabato National High School (MNHS, Annex) ay inilipat sa Kapayapaan Integrated School (Main), ay muling ibinalik ng Mabato National High School (Main) sa KIS ang paaralan matapos ang labing isang (11) taon.
Ikalawang Konseho ng Efeso
Ang Ikalawang Konseho ng Efeso na kilala bilang robber council ay isang synod sa Kristiyanismo na tinipon ni Emperador Theodosius II noong 449 CE sa ilalim ng pangangasiwa ni Papa Dioscoro I ng Alehandriya. Ito ay nilayong maging isang konsehong ekumenikal ngunit dahil sa nakikitang pagiging eskandaloso nito ng mga ibang Kristiyano ng Silangan at Kanluran gayundin ang mga legalidad ng kanon at mga kalikasang heterodokso ng mga kanon at atas, ito ay hindi kailanman tinanggap ng mga ibang Kristiyanong ito bilang ekumenikal. Ang konsehong ito ay itinakwil sa Konseho ng Chalcedon noong 451 CE.
Palasyo ng Hustisya, Roma
thumb|250x250px| Ang Palasyo ng Hustisya na tanaw mula sa Ponte Umberto I Ang Palace of Hustisya, Roma Italyano: Palazzo di Giustizia, na pinangalanan ding Il Palazzaccio), ang luklukan ng Korte Suprema ng Kasasyon at ang Pampublikong Aklatang Hudisyal, ay matatagpuan sa distrito ng Prati ng Roma. Kaharap nito ang Piazza dei Tribunali, Via Triboniano, Piazza Cavour, at Via Ulpiano . Ang malaking gusali ay tanyag na tinatawag sa Italyano na Palazzaccio (ang masamang Palasyo).
Proterio ng Alehandriya
Si Hieromartyr Proterio ng Alehandriya (namatay noong 457 CE) na Patriarka ng Alehandriya (451–457) ang hinirang ng Konseho ng Chalcedon noong 451 CE na pumalit kay Papa Dioscoro I ng Alehandriya na pinatalsik sa posisyong ito ng konsehong ito. Dahil ang Koptikong Ortodoksong Simbahan ng Alehandriya ay isang hindi-Chalcedoniano, ang pagpapatalsik sa hindi-Chalcedonianong si Dioscoro at pagpapalit ng isang Chalcedonianong si Proterio ay marahas na sinalungat ng mga Kristiyanong Alehandriyano. Noong 457 CE, ang partidong hindi-Chalcedoniano ay humirang kay Timoteo II na Patriarka ng Alehandriya bilang pagsalungat kay Proterio. Si Proterio ay pinagsasaksak ng mga Kristiyanong Alehandriyano, kanilang kinaladkad ang kanyang bangkay sa buong lungsod at pinagpuputol-putol ang kanyang bangkay at sinunog at ikinalat ang mga abo nito sa hangin. Si Proterio ay kinikilalang santo sa Simbahang Silangang Ortodokso. Hindi siya kinikilalang Papa ng Koptikong Ortodoksong Simbahan ng Alehandriya na sa halip ay kumikilala kina Dioscoro at Timoteo na mga lehitimong Papa sa panahong ito.).
Miss World 1952
Ang Miss World 1952 ay ang ikalawang edisyon ng Miss World pageant, na ginanap sa Lyceum Ballroom sa Londres, Reyno Unido noong Nobyembre 14, 1952.
11 kandidata mula sa 10 bansa ang lumahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Eric Morley ang kompetisyon.
Pagpili ng mga kalahok
11 mga kalahok mula sa 10 bansa ay napili upang lumahok sa kompetisyon. Isang kandidata ang inimbitahan upang kumatawan sa kanyang bansa.
Matapos isulong ang kompetisyon na may 12 kandidata, naisip ni Eric Morley na imbitahin si Miss Great Britain 1951, Marlene Ann Dee, upang makumpleto ang 12 kandidatang sasali para sa Miss World 1952. Unang sumali sa edisyong ito ang mga bansang Alemanya, Irlanda, Pinlandiya, at Suwisa. Dapat din sanang kakalahok sa edisyong ito si Anne-Marie Pauwels ng Belhika, subalit, pinilit ni Pauwels na samahan siya palagi ng kanyang kasintahan, na siyang hindi pinayagan ni Morley. Dahil dito, tinanggal ni Morley si Pauwels sa kompetisyon, na siyang dahilan upang maging 11 lamang ang bilang ng mga kandidata.
Mga kandidata
11 kandidata ang kumalahok para sa titulo.
Millennium Transmitter
Ang Millennium Transmitter ay isang 720 ft mataas tower ng komunikasyon ng ABS-CBN ​​na matatagpuan sa ang ABS-CBN Broadcast Center, Mother Ignacia Street sulok Sgt. Esguerra Avenue, Lungsod Quezon. Nagsisilbi itong isang platform para sa mga antennas para sa paghahatid ng telebisyon para sa parehong DWWX-TV at DWAC-TV, ang mga kaukulang punong istasyon ng ABS-CBN ​​at ABS-CBN Sports and Action. Ito rin ang dating transmission tower ng istasyon ng radyo DWRR hanggang sa mailipat ito nang na-upgrade ang Millennium Transmitter sa pagtatapos ng 1999.
