cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rehiyon ng Davao
Unang kontak ng rehiyon ng mga Europeo
Ang lugar ng Gulf ng Davao ay ang unang rehiyon sa bansa na nakikipag-ugnayan sa mga Europeo, na may mga kontak na naganap noong unang ika-16 siglo. Ang mga Portuges ang mga nauna sa mga Kastila, na ang mga nag-kolonisya sa rehiyon kahit na maglaon, sa pagtingin at pagbisita sa rehiyon. Noong 1512, nasawi si Francisco Serrano sa mababaw na tubig at coral reef ng Cape of San Agustín, na matatagpuan sa ngayon ang lalawigan ng Davao Oriental. Noong 1538, si Francisco de Castro, isang kapitan ng Portugal, ay hinimok ng malakas na hangin sa timog-silangang baybayin ng Mindanao. Bininyagan niya ang ilang mga pinuno sa lugar.
Noong ika-1546, si Francis Xavier, isang pari ng Heswita, ay umalis sa Malacca at nagpunta sa Molucca Islands, pagkatapos ay tinawag na Spice Islands, kung saan ang mga Portuges ay may ilang mga settlements, at sa loob ng isang taon at kalahati ay ipinangaral niya ang Ebanghelyo sa mga naninirahan sa Amboyna, Ternate, Baranura, at iba pang mas maliit na isla. Ito ay inaangkin ng ilang na sa panahon ng ekspedisyon na ito ay nakarating sa isla ng Mindanao, na kinumpirma ng ilang mga manunulat ng ikalabimpito siglo, at sa Bull ng kanonisasyon na ibinigay sa 1623. Sinasabi din na siya ang isa na ipinangaral ang Ebanghelyo sa Mindanao.
Espanyol na pangangasiwa
Sa loob ng maraming siglo ang mga tribo ay nanirahan sa kamag-anak na kapayapaan hanggang sa ang Espanyol, sa ilalim ng mahuhusay na negosyanteng Espanyol na si Don Jose Oyanguren, ay dumating sa rehiyon noong 1847. Sa panahong iyon, ang Kalagan Moro na pinuno na Datu Bago ay nasa kontrol sa lugar sa ngayon ay ang Davao City. Sinubukan ni Don Oyanguren na lupigin ang lugar na pinasiyahan ni Datu Bago; bagaman nabigo siya noong una, sa kalaunan ay pinalayas ng Moro chieftain ang kanyang mga tao upang mamuhay sa mga lugar na malapit sa Mount Apo. Ito ang oras na ang bayan ng Davao, na tinatawag na Nueva Vergara ng mga Kastila, ay itinatag noong taong 1848.
Sinubukan ni Don Oyanguren na bumuo ng rehiyon. Kahit na ang Espanyol ay nakakuha ng mataas na kamay kapag sa wakas ay kinokontrol nila ang mga daungan ng rehiyon, ang populasyon ng Davao lumago nang napakabagal hanggang sa pagdating ng mga Kristiyanong misyonero sa lugar noong 1890.
Amerikanong pangangasiwa
Pagkatapos ng Digmaang Espanyol-Amerikano noong 1898, natapos ang panuntunan ng Espanyol sa rehiyon. Pagkatapos ay nakarating ang mga Amerikano sa rehiyon at pagkatapos ay binuo nila ang mga rehiyon ng komunikasyon at mga sistema ng transportasyon. Sa panahong ito, lumago ang pagmamay-ari ng pribadong bukid sa rehiyon. Nagsimula ang paglipat ng Hapon sa rehiyon bilang dalawang Hapon na negosyante, Kyosaburo Ohta at Yoshizo Furokawa, ay nakakahanap ng mas mahusay na lupang pang-agrikultura para sa pagtatayo ng abaka at mga plantasyon ng niyog sa rehiyon. Ang Port ng Davao ay binuksan noong 1900, at naging unang port ng internasyunal na Pilipino na itinatag sa timog.
Noong 1903 hanggang 1914, ang rehiyon ay isa sa mga distrito ng dating Moro Province sa Mindanao. Pagkatapos ng 1914, ang lalawigan ay pinalitan ng isang kolonyal na ahensyang Amerikano na tinatawag na Kagawaran ng Mindanao at Sulu, na lumalaganap sa buong isla ng Mindanao maliban sa Lanao. Ang ahensya ay tumagal mula 1914 hanggang 1920.
Panahon ng digmaan sa Hapon
Noong 1942, sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nang magsimula ang pagsakop ng Hapon sa Pilipinas, ang rehiyon ay isa sa mga unang kabilang sa mga rehiyon ng Pilipinas na napapailalim sa pananakop ng Hapon. Ang mga imigrante ng Hapones sa Davao ay gumaganap bilang ikalimang haligi, tinatanggap ang mga invaders ng Hapon noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang mga Japanese na ito ay kinasusuklaman ng mga Muslim ng Moro at hindi nagustuhan ng mga Tsino. [3] [4] Ang mga Moro ay hinuhusgahan bilang "ganap na kakayahang makitungo sa mga ikalimang kolumnista ng Hapon at mga manlulupig." [5] Ang mga Moros ay labanan ang mga manlulupig sa Hapon kapag sila ay nakarating sa Davao sa Mindanao. [6] [7] [8] [9] [10] [11] Ang mga Hapones ay bumalik sa kanilang mga barko sa gabi upang matulog dahil ang mga Moros ay tumakot ng labis na takot sa kanila, kahit na ang mga Moros ay lumalabas ng Japanese. [12] [13] [14] [15] [16] [17] [ 18] Ang pinakamahabang labanan ng kampanya ng Allied Liberation, ang Labanan ng Davao, ay naganap noong 1945. Pagkatapos ng digmaan, ang rehiyon ay tuluyang naipasa sa mga kamay ng Amerikano nang halos isang taon bago ang pormal na kalayaan ng Pilipinas noong Hulyo 4, 1946, karamihan ng mga naninirahan sa rehiyon ng Hapon ay isinama ngayon sa populasyon ng mga Pilipino.
Davao province
Pangunahing artikulo: Davao (dating lalawigan) Kahit na bago ang kalayaan ng Pilipinas noong 1946, ang buong rehiyon ay isa nang lalawigan na tinatawag na Lalawigan ng Davao, na ang Davao City ang nagsisilbing kapital nito. Ang lalawigan ay isa sa mga pinakamalaking lalawigan sa Pilipinas noong panahong iyon, na sumasaklaw ng higit sa 20,000 square kilometers (7,700 sq mi). Ito ay mula noong 1920 hanggang 1967, nang ang probinsya ay nahati sa tatlong probinsya noong Mayo 1967: Davao del Norte, Davao del Sur at Davao Oriental. [19] Matapos ang dibisyon, opisyal na pinangalanan ng Davao City ang sentrong pang-rehiyon nito.
Southern Mindanao at Davao Region
thumb|right|Map of Region XI Ang Rehiyon XI, na kilala bilang Southern Mindanao, ay orihinal na sakop ng 6 na lalawigan (Davao de Oro, Davao del Norte, Davao del Sur, Davao Oriental, South Cotabato at Sarangani), at mga lungsod ng Davao, Digos, Panabo, Tagum, Samal, General Santos at Koronadal. [20] Ang Surigao del Sur ay inilipat sa bagong likhang rehiyon ng Caraga noong Pebrero 23, 1995.
