cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pamantasang Jagiellonian
Itinatag noong 1364 ni Casimiro III na Dakila, ang Pamantasang Jagueloniko ay ang pinakamatandang pamantasan sa Polonya, ang pangalawang pinakamatandang pamantasan sa Gitnang Europa, at isa sa pinakamatandang nananatiling umiiral na pamantasan sa daigdig. Ilan sa mga kilalang alumni ng pamantasan, bukod sa marami pa, ay kinabibilangan ng matematiko at astronomong si Nicolas Copernico, haring Polako na si Juan III Sobieski, Papa Juan Pablo II, at mga nagwagi ng Nobel Prize na sina Ivo Andrić at Wisława Szymborska.
Dahil kasaysayan nito, ang Pamantasang Jagueloniko ay tradisyonal na kinikilala bilang ang pinakaginagalang na institusyon ng mas mataas na edukasyon sa buong Polonya — na sinasalamin din naman ng mga pandaigdigang pagraranggo. Ang Pamantasang Jagueloniko ay kasapi ng Coimbra Grupo at Europaeum.
Mga sanggunian
}
Tankōbon
Ang tankōbon (単行本 (たんこうぼん)) ay isang terminong Hapones na tumutukoy sa isang aklat na ganap na sa sarili nito at maaaring hindi kasama sa isang serye. Ginagamit din ang termino para tukuyin ang mga indibidwal na bolyum ng isang serye ng manga: ang karamihan ng mga serye ay unang lumilitaw bilang indibidwal na kabanata sa isang lingguhan o buwanang antolohiya ng manga, kasama sa ibang mga obra, bago paglalathala bilang mga bolyum na tankōbon na may mararaming kabanata ng parehong serye.
Ang tankōbon ay isa sa mga pamantayang format ng paglalathala para librong nakatayo sa Hapon, kasama na shinsho, isang laki ng paperback (105×173mm) na kadalasang ginagamit para sa mga paglalathalang di-kathang-isip, at bunkobon (文庫本, ぶんこぼん), isang laki ng paperback (105×148mm) na ginagamit para sa mararaming uri ng paglalathala, lalo na kathang-isip.
Kabilang sa mga pangunahing imprenta ng tagapaglathala para sa tankōbon ng manga ay Jump Comics (para sa mga serye sa Weekly Shōnen Jump at ibang mga magasin ng Jump na inilalathala ng Shueisha), Weekly Shōnen Magazine ng Kodansha, at Weekly Shōnen Sunday ng Shogakukan.
Hapones na mga komiko (manga)
Lalo na pagkatapos ng 1953, inilathala ang mga manga sa makapal na lingguhan o buwanang magasing manga (tingnan: talaan ng mga magasing manga, talaan ng magasing manga) tulad ng Weekly Shōnen Magazine o Weekly Shōnen Jump. Ang itong mga antolohiya ay madalas na may daan daang mga pahina at dose dosenang mga indibidwal na serye sa pamamagitan ng maraming mga may-akda. Naiimprenta sa murang papel na pampahayagan ay ipinalalagay na naiitapon. Mula sa dekada 1930, gayunman, isinama ang mga comic strip sa tankōbon na kinolekta ang mga kabanata ng nag-iisang serye, at naiimprenta sa isang bolyum lalos na laki ng isang paperback sa mas mabuting papel kaysa sa orihinal sa magasin. Ang mga komiko sa mga magasin at tankōbon ay kalimitang naiimprenta sa itim at puti, pero paminsan-minsan ang ilang mga seksyon ay naiimprenta sa kulay o sa pamamagitan ng mga tinta o papel na may kulay.
Van Gogh
Ang van Gogh ay maaaring tumukoy sa:
Agwas (paglilinaw)
Ang agwas ang pangkahalatang tawag sa mga isda na kabilang sa Pamilya Mugilidae ng Orden Perciformes.
Unang panauhang pasalaysay
Ang unang panauhang pasalaysay ay ang paraan ng pagkuwento kung saan ang tagapagsalaysay ay nagpapahayag ng mga kaganapan mula sa kanyang sariling pananaw gamit ang unang panauhan na "ako" o "kami", atbp.
Agwas (paglilinaw)
Agwas ang pangunahing tawag sa mga sumusunod na isda.
Tinatawag ding agwas ang mga sumusunod na uri (species) ng isda:
Sanggunian
Kaurian:Mga isda ayon sa karaniwang pangalan
Ahas-dagat
Ang ahas-dagat ay maaring tumukoy sa mga sumusunod:
Uri ng isda
Kaurian:Mga isda ayon sa karaniwang pangalan
Henry Kissinger
Si Henry Alfred Wolfgang Kissinger (ipinanganak bilang Heinz Alfred Wolfgang Kissinger noong Mayo 27, 1923),, ay isang Amerikanong may lahing Aleman na siyentipikong politikal, diplomata, at tagapagwagi ng Gantimpalang Nobel na Pangkapayapaan. Naglingkod siya kapwa bilang Tagapagpayo sa Pambansang Seguridad at pagdaka bilang Sekretaryo ng Estado sa ilalim ng administrasyon ni Pangulong Richard Nixon at sa paglaon sa administrayon ni Pangulong Gerald Ford. Noong panahon ng pagkapangulo ni Nixon, tumulong si Kissinger sa pagbuo ng patakaran ng realpolitik.
Alma Redemptoris Mater
Ang "Alma Redemptoris Mater" ( Latin: [ˈalma redempˈtoris ˈmater]; "Inang Kaibig-ibig ng Manunubos") ay isang awitin alay sa Mahal na Birheng Maria. Isa ito sa apat na mga antipona na inaawit bilang panapos sa Panalangin sa Gabi (Compline). Batay sa nakaugalian na ng Simbahan, ginagamit ito buhat Bisperas ng Sabado bago ang unang Linggo ng Adbiyento hanggang sa Kapistahan ng Pagdadala kay Kristo sa Templo (o Pista ng Candelaria) sa ika-2 ng Pebrero. Sa kasalukuyang Divino Offcio ng Simbahan, magagamit sa anumang panahon ang naturang mga antipona.
Latin
Alma Redemptóris Mater, quæ pérvia cæli
Porta manes, et stella maris, succúrre cadénti,
Súrgere qui curat pópulo: tu quæ genuísti,
Natúra miránte, tuum sanctum Genitórem
Virgo prius ac postérius, Gabriélis ab ore
Sumens illud Ave, peccatórum miserére.
Sa Panahon ng Adbiyento:
℣. Ángelus Dómini nuntiávit Maríæ.
℟. Et concépit de Spíritu Sancto.
Oremus.
Grátiam tuam quáesumus, Dómine, méntibus nostris infúnde; ut qui, ángelo nuntiánte, Christi Fílii tui Incarnatiónem cognóvimus, per passiónem ejus et crucem, ad resurrectiónis glóriam perducámur. Per eúmdem Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
Sa Panahon ng Pasko ng Pagsilang hanggang sa Pista ng Candelaria:
℣. Post Partum Virgo invioláta permansísti.
℟. Dei Génitrix, intercéde pro nobis.
Orémus.
Deus, qui salútis ætérnæ beátæ Maríæ virginitáte fecúnda humáno géneri práemia præstitísti: tríbue, quáesumus, ut ipsam pro nobis intercédere sentiámus, per quam merúimus, Auctórem vitæ suscípere Dóminum nostrum Jesum Christum Fílium tuum.
