cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mga Saksi ni Jehova
Kaharian ng Diyos
Naniniwala silang ang lahat ng ibang mga kasalukuyang relihiyon ay hindi totoo at kanilang tinutukoy ang mga relihiyong ito bilang ang Dakilang Babilonya ng Aklat ng Apocalipsis 17. Naniniwala silang ang mga relihiyong ito ay wawasakin ng United Nations na kanilang pinakahulugang ang halimaw ng Aklat ng Apocalipsis 17. Sila ay naniniwalang ito ay pasimula ng Malaking Kapighatian. Naniniwala silang kalaunang sasalakay si Satanas sa mga Saksi ni Jehova na magtutulak sa Diyos na simulan ang digmaan ng Armageddon kung saan ang lahat ng mga anyo ng pamahalaan at lahat ng mga taong hindi nabibilang sa tupa ni Kristo o mga tunay na alagad ni Kristo ay wawasakin. Pagkatapos ng Armageddon, palalawigin ng Diyos ang kanyang kaharian sa langit tungo sa mundo na babaguhin sa isang paraiso na katulad ng hardin ng Eden. Pagkatapos ng Armageddon, ang karamihan ng mga namatay bago ang pakikialam ng Diyos ay unti unting bubuhaying muli sa araw ng paghuhukom na mangyayari sa loob ng 1000 taon. Ang paghuhukom ay batay sa kanilang mga ginawa pagkatapos ng pagkabuhay-muli sa halip na sa mga nakaraan nilang ginawa. Pagkatapos ng 1000 taon, ang isang huling pagsubok ay mangyayari kapag pinalaya na si Satanas upang dayain ang perpektong sangkatauhan. Ang mga mabibigo ay lilipulin, kasama si Satanas at ang kanyang mga demonyo. Ang wakas na resulta ay isang buong nasubok at naluwalhating sangkatauhan. Pagkatapos ay muling ibibigay ni Kristo ang lahat ng kapangyarihan sa Diyos.
Organisasyonal na Kayarian
Kakaiba ang mga Saksi ni Jehova sa kanilang kaayusang organisasyonal kumpara sa ibang relihiyon. Hindi sila pinangungunahan ng iisang tao lamang. Wala silang herarkiya. Hindi sila gumagamit ng mga titulo na nagpapakilala sa isa o isang grupo bilang mas nakahihigit sa isa o sa iba. Tinatawag nila ang isat-isa bilang "kapatid" (brother/sister) sa kabuuan. May ilang makakasulatang termino o pagkakakilanlan silang ginagamit ngunit ito'y bilang isang prebilehiyo lamang ng isang grupo o indibiduwal. Lupong Tagapamahala
Binubuo ng makaranasang mga lalaki na mula sa ibat-ibang lahi at bansa, may bilang na 10 at itinuturing nilang kinatawan ng "tapat at maingat na alipin" bilang mga tagapanguna sa lahat ng kanilang gawaing espirituwal (Mateo 24:45, 46-47). Sa grupong ito nakasentro ang lahat ng kanilang mga gawain mula sa doktrinal na mga turo, organisasyonal hanggang sa ministeryal na aspeto na itinatawid naman sa buong daigdig na kapatirang Kristiyano. Kamakailan lang, inilipat ng grupong ito ang ilang mga pananagutang hindi sumasaklaw sa gawaing "espirituwal". Ang pangangasiwa ng mga gusali, palimbagan, legal at sekular na mga gawain ay ipinaubaya nila sa iba na hindi miyembro ng Lupong Tagapamahala (Governing Body).
Tagapangasiwa ng Sona
Isang makaranasang lalaki na dumadalaw sa bawat sangay ng kaniyang nasasakupang sona bilang kinatawan ng punong tanggapan upang alamin ang mga problema (mula sa legal at iba pang aspeto), kalagayan ng gawaing ministeryo at iba pa.
Komite ng Sangay
Tagapangasiwa ng Distrito
Isang makaranasang lalaki na dumadalaw sa bawat sirkito upang pangasiwaan, pangunahan ang gawain at ito'y iniuulat niya sa Sangay. Nangangasiwa siya sa mga asamblea at kombensiyon na ginaganap taon-taon sa kaniyang nasasakupan. May 12 distrito sa Pilipinas. Dumadalaw din siya kasama ng Tagapangasiwa ng Sirkito depende sa nakaiskedyul na kongregasyon.
Tagapangasiwa ng Sirkito
Isang makaranasang lalaki na dumadalaw sa bawat kongregasyon upang pangasiwaan at pangunahan ang gawain at ito'y iniuulat niya sa sangay. Tumutulong siya sa Tagapangasiwa ng Distrito upang pangangasiwaan ang mga asamblea na ginaganap taon-taon sa kaniyang nasasakupan. May 183 sirkito sa Pilipinas. Karaniwan ng mayroong katamtamang 20 kongregasyon ang kaniyang pinangangasiwaan. Dumadalaw siya 2 beses bawat taon sa bawat kongregasyon.
Lupon ng Matatanda
Binubuo ng makaranasang mga lalaki na tinatawag ding tagapangasiwa (Overseer) o matanda (Elder) (minsan ay iisang lalaki lamang lalo na sa liblib na mga lugar) upang pangunahan at pangasiwaan ang gawain ng Kongregasyon. Ang Lupon ay binubuo ng koordineytor (Coordinator), kalihim (Secretary), Tagapangasiwa sa Paglilingkod (Service Overseer) na bumubuo sa Lupon sa Paglilingkod (Service Committee) at iba pang Matatanda.
Ministeryal na Lingkod
Sila ay mga katamtaman hanggang sa makaranasang mga lalaki na tumutulong sa mga matatanda lalo na sa ministeryal na mga gawain tulad ng pangangasiwa sa teritoryo (bawat kongregasyon ay may nakaatas na ilang partikular na lugar upang pangaralan), paghahanda ng sound system, paglilinis, pagiging isang attendant, pagiging magazine at literature servant at pag-iimbita ng mga tagapagsalita sa pahayag pangmadla bawat linggo mula sa ibat-ibang kongregasyon.
Special Pioneer
Mga lalaki't babae, karamihan ay mga mag-asawa na inatasan ng sangay sa isang partikular na kongregasyon upang tumulong sa pangangaral o sa isang liblib na lugar upang bumuo ng kongregasyon. Gumugugol ng katamtamang 120 oras bawat buwan sa pangangaral.
Regular Pioneer
Mga lalaki't babae, karaniwan nang mga binata't dalaga na nakaugnay sa bawat kongregasyon upang tumulong sa pagpapasigla ng pangangaral. Tinatawag ding mga "buong-panahong lingkod," at gumugugol ng katamtamang 70 oras bawat buwan sa pangangaral. Ang pribilehiyong ito ay bukas sa lahat ng mga mamamahayag (publisher). Inaaprubahan ito ng sangay mula sa rekomendasyon ng Lupon ng Matatanda sa kongregasyon.
Auxilliary Pioneer
Mga lalaki't babae, karamihan ay mga kabataan na nakaugnay sa bawat kongregasyon na gumugugol ng katamtamang 50 oras sa isang buwan. Karaniwan silang nag-o-auxilliary pioneer tuwing bakasyon. Inaaprubahan ito ng Lupon ng Matatanda.