Noong Setyembre 2001, ipinatupad ang Executive Order No. 36 na muling inorganisa ang mga rehiyon sa Mindanao. Ang Rehiyon XI, na kilala bilang Southern Mindanao, ay pinalitan ng Rehiyon Davao, at mga lalawigan ng South Cotabato at Sarangani, at ang mga lungsod ng General Santos at Koronadal ay inilipat sa Rehiyon XII
Davao Region is subdivided into 5 provinces, 1 highly urbanized city, 5 component cities, 43 municipalities, and 1,162 barangays.
Davao
Critical discourse analysis
Ang critical discourse analysis (daglat: CDA, literal sa Tagalog bilang: mapamulang pagsusuri ng panayam) ay nakatuon sa pagkaka-ugnay ng wika, lipunan, at kapangyarihan. Tulad ng ibang teorya patungkol sa diskurso, and CDA ay nagaaral ng mga tunay na halimbawa ng pakikipag-usap ng mga tao gamit ang wika. Sa kabilang banda, ang kaibahan ng CDA sa ibang mga pag-aaral ng diskurso ay ang pagtingin sa kapangyarihan at panlipunang relasyon na sumasaklaw sa dalawang tao sa pakipagpalitan ng usapan.
Maraming mga dalubhasa ang nagbigay ng iba’t ibang depensiyon para sa CDA. Para kay Norman Fairclough, ito ang depenisyon ng CDA na nasa wikang Ingles: "Critical discourse Analysis aims to systematically explore often opaque relationships of causality and determination between (a) discursive practices, events and texts, and (b) wider social and cultural structures, relations and processes; to investigate how such practices, events and texts arise out of and are ideologically shaped by relations of power and struggles over power; and to explore how the opacity of these relationships between discourse and society is itself a factor securing power and hegemony (Fairclough, "Critical" 132-33)."
Sa pakakahulugan ni Fairclough, ang nais gawin ng CDA ay ang gawing transparent o bukas ang mga aspeto ng diskurso para sa mga miyembro ng lipunan. Para sa kanya ay hindi malinaw sa mga tao na ang diskurso ay sinasaklawan ng mga ideolohiya at nagbibigay ng mga stratipikasyon ng kapangyarihan sa lipunan. Bukod pa rito, sinusubukan ng CDA na makapagbigay ng malinaw na imahe ng kung paano nagiging magkakaugnay ang diskurso, lipunan, at kapangyarihan. Nakabase ang pagkakahulugan na ito na sa ugnayang ito, nananatili ang hindi pantay na kapangyarihan ng mga tao sa isang lipunan.
Mahalagang banggitin na tinitignan ng CDA ang wika bilang isang kasanayang panlipunan. Nakabase rito ang mga implikasyon ng ganitong perspektibo. Isa sa mga ito, ayon kay Fairclough, ay na ang wika ay isang bahagi ng lipunan na mayroong nakapaloob na relasyon. Sa ganitong depenisyon, sinasabing ang lipunan at ang wika ay may magkabilaang ugnayan kung saan minomolde ng wika ang lipunan at minomolde rin naman ng lipunan ang wika.
Kaurian:Lingguwistika
Babalina
Si Babalina ay isang artista sa Pilipinas na nakilala noong maagang dekada 1970. Siya ay itinuturing na katapat ng komedyanteng si Babalu.
1903
Ang 1903 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Huwebes sa kalendaryong Gregorian.
Kamatayan
Kaurian:Taon
1902
Ang 1902 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Miyerkoles sa kalendaryong Gregorian.
1904
Ang 1904 ay isang bisiyestong taon na nagsisimula sa Biyernes sa kalendaryong Gregorian.
Perla Adea
Si Perla (Oktubre 16, 1952) ay nakilala sa pamosong komedya sa radyo ang Operetang Tagpi-Tagpi.
1905
Ang 1905 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Linggo sa kalendaryong Gregorian.
Pitfall!
Ang Pitfall! ay isang video game na dinisenyo ni David Crane para sa Atari 2600 at inilabas ng Activision noong 1982. Kinokontrol ng manlalaro ang Pitfall Harry at tinalakay sa pagkolekta ng lahat ng mga kayamanan sa isang gubat sa loob ng 20 minuto habang iniiwasan ang mga hadlang at panganib.
Ernie Garcia
Si Ernie Garcia ay artista at mang-aawit mula sa Pilipinas na nakilala noong dekada 1970.
1906
Ang 1906 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Lunes sa kalendaryong Gregorian.
Diyagramang bula ng restoran
Ang diyagramang bula (Ingles: bubble diagram) ng isang restawrant ay isang flowchart na dapat makatulong sa pagpapakita ng pagkakasunod-sunod at mga ugnayan ng bawat trabaho sa isang restawrant sa isa't-isa. Ang isang layunin ng diagram na ito ay ang ipakita sa pangkalahatan ang plano ng isang aktwal ng lugar para sa isang restawrant upang maisalugar ng maayos ang bawat estasyon ng trabaho na may sapat na espasyo.
Ang mga sumusunod ay ang mga mahahalagang lugar sa isang restawrant upang ito ay tumakbo ng maayos.
1.	Lugar kung saan tinatanggap ang mga kasangkapan at ibang kagamitan. (Checking in of Food Supplies) a.	Dapat ito ay madaling puntahan ng mga tagapag deliver ng kasangkapan at kagamitan. b.	Dapat ito ay may sapat na espasyo para sa mga malalaking track na taga deliver ng mga kasangkapan at kagamitan.
Caorso
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Caorso (Piacentino: Caurs) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa lalawigan ng Plasencia sa rehiyon ng Emilia-Romaña, hilagang Italya, na matatagpuan mga 130 km hilagang-kanluran ng Bolonia at mga 13 km silangan ng Plasencia.
Diyagramang bula ng restoran
3.	Lugar para sa paghahanda ng pagkain. a.	Dapat may sapat na espasyo at maluwag.
Caorso
Ang Caorso ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Caselle Landi, Castelnuovo Bocca d'Adda, Cortemaggiore, Monticeli d'Ongina, Plasencia, Pontenure, at San Pietro in Cerro.
Diyagramang bula ng restoran
4.	Lutuan ng pagkain. a.	Dapat malapit sa bodega. b.	Dapat malapit din sa lalagyan ng mga kaldero at plato.
Caorso
Pinagmulan ng pangalan
Mayroong iba't ibang mga hinuha hinggil sa pinagmulan ng toponimong Caorso: nais ng una na magmula ito sa Latin na Caput Orsi o Caput Ursi (ulo ng oso), patunay ng posibleng Romanong pinagmulan ng nayon. Gayunpaman, hindi malinaw kung ang toponimo ay nagmula sa pagkakatulad ng lugar na may ulo ng oso o mula sa pagkakaroon ng mga imahen na naglalarawan sa ulo ng isang oso. Sa kabaligtaran, ginawa ng mananalaysay na si Andrea Corna ang toponimo na bumaba mula kay Ursilia.