Kasaysayan
Ang Millennium Transmitter, na tinawag ding ABS-CBN Tower, ay itinayo sa kanto ng Mother Ignacia Street at Sgt. Ang Esguerra Avenue, malapit sa Broadcasting Center ng ABS-CBN, sa oras ng pagbuo nito ay isa ito sa pinakamataas lattice tower sa buong mundo. Nagsimula ang konstruksyon noong ikatlong kwarter ng 1968. Noong Marso 21, 1969, ang tore ay naging pagpapatakbo, nagpapadala ng telebisyon at radyo para sa ABS-CBN at ginamit din upang mag-broadcast ng kulay mga pag-broadcast sa Metro Manila, at sa malapit mga lalawigan. Matapos ideklara ang batas militar noong Setyembre 21, 1972, habang sinuspinde ng ABS-CBN ang kanilang operasyon kinabukasan, ang pasilidad ay kinuha ng kronyong pag-aari  BBC- 2 mula 1973 hanggang 1979; sinundan ng state-run na People's Television na mga nauna  GTV / MBS-4 ay sinakop din ang tore mula 1974 hanggang 1992 upang mai-beam ang kanilang mga programa. Nang maganap ang EDSA Revolution, kapwa ang tower at Broadcast Plaza ay sinugod ng mga rebeldeng repormista habang lumalakas ang labanan noong Pebrero 24, 1986. Matapos ang rebolusyon, ibinalik ang tore sa ABS-CBN. Mula noon, ang tore ay naging pangunahing mapagkukunan ng paghahatid para sa parehong DWWX-TV at DWRR at kalaunan nagsimula itong ilipat ang kapatid na kumpanya ng istasyon ng UHF DWAC-TV noong 1996.
Ang dating taas nito ay 650 ft, hanggang sa panahong sinimulan ng ABS-CBN ang isang pangunahing muling pagtatayo at rehabilitasyon ng buong tore, na kasama ang pagbabago ng dati nang ginamit na mga antena ng silindro sa mas malakas na mga antena ng dipole na may salamin, at pagtaas ng taas nito na natapos ng ika-3 na-kapat ng 2009.
Mga Tampok
Ang Tore
Gumagamit ang Millennium Transmitter ng mga bagong naka-install na dipole antennas na may reflector, at UHF panel antennas para sa malawak na saklaw ng Analog (VHF at UHF TV) at Digital (ISDB-T) TV na pagtanggap sa Metro Manila ilang kalapit na mga lalawigan sa parehong grado A at B, para sa ang mga pag-broadcast ng DWWX-TV at DWAC-TV ayon sa pagkakabanggit. Sa kabila ng pangalan, ang Millennium Transmitter ay hindi isang transmiter ng sarili, ngunit isang tower ng komunikasyon na may mga antena na konektado sa maraming mga transmiter.
Ang pasilidad ng Transmitter
Ang pasilidad ng transmitter ay naglalaman ng parehong DWWX-TV at DWAC-TV na naglalaman ng mga hanay ng kagamitan sa transmiter na na-import ni Harris at Jampro ng Estados Unidos.
Constantino III (emperador ng Bizantino)
Si Constantino III (Κωνσταντῖνος Γ΄; 3 Mayo 612 – 20 Abril o 24/26 Mayo 641) ang emperador na Bizantino sa loob ng 4 na buwan noong 641 CE. Siya ang pinakamatandang anak ng emperador na Bizantinong si Heraclius at una nitong asawang si Eudokia. Ang pangalan sa kapanganakan ni Constantino III ay Heraclius Novus Constantinus, (Ἡράκλειος νέος Κωνσταντῖνος) na kanya ring pangalang opisyal sa kanyang pamumuno. Siya ay ginawang kapwa-emperador ng kanyang ama noong 22 Enero 613 CE at sandaling pagkatapos ay ipinagkasunduang ikasal sa kanyang pinsang si Gregoria na anak ng unang pinsan ng kanyang ama.
Nestorio
Si Nestorio (in Greek: Νεστόριος; c. 386 – 450 ) ang Arsobispo ng Constantinople mula 10 Abril 428 CE hanggang Agosto 431 CE nang kumpirmahin ni emperador Theodosius II ang kanyang pagkukundena ng paksiyon ni Cirilo ng Alehandriya sa Efeso noong 22 Hunyo. Ang mga katuruan ni Nestorio ay kinabibilangan ng kanyang pagtakwil sa matagal na ginagamit na pamagat na Theotokos (Ina ng Diyos) para kay Maria at pinakahulugan ng marami na nagpapahiwatig na hindi siya naniniwalang ang Kristo ay tunay na Diyos. Isinaad ni Nestorio na ang Theoetokos ay nagtatanggi sa buong pagkatao ni Hesus at ikinatwirang si Hesus ay may dalawang persona na Diyos na Logos at taong Hesus. Dahil dito, kanyang iminungkahi ang paggamit ng Christotokos na mas angkop kay Maria. Nabahala si Nestorio na ang kultong "Theotokos" ay mapanganib na malapit sa pagpipitagan kay Maria bilang isang Diyosa. Ito ay nagdulot ng kanyang alitan sa ibang mga mahahalagang indibidwal sa simbahan na ang pinakakilala ay si Cirilo ng Alehandriya na nag-akusa sa kanya ng erehiya. Ipinagtanggol ni Nestorio ang kanyang sarili sa Unang Konseho ng Efeso ngunit kinondena at inalis sa kanyang sede. Siya ay ipinatapon noong 435 CE emperador Theodosius II sa ehipto kung saan siya tumira hanggang 450 kung saan niya aktibong pinagtanggol ang kanyang ortodoksiya. Hindi tinanggap ng Simbahan ng Silangan ang pagkukundena ng Unang Konseho ng Efeso sa mga katuruan ni Nestorio at humiwalay sila mula sa ibang mga Kristiyano.
Palazzo Valentini
Ang Palazzo Valentini ay isang palazzo sa sentrong Roma, Italya, hindi kalayuan sa Piazza Venezia. Mula noong 1873 ito ang naging luklukan ng administrasyong pamlalaiwgan at pamprepektura ng Roma.
Constantino VI
Si Constantino VI (Κωνσταντῖνος Ϛ΄, Kōnstantinos VI; 14 Enero 771 – bago ang 805 ) ang Emperador ng Bizantino mula 780 hanggang 797 CE.