Mahahalagang Okasyon
Memoryal ng Kamatayan ni Jesus Kung ang Sangkakristiyanuhan (Christendom) ay nagdaraos ng napakaraming mga pagdiriwang, ang mga Saksi ni Jehova ay mayroon lamang iisa at natatanging okasyon. Ito ay ipinagdiriwang nila minsan sa isang taon at itinuturing nilang pinakabanal na selebrasyon, ang pag-alaala sa kamatayan ni Jesus o Memoryal (Hapunan ng Panginoon). Ito ang katunayan ng kanilang pagtanggap at pananampalataya sa haing-pantubos ni Jesus. Para sa kanila ito lamang ang nag-iisang bagay na iniutos sa tunay na mga Kristiyano upang ipagdiwang sapagkat tuwiran itong tinuran ni Jesus: "Patuloy ninyong gawin ito bilang pag-alaala sa akin" -Lucas 22:19.
Espesyal na Pahayag
Karaniwang binibigkas ito isang Linggo pagkatapos ng Memoryal at sabay-sabay na ipinapahayag ang iisang tema o paksa sa buong daigdig.
Internasyonal na Kombensiyon
Ginaganap taun-taon ngunit sa piling mga bansa lamang o depende sa nakaiskedyul. Sa Pilipinas, ang huling internasyonal na kombensiyon ay ginanap sa Metro Manila noong 1993. Limang stadium ang sabay-sabay na ginamit, kabilang na ang Rizal Stadium at ang dating Rodriguez Sports Center sa Marikina. Ang mga delegado ay nagmumula sa ibat-ibang panig ng mundo at nagpapakitang ang mga Saksi ay tunay na nagkakaisa anuman ang lahi, bansa, wika o kulay.
Pandistritong Kombensiyon
Pansirkitong Asamblea
Pinangungunahan ng Tagapangasiwa ng Distrito kasama ang Tangapangasiwa ng Sirkito, ito ay ginaganap minsan sa isang taon bilang dalawang araw na piging, Sabado at Linggo. Ang mga delegado ay mula sa isang Sirkito mula sa katamtamang 20 Kongregasyon.
Araw ng Pantanging Asamblea
Ang Tagapangasiwa ng Sirkito ang nangunguna sa pagtitipong ito minsan sa isang taon at tinatawag ding "Araw ng Pantanging Asamblea" dahil ito'y sa araw ng Linggo lamang. Tulad ng Pansirkitong Asamblea, ang mga delegado ay mula rin sa isang Sirkito na kinabibilangan ng 20 Kongregasyon.
Mga Pagpupulong
Tinatawag nilang Kingdom Hall ang kanilang bahay sambahan. Dito sila nagtitipon upang sumamba, tumatanggap ng mga paalaala, tagubilin, pagsasanay, pag-aaral at nagpapatibayan sa isat-isa. Ang bawat pulong ay pinasisimulan ng isang awit at panalangin. Sa kanilang pag-awit sila ay gumagamit ng Aklat Awitan bilang giya at sumasabay sa himig ng isang awiting pangkaharian. Ang lahat ng mga pagpupulong ay bukas para sa lahat at walang koleksiyon o pangingilak ng pera. Ang bawat isa ay malayang maghulog ng kaniyang bukal-sa-loob na donasyon at walang takdang halaga sa mga donation box na matatagpuan sa likurang bahagi ng bulwagan.
Hinati nila sa tatlong eskedyul ang kanilang mga pagpupulong: Pahayag Pangmadla at susundan kaagad ng Pag-aaral sa Ang Bantayan, karaniwan nang sa araw ng Linggo (sa ibang lugar ay Sabado, depende sa kung ilang kongregasyon ang gumagamit ng bulwagan o Kingdom Hall); Paaralang Teokratiko sa Ministeryo at susundan kaagad ng Pulong Ukol sa Paglilingkod, karaniwan nang sa gabi alinman sa araw ng Martes, Miyerkules, Huwebes o Biyernes, depende sa kung ilang kongregasyon ang gumagamit ng bulwagan (tinatawag ding Mid-week Meeting) at Pag-aaral sa Aklat ng Kongregasyon, karaniwan nang sa gabi alinman sa araw ng Lunes, Martes, Miyerkules, Huwebes, Biyernes o Sabado.
Ang pagtuturo sa kongregasyon, lalo na ang pagpapahayag sa pulpito ay pribilehiyo lamang na ipinagkaloob ng Kasulatan sa mga kalalakihan. Karaniwan nang bahagi ng mga babae ang mga pagtatanghal sa stage. Maliban lamang sa iilang kaso sa liblib na mga lugar na kung saan walang kuwalipikadong lalaki, ang mga babae ang nangunguna sa mga pulong ngunit hindi tumatayo sa pulpito, nakaupo lamang sa isang upuan at mesa at kinakailangang maglagay siya ng lambong (karaniwang panyo) sa ulo bilang tanda ng pagpapasakop sa pagkaulo ng lalaki.
Pahayag Pangmadla
Ibat-ibang paksa bawat Linggo na binibigkas sa loob ng 45 minuto ng isang inanyayahang Matanda o Ministeryal na Lingkod mula sa ibat-ibang kongregasyon. Tumatalakay sa mga doktrinal na paksa, pang-organisasyon, pangkongregasyon at iba pa.
Pag-aaral sa Ang Bantayan
Tanong-sagutan na pag-aaral sa magasing Ang Bantayan. Tumatalakay sa mga paksang pangkaharian, saloobin, pag-uugali, pangmalas at marami pang iba. Dito rin karaniwang nalalaman ng mga Saksi ang kanilang bagong pagkaunawa, kung mayroon man, sa doktrinal na mga isyu at organisasyonal na kaayusan sa buong daigdig.
Paaralang Teokratiko sa Ministeryo
Sa loob ng 30 minuto, sinasanay at tinuturuan ng isang Tagapangasiwa sa Paaralan kasama ang kaniyang Katulong na Tagapayo, ang mga mamamahayag kung paano bumasa, makibagay at makipag-usap ng mahusay sa mga tao gamit ang isang aklat bilang giya.
Pulong Ukol sa Paglilingkod
Gamit ang isang buwanang giya (Ang Ating Ministeryo sa Kaharian) pinag-uusapan at tinatalakay sa loob ng isang oras ang mga aspeto ng pangangaral na angkop sa bawat lugar. Dito nalalaman ng mga Saksi kung ano ang kanilang literaturang iaalok para sa isang partikular na buwan at lokal na mga pangangailangan ng bawat kongregasyon.
Pag-aaral ng Kongregasyon sa Biblia
Karaniwang tinatawag na CBS (mula sa Ingles na Congregation Bible Study), isang tanong-sagutan na pag-aaral sa isang aklat sa loob ng 25 minutos at pinangungunahan ng isang Matanda (CBS Overseer) kasama ng isang Matanda din o kaya'y Ministeryal na Lingkod (Assistant).
Pulong Bago Maglingkod
Bagaman hindi kasama sa naunang 5 pangunahing mga pagpupulong, ito ay pinahahalagahan din nila. Tinatalakay at pinag-uusapan nila sa loob ng 15 minuto kung aling teritoryo o lugar ang pangangaralan at kung ano ang kanilang gagamitin na mabisang pambungad sa pakikipag-usap bago mangaral.