Diyagramang bula ng restoran
5.	Hugasan ng mga plato at kaldero. a.	Dapat may sapat na linya ng tubig na mainit at malamig.
Caorso
Pinagmulan ng pangalan
Sa wakas, ayon sa isang alamat, ang pangalang Caorso ay nagmula sa pundasyon ng bayan, na nangyari noong 820 ng dalawang kapatid na babae ng obispo ng Piacenza, Orsa at Imelde: ang lugar ay tinawag na Cà dell'Orsa, pagkatapos ay kinontrata sa Caorso, mula sa pangalan ng isa sa dalawang kapatid na babae.
Diyagramang bula ng restoran
6.	Bodega ng mga plato at kaldero. a.	Dapat malapit sa lutuan subalit hindi dapat ito nagiging hadlang sa daanan ng mga tauhan
Ang isang bubble diagram ay maaring magawa sa pamamagitan ng pagkokonekta ng mga bubbles na nagpapakita ng bawat lugar ng trabaho sa pag gamit ng mga linya na nagtuturo ng direksiyon ng trabaho. Ang direksiyong ito ay kinakailangang pasulong. Sa pagawa ng isang bubble diagram, dalawang bagay ang kailangang bigyan ng pansin, ito ay ang worker flow at product flow. Ang worker flow ay ang pagkilos ng mga tao sa loob ng restawrant at sa mga kagamitan sa loob nito. Ang product flow naman ay tumutukoy sa pag galaw ng pagkain mula sa pagkakatanggap nito hanggang sa paghain nito sa mga customer ng restawrant. Ang pinakamagandang flow ng trabaho sa isang restawrant ay ang kung saan walang nasasayang na oras, espasyo at pagod sa pagluto at paghain ng pagkain. Dapat ito ay nasa tamang pagkakasunod sunod upang maiwasan ang atras-abante na trabaho at ang pagkakasalubong ng mga empleyado sa kusina at sa silid kainan ng restawrant.
Baging
Ang baging ay isang halaman na may mahahaba at payat na tangkay na pumupulupot at gumagapang sa lupa o umaakyat sa pamamagitan ng mga pangkuyapit. Sa ilang bahagi ng mundo, tumutukoy madalas ang baging sa baging ng ubas. May mga ilang halaman na lumalaki bilang baging, habang may ilang halaman naman ang nagiging baging sa isang bahagi lamang ng paglaki nito. Halimbawa, ang kanipay at bittersweet (Solanum dulcamara) ay lumalaki bilang palumpong kapag walang suporta ngunit maaring maging baging kapag may suporta.
Mga sanggunian
Kaurian:Halaman
Pangkat ng Bangkong Pandaigdig
Ang pangkat
Ang Pangkat ng Bangkong Pandaigdig ay binubuo ng limang mga samahan:
Kaurian:Mga organisasyon Kaurian:Bangko
Ekolohiyang pantao
Ang ekolohiyang pantao (Ingles: human ecology) ay ang pag-aaral na interdisiplinaryo o transdisiplinaryo ng ugnayan sa pagitan ng mga tao ang kanilang likas na kapaligiran, kapaligirang panlipunan, at itinayong kapaligiran.
Turks
Ang Turks ay isang ulam, lutuin, pagkaing produkto sa Asya ay hango sa pangalang ibong Turkey ay orihinal na kontinenteng Asya, ay gawa mula sa karne na may hiwang maninipis ay nakasalansan sa hugis kono ay orihinal na gawa sa karne ng turkey at maging sa ilang karne katulad ng manok, baka, tupa at iba pa ito ay iniikot sa nakatayong tuhugan at utay utay na hiwain ng paikot, Ang produktong "Turks" ay isa sa pagkaing pinakatanyag sa "Silanganang Asya" sa Tangway ng Indo at Pilipinas.
Kasaysayan
Ang pag-iihaw ng Turks ay nagumpisa sa isang maliit na pag-iihaw nang pag-nenegosyo ng tumagal ito ay umusbong sa kontinenteng Asya. sa bansang Turkey na kung saan ang may pinakamaraming bilang ng pabo.
Paghahanda
Inihahanda ang mga sangkap sa paraan ng pagluluto at pagsahog sa may maliliit na hiwa at maninipis gamit ang kampet ang mga sankap nito ay: puting sibuyas, Pepino, Kamatis, Palamang keso at Karneng pabo.
Kolehiyong Estatal ng Antigua
Ang Kolehiyong Estatal ng Antigua (Ingles: Antigua State College) ay isang pampublikong unibersidad sa Antigua at Barbuda, na may 1000 mga mag-aaral na nakatala sa ilang mga programa. Ang kolehiyo ay binubuo ng ilang mga kagawaran tulad ng Advanced Level, Kagawaran ng Negosyo, Kagawaran ng Inhenyeriya, Kagawaran ng Pag-aaral Di-Gadwado, Kagawaran ng Edukasyon, at Paaralan ng Parmasya.
Ang Kolehiyong Estatal ng Antigua ay itinatag sa Hill at Golden Grove, Antigua at Barbuda, noong 1977, sa pamamagitan ng pagsasama ng dalawang umiiral na mga institusyon. Ang una, ang Leeward Islands Teachers 'Training College, na nagpapatuloy sa mga tradisyon ng Spring Gardens Teacher Training College, ay nagsilbi sa mga mag-aaral mula sa buong Isla ng Leeward. Ang pangalawa, ang Golden Grove Technical College, ay inilunsad noong 1972 sa ilalim ng pag-isponsor ng mga British.
Haile Selassie I ng Etiyopiya
thumb|right|Si Haile Selassie I ng Etiyopiya.
Si Haile Selassie I ng Etiyopiya (23 Hulyo 1892 –  26 Agosto 1975 ), kilala rin bilang Ras Tafari Makonnen, ay isang dating Emperador ng Etiyopiya.
Talambuhay
Ipinanganak siya sa Harar, Etiyopiya. Sa panahon ng kanyang mahabang pamumuno, nagdala siya ng maraming mga reporma o pagbabagong panglipunan. Napilitan siyang lumikas mula sa Etiyopiya noong panahon ng Digmaang Italyano noong 1936. Naibalik siya sa trono nang magapi ang mga Italyano sa Etiyopiya noong panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, sa taong 1941. Pinatalsik siya mula sa kapangyarihan noong 1974, sa pamamagitan ng isang komiteng militar.
Unibersidad ng Italyanong Switzerland
thumb|250x250px| Faculty of Informatics Ang Unibersidad ng Italyanong Switzerland (Italyano: Università della Svizzera italiana, USI, Ingles: University of Italian Switzerland), na kung minsan ay tinutukoy bilang Unibersidad ng Lugano, ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik ng Switzerland na itinatag noong 1995, na may mga kampus sa Lugano, Mendrisio at Bellinzona (Canton Ticino, Switzerland). Ang USI ang tanging unibersidad sa Switzerland kung saan ang opisyal na wika ay Italyano. Binibilang nito ang apat na fakultad sa kampus ng Lugano (Communication Science, Economics, Informatics, at Biomedical Sciences), at ang Academy of Architecture sa kampus ng Mendrisio. Konektado sa USI, mula noong 2010, ang Institute for Research in Biomedicine (IRB) at, mula noong 2017, ang Institute of Oncology Research (IOR), na parehong matatagpuan sa Bellinzona.
1907
Ang 1907 ay ang taon pagkatapos ng 1906 at bago mag 1908. Isang karaniwang taon na nagsisimula sa Martes sa kalendaryong Gregorian.