Muhammad
Si Muhammad (Wikang Arabe:محمد) na tinatawag din bilang Mahoma, Mohammed, Muhammed, Mahomet, at iba pa (ipinanganak noong 570 AD sa Mecca at namatay noong 8 Hunyo 632 AD sa Medina) at may buong pangalan na Muhammad Ibn `Abd Allāh Ibn `Abd al-Muttalib (Wikang Arabe:محمد بن عبدالله بن عبد المطلب‎) ang nagtatag ng Islam at tinuturing ng mga Muslim bilang isang sugo (messenger) at propeta ng Diyos (Arabe: الله Allah) at ang huling tagapagdala ng batas sa magkakasunod na mga propetang Islamiko. Dahil dito, si Muhammad ay itinuturing ng mga Muslim na tagapagpanumbalik ng hindi nalikong (uncorrupted) orihinal na monteistikong pananampalataya (islām) ni Adan, Noe, Abraham, Moises, Hesus at iba pang mga propeta.
Alma Redemptoris Mater
Sa Panahon ng Pasko ng Pagsilang hanggang sa Pista ng Candelaria:
℟. Amen.
Wikang Tagalog
Mapagmahal na Ina ng Manunubos,
Muhammad
Siya ay ipinanganak noong 570 CE sa siyudad ng Arabia na Mecca. Siya ay naulila sa batang edad at pinalaki ng kanyang tiyuhing si Abu Talib. Siya ay kalaunang nagtrabaho bilang isang mangangalakal gayundin din bilang isang pastol at unang nakapag-asawa sa edad na 25. Sa pagiging hindi masaya sa kanyang buhay, siya ay tumungo sa isang kweba sa mga paligid na kabundukan upang magnilay nilay. Ayon sa mga paniniwalang Islamiko, dito sa lugar na ito sa edad na 40 sa buwan ng Ramadan nang kanyang matanggap ang unang pahayag mula sa diyos. Pagkatapos ng tatlong taon pagkatapos ng pangyayaring ito, kanyang sinimulang ipangaral ng publiko ang mga pahayag na ito na naghayayag na "ang diyos ay isa", ang kumpletong pagsuko dito (islam) ang tanging paraang katanggap tanggap sa diyos at siya ay isang propeta at sugo ng diyos tulad ng ibang mga propetang Islamiko. Siya ay nagkamit ng ilang mga tagasunod sa simula ngunit nakatagpo ng pagsalungat mula sa ilang mga tribo sa Mecca. Upang makatakas sa pag-uusig, si Muhammad ay nagpadala ng ilang mga tagasunod nito sa Abyssinia bago siya at ang kanyang mga natitirang tagasunod sa Mecca ay lumipat sa Medina (na kilala sa panahong ito bilang Yathrib) noong taong 622 CE. Ang pangyayaring ito na tinatawag na Hijra ang naghudyat ng pasimula ng kalendaryong Islamiko na kilala rin bilang Kalendaryong Hijri. Sa Medina, pinag-isa ni Muhammad ang mga tribo sa ilalim ng konstitusyon ng Medina. Pagkatapos ng walong taon ng pakikidigma sa mga tribo sa Mecca, ang kanyang mga tagasunod na lumago na sa panahong ito sa mga 10,000 ay sumakop sa Mecca. Winasak ni Muhammad ang mga simbolo ng paganismo sa Mecca at ipinadala ang kanyang mga tagasunod upang wasakin ang lahat mga natitirang templong pagano sa buong Silanganing Arabia. Noong 632 CE, mga ilang buwan pagkatapos ng pagbalik nito sa Medina mula sa kanyang Pilgrimaheng Pagpapaalam, si Muhammad ay nagkasakit at namatay. Sa panahon ng kanyang katamayan, ang karamihan sa Tangway ng Arabia ay naakay sa Islam at kanyang napag-isa ang mga tribo ng Arabia sa isang relihiyosong Muslim na politiya. Ang mga pahayag (o Ayah na literal na nangangahulugang "mga tanda [ng diyos]") na iniulat ni Muhammad na kanyang natanggap hanggang sa kanyang kamatayan ay bumubuo ng mga bersikulo o talata ng Qur'an at itinuturing ng mga Muslim bilang "salita ng diyos" at batayan ng relihiyong Islam. Bukod sa Qur'an, ang buhay ni Muhammad at mga tradisyon (sunnah) ay pinanghahawakan din ng mga Muslim. Ang kanyang mga ginawa ay binatikos ng kanyang mga tagasunod at kalaban sa loob ng mga siglo.
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
Tala sa dagat ng aming buhay
bukas na pintuan ng kalangitan
kaming makasalanan.
Muhammad
Mga pasimula ng Qur'an
thumb|right|Ang kwebang [[Hira sa bundok na Jabal al-Nour na ayon sa paniniwalang Muslim ang lugar na pinagtanggapan ng unang pahayag ni Muhammad.]] Si Muhammad ay nagsagawa ng pagninilay nilay ng mag-isa sa ilang mga linggo kada taon sa isang kweba sa Bundok Hira malapit sa Mecca. Ayon sa tradisyong Islamiko, sa mga isa sa kanyang pagbisita sa Bundok Hira, ang anghel Gabriel ay lumitaw sa kanya noong 610 CE at iniutos kay Muhammad na banggitin ang mga sumusunod na talata:
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
Itindig mo kami sa aming pagkakalugmok.
Kultura ng Pilipinas
thumb|300px|right|Kasalukuyang logo ng [[Patalaan ng mga Ari-Ariang Kultural ng Pilipinas|Patalaan ng mga Ari-ariang Kultural ng Pilipinas]] Ang kultura ng Pilipinas o kalinangan ng Pilipinas ay pinaghalong impluwensiya ng mga katutubong tradisyon at mga kultura ng mga unang mangangalakal at mananakop nito noon. Ang pananakop ng mga Kastila sa Pilipinas, sa pamamahala ng España, na tumagal ng mahigit 333 taon, ay may malaking kontribusyon sa Kultura ng Pilipinas. Ang Wikang Filipino, na mas kadalasang kilala bilang Tagalog, ay maraming hiniram na salita galing Kastila. Karamihan sa mga pinagdiriwang na mga tradisyon ay magkahalong Kristiyano, Pagano, at iba pang lokal na seremonya. Bilang halimbawa, bawat taon, ang mga bayan sa buong bansa, ay nagsasagawa ng malalaking Pista, nagpapaalala sa mga Santong Patron ng mga bayan, barangay, o ng mga distrito. Ang mga Pista ay kadalasang may patimpalak sa katutubong pagsayaw, at sa ibang lugar ay mayroon pang sabungan. Ang mga ganitong tradisyon ay ginaganap din sa mga bansang nasakop ng mga Kastila. Sa katimugang bahagi ng bansa na karamihan ay mananalig Islam ay nagdiriwang din ng kanilang mga tradisyon at nakagawian.