Palaro ng Katangwayang Timog Silangang Asya 1961
Ang Ikalawang Palaro ng Katangwayang Timog Silangang Asya ay ginanap sa Rangoon, Burma mula 11 Disyembre 1961 hanggang 16 Disyembre 1961. Ito ang kauna-unahang edisyon na sinalihan ng lahat ng anim (6) na miyembrong bansa na nagtatag ng Pederasyon ng Palaro ng Katangwayang Timog Silangang Asya.
Mga Bansang Naglalahok
¹ - Singapore was a self-governing British colony at that time.
Talaan ng medalya
Ang Singapore ay isang kolonya ng Gran Britanya na may sariling gobyerno ng mga panahong ito.
Kaburulang Albano
Ang Kaburulang Albano (Italyano: Colli Albani) ay ang mga labi ng kaldera ng isang tulog na kabulkanan sa Italya, na matatagpuan 20 km timog-silangan ng Roma at mga 24 km hilaga ng Anzio. Ang 950 m mataas na Monte Cavo ay bumubuo ng isang nakikitang rurok sa gitna ng kaldera, ngunit ang pinakamataas na punto ay Maschio delle Faete humigit-kumulang na 2 km sa silangan ng Cavo at 6 m ang taas. Mayroong mga katuwang na kaldera sa gilid ng Kaburulang Albano na naglalaman ng mga lawa Albano at Nemi. Ang mga burol ay binubuo ng peperino (lapis albanus), isang uri ng toba na kapaki-pakinabang para sa pagtatayo at nagbibigay ng isang lupang mayaman sa mineral para sa mga kalapit na ubasan.
Mga bayan at lungsod
Ang mga bayan at nayon sa Alban Hills ay kilala bilang Castelli Romani.
Shotaro Mamiya
SI Shotaro Mamiya (間宮 祥太朗) ay isang artista at tarento mula sa bansang Hapon. Kinakatawan siya ng Tristone Entertainment Inc.
ChaosMen
Ang ChaosMen o ChaosMen.com, ay isang gay pornographic film studio ay naka-base sa opisina ng Austin, Texas, U.S.,; Ay inilathala noong 1998. Ito ay isa sa mga Pornograpiyang Amerikanong pelikula, na nakabase sa Texas.
Talaan ng mga modelo at aktor
Ito ang talaan ng mga aktor na may 12, katao.
Kinnara
right|thumb|333x333px|Estatwa ng isang kinnara sa [[Wat Phra Kaew|Ang Templo ng Esmeraldang Buddha, Bangkok (Thailand).]] Ang kinnara ay isang makakalawakang musikero, bahaging tao at bahaging ibon, na mga mahilig sa paradigmatikong musika, sa Hinduismo at Budismo. Sa mga tradisyong ito, ang mga kinnara (lalaki) at kinnari (babaeng katapat) ay dalawa sa pinakamamahal na tauhan sa mitolohiya. Pinaniniwalaang nagmula sa Himalaya, madalas nilang binabantayan ang kapakanan ng mga tao sa oras ng problema o panganib. Ang isang sinaunang instrumentong kuwerdas ng India ay kilala bilang Kinnari vina Ang kanilang tauhan ay nilinaw din sa Adi Parva ng Mahabharata, kung saan sinasabi nila:"Kami ay walang-hanggang magkasintahan at minamahal. Hindi kami naghihiwalay. Kami ay mag-asawa magpakailanman; hindi kami naging mag-ina. Walang supling na nakikita sa aming kandungan. Kami ay magkasintahan at minamahal na laging nagyayakapan. Sa pagitan namin hindi namin pinahihintulutan ang anumang ikatlong nilalang na humihingi ng pagmamahal. Ang aming buhay ay isang buhay ng walang-hanggang kasiyahan." Itinatampok ang mga ito sa ilang mga tekstong Budista, kabilang ang mga mga kuwentong Jataka at Lotus Sutra. Sa mitolohiyang Budistang Timog-silangang Asya, ang mga kinnari, ang babaeng katapat ng kinnara, ay inilalarawan bilang kalahating ibon, kalahating babae na nilalang. Isa sa maraming nilalang na naninirahan sa mitolohikang Himavanta, ang mga kinnari ay may ulo, katawan, at braso ng isang babae at ang mga pakpak, buntot at paa ng isang sisne. Kilala sila sa kanilang sayaw, awit at tula, at isang tradisyonal na simbolo ng kagandahang pambabae, biyaya, at tagumpay.
Sinabi ni Edward H. Schafer na sa sining ng relihiyon sa Silangang Asya, ang kinnara ay kadalasang ikinalilito sa Kalaviṅka, na isa ring kalahating tao, kalahating ibon na magkasanib na nilalang, ngunit ang dalawa ay talagang naiiba at walang ugnay.
Pilipinas
Sa prekolonyal na Pilipinas, ang Kinnara o Kinnari ay sinasagisag ng androhinong kagandahan at ng debosyon ng magkasintahan, ethereal na kagandahan, at walang kamatayang debosyon ng isang tao sa isang manliligaw. Ang mga prekolonyal na piraso ng ginto ay natagpuan na naglalarawan ng gayong hindi makamundong kagandahan.
Isang gintong imahen ng Kinnari ang nahukay sa Surigao noong bandang 1981. Ito ay isang gintong artepakto na sumasagisag sa kagandahang pambabae dahil ito ay isang kalahating babae, kalahating ibon, at isang relihiyosong kahalagahan dahil ito ay sumasaklaw sa biyaya at tagumpay.
Fernando Amorsolo
Si Fernando Cueto Amorsolo (30 Mayo 1892 - 24 Abril 1972) ay isa sa mga pinakamahalagang artista ng sining sa Pilipinas. Si Amorsolo ay pintor ng mga larawan ng mga tao at tanawing pambaryo ng Pilipinas. Kilala siya sa kaniyang pagiging malikhain at pagkadalubhasa sa paggamit ng liwanag sa aspeto ng sining. Ipinanganak sa Paco, Maynila, nakatapos siya ng pag-aaral mula sa Paaralang Pansining ng Liseo ng Maynila noong 1909.
Bagaman nakapaglakbay sa ibang mga bansa, kung saan namulat ang mga mata ni Amorsolo sa mga dayuhang pamamaraan ng pagguhit at pagpinta, naging adhikain niya ang makalikha ng mga larawang makabayan at puno ng kasaysayan. Sa panahon man ng kapayapaan o digmaan, nanatili ang diwang ito sa isipan ni Amorsolo, na nagbunga naman ng mga dibuhong may pagpapahalaga sa paghubog, pag-unlad, at pagtatala ng tunay at natatanging katauhan, ngiti, damdamin at kaluluwa ng mga mamamayang Pilipino. Dahil sa mga gawa at gawain ng kaniyang malikhaing mga kamay, sa tulong ng pinsel at pintura, tinagurian si Amorsolo bilang unang Pambansang Alagad ng Sining ng Pilipinas.