Kamatayan
Kaurian:Taon
Internet Protocol
Ang Internet Protocol (IP) ay ang pangunahing communication protocol na ginagamit para sa pagpapasa ng mga datagram (mga packet) sa kahabaan ng isang internetwork na gumagamit ng Internet Protocol Suite. Bilang may pananagutan o responsable sa pagruruta ng mga packet sa kahabaan ng mga hangganan ng mga network, ito ang pangunahing protocol na naglulunsad ng Internet. Ito ang pangunahing protocol sa Internet Layer ng Internet Protocol Suite at may tungkulin gawin ang pagdadala ng mga datagram mula sa pinanggalingang mga host papunta sa destinasyong host na tanging nakaayon sa kanila mga address o tirahan ng IP. Para sa ganitong layunin, nilalarawan ng IP ang mga paraan at mga kayarian ng pagbibigay ng address para sa encapsulation ng datagram.
Ayon sa kasaysayan, ang IP ay ang serbisyo ng datagram na walang ugnay o walang koneksiyon (hindi kailangan ng pagkonekta) sa orihinal na Transmission Control Program (TCP) na ipinakilala nina Vint Cerf at Bob Kahn noong 1974; ang isa pa ay ang nangangailangan ng pag-ugnay o pagkonektang Transmission Control Protocol (TCP). Kaya't ang Internet Protocol Suite ay madalas na tinutukoy bilang TCP/IP.
Ang unang pangunahing bersyon ng IP, na kasalukuyang tinatawag na Internet Protocol Version 4 (IPv4) ay ang nangingibabaw na protokol ng Internet, bagama't ang kapalit na Internet Protocol Version 6 (IPv6) ay nasa masigla at lumalaki nang pagpapalaganap sa buong mundo.
1908
Ang 1908 ay isang bisiyestong taon na nagsisimula sa Miyerkoles sa kalendaryong Gregorian.
Kamatayan
Kaurian:Taon
1910
Ang 1910 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Sabado sa kalendaryong Gregorian.
The Open University
thumb| Gusaling Wilson sa pangunahing kampus, Milton Keynes thumb| Ang gusaling [[Robert Hooke sa kampus sa Milton Keynes ]] Ang Open University (OU) ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik, at ang pinakamalaking unibersidad sa UK para sa di-garwadong edukasyon. Ang karamihan sa mga mag-aaral na di-gradwado ng OU ay nakabase sa United Kingdom at pangunahing nag-aaral sa labas ng kampus. Marami sa mga kurso nito (parehong di-gradwado at gradwado) ay maaari ring aralin kahit saan sa mundo.
1909
Ang 1909 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Biyernes sa kalendaryong Gregorian.
Jesus Lava
Si Jesus Baltazar Lava (Mayo 15, 1914 – Enero 21, 2003 ) ay isang Pilipino naging pangunahing lider ng lumang Partido Komunista ng Pilipinas kung saan siya nagsilbing pangkalahatang-kalihim.
Disenyo ng Sistema
Marming pumapasok sa pagdidisenyo ng isang sistema. Marami kang kailangang impormasyon para maging basehan sa paglikha ng mga iba’t ibang tungkulin nito. Unang unang kailangan tukuyin ay ang konteksto nito. Para saan ba ito gagamitin? Susunod na kailangan tukuyin ay ang layunin nito. Ano ba dapat ang gagawin ng sistemang ito? Ano ang pumapasok at ano ang ilalabas? Ano ang proseso na gagamitin? Ano ang mga spesipikasyon ng produkto ng sistema? Maaari itong maipakita gamit ang tinatawag na SIPOC diagram.
Kapag natukoy na ang konteksto at layunin ng sistema, pwede nang tumuloy sa pagdidisenyo nito. May iba’t ibang partikular na spesyalidad sa pagdisenyo na pwede maging basehan ng paglikha ng sistema.
Disenyo na Maaasahan
Para sa disenyong maaasahan, kailangan ay maabot ng isang sistema ang partikular nitong layunin nang maayos, sa tamang paraan at sa tamang oras. Kasama rito na ang mga makina ay gumagana nang maayos, ang mga kalkulasyon ng mga programa sa computer ay tama, tama ang pagtala ng mga software ng benta, at iba pa.
Maaari itong matantiya batay sa failure rate, mean time between failure, mean time between maintenance, system effectiveness at iba pa. Lahat ng ito ay nakabase sa mga probibilidad ayon sa datos ng tunay na pangyayari sa kasaysayan ng operasyon. Mas kanais-nais siyempre na paliiin ang failure rates habang mahaba ang panahon sa pagitan ng mga failure.
Para maiwasan ang mga failure o pagkabigo, pwedeng gumamit ng mga kagamitang pangsuri tulad ng failure mode, effects, and criticality analysis, fault-tree analysis, at iba pa.
Urophycis chuss
Ang Urophycis chuss (Ingles: red hake [pulang hake], squirrel hake [hakeng iskuwirel]) ay isang isdang merlusa o hakeng kabilang sa mga Phycidae (mga phycid hake sa Ingles), na matatagpuan sa hilagang-kanlurang Karagatang Atlantiko sa kalalimang nasa pagitan ng 10 at 500 mga metro. Lumalaki itong umaabot sa 30 mga pulgada (75 mga sentimetro) at 7 mga libra (3.2 mga kilogramo). Ito ang pinakamahalagang isdang pangkomersyo sa Hilagang Amerika, na sagana o nagdudumami sa Karagatang Atlantiko, magmula sa katimugang Canada magpahanggang Virginia, Estados Unidos.
Disenyo ng Sistema
Disenyo na Mapapamalagi
Para sa disenyong mapapamalagi, kailangan masigurado ang maayos pagpapanatili ng maayos na pagtakbo ng mga operasyon ng isang sistema na may katamtamang gastos.
Maaari itong matantiya batay sa maintenance times, maintenance cost, ease of maintenance, at iba pa. Mas maganda ang mas madaling mapapanatili sabay sa kasiguraduhang hindi masisira ang mga kagamitan na kailangan sa operasyon.
Disenyo na Masusuportahan at Mapapagawa
Ang disenyo na masusuportahan at mapapagawa ay layunin ang kadalian na pagpapaayos sa isang bagay kapag ito ay nasira ng tagagamit. Kasama sa mga konsiderasyon dito ang pagkakaiba ng presyo ng pag-ayos dito at pagbili nalang ng panibagong kagamitan. Mainam na ang mga parte tulad ng baterya ay madali mapapalitan at mayroong mga piyesang magagamit pamalit sa mga parte na madali masira o mapawalang bisa.
Maaaring gamitin dito ang supportability analysis na tinitingnan ang lahat ng repairable items at tsaka mga pangangailangan sa pamamalagi.
Disenyo na Madali Magagawa, Maitatapon nang Tama, at Masusustena
Ang disenyo na ito ay may kinalaman sa mismong proseso ng paggawa ng produkto, para ito’y madali lang gawin, may patutunguhan sa dulo ng kaniyang mabisang buhay, at kayang mapagpatuloy sa mahabang kapanahunan. Pumpasok dito ang mga metolohiya ng paggawa, automation o paggamit ng mga makina, recyclability o paggamit ng mga materyales na pwedeng magamit muli, paggamit ng mga bagay na makakalikasan, at iba pa.