Buwan ng Wika
Ang Buwan ng Wika ay isang taunang pagdiriwang sa Pilipinas na ginaganap tuwing buwan ng Agosto. Ito ang pinalawig na pagdiriwang ng Linggo ng Wika na pinalawig noong Enero 15, 1997 sa pamamagitan ng Proklamasyong Bilang 1041 ni dating Pangulong Fidel V. Ramos. Kadalasang ipinagdiriwang ang Buwan ng Wika sa mga paaralan. Kaugnay nito, maraming mga kaganapan ang ginagawa upang ipagdiwang ito, gaya ng sabayang pagbigkas, balagtasan, paggawa ng slogan, paggawa ng mga sanaysay pagbigkas ng mga tula, pagsasayaw ng mga katutubong sayaw at pag-awit ng mga katutubong awit. thumb|right|Mga mag-aaral na nakasuot ng tradisyonal na kasuotang Pilipino na gawa sa mga recycled na materyales bilang bahagi ng Buwan ng Wika
Kasaysayan
Walang iisang wikang sinasalita sa kapuluan ng Pilipinas nang dumating ang mga Kastila. May tatlong pangunahing wikang sinasalita sa kapuluan, ang Kapampangan, Ilokano, at Cebuano. Dahil ang mga wika sa Pilipinas ay magkakaugnay at madaling maunawaan ng mga katutubo, karamihan sa mga mananalita ng higit na maliit na wika ay nakapagsasalita ng dalawa o higit pang mga wika.
Leo III ang Isauriano
Si Leo III ang Isauriano na kilala rin bilang ang Syriano  (Griyego: Λέων Γ΄ ὁ Ἴσαυρος, Leōn III ho Isauros), (c. 685 – 18 Hunyo 741) ang emperador ng Bizantino mula 717 CE hanggang sa kanyang kamatayan noong 741 CE. Kanyang winakasan ang panahon ng kawalang katatagan at matagumpay na ipinagtanggol ang imperyo laban sa mga mananakop na mga Umayyad at kanyang ipinagbawal ang pagpipitagan ng mga ikono.
Palazzo Torlonia
right|thumb|250x250px| Palazzo Torlonia. Ang Palazzo Torlonia (kilala rin bilang Palazzo Giraud, Giraud-Torlonia o Castellesi) ay isang ika-16 na siglong Renasimiyentong tahanan sa Via della Conciliazione, Roma, Italya. Itinayo para kay Kardinal Adriano Castellesi da Corneto mula 1496, ang arkitekto ay si Andrea Bregno, bagaman iniuugnay ng iba ang disenyo kay Bramante.
Katedral ng Sta. Lucia
Ang Katedral ng Santa Lucia (Sinhala : කොටහේන ශාන්ත ලුසියා ආසන දෙව්මැදුර Kothahena Santha Lusiya Asana Dewumædura) ay ang luklukab ng Arsobispo ng Katoliko Romanong Arkidiyosesis ng Colombo sa Sri Lanka. Ang Katedral ay matatagpuan sa Kotahena, sa hilagang silangan ng Colombo, sa 18,240 sq. ft. ng lupa. Ang mga simulain nito ay mula pa sa maliit na estrukturang pansamba na itinayo noong pananakop ng mga Olandes.
Palazzo Barberini
thumb| Patsada ng Palazzo Barberini Ang Palazzo Barberini (Tagalog: Palasyo Barberini) ay isang ika-17 siglong palasyo sa Roma, nakaharap sa Piazza Barberini sa Rione Trevi. Nandito ngayon ang Galleria Nazionale d'Arte Antica, ang pangunahing pambansang koleksiyon ng mas matatandang pinta na sa Roma.
Katedral ng Sta. Lucia
Arkitektura
Ang loob ng katedral ay binubuo ng isang hilera ng mga gayak at mas malaki kaysa totoong laki na mga estatwa ng mga santo sa mga gilid na pasilyo, may eskultura at may mga detalyadong pagpupunta; marami sa mga estatwa na ito ay inilagay noong 1924 ng pari at artistang si Rev. Fr. J Milliner. Ang mga bukas na kumpisalan ay maselang inukit sa maiitim na kahoy ay inilalagay din sa mga pasilyo. Sa kaliwa, sa harapan ng santuwaryo, makikita ang isang natatanging madilim na balat na Madonna na tinawag na 'Mahal na Ina ng Kotahena', na ipinuprusisyon sa taunang pagdiriwang. Ang mga puting marmol na altar ay matatagpuan sa mga transepti ng simbahan na may mga relikyang nakalagay sa loob nila.
Nakalahad sa pangunahing dambana ay isang rebulto ni Santa Lucia na hawak ang kaniyang mga mata sa palad. Ang mga minantsahang salaming bintana kapag naiilawan ng sikat ng araw ay lumilikha ng isang panorama ng kulay na karagdagang nagpapahusay ng mga transepto ng simbahan. Sa isang malayong sulok ng simbahan ay mayroong isang bilog na binyagan ng puting marmol na may mga inukit na kerubin, at nakoronahan ng isang rebulto ni Juan Bautista. Sa pag-akyat sa makitid na hagdanan na humahantong sa luklukan ng koro, makakasalubong ang 'Anthony Thomas', isang napakalaking kampana na may bigat na 4300 lbs. Ang kampanilya ay may maselang pag-ukit ng mga detalyadong bulaklak na korona at mga banal na tauhan at simbolo ng Kristiyanismo, at ito ang pinakamalaki sa apat na kampana na ipinadala mula sa Marseilles at napasinayaan sa katedral noong 1903. Naglalaman din ang luklukan ng koro isang natatanging organong tubo na ibinigay sa katedral noong 1934.
Dakila ang tanawin ng katedral mula sa luklukan ng koro, na may episkopal na trono ng Arsobispo ng Colombo na nakatayo bilang isang marilag na bantayog sa santuwaryo sa ibaba.
