cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tindahang seksuwal
thumb|279x279px| Isang kapitbahayan ng mga sex shop sa [[Paris, Pransiya]] Ang tindahang sekswal (Ingles: sex shop), na tinatawag din sa ilang mga bansa at lugar na tindahang pang-adulto, tindahan ng seks, tindahan ng pornograpiya/pornograpikong materyal o erotikong tindahan, ay isang establisimiyento kung saan binebenta ang mga kagamitan na nauugnay sa mga sekswal na kasanayan, sekswalidad sa pangkalahatan, at kalaunan mga nakaugnay sa erotisimo, tulad ng mga magasin at pornograpikong pelikula, erotikong lingerie, laruang pantalik, mga produkto para sa ligtas na pagtatalik, pornograpikong dula-dulaan at iba pang mga may kaugnayan sa sekswal na pagtatalik. Ayon sa mga ulat, ang karamihan sa mga kliyente at bumibili sa sex shop ay mga kababaihan.
Sa mga lungsod at bansa kung saan nagpapatakbo ang mga ganitong uri ng mga komersyal na establisimiyento, pinapayagan lamang ng batas ang pagpasok ng mga indibidwal na nasa wastong taong gulang. Ang edad ng karamihan ay nakabatay sa mga batas ng bawat bansa o estado, pero sa pangkalahatan, ito ay umaabot sa pagitan ng 18 hanggang 21 taong gulang.
Mga uri ng tindahang sekswal
thumb|382x382px| Tapat ng isang sex shop sa [[Lungsod ng Bagong York|New York, Estados Unidos .]]
Pisikal
Ang ilang mga sex shop ay nag-aalok ng mga erotikong palabas, tulad ng pagsayaw nang hubad at Peep Shows, kung saan ang mga pagganap ay idinisenyo para sa mga taong nasisiyahan sa voyerismo. Sa Pilipinas, maraming mga tindahang sekswal ang bukas at karamihan ay matatagpuan sa Maynila na nagtitinda ng iba't ibang mga pornograpikong materyal. Laganap din sa bansa ang turismong sekswal.
Online
Ang mga online sex shop ay mayroong higit na pagkakaiba-iba ng mga produkto sa kanilang mga katalogo sapagkat hindi sila nangangailangan ng mga pisikal na lugar upang maipakita ang mga ito at, bilang karagdagan sa kaginhawaan ng mga mamimili, tinitiyak nila ang garantiya para sa mga kliyente na manatiling hindi kilala sa pagbili.
Kasaysayan
Ang unang tinaguriang sex shop sa buong mundo ay binuksan noong 1962 ni Beate Uhse sa lungsod ng Flensburg, Alemanya, malapit sa hangganan ng Denmark.
Paligsahang Pang-awitin ng Eurovision 1980
Ang Eurovision Song Contest 1980 ay ang ika-25 Eurovision Song Contest at ito ay gaganapin sa 19 Abril 1980 sa The Hague. Presenter ay Marlous Fluitsma, bagaman ang bawat kanta ay ipinakilala sa pamamagitan ng isang nagtatanghal mula sa mga kalahok na bansa. Sa ilang mga kaso, ito ay ang parehong mga tao na nagbibigay ng komentaryo.
Grosseto
Ang Grosseto ay isang lungsod at komuna (munisipalidad) at kabeserang lungsod ng Lalawigan ng Grosseto sa rehiyon ng Toscana ng Italya. Ang lungsod ay nasa 14 km mula sa Dagat Tireno, sa Maremma, sa gitna ng isang binabahang kapatagan sa ilog ng Ombrone.
AIto ang pinakamataong lungsod sa Maremma, na may 82,284 na naninirahan. Kasama sa comune ng Grosseto ang frazioni ng Marina di Grosseto, ang pinakamalaki, Roselle, Principina a Mare, Principina Terra, Montepescali, Braccagni, Istia d'Ombrone, Batignano, Alberese, at Rispescia.
Pantalan
Ang lungsod ay may modernong pantalang panturista na binuksan noong 2004 sa seaside resort ng Marina di Grosseto, sa bukana ng Kanal ng San Rocco. Para sa trapiko ng pasahero sa katamtamang hanay, ang pangunahing daungan ay Porto Santo Stefano (40 km), na may lantsa para lamang sa mga isla ng Giglio at Giannutri.
Kakambal na bayan – kinakapatid na lungsod
Ang Grosseto ay kakambal sa:
Leyte
Kasaysayan
Ang manlalakbay na si Ruy López de Villalobos ay unang dumating sa pulo noong 1543 at ipinangalan ang lugar bilang Las Islas Felipinas.