Pumapasok dito ang mga konsepto ng green engineering, environmentally conscious design and manufacturing na may design for environment at environmental management, waste management, at pollution prevention.
Disenyo na Mura
Ang disenyo mura ay may kinalaman sa pagbadyet ng mga gastusin sa operasyon ng sistema. Kasama dito ang lahat ng proseso na pumapasok sa pag-abot ng sistema sa kaniyang layunin, mula sa pinakasimula ng pag-iisip ng disenyo ng sistema hanggang sa dulo ng kabuhayan ng sistema. Kasama ang gastos sa produksiyon, gastos sa pamamalagi, sa mga suportang pang logistics, accounting, engineering, bayad sa pamamalakad sa organisasyon, at iba pa.
Maaaring gamitin dito ang life cycle cost analysis kung tinitingnan ang kabuuan ng operasyon ng isang organisasyon at ang makikitang halaga ng paggawa sa bawat proseso.
Labag na pagtawid
thumb|right|200px|Kahit kung may babalang nakatayo sa kalsada laban sa labag na pagtawid, pinipilit pa rin ng tao na tumawid sa maling lugar, tulad ng dito sa [[Kalakhang Maynila.]]
Lansangang N64 (Pilipinas)
125px|right Ang '''Pambansang Ruta Blg. 64 (N64''') ay isang pambansang daang primera ng sistema ng lansangang bayan sa Pilipinas. Dumadaan ito sa hilagang bahagi ng lalawigan ng Kabite.
Kawit papuntang Tanza
Ang hilagang bahagi ng N64 ay bumubuong karugtong ng E3 (o Manila–Cavite Expressway) mula Kalakhang Maynila. Dumadaan ang N64 sa kahabaan ng Daang Centennial (bahagi ng Lansangang Antero Soriano) kalinya ng baybay-dagat ng Kabite, nilalagpasan ang Kawit, Noveleta at Rosario. Bumubuo itong bahagi ng Daang Radyal Blg. 1 (R-1) ng lumang sistema ng daang arteryal ng Kamaynilaan.
Tanza papuntang Trece Martires
Sa Tanza liliko ang N64 paloob papuntang Trece Martires sa kahabaan ng isang 12 kilometro (o 7.5 milyang) pambansang daan na may dalawa hanggang apat na linya na tinatawag na Daang Tanza–Trece Martires.
Castell'Arquato
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Castell'Arquato (Piacentino: Castél Arquä o Castél Arcuà) ay isang Italyano na bayan at comune (komuna o munisipalidad) na matatagpuan sa mga unang burol ng Val D'Arda sa lalawigan ng Plasencia sa rehiyon ng Emilia-Romaña, hilagang Italya, humigit-kumulang 30 km mula sa Plasencia at 35 km mula sa Parma. Kasama sa mga kalapit na lugar ang Bacedasco, Vigolo Marchese, Fiorenzuola d'Arda, Lugagnano Val d'Arda, at Vernasca.
Marsicovetere
Ang Marsicovetere (Lucano: Marsëcuvètrë) ay isang bayan ng at komuna sa lalawigan ng Potenza, sa rehiyon ng Timog Italya ng Basilicata.
Castell'Arquato
Isang medyebal na bayan ng tradisyonal na estriktura na napanatili ang hitsura nito noong unang bahagi ng ika-10 siglo, ang Lumang Bayan ng Castell'Arquato ay isang mataas na bato na sa ibang mga panahon ay estratehikong mahalaga para sa pagdomina sa lambak, na ngayon ay napapalibutan ng nayon. Ang mga kaakit-akit na medyebal na tampok ay humantong sa mga pagpapakita ng burg sa mga pelikula tulad ng Ladyhawke.
Ang libretista ng Opera na si Luigi Illica, na kilala sa kanyang mahabang pakikipagtulungan sa kompositor na si Giacomo Puccini, ngunit kasama rin sina Alfredo Catalani at Umberto Giordano at may-akda ng libretti ng mga opera tulad ng Tosca, La bohème, Madama Butterfly, La Wally, at Andrea Chénier, ay ipinanganak sa boro noong 1857 at dito nakalibing.
Marsicovetere
Heograpiya
Ito ay may hangganan sa mga comune ng Calvello, Grumento Nova, Marsico Nuovo, Paterno, Tramutola, at Viggiano.
Kasaysayan
Ang Marsicovetere ay may napakasinaunang pinagmulan, na kinumpirma ng mga labi ng isang sinaunang civitas na ipinahiwatig ng Romanong istoryador na si Estrabon sa pangalan ng Vertina.  Sa mga dalisdis ng kasalukuyang bayan at samakatuwid ay hindi malayo sa sinaunang Vertina, ang makapangyarihang Romanong pamilya ng Bruttii Praesentes ay nagtayo ng isang kahanga-hangang villa na higit sa 1700 m², na siyang tirahan ng Emperatris Bruzia Crispina, asawa ni Comodo noong ika-2 siglo.
Sa pagdating ng mga Normando ang nayon ay pinatibay ng isang kastilyo at mga pader. Noong ikapitong siglo kasunod ng pagkawasak ng Grumentum ay ipinapalagay na ang mga kalapit na pamayanan ay inabandona rin kasama ng mga lumikas na nanirahan sa burol kung saan nakatayo ngayon ang Marsicovetere. Ayon kay Racioppi, ang etimolohiya ng pangalan ay nauugnay sa huling salitang Latin na Marsicum na nangangahulugang "laitang pook", dahil ito ang lambak sa ibaba, kung saan idinagdag ang Vetus upang makilala ito mula sa Novum, ang Marsiconuovo ngayon.
Sport
Ang club ng futbol na ASD Progress Villa d'Agri (futbol), DMB Villa d'Agri (volleyball) ay nakabase sa munisipyo.
Tartan
Ang tartan (breacan) ay isang tela na may pattern na pakrus-krus na iba't ibang kulay na nagaling sa Eskosya. Ang tartan ay ang disenyo na pangunahing ginagamit sa mga kilts. Ang iba't ibang disenyo ng tartan ay depende sa Scottish clan na ikinabibilangan ng manunuot. Karaniwan ito ay gawa sa balahibo ng tupa.
Konstruksyon
Bawat sinulid sa hiblang paayon/hiblang patayo (warp) ay sumasalungat ang bawat hiblang pahiga (weft). Kung saan ang sinulid sa warp ay tumatawid sa sinulid na parehas na kulay sa weft at lumilikha ng solidong kulay sa tartan, habang ang isang sinulid na tumawid sa sinulid ng ibang kulay ay gumagawa ng halo ng dalawang kulay. Sa gayon isang pangkat ng dalawang kulay ay lumilikha ng tatlong magkaibang kulay at isang halo. Ang total na bilang ng mga kulay, at ng mga halo ay madaragdagan dahil sa bilang ng kulay.
Carpaneto Piacentino
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/37/Chiesa_dei_Santi_Fermo_e_Rustico.jpg/220px-Chiesa_dei_Santi_Fermo_e_Rustico.jpg|thumb| piazza link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Castello_Magnano.jpg/220px-Castello_Magnano.jpg|thumb| Ang Kastilyo Ang Carpaneto Piacentino (Piacentino: Carpané) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa lalawigan ng Plasencia sa rehiyon ng Emilia-Romaña, hilagang Italya, na matatagpuan mga 130 km hilagang-kanluran ng Bolonia at mga 15 km timog-silangan ng Plasencia.