Mahal na Ina ng Kotahena
Noong 1938, isang rebulto ng Madonna at Sanggol na Hesus ang dinala sa parokya at tinawag na 'Mahal na Ina ng Kotahena.' Ang estatwang ito ay iniikot sa mga kalye ng Kotahena sa isang prusisyon bawat taon sa buwan ng Mayo
Irene ng Atenas
Si Irene ng Atenas o Irene ang Ateniano (Ειρήνη η Αθηναία) (c. 752 – 9 Agosto 803) na kilala sa pangalang Irene Sarantapechaina (Ειρήνη Σαρανταπήχαινα) ang Emperatris ng Bizantino mula 797 hanggang 802. Bago maging Emperatris, siya ay isang konsorteng Emperatris mula 775 hanggang 780 at emperatris dowager at regent mula 780 hanggang 797. Kadalasang inaangking kanyang tinawag ang kanyang sarili ni basileus (βασιλεύς), 'emperador'. Sa katunayan, kanyang normal na tinatawag ang kanyang sarili na basilissa (βασίλισσα), 'emperatris' bagam may mga instansiya ng kanyang paggamit ng pamagat na basileus.
Nikephoros I
Si Nikephoros I o Nicephorus I, Logothetes o Genikos (Griyego: Νικηφόρος Α΄, Nikēphoros I, "Tagapagdala ng Pagwawagi"; namatay noong Hulyo 26, 811) ang Emperador ng Bizantino mula 802 hanggang 811 nang mapatay siya sa Labanan ng Pliska.
Pax Romana
Ang Pax Romana (Latin para sa "kapayapaang Romano") ang mahabang panahon ng relatibong kapayapaan at mababang pagpapalawak ng pwersang militar na naranasan sa Imperyo Romano noong ika-1 hanggang ika-2 siglo. Dahil ito ay itinatag ni Caesar Augustus, ito ay minsang tinatawag na Pax Augusta. Ito ay sumasaklaw sa mga 207 taon (27 BCE hanggang 180 AD/CE).
Miguel I Rangabe
Si Miguel I Rhangabe (, Mikhaēl I Rhangabe; c. 770 – namatay noong 11 Enero 844) ang Emperador ng Bizantino mula 811 hanggang 813. Si Miguel ang anak ng patrisyong si  Theophylact Rhangabe na admiral ng armadang Egeo. Kanyang pinakasalan si Prokopia na anak na babe ng naging Emperador na si Nikephoros I. Kanyang tinanggap ang mataas na korte ng dignidad ng kouropalatēs pagkatapos ng pag-akyat sa trono ng kanyang biyenan noong 802 CE.
Palazzo Theodoli-Bianchelli
Ang Palazzo Theodoli-Bianchelli ay isang gusali sa Roma, na matatagpuan sa 380 sa via del Corso, sa pagitan ng via dell'Impresa at sa via del Parlamento, hilaga ng Palazzo Verospi at tapat ng kumbento ng Santa Maria Maddalena dei Convertite. Nagsimula ito kahit papaano sa simula ng ika-16 na siglo at inokupa ng pamilyang nakapangalan dito hanggang sa simula ng ika-20 siglo. Ito ay ipinanumbalik noong 1884. Ang gawaing pagsasaayos sa unang palapag ay nagsiwalat ng pagpipinta ng mural noong 1947-48 ni Gino Severini (1883-1966), "Macchina per produrre calze" ("Makina para sa paggawa ng medyas), na pininturahan nang ang gusali ay ginawang bentahan ng sportswear. Nagpapakita ito ang isang Cubistang montage ng isang makina na may mga track, drive shafts, at cogs. Ang gusali ay matatagpuan ngayon bilang mga tanggapan ng Camera dei deputati, kabilang ang mga kagawaran ng computer at tauhan.
The Sims 3
Ang The Sims 3 ay isang life simulation na laro noong 2009 na inilikha ng The Sims Studio at inilathala naman ng Electronic Arts.
Hantik
Ang mga Hantik o berdeng langgam ( genus Oecophylla ) ay insekto ng pamilya Formicidae (order Hymenoptera ) at sumusunod sa pinakamataas na klase ng organisadong lipunan (eusocial). Dahil obligado silang arboreal, nakatira ang mga berdeng langgam sa mga puno at kilala sila para sa kanilang kakaibang ugali ng pagbubuo ng pugad kung saan naghahabi sila ng mga dahon gamit ng sutla ng larba. Ang mga kolonya nito ay maaaring maging napakalaki na binubuo ng higit sa isang daang pugad na sumasaklaw sa maraming puno at naglalaman ng higit sa kalahating milyong manggagawa. Tulad ng maraming iba pang uri ng langgam, ang mga Hantik ay nangangaso ng maliliit na insekto at kumakain ng honeydew na puno ng carbohydrates na inilalabas ng mga insektong Hemiptera. Malinaw na nagtatanghal ang mga manggagawang Hantik ng dalawang kalakaran na pamamahagi ng kalakihan na halos walang magkakapatong sa kalakihan ng mga menor at mayor na manggagawa. Ang kahabaan ng mga manggagawang mayor ay mga 8–10 mm (0.31–0.39 in) at ang mga menor na manggagawa ay humigit-kumulang kalahati ng haba ng mga manggagawang mayor. Ang mga manggagawang mayor ay naghahanap, nagtatanggol, nagpapanatili, at nagpapalawak ng kolonya samantalang ang mga menor na manggagawa ay kadalasang nananatili sa loob ng mga pugad kung saan inaalagaan nila ang mga supling at ‘ginagata’ ang mga insekto sa loob o malapit sa mga pugad. thumb|Patay na reyna Hantik dala ng isang manggagawang langgam
Network (paglilinaw)
Ang network ay maaaring tumukoy sa:
Palazzo Colonna
right|thumb| Palazzo Colonna noong 2005 Ang Palazzo Colonna (bigkas sa Italyano: Ang [paˈlattso koˈlɔnna]) ay isang bloke ng mga gusaling palasyo sa sentrong Roma, Italya, sa base ng Burol Quirinal, at katabi ng simbahan ng Santi Apostoli. Ito ay binuo sa bahagi sa mga lugar ng pagkasira ng isang lumang Romanong serapeum, at ito ay pinagmamay-arian ng kilalang pamilyang Colonna nang higit sa dalawampung henerasyon.