Kabataan at edukasyon
Isinilang si Fernando Amorsolo noong 30 Mayo 1892 sa Paco, Maynila kina Pedro Amorsolo, isang tenedor de libro, at Bonifacia Cueto. Lumaki si Amorsolo sa Daet, Camarines Norte, kung saan nakapag-aral siya sa isang paaralang pampubliko at tinuruang bumasa at sumulat ng wikang Kastila sa bahay. Pagkaraang mamamatay ng kaniyang ama, lumipat si Amorsolo at ang kaniyang pamilya sa Maynila upang manirahan kasama ni Don Fabian de la Rosa, ang pinsan ng kaniyang ina at isang pintor sa Pilipinas. Sa gulang na 13, naging katulong si Amorsolo ni De la Rosa. Sa kalaunan, si De la Rosa ang magiging tagapag-udyok at gabay ni Amorsolo sa karera at sining ng pagpipinta. Nang mga panahong iyon, nanahi ang ina ni Amorsolo para kumita ng salapi, habang tumutulong naman si Amorsolo sa pamamagitan ng pagtitinda ng mga kinulayang tarhetang pangkoreo na nagkakahalagang sampung sentimo bawat isa. Pintor din si Pablo, ang kapatid ni Amorsolo.
Dumating ang unang tagumpay ni Amorsolo bilang pintor noong 1908, nang ang kaniyang larawang Levendo Periodico ay tumanggap ng ikalawang premyo sa Bazar Escolta, isang patimpalak na isinagawa Asociación Internacional de Artistas (Samahang Pandaigdigan ng mga Artista). Sa pagitan ng 1909 at 1914, nag-aral si Amorsolo sa Paaralan ng Sining ng Liseo ng Maynila, kung saan tumanggap siya ng maraming mga parangal dahil sa kaniyang mga larawang iginuhit.
Pagkaraang magtapos mula sa Liseo, nag-aral si Amorsolo sa Paaralan ng Pinong Sining ng Pamantasan ng Pilipinas, kung saan nagtatrabaho si Dela Rosa. Habang nag-aaral sa kolehiyo, ang mga pangunahing impluwensiya kay Fernando Amorsolo ay ang mga pintor na sina Diego Velazquez, John Singer Sargent, Anders Zorn, Joaquín Sorolla y Bastida, Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, at Ignacio Zuloaga. Habang nag-aaral sa Liceo, itinuturing na ang isa sa pinakanatatanging gawa ni Amorsolo ay ang larawan ng isang binata at ng isang dalaga na nasa isang hardin, na ikinapanalo niya ng isang gantimpala nang magkaroon ng isang ekshibisyon ng sining sa paaralan bago siya magtapos at magkamit ng diploma. Upang kumita ng salapi, sumali si Amorsolo sa mga paligsahan at gumawa rin siya ng mga guhit para sa mga palimbagan sa Pilipinas, kabilang ang isang larawan para sa pabalat ng pinakunang nobelang isinulat ni Severino Reyes sa wikang Tagalog, na ang Parusa ng Diyos. Gumuhit din siya ng larawan para sa Madaling Araw ni Iñigo Ed. Regalado, at para sa mga aklat ng Pasyon. Nagtapos si Amorsolo mula sa Pamantasan ng Pilipinas noong 1914, na nakatanggap ng maraming mga medalya.
Karera
Pagkaraang makatapos si Amorsolo ng pag-aaral mula sa Pamantasan ng Pilipinas, naglingkod siya bilang isang dibuhista para sa Kawanihan ng mga Pagawaing Bayan, bilang punong artista ng sining sa Pacific Commercial Company, at bilang isang guro sa Pamantasan ng Pilipinas (kung saan nagtrabaho siya ng may 38 mga taon). Pagkatapos magtrabaho bilang guro at artistang pangkumersiyal, nabigyan si Amorsolo ng kaloob upang makapag-aral sa Academia de San Fernando sa Madrid, Espanya, sa kagandahang-loob ng Pilipinong mangangalakal na si Enrique Zobel de Ayala. Sa loob ng pitong buwan sa Espanya, gumuhit siya ng mga larawan habang nasa mga museo at mga kalye ng Madrid, para magsanay sa paggamit ng mga katangian ng liwanag at kulay. Sa pamamagitan ng kaloob ni De Ayala, nakarating rin si Amorsolo sa Lungsod ng New York, kung saan nagkaroon siya ng kaalaman sa impresyonismo at kubismo, na magiging mga pangunahing impluho sa kaniyang mga gawa.
Sa pagbalik niya sa Maynila ay nagbukas siya ng sariling estudyo at puminta nang puminta sa kapanahunan ng mga dekada ng 1920 at 1930. Ang Pagtatanim ng Palay (1922) ang unang mahalagang akdang-pinta niya, na lumitaw sa mga kartelon at mga babasahing pangturista, kaya't naging isa sa mga pinakakilalang larawan ng kapanahunan ng Pagsasamang-Yaman ng Pilipinas. Sa simula ng dekada ng 1930, malawakang naitanghal ang mga gawa ni Amorsolo sa loob ng Pilipinas at maging sa ibang mga bansa. Ang mga larawan niyang nagbibigay ng diwa ng pag-asa at makakabukiran ang nagsimula sa takbo at gawi ng mga pintahin sa Pilipinas bago dumating ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Maliban sa mga larawang may mga madirilim na pangitain, na ipininta niya noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, puminta si Amorsolo ng mga tahimik at payapang mga tagpuan sa kabuuan ng kaniyang larangang napili.
Pinuntuhan si Amorsolo ng mga maimpluhong mga Pilipino na kabilang sina Luis Araneta, Antonia Araneta at Jorge B. Vargas. Naging paboritong artistang pansining din si Amorsolo ng mga opisyal ng Estados Unidos at ng mga turista sa Pilipinas. Dahil sa kaniyang kabantugan, nangailan si Amorsolo na kuhanan ng mga litrato ang kaniyang mga gawa para idikit sa mga pahina ng isang talalarawanan. Sa pamamagitan ng album ng mga retrato, maaaring pumili ang bibili mula sa piliian ng kaniyang mga gawa. Hindi lumikha si Amorsolo ng mga ganap na magkakawangis na larawan; muli niyang nilikha ang mga larawan na binabago ang ibang mga bahagi ng mga ito.
Nang lumaon, lumitaw ang mga gawa ni Amorsolo sa mga pabalat at pahina ng mga araling-aklat na pambata, sa mga nobela, sa mga disenyong pampatalastas, sa mga akdang may guhit-larawan at mga magasin sa Pilipinas katulad ng The Independent, Philippine Magazine, Telembang, Renacimiento Filipino, at Excelsior. Siya ang tagapangasiwa sa Kolehiyo ng mga Pinong Sining sa Pamantasan ng Pilipinas mula 1938 hanggang 1952. thumb|right|Ang libingan ni Fernando Amorsolo sa [[Lungsod ng Marikina.]] Noong mga dekada ng 1950 hanggang sa kaniyang pagyao noong 1972, karaniwang nakatatapos ng sampung larawang ipininta si Amorsolo bawat buwan.. Subalit, noong mga huling taon niya, naapektuhan ng diabetes, katarata, rayuma, pananakit ng ulo, pagkahilo at ng kamatayan ng dalawang anak ang pagsasagawa ng kaniyang mga gawa. Napasailalim siya sa pagtatanggal ng katarata noong nasa gulang na 70, isang operasyon na hindi naging balakid sa kaniyang pagguhit at pagpinta. Dalawang buwan matapos na maospital sa Pagamutan ni San Lukas sa Maynila, namatay si Amorsolo dahil sa sakit sa puso noong ika-24 ng Abril, 1972 sa gulang na 79.