Pisikal na heograpiya
Ang teritoryo ng munisipalidad ng Carpaneto ay umaabot sa pagitan ng itaas na kapatagan ng Po at ang mga unang sanga ng mga Apenino ng Liguria, at nailalarawan sa halos magkatulad na kurso ng mga batis ng Riglio, Vezzeno, Chero, at Chiavenna. Ang munisipalidad ay umaabot sa pagitan ng pinakamababang altitud na 73 m. sa hilagang lugar at may pinakamataas na altitud na 380 m. sa maburol na lugar na matatagpuan sa timog.
Ang Carpaneto Piacentino ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Cadeo, Castell'Arquato, Fiorenzuola d'Arda, Gropparello, Lugagnano Val d'Arda, Pontenure, at San Giorgio Piacentino.
Panitikang Pranses
Ang panitikang Pranses ay ang panitikan ng Pransiya o, sa pangkalahatan, ang panitikang nakasulat sa wikang Pranses, partikular na ng mga mamamayan ng Pransiya, kahit na ang manunulat ay hindi nagmula sa Pransiya. Maaari rin itong tumukoy sa panitikan isinulat ng mga taong naninirahan sa Pransiya na nagsasalita ng tradisyunal na mga wika ng Pransiya kahit na hindi wikang Pranses. May mga bansa ding bukod sa Pransiya na nagsasalita ng Pranses. Kabilang sa mga bansang ito ang Belhika, Suwesya, Canada, Senegal, Alherya, Moroko, at iba pa. Ang panitikang ganito, na isinulat ng mga mamamayan ng mga nabanggit na mga bansa ay tinaguriang panitikang Prankopono. Magmula noong 2006, ang mga manunulat ng Pranses ay nagawaran ng mas maraming mga Premyong Nobel sa Panitikan kaysa mga nobelista, mga makata, at mga tagapagsanaysay ng iba bang mga bansa. Ang Pransiya mismo ay nakahanay bilang una sa talaan ng mga Premyong Nobel sa panitikan ayon sa bansa.
2000
Ang 2000 (MM) ay isang siglong taong bisyesto na nagsisimula sa Sabado, sang-ayon sa kalendaryong Gregoryano. Ito ang ika-100 at huling taon ng ika-20 dantaon, ika-2000 taon ng Anno Domini o Karaniwang Panahon, ang unang taon ng dekada 2000, ang ika-25 at huling taong bisyesto ng ika-20 dantaon, at ang ika-1000 at huling taon ng ikalawang milenyo.
Dinadaglat din minsan ang taong 2000 bilang "Y2K" (nangangahulagan ang "Y" bilang "year", ang Ingles ng taon, at nangangahulugan ang "K" bilang "kilo" na ibig sabihin ay "isang libo"). Naging paksa ng alalahaning Y2K ang taong 2000, na mga takot sa hindi tamang pagpalit mula 1999 tungo 2000 ng mga kompyuter. Bagaman, sa katapusan ng 1999, maraming mga kompanya ang nagpalit na sa bago, o pinataas na software. May ilan din ang kumuha ng "sertipikasyong Y2K." Bilang isang resulta ng malawakang pagsisikap, medyo kaunting mga problema ang naganap.
Kaganapan
right|thumb|[[PlayStation 2]] right|thumb|[[Juan Pablo II]]
Kapanganakan
right|thumb|177x177px|[[Kristian Kostov]]
Kamatayan
thumb|157x157px|[[Walter Matthau]]
thumb|135x135px|[[Jason Robards]]
Melfi
Ang Melfi (Lucano: Mèlfe) ay isang bayan at komuna sa pook ng Vulture sa lalawigan ng Potenza, sa rehiyon ng Timog Italya ng Basilicata. Sa heograpiya, nasa gitna ito sa pagitan ng Napoles at Bari. Noong 2015 mayroon itong populasyon na 17,768.
Missanello
Ang Missanello (Lucano: Missanìdde) ay isang bayan at komuna sa lalawigan ng Potenza, sa rehiyon ng Timog Italya ng Basilicata.
Pulang Daga Beach
Ang Pulang Daga ay isang dalampasigan na matatagpuan sa Paracale, Camarines Norte rehiyon ng Bicol. Ang mga katagang “Pulang Daga” ay Bikol para sa “pulang lupa.” Ito marahil ay nagpapatungkol sa malakulay putik na daananan patungo sa lugar.
Kilala ang lugar sa taglay nitong mapuputi at tila-pulbos na mga buhangin. Malinaw at may bahagya at maliliit na alon naman ang karagatan nito.
May mangilan-ngilan lamang na establisyimento ang pumapaligid sa Pulang Daga. Ito ay dahil na rin sa hindi pa lubusang nalilinang ang nasabing lugar. Bagaman may ilan na ring turista ang dumayo sa lugar, nananatili pa rin itong birhen mula sa mga polusyon at ingay ng isang tipikal na beach. Gayunpaman, ang local na pamahalaan ng Paracale ay nagsimula ng linangin ang lugar sa pamamagitan ng pagpapagawa ng mga konkretong daanan patungo dito. Hindi katulad ng dati, mas madali at ligtas nang tahakin ang daanan papuntang Pulang Daga.
Kilala rin ang bayan ng Paracale bilang “mina ng ginto” o “gold’s mine” ng lalawigan. Sa katunuyan, taun-taon ay ginaganap ang “Pabirik Festival” sa buwan ng Pebrero bilang pagkilala dito.
Madalas maihalintulad ang ganda ng Pulang Daga sa dating halina ng Boracay Beach.
1913
Ang 1913 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Miyerkoles sa kalendaryong Gregorian.
1914
Ang 1914 ay isang karaniwang taon na nagsisimula sa Huwebes sa kalendaryong Gregorian.
Taskent
Ang Tashkent (, Toshkent, Тошкент / تاشکند,, mula sa Ташкент) o Toshkent , dating Chach, ay ang kabisera at pinakamalaking lungsod ng bansang Uzbekistan. Ito ay pinakamataong lungsod sa Gitnang Asya, na may 3 milyong tao. Ito ay nasa hilagang-silangan ng Uzbekistan, sa lapit ng hangganan sa Kasakistan. Ang pangalang Taskent ay hango sa mga Turkong salitang taş "bato" at kent "lungsod", na literal na isinalin bilang "Batong Lungsod" o "Lungsod ng mga Bato".
Maschito
Ang Maschito (Arbëreshë Albanes: Mashqiti; Lucano: Maschìte) ay isang bayan at komuna sa lalawigan ng Potenza, sa rehiyon ng Basilicata, katimugang Italya. Tulad ng iba pang mga bayan sa Vulture, ang Maschito ay muling tinirhan ng mga bakwit mula sa Albania pagkatapos ng pananakop sa Albanya ng Imperyong Otomano.