Palazzo Malta
Ang Palazzo Malta, na opisyal na pinangalanan bilang Palasyo Mahistral (Palazzo Magistrale), at kilala rin bilang Palazzo di Malta o Palazzo dell'Ordine di Malta, ay ang punong tanggapan ng Soberanong Ordeng Militar ng Malta (ang isa pa bilang ang Villa Malta), isang Katoliko Romanong ordeng laiko at isang soberanong sumasailalim sa pandaigdigang batas. Matatagpuan ito sa Via dei Condotti, 68 sa Roma, Italya, ilang minutong lakad mula sa mga Hagdanang Espanyol, at ginawaran ng Pamahalaang Italyano ng ekstrateritoryalidad. Ang Palasyo ay naging pag-aari ng Orden ng Malta mula pa noong 1630.
Miss Universe 1968
Ang Miss Universe 1968 ay ang ika-17 edisyon ng Miss Universe pageant, na ginanap sa Miami Beach Auditorium sa Miami Beach, Florida, Estados Unidos noong 13 Hulyo 1968.
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Sylvia Hitchcock ng Estados Unidos si Martha Vasconcellos ng Brasil bilang Miss Universe 1968. Ito ang ikalawang na tagumpay ng Brasil sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Anne Braafheid ng Curaçao, habang nagtapos bilang second runner-up si Leena Brusiin ng Pinlandiya.
Mga kandidata mula sa 65 bansa at teritoryo ang lumahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Bob Barker ang kompetisyon sa ikalawang pagkakataon, samantalang si June Lockhart ang nagbigay ng komentaryo sa buong kompetisyon.
Kasaysayan
thumb|Miami Beach Auditorium, ang lokasyon ng Miss Universe 1968|250x250px
Pagpili ng mga kalahok
Ang mga kalahok mula sa 65 mga bansa at teritoryo ay napili upang lumahok sa kompetisyon. Isang kandidata ang nailuklok upang kumatawan sa kanyang bansa/teritoryo matapos maging isang runner-up sa kanyang kompetisyong pambansa, at dalawang kandidata ang nailuklok matapos ang pag-urong ng orihinal na kalahok.
Si Miss Australia 1968 Helen Newton ang orihinal na nakatakdang kumatawan sa bansang Australya sa edisyong ito. Gayunpaman, napagdesisyunan ng mga isponsor ng Miss Australia na huwag lumahok sa kompetisyon, dahilan upang hindi sumali sa kompetisyon si Newton dahil sa kakulangan ng isponsor. Dahil dito, ang karapatan upang pumili ng kandidata sa Miss Universe ay napunta sa Queen of Quests. Si Lauren Jones ang nanalo bilang Queen of Quests Dream Girl Australia. Iniluklok ang second runner-up ng Miss France 1968 na si Elizabeth Cadren bilang kandidata ng Pransiya matapos na pinili ni Miss France 1968 Christiane Lillio na huwag sumali sa kahit anong internasyonal na kompetisyon.
Unang sumali sa edisyong ito ang mga bansang Konggo-Kinshasa, Malta, at Yugoslavia, at bumalik ang mga bansang Australya, Ceylon, Ekwador, Hayti, Hamayka, Libano, Nikaragwa, Taylandiya, at Tunisya. Huling sumali noong 1962 ang Hayti, noong 1965 ang Australya at Tunisya, at noong 1966 ang Ceylon, Ekwador, Hamayka, Libano, Nikaragwa, at Taylandiya. Hindi sumali ang mga bansang Kuba, Panama, at Paragway sa edisyong ito matapos na mabigo ang kanilang mga organisasyong pambansa na magdaos ng kompetisyong pambansa o magtalaga ng kalahok.
Mga insidente sa panahon ng kompetisyon
Naging usap-usapan ang evening gown ni Monica Fairall ng Timog Aprika sa paunang kompetisyon na dinaluhan ng 2,100 katao. Ang sequined gown ng kandidata ay may hati sa likod na lagpas sa kanyang baywang at mas mababa pa sa kanyang damit panglangoy. Dahil labag sa batas ang ganoong kasuotan sa panahong iyon, pinayuhan si Fairall ni Miss Universe 1967 Sylvia Hitchcock at ng mga pageant organizer na huwag nang gamitin muli ang naturang kasuotan at gamitin na lang ang isa pa niyang gown. Ayon sa executive director ng Miss Universe na si Herbert Landon, wala sa konteksto ng kompetisyon para isuot ang anumang bagay na masyadong sukdulan. Ayon naman kay Fairall, hindi niya intensyon na pilitin ang kanyang sarili sa mga hurado at hindi magandang ideya na muling suotin ang nasabing gown.
Pormat ng kompetisyon
Tulad noong 1966, 15 mga semifinalist ang napili sa pamamagitan ng paunang kompetisyon at ang mga closed-door interview. Ang 15 mga semifinalist ay isa-isang tinawag sa pangwakas na kompetisyon sa walang partikular na pagkakasunud-sunod. Matapos banggitin ang kanilang bansa, isa-isang nakipanayam ang mga semifinalist kay Bob Barker. Pagkatapos nito, kumalahok sa swimsuit competition at evening gown competition ang 15 mga semfinalist, at kalaunan ay napili ang limang pinalista na sumabak sa final interview.
Mga kandidata
thumb|250x250px|Mga bansa at teritoryong sumali sa Miss Universe 1968 at ang kanilang mga pagkakalagay. 65 kandidata ang lumahok para sa titulo.
Mga tala
<references group="lower-alpha" responsive="1">
Palazzo Salviati (Roma)
thumb|300x300px| Roma, Palazzo Salviati alla Lungara Ang Palazzo Salviati (dating Adimari) ay isang palasyo sa Roma (Italya), Via della Lungara 82-83. thumb| Polyeto ng Palazzo Salvati bilang sentro ng pagtanggap para sa mga peregrino sa Banal na Taon 1950
Agosto 2013 - Kaguluhan sa Ehipto
Noong Agosto 14, 2013, naglunsad ang pwersang militar ng Ehipto ng paglusob laban sa dalawang grupo ng mga raliyista na taga-suporta ni dating Pangulong Mohamed Morsi. Nagdeklara ng katayuan ng kagipitan ang bansa at takdang oras ng pagbabawal sa maraming lugar. Sa ulat ng Ministro ng Kalusugan ng Ehipto, umabot na sa 525 ang namatay at 3,717 ang sugatan noong Agosto 15, 2013.