Muhammad
Mga pasimula ng Qur'an
Pagkatapos umuwi, si Muhammad ay inaliw at binigyang kasiguraduhan ni Khadijah at ng pinsan nitong Krisitiyano na si Waraqah ibn Nawfal. Sa pagkakatanggap ng kanyang unang mga pahayag, siya ay labis na nabalisa at nagnais na magpatiwakal. Si Muhammad ay natakot rin na ang iba ay isantabi ang kanyang mga pag-aangkin ng pahayag bilang isang pagsapi. Isinasaad ng tradisyong Shi'a na si Muhammad ay hindi nasurpresa o natakot sa paglitaw ni Gabriel ngunit kanyang itong tinaggap na parang inaasahan niya ito. Ang simulang pahayag ay sinundan ng pagtigil ng mga tatlong taon na sa panahong ito ay karagdagang ibinigay ni Muhammad ang kanyang sarili sa mga panalangin at pagsasanay espiritwal. Nang muling magpatuloy ang mga pahayag, siya ay nabigyan ng kasiguraduhan at initusang magsimulang mangaral: "Ang iyong Tagapag-ingat-Panginoon ay hindi ka pinabayaan, ni siya man ay hindi nayamot. Inilahad ni Sahih Bukhai si Muhammad na naglalarawan ng mga pahayag bilang "minsan ito ay (inihayag) tulad ng pagtunog ng isang kampana". Iniulat ng asawa ni Muhammad na si Aisha na "Nakita ko ang propeta na napukaw ng diyos sa isang napakalamig na araw at napansin ang pawis na bumabagsak sa kanyang noo (habang ang pagpupukaw ay natatapos). Ayon kay Welch, ang mga pahayag na ito ay sinamahan ng mga misteryosong pangingisay at ang ang mga ulat ay malamang na hindi inimbento ng mga kalaunang Muslim. Si Muhammad ay may tiwala na makikilala niya ang kanyang sariling pag-iisip mula sa mga mensaheng ito. Ayon sa Qur'an, ang isa sa pangunahing mga katungkulan ni Muhammad ang pagbabala sa mga hindi mananampalataya ng kanilang parusa (Quran 38:70, Quran 6:19). Minsan ang Quran ay hindi hayagang tumutukoy sa Araw ng Paghuhukom ngunit nagbibigay ng mga halimbawa mula sa kasaysayan ng mga naglaho nang pamayanan at nagbabala sa mga kapwa nabubuhay ni Muhammad ng parehong mga kalamidad (Quran 41:13–16). Ang misyon ni Muhammad ay sumasangkot rin sa pangangaral ng monoteismo: Si Muhammad ay inutusan na ihayag at purihin ang pangalan ng Panginoon at inutusan siyang huwag sumamba sa mga idolo (diyos diyosan) o iugnay ang ibang mga diyos sa Diyos. Ang mga pangunahing tema ng simulang talata ng Quran ay kinabibilangan ng responsibilidad ng tao tungo sa kanyang manlilikha, ang muling pagkabuhay, ang huling paghuhukom kasunod ng paglalarawan ng mga pagpapahirap sa impyerno, kaaliwan sa paraiso at mga tanda ng diyos sa lahat ng aspeto ng buhay. Ang mga katungkulang relihiyoso na inaatas sa mga mananamapalataya sa panahong ito ay kakaunti: ang pananampalataya sa diyos, paghingi ng tawad sa mga kasalanan, paghahandog ng panalangin, pagtulong sa iba, pagtakwil ng pandaraya at pagmamahal sa kayamanan (na tinuturing na mahalaga sa buhay kalakalan sa Mecca), pagiging selibato at hindi pagpatay sa mga bagong panganak na babae.
Pontipise
Ang isang pontipise o pontiff (mula sa Latin na pontifex) ay isang kasapi ng pinakakilala ng mga kolehiyo ng mga saserdote o pari ng relihiyon ng Sinaunang Roma na Kolehiyo ng mga Pontipise. Ang terminong "pontipise" ay kalaunang inilapat sa anumang dakila o pangunahing saserdote o pari. Sa paggamit sa Kristiyanismo, ito ay inilapat sa isang obispo at mas partikular na sa Obispo ng Roma o "Pontipiseng Romano".
Kultura ng Pilipinas
Bago pa man dumating ang mga unang mananakop, ang mga mangangalakal galing sa India, Malaysia, Indonesia, Tsina at Hapon ay may malaking kontribusyon din sa Kultura ng Pilipinas. Ang Hinduismo at Budismo ay may impluwensiya sa mga katutubong paniniwala ng mga Pilipino bago dumating ang mga Kastila at ang mga mangangalakal na Muslim. Ang wikang Tagalog at iba pang wika sa Pilipinas ay maraming hiniram sa wikang Sanskrito. Isang mabuting halimbawa ang karma, na hanggang ngayon ay pinaniniwalaan pa rin ng mga Pilipino. Marami sa mga pamahiin, hiniram na salita at pagkain, tulad ng pansit, siopao at iba pa ay minana sa mga mangangalakal na Tsino. Ang ibig sabihin ng kultura ay ang paraan ng pamumuhay ng mga tao nagpapakita ng kaugalian, tradisyon, mga sining, sistema ng edukasyon, musika at pamahalaan.
Muhammad
Isra at Mi'raj
Isinasalaysay ng tradisyong Islamiko na noong 620 CE, si Muhammad ay nakaranas ng Isra at Mi'raj na isang milagrosong paglalakbay na sinasabing nangyari kasama ni anghel Gabriel sa isang gabi. Sa unang bahagi ng paglalakbay na Isra, si Muhammad ay sinasabing naglakbay mula Mecca sa isang may pakpak na kabayo (Buraq) sa pinakamalayong moske (masjid al-aqsa) na karaniwang tinutukoy ng mga Muslim na moskeng Al-Aqsa sa Herusalem. Sa ikalawang bahagi naMi'raj, si Muhammad ay sinasabing naglakbay sa langit at lupa at nagsalita sa mga naunang propeta gaya ni Abraham, Moises at Hesus. Ang may-akda ng unang biograpiya ni Muhammad na si Ibn Ishaq ay itinanghal ang pangyayaring ito bilang isang espiritwal na karanasan samantalang ang mga kalaunang historyan gaya ni Al-Tabari at Ibn Kathir ay itinanghal ito bilang isang pisikal na paglalakbay. Isinaad ng ilang mga kanluraning skolar na ang pinakamatandng tradisyong Muslim ay tumukoy sa paglalakbay na ito bilang paglalakbay sa mga langit mula sa sagradong saradong lugar ng Mecca hanggang sa selestiyal na al-Baytu l-Ma?mur (na panlangit na uri ng Kaaba). Sa kalaunang tradisyon, ang paglalakbay na ito ay tinukoy na paglalakbay mula Mecca hanggang Herusalem.
Mga huling taon sa Mecca bago ang Hijra
Ang asawa ni Muhammad na si Khadijah at tiyuhin ni Muhammad na si Abu Talib ay parehong namatay noong 619 CC na taong nakilala bilang "taon ng pagluluksa". Sa kamatayan ni Abu Talib, ang pagkapinuno ay ipinasa kay Abu Lahab na matagal at malalim na kaaway ni Muhammad. Sa sandaling pagkatapos nito, hinugot ni Abu Lahab ang proteksiyon mula kay Muhammad. Ito ay naglagay kay Muhammad sa panganib ng kamatayan dahil sa ang panghugot ng proteksiyon ng angkan ay nagpapahiwatig na ang paghihiganti ng dugo sa kanyang pagpatay ay hindi makakamit. Pagkatapos nito ay binisita ni Muhammad ang Ta'if na isa pang mahalagang siyudad sa Arabia at kanyang sinubukang humanap ng tagaprotekta para sa kanyang sarili doon ngunit ang pagsisikap na ito ay nabigo at karagdagang nagdala sa kanya sa pisikal na panganib. Si Muhammad ay napilitang bumalik sa Mecca. Ang isang lalakeng Meccan na nagngangalang Mut'im b. Adi ang gumawang posible para kay Muhammad na ligtas na muling makapasok sa kanyang katutubong siyudad. Maraming mga tao ay bumibisita sa Mecca dahil sa negosyo o bilang mga peregrino (pilgrim) sa Kaaba. Ginamit ni Muhammad ang oportunidad na ito upang humanap ng bagong tahanan para sa kanyang sarili at kanyang mga tagasunod. Pagkatapos ng ilang mga hindi matagumpay na negosasyon, siya'y nakahanap ng pag-asa sa ilang mga lalake mula sa Yathrib na kalaunang tinawag na Medina. Ang Arabeng populasyon ng Yathrib ay pamilyar sa monoteismo at nakahanda sa paglitaw ng isang propeta dahil ang isang pamayanang Hudyo ay umiiral doon. Ang mga ito ay umaasa rin kay Muhammad at ang bagong pananampalataya na magkamit ng pagiging higit sa Mecca dahil ang mga ito ay naiingit sa kahalagahan ng Mecca bilang lugar ng pilgrimahe. Ang mga akay sa Islam ay nagmula sa halos lahat ng mga tribong Arabe sa Medina na noong mga Hunyo ng sumunod na taon, may mga 75 Muslim na nagpupunta sa Mecca para sa pilgrimahe at upang makipagpulong kay Muhammad. Sa pakikipagpulong ng lihim kay Muhammad sa gabi, ginawa ng pangkat ang tinatawag na "Ikalawang Pangako ng al-`Aqaba", o "Pangako ng Digmaan". Kasunod ng mga pangako sa Aqabah, hinikayat ni Muhammad ang kanyang mga tagasunod na lumipat sa Yathrib. Gaya ng paglipat sa Abyssinia, tinangkang pigilan ng Quraysh ang emigrasyong ito. Gayunpaman, halos lahat ng mga Muslim ay nagawang makaalis.