Labanan sa Golpo ng Leyte
Ang Labanan sa Golpo ng Leyte ay naganap sa mga karagatang nakapalibot sa pulo simula noong 23 Oktubre hanggang 26 Oktubre 1944. Iyon ang pinakamalaking labanang pandagat sa modernong kasaysayan, kung saan tinatayang 212 mga barko ng Amerika ang nakipaglaban sa mga 60 barko ng Imperyo ng Hapon, kasama na ang mga barking pandigma nitong Yamato' at ang Musashi.
Tao at kultura
Nahahati sa wika ang Leyte sa dalawang pangunahing pangkat. Sa kanluran at timog ang mga nagsasalita ng Cebuano, habang sa hilaga at silangan ang mga nagsasalita ng Waray-waray.
May mga pag-uugnay ang mga Cebuano sa Cebu, ang pinakamataong lalawigan sa Visayas; mas may mga pag-uugnay ang mga Waray sa Leyte at Samar.
Ekonomiya
Umaasa ang ekonomiya ng Leyte sa agrikultura. Itinatanim ang palay sa mga mababang patag na lugar, partikular sa may Tacloban, habang pagtatanim ng buko, para sa langis nito, ang pangunahing pinagkukunan ng kabuhayan sa mga bulubunduking lugar. Isang pangunahing pinagkukunan ng kabuhayan ng mga residente ang pangingisda.
Pampolitika
thumb|300px|Mapang politikal ng Leyte Nahahati ang Leyte sa 40 bayan at 3 lungsod.
Isang malayang lungsod ang Lungsod ng Ormoc sa Leyte. Pinamamahalaan ito na malaya sa lalawigan at hindi naghahalal ang mga residente ng mga opisyal ng lalawigan, na nakasaad sa kasulatan ng lungsod.
La Independencia
Ang La Independencia ay isa sa mga pahayagang rebolusyonaryo na lumaganap upang pukawin ang damdaming Pilipino sa paghihimagsik laban sa mga Espanyol. Ito ay inilathala at ipinamigay noong 3 Setyembre 1898 at nagpatuloy hanggang 11 Nobyembre 1900. Ito ang naging pinakatanyag at mahalagang pahayagan ng rebolusyon. Karamihan ng artikulo ay sumasalamin sa damdaming nasyonalismo at pagmamahal sa bayan.
Noong 4 Hulyo 1898 ay naglabas ng decree si Emilio Aguinaldo: while abnormal circumstances due to the war still prevail, all publications without permission from the government are strictly prohibited
Nang malaman ito ni Heneral Antonio Luna ay agad siyang kumuha ng lisensiya upang makapagpalathala ng sarili niyang pahayahan. Kasama ng kanyang kapatid na si Joaquin at ilang mga kaibigan ay nagpasya silang maglathala ng pahayagang sumasang-ayon sa damdaming makabayan na umiiral sa Pilipinas noon. La Patria ang unang pangalan ng pahayagan, ngunit ito'y ginawang La Independencia upang hindi magkaroon ng tensiyon sa pagitan ng mga Pilipino at Espanyol.
Ang mga tauhang editoryal ay binuo ng mga ilustrado at aral sa lipunan. Si Antonio Luna ang nagsilbing direktor, habang si Salvador Vivencio del Rosario ay ang editor. Sina Jose C. Abreu, Cecilio Apostol, Fernando Ma. Guerrero, Mariano V. del Rosario, Epifanio de los Santos at Clemente J. Zulueta ang mga manunulat. Si Felipe G. Calderon ang naging proofreader.
Naging kontributor ang ilan sa mga tanyag na personalidad ng kasaysayang Pilipino, tulad nina: T. H. Pardo de Tavera, Jose Palma, Rosa R. Sevilla, Florentina Arellano, Apolinario Mabini.
Lodwar
thumb|Lodwar Ang Lodwar ay ang pangunahing bayan sa hilaga-kanlurang Kenya, at matatagpuan ito sa kanluran ng Lawa ng Turkana sa Daang A1. Sa kanluran nito matatagpuan ang mga burol ng Loima. Ito ang kabisera ng Kondado ng Turkana. Ang populasyon nito ay 48,316 katao, ayon sa senso noong 2009. Karamihan sa mga nakatira rito ay mga palipat-lipat na pastol. Ang mga pangunahing industriya nito ay paghahabi ng basket at turismo. Pinagsisilbihan ito ng Paliparan ng Lodwar.
Talaan ng mga magasing manga
Ito ay isang talaan ng mga magasing manga batay sa bansa ng pagakalimbag (sa Hapon, o sa ibang bansa). Ang pagtatala ay nakaayos na gumagamit ng pantaas na hanay. Ibinigay ang petsa sa ISO 8601 pormat ng (YYYY-MM-DD).