Kaguluhan
Bandang 7:00 noong Agosto 14, 2013, ang pwersang pangseguridad ng Ehipto ay lumusob sa kampo ng mga raliyista sa Cairo. Ayon sa Panloob na Ministro ng Ehipto, ang orihinal na plano ay itigil at paalisin ng ligtas ang mga tao. Ngunit bandang 8:00 lalong dumami ang dalawang grupo ng raliyista kung saan kinailangang gumamit ng nakabaluting mga sasakyan, malalaking trak, mga baril at tear gas laban sa maraming tao. Karamihan sa mga raliyista ay pinagbabaril at isa ang sinunog ng buhay. Ilang mamamaril na nakatago o sniper ang nagpapaputok sa mga taong nagtatakang umalis ng kampo.
Pagkatapos ng paglusob, ang National Alliance to Support Legitimac, isang grupong taga-suporta ni Morsi ay nanawagan sa lahat ng miyembro bito na lumabas sa lansangan "upang itigil ang masaker". Mabilis na kumalat ang kaguluhan sa Cairo at ilang galit na Islamists ay nanira at nambato ng mga boteng may gaas sa mga pulis. Ang iba ay gumamit ng mga sandata na kung anu lang ang kanilang madampot. Binarahan ng mga raliyista ang ibang daan upang walang makapaglakbay. Nagmartsa patungo sa silangang Cairo ang mga taga-suporta ni Morsi at patuloy pa rin ang pamamaril ng mga pulis. Ng bandang hapon ay humupa na rin ang mga tao. Nugnit kinahapunan, nagawa ng mga raliyistang maitulak ang mg apulis at makapasok sa hoospital. Ngnit patuloy pa rin ang pamamaril ng mga sniper sa mga taong nag tatangkang pumasok sa hospital. Kinagabihan ay na kontrol ng gobyerno ang natitirang kampo ng mga raliyista kung saan pinag-sisisra nila ito. Dalawampung nabubulok na bangkay ang natagpuan na may senyales ng pananakit.
Palazzo Skanderbeg
thumb| Palazzo Skanderbeg thumb| Ang murale ni Skanderbeg sa [[Piazza Scanderbeg sa Roma, Italya]] Ang Palazzo Scanderbeg o Palazzetto Scanderbeg  ay isang Romanong palazzo, na matatagpuan sa Piazza Scanderbeg (Blg. 117) malapit sa Fuwente Trevi. Kinukuha ang pangalan nito mula saika-15 siglong nagpaanyaya rito, ang pambansang bayani ng Albanya na si Skanderbeg. Ang Palazzo ay naglalaman ng Pambansang Museo ng mga Pagkaing Pasta (Museo Nazionale delle Paste Alimentari). Kamakailan lamang muling binuksan ito bilang tirahan - Palazzo Scanderbeg Townhouse at Palazzo Scanderbeg Suites.
Palazzo Venezia
right|thumb|250x250px| Palazzo Venezia Ang Palazzo Venezia (Italyano: [paˈlattso veˈnɛttsja]), dating Palasyo ng San Marcos, ay isang palazzo (palasyo) sa sentro Roma, Italya, sa hilaga lamang ng Burol Capitolino. Ang orihinal na estruktura ng dakilang arkitekturang complex na ito ay binubuo ng isang medyebal na katamtamang bahay na inilaan bilang tirahan ng mga kardinal na hinirang sa simbahan ng San Marco. Noong 1469 ito ay naging isang palasyong tirahan ng papa, na sumailalim sa isang napakalaking pagpapalawak, at noong 1564, si Papa Pio IV, upang makamit ang simpatiya ng Republika ng Venezia, ay inilaan ang mansiyon bilang embahada ng Venezia sa Roma sa mga tuntuning bahagi ng gusali ay ilalaan bilang tirahan ng mga kardinal, ang Apartment Cibo, at ang republika ay magkakaloob para sa pagpapanatili ng gusali at pag- aayos sa hinaharap. Ang palasyo ay nakaharap sa Piazza Venezia at Via del Plebiscito. Kasalukuyang nandito ang Pambansang Museo ng Palazzo Venezia.
Palazzo Sciarra
right|thumb|250x250px| Roma, Palazzo Sciarra Colonna sa via del Corso (Patsada ng Flaminio Ponzio) Ang Palazzo Sciarra ay isang palasyo na itinayo ng isang sangay ng pamilya Colonna, at may pangunahing patsada na matatagpuan sa Via del Corso #239 sa Rione Colonna sa gitnang Roma. Kasalukuyan nandito ang punong tanggapan ng Fondazione Roma.
Mga batas ni Kirchhoff
May ilang mga batas ni Kirchhoff na ipinangalan kay Gustav Kirchhoff:
Miss Universe 1969
Ang Miss Universe 1969 ay ang ika-18 edisyon ng Miss Universe pageant, na ginanap sa Miami Beach Auditorium sa Miami Beach, Florida, Estados Unidos noong Hulyo 19, 1969.
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Martha Vasconcellos ng Brasil si Gloria Diaz ng Pilipinas bilang Miss Universe 1969. Ito ang kauna-unahang tagumpay ng Pilipinas sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Harriet Eriksson ng Pinlandiya, habang nagtapos bilang second runner-up si Joanne Barret ng Australya.
Mga kandidata mula sa 61 bansa at teritoryo ang lumahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Bob Barker ang kompetisyon sa ikatlong pagkakataon, samantalang si June Lockhart ang nagbigay ng komentaryo sa buong kompetisyon.