Apat na araw makaraan ang kaniyang kamatayan, pinarangalan si Amorsolo bilang Pinakaunang Pambansang Artista para sa Pagpipinta ng Pilipinas sa Sentrong Pangkalinangan ng Pilipinas ni Ferdinand E. Marcos.
Pansariling buhay
Sa kaniyang kapanahunan, dalawang beses nakapag-asawa si Amorsolo at nagkaroon ng 14 na mga anak. Sa kanyang "commom law wife" ay nagkaruon naman siya ng 6 na anak.[1] Noong 1916, ikinasal siya kay Salud Jorge, kung kanino siya nagkaroon ng anim na supling. Namatay si Jorge noong 1931.[1] Nagkaruon din ng anim na anak si Amorsolo kay Virginia Guevarra Santos. Nagsama sila at nagkaruon ng tatlong supling na si Manuel (na sumunod sa kanyang mga yapak at nag aral ng Fine Arts sa University of the Philippines), si Jorge at Norma. Sa gitna ng kanilang pagsasama ay dumating sa buhay ni Amorsolo si Maria del Carmen Zaragoza. Isang araw nakita ni Virginia ang nakatagong "engagement ring" sa kahon ni Amorsolo. Alam niya ang intensiyon ni Maria, kaya't minabuti niya ng iniwan si Amorsolo; kasama ang kaniyang tatlong anak. Naging pangalawang asawa si Maria nuong 1935, at sila man ay nagkaroon nang walo pang mga anak. [1] Kabilang sa kaniyang mga anak na babae sina Sylvia Amorsolo Lazo at Luz Amorsolo. Nagkaruon pa din ng tatlo pang mga anak si Amorsolo kay Virginia, sina Benita, Rosalia at Ikoy. [2] Naging pintor din ang anim sa mga naging anak ni Amorsolo.[3]  Malapit na kaibigan ni Amorsolo ang mang-uukit na si Guillermo Tolentino, ang lumikha ng bantayog para sa bayaning Pilipinong si Andres Bonifacio, na nasa Lungsod ng Caloocan.[4]
Mga kababaihan at mga tanawin
Kilalang-kilala si Amorsolo dahil sa kaniyang pagpinta ng mga kababaihan mula sa kabukiran at maging sa kaniyang mga maliliwanag na mga larawang may tanawin, na karaniwang naglalarawan ng mga nakaugaliang gawi, gawain, kalinangan, pagdirawang, at hanap-buhay. Nagpakita ng "diwang may damdaming makabayan na kaiba sa pagkakaroon ng mga namamalakad na Amerikano" ang mga gawa niyang makakabukiran, na naging mahahalaga para sa paghubog ng pambansang katauhan ng Pilipino.
thumb|left|300px|Mga Namimitas ng Prutas sa Ilalim ng Puno ng Mangga
Gumamit si Amorsolo ng likas na liwanag para sa kaniyang mga ipinintang larawan at pinaunlad ang paggamit ng pamamaraang pagpapakalat ng liwanag mula sa tanawing-panlikuran (ang pamamaraang likod-bigay-liwanag o backlighting technique), na naging tatak niyang pansining at pinakanatatanging handog sa larangan ng pagpipinta sa Pilipinas. Sa isang karaniwang larawang ginawa ni Amorsolo, ang mga hubog ay nakabalangkas na napaliligiran ng makikilalang maaliwalas na pangingintab, at ng matinding liwanag sa isang bahagi ng mga pamukaw-pansin ng kanbas na malapit sa mga detalye. Palagiang kasangkapan sa mga gawa ni Amorsolo ang sinag ng araw sa Pilipinas; pinaniniwalaang iisa lamang ang ipininta niyang may pangyayaring umuulan.
Mga unang-hagod na guhit
Masipag kumatha si Amorsolo ng mga paunang larawang-guhit, na kadalasang ginagawa niya sa bahay, sa Liwasan ng Luneta, at sa mga kabukiran. Iginuhit niya ang mga taong nasa paligid niya, mula sa mga magsasakang Pilipino hanggang sa mga taga-lungsod na nagbabata ng paghihirap sa ilalim ng mga lumusob na Hapones. Makikita sa mga paunang larawang-guhit ni Amorsolo ang kaniyang gawi at kakayahan sa pagpinta ng mga larawang nakakikintal. Maaaninag ang kakayahan at gawing ito ni Amorsolo mula sa kaniyang mga larawang may pintura, kung saan ang mga wangis ng tao ay mga "mungkahi" lamang ng mga taong naipinta.
Mga larawang pangkasaysayan at larawan ng mga tao
Puminta rin si Amorsolo ng mga sunud-sunod na mga larawan na may mga paksa sa kasaysayan: bago dumating ang mg Kastila at mga kaganapan noong panahon ng mga Kastila. Nalimbag ang maraming mga kopya ng Making of the Philippine Flag (Ang Paggawa ng Bandila ng Pilipinas) ni Amorsolo. Nangailangan ng maraming detalyadong paunang-hagod na guhit at pag-aaral ng kulay ang mga bahagi ng The First Baptism in the Philippines (Ang Unang Pagbibinyag sa Pilipinas). Masinop at maingat na pinagtugma-tugma ng pintor ang mga bahagi nito bago inilipat sa panghuling kanbas. Para sa kaniyang mga larawang may mga kaganapan bago dumating ang mga dayuhang Kastila at noong ika-16 dantaon sa Pilipinas, bumatay si Amorsolo sa mga isinulat ni Antonio Pigafetta, iba pang mga mababasa at may mga larawang sanggunian. Humingi siya ng tulong mula sa mga dalubhasa sa Pilipinas noong mga panahong iyon, mula sa mga katulad nina H. Pardo de Tavera at Epifanio de los Santos.
Pininta rin ni Amorsolo ang larawan ni Heneral Emilio Aguinaldo, mga pangulo ng Pilipinas, at iba pang mga kilalang Pilipino.
Mga gawa sa kapanahunan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Matapos ang simula ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang mga karaniwang paksa sa pagpipinta ni Amorsolo - ang buhay sa baryo - ay napalitan ng mga paglalarawan sa isang bansang nalugmok sa panahon ng digmaan. Noong kapanahunan ng pamamalakad sa Pilipinas ng mga Hapones noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, araw-araw na namalagi si Amorsolo sa kaniyang bahay na malapit sa kampo ng mga Hapon, kung saan gumuhit siya ng mga unang-hagod na guhit mula sa bubungan o mga bintana ng kabahayan.
