Muhammad
Pasimula ng armadong alitan
Kasunod ng paglipat o emigrasyon, sinunggaban ng mga Meccan ang mga pag-aari ng mga emigranteng Muslim sa Meccan. Dahil sa pagkawasak ng kanilang kabuhayan at kawalan ng makukuhang trabaho, ang mga migranteng Muslim ay tumungo sa pagsalakay ng mga karabanong Meccan na nagpasimula ng armadong alitan sa Mecca. Si Muhammad ay naghayag ng mga talata na pumapayag sa mga Muslim na makipaglaban sa mga Meccan (sura Al-Hajj, Quran 22:39–40). Ang pag-atakeng ito ng mga migranteng Muslim ay gumawa sa mga ito na magkamit ng kayamanan, kapangyarihan at prestihiyo habang gumagawa sa pagkakamit ng kanilang huling layunin ng pananakop sa Mecca. Noong 11 Pebrero 624 CE ayon sa salaysay na tradisyonal, habang nananalangin sa Masjid al-Qiblatain sa Medina, si Muhammad ay nakatanggap ng pahayag mula sa diyos na siya ay dapat humarap sa Mecca kesa sa Herusalem sa tuwing ginagawa ang panalangin. Sa kanyang pagsasaayos ng kanyang sarili, ito ay ginawa rin ng kanyang mga kasama na naging pasimula ng tradisyon ng pagharap sa Mecca habang isinasagawa ang panalangin. Ayon kay Watt, ang pagbabago ay maaaring hindi biglaan at tiyak kesa sa iminumungkahi ng kuwento. Ang mga kaugnay na talata sa Quran na 2:136–2:147 ay lumilitaw na nahayag sa iba't ibang panahon at nag-uugnay ng mga pagbabago sa saligang suportang pampolitika ni Muhammad at sumisimbolo sa paglayo niya sa mga Hudyo at pagtanggap ng mas Arabeng pananaw. Noong Marso 624 CE, pinamununan ni Muhammad ang ilang mga tatlong daang mandirigma sa isang pagsalakay sa karabano ng mangangalakal. Ang mga Muslim ay nagtakda ng pagtambang (ambush) sa mga ito sa Badr. Dahil sa pagkakaroon ng kamalayan sa planong ito, ang karabanong Meccan ay nakatakas sa mga Muslim. Samantala, ang isang pwersa mula sa Mecca ay ipinadala upang protektahan ang karabano at nagpatuloy upang konprontahin ang mga Muslim sa pagkakarinig na ang karabano ay ligtas. Ang Labanan sa Badr ay nagsimula noong Marso 624 CE. Bagaman ang mga Muslim ay nahigitan sa bilang ng tatlo sa isa, ang mga Muslim ay nagwagi sa labanan at pumatay ng hindi bababa sa 45 Meccan at 14 Muslim lamang ang napatay. Ang mga ito ay nagtagumpay rin sa pagpatay ng mga pinunong Meccan kabilang si Abu Jahl. Ang 70 mga bilanggo ay nakamit na ang karamihan sa mga ito ay sandaling pinatubos kapalit ng kayamanan o pinalaya. Nakita ni Muhammad at ng kanyang mga tagasunod sa pagwawaging ito ang kompirmasyon ng kanilang pananampalataya dahil itinuro ni Muhammad ang pagwawagi sa tulong mga hindi makikitang hukbo ng mga anghel. Ang mga talatang Quraniko sa panahong ito hindi tulad ng mga Meccan ay umuukol sa mga praktikal na problema ng pamahalaan at mga isyu tulad ng pamamahagi ng mga nakamkam na pag-aari. Ang pagwawaging ito ay nagpalakas ng posisyon ni Muhammad sa Mecca at nagsantabi ng mga naunang pagdududa sa kanyang mga tagasunod. Dahil dito, ang oposisyon kay Muhammad ay naging mas hindi bokal. Ang mga pagano na hindi pa naakay ay naging mapait sa pagsulong ng Islam. Ang dalawang mga paganong sina Asma bint Marwan at Abu 'Afak ay lumikha ng mga talata na kumukutya at umiinsulto sa mga Muslim. Sila ay pinatay ng mga taong kabilang sa kanila o kaugnay na mga angkan at wala nang alitang pandugo ang sumunod. Pinatalsik ni Muhammad mula sa Medina ang Banu Qaynuqa na isa sa pangunahing mga tribong Hudyo. Bagaman ginusto ni Muhammad na patayin ang mga ito, ang hepe ng tribong Khazraj na si Abd-Allah ibn Ubaiy ay hindi umayon at ang mga ito ay pinatalsik sa Syria ng walang pag-aari. Kasunod ng Labanan sa Badr, si Muhammad ay gumagawa rin mga alyansang mutual na tulungan sa ilang bilang mga tribong Bedouin upang protektahan ang kanyang pamayanan mula sa pag-atake ng hilagang bahagi ng Hijaz.