Kasaysayan
thumb|Miami Beach Auditorium, ang lokasyon ng Miss Universe 1969|250x250px
Palazzo Serristori, Roma
thumb| Ang pangunahing pintuan ng palasyo Ang Palazzo Serristori ay isang gusaling Renasimiyento sa Roma, na mahalaga para sa mga kadahilanang pangkasaysayan at pang-arkitektura. Ang palasyo ay isa sa ilang mga gusaling Renasimiyento sa rione Borgo na nananatili buhat ng pagkasira ng gitnang bahagi ng kapitbahayan dahil sa pagbuo ng Via della Conciliazione, ang dakilang abenida na patungo sa Basilika ni San Pedro.
Miss Universe 1969
Pagpili ng mga kalahok
Ang mga kalahok mula sa 61 mga bansa at teritoryo ay napili upang lumahok sa kompetisyon. Isang kandidata ang nailuklok matapos ang pag-urong ng orihinal na kalahok.
Iniluklok ang first runner-up ng Miss Malaysia 1969 na si Rosemary Wan bilang kandidata ng Malaysia matapos na pinili ni Miss Malaysia 1969 Sabrina Loo na hindi sumali dahil sa mga personal na dahilan. Subalit, matapos inanunsyo ang desisyon ng Far East Beauty Congress na ipadala si Wan sa Miami sa halip na si Loo, nagbago ang isip ni Loo at nagprotesta ito laban sa desisyon ng kongreso. Ayon sa kongreso, huli na noong pinalitan ni Loo ang kanyang desisyon kung kaya't si Wan ang kakatawan sa bansang Malaysia para sa Miss Universe.
Bumalik ang bansang Suriname sa edisyong ito na huling sumali noong 1966. Hindi sumali ang mga bansang Hayti, Libano, Kapuluan Birhen ng Estados Unidos, Okinawa, at Timog Aprika sa edisyong ito matapos na mabigo ang kanilang mga organisasyong pambansa na magdaos ng kompetisyong pambansa o magtalaga ng kalahok.
Pormat ng kompetisyon
Tulad noong 1966, 15 mga semifinalist ang napili sa pamamagitan ng paunang kompetisyon at ang mga closed-door interview. Ang 15 mga semifinalist ay isa-isang tinawag sa pangwakas na kompetisyon sa walang partikular na pagkakasunud-sunod. Matapos banggitin ang kanilang bansa, isa-isang nakipanayam ang mga semifinalist kay Bob Barker. Pagkatapos nito, kumalahok sa swimsuit competition at evening gown competition ang 15 mga semfinalist, at kalaunan ay napili ang limang pinalista na sumabak sa final interview.
Mga kandidata
thumb|Mga bansa at teritoryong sumali sa Miss Universe 1969 at ang kanilang mga pagkakalagay.|250x250px 61 kandidata ang lumahok para sa titulo.
Ayn Rand
Si Ayn Rand (na ipinanganak na Alisa Zinov'yevna Rosenbaum; Pebrero 2 1905 – 6 Marso 1982) ay isang ipinanganak na Rusong Amerikanong nobelista, pilosopo, manunulat at isang screenwriter. Siya ay kilala para sa kanyang dalawang mga mahusay na bumentang mga nobelang The Fountainhead at Atlas Shrugged at pagbuo ng sistemang pilosopikal na Obhektibismo. Siya ay ipinanganak at nag-aral sa Rusya at lumipat sa Estados Unidos noong 1926. Pagkatapos ng dalawa niyang mga maagang nobelang sa simula ay hindi matagumpay sa Amerika, siya ay sumikat sa nobela niyang The Fountainhead noong 1943. Itinaguyod ni Rand ang katwiran bilang ang tanging paraan ng pagkakamit ng kaalaman at tumakwil sa pananampalataya at relihiyon. Kanyang sinuportahan ang rasyonal na egoismo at etikal na egoismo at tumakwil sa altruismo. Sa politika, kanyang kinondena ang pagsisimula ng pwersa bilang imoral at sumalungat sa kolektibismo at statismo gayundin sa anarkismo at sa halip ay sumuporta sa minarkistang limitadong pamahalaan at isang kapitalismong laissez-faire na kanyang pinaniwalaang ang tanging sistemang panlipunan na nag-iingat ng mga indibidwal na karapatan. Sa sining, kanyang itinaguyod ang romantikong realismo. Siya ay bumatikos sa karamihan ng mga tradisyong pilosopikal at karamihan ng mga pilosopo na kanyang alam maliban sa ilang mga mga Aristotelyano at mga klasikong liberal.
Labanan sa Binakayan at Dalahikan
Ang Labanan sa Binakayan at Dalahikan ay ang tinitingnan na ang unang malakihang panalo ng mga Pilipino laban sa mga Kastila na bahagi ng Himagsikang Pilipino. Pagkatapos nito naging malaking parte na ng kasaysayan si Heneral Emilio Aguinaldo. Umabot pa ng apat na buwan ang mga Kastila para makabawi mula sa malakihang pagkatalo nila rito sa labanan.
Mga pangyayari bago ang labanan
Nagsimula ang himagsikan sa Kabite noong 31 Agusto 1896, at naging isa ang lalawigan sa walong probinsiya sa Pilipinas na nagdeklara ng kasarinlan mula sa Espanya. Ang Katipunerong si Emilio Aguinaldo mismo ang nagdala ng himagsikan sa lalawigan pagkatapos niyang napatay ang kumandante ng Guwardiya Sibil sa Kawit pagkatapos ng isang pag-aalsa roon. Napanalunan rin niya ang labanan sa Imus mahigit dalawang buwan ang nakakaraan bago nangyari ang labanang ito. Dahil sa tagumpay na ito, napunta kay Emilio ang posisyon na ang kanyang kapatid na dating si Baldomero Aguinaldo ang humawak: ang pagiging pinuno ng Magdalo, kung saan siya ang itinuring ng marami na karapat-dapat nilang pinuno.