Taskent
Bago simula ng impluwensiyang Islamiko noong kalagitnaan ng ika-8 na siglo AD, inimpluwensyahan ang Taskent ng mga kulturang Sogdiyano at Turko. Pagkatapos sinira ni Genghis Khan noong 1219, muling itinayo at tumubo sa pamamagitan ng Daan ng Sutla. Noong ika-18 at ika-19 na siglo, ang lungsod ay naging isang independiyenteng siyudad-estado, bago muling sinakop ng Khanato ng Kokand. Noong 1865, nahulog ang Taskent sa Imperyong Ruso at naging kabisera ng Rusong Turkestan. Sa panahong Sobyet, nasaksihan ang pangunahing paglaki at demograpikong pagbabago sa pamamagitan ng mga sapilitang deportasyon mula sa buong Unyong Sobyet. Sinira ang malaking bahagi ng lungsod sa lindol sa Taskent (1966) pero muling itinayo bilang isang modelong lungsod. Sa panahong iyon ito ay ikaapat na pinakamalaking lungsod sa Unyong Sobyet pagkatapos ng Mosku, Leningrad (ngayon San Petersburgo), at Kyiv.
Maschito
Ekonomiya
Ang ekonomiya ay batay sa agrikultura, lalo na sa ubas at olibo.
Taskent
Ngayong araw, bilang kabisera ng isang independiyenteng Uzbekistan, pinananatili ng Taskent ang isang populasyong multietniko, na may etnikong mga Uzbek bilang karamihan. Noong 2009, nagdiwang ang lungsod ng kaniyang 2,200 taon ng naisulat na kasaysayan.
1914
Kamatayan
Kaurian:Taon
Taskent
Etimolohiya
Pinipintasan ni Ünal (2022) ang etimolohiya nina Gershevitch and Livshits bilang "batay sa masyadong maraming mga pagpapalagay". Imbes, nagpapahayag na ang pangalang *Čač ay hango sa Huling Proto-Turkikong *t1iāt2(ă) "bato", na ayon sa kanya ay ibang pagsasalin, bukod sa Tsinong pagsasaling 石 shí "bato", ng *kaŋk- (mula sa ito, ang transkripsiyong Tsinong 康居 HLT *kʰɑŋ-kɨɑ → pamantayang Tsinong kāngjū), na posibleng nangahulugan ng "bato". Kontra pinagmulang Tokaryong iminungkahi, nina Harold Walter Bailey at Edwin G. Pulleyblank, para sa *kaŋk-, ipinapanukala ni Ünal na imbes ito ay salitang Lumang Iraniyano at ikinukumpara nito sa Pastung کونړی kā́ṇay "bato".
Maagang kasaysayan
Ang unang pagtira sa Taskent ay minsan sa pagitan ng ika-5 at ika-3 na siglo BK, ng mga sinaunang tao bilang isang oasis sa Ilog Tsirtsik (Chirchiq, Чирчиқ, Чирчик), sa lapit ng mga paambundok ng Kanluran Bulubunduking Tian Shan. Sa mga sinaunang panahon, ang itong purok ay sumaklaw ng Beitian, malamang ang panag-araw na "kabisera" ng kompederasyong Kangju. Naniniwala ang ilang mga iskolar na ang isang "Tore ng Bato" na tinukoy ni Ptolomeo sa kaniyang sikat na tratadong Heograpiya, at ng ibang mga maaagang salaysay ng mga lakbay sa lumang Daan ng Sutla, ay tinukoy ang itong bayan (dahil sa kaniyang etimolohiya). Sinabi na ang itong tore ay tanda ng kalahating punto sa pagitan ng Europa at Tsina. Ang ibang mga iskolar, gayunman, hindi sumasang-ayon sa itong pagkilala, ngunit nananatili ito isa sa apat na pinakamalamang na mga pook para sa Tore ng Bato.
Kasaysayan bilang Chach
Sa panahong pre-Islamiko at maagang Islamiko, ang bayan at lalawigan ay kilala bilang Chach. Tinukoy din ng Shāhnāmeh ni Ferdowsi ang lungsod bilang Chach.
Ang prinsipalidad ng Chach ay may isang kuta hugis parisukat na initayo nang humigit-kumulang noong ika-5–3 na siglo BK, mga 8 km sa timog ng Ilog Syr Darya (Sirdaryo). Noong ika-7 na siglo AD, ang Chach ay may higit sa 30 mga bayan at isang network ng higit sa 50 kanal, kaya bumuo ng isang sentrong pangkomersyo sa pagitan ng mga nomadang taga-Sogdiya at mga Turkiko. Ang Budistang monghe ni Xuanzang (玄奘, 602/603? – 664 AD), kung sino nagbiyahe mula sa Tsina hanggang sa India via Gitnang Asya, tinukoy ang pangalan ng lungsod bilang Zhěshí (赭時). Ang mga Tsinong talaarawang Kasaysayan ng mga Hilaga Dinastiya (北史), Aklat ng Sui (隋書), at Lumang Aklat ng Tang (舊唐書) ay tinukoy ang isang pag-aari tinawag na Shí 石 ("Bato") o Zhěshí 赭時 na may kabisera na may parehong pangalan mula noong ika-5 na siglo AD.
Noong 558–603, ang Chach ay bahagi ng Unang Turkikong Khaganato. Noong simula ng ika-7 na siglo, ang Turkikong Khaganato, bilang resulta ng mga digmaang internesino at mga digmaan sa mga kapitbahay nito, natibag sa mga khaganatong Kanluranin at Silanganin. Itinayo ng Kanluraning Turkikong hari Tong Yabghu Qaghan (618–630) ang kaniyang punong himpilan sa pook ng Ming-bulak sa hilaga ng Chach. Tumanggap dito siya ng mga embahada mula sa mga emperador ng Dinastiyang Tang at Imperyong Bisantino. Noong 626, ang Indiyanong mangangaral ni Prabhakaramitra ay dumating kasabay sa sampung kasama sa Khagan. Noong 628, isang Budistang Tsinong monghe ni Xuanzang ay dumating sa Ming Bulak.
Idinisenyo ng mga Turkikong hari ng Chach ang kanilang mga barya na may inskripsiyon, sa harap na bahagi, ng "hari ng baryang Khakan" (kalagitnaan ng ika-8 na siglo).
Islamikong Kalipato
Sinanop ang Taskent ng mga Arabe sa simula ng ika-8 na siglo.
Paghaharing Post-Kalipato
Sa ilalim ng Imperyong Samanid, kung kaninong tagapagtatag si Ismail Samani ay inapo ng isang Persang Zoroastrianong nabinyagan sa Islam, ang lungsod ay kilala bilang Binkath. Gayunman, pinanatili ng mga Arabe ang lumang pangalang Chach para sa paligid, na may pagbigkas ng ash-Shāsh (الشاش) imbes. Ang kand, qand, kent, kad, kath, kud — ang lahat sila ng ibig sabihin ay "lungsod" — ay hango sa Persang / Sogdiyanang kanda (کنده) "bayan, lungsod". Nahahanap din ang itong elemento sa mga pangalan ng lugar bilang Samarkand, Yarkand, Panjakent, Khujand, atbp.
Isinilang sa Taskent si Abu Bakr Muhammad ibn Ali ash-Shashi, kilala bilang al-Kaffal ash-Shashi (904–975), isang Islamikong teologo, iskolar, hurista ng Shafi'i madhhab, iskolar ng mga hadith, at lingguwista.