Mga kawing panlabas
Kaurian:Talaan ng mga magasin
Manga-Magazin pl:Kategoria:Czasopisma związane z anime i mangą 日本漫畫雜誌
Talaan ng mga Gobernador ng Jakarta
Nasa baba ang talaan ng mga naging alkalde at gobernador sa Jakarta, Indonesia pagkatapos ng kalayaan ng Indonesia noong 1945.
Ang mga gobernador ng mga lalawigan ng Indonesia, kasama ang Jakarta, ay inihahalal na. (*) Ang susunod na halalang pang-gobernador sa Jakarta ay itinakda sa 2017.
Turkmenistan manat
Ang manat isang pananalapi ng Turkmenistan. Ito ay ipinakilala sa Nobyembre 1, 1993, pinapalitan ang Ruso rublo sa isang rate ng 1 manat = 500 rubles. Ang ISO 4217 code ay TMM, at ang manat ay nahahati pa sa 100 tenge. Ang pagpapaikli m kung minsan ay ginagamit, halimbawa, 25 000 m ay dalawampu't limang libong manat.
Talaan ng mga Gobernador ng Jakarta
Mga sanggunian
Kaurian:Jakarta Kaurian:Indonesia
Distansiya
Ang distansiya ay isang numerikal na pagsasalarawan sa pagitan ng mga bagay. Sa pisika o sa pang-araw-araw na kagamitan, tumutukoy ang layo sa pisikal na haba, o isang tantiyang nakabase sa ibang pamantayan. Sa matematika, isang kalahatan ang punsyon ng layo o metriko sa konsepto ng pisikal na layo. Ang metiko ay isang punsyon na umaayos ayon sa mga espesipikong batas, at isang kongkretong daan ng paglalarawan sa kung ano ang elemento ng espasyon kung ito ba ay "malayo" o "malapit" sa bawat isa. Karamihan sa mga kaso, ang "layo mula A hanggang B" ay maaaring kaparehas ng "layo mula B hanggang A".
Heometriya
Sa analitikong heometriya, ang layo sa pagitan ng dalawang punto ng xy-plano ay maaaring makita/mahanap gamit ang pormula ng layo. Ang layo sa pagitan ng (x1, y1) at (x2, y2) ay natatakda ng: Sa katulad, kapag ang sitawasyon ay nasa tatlong-espasyo sa pagitan ng (x1, y1, z1) at (x2, y2, z2), ay layo ng bawat isa ay:
Madaling nakuha ang mga pormulang ito sa pamamagitan ng pagbuo ng tamang tasulok (right triangle) na may binti sa hypotenuse ng iba (na may ibang binti na orthogonal sa patag na naglalaman ng unang triangulo) at paggamit ng teoremang Pythagorean.
Sa pag-aaral ng kumplikadong heometriya, tinatawag itong uri ng layo bilang layong Euclidean, sapagkat nagmula ito mula sa teoremang Pythagorean, na kung saan ay hindi naman saklaw ng heometriyang hindi Euclidean. Maaaring mapalawak pa ang pormula sa pormula ng arko-layo.
Layo sa espasyong Euclidean
Sa espasyong Euclidean Rn, ang layo sa pagitan ng dalawang punto ay kadalasang binibigay ng layong Euclidean (2-norm na layo). May iba pang layo, na nakabase sa norms, ang ginagamit.
Para sa isang punto (x1, x2, ...,xn) at isang punto (y1, y2, ...,yn), tinutukoy ng ibaba ang layong Minkowski ng order p (p-norm ng layo):
Hindi kinakailangan ng p na maging isang integer, subalit hindi ito maaaring bumaba sa 1, dahil hindi na ito sinusuportahan ng triangle inequality.
Ang 2-norm ng layo ay isang layong Euclidean, na isang kalahatan ng teoremang Pythagorean sa higit sa dalawang koordinado. Ito ang maaaring makuha kung ang layo ay susukatin ng isang ruler: ito ang "madaling" ideya ng layo.
Ang 1-norm ng layo ay tinatawag na taxicab norm o layong Manhattan, dahil ito ang layo ng sasakyan kapag ito ay tumatahak sa mga blokeng parisukat na nakalatag sa lungsod (kung wala ang mga isang-daang eskinita).
Ang walang hanggang norm ng layo ay tinatawag ding layong Chebyshev. Sa 2D, ito ang pinakaonting bilang ng galaw ng hari na kinakailang lakbayin sa pagitan ng dalawang parisukat sa isang ahedres.
Ang p-norm ay hindi kadalasang ginagamit para sa halaga ng p na iba pa sa 1, 2, at walang hanggang, subalit sumusunod sa super ellipse.
Sa pisikal na espasyo, ang layong Euclidean ay ang natural sa lahat dahil ang kaso ng layo ng isang matigas na bagay ay hindi nagbabago sa rotasyon.