Sa Kabite, mayroong dalawang pangkat ang Sangguniang Bayan ng Katipunan sa lalawigan na namumuno sa kani-kanilang mga lugar. Isa na rito ang Magdalo na pinamumunuan ni Emilio Aguinaldo, na sakop ang mga bayan ng Alfonso, Bailen (bayan ng General Emilio Aguinaldo ngayon), Indang, Magallanes, Maragondon, Naic, Rosario, San Francisco de Malabon (bayan ng General Trias, Kabite), San Roque (bahagi ng Lungsod ng Kabite ngayon), Tanza, and Ternate; nasa Noveleta ang kanilang sentro ng pamamahala. Hawak naman ng Magdiwang na pinamumunuan ni Mariano Álvarez ang mga bayan ng Amadeo, Bacoor, Carmona, Perez-Dasmariñas (Lungsod ng Dasmariñas ngayon), Cavite el Viejo, Mendez Núñez (Mendez ngayon), at Silang ; nasa Imus naman ang kanilang sentro ng pamamala.
Pasimula sa labanan
Pinamumunuan nila Heneral Santiago Alvarez at Kolonel Inocencio Salud ang paggawa ng mga muog sa Dalahikan na kilala sa "Número de Baterías 1, 2 at 3" noong Setyembre, taong 1896. Isang mahalagang baryo ang Dalahikan na nagpapatrolya papasok patungo sa peninsula ng Kabite.
Lubos na natakot sa pagkapanalo ni Heneral Aguinaldo sa Labanan sa Imus noong Setyembre 1896, ipinadala ni Gobernador-Heneral Ramón Blanco y Erenas ang Ika-4 Batalyon ng Cazadores mula pa sa Espanya para tulungan siya na iwaksi ang himagsikan sa lalawigan. Nakarating ang batalyon na lulan ng 1,328 katao at 55 mga heneral noong 3 Nobyembre 1896. Bukod pa roon, nagpadala rin si Blanco ng 8,000 mga soldados noong nalaman niya na naagaw na ng mga manghihimagsik ang mga bayan ng Las Piñas at Parañaque mga ilang layo mula sa Maynila.
Nakaraan sa mga pananalakay sa lupa, nagsagawa rin ang mga Kastila ng mga pagsalakay gamit ang mga bapor pandigma sa mga baybayin ng Kabite, kung saan ipinuputok nila ang mga kanyon patungo sa mga muog sa Bacoor, Noveleta, Binakayan at Cavite el Viejo. Ang mga pinakamatibay na moog sa Noveleta ay ang mga baybayin ng Dalahikan at Dagatan na ipinagtanggol ng mga sundalo ng Magdiwang, habang ipinagtanggol naman ng mga sundalo ng Magdalo ang katabing palaisdaang baryo ng Binakayan sa Kawit. Disidido ang mga bapor pandigma ng mga Kastila na wasakin ang mga muog sa mga lugar na ito, dahil unang-una, importante ang lawa sa Dalahikan dahil ito ang naguugnay papasok sa lalawigan. Bukod pa sa pagtatanggol sa Binakayan, pinapatrolya rin ng mga sundalo ng Magdalo ang ibabang parte ng Dagatan patungo sa hangganan ng lalawigan malapit sa lalawigan ng Morong.
Antsiranana
Ang Antsiranana (Antsiran̈ana ), dating tinawag na Diego-Suarez bago ang taong 1975, ay isang lungsod sa dulong hilaga ng Madagascar. Ito ay ang kabisera ng Rehiyon ng Diana. Mayroon itong tinatayang populasyon na 115,015 katao noong 2013.
Ang dalawang pangunahing mga institusyong pang-edukasyon sa lungsod ay ang Université d’Antsiranana at ang Lycée Français Diego Suarez (o Lycée Français Sadi-Carnot na isang Pranses na paaralang pandaigdig),
Kasaysayan
Dating kilala ang lungsod at ang look bilang Diego Suarez, mula kay Diogo Soares, isang Portuges na maglalayag na bumisita sa look noong 1543–44.
Noong dekada-1880, ang look ay inimbot ng Pransiya na naghangad nito upang gawing estasyon ng pagtutustos ng karbón (coaling station) para sa mga bapor. Pagkaraan ng unang Digmaang Franco-Hova, nilagda ni Reynang Ranavalona III noong Disyembre 17, 1885 ang isang kasunduang nagbibigay sa Pransiya ng pangangalaga (protectorate) sa look at nakapaligid na lupain, gayon din ang mga pulo ng Nosy-Be at Ste. Marie de Madagascar.
Napabilang ang pamamahala ng kolonya sa Madagascar noong 1896. Ang Ikalawang Iskuwadron sa Pasipiko ng Imperyong Ruso ay inangkla at muling tinustusan sa Diego-Suarez habang patungo ito sa Labanan ng Tsushima noong 1905.
thumb|left|Mga barkong pandigma at barkong pangmangangalakal ng Britanya sa daungan ng Antsiranana kasunod ng pagsuko ng [[Pransiyang Vichy|mga Pranses noong Mayo 13, 1942.]] Noong 1942, ang Diego Suárez ay pangunahing pakay ng Operasyong Ironclad, ang simulang punto ng paglusob ng mga puwersang Alyado at pagbihag ng Madagascar. Nag-alala ang mga Alyado na maaaring gipitan ng Hapon ang Pransiyang Vichy sa pagpayag sa paggamit ng Madagascar (tulad ng nangyari sa Indotsinang Pranses noong nakaraang taon). Napagpasiya na hindi dapat gawing base ang Diego Suárez para sa pagpigil ng pagbabarko ng mga puwersang Alyado. Ang Diego Suarez na may napakahusay na daungan at maraming mga opisyal ng pamahalaan ay piniling unang dako ng pagsalakay. Bilang tugon, inatake ng mga puwersang Hapones ang mga hukbong pandagat ng Britanya sa daungan gamit ang maliliit na mga submarino. Ikinasira nito ang barkong-pandigma na HMS Ramillies at pinalubog nito ang isang tangker ng langis.