Noong panahon ng digmaan, itinala ni Amorsolo - sa pamamagitan ng pagguhit - ang pagkawasak ng maraming mga mapagkakakilanlang mga pook sa Maynila, kasama ang pasakit, kasawian at kamatayang naranasan ng mga mamamayang Pilipino. Kabilang sa mga paksa niya ang mga "nagluluksang babae dahil sa pagkamatay ng kanilang mga asawa, ang prusisyon ng mga taong may tinutulak na mga kareta at may dalang mga buslo habang papaalis mula sa isang madilim at natutupok na lungsod, na nabahiran ng pula ng apoy at dugo." Madalas na nilalarawan ni Amorsolo ang mga buhay at pasakit ng mga kababaihang Pilipino noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig: kabilang sa kaniyang mga ipininta ang "mga inang tangan ang kanilang mga anak habang lumilikas sa mga nasusunog na mga" pook, "isang babaeng sinaksak ng isang sundalong Hapon habang tumatangis ang isang bata na nasa lupa", at "isang babaeng umiiyak sa ibabaw ng walang-buhay na katawan ng kaniyang anak na lalaki." Kabilang sa iba pang mga larawang iginuhit ni Amorsolo noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ang larawan ni Heneral Douglas MacArthur, maging mga larawan ng mga sundalong Hapon. Noong 1948, ang mga larawang ginuhit ni Amorsolo noong panahon ng digmaan ay itinanghal sa Palasyo ng Pangulo sa Malakanyang.
Isang kinatawan ng mga ipinintang larawan ni Amorsolo noong panahon ng digmaan ang Defense of a Filipina Woman's Honor (Pagtatanggol sa Karangalan ng Babaeng Pilipino [1945]). Sa larawang ito, ipinagtatanggol ng isang lalaki ang kaniyang asawa o anak na babae upang hindi magahasa o mapatay ng isang hindi nakikitang sundalong Hapon. Ayon kay John Silva, ipinapahayag ng larawan ang "pagtanggi sa paniniil".
Pagsusuri
thumb|left|350px|Nagtatanim ng Palay Ang mga gawa ni Amorsolo - na may mga paksang buhay-sa-kabukiran - ay itinuturing ng mga tagapagtangkilik ni Amorsolo bilang "tunay na paglalarawan ng kaluluwa ng mga Pilipino."
Subalit, may mga tumutuya at nagsasabing nagpadala si Amorsolo sa takbo ng komersiyalismo, at gumagawa lamang siya ng mga larawang pang-alaala (mga souvenir) para sa mga sundalong Amerikano. Noong 1948, isinulat ng manunuring si Francisco Arcellana na ang mga gawang larawan ni Amorsolo ay "walang masasabi" at hindi mahirap unawain sapagkat "wala namang dapat unawain." Sinuri ng mga manunuri ang mga paglalarawan ni Amorsolo ng mga katauhan noong kapanahunan ng Magkakasamang-Yaman ng Pilipinas, ang may malaking bilang na mga gawain ni Amorsolo noong nasa mga gitnang-gulang pa lamang siya, at ang may malaking bilang na mga larawang pangkasaysayan. Kaugnay ng huli, sinabi ng mga manunuri na ang "ugaling pansining ay sadyang hindi bagay sa pagpapasibol ng damdaming lubhang makaaantig at nauukol para sa ganiyang mga gawa."
Subalit, may isang manunuri ang nagsabi na bagaman ang karamihan sa mga may sampung libong mga gawa ni Amorsolo ay hindi karapatdapat para sa isang katulad ni Amorsolo at sa kaniyang likas na kakayahang pansining, ipinagdiinan ng manunuring ito na mas nararapat lamang na husgahan si Amorsolo batay sa mga pinakamakahulugang obra niya imbis na batay sa mga pinakapangit o walang sapat na halaga. Tinuturing na ang mga maliliit na larawang tanawin ni Amorsolo, lalo na yung nalikha noong nagsisimula pa lamang siya sa larangan ng pagpinta, bilang pinakamahahalagang mga gawa ni Amorsolo. Maituturing si Amorsolo bilang isang dalubhasa sa pagpinta ng mga tanawin sa Pilipinas, isang dalubhasang higit pa kina Juan Luna at Felix Resurreccion Hidalgo na gumawa rin ng mga larawang tanawin ng Pilipinas na may katulad na mga sukat.
Pamana
thumb|right|200px|Isang pook pang-alala para kay Fernando Amorsolo, malapit sa kaniyang libingan sa [[Lungsod ng Marikina.]]
Ang bilang ng mga ipininta at mga iginuhit na larawan ni Amorsolo ay pinaniniwalaang umabot sa higit sa 10,000 piraso. Isang mahalagang impluwensiya si Amorsolo sa pangkasalukuyang sining at mga artista ng sining sa Pilipinas, maging sa tinatawag na mga maka-Amorsolong pamamaraan ng pagpipinta. Makikita ang impluho ni Amorsolo sa maraming mga larawang tanawin ng mga artistang Pilipino, kabilang ang mga naunang larawang tanawin ng pintor ng mga abstract - mga larawang walang tiyak na anyo - na si Federico Aguilar Alcuaz.
Noong 2003, itinatag ng mga anak ni Amorsolo ang Fernando C. Amorsolo Art Foundation, na nakatalaga para sa pagpapanatili ng pamana ni Fernando Amorsolo sa larangan ng sining sa pamamagitan ng pagpapamudmod ng estilo at pananaw ni Amorsolo, at sa pagpapanatili ng pamanang pambansa sa pamamagitan ng pagsagip at pagpapakilala ng mga gawa ni Amorsolo.
Mga guhit ni Amorsolo sa larangan ng kalakalan
Sa isang subasta sa Wellesley, Massachusetts noong 2001, dalawang orihinal na mga larawang iginuhit ni Amorsolo noong dekada ng 1950 - The Cockfight (Ang Sabong) at Resting Under the Trees (Pamamahinga sa Ilalim ng mga Puno) - ay nabili ng isang kolektor mula sa New Jersey, Estados Unidos sa halagang $36,000 at $31,500, bawat isa. Sa isang palabas pantelebisyon ng Antiques Roadshow noong 2002, isang tagapaghusga at tagapagbigay ng halaga sa mga antigo (mula sa Sotheby) ang nagsabi na ang isang larawang may tanawing pambaryo na ipininta ni Amorsolo noong 1945 ay makalilikom mula $30,000 at $50,000 sa subasta. Sa isang subasta ng Christie noong 1996, ang halaga ng larawang The Marketplace (Ang Pamilihan) ni Amorsolo ay umabot sa $174,000.
Mga pangunahing gawa
Kabilang sa mga pangunahing gawa ni Amorsolo ang mga sumusunod:
Mga gantimpala, parangal at pagkilala
Noong 1972, si Fernando Amorsolo ang naging pinakaunang Pilipino na ginawaran ng karangalan bilang Pambansang Artista ng Pilipinas para sa Pagpipinta. Tinawag siyang "Magiting na Matandang Tao sa Larangan ng Sining sa Pilipinas" (Grand Old Man of Philippine Art) noong araw ng pagbubukas ng sentrong pansining ng Manila Hilton, kung saan nagdaos ng eksihibit ng mga larawang ipininta ni Amorsolo noong 23 Enero 1969.
Mga pangunahing ekshibisyon
Sa labas ng Pilipinas, ginawa ang kaniyang mga eksibisyon sa Belgium, sa Exposición de Panama noong 1914, sa solong palabas sa Grand Central Gallery ng Lungsod ng New York noong 1925, at sa Museong Pambansa ng Herran noong 6 Nobyembre 1948. Nang itinanghal ang isang eksposisyon sa Paris noong 1931, ipinakita ni Amorsolo ang isa sa kaniyang mga natatanging mga larawan, The Conversion of the Filipinos (Pagbabagongloob ng mga Pilipino). Kasama sa pinasang gawa ni Amorsolo sa Exposición sa Panama ang isang larawan ni Woodrow Wilson, pangulo ng Estados Unidos at ang obrang La Muerte de Socrates (Ang Kamatayan ni Socrates). Sa Museong Pambansa ng Herran noong 1948, ang eksibisyon ni Amorsolo ay ginugulan ng pananalapi ng Art Association of the Philippines (Asosasyong Pansining ng Pilipinas). Noong 1950, nagkaroon uli ng isa pang ekshibisyon si Amorsolo kung saan ipinakita niya sa madla ang dalawa pang larawang pangkasaysayan, ang Faith Among the Ruins (Pananampalataya sa Gitna ng mga Guho) at ang Baptism of Rajah Humabon (Pagbibinyag kay Raha Humabon), na ginawad sa Missionary Art Exhibit sa Roma. Noong 1979, ipinagdiwang ang pamana ni Fernando Amorsolo bilang pintor sa pamamagitan ng isang ekshibisyon ng kaniyang mga gawa sa Art Center of the Manila Hilton (Sentrong Pansining ng Manila Hilton). Nagkaroon din ng isang ekshibisyon ng mga gawa ni Amorsolo sa Havana, Cuba noong 2007.
Victor Sumulong
Si Victor Sumulong (19 Mayo 1946 – 6 Enero 2009) ay isang politiko sa Pilipinas.
Koe de Oshigoto
Ang Koe De Oshigoto! (こえでおしごと!) ay isang istorya na tungkol sa isang babae na nagtatrabaho sa isang kompanyang eroge. Ito ang unang nilisensiyahang magasing manga na Comic Gum na inilathala ng Wani Books noong 25 Mayo 2008 (Comic July). Isang adaptasyong anime ang inanunsiyo para sa Nobyembre 2010.
Antony Lorca
Si Antony Lorca (ay ipinanganak noong taong 1994 sa Republikang Tseko) ay isang artista at modelong Tseko, siya ay tanyag sa mga pelikulang homosexual para sa label ng pornograpikong BelAmi, kasama si Alan Mosca.
Metallica
Ang Metallica ay isang Amerikanong heavy metal na banda nabuo sa Los Angeles, California noong taon 1981.
Paperback
Ang paperback (tinatawag ding pocket book [naibubulsang aklat]) ay tumutukoy sa isang aklat na malambot ang pabalat o takip. Karaniwang yari sa papel o kartolina ang pabalat nito, na pinagdirikit o pinagsasanib ng pagtahing pasulsi o sa pamamagitan ng mga staple.
Kaurian:Aklat Kaurian:Panitikan
Nova Public Terminal Bus Management Dispatch System
Ang Nova Public Terminal Bus Management Dispatch System (na kilala bilang Nova Stop Bus Terminal, Nova Public Terminal o Robinsons Bus Terminal), ay isang pangunahing estasyon ng bus sa Novaliches, Lungsod Quezon. Ito ay pagmamay-ari at pinamahala ng Pangasiwaan sa Pagpapaunlad ng Kalakhang Maynila (MMDA) at Robinsons Land Corporation, kung saan ang pakikipagsamahan ay para sa ikakabuti ng mga pasahero.
Mga kalapit na pamilihan at pook palatandaan
Ang terminal ay nasa tabi ng Nova Stop Resturant, ito ay malapit sa Robinsons Novaliches at SM City Fairview, kung saan ang terminal ng bus ay konektado para sa mga namimili.
Sa harap ng terminal ay ang Terresa Heights Subdivision, kung saan ang mga nakatira ay tatawid nalang pasakay ng bus sa mga destinasyon.
Mga kawing transportasyon
Mapupuntahan sa labas ng terminal gamit ang mga dyipni at UV Express na dumadaan sa Lansangang Quirino at ang mga bus ng ES Transport at Earth Star Express na dumadaan sa rutang Lansangang Quirino na bumabyahe lang ito tuwing umaga at gabi. Binababa rin ng mga sasakyang de-padyak ang kanilang mga pasahero sa harap ng terminal.
Palarong Olimpiko sa Taglamig 1984
Ang Palarong Olimpiko sa Taglamig 1984 opisyal na kilala bilang XIV Olympic Winter Games (XIVes Jeux olympiques d'hiver; XIV. zimske olimpijske igre / XIV Зимске олимпијске игре; XIV Зимски олимписки игри; XIV olimpijske zimske igre) (XIVes Jeux olympiques d'hiver; XIV. zimske olimpijske igre / XIV Зимске олимпијске игре; XIV Зимски олимписки игри), ay isang kaganapan sa tag-araw na taglamig na naganap mula 8-19 Pebrero 1984 sa Sarajevo, Yugoslavia, sa ngayon ay Bosnia at Herzegovina. Ang iba pang mga lungsod ng kandidato ay Sapporo, Japan; at Gothenburg, Sweden.
Ito ang kauna-unahan na Mga Larong Olimpiko ng Taglamig na ginanap sa isang sosyalistang estado at sa isang bansang nagsasalita ng wika ng Slavic. Ito rin ang pangalawang pangkalahatang Olimpiko, pati na rin ang pangalawang magkakasunod na Olimpiko, na gaganapin sa isang sosyalista at sa isang bansang nagsasalita ng wika ng Slavic pagkatapos ng 1980 Summer Olympics ay ginanap sa Moscow, Soviet Union. Bukod dito, ito ang unang Olympics na ginanap sa Balkan pagkatapos ng unang modernong Mga Laro sa Athens.
Lowell, Massachusetts
Ang  Lowell  ay ang pang-apat na pinakamataong lungsod ng Massachusetts, Estados Unidos. Matatagpuan ito sa tagpuan ng mga ilog ng Merrimack at Concord sa hilaga-silangang bahagi ng estado. Ang populasyon nito ay 106,519 katao, ayon sa senso noong 2010.
Zaragoza
Ang Zaragoza (tinatawag ding Saragossa sa Ingles) ay ang kabiserang lungsod ng Lalawigan ng Zaragoza at ng awtonomong komunidad ng Aragón, Espanya. Ito ay nasa Ilog Ebro at mga sangay nito, ang Huerva at ang Gállego, bahagyang nasa gitna nh kapuwang Aragón at limasang Ebro. Nasa taas itong 199 metro (653 talampakan) sa ibabaw ng lebel ng dagat.
Noong Enero 1, 2019 may 706,904 katao ang lungsod ng Zaragoza, sa loob ng teritoryong administratibo nito na sumasakop sa 1,062.64 kilometro kuwadrado (410.29 milya kuwadrado), kaya panlimang pinakamalaki ito sa Espanya. Ito ay pantatlumpu't-dalawang pinakamataong munisipalidad sa Unyong Europeo. Ang tinatayang populasyon ng kalakhang pook nito ay 783,763 katao noong 2006. Tahanan ang munisipalidad ng higit sa 50 porsyento ng kabuoang populasyon ng Aragón.