Sa pagtatapos ng ika-10 na siglo, ang Taskent ay naging bahagi ng mga pag-aari ng Turkikong estado ng Khanatong Kara-Khanid. Noong 998/99 ang oasis ng Taskent ay kinabilangan ang Karakhanid ni Ahmad ibn Ali, kung sino naghari ng hilagang-silangang mga rehiyon ng Mavarannahr. Noong 1177/78, nabuo ang isang hiwalay na khanato sa oasis ng Taskent. Ang kaniyang sentro ay Banakat.
Panahong Timurid
Sa ilalim ng mga dinastiyang Timurida at kasunod na dinastiyang Shaybanid, unti-unting natauhan ang populasyon at kultura ng lungsod bilang isang prominenteng estratehikong sentro ng pagpapaaral at komersyo sa Daan ng Sutla. Habang paghahari ng Amir Timur (1336–1405), muling binuhay ang Taskent at noong ika-14–15 na siglo ay bahagi ng imperyo ni Timur. Para kay Timur, ang Taskent ay ipinalagay bilang isang estratehikong lungsod. Noong tagsibol ng 1391, nagbiyahe ni Timur mula sa Taskent hanggang sa Desht-i-Kipchak para maglaban ng Khan ng Ginintuang Horda, Tokhtamysh Khan. Bumalik si Timur mula sa itong matagumpay na kampanya via Taskent.
Ang pinakasikat na Sufistang santo ng Taskent ay Sheikh Khovendi at-Takhur (ika-13 hanggang unang kalahati ng ika-14 na siglo). Ayon sa alamat, iniutos ni Amir Timur, kung sino nagamot ang kaniyang sugatang binti sa pamamagitan ng nakapagpapagaling na tubig ng bukal ng Zem-Zem, ang isang mausoleo para sa santo. Sa utos ni Timur, itinayo ang mausoleong Zangiata.
Panahon sa ilalim ng mga Shaybanid
Noong ika-16 na siglo, naghari ang dinastiyang Shaybanid ng Taskent.
Si Shaybanid Suyunchkhoja Khan ay isang naliwanagan na Uzbek na hari. Sa mga tradisyon ng kaniyang mga ninuno, nina Mirzo Ulugbek at Abul Khair Khan, nanguha siya ng mga sikat na mga siyentipiko, manunulat at makata sa kanyang hukuman, kabilang sa Vasifi, Abdullah Nasrullahi, at Masud bin Osmani Kuhistani. Mula noong 1518 si Vasifi ay edukador ng anak na lalaki ni Suyunchhoja Khan Keldi Muhammad, at pagkatapos ng pagkamatay ng tatay ng Muhammad, lumipat ang dalawa sa Taskent. Pagkatapos ng pagkamatay ni mismong Muhammad, si Vasifi ay naging edukador ng anak na lalaki ni Muhammad, Abu-l-Muzaffar Hasan-Sultan.
Mamaya, naghari ng lungsod si Shaybanid Abdullah Khan II (pinuno de facto mula noong 1557, de jure noong 1583–1598), kung sino ay nag-isyu ng mga barya dito. Noong 1598–1604 naghari ng lungsod si Shaybanid Keldi Muhammad, kung sino ay nag-isyu ng mga baryang yari sa pilak at tanso.
Panahon sa ilalim ng mga Kasaho
Noong 1598–1628 naghari si Yesim-Khan ng Khanatong Kasaho. Ang kaniyang pangunahing inam ay pagkakaisa ng Khanatong Kasaho.
Sa pagitan ng 1598–1723 ang lungsod ay bahagi ng Khanatong Kasaho.
Estadong Taskent
Noong 1784, si Yunus Khoja, ang pinuno ng dakha (distrito) ng Shayhantahur, ay nagkaisa ng buong lungsod sa ilalim ng niyang paghahari at lumikha ng isang independiyenteng estadong Taskent (1784–1807), na sa pagsisimula ng ika-19 na siglo sumakop ng napakawalak na teritoryo.
Khanato ng Kokand
Sa ilalim ng panunupil ng Kokand, pinaligiran ang Taskent ng isang sangka (moat) at mga depensang yari sa adobe (mga 20 km ang haba) na may labindalawang pintuan.
Sinuwerte ang lungsod sa pamamagitan ng kalakalan sa Rusya pero naghirap sa ilalim ng matataas na buwis ng Kokand. Saka, minabuti ng klero ng Taskent ang klero ng Bukhara imbes na klero ng Kokand. Gayunman, bago pa man magamit ng Emir ng Bukhara ang kawalang kasiyahan na ito, dumating ang Hukbong Katihan ng Rusya.
Panahong kolonyal
Noong Mayo 1865, si Mikhail Grigoryevich Chernyaev (Михаил Григорьевич Черняев), kontra mga direktang utos ng Tsar Alehandro II at outnumbered 15–1, ay tumupad ng isang matapang na pag-atake sa gabi kontra isang lungsod na may pader (25 km ang haba) na may labing-isang tarangkahan at 30,000 depensores. Habang ang isang maliit na kontinhente ay tumupad ng isang pag-atake bilang dibersyon, lumagos ang pangunahing puwersa ng nga pader sa ilalim ng pamumuno ng isang pari ng Simbahang Rusong Ortodokso. Maski matigas ang depensa, bumihag ang mga Ruso ng lungsod pagkatapos ng dalawang araw ng mabangis na paglaban at lamang 25 pagkamatay, kumpara sa libu-libo ng mga depensor (kabilang sa Alimqul, ang pinuno ng Khanatong Kokand).
Si Chernyayev, tinagurian ng mga lakay ng lungsod bilang "Leon ng Taskent", ay tumupad ng isang kampanya ng mga puso at isip para kumuha ng taguyod ng populasyon. Tinanggal niya ang mga buwis para sa isang taon, sumakay nang walang armas sa mga kalye at tiyangge, nagtapo ng mga karaniwang tao, at hinirang ang kanyang sarili "Gobernador Pangmilitar ng Taskent". Inirekomenda niya sa Tsar Alejandro II na ang lungsod maging isang independiyenteng khanato sa ilalim ng Rusong proteksyon.
Ginantimpalaan ng Tsar ang Chernyayev at kanyang mga tauhan sa pamamagitan ng mga medalya at bonus, pero ipinalagay ang impulsibong heneral bilang isang maluwag na kanyon, at mamayang pinalitan siya ni Heneral Konstantin Petrovich von Kaufmann. Ang Taskent ay naging, hindi independiyente, kundi kabisera ng bagong teritoryo ng Rusong Turkestan, na may Kaufmann bilang unang Gobernador-Heneral. Ang isang akantonamiyento at isang Rusong bayan ay itinayo sa tapat ng Kanal Ankhor mula sa lumang lungsod, at mamayang binuhusan ng mga Rusong naninirahan at mangangalakal ang lungsod. Ang Taskent ay isang sentro ng espiyonahe sa Dakilang Laro sa pagitan ng Rusya at Reyno Unido para sa Gitnang Asya. Itinayo ang Distritong Pangmilitar ng Turkestan bilang bahagi ng mga repormang pangmilitar ng 1874. Noong 1889 dumating ang Riles Trans-Kaspiyo, at nanahan sa Taskent ang mga manggagawa sa riles, kung nakanino dumating din ang mga buto ng Himagsikang Bolshevik.