Kultura ng Pilipinas
Lipunang Pilipino
Ang Lipunang Pilipino ay magkahalong lipunan. Isa bilang bansa, at marami dahil sa pagkakahiwalay ng mga ito ng lugar, dahil sa pulo pulo nitong ayos at mga kasanayan. Ang bansa ay nahahati sa pagitan ng mga Kristiyano, Muslim, at iba pang pangkat; sa pagitan ng mga nasa lungsod at sa mga nayon; mga tagabundok at tagapatag; at pagitan ng mga mayayaman at ng mga mahihirap.
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
Tunay, O Maria, Ina ka ng Iyong Manlilikha.
Kultura ng Pilipinas
Arkitektura
thumb|200x200px|Ang [[bahay na bato ay isang tradisyunal na Pilipinong bahay kolonyal]] Bilang kolonya ng Imperyong Kastila nang 333 taon, ipinakilala ng mga Kastila ang Europeong arkitekturang kolonyal sa Pilipinas. Naging dahilan ang pagkilala ng Kristiyanismo sa pagdala ng mga Europeong simbahan at arkitektura na naging sentro ng karamihan ng mga bayan at lungsod sa bansa. Ipinakilala rin ng mga Kastila ang mga bato bilang materyales pambahay at pangkonstruksyon at pinagsama ng mga Pilipino ang mga ito sa kanilang arkitektura para makabuo ng kombinasyon ng arkitektura na mahahanap lamang sa Pilipinas. Makikita pa rin ang arkitekturang kolonyal ng mga Pilipino sa mga gusaling may edad ng ilang siglo tulad ng mga Pilipinong simbahang Baroko, bahay na bato, tahanan, paaralan, kumbento, gusali ng gobyerno sa buong bansa. Mahahanap ang pinakamagandang koleksyon ng arkitektura ng panahong kolonyal ng mga Kastila sa nakapader na lungsod ng Intramuros sa Maynila at sa makasaysayang bayan ng Vigan. Ang mga simbahan ng kapanahunang kolonyal ay kasama sa mga pinakamahusay na halimbawa at legasiya ng Kastilang arkitekturang Baroko na tinatawag na Barokong Lindol na mahahanap lamang sa Pilipinas. Mayroon ding mga gusali mula sa panahong kolonyal ang mga makasaysayang probinsya tulad ng Ilocos Norte at Ilocos Sur, Pangasinan, Pampanga, Bulacan, Cavite, Laguna, Rizal, Batangas, Quezon, Iloilo, Negros, Cebu, Bohol at Zamboanga del Sur.
Dati, bago ang pamumuno ng Espanya, bahay kubo ang karniwang pinagtitirahan ng mga katutubong Pilipino. Nailalarawan ito sa paggamit ng payak na materyalbes tulad ng kawayan at buko bilang pangunahing pinagkukunan ng kahoy. Ginagamit ang kugon, dahon ng nipa, at dahon ng buko bilang pang-atip. Itinayo ang mga sinaunang tahanan sa mga tiyakad dahil sa madalas na pagbaha sa tag-ulan. Kabilang sa mga rehiyonal na baryante ang paggamit ng mas makapal at masinsin na pang-atip sa mga kabundukan, o mga mas mahaba na tiyakad sa mga baybayin lalo na kapag itinayo ang istruktura sa ibabaw ng tubig. Mailalarawan ang arkitektura ng mga ibang katutubong tao sa paggamit ng anggular na bubong na gawa sa kahoy, kawayan sa halip ng mga dahong pang-atip at gayakang kahoy na inukit. Ang bahay na bato ay isang baryante ng bahay kubo na lumitaw noong panahong kolonyal.
Kristiyanismo
Naimpluwensya ng Kristiyanismo ang kulturang Pilipino sa halos lahat ng mga tapyas, mula sa visual art, arkitektura, sayaw, at musika. Sa kasalukuyan, ang Pilipinas ay isa sa dalawang nakararaming Katolikong Romanong (80.58%) nasyon sa Asya-Pasipiko, East Timor ang isa pa. Mayroon ding sariling independiyenteng simbahang Pilipino ang bansa, ang Aglipayan na nagbubuo ng halos 2% ng pambansang populasyon. Nakahiwalay ang mga ibang Kristiyanong simbahan sa mga iba't ibang uri ng Kristiyanong sekta at kulto. Mula sa senso noong 2014, binubuo ng halos 90.7% ng populasyon ang Kristiyanismo at laganap ito sa buong bansa.
Anitismo
Ang Anitismo, na tinutukoy bilang mitolohiyang Pilipino o mga katutubong relihiyon ng mga ninuno ng Pilipinas, ay lawas ng mga alamat, kwento, at pamahiin na ipinapaniwala ng mga Pilipinos (binubuo ng higit sa isang daang mga etniko sa Pilipinas) na halos nagmumula sa mga paniniwala noong panahong prehispaniko. Nagbunga ang mga ibang paniniwala mula sa mga relihiyon bago ang Kristiyanismo na naimpluwensiyahan ng Hinduismo. Sa kasalukuyan, pinaniniwalaan pa rin ang mga ibang paniniwalang prekolonyal ng mararaming Pilipino sa mga syudad at kanayunan.
Ipinagsama sa mitolohiyang Pilipino ang mga iba't ibang pinagmulan na may pagkakapareho sa mga mitolohiyang Indonesiyo at Malay, pati na rin ang Hindu, Muslim, Budista, at Kristiyanong tradisyon, tulad ng ideya ng kaluwalhatian (kalangitan, kamurawayan, atbp.), impiyerno (kasamaan, sulad, atbp.), at ang kaluluwa (kaulolan, atbp.). Itinatangka ng mitolohiyang Pilipino na paliwanagin ang kalagayan ng mundo sa pamamagitan ng mga buhay at kilos ng mga bathala (diyos, diyosa), bayani, at mitolohikong nilalang. Halos lahat ng mga alamat na ito ay ipinasa sa pamamagitan ng tradisyong pasalita, at napreserba sa tulong ng mga babaylan (katalonan, mumbaki, baglan, machanitu, walian, mangubat, bahasa, atbp.) at mga matatanda sa komunidad.
Ang terminong 'Mitolohiyang Pilipino' ay ginagamit mula noong ika-20 siglo ng mga magkakasunod na henerasyon bilang pangkalahatang termino para sa lahat ng mga mitolohiya sa loob ng Pilipinas. Sinusundan itong mga "mitolohiya" bilang balidong relihiyon ng mga katutubong tao, katulad sa pagsusunod sa Shinto bilang balidong relihiyon sa Hapon o pagsusunod sa Kristiyanismo bilang balidong relihiyon sa Europa. Ang bawat pangkat etniko sa Pilipinas ay may natatanging mitolohiya ( o relihiyon), panteon ng mga bathala, at sistema ng paniniwala. Halimbawa, napakaiba ang mitolohiya ng mga Maranao sa mitolohiya ng karatig na mga Subanon, habang ang mitolohiya ng mga Hiligaynon ay napakaiba rin sa mitolohiya ng karatig na mga Suludnon. Binubuo ang Pilipinas ng higit sa isang daang natatanging pangkat etniko, ayon sa ika-21 siglong mapa na inilathala ng Komisyon ng Wikang Filipino, ang Atlas Filipinas.
Ayon sa kasaysayan, tinukoy ang mga mitolohiyang Pilipno at katutubong relihiyon blang Anitismo, na may kahulugang "minamanang relihiyon". Sa kasalukuyan, karamihan sa mga pangkat etniko ay patuloy-tuloy na sumusunod at nag-aalaga sa kanilang natatanging katutubong relihiyon, lalo na sa mga dominyo ng ninuno, ngunit patuloy-tuloy na nakasasagabal ang mga Hispanong at Arabeng relihiyon sa kanilang pamumuhay sa pamamagitan ng pagbabagong-loob, pag-agaw ng lupa, inter-marriage, at/o pagbibili ng lupa. Mararaming nalikhang gawaing-iskolar tungkol Anitismo at ang kanyang mararaming paksa, ngunit hindi pa dokumentado ang karamihan sa kanyang mga kuwento at tradisyon ng pandaigdigang lipunang antropolohikal at pang-alamat. Hindid katulad sa mga patay na relihiyon tulad ng Mitolohiyang Nordiko, patuloy-tuloy na yumayabong ang mga buhay na relihiyon tulad ng Anitismo, Shinto, at Hinduismo hanggang sa ngayon dahil sa di-maiiwasang dinamika sa mga sistema ng paniniwala sa modernong siglo. Dahil sa likas na kababalaghang ito, dumadami nang dumadami ang mga katutubong panitikan o pasalitang kuwento tungkol sa mga iba't ibang mitolohiyang Pilipino tungkol sa mga bathala, bayani, at nilalang mula noong panahong prekolonyal hanggang sa ika-21 siglo. Sa kasalukuyan, Anitista ang humigit-kumulang sa 2% ng populasyon na nakatipon sa Rehiyong Pampangasiwaan ng Cordillera, Palawan, Mindoro, Kanlurang Visayas, at Mindanao. Sumusunod din ang mga tiyak na komunidad sa buong Pilipinas sa Anitismo, habang 90% ng pambansang populasyon ng Pilipinas ay patuloy na naniniwala sa mga tiyak na Anitismong sistemang paniniwala, kahit sumusunod sa ibang relihiyon. Sa modernong panahon, pinahahalubilo ang karamihan ng mga relihiyong Anitismo, katutubo, at Shamanismo sa Kristiyanismo.
Katutubong relihiyon o shamanismo
thumb|Isang nagtatanghal na naglalarawan sa [[babaylan.]] Dahil sa pagdagsa ng Kristiyanismo, Islam, at ibang pandaigdigang relihiyon sa mga tradisyonal na komunidad, nawawala na ang mga katutubong kaugalian, ritwal, espirituwal na pagtatanghal at kaalaman ng mga katutubong Pilipino. Iminumungkahi ng mga manggagawa sa kultura ang Modelong Paiwan na binuo ng pamahalaang Taiwanes para mapanatii ang mga katutubong relihiyon, para iligtas ang mga katutubong relihiyon mismo ng Pilipinas. Noon, ang mga katutubong kaugalian at shamanismo ng mga Paiwan ng Taiwan ay ang pinakamabilis na dumalisdis na relihiyon sa bansa. Sinenyasan nito ang pamahalaang Taiwanes para preserbahin ang relihiyon at itaguyod ang pagtatatag ng Paaralan ng Shamanismong Paiwan kung saan tinuturuan ng mga pinuno ng relihiyon ang mga baguhan sa katutubong relihiyon para kailanma'y hindi ito mawawala. Naging epektibong paraan ito sa pagpapanatili, at kahit sa pagpapasigla ng katutubong relihiyon ng mga Paiwan. Sa Pilipinas, kilala ang shamanismo bilang dayawismo na nangangahulugang `mga galanteng relihiyon na nagpapasalamat sa lahat ng buhay at di-buhay na bagay'. Noong 2018, wala pang natatag na paaralan ng dayawismo sa Pilipinas na nagpapanganib sa mga daan-daang katutubong relihiyon sa bansa sa pagkalipol dahil sa pagdagsa ng mga relihiyon ng panahong kolonyal. Natatangi ang bawat katutubong relihiyon ng Pilipinas na nag-aari sa kakaibang epiko, panteon, sistema ng paniniwala, at iba pang hindi nasasalat na pamana na nauukol sa mga relihiyosong paniniwala. Dahil sa napakalawak na dibersidad sa mga katutubong relihiyon, hindi magagawa ang isang paaralan ng dayawismo. Sa halip nito, mas angkop na kapupunan ang pagkakaroon ng daan-daang paaralan ng dayawismo na nauukol sa mga etno-lingguwistikang tribo sa kasalukuyang estado ng relihiyon sa Pilipinas.
Islam
Dumating ang mitolohiyang Islam sa Pilipinas noong ika-13 siglo sa pamamagitan ng mga daan ng pangangalakal sa Timog-Silangang Asya. Itinatag ang paglago ng Islam ng iba't ibang uri ng mga sistema ng paniniwala, lalo na sa mga timog-kanlurang bahagi ng kapuluan, kung saan niyakap ang sistemang sultanato ng mga katutubo nang walang pangangailangan ng sapilitang pagbabagong-loob, dahil hindi binalak ng mga relihiyosong mangangalakal na sakupin ang kapuluan. Sa kasalukuyan, halos 6% ng populasyon ay Muslim at nakatipon ang karamihan sa rehiyong Bangsamoro sa Mindanao. Nasa ilalim ng Sunni Islam ang karamihan ng mga Pilipinong Muslim ayon sa paaralan ng Shafi'i.
Iba pa
Dumating ang Hinduismo sa Pilipinas noong 200 –300 PK habang dumating ang Budismong Vajrayana noong 900 PK. Karamihan sa mga sumusunod sa Hinduismo ay may pinagmulang Indyano habang ang mga sumusunod sa Budismo ay may pinagmulang Tsino o Hapones, lalo na ang mga dumayo sa Pilipinas sa mga ilang nakaraang dekada. Dumating ang Shinto bago ang ika-12 siglo dahil sa mga Hapones na mangangalakal, habang dumating ang Hudaismo noong ika-16 na siglo dahil sa Ingkisisyon. Sinusundan din ang Taoismo ng mga ilang imigranteng Tsino. Mahahanap din ang Ateismo sa Pilipinas.
Pagtutuli
Bawat taon, madalas sa Abril at Mayo, pinapatuli ang libu-libong mga Pilipinong batang lalaki. Ayon sa Pandaigdigang Organisasyon sa Kalusugan (WHO), halos 90% ng lalaking Pilipino ay natuli, isa sa pinakamataas na antas ng pagtutuli. Kahit pinepetsahan ang pinanggalingan nito sa pagdating ng Islam noong 1450, pinawi ng sumunod na 200 taon ng pamumuno ng Kastila ang mga relihiyosong dahilan para sa pagtutuli. Gayunman, nagpatuloy ang pagtutuli. Kahit sa wika nagpapakita ang panggigipit para maging tuli: ang salitang Tagalog na supot ay may kahulugang 'duwag' din. Karaniwang pinaniniwalaan na ang tuli na bata na walo o sampung taong gulang ay hindi na bata at binibigyan ng mga mas maraming papel na pang-adulto sa pamilya at lipunan. thumb|200x200px|[[Tampuhan (pinta)|Tampuhan ni Juan Luna.]]
Sining-biswal
Makikita ang maagang pagpinta sa Pilipinas sa mga disenyong red slip (luwad na may halong tubig) na napalamutian sa palayukang panritwal ng Pilipinas tulad ng nabunying Palayok sa Manunggul. Nadiskubre ang ebidensya ng Pilipinong pagpapalayok na napetsahang kasing aga ng 6000 BK sa Yungib ng Sanga-Sanga, Sulu at Yungib ng Laurente sa Cagayan. Napatunayan na sa 5000 BK, nagpapalayok ang mga tao sa buong kapuluan. Ang mga maaagang Austronesyo, lalo na sa Pilipinas, ay nagsimulang magpalayok bago ang kanilang kapwang taga-Cambodia, at halos sa parehas na oras ng mga Taylandes at Laosyano bilang bahagi ng marahil na laganap na pagpapalago sa Panahon ng Yelo ng teknolohiyang pagpapalayok.
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
Ika’y kahanga-hanga, Birheng Kalinis-linisan
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Napapahayag din ang higit pang ebidensya ng pagpipinta sa tradisyon ng tatu ng mga sinaunang Pilipino na tinaguri ng Portuges na manggagalugad bilang Pintados o mga 'Pinturadong Tao' ng Kabisayaan. Nag-aadorno sa kanilang katawan ang mga iba't ibang disensyo na tumutukoy sa mga kahayupan at kahalamanan na may kasamang makalangit na lawas sa iba't ibang makulay na pigmentasyon. Siguro makikita ang ilan sa mga pinakadetalyadong pagpipinta na ginawa ng mga sinaunang Pilipino na nananatili hanggang ngayon sa sinang at arkitektura ng mga Maranao na kilalang-kilala para sa dragong Nāga at ang naukit at napintang Sarimanok sa magandang panolong ng kanilang torogan o Bahay ng Hari.
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
kaawaan mo kaming makasalanan—
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Nagsimulang lumikha ang mga Pilipino ng mga pinta sa tradisyong Europeo sa panahong Kastila noong ika-17 siglo. Ang mga pinakamaaga sa mga ito ang presko sa simbahan, larawang relihiyoso mula sa mga sangguniang Biblikal, pati na rin ang mga pag-ukit, iskultura, at litograpiya na nagtatampok ng mga imaheng Kristiyano at kamaharlikaan ng Europa. Karamihan sa mga pinta at iskulutra mula sa ika-19 at ika-20 siglo ay nakalikha ng halo ng mga likhang-sining na relihiyoso, pampulitika, at paisahe na may mga katangian ng katamisan, kadiliman, at katingkaran.
Muhammad
Hegira
Ang Hegira ang migrasyon o paglipat ni Muhammad at ng kanyang mga tagasunod mula sa Mecca tungo sa Medina noong 622 CE. Noong Setyembere 622 CE, sa babala ng tangkang pagpatay sa kanya, si Muhammad ay sikretong pumuslit paalis sa Mecca kasama ng kanyang mga tagasunod sa Medina na 320 kilometrong hilaga ng Mecca. Ang Hegira ay taunang pinagdidiwang sa unang araw ng taong Muslim.
Paglipat sa Medina
Ang isang delegasyon na binubuo ng mga kinatawan ng labindalawang mahalagang mga angkan ng Medina ay umimbita kay Muhammd bilang isang neutral na tagalabas sa Medina upang maglingkod bilang hepeng tagapamagitan sa buong pamayanan. May labanan sa Yathrib na pangunahing kinasasangkutan ng mga Arabe at Hudyong residente nito sa loob ng isang daang taon bago ang 620 CE. Ang paulit ulit na mga pagpaslang at hindi pagkakasunduan dahil sa nagreresultang mga pag-aangkin lalo na pagkatapos ng Labanan ng Bu'ath kung saan ang lahat ng mga angkan ay sangkot ay gumawang halata sa mga ito na ang konsepsiyong pang-tribo ng alitang pangdugo at mata sa mata ay hindi gumagagana malibang may isang taong may autoridad na mamamagitan sa mga pinagtatalunang kaso. Ang delegasyon mula sa Medina ay nangako sa kanilang sarili at sa mga kapwa mamamayan na tanggapin si Muhammad sa kanilang pamayanan at pisikal na protektahan ito bilang isa sa kanila. Inutusan ni Muhammad ang kanyang mga tagasunod na lumipat sa Medina hanggang sa halos lahat ng mga kanyang mga tagasunod ay umalis sa Mecca. Dahil sa pagkaalarma sa paglisan ng mga Muslim, ayon sa tradisyon, tinangkang pataying ng mga Meccan si Muhammad. Sa tulong ni Ali, dinaya ni Muhammad ang mga Meccan na nanonood sa kanya at sikretong pumuslit papalayo sa bayan kasama si Abu Bakr. Noong mga 622 CE, si Muhammad ay lumipat sa Medina na isang malaking oasis na agrikultural. Ang mga lumipat sa Mecca kasama ni Muhammad ay nakilala bilang mga muhajirun (emigrante).
Pagtatatag ng bagong politiya
Kasama sa mga unang bagay na ginawa ni Muhammad upang ayusin ang matagal na alitan sa mga tribo ng Medina ang pagdadrapto ng isang dokumentong tinatawag na Konstitusyon ng Medina na "nagtatatag ng isang uring alyansa o pederasyon" sa mga walong tribong Medina at emigranteng Muslim mula sa Mecca at nagbabanggit ng mga karapatan at katungkulan ng lahat ng mga mamamayan at ang ugnayan ng mga iba't ibang pamayanan sa Medina (kabilang ang komunidad ng Muslim sa ibang mga komunidad spesipiko na ang mga Hudyo at ibang mga "Bayan ng Aklat/Peoples of the Book"). Ang pamayanang inilalarawan sa Konstitusyon ng medina, ang Ummah, ay may pananaw relihiyoso ngunit hinugis rin ng mga praktikal na pagsasaalang alang at malaking nag-iingat ng mga anyong legal ng mga matandang tribong Arabe. Ito ay epektibong nagtatag ng unang estadong Islamiko. Ang ilang mga ordinansa ay inihayag upang mahalina ang mga marami at mayamang populasyong Hudyo. Gayunpaman, ang mga ito ay mabilis na napawalang bisa dahil ang mga Hudyo ay nagpilit na ingatan ang buong batas Mosaiko at hindi kumilala kay Muhammad bilang isang propeta dahil siya ay hindi nagmula sa lahi ni David. Ang unang pangkat ng mga akay na pagano sa Islam sa Medina ang mga angkan na hindi nakalikha ng mga dakilang pinuno para sa kanilang mga sarili ngunit nagdanas ng mga pinunong mahilig sa digmaan mula sa ibang mga angkan. Ito ay sinundan ng mga pangkalahatang pagtanggap ng Islam ng populasyong pagano ng Medina bukod sa ilang mga ekspepsiyon. Ayon kay Ibn Ishaq, ito ay naimpluwensiyahan ng konbersiyon ni Sa'd ibn Mu'adh (na isang kilalang pinunong Medinan) sa Islam. Ang mga Medinan na naakay sa Islam at tumulong sa mga emigranteng Muslim na nakahanap ng matutuluyan ay nakilala bilang mga ansar (sumusuporta). Pagkatapos nito, itinayo ni Muhammad ang kapatiran sa pagitan ng mga emigrante at mga sumusuporta at kanyang pinili si Ali bilang kanyang kapatid.
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Kilala ang mga Itneg para sa kanilang saligutgot na kayong hinabi. Ang binakol ay isang kumot na may disenyong naglalakip ng mga harayang pangmata. Ipinapakita ng mga tao mula sa iba pang bahagi ng Kabundukan ng Rehiyon ng Cordillera o "Kalgorotan" sa lokal na termino ang kanilang kasiningan sa pagtatatu, paghahabi ng mga bayong tulad ng "sangi", isang tradisyunal na napsak, at panlililok ng kahoy. Ang mga nahabing kayo ng mga Ga'dang ay kadalasang may matingkad na pula. Malalaman din kung sa kanila ang pagkakahabi sa pagkakaroon ng makuwintasing dekorasyon. Ang mga iba tulad ng Ilongot ay gumagawa ng mga alahas mula sa perlas, tuka ng pulang kalaw, halaman, at metal. Ginagamit din ang mga ilang katutubong materalyes sa mga iba't ibang likhang-sining lalo na sa pagpipinta ni Elito Circa, katutubong manlilikha ng Pantabangan at tagabunsod sa paggamit ng mga katutubong materyales at likas na panangkap kabilang ang dugo ng tao. Marami ang naimpluwensiyahan na Pilipinong pintor at nagsimulang gumamit ng mga materyales tulad ng ekstrakto ng sibuyas, kamatis, tuba, kape, kalawang, pulot, iba pang materyales na mahahanap kahit saan bilang pintura. Ang mga Lumad ng Mindanao tulad ng B'laan, Mandaya, Mansaka at T'boli ay bihasa sa kasiningan ng pagtitina ng hibla ng abaka. Ang abaka ay isang halaman na malapit na kamag-anak ng saging, at ginagamit ang kanyang dahon para yumari ng hibla na kilala bilang Manila hemp. Tinitinahan ang hibla sa pamamagitan ng isang pamamaraan na tinatawag na ikat. Hinahabi ang ikat para maging kayo na may heometrikang hulwaran na naglalarawan ng mga tema ng tao, hayop, at halaman.
Muhammad
Pananakop ng Mecca
Ang tigil-awayan ng Hudaybiyyah ay ipinatupad nang dalawang taon. Ang tribong Banu Khuza ay may magandang relasyon kay Muhammad samantalang ang kanilang mga kaaway na Banu Bakr ay may alyansa sa mga Meccan. Ang isang angkan ng Bakr ay gumawa ng gabing pagsalakay laban sa Khuza'a na pumatay ng ilan sa mga ito. Tinulungan ng mga Meccan ang Banu Bakr ng armas ayon sa ilang mga pinagkukunan at ang ilang mga Meccan ay nakilahok rin sa pakikipaglaban. Pagkatapos ng pangyayaring ito, si Muhammad ay nagpadala ng mensahe sa Mecca nang may tatlong kondisyon na humihingi sa mga itong tanggapin ang isa sa mga ito. Ito ay ang Mecca ay magbabayad ng salaping-dugo para sa mga napaslang sa tribong Khuza'ah, itakwil ang mga kanilang sarili ng Banu Bakr o kanilang ihayag ang tigil-awayan ng Hudaybiyyah na napawalang bisa. Ang mga Meccan ay tumugon na kanilang tatanggapin ang huling kondisyon. Gayunpaman, agad nilang natanto ang kanilang pagkakamali at ipinadala si Abu Sufyan upang muling baguhin ang kasunduuang Hudaybiyyah ngunit ang kahilingang ito ay tinanggihan ni Muhammad. Si Muhammad ay nagsimulang maghanda para sa isang kampanya. Noong 630 CE, si Muhammad ay nagmartsa sa Mecca nang may isang malaking pwersa na sinasabing higit sa sampung libong lalake. Sa kaunting kamatayan, nakuha ni Muhammad ang kontrol ng Mecca. Siya ay naghayag ng amnestiya para sa mga nakaraang kasalanan maliban sa sampung lalake at babae na "may sala sa pagpapatay o iba pang kasalanan o nagpasiklab ng digmaan at sinira ang kapayapaan". Ang ilan sa mga ito ay kalaunang pinatawad. Karamihan sa mga Meccan ay naakay sa Islam at kalaunan ay winasak ni Muhammad ang lahat ng mga estatwa ng mga diyos na Arabe sa at sa palibot ng Kaaba. Ayon sa mga ulat na tinipon ni Ibn Ishaq at al-Azraqi, personal na pinatawad ni Muhammad ang mga iginuhit na sining o fresco nina Marya at Hesus sa pagkawasak ngunit ayon sa ibang mga tradisyon ang lahat ng mga larawan ay binura. Ang quran ay tumatalakay ng pananakop ng Mecca.
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Ang kut-kut ay isang kasiningan na nagsama-sama ng mga proseso ng kasiningang Asyano at Europeo na itinuturing bilang nawawalang sining at kanais-nais na kasiningan. Napakakaunti ang mga kilalang umiiral na likhang-sining ngayon. Ipinraktis itong kasiningan ng mga katutubo ng Pulo ng Samar mula unang bahagi ng 1600 hanggang huling bahagi ng 1800 PK. Kakaibang likhang-sining ito ng Pilipinas na nakabatay sa pamamaraan ng mga unang siglo: sgraffito, encaustic, at pagpapahid-pahid. Nagbubunga ang pagsasama ng sinaunang istilo ng kakaibang likhang-sining na kilala sa kanyang pinong umiikot na magkahabing linya, patong-patong na pagkahabi, at ilusyon ng tatluhing sukod na puwang.
Muhammad
Pananakop ng Arabia
Sa sandaling pagkatapos ng pananakop ng Mecca, si Muhammad ay naalarama sa bantang panghukbo mula sa konpederatong mga tribo ng Hawazin na nagtitipon ng hukbong dalawang beses na mas malaki sa hukbo ni Muhammad. Ang mga Banu Hawazin ang matandang mga kaaway ng mga Meccan. Sila ay sinalihan ng Banu Thaqif (na naninirahan sa siyudad ng Ta'if) na tumanggap ng patakarang anti-Meccan sanhi ng pagbagsak ng prestihiyo ng mga Meccan. Tinalo ni Muhammad ang mga tribong Hawazin at Thaqif sa Labanan ng Hunayn. Sa parehong taon, si Muhammad ay gumawa ng ekspedisyon ng Tabuk laban sa hilagaang Arabia dahil sa nakaraang pagkakatalo sa Labanan ng Mu'tah gayundin dahil sa mga saloobing nakapopoot na tinanggap laban sa mga Muslim. Sa pinakadakilang hirap, kanyang tinipon ang tatlumpung. Gayunpaman, ang ang kalahati nito, sa ikalawang araw pagkatapos ng kanilang paglisan mula sa Mecca ay bumalik kasama si Abd-Allah ibn Ubayy na hindi naligalig sa mga nakasusumpang mga talatang inilunsad sa kanila ni Muhammad. Bagaman si Muhammad ay hindi gumawa ng pakikipag-ugnayan sa mga napopoot na pwersa sa Tabuk, kanyang natanggap ang pagpapasakop ng ilang mga lokal na help ng rehiyon. Iniutos rin ni Muhammad ang pagwasak ng mga natitirang idolo (diyos-diyosan) ng Silanganang Arabia. Ang huling siyudad na sumalungat laban sa mga Muslim sa Silanganang Arabia ang Taif. Tumanggi si Muhammad na tanggapin ang pagsuko ng siyudad maliban umayon ang mga ito sa pagkonberte sa Islam at hayaang ang kanyang mga tao na wasakin ang estatwa ng kanilang diyosang si Allat. Isang taon matapos ang Labanan ng Tabuk, si Banu Thaqif ay nagpadala ng mga emisaryo sa Medina upang sumuko kay Muhammad at tanggapin ang Islam. Maraming mga bedouin ang sumuko kay Muhammad upang maging ligtas sa kanyang mga pag-atake at upang makinabang sa mga nasamsam na pag-aari sa digmaan. Gayunpaman, ang mga bedouin ay dayuhan sa sistemang Islam at nagnais na panatilihin ang kanilang independensiya, ang kanilang natatag na kodigo ng pag-aasal at kanilang pang-ninunong mga tradisyon. Dahil dito si Muhammad ay nag-atas sa mga ito ng isang kasunduang pang-hukbo at pampolitika na ayon dito ay "kanilang kikilalanin ang soberanya ng Medina, umiwas sa pag-atake ng mga Muslim at mga kaalyado nito at magbayag ng zakat na isang buwis na Muslim".
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Ang Islamikong sining sa Pilipinas ay may dalawang pangunahing istilo. Una ang okir, isang panliliok ng kahoy at paggawa ng metal na magkatulad sa Islamikong sining sa Gitnang Silangan na panlalaki. Ang isa pang istilo ay ang heometrikang tapisera na pambabae. Ipinapakita ng mga Tausug at Sama–Bajau ang kanilang okir sa mga detalyadong pagmamarka na may paglalarawang malabangka. Gumagawa ang mga Maranao ng mga magkahawig na ukit sa mga bahay na tinatawag na torogan. Bihasang inukit ang mga armas na ginagawa ng mga Pilipinong Muslim tulad ng kampilan.
Muhammad
Pilgrimaheng pagpapaalam
Noong 632 CE, sa huli ng ikasampung taon pagkatapos ng migrasyon sa Medina, isinakatuparan ni Muhammad ang kanyang unang totoong Islamikong pilgrimahe at dahil dito ay nagturo sa kanyang mga tagasunod ng mga ritwal ng taunang Dakilang Pilgrimahe (Hajj). Pagkatapos ng pagkumpleto ng pilgrimahe, si Muhammad ay nagtanghal ng isang kilalang talumpati na kilala bilang Sermon ng Pagpapaalam sa Bundok Arafat sa silangan ng Mecca. Sa sermon na ito, pinayuhan ni Muhammad ang kanyang mga tagasunod na huwag sundin ang ilang mga kagawiang pre-Islamiko. Kanyang inihayag na ang Arabe ay walang superioridad sa mga hindi-Arabe at ang isang hindi Arabe ay walang superioddad sa isang Arabe. Gayundin, ang isang puting tao ay walang superioridad sa isang itim at ang itim na tao ay walang superioridad sa isang puti maliban sa kabanalan at mabuting paggawa. Kanyang binuwag ang lahat ng mga matandang alitang pandugo batay sa dating sistemang pang-tribo at huningi na ang lahat ng mga pangako ay ibalik bilang mga implikasyon ng pagkakalikha ng bagong pamayanang Islamiko. Sa pagkokomento sa pagiging marupok ng mga babae sa kanyang lipunan, hiningi ni Muhammad sa kanyang mga lalakeng tagasunod na "Maging mabuti sa mga babae; dahil ang mga ito ay walang kapangyarihang bihag (awan) sa inyong mga samabahayan. Kinuha ninyo sila sa pagtitiwala ng diyos at pinatunayan ang inyong pakikpag-ugnayang seksuwal sa Salita ng Diyos, kaya dumating kayo sa inyong mga sentido mga tao, at pakinggan ang mga salita..." Kanyang sinabi sa kanila na sila ay may karapatang disiplinahin ang kanilang mga asawang babae ngunit gawin nila ito ng may kabaitan. Kanyang sinagot ang isyu ng pagmamana sa pamamagitan ng pagbabawal sa pang-aangkin mali ng pagiging ama o ng ugnayang kliyente ng namatay at ipinagbawal sa kanyang mga tagasunod na iwanana ang kanilang mga kayamanan sa kanilang mga tagapagmanang nakasaad sa testamento. Kanyang ring pinanatili ang kasagraduhan ng apat na mga buwang pang-buwan sa bawat taon. Ayon sa Sunni tafsir, ang sumusunod na talatang Quraniko ay inihayag sa pangyayaring ito: "Ngayon akong ginanap ang iyong relihiyon at kinumpleto ang mga pabor para sa iyo at pinili ang Islam bilang isang relihiyon para sa iyo". (Quran 5:3) Ayon sa Shia tafsir, ito ay tumutukoy sa pagkakahirang kay Ali ibn Abi Talib sa lawa ng Khumm bilang kahalili ni Muhammad na nangyari matapos ng ilang nang ang mga Muslim ay bumalik mula sa Mecca tungo sa Medina.
Kultura ng Pilipinas
Sining-biswal
Kilala ang mga maagang modernistang pintor tulad ni Haagen Hansen sa kanilang mga pintang relihiyoso at sekular. Ipinakita ng kasiningan ni Lorenzo Miguelito at Alleya Espanol ang tunguhin para sa pahayag sa politika. Ginamit ng unang Amerikanong pambansang alagad ng sining, si Jhurgen D. C. Pascua, ang post-modernismo para lumikha ng mga pinta na naglalarawan sa kultura ng Pilipinas, kalikasan, at pagkakasundo. Samantala, ginamit ng mga ibang manlilikha tulad ni Bea Querol ang mga katotohanan at abstrakto sa kanilang mga gawa. Noong dekada 1890, sumikat si Odd Arthur Hansen, na kilalang-kilala bilang ama ng makabayan pintor. Ginagamit niya ang sarili niyang puting buhok para gumawa ng mga sarili niyang brotsa at nilalagdaan ang kanyang mga pinta ng sarili niyang dugo sa kanang sulok. Nabuo ang kanyang mga sariling istlo nang walang propesyonal na pag-aaral o gabay mula sa mga propesyonal.
Alma Redemptoris Mater
Wikang Tagalog
di ba’t tinawag kang puno ng biyaya?
Tala ng mga paliparan sa Pilipinas
Tala ng mga paliparan sa Pilipinas, na naka-grupo bilang sa uri at nakabukod bilang sa lokasyon thumb|300px|right|Ang kuha mula sa himpapawid ng Paliparang Pandaigdig ng Ninoy Aquino noong 24, Oktubre 2009
Muhammad
Kamatayan
Mga ilang buwan pagkatapos ng pilgrimaheng pagpapaalam, si Muhammad ay nagkasakit at dumanas ng ilang araw ng isang lagnat, sakit sa ulo at kahinaan. Siya ay namatay noong 8 Hunyo 632 CE sa Medina sa edad na 63 sa bahay ng kanyang asawang si Aisha. Sa paghimlay ng kanyang ulo sa kandong ni Aisha, kanyang hiniling dito na itapon ang kanyang huling mga pag-aaring pangmundo (pitong barya) at ibinulong ang kanyang huling mga salita: Bagkus, Diyos sa Mataas at paraiso