Kinematika
Ang Lihukan o Kinematika (Ingles:Kinematics) ay isang sangay ng klasikong mekanika na naglalarawan ng paggalaw ng mga punto, mga katawan (mga bagay) at mga sistema ng mga katawan (mga pangkat ng mga bagay) nang walang pagsasaalang-alang sa dahilan ng paggalaw. Ang termino ay isang bersiyong Ingles ni A.M. Ampère na cinématique, na kung saan ay bhinuo niya mula sa Griyegong κίνημα kinema ("pagkilos, paggalaw"), na nagmula rin sa κινεῖν kinein ("kumilos, gumalaw").
Kadalasang tinutukoy ang pag-aaral ng kinematika sa "heometriya ng paggalaw".
Para mailarawan ang paggalaw, pinag-aaralan sa kinematika ang tilapon (trajectory) ng mga punto, mga linya at iba pang bagay heometrika at ang kanilang katangiang diperensiyal tulad ng belosidad at akselerasyon. Ginagamit ang Kinematika sa astropisika para mailarawan ang paggalaw ng mga selestiyal na katawan at mga sistema, at sa inhinyeriyang mekanikal, robotika at biomekanika, ginagamit ito upang mailarawan ang paggalaw ng mga sistemang binubuo ng mga pinagsamang mga bahagi (mga sistema ng maramihang-uganayan) tulad ng makina, isang robotikong kamat o ang kalansay ng katawan ng tao.
Leni Robredo
Si Maria Leonor Gerona Robredo (Santo Tomas Gerona noong dalaga; isinilang Abril 23, 1965), mas kilala bilang si Leni Robredo, ay isang Pilipinong abogado, pulitiko, at aktibista na nanungkulan bilang ang ika-14 na Pangalawang Pangulo ng Pilipinas. Siya ang asawa ng dating kalihim ng Interyor at Pamahalaang Lokal na si Jesse Robredo. Bago siya maging pangalawang pangulo ng bansa, nanunungkulan si Robredo bilang kinatawan ng ikatlong distrito ng lalawigan ng Camarines Sur mula 2013 hanggang 2016. Pagkatapos nito, tumakbo siya bilang pangalawang pangulo sa ilalim ng Partido Liberal, kasama si Mar Roxas bilang katambalan niya. Dito, natalo niya si Bongbong Marcos nang lagpas 270,000 boto lamang. Siya ang ikalawang babaeng pangalawang pangulo ng Pilipinas, pagkatapos ni Gloria Macapagal Arroyo noong 1998, at ang unang taga-Bikol na umupo sa naturang puwesto.
Isa siya sa mga tumatakbo bilang susunod na pangulo ng Pilipinas sa halalan 2022.
Kabataan at edukasyon
Isinilang si Maria Leonor Santo Tomas Gerona noong Abril 23, 1965 sa Naga, Camarines Sur. Siya ang panganay sa tatlong anak nina Antonio Gerona, isang retiradong hukom, at Salvacion Sto. Tomas.
Sa Universidad de Sta. Isabel sa Naga nag-aral si Gerona ng panimulang edukasyon. Dito niya tinapos ang kanyang elementarya noong 1978 at mataas na paaralan noong 1982. Nakapagtapos siya ng antas sa ekonomika mula sa Paaralan ng Ekonomika sa Unibersidad ng Pilipinas Diliman noong 1986. Pagkatapos nito, kumuha siya ng digri sa batas sa Unibersidad ng Nueva Caceres, at nagtapos noong 1992. Naipasa niya ang bar exam noong 1997, matapos niyang maibagsak muna ito noong 1992.
Kongreso
Bago ang pagkamatay ng asawa niya noong 2012, hindi masyado nakilahok si Robredo sa pulitika. Noong halalan 2013, tumakbo siya bilang kinatawan ng ikatlong distrito ng Camarines Sur at nanalo.
Siya ang pangalawang tagapangulo ng mga komite ng Kongreso sa mabuting pamamahala, pananagutang pampubliko, at pagbabago sa mga batas. Bukod rito, miyembro rin siya ng 11 house panel. Isa siya sa mga matitinding tagapagtaguyod ng batas sa Kalayaan sa Impormasyon, at tagasuporta sa Panimulang Batas ng Bangsamoro.
Mga naipasa o isinulong na batas sa Kongreso
Sinulat ni Robredo ang People Empowerment Bill (HB 4911 ) na naglalayon sa mas maraming partisipasypon ng mga Pilipino sa paggawa ng desisyon at batas at batas ng pagsali ng mga mamamayan sa proseso ng budget ng pamahalaan(HB 3905) na naglalayon na pataasin ang pagsali ng mga mamamayan sa mga desisyon na nauukol sa paglikha ng mga badyet sa mga proyekto ng pamahalaaan. Sinulat rin Robredo ang panukalang batas kontra diskriminasyon (HB 3432)  batay sa etnisidad, estado sa buhay, lahi, relihiyon, kasarian, orientasyong seksuwal, gender identity at ekspresyon, wika, kapansanan, estado ng HIV at iba pa.
Isa pang batas na isinulong ni Robredo ang kontra dinastiya sa pamahalaan. at ang batas ng malinis na inumin (House Bill 4021). Kabilang sa mga batas na isinulong ni Robredo ang batas sa kalayaan ng Impormasyon. at Bangsamoro Basic Law gayundin ang kalinisan, bukas na pamahalaan at pagsisiwalat ng lahat ng mga transaksiyon ng budget ng Pilipinas   (HB 19). at ang patakarang bukas na pinto sa Publiko (House Bill No. 6286),
Mga komite sa kongreso
Naupo si Robredo bilang Bise Chairman ng Komite sa mabuting pamamahala at pagiging bukas ng pamahalaan sa publiko.
Pangalawang Pangulo
Ang Opisina ng Pangalawang Pangulo ni Robredo ang nakatanggap ng pinakamataas na grado ng audit(pagtingin sa paghawak ng pananalapi sa budget nito) sa Commission on Audits. Noong 2022, ang budget ng Opisina ni Robredo ay binawasan ng 21 Porsiyento ng gobyerno ni Rodrigo Duterte. Ang budget ng Opisina ng Pangulo ay inilaan ni Robredo para COVID-19 response at mga angat buhay programa.
Personal na buhay
Kilala si Leni Robredo sa kanyang payak na pamumuhay. Naging asawa siya ni Jesse Robredo, na nakilala niya habang siya ay nagtatrabaho sa Bicol River Basin Development Program, mula 1987 hanggang sa kamatayan nito noong 2012. Mayroon silang tatlong anak, sina Jessica Marie, Janine Patricia, at Jillian Therese.
Malindi
thumb|Dalampasigan sa Malindi. Ang Malindi ay isang lungsod sa Look ng Malindi sa bunganga ng Ilog Galana sa baybayin ng Karagatang Indiyano ng Kenya. Matatagpuan ito 120 kilometro hilaga-silangan ng Mombasa. Ang populasyon nito ay 207,253 katao ayon sa senso noong 2009. Ito ang pinakamataong pook urbano sa Kondado ng Kilifi, subalit ang kabisera ng kondado ay sa bayan ng Kilifi.
Marktl
Ang Marktl o Marktl am Inn, nangangahulugang “munting pamilihan sa may Ilog Inn”, ay isang lungsod sa lalawigan ng Bayern. May populasyon ito ng 2700.
Lenna, Lombardia
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> left|thumb| Ang tulay ng kambing Ang Lenna (Bergamasque: Lèna) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia, hilagang Italya, na matatagpuan mga 70 km hilagang-silangan ng Milan at mga 30 km hilaga ng Bergamo. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 676 at may lawak na 12.9 km2.
Ang munisipalidad ng Lenna ay naglalaman ng frazione (pagkakahati) ng Scalvino.
Ang Lenna ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Camerata Cornello, Dossena, Moio de' Calvi, Piazza Brembana, Roncobello, San Giovanni Bianco, at Valnegra.
Kasaysayan
Ang bayan ay palaging itinuturing na "tarangkahan" sa Lambak Mataas na Brembana, at ang estratehikong posisyong ito ay nagbigay-daan sa mga matatag na pamayanan na umiral dito sa panahon ng mga Etrusko. Sa katunayan, ang nangungunang ng pag-iisip ay naniniwala na ang toponimo ay nagmula sa Etruskong Le'mina.
Ang iba pang higit na kinikilalang hinuha ay sumusubaybay sa pangalan pabalik sa panahon ng dominasyong Romano, at mula mismo kay Alenus (o Alena), isang malamang na naninirahan sa panahong iyon. Nabatid na ang mga Romano ay nanirahan sa Lenna noong ika-2 siglo BK. at kasama ang bayan at ang mga karatig nayon, sa isang pagus na tinatawag na pagus brembanus.
Balzola
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Balzola ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 60 km silangan ng Turin at mga 35 km hilagang-kanluran ng Alessandria.
Ang teritoryo ng munisipyo ay pinagtatagpo ng isang makakapal na network ng mga acequia o irigasyon: dito ang tubig ay isang pangunahing elemento kaysa ibang lugar dahil ang nangingibabaw na pananim ay palay.
Ang etimolohiya ng pangalan ay tila nagmula sa isang morpolohikong pagbabago ng teritoryo na nilikha ng pagguho ng mga pampang ng Po at dapat na konektado sa salitang Latin na balteum, na ang kahulugan ay malaking hakbang at ang maliit na balteola nito.
Araw ng Alaska
Ang  Alaska Day ay isang legal na holiday sa estado ng Alaska US, sa Oktubre 18.
Tripoli
Ang Tripoli (طرابلس الغرب) ay ang kabisera at pinakamalaking lungsod ng bansang Libya, na may isang populasyon ng mga 1.18 milyong tao noong 2019. Ang lungsod ay nasa hilagang-kanluran ng Libya sa gilid ng Sahara, nasa isang punto ng mabatong lupain na nag-iinat sa Dagat Mediteraneo at hinuhubog ang isang look. Sumasaklaw ng puwerto ng Tripoli at ang pinakamalaking sentro ng komersyo at pagmamanupaktura sa bansa, at saka sumasaklaw ng Unibersidad ng Tripoli. Ang malawak na kuwartel ng Bab al-Azizia (باب العزيزية, ), na sumasaklaw ng dating ari-ariang pangpamilya ni Muammar Gaddafi, ay din nasa lungsod. Lalo naghari ang Kolonel Gaddafi ng lungsod mula sa kaniyang tahanan sa itong kuwartel.
Itinayo ang Tripoli noong ika-7 dantaon BC ng mga taga-Phoenicia, kung sinu-sino ibinigay ang pangalang Oyat (, Wyʿt), bago nilipatan sa mga Griyegong pinuno ng Sirenaika, kung sinu-sino muling pinangalanan ang lungsod bilang Oea (Ὀία, Oía). Dahil sa matagal na kasaysayan ng lungsod, may mararaming sityo na may arkeolohikong kahalagahan nasa Tripoli. Ang terminong Tripoli ay din maaaring tukuyin ang sha'biyah (pinakamataas na antas ng administratibong dibisyon sa sistemang Libyano, شعبية), ang Distrito ng Tripoli (طرابلس عروس البحر).
Pangalan
Sa mundong Arabe, ang Tripoli ay kilala rin bilang Tripoli ng Kanluran (طرابلس الغرب) para itangi ito sa Tripoli, Libano, na kilala sa Arabe bilang Tripoli ng Silangan (طرابلس الشام). Ito ay masintahing kilala rin bilang "Sirena ng Mediteraneo" (عروسة البحر, ), isang sanggunian sa kaniyang mga tubig na kulay turkesa at kaniyang mga puting gusali.
Sa wikang Arabe tinatawag na طرابلس Ṭarābulus, at sa mga wikang Berber Trables.
Kasaysayan
Itinayo ang lungsod noong ika-7 na siglo BK ng mga Penisyo, kung sinu-sino ibinigay ang pangalang Oyat (Puniko: 𐤅𐤉‬‬𐤏‬𐤕‬, wyʿt), na nagmumungkahi na baka itinayo ang lungsod sa lugar na isang umiiral na katutubong Berber lungsod. Malamang ang mga Penisyo ay inakit ng niyang likas na daungan. Nasa kanluraning baybayin may isang maliit tangway na madaling naipagtatanggol, kung saan itinayo nila ang kanilang kolonya. Pagkatapos nilipatan ng lungsod sa mga kamay ng mga Griyegong pinuno ng Sirenaika bilang Oea (Ὀία). Ang Sirene ay isang kolonya sa baybayin ng Hilagang Aprika, medyo sa silangan ng Tambroli at kalagitnaan ng Ehipto. Ang mga Kartahinese ay mamayang muling dumagit nito mula sa mga Griyego.
Noong ang kalaunang kalahati ng ika-2 na siglo BK, kinabilangan ang lungsod ng mga Romano, kung sinu-sino isinama ito sa kanilang probinsya ng Africa at ibinigay nito ang pangalang Regio Syrtica. Malapit na simula ng ika-3 na siglo AD, kilala bileng Regio Tripolitana, o "Rehiyon ng Tatlong Lungsod", kumbaga Oea (i.e. modernong Tripoli), Sabratha at Leptis Magna. Malamang itinaas sa ranggo ng hiwalay na probinsya ni Septimio Severo, kung sino isinilang sa Leptis Magna.
Maski mga siglo ng pagtirang Romano, ang nag-iisang Romanong gusaling nananatili, bukod sa iba't ibang haligi at kapital (na kalimitang isinama sa mga gusaling mas huli) ay Arko ni Marco Aurelio mula sa ika-2 na siglo AD. Ang katotohanan na ang Tripoli ay patuloy na naninirahan, hindi tulad ng hal., Sabratha at Leptis Magna, ay nangangahulugan na ang mga naninirahan ay alinman sa kumuha ng materyal mula sa mas lumang mga gusali (pagsira sa kanila sa proseso) o itinayo sa tuktok ng mga ito, na inilibing ang mga ito sa ilalim ng mga kalye, kung saan sila ay nananatiling higit sa lahat hindi nahuhukay.
May ebidensya para magmungkahi na sa rehiyong Tripolitania ay nakaapekto ng ilang ekonomikong paghina ng ekonomiya habang ika-5 at ika-6 na siglo, sa bahagi dahil sa politikal na kaguluhang kumalat sa buong mundong Mediteraneo dahil sa pagbagsak ng Kanlurang Imperyong Romano, at saka dahil sa presyon ng mga lahing Bandalong nanghimasok. Itinala ni Ibn Abd al-Hakam (ابن عبد الحكم) na habang atake sa Tripoli ng isang heneral ng dinastiyang Rashidun, Amr ibn al-As (عمرو بن العاص السهمي), pito sa kaniyang mga sundalo mula sa angkan ng Madhlij, isang subsangay ng Kinana (كِنَاَنَة), ay nagkatagpo ng isang seksyon ng kanluranin ng baybayin ng Tripoli na hindi napaderan habang kanilang rutinang pampamamaril. Ang pitong sundalong iyon ay ganitong nakapasok sa loob nang walang pagtuklas ng mga bantay ng lungsod, pagkatapos nag-udyok ng kaguluhan sa loob ng lungsod. Habang kaguluhan sumigaw sila "Takbir!" (تَكْبِير), na nagdulot ng pag-iisip ng mga nalilitong sundalong Bisantino na ang mga puwersong Muslim ay na nasa lungsod. Pagkatapos tumakas ang mga sundalong Bisantino sa kanilang barko at umalis ng Tripoli, kaya pinayagan si Amr na mapasakop ang lungsod nang madali.
Ayon sa al-Baladhuri (البلاذري), ang Tripoli ay, hindi tulad ng Kanluraning Hilagang Aprika, binihag ng mga Muslim napakaaga pagkatapos ng Alehandriya, noong ika-22 taon ng Hegira, kumbaga sa pagitan ng Nobyembre 30, 642, at Nobyembre 18, 643 AD. Pagkatapos ng pagsakop, naghari ng Tripoli ang iba't ibang dinastiya, na may punong himpilan sa Cairo, Ehipto (mga Fatimid, Banu Khazrun, at Mamluk) at Kairouan (ٱلْقَيْرَوَان) sa Ifriqiya (إفريقية, ) (mga Fihrid, Muhallabid at Aghlabid). Saglit lang ito ay bahagi ng kalipatong Almohad ng mga Berber, at saka bahagi ng kahariang Hafsid at dinastiyang Banu Thabit.
Ika-16–19 na siglo
Noong 1610 kinuha ni Pedro Navarro, Konde ng Oliveto, para sa Espanya. Noong 1530 inilagay, kabilang sa Malta, sa mga Kabalyero ni San Juan, kung sinu-sino ay ibinuga ng mga Otomanong Turko mula sa kanilang moog sa pulong Rodas. Ang mga Kabalyero, ngayon nasa napakapoot na teritoryo, nagpabuti ng mga pader at ibang tanggol ng lungsod. Maski itinayo sa itaas ng mararaming mas lumang gusali (baka kabilang sa isang Romanong ligo), karamihan sa mga pinakaunang istrukturang depensiba ng kastilyo ng Tripoli (السرايا الحمراء, kumbaga "Pulang Kastilyo") ay ipinalalagay na itinayo ng mga Kabalyero ni San Juan.
Dahil sa dating nilabanan ang panunulisan mula sa kanilang base sa Rodas, ang mga susi sa lungsod ay ibinigay sa mga Kabalyero para hindi na ito muling maging isang pugad para sa mga piratang Berber. Ang kaguluhang idinulot ng mga pirata sa mga Kristiyanong eskinita ng pagpapadala ay isa sa mga pangunahing insentibo para sa Kastilang pagbagsak ng lungsod.
Ang mga kabalyero pinananatiling ang lungsod na may ilang mga problema hanggang 1551, kung kailan napilitan silang sumuko sa mga Otomano, na pinamunuan ng Muslim na Turkong komandanteng Turgut Reis. Nagsilbi ang Turgut Reis bilang pasha ng Tripoli. Habang kaniyang paghahari, nag-adorno at nagpabuti siya ng lungsod, na naging isa sa mga pinaka-impresibong lungsod sa baybayin ng Hilagang Aprika. Ibinaon ni Turgut sa Tripoli pagkatapos ng niyang pagkamatay noong 1565. Inilipat ang kaniyang bangkay mula sa Malta, kung saan bumagsak habang Otomanong pagkubkob ng pulo, sa isang puntod sa Moskeng Sidi Darghut}} (جامع درغوت باشا) na itinayo ni Turgut nang malapit sa kaniyang palasyo sa Tripoli. Naparam ang palasyo (parang nakatayo sa pagitan ng tinatawag na "Otomanong [[bilangguan" at ng Arko ni Marco Aurelio) pero nananatili ang moske, kasama sa kaniyang puntod, nang malapit sa tarangkahang Bab Al-Bahr (باب البحر, ).
Pagkatapos ng pagkakadakip ng mga Otomanong Turko, ang Tripoli ay muling naging isang base ng operasyon para sa mga piratang Berber. Ang isa sa mararaming Kanluraning pagsubok para muling matanggal nila ay isang atake ng Royal Navy (ng Gran Britanya) sa ilalim ni John Narborough noong 1675. Nananatili ang isang matingkad na salaysay na unang-kamay.
Ang mabisang Otomanong paghahari habang itong panahon (1551–1711) ay madalas na pinigilan ng lokal na corps ng mga Henisaro. Ang mga Henisaro ay dapat maging mga tagapagpatupad ng lokal na pangangasiwa, pero ang kapitan ng mga Henisaro at kaniyang mga kaibigan ay madalas na mga pinunong de facto.
Lansangang-bayang Filipino–American Friendship
Ang Lansangang-bayang Filipino–American Friendship (Filipino American Friendship Highway), na kilala rin bilang Lansangang-bayang Fil-Am Friendship (Fil-Am Friendship Highway), at maaaring tawagin nang literal sa Tagalog bilang Lansangang-bayang Pagkakaibigang Pilipino-Amerikano, ay isang pambansang lansangan na matatagpuan sa lungsod ng Angeles, Pampanga.
Shingō, Aomori
Ang Shingō (新郷村) ay isang nayon sa Sannohe District ng timog-sentral na Prepekturang Aomori sa Rehiyong Tōhoku ng Hapon. Noong 2009, ang nayon ay may tinatayang populasyon na 2,717 at isang densidad ng populasyon na 18 tao kada km². Ang kabuuang area nito ay 150.85 km². Ang nayong ito ay nagtataguyod ng sarili nito bilang tahanan ng Libingan ni Kristo (キリストの墓).
Lansangang-bayang Filipino–American Friendship
Paglalarawan ng ruta
Nagsisimula ang lansangan sa Lansangang-bayang MacArthur sa Lungsod San Fernando at nagtatapos sa Abenida Don Juico.
Mga bilang ng ruta
Sa ilalim ng ipinatutupad na bagong sistemang pamilang ng Kagawaran ng Pagawaing Bayan at Lansangan (DPWH) noong 2014, itinakda ang buong lansangan bilang '''Pambansang Ruta Blg. 216 (N216''') ng sistema ng lansangang bayan sa Pilipinas.
Shingō, Aomori
Heograpiya
Ang Shingō ay nasa timog-sentral na Prepekturang Aomori sa silangan ng Ilog Towada. Ang karamihan ng nayon ay bulubundukin na tumataas ng higit sa 1000 metro sa altitudo malapit sa hangganan sa Prepekturang Akita.
Libingan ni Hesus
Ang Shingō, Aomori ang sinasabing lokasyon ng libingan ni Hesus(Kirisuto no haka) at ang tirahan ng kanyang mga huling inapo na pamilya ni Sajiro Sawaguchi. Ayon sa pag-aangkin ng kanyang pamilya, sa halip na si Hesus ang ipinako sa krus ay ang kanyang kapatid na si Isukuri ang ipinako at si Hesus ay tumakas sa Hapon at naging magsasaka ng kanin, nagpakasal, nagkaroon ng pamilya at tatlong anak na babae at namatay sa edad na 106. Ang isa pang punso malapit sa libingan ni Hesus ay sinasabing naglalaman ng tenga ng kapatid ni Hesus at ang buhok ni Marya na tanging mga relikong madadala ng pamilya ni Hesus nang sila ay tumakas mula sa Hudea. Ang mga pag-aangking ito ay nagsimula noong 1933 pagkatapos matuklasan ang pinagpapalagay na sinaunang mga dokumentong Hebreo na nagdedetalye ng buhay at kamatayan ni Hesus sa Hapon na testamento ni Hesus. Ang mga dokumentong ito ay sinasabing kinuha ng mga autoridad at dinala sa Tokyo bago ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig at hindi na nakita mula nito.
Tripoli
Ika-16–19 na siglo
Noong 1711, si Ahmed Karamanli, isang Henisarong opisyal ng Turkong pinagmulan, ay pumatay ng Otomanong gobernador o pasha, at naging pinuno ng rehiyon ng Tripolitania. Noong 1714, nagpahayag siya ng ilang uri ng semi-kasarinlan mula sa Otomanong sultan, at kaya itinayo ang dinastiyang Karamