cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stra
Ang Stra ay isang bayan at komuna sa Kalakhang Lungsod ng Venecia, Veneto, Italya. Nasa timog ito ng SR11. Ito ang lokasyon ng sikat na Villa Pisani matatagpuan sa kanal Brenta.
Matsuko Mawatari
Panlabas na Link
Kaurian:Mga mang-aawit mula sa Hapon
Stra
Pisikal na heograpiya
Sinasaklaw ng Stra ang isang lugar na 8.78 km² at binubuo ng tatlong may nakatirang sentro: Stra (kabesera), San Pietro, at Paluello. Ang teritoryo ng munisipalidad ay umaabot sa karamihan (San Pietro at Paluello) kasama ang kanang pampang ng Naviglio del Brenta, isang maliit na bahagi lamang―ang kabesera―ang matatagpuan sa kaliwang pampang.
Zooey Deschanel
Zooey Claire Deschanel (ipinanganak noong Enero 17, 1980) ay isang artista, modelo, at mang-aawit na Amerikano. Ginawa niya ang debut ng pelikula sa Mumford (1999) at kasunod ay nakakuha ng isang suportang papel sa pelikula ni Cameron Crowe na Almost Famous (2000). Kilala si Deschanel para sa kanyang mga papel sa mga pelikulang komedya tulad ng The Good Girl (2002), The New Guy (2002), Elf (2003), Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005), Failure to Launch (2006), Yes Man (2008) at 500 Days of Summer (2009). Siya ay nagpunta sa mas dramatikong teritoryo kasama ang Manic (2001), All the Real Girls (2003), Winter Passing (2005), at Bridge to Terabithia (2007). Mula 2011 hanggang 2018, ginampanan niya si Jessica Day sa Fox sitcom New Girl, kung saan natanggap niya ang isang nominasyon ng Emmy Award at tatlong mga nominasyon ng Golden Globe Award.
Si Deschanel ay isa ring co-founder ng website na nakatuon sa mga babae ang HelloGiggles, na nakuha ng Time, Inc. noong 2015.
Talambuhay
Si Deschanel ay ipinanganak sa Los Angeles, California, ang nakababatang anak na babae ng cinematographer at direktor na si Caleb Deschanel at aktres na si Mary Jo Deschanel (née Weir). Ang kanyang lolo sa ama ay Pranses, mula sa Oullins, Rhône at ang kanyang lola ng magulang ay nagmula sa isang pamilya Quaker ; mayroon din siyang Swiss, Dutch, English, Irish, at iba pang ninong Pranses. Siya ay pinangalanang Zooey Glass, ang kalalakihan na kalaban ng JD Salinger 1961 nobela na si Franny at Zooey. Ang kanyang nakatatandang kapatid na babae ay ang aktres na si Emily Deschanel, na nagbida sa Fox crime comedy-drama series na Bones.
Pumasok siya sa Crossroads, isang pribadong paaralan ng paghahanda sa Santa Monica, kung saan nakipagkaibigan siya sa hinaharap na co-star na sina Jake Gyllenhaal at Kate Hudson. . Kumanta siya sa buong high school, nagpaplano na ituloy ang isang karera sa teatro sa musikal at pagdalo sa French Woods Festival ng Performing Arts. Siya ay pumasok sa Northwestern University sa loob ng siyam na buwan bago bumaba upang ituloy ang pag-arte.
Diskograpiya
thumb|Deschanel performing in New York City in 2008
Denis Ten
Si Denis Yuryevich Ten (Денис Юрьевич Тен; 13 Hunyo 1993 – 19 Hulyo 2018) ay isang partinador (figure skater) mula sa Kasahistan. Siya ang nakakuha ng Tansong Medalya noong Olimpiko 2010, dalawang ulit na medalyistang Pang-mundo (pilak noong 2013, tanso noong 2015), kampeon sa 2015 Four Continents, kampeon ng 2017 Winter Universiade, at limang ulit na pambansang kampeon ng Kasahistan.
Vigonovo
Pinagmulan ng pangalan
Noong sinaunang panahon ang bayan ay tinawag na Sarmazza (o Sermazza) dahil ito ang lugar ng pamayanan ng mga Sarmata. Sa medyebal na panahon lamang ang pangalan ay mababago sa Vicus Novus, iyon ay bagong nayon. Ang kasalukuyang toponimo ay malinaw na isang direktang pinagkuhanan sa huling pangalan.
Pisikal na heograpiya
Matatagpuan ang Vigonovo sa pinakasukdulang punto ng Riviera del Brenta. Ang munisipalidad ay matatagpuan sa tawiran na lugar sa pagitan ng kurso ng Brenta at ng Naviglio, sa hangganan ng lalawigan ng Padua. Sa mga frazione nito ng Galta, Tombelle at Celeseo, ang Vigonovo ay umaabot ng humigit-kumulang 13 km² sa kanluran ng Naviglio sa patag na lupain.
Kasaysayan
Ang unang pamayanan sa lugar ay dapat na matatagpuan sa kasalukuyang lokalidad ng Sarmazza, bilang ebidensiya ng pagkatuklas ng isang Paleovenecianong nekropolis na maaaring ipetsa sa ikatlong siglo BK. Hindi nagtagal pagkatapos, sa pagdating ng mga Romano, ang Via Annia ay natunton na nag-uugnay sa Padua sa Aquileia, na dumaan din sa kasalukuyang Tombelle at Sarmazza.
Ben Folds
Si Benjamin Scott Folds (ipinanganak 12 Setyembre 1966) ay isang Amerikanong mang-aawit-songwriter, musikero, kompositor at tagagawa ng record. Ang Folds ang nangunguna sa harap at pianista ng alternative rock bandang na Ben Folds Five 1993 hanggang 2000, at muli noong unang bahagi ng 2010 noong kanilang pagsasama. Bukod sa banda, ang Folds ay nakapagtala ng maraming mga album at gumanap nang live bilang isang solo artist. Nakipagtulungan din siya sa mga musikero tulad nina William Shatner, Regina Spektor, "Weird Al" Yankovic, at yMusic at nagsagawa ng mga pang-eksperimentong proyekto sa pagsulat sa mga may-akda tulad nina Nick Hornby at Neil Gaiman. Madalas siyang nagsagawa ng mga pag-aayos ng kanyang musika na may hindi pangkaraniwang instrumento, kabilang ang mga symphony orchestras at isang pangkat ng capella. Bilang karagdagan sa pagbibigay ng musika sa mga soundtrack ng mga animated na pelikula na Hoodwinked!, at Over the Hedge, Folds ay gumawa ng maraming mga album, kasama ang unang solo album ni Amanda Palmer.
Si Folds ay isang hukom sa NBC isang paligsahan sa cappella singing The Sing-Off mula 2009 hanggang 2013. Mula noong Mayo 2017, siya ay nagsilbi bilang unang tagapayo sa masining sa National Symphony Orchestra sa Kennedy Center sa Washington, D.C. Noong Hulyo 2019, inilathala ni Folds ang kanyang unang libro, isang memoir, na may pamagat na A Dream About Lightning Bugs: A Life of Music and Cheap Lessons.
Alyas
Ang alias o alyas ay salita o lipon ng mga salita na tumuturing sa isang tao o bayan. May pagkakataon na ang alyas ay tinatawag din o kasingkabuluhan ng salitang "palayaw".
Kaurian:Pangalan
Huwaran
Maaring tumukoy ang huwaran sa:
Has Been
Ang Has Been (2004) ay pangalawang musikal na William Shatner matapos ang 1968 na The Transformed Man.
Ad hominem
Ang argumentong ad hominem, mas kilala sa tawag na argumentum ad hominem na may pakahulugan sa latin na “argumento laban sa tao” (Ingles: “argument to the man”), ay isang logical fallacy na nagtataglay ng katangian katulad ng pagatake sa personalidad ng nagbibigay ng argumento kaysa sa mismong argumento.
Ang ad hominem bilang kamalian
Ang maling akala o kamaliang ito ay maaring gumamit ng ganitong kasimpleng porma:
Hindi ibig sabihin na kung magnanakaw si Juan, ay isa na rin siyang sinungaling, at kung magkagayon, maaring ang kaniyang sinasabi hinggil sa “kuwan” ay may katotohanan.
Kaurian:Wikang Latin
Logika trompo
Kordero ng Diyos (awit)
Ang Kordero ng Diyos o Agnus Dei ang popular na tawag sa isa sa mga letaniyang sinasalita o kinakanta sa misang Katoliko.
Base sa Juan 1.29, ang bersyong Latin (at ang salin nito sa Tagalog) ay:
Kaurian:Katolisismo
Teglio Veneto
Ang Teglio Veneto ay isang bayan sa Kalakhang Lungsod ng Venecia, Veneto, Italya. Nasa timog ito ng SP18.
Ang pangalan ay nagmula sa puno ng Tilia, na dating laganap sa lugar. Ang bayan ay unang nabanggit sa isang 1187 na dokumento.
Kasaysayan
May mga hindi pagkakatugma na opinyon mula sa mga iskolar sa makasaysayang pinagmulan nito. Itinuturing ng ilan na ito ang tahanan ng mga manggagawa sa kahoy, habang para sa iba ang teritoryo ay matatagpuan sa isang senturyasyon, ibig sabihin ay isang pagkakahati sa mga kapirasong lupa na ibibigay sa mga sundalong Romano sa pagtatapos ng kanilang karera.
Percile
Ang Percile ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Roma Capital sa Italyanong rehiyon ng Latium, na matatagpuan mga 40 km hilagang-silangan ng Roma.
Kasaysayan
Ayon sa ilang mga sanggunian, ang pangalan ng Percile ay nagmula sa pangalan ng Romanong gens na Porcia.
Sa galeriya ng mga Heograpikong Mapa na matatagpuan sa mga museong Vaticano, na itinayo sa pagitan ng 1580 at 1585, sa isa sa dalawang mapa ng Lazio, ang bayan ay nagpapahiwating ng pangalang Porcile.
Sa panahon ng mga Romano, ang isang marmol na estela ng isang batang babae na humigit-kumulang 7 taong gulang ay nananatiling katibayan, na kung saan ang monumento ay ginugunita din ang iba't ibang mga lokal na katangian.
A priori
Sa pilosopiya, ang a priori ay isang pariralang Latin na tumutukoy sa kaalamang hango sa lohika at hindi na kailangan pa o na di iniuukol o ikinukulsuta sa mga paktuwal na ebidensiya.
Mudhoney
Ang Mudhoney ay isang American rock band na nabuo sa Seattle, Washington noong 1988, kasunod ng pagkamatay ng Green River. Ang mga miyembro ng Mudhoney ay mang-aawit at ritmo ng gitarista na si Mark Arm, nangunguna ng gitarista na si Steve Turner, bassist na si Guy Maddison at tambolista na si Dan Peters. Ang orihinal na bassista na si Matt Lukin ay umalis sa banda noong 1999.
Spinea
Ang Spinea ay isang bayan sa Kalakhang Lungsod ng Venecia, Veneto, Italya. Nasa loob ito ng sinturon ng Mestre, at tinawid ng kalsada ng probinsiya ng SP32.
Torre di Mosto
Panahong Romano
Noong panahon ng mga Romano ang teritoryo ng Torre di Mosto ay halos ganap na latian, dahil ang isang sistema ng mga latian ay pinalawak doon, na nag-uugnay sa mga laguna ng Venecia at Caorle. Sa gilid ng mga laguna ay dumaan ang daang konsular sa via Annia, na itinayo noong 131 BK upang ikonekta ang Roma sa Aquileia.
Spinea
Pisikal na heograpiya
Ang teritoryo ng Spinea ay umaabot sa kanluran ng kalupaang Veneciano, isang maikling distansya mula sa laguna at Porto Marghera. Ito ay isang ganap na patag na lugar, na may mga taas na mula 3 hanggang 8 m. mula timog-silangan hanggang hilagang-kanluran. Walang mga daluyan ng tubig na may partikular na kahalagahan. Mula hilaga hanggang timog, mayroong Rio Dosa, ang Rio Cimetto (paleoalveo del Muson), ang hukay ng Parauro-Cimetto di Spinea, ang hukay ng Cimetto at ang kanal Menegon-Cime-kanal Tron.
Torre di Mosto
Panahong Romano
Sa paligid ng ika-5 siglo, sa panahon ng mga pagsalakay ng mga barbaro, isang toreng pansalag ang itinayo sa kahabaan ng Livenza, kung saan kinuha ng bayan ang pangalan nito.
Spinea
Mga kambal bayan
Ang spinea ay kambal sa:
Mga pinagkuhanan
↑ https://www.tuttitalia.it/veneto/53-spinea/ ↑  "Popolazione Residente al 1° Gennaio 2018"
Bernardino Telesio
right|thumb|215x215px| Bernardino Telesio Si Bernardino Telesio (Italyano: [bernarˈdiːno teˈlɛːzjo]; Nobyembre 7, 1509 – Oktubre 2, 1588) ay isang Italyanong pilosopo at natural na siyentipiko. Habang ang kaniyang mga natural na teorya ay pinabulaanan sa kalaunan, ang kaniyang pagbibigay-diin sa pagmamasid ay nagsagawa sa kaniya bilang "una sa mga moderno" na kalaunan ay bumuo ng pamamaraang makaagham.
Mga akda
Bukod sa De Rerum Natura, isinulat niya ang:
Rasyo
Sa sipnayan, ang rasyo (razón) ay paghahambing ng dalawang bilang na tumutukoy sa paghahambing ng halaga ng unang bilang sa halaga ng ikalawang bilang. Halimbawa, kung may walong kahel at anim na limon sa isang mangkok ng prutas, ang rasyo ng kahel sa limon ay walo sa anim (8:6 na magkatumbas sa rasyo na 4:3). Katulad dito, ang rasyo ng limon sa kahel ay 6:8 (o 3:4) at ang rasyo ng kahel sa kabuuang halaga ng prutas ay 8:14 (o 4:7).
Ang mga bilang sa isang rasyo ay maaaring maging dami ng anumang uri, tulad ng bilang ng tao o bagay, o tulad ng mga pagsukat ng haba, bigat, oras, atbp. Sa karamihan ng konteksto, limitado ang kapwang bilang sa pagiging positibo.
Maaaring itukoy ang isang rasyo sa pagbibigay ng dalawang bumubuo na bilang na isinusulat bilang "a sa b" o "a:b", o sa pagbibigay ng halaga ng kanilang kahatian a⁄b. Tumutugma ang mga pantay na kahatian sa mga pantay na rasyo.
Dahil dito, maaaring isaalang-alang ang isang rasyo bilang kapid na ayos ng numero, bilang isang hatimbilang kung saan ang unang bilang sa panakda at ang ikalawang bilang sa pamahagi, o bilang ang halaga na inihahalat ng hatimbilang. Ang mga rasyo ng binibilang na ibinibigay ng mga (di-serong) likas na bilang ay bilang na matwirin, at minsan, likas na bilang. Kapag sinusukat ang dalawang dami ng kaparehong yunit na madalas na nangyayari, ang kanilang rasyo ay isang bilang na walang sukod. Ang kahati ng dalawang dami na sinusukat ng mga magkaibang yunit ay tinatawag na rate.
Notasyon at terminolohiya
Maaaring ipahayag ang rasyo ng mga bilang A at B bilang:
Madalas na gingamit ang tutuldok sa halip ng sagisag ng rasyo, Unicode U+2236 (∶).
Paminsan-minsan, tinatawag ang A at B bilang mga takay ng rasyo kung saan A ay ang nauuna at ang B ay ang sumunod.
Ang isang saad na nagpapayahag ng pagkakapantay-pantay ng dalawang rasyo A∶B at C∶D ay tinatawag na hagway, na isinusulat bilang A∶B = C∶D o A∶B∷C∶D. Ang ikalawang anyo, kapag binibigkas o isinusulat sa wikang Tagalog, ay kadalasang ipinapahayag bilang
Ang A, B, C at D ay tinatawag na mga takay ng hagway. Sukdulan ang tawag sa A at D, at tamtaman ang tawag sa B at C. Ang katumbasan ng tatlo o higit pang mga rasyo, tulad ng A∶B = C∶D = E∶F, ay tinatawag na pinatuloy na hagway.
Minsan, ginagamit ang mga rasyo na may tatlo o higit pang mga takay, hal. ang hagway para sa mga haba ng gilid ng isang "dalawa sa apat" na may habang sampung pulgada ay samakatuwid
Para sa isang (medyo tuyo na) halo ng 4/1 bahagi sa bolyum ng semento sa tubig, maaaring sabihin na 4:1 ang rasyo ng semento sa tubig, at na 4 na beses na mas marami ang semento kaysa sa tubig, o na sangkapat (1/4) ang dami ng tubig kumpara sa semento.
Ang kahulugan ng ganitong hagway ng rasyo na may higit sa dalawang takay ay bumubuo ang rasyo ng anumang dalawang takay sa kaliwang banda ng karaniwang hagway sa naaayon na dalawang takay sa kanang banda.
Kasaysayan
Posibleng ibakas ang pinagmulan ng salitang "ratio" (ang rasyo o rasyo sa wikang Ingles) sa λόγος (logos) ng Sinaunang Griyego. Isinalin nito ng mga unang tagasalin sa wikang Latin bilang ratio ("katwiran"). Isa pang modernong pagpapakahulugan ng ibig sabihin ni Euclid ay mas malapit sa pagtutuos o pagbibilang. Ginamit ng mga Medyebal na manunulat ang salitang proportio ("hagway") para sa rasyo at proportionalitas ("kahagwayan") para sa katumbasan ng rasyo.
Kinolekta ni Euclid ang mga resulta na lumabas sa Mga Elemento mula sa mga mas nauunang sanggunian. Naglinang ang mga Pitagoryano ng teorya ng rasyo at hagway na inilapat sa mga numero. Kabilang lamang sa pagkaunawa ng mga Pitagoryano sa numero ang tinatawag na bilang na matwirin ngayon, na ikinaduda ng pagiging totoo ng teorya sa heometriya kung saan, tulad ng nadiskubre rin ng mga Pitagoryano, mayroong mga rasyo na inkomensurable o hindi mapag-iisa (na mauugnay sa mga bilang na dimatwiran). Marahil na dahil kay Eudokso ng Cnido ang pagtuklas ng teorya ng rasyo na hindi nagpapalagay ng komensurabilidad. Sumasalamin ang pagpapaliwanag ng teorya ng hagway na lumalabas sa Aklat VII ng Mga Elemento ang naunang teorya ng rasyo ng mga komensurable.
Tila masyadong kumplikado ang pagkakaroon ng maraming teorya sa modernong pakiramdam dahil nauugnay ang mga rasyo sa mga kahatian. Subalit medyo kamakailan na progreso lamang ito na makikita sa paggamit pa rin ng mga modernong aklat-aralin ang hindi magkauring terminolohiya at notasyon para sa mga rasyo at kahatian. Doblado ang mga dahilan nito. Una, mayroong pag-aatubili dati sa pagtanggap ng bilang na dimatwiran bilang tunay na bilang na binanggit kanina. Ikalawa, pinaantala ng pagkukulang sa gamit na simbolismo upang palitan ang natatag na terminolohiya ng rasyo ang buong pagtanggap sa hatimbilang bilang alternatibo hanggang ika-16 na siglo.
Scorzè
Ang Scorzè ay isang komuna sa Kalakhang Lungsod ng Venecia, sa Italyanong rehiyon ng Veneto, na matatagpuan mga 25 km hilagang-kanluran ng Venecia.
Ang bayan ay may hangganan sa Zero Branco, Trebaseleghe, Venezia, Noale, at Salzano.
Ang munisipalidad ng Scorzè ay naglalaman ng maraming mga nayon kabilang ang: Rio San Martino, Peseggia, Cappella, at Gardigiano.
Talaan ng mga lungsod sa West Virginia
Ang West Virginia (o Kanlurang Virginia) ay isang estado na matatagpuan sa Katimugang Estados Unidos. Ang sumusunod ay isang talaan ng mga lungsod sa West Virginia na inayos ayon sa populasyon.
Talaan ayon sa populasyon
thumb|[[Charleston, West Virginia|Charleston, kabisera ng estado.]] thumb|[[Huntington, West Virginia|Huntington]] thumb|[[Morgantown, West Virginia|Morgantown]] thumb|[[Parkersburg, West Virginia|Parkersburg]] thumb|[[Wheeling, West Virginia|Wheeling]] thumb|[[Weirton, West Virginia|Weirton]] thumb|[[Fairmont, West Virginia|Fairmont]] thumb|[[Martinsburg, West Virginia|Martinsburg]] thumb|[[Beckley, West Virginia|Beckley]] thumb|[[Clarksburg, West Virginia|Clarksburg]] thumb|[[Weston, West Virginia|Weston]]
A posteriori
Sa pilosopiya, a posteriori ang tinatawag na kaalamang impirikal na kasalungat ng kaalamang "a priori". Ang kaalamang impirikal ay kalipunan ng mga kaalamang nakalap o natutunan sa tulong ng karanasan.
Simbahang Katolikong Romano
Ang Simbahang Katoliko Romano, na kilala rin bilang Iglesya Katolika Apostolika Romana, Simbahang Romano Katoliko ay ang pinakamalaking Kristiyanong simbahan na pinamumunuan ng Obispo ng Roma Ang pamamahala nito ay naka-sentro sa Lungsod ng Vaticano.
Pangalan
Ang salitang Katoliko ay matatagpuan sa Kredong Niceno na pinagkasunduan ng ilang mga obispo sa Unang Konseho ng Nicaea noong 325 CE nang tipunin ito ni Emperador Dakilang Constantino upang pagkaisaihin ang mga magkakatunggaling sekta ng Kristiyanismo sa kanyang Imperyo Romano.
"[Ngunit ang mga nagsasabing: 'May isang panahong na Siya ay hindi;' at 'Siya ay hindi bago Siya gawin;' at 'Siya ay ginawâ mula sa wala' o 'Siya ay nang ibang sustansiya' o 'esensiya' o 'Ang Anak ng Diyos ay nilikhâ' o 'nagbabago' ay 'mababago'-sila ay kinokóndena ng banal na Katóliko at apostólikong Simbahan.]"
- Kredong Niceno(325 CE)
Inaangkin ng Simbahang Romano Katoliko, na ito ang isang tunay na simbahan na itinatag ni Hesukristo noong Unang siglo sa Herusalem, na ang mga obispo nito ay ang mga kahalili ng mga apostol ni Kristo, at ang Papa ang kahalili ni San Pedro na kung saan ipinagkaloob ni Kristo ang primasiya. Inaangkin na naipanatili nito ang orihinal na pananamapalatayang Kristiyanismo, sa pamamagitan ng sagradong tradisyon
Kasaysayan
Gaya ng ibang mga sekta ng Kristiyanismo gaya ng mga Simbahang Ortodokso, ang Simbahang Romano Katoliko ay nag-aangkin na ang tradisyon nito ay itinatag ni Hesus. Sa teolohiya ng Simbahang Romano Katoliko, ang doktrinang paghaliling apostoliko ay nag-aangkin na ibinigay ni Hesus ang buong sakramental na kapangyarihan sa simbahan sa 12 apostol sa sakramento ng mga Banal na Kautusan at gumagawa sa mga itong unang obispo. Sa pagkakaloob ng kabuuan ng sakramento ng mga Banal na Kautusuan, ang mga ito ay binigyan ng kapangyarihan na magkaloob ng sakramento sa iba pa at nagpapasagrado sa maraming mga obispo sa isang direktang linya na nagmumula sa mga Apostol at kay Hesus. Ang doktrina ng Apostolikong paghalili ay hindi lang natatangi sa Romano Katoliko at ang iba't ibang mga sekta ng Kristiyanismo ay nag-aangkin rin ng teolohiyang ito gaya ng mga Simbahang Ortodokso, mga Lutherano at iba pa. Ayon sa Simbahang Katoliko Romano si Pedro na apostol ni Hesus ang unang obispo ng Roma at gumawa sa isang nagngangalang Linus bilang kahalili niyang obispo at kaya ay nagpasimula ito ng isang linyang paghalili ng mga obispo mula kay Pedro na kinabibilangan ng mga kasalukuyang papa ng Romano Katoliko. Gayunpaman, isinaad sa mga konstitusyong apostoliko na si Linus ang unang obispo ng Roma at inordinahan ni Apostol Pablo at si Linus ay hinalinhan ni Clemente na inordinahan naman ni Pedro. Ayon sa mga eskolar at historyan, ang opisinang Monarkikal na Obispo ay lumitaw lamang noong ikalawang siglo CE. Sa mga liham lamang ni Ignacio ng Antioquia sa kanyang pagtungo sa Roma noong ika-2 siglo na kanyang inilarawan at ikinatwiran na ang mga simbahan ay pinangunahan ng isang obispo na inaalalayan ng mga presbitero at deakono. Ayon kay propesor Richard McBrien, "dapat maalala na salungat sa banal na paniniwala ng Katoliko--ang monoarkikal na istrukturang episkopal ng simbahan (na kilala bilang episkopatang monarkikal kung saan ang bawat diyoses ay pinamumunuan ng isang obispo) ay hindi pa umiiral sa Roma sa panahong ito. Ayon kay Padre Francis A. Sullivan, "ang makukuhang ebidensiya ay nagpapakita na ang simbahan sa Roma ay pinamunuan ng isang kolehiyo ng mga presbitero sa halip na isang obispo sa loob ng hindi bababa sa ilang mga dekada ng ikalawang siglo CE. Ayon din kay Fr. Sullivan, "Ang Bagong Tipan o ang sinaunang kasaysayang Kristiyano ay hindi nag-aalok ng suporta sa nosyon ng paghaliling apostoliko bilang 'isang hindi naputol na linya ng ordinasyong episkopal sa pamamagitan ng mga apostol sa mga siglo tungo sa mga obispo ngayon'" at "Ang Bagong Tipan ay hindi nag-aalok ng suporta para sa teoriya ng paghaliling apostoliko na nagpapalagay na ang mga apostol ay humirang o nag-ordina ng isang obispo para sa bawat mga simbahang kanilang itinatag".
Ang mga kondisyon sa imperyo Romano ay nagpadali sa pagkalat ng mga bagong ideya. Ang mga mahuhusay na lansangan at mga daanang pantubig ay pumayag sa madaling paglalakbay samantalang ang Pax Romana ay gumawa sa paglalakbay mula sa isang rehiyon tungo sa isa pa na ligtas. Ang mga sinaunang Kristiyano ay nakaakay ng mga pamayanang Hudyo sa buong Dagat Meditteraneo. Bagaman ang karamihan ng mga naakay sa Kristiyanismo ay mula sa Imperyo Romano, ang mga kilalang pamayanang Kristiyano ay itinatag rin sa Armenia, Iran at sa kahabaan ng Baybaying Malabar. Ang bagong relihiyon na Kristiyanismo ay pinakamatagumpay sa mga lugar na urbano at kumalat muna sa mga alipin at mga tao na may mabababang mga katayuan sa lipunan.
Alitan sa pagitan ng mga pinunong Kristiyano
Sa simula, ang Hudaismo at Kristiyanismo ayon sa mga eskolar ay hindi pa hiwalay at ang mga Kristiyano ay sumasambang kasama ng mga Hudyo na tinatawag ng mga historyan na Hudyong Kristiyano gaya ng mga Ebionita. Ang mga Hudyong Kristiyano ang bumubuo sa karamihan ng mga Kristiyano sa unang siglo ng Kristiyanismo at sumusunod pa rin sa mga Kautusan ni Moises ayon sa Mga Gawa ng mga Apostol. Gayunpaman, dahil ang mga ibang Kristiyano ay nagsimulang umakay sa mga hentil (hindi Hudyo), nagkaroon ng alitan sa pagitan ng mga Kristiyano kung dapat pang sundin ng mga hentil (hindi-Hudyo) ang mga kautusan ni Moises. Upang malutas ang mga magkakatunggaling pananaw tungkol sa Kautusan ni Moises, ang konseho ng Herusalem ay tinipon ng mga haligi ng iglesia (simbahan) na sina Pedro at Santiago. Nagpasya si Santiago ang Makatarungan na ang mga hentil (hindi-Hudyo) ay maaaring maging mga Kristiyano nang hindi sumusunod sa ilang mga kautusan ni Moises gaya ng pagtutuli ngunit kailangan pa ring silang sumunod sa ilang mga kautusan ni Moises gaya ng paglayo sa mga pagkaing inihandog sa mga diyos-diyosan at binigti at dugo, imoralidad...sapagkat ang kautusan ni Moises ay ipinapangaral sa bawat lungsod mula pa nang unang panahon at binabasa ito sa mga sinagoga bawat araw ng Sabat. Gayunpaman, ayon, tinuli ni Pablo si Timoteo at sa pagtahak nila sa mga lungsod, ibinigay nila Pablo sa mga iglesia ang pinagpasiyahan ng mga apostol at ng mga nakakatanda sa konseho ng Herusalem na kanilang dapat sundin. Ang alitan tungkol sa pagsunod sa Kautusan ni Moises ay hindi natapos sa konseho ng Herusalem. Ayon sa, nabalitaan ng mga Hudyo patungkol kay Pablo, ''na tinuturuan mo ang lahat ng mga Hudyo na nasa mga hentil, ng pagtalikod kay Moises. Sinabi mo na huwag tuliin ang kanilang mga anak, ni mamuhay ng ayon sa mga kaugalian...Dalisayiin mo ang iyong sarili kasama nila. Bayaran mo ang kanilang magugugol upang magpaahit sila ng kanilang mga ulo. Upang malaman ng lahat na hindi totoo ang mga bagay na nabalitaan nila patungkol sa iyo. At malalaman din na ikaw ay lumalakad ng maayos na tumutupad ng kautusan.". Ayon sa, kinompronta at sinaway ni Pablo si Pedro dahil sa pamimilit ni Pedro sa mga hentil na sumunod sa kautusan ni Moises. Taliwas sa pinagpasyahan sa Konseho ng Herusalem na bawal kainin ang pagkaing inihandog sa diyos-diyosan, binigti at dugo, isinaad ni Pablo sa , "anumang ipinagbibili sa pamilihan ay kainin ninyo". at sa  ay "hindi tayo nagiging katanggap-tanggap sa Diyos sa pamamagitan ng pagkain''". Ang pagkain ng mga inihandog sa diyos-diyosan ay ipinagbawal rin ni Hesus sa.
Bagaman nakapasok sa kanon na Katoliko ang mga sulat ni Pablo, ang mga sulat na ito ay itinakwil ng mga Hudyong-Kristiyanong Ebionita na naniniwalang si Apostol Pablo ay isang natalikod at impostor na apostol.
Ikatlong siglo
Isinaad ni Duffy na noong ikatlong siglo CE, ang obispo sa Roma ay nagsimulang umasal bilang korte ng pag-aapela sa mga problema na hindi malutas ng ibang mga obispo sa ibang mga siyudad. Ang ilang mga Kristiyano na humahawak ng paniniwalang proto-ortodokso na kilala bilang mga ama ng simbahan ay nagsimulang maglarawan ng mga katuruan nito bilang pagsalungat sa ibang mga pangkat ng Kristiyano gaya ng Gnostisismo. Hindi katulad ng karamihan ng mga relihiyon sa Imperyo Romano sa panahong ito, ang mga Kristiyano ay inaatasan na magtakwil ng ibang mga diyos na isang kasanayang minana mula sa Hudaismo. Ang pagtanggi ng mga Kristiyano na lumahok sa mga pagdiriwang na pagano ay nangangahulugang hindi nito magawang makilahok sa karamihan ng buhay pampubliko na nagtulak sa mga hindi Kristiyano kabilang ang pamahalaan ng Imperyo Romano na matakot na ginagalit ng mga Kristiyano ang mga diyos at nagiging banta sa kapayapaan at kasaganaan ng imperyo. Sa karagdagan, ang pagiging malapit ng mga lipunang Kristiyano at pagiging masikreto sa mga kasanayan nito ay lumikha ng mga tsismis na ang mga Kristiyano ay nagsasagawa ng insesto at kanibalismo. Ito ay nagresulta sa mga pag-uusig na Romano sa mga Kristiyano na karaniwan ay lokal at bihira bago ang ikaapat na siglo CE. Ang isang sunod sunod na mas sentral na organisadong mga pag-uusig sa Kristiyano ay lumitaw noong ikatlong siglo nang inatas ng mga emperador na ang mga krisis sa militar, pampolitika at pang-ekonomiya ng imperyo ay sanhi ng galit ng mga diyos. Ang lahat ng mga mamamayan ay inatasang maghandog sa mga diyos o kundi ay paparusahan. Ang mga Hudyo ay hindi isinama hangga't nagbabayad ang mga ito ng fiscus Judaicus (buwis ng Hudyo). Ang ilang mga kristiyano ay pinaslang, lumisan sa imperyo o tumakwil sa kanilang paniniwalang Kristiyano. Ang mga hindi pagkakasunduan sa papel sa Iglesia (kung meron man) na dapat magkaroon ang mga tumalikod na ito ay humantong sa mga paghahati ng mga Donatista at Novatianista. Ang mga relasyon sa pagitan ng pamayanang Kristiyano at Imperyo Romano ay hindi konsistente: Ninais na Tiberius na ilagay ang Kristo sa panteon ng mga diyos at tumanggi sa simula na usigin ang mga Kristiyano. Ang ilang mga emperador ay umusig sa mga Kristiyano ngunit ang iba gaya nina Commodus at iba pa ay pumapabor sa mga Kristiyano.
Sa ilalim ni Emperador Constantino I
Ayon sa mga manunulat na Kristiyano, nang maging emperador si Dakilang Constantino I ng Kanlurang Imperyo Romano noong 312 CE, kanyang itinuro ang kanyang pagkapanalo sa isang labanan sa Diyos ng Kristiyanismo. Inangkin ng mga sangguniang Kristiyano na si Constantino I ay tumingin sa araw bago ang labanan sa tulay na Milvian at nakita ang isang krus ng liwanag sa itaas nito na may mga salitang "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ" ("sa pamamagitan nito, sumakop!"). Iniutos ni Constantino sa kanyang mga hukbo na palamutian ang kanilang mga kalasag ng isang simbolong Kristiyano (Chi Ro) at pagkatapos nito ay nanalo sa labanan.
Pagkatapos ng labanan sa tulay ng Milvian, ang bagong emperador na Constantino I ay hindi pumansin sa mga dambana ng mga diyos na Romano sa Capitolino at hindi rin nagsagawa ng mga handog ayon sa kustombreng Romano upang ipagdiwang ang pagpasok ng pagwawagi sa Roma. Sa halip nito, siya ay tuwirang tumungo sa palasyo ng emperador. Gayunpaman, ang karamihan ng mga maimpluwensiyal na tao sa imperyo Romano lalo na ang mga opisyal ng militar ay hindi nagpaakay sa Kristiyanismo at nanatiling lumalahok sa relihiyon ng Sinaunang Roma. Sa pamumuno ni Constantino I, kanyang sinikap na pahupain ang mga paksiyong ito na hindi Kristiyano. Ang mga salaping Romano na inilimbag hanggang 8 taon pagkatapos ng labanan sa tulay na Milvian ay naglalaman pa rin ng mga imahen ng mga diyos na Romano. Ang mga monumentong unang kinomisyong itayo ni Constantino I gaya ng Arko ni Constantino ay hindi naglalaman ng anumang reperensiya sa Kristiyanismo. Sa halip, ang mga munting estatwa ng diyos na Romanong si Sol Invictus na dala dala ng mga tagapagdala ng pamantayan ay lumilitaw sa tatlong lugar sa mga relief ng Arko ni Constantino. Ang mga opisyal na barya ni Constantino I ay patuloy na naglalaman ng mga imahen ni Sol Invictus hanggang noong 325/6 CE.
Pagkakabaha-bahagi ng Kristiyanismo
600px|thumb|center|Pagkakabahagi ng Kristiyanismo sa kasaysayan.
Mga Gitnang Panahon
Sa koronasyon ni Carlomagno ni papa Leo III noong 800, ang kapapahan ay nagkamit ng bagong protektor sa kanluran. Ito ay nagpalaya sa mga papa mula sa kapangyarihan ng emperador sa Constantinople. Ito ay humantong sa paghahating Silangan-Kanluran dahil ang mga emperador at ang mga patriarka ng Constantinople ay nagbigay kahulugan sa kanilang mga sarili na mga tunay na inapo ng imperyo Romano na may petsang bumabalik sa mga pagsisimula ng simbahan. Tumanggi si Papa Nicholas II na kilalalin ang Patriarkang Photios I ng Constantinople na umatake naman sa papa bilang eretiko dahil pinanatili nito ang filioque sa kredo na tumutukoy sa banal na espirito na nagmumula sa diyos ama at anak. Ang kapapahan ay napalakas sa pamamagitan ng kanyang mga bagong alyansa na lumikha ng bagong problema para sa mga papa nang sa kontrobersiyang imbestitura, ang mga humaliling emperador ay naghangad na hirangin ang mga obispo at kahit ang panghinaharap na mga papa. Pagkatapos ng disintegrasyon ng imperyo ni Carlomagno at paulit ulit na pananakop ng mga pwersang Islamiko, ang kapapahan nang walang anumang proteksiyon ay pumasok sa yugto ng isang malaking kahinaan. Ang repormang Cluniac ng mga monasteryo na nagsimula noong 910 ay naglagay sa mga abbot sa ilalim ng direktang kontrol ng papa kesa sa sekular na kontrol ng mga panginoong feudal. Sa ikalabingisang siglo CE, ang Paghahating Silangan-Kanluran ay permanenteng naghati sa Kristiyanismo. Ito ay lumitaw sa isang alitan kung ang Constantinople o Roma ay may hurisdiksiyon sa Sicily at humantong sa mga mutual na pagtitiwalag ng papa sa patriarka at ng patriarka sa papa noong 1054. Mula nito, ang Kanluran (Latin) na nasa Roma na sangay ng Kritiyanismo ay naging Romano Katoliko samantalang ang Silanganing (Griyego) na nasa Constantinople sangay ay naging Simbahang Silangang Ortodokso. Ang ikalabingisang siglo CE ay nakakakita ng kontrobersiyang imbestitura sa pagitan ng emperador at papa sa karapatan na gumawa ng mga paghirang ng simbahan na isang pangunahing yugto ng paglalaban sa pagitan ng estado at simbahan sa mediebal na Europa. Ang kapapahan ang mga nanalo sa simula ngunit dahil ang mga Italyano ay nahati sa pagitan ng mga Guelph at Ghibelline sa mga paksiyon na kadalasang ipinapasa sa pamamagitan ng mga pamilya o estado hanggang sa wakas ng Gitnang Panhon, ang alitan ay unti unting nagpahina sa kapapahan.
Marano Equo
Ang Marano Equo ay isang komuna (munispalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Roma Capital sa Italyanong rehiyon ng Lazio, na matatagpuan mga 45 km silangan ng Roma. Matatagpuan ito sa isang matarik na dalisdis pababa sa Aniene lambak sa Monti Simbruini matatagpuan sa malapit.
Teritoryo
Nakaayos sa katimugang taluktok ng isang burol na ang pinakamataas na altitud ay 488 metro, ang bayan ay napapalibutan sa kanluran ng tagaytay ng Monti Ruffi, kung saan ang lugar ng munisipyo ay umaabot kahit na 700 m., habang sa silangan ay tinatanaw nito ang isang matarik na dalisdis sa ang lambak ng 'Aniene na nakaharap sa makahoy na kanlurang dalisdis ng Kabundukang Simbruini.
Cittaducale
Ang munisipalidad ng Cittaducale ay naglalaman ng mga frazione (mga pagkakahati, pangunahin na mga nayon at nayon) ng Santa Rufina, Grotti, Calcariola, Pendenza, Cesoni, at Micciani.
Marano Equo
Kasaysayan
Ang pinagmulan ng pangalang Marano ay hindi pa rin malinaw hanggang ngayon, mayroong ilang mga hinuha, halimbawa mayroong mga nag-akay sa kanila pabalik sa isang sinaunang teritoryo na pag-aari ng isang tiyak na Mario noong panahon ng Romano, o tila ito ay tumutukoy sa kasaganaan ng ang tubig nito (Maranis: Marrana). Ang ilan ay nagsasabi na ang pangalan ay nagmula sa isang sinaunang pag-aari ng Equi, o na ito ay konektado sa sinaunang Sarasenong paglusob (tulad ng pinatutunayan ng pangalan ng isang kalapit na bayan: Saracinesco) salamat sa isang Marham na ginamit bilang isang mapanirang termino upang ipahiwatig ang mga Morong nagbalik-loob sa Kristiyanismo.
Cittaducale
Ang Cittaducale ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Borgo Velino, Castel Sant'Angelo, Longone Sabino, Micigliano, Petrella Salto, at Rieti.
Simbahang Katolikong Romano
Mga debosyon kay Maria
Ang Konseho ng Trent ay lumikha ng isang muling pagbuhay sa buhay relihiyoso at mga debosyon kay Maria sa Simbahang Romano Katoliko. Sa panahon ng Protestanteng Repormasyon, ipinagtanggol ng Simbahang Katoliko ang ma paniniwala nito tungkol kay Marya laban sa mga pananaw dito ng mga Protestante. Ideneklara ni Alexander VII noong 1661 na ang kaluluwa ni Maria ay malaya mula sa orihinal na kasalanan. Ipinag-utos ni Papa Clemente XI ang pista ng Inmaculada Concepcion noong 1708. Ang pista ng Santo Rosaryo ay ipinakilala noong 1715 at ang pista ng Pitong Hapis noong 1727. Ang panalangin ng Angelus ay malakas na sinuportahan ni Papa Benedict XIII noong 1724 at ni Papa Benedict XIV noong 1742.
Panahon ng Kaliwanagan at sekularismo
Ang Panahon ng Kaliwanagan ay bumubuo sa isang bagong hamon sa Kristiyanismo. Hindi tulad ng Protestanteng Repormasyon na kumuwestiyon ng ilang mga doktrina ng Romano Katoliko, ang Panahon ng Kaliwanagan ay kumuwestiyon sa Kristiyano sa kabuuan nito. Sa pangkalahatan, itinaas nito ang katwiran ng tao ng higit sa pahayag ng diyos at pinababa nito ang mga autoridad na pang-relihiyon gaya ng kapapahan batay dito. Tinangka ng Simbahang Romano Katoliko na itaboy ang Galicanismo at Councilarismo na mga ideolohiyang nagbanta sa kapapahan at istruktura ng Simbahang Katoliko. Tungo sa huling bahagi ng ika-17 siglo, nakita ni Papa Inocencio XI ang papataas na mga pag-atake ng Turko laban sa Europa na sinuportahan ng Pransiya bilang pangunahing banta sa Simbahang Katoliko. Kanyang itinatag ang koalisyong Polish-Austrian para sa pagkatalo ng mga Turko sa Vienna noong 1683. Ang ilang mga skolar ay tumatawag sa kanyang santong papa dahil kanyang nireporma ang mga pang-aabuso ng Simbahang Romano Katoliko kabilang ang simoniya, nepotismo at maaksayang mga paggasta ng papa na nagresulta sa kanyang magmana ng utang ng papa na 50,000,000 scudi. Sa pagtanggal ng ilang mga honoraryong posisyon at pagpapakilala ng patakarang piskal, nagawa ni Inocente XI na muling makuha ang kontrol ng mga pinansiya ng Simbahang Romano Katoliko. Sa Pransiya, nilabanan ng Simbahang Katoliko ang Jansenismo at Gallicanismo na sumuporta sa Councilarismo at tumakwil sa primasya ng kapapahan at humingi ng mga espesyal na konsesyon para sa Simbahang Katoliko sa Pransiya. Ito ay nagpahina sa kakayahan ng Simbahang Katoliko na tumugon sa mga taga-isip na Gallicanista gaya ni Denis Diderot na humamon sa mga pundamental na doktrina ng Simbahang Romano Katoliko. Noong 1685, ang gallicanistang Haring si Louis XIV ay naglabas ng Pagbawi ng Atas ng Nantes na nagwakas sa isang siglo ng tolerasyong relihiyoso. Ang Pransiya ay pumwersa sa mga teologong Katoliko na suportahan ang councilarismo at itanggi ang impalibilidad ng Papa. Ang hari ay nagbanta kay Papa Inocencio XI sa isang pangkalahatang konseho at militar na pagsunggab ng estado ng papa. Ang absolutong monarkiya ng estado ng Pransiya ay gumamit ng Gallicanismo upang makamit ang kontrol ng halos lahat ng mga pangunahing paghirang ng Simbahang Katoliko gayundin ang mga pag-aari ng Simbahan. Ang autoridad ng Estado ng ibabaw sa Simbahang Katoliko ay naging sikat rin sa ibang mga bansa. Sa Alemanya at Belgium, ang Gallicanismo ay lumitaw sa anyo ng Febronianismo na tumakwil sa mga prerogratibo ng papa sa katulad na paraan. Si Emperador Joseph II, Banal na Emperador Romano ng Austria (1780–1790) ay nagsanay ng Josephinismo sa pamamagitan ng pagkontrol sa buhay ng Simbahang Katoliko, mga paghirang at malawak na pagsunggab sa mga pag-aari ng Simbahang Katoliko.
Unang Konsehong Vatikano
Bago ang Konseho ng Vatikano noong 1854, si Papa Pius IX na may suporta ng karamihan ng mga obispong Katoliko na kanyang kinonsulta noong 1851–1854 ay nagproklama ng dogma ng imakuladang paglilihi. Sa unang konsehong Vatikano, ang ilang 108 mga ama ng konseho ay humiling na idagdag ang mga salitang "imakuladang birhen" sa aba ginoong marya. Ang ilang mga ama ay humiling na ang dogma ng imakuladang paglilihi na isama sa kredo ng simbahan na sinalungat ni Pius IX. Maraming mga katolikong Pranses ay nagnais ng pagdodogma ng konsehong ekumenikal ng inpalibilidad ng papa at pag-akyat ni Marya. Sa Unang konsehong Vatikano, ang siyam na mga petisyong marolohikal ay pumapabor sa isang dogma ng pag-akyat ni marya sa langit ngunit malakas na sinalungat ng ilang mga ama ng konseho lalo na sa Alemanya. Noong 1870, pinagtibay ng unang konsehong vatikano ang doktrina ng inpalibilidad ng papa kapag sinanay sa spesipikong nilarawang mga paghahayag. Ang kontrobersiya dito at iba pang mga isyu ay nagresulta sa isang maliit na kilusang humiwalay na tinatawag na Lumang simbahang Katoliko.
Anti-klerikalismo
Ang ika-20 siglo ay nakakita ng pagdami ng iba't ibang mga pamahalaan na laban sa kaparian at Simbahang Katoliko. Ang Batas Calles noong 1926 na naghihiwalay sa simbahan at estado sa Mehiko ay humantong sa Digmaang Cristero kung saan ang higit sa 3,000 mga pari ay ipinatapon o pinaslang, ang mga simbahan ay nilapastangan, ang mga serbisyo ay nilait, ang mga madre ay ginahasa at ang mga nabihag na pari ay binaril. Sa Unyong Sobyet kasunod ng Himagsikang Bolshevik noong 1917, ang pag-uusig sa Simbahang Katoliko at mga Katoliko ay nagpatuloy hanggang noong mga 1930. Sa karagdagan sa pagpapatapon at pagpaslang sa mga kleriko, monghe at taong lay, ang pagsunggab sa mga kasangkapan ng Simbahan at pagsasara ng mga simbahang Katoliko ay karaniwan. Noong Digmaang Sibil ng Espanya noong 1936–39, ang hierarkang Romano Katoliko ay sumuporta sa mga pwersang rebeldeng Nasyonalista ni Francisco Franco laban sa pamahalaang Prontang Popular. Binanggit ng simbahang Katoliko ang Karahasang Republikan na isinagawa laban sa simbahan. Ang Simbahang Katoliko ay isang aktibong elemento sa politikang nagpopolarisa sa mga taon bago ang Digmaang Sibil. Tinawag ni Papa Pius XI ang tatlong mga bansang ito na Teribleng Tatsulok at ang pagkaibigo na magprotesta sa Europa at Estados Unidos bilang isang konspirasiya ng Katahimikan.
Palayaw
Ang palayaw ay kadalasang maikli, maligsi, maganda, minamaliit o kaya pamalit sa totoong pangalan ng isang tao o bagay (halimbawa Berting para sa pinaigsing Roberto). Bilang kaisipan, iba ito sa alyas at pangalang pang-entablado.
Mayumi Itsuwa
Si  Mayumi Itsuwa  ay isang mang-aawit mula sa bansang Hapon. Ipinaganak siya noong ika-24 ng Enero 1951, mula sa Nakano sa siyudad ng Tokyo.
Albums
Kaurian:Mga mang-aawit mula sa Hapon
Simbahang Katolikong Romano
Italya
Ang pamahalaan ng Italya ay palaging anti-klerikal hanggang sa Unang Digmaang Daigdig nang ang ilang mga kompromiso ay naabot. Ang karamihan ng mga estado ng papa ay sinunggaban ng mga hukbo ni Haring Victor Emmanuel II ng Italya (1861–1878) at ang mismong Roma ay sinunggaban ng pwersa noong 1870 at ang papa ay naging bilanggo ng Vatikano. Upang paigtingin ang kanyang rehimeng diktaduryang Pasista, si Benito Mussolini ay sabik rin sa isang kasunduan sa Simbahang Katoliko. Ang kasunduan ay naabot noong 1929 sa Mga Kasunduang Laterano na nakatulong sa parehong mga panig. Ayon sa mga termino ng unang kasunduan, ang siyudad ng Vatikano ay binibigyan ng soberanya bilang isang independiyenteng bansa kapalit ng pagsuko ng Vatikano sa pang-aangkin nito ng mga dating teritoryo ng mga Estado ng papa. Si Pius XI ay naging pinuno ng isang munting estado na may sarili nitong teritoryo, hukbo, estasyon ng radyo, at kinatawang diplomatiko. Ang Concordat noong 1929 ay gumawa sa Katolisismo na tanging relihiyon ng Italya (bagaman ang ibang mga relihiyon ay pinayagan din), nagpasahod sa mga pari at obispo, kumilala sa mga kasal ng simbahan (sa nakaraan ay kailangan ang isang kasal na sibil) at nagpasok ng mga pagtuturong relihiyoso sa mga paaralang pampubliko. Ang mga obispo ay sumumpa naman ng katapatan sa estadong Italyano na may kapangyarihang beto sa pagpili ng mga ito. Ang Simbahang Katoliko ay hindi opisyal na inoobligahan na sumuporta sa rehimeng Pasista. Ang mga malakas na pagkakaiba ay nanatili ngunit ang mga alitan ay nagwakas. Inendorso ng Simbahang Katoliko ang mga patakarang pandayuhan nito gaya ng pagsuporta sa panig na anti-Komunista sa Digmaang Sibil ng Espanya at suporta sa pananakop ng Ethiopia.
Ikalawang Konsehong Vaticano
Ang Simbahang Katoliko ay nagsagawa ng isang komprehensibong proseso ng reporma pagkatapos ng Ikalawang Konsehong Vaticano (1962–65). Ito ay nilayon bilang pagpapatuoy ng Unang Konsehong Vaticano sa ilalim ni Papa Juan XXIII at ang konseho ay nagpaunlad ng makina ng modernisasyon. Ito tinakdaan sa paggawa sa mga katuruang historikal ng Simbahan na malinaw sa modernong daigdig at gumawa ng mga pahayag sa mga paksa kabilang ang kalikasan ng simbahan, ang misyon ng laity at kalaayang pang-relihiyon. Inaprobahan ng Konseho ang isang pagbabago ng liturhiya at pumayag sa mga Liturhikal na rite na Latin na gumamit ng mga wikang bernakular gayundin ang Latin sa pagsasagawa ng misa at iba pang mga sakramanto. Ang mga pagsisikap ng Simbahang Katoliko na pabutihin ang Pagkakaisang Krisityano ay naging prioridad. Sa karagdagan ng paghahanap ng karaniwang saligan sa mga simbahang Protestante sa ilang mga isyu, ang Simbahang Katoliko ay tumalakay din ng posibilidad ng pakikipag-isa sa Simbahang Silangang Ortodokso.
Ang mga pagbabago sa mga lumang rite at seremonya pagkatapos ng Vatikano II ay lumikha ng iba't ibang mga tugon. Ang ilan ay tumigil sa pagsisimba sa Simbahang Katoliko samantalang ang iba ay nagtangkang ingatan ang lumang liturhiya sa pamamagitan ng mga simpatetikong pari. Ang mga ito ang bumuo ng saligan ng mga pangkat na Tradisyonalistang Katoliko na naniniwala na ang mga reporma ng Vatikano II ay higit na lumagpas. Ang mga Katolikong Liberal ay bumuo ng isa pang sumasalungat na pangkat na naniniwlang ang mga reporma ng Vatikano II ay hindi sapat na lumagpas. Ang mga liberal na pananaw ng mga teologong gaya nina Hans Küng at Charles Curran ay humantong sa pagbawi ng Simbahang Katoliko ng kanilang autorisasyon sa pagtuturo bilang mga Romano Katoliko. Noong 2007, ang Papa Benedict XVI ay nagpagaan ng pagpapahintulot para sa opsiyonal na pagdaraos ng lumang misa sa kahilingan ng mga mananampalataya.
Ang isang bagong Batas kanon na Codex Juris Canonici na tinawag ni Papa Juan XXIII ay inihayag ni Papa Juan Pablo II noong 1983. Ito ay kinabibilangan ng maraming mga reporma at pagbabago sa batas ng Simbahang Katoliko at disiplina para sa Simbahang Latin. Ito ay pumalit sa bersiyon na inisyu noong 1917 ni Papa Benedict XV.
Ang isang totoong simbahan at paghaliling apostoliko
Idineklara sa Ikaapat na Konsehong Laterano na: "May isang unibersal na simbahan ng mga mananampalataya na sa labas nito ay absolutong walang kaligtasan". Ito ay kilala bilang ang doktrinang Extra Ecclesiam nulla salus.
Inaangkin ng Simbahang Katoliko Romano na si Pedro na apostol ni Hesus ang unang obispo ng Roma at gumawa sa isang nagngangalang Linus bilang kahalili niyang obispo at kaya ay nagpasimula ito ng isang linyang paghalili ng mga obispo mula kay Pedro na kinabibilangan ng mga kasalukuyang papa ng Romano Katoliko. Gayunpaman, isinaad sa mga konstitusyong apostoliko na si Linus ang unang obispo ng Roma at inordinahan ni Apostol Pablo at si Linus ay hinalinhan ni Clemente na inordinahan naman ni Pedro. Ayon sa mga skolar at historyan, ang opisinang Monarkikal na Obispo ay lumitaw lamang noong ikalawang siglo CE. Sa mga liham lamang ni Ignacio ng Antioquia sa kanyang pagtungo sa Roma noong ika-2 siglo na kanyang inilarawan at ikinatwiran na ang mga simbahan ay pinangunahan ng isang obispo na inaalalayan ng mga presbitero at deakono. Ayon kay propesor Richard McBrien, "dapat maalala na salungat sa banal na paniniwala ng Katoliko--ang monoarkikal na istrukturang episkopal ng simbahan (na kilala bilang episkopatang monarkikal kung saan ang bawat diyoses ay pinamumunuan ng isang obispo) ay hindi pa umiiral sa Roma sa panahong ito. Ayon kay Padre Francis A. Sullivan, "ang makukuhang ebidensiya ay nagpapakita na ang simbahan sa Roma ay pinamunuan ng isang kolehiyo ng mga presbitero sa halip na isang obispo sa loob ng hindi bababa sa ilang mga dekada ng ikalawang siglo CE. Ayon din kay Fr. Sullivan, "Ang Bagong Tipan o ang sinaunang kasaysayang Kristiyano ay hindi nag-aalok ng suporta sa nosyon ng paghaliling apostoliko bilang 'isang hindi naputol na linya ng ordinasyong episkopal sa pamamagitan ng mga apostol sa mga siglo tungo sa mga obispo ngayon'" at "Ang Bagong Tipan ay hindi nag-aalok ng suporta para sa teoriya ng paghaliling apostoliko na nagpapalagay na ang mga apostol ay humirang o nag-ordina ng isang obispo para sa bawat mga simbahang kanilang itinatag".
Sagradong kasulatan
thumb|Ang [[bibliya kasama ang krus at rosaryo.]] Ang sagradong kasulatan (bibliya) ng Simbahang Katoliko ay iba mula sa orihinal na kasulatan ng Kristiyanismo na hindi dinagdagan at hindi rin kinunan. Ang bibliya ng Simbahang Katoliko ay binubuo ng 73 aklat kabilang ang Lumang Tipan, Bagong Tipan at mga deuterokanoniko. Ang Lumang Tipan at apokripa ng Katoliko ay binubuo ng 46 aklat na matatagpuan sa saling Griyego ng Tanakh na Septuagint. Ang mga aklat ng Bagong Tipan ng Katoliko ay nakatala sa easter letter (367 CE) ni Athanasius. Ang pagkakabuo ng kanon ng Simbahang Katoliko ay tumagal ng maraming mga siglo bago nalutas sa Konseho ng Trent (1545–1563). Ang sagradong tradisyon ng Romano Katoliko ay binubuo ng mga katuruan na pinaniniwalaan nitong ipinasa mula sa panahon ng mga apostol. Ang sagradong kasulatan at sagradong tradisyon ng Romano katoliko ay magkakasamang tinatawag na "deposito ng pananampalataya" (depositum fidei). Ang mga ito ay pinapakahulugan naman ng Magisterium na autoridad sa pagtuturo ng simbahan na sinasanay ng papa at kolehiyo ng mga obispo sa pakikipag-isa sa papa na obispo ng Roma.