Idinaos sa Zaragoza ang Expo 2008 noong tag-init ng 2008, isang pandaigdigang pagtatanghal sa tubig at sustenableng pagpapaunlad. Kalahok din ito sa Kabiserang Europeo ng Kalinangan noong 2012.
Tanyag ang lungsod sa kanilang mga alamat, pampook na gastronomiya, at mga palatandaang-pook tulad ng Katedral-Basilika ng Nuestra Señora del Pilar de Zaragoza, Katedral ng La Seo at ang Palasyo ng Aljafería. Kasama ang La Seo at ang Aljafería, bumubuong bahagi ang ilan pang ibang mga gusali sa Mudéjar Arkitektura ng Aragón na isang Pandaigdigang Pamanang Pook ng UNESCO. Ang Fiestas del Pilar ay kabilang sa pinaka-ipinagdiriwang na mga pista sa Espanya.
Etimolohiya
Ang lungsod ay binansagang Caesaraugusta ng sinaunang mga Romano, at nagmula rito ang kasalukuyang pangalan nito. Ang bayang Iberian na umiral bago ang pananakop ng mga Romano ay tinawag na Salduie.
Kambal at kapatid na mga lungsod
Magkakambal ang Zaragoza sa:
Ang Zaragoza ay may natatanging bilateral na mga kasunduang pagtutulungan sa mga sumusunod na lungsod:
Gradara
Ang Gradara ay isang bayan at komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Pesaro at Urbino (PU) sa Italya, rehiyon ng Marche. Ito ay 6 km mula sa Gabicce Mare at Cattolica, 25 km mula sa Rimini, 15 km mula sa Pesaro at 33 km mula sa Urbino.
Viagrande
Ang Viagrande (Siciliano: Varanni) ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Catania sa Italyanong rehiyon ng Sicilia, matatagpuan mga 224 km timog-silangan ng Palermo at mga 15 km hilaga ng Catania. Ang Viagrande ay 18 km mula sa tuktok ng Bundok Etna, na matatagpuan sa hilaga ng hilagang-kanluran, bagaman ang daanan patungo sa tuktok ng bulkan ay 72 km na nangangailangan ng halos dalawang oras na pagmamaneho.
Gradara
Ang sinaunang bayan ay nailalarawan sa pamamagitan ng isang dobleng linya ng mga medyebal na pader at ng napakalaking kastilyo, isa sa mga pinakamahusay na napanatili sa Italya. Ito ay sikat bilang lokasyon ng episodyo nina Paolo at Francesca na inilarawan ni Dante Alighieri sa ika-5 Canto ng kaniyang Inferno.
Viagrande
May hangganan ang Viagrande sa mga sumusunod na munisipalidad: Aci Bonaccorsi, Aci Sant'Antonio, San Giovanni la Punta, Trecastagni, at Zafferana Etnea.
Gradara
Pisikal na heograpiya
left|thumb|Gradara na kita sa likuran ang bayan ng [[Cattolica at Dagat Adriatico.]] Ito ay matatagpuan sa kanayunan ng Marche-Romaña baybaying Adriatico, hindi kalayuan sa dagat at sa isang maburol na lugar, isang matinding sangay ng mga Apenino. Ito ay kilala higit sa lahat para sa makasaysayang Kutang Malatesta nito, na kasama ang pinatibay na nayon nito at mga pader nito ay bumubuo ng isang katangian na halimbawa ng medyebal na arkitektura.
Kasaysayan
Ang pagtatayo ng kastilyo ay sinimulan noong ika-12 siglo nina Pietro at Ridolfo del Grifo. Nang maglaon, nakuha ng Malatesta da Verucchio ang toreng Grifo, na naging mastio ng kasalukuyang kastilyo, na matatapos noong ika-15 siglo.
Tingnan din
left|thumb| Ang Rocca (Kastilyo) ng Gradara.
Unibersidad ng Limerick
alt=Building across water at night|thumb|200x200px|Schumann Building
Ang Unibersidad ng Limerick o UL (Irish: Ollscoil Luimnigh, Ingles: University of Limerick) ay isang unibersidad sa Limerick, Ireland. Itinatag noong 1972 bilang National Institute for Higher Education, Limerick, ito ay naging isang unibersidad noong 1989 alinsunod sa University of Limerick Act 1989. Ito ang unang unibersidad na itinatag matapos ng pagsasarili ng bansa noong 1922, na sinundan ng pagkakatatag ng Pamantasang Lungsod ng Dublin sa parehong araw.
Jon Gutierrez
Si Jon Gutierrez (ipinanganak noong Setyembre 23, 1991), propesyonal na kilala bilang King Badger, ay isang rapper, artista at miyembro ng hip hop sama na Ex Battalion.
= Pamilya at Karera = Ang ama ni Gutierrez ay British, at ang ina ay nagmula sa Filipino. Si Gutierrez ay kasapi ng hip hop group na Ex Battalion na kilala rin bilang King Badger mula pa noong 2016, na gumanap sa ilang mga programa sa telebisyon ng GMA Network. Sa ikaanim ng Oktubre 2018, ikinasal ni Gutierrez ang kanyang matagal nang kasintahan na si Jelai Andres.
= Kontrobersya = Noong 2019, si Gutierrez ay inakusahan ng pagtataksil sa pag-aasawa ng kanyang sariling asawa na inangkin na niloko niya siya kay Toni Fowler. noong 2021, si Gutierrez ay muling inakusahan ng pandaraya sa kanyang asawa, ang aktres na si Jelai Andres, personalidad ng social media at ang aktres na si Jelai Andres ay nagsampa ng isa pang ligal na reklamo laban sa asawang si Gutierrez, si Jelai ay nagsampa ng isang reklamo sa concubinage laban kay Jon sa Kagawaran ng Hustisya, sa Lungsod ng Quezon, noong Hunyo 1, 2021. Kasabay nito ang pagdalo niya sa ikalawang pagdinig ng reklamo sa paglabag sa RA 9262, o Violence Against Women And Children (VAWC) Act, na una niyang isinampa laban sa asawa.
=Diskograpiya=
Mga single
= Pilmograpiya =
Serye sa telebisyon
= Mga panlabas na link =
Takuya Mizoguchi
Si Takuya Mizoguchi (溝口 琢矢) ay isang artista mula sa bansang Hapon. Kasapi siya ng idolong pangkat na DearDream mula sa DreFes!
Mga sanggunian
Kaurian:Mga artista mula sa Hapon Mizoguchi, Takuya
Dalubhasaan
Ang dalubhasaan o kolehiyo ay isang institusyon ng kaalaman.
Halalang pang-Kapulungan ng mga Kinatawan sa Pilipinas, 1949
Isinagawa ang halalan para sa mga kagawad ng Kapulungan ng mga Kinatawan ng Pilipinas ng 1949 kasabay ng pangkalahatang halalan noong Nobyembre 8, 1949.
Eau Claire, Wisconsin
Ang Eau Claire ay isang lungsod sa gitna-kanlurang bahagi ng Wisconsin, Estados Unidos. Ito ay punong lungsod ng Kondado ng Eau Claire. Ang populasyon nito ay 65,883 katao, ayon sa senso noong 2010. Dahil diyan ito ang pansiyam na pinakamalaking lungsod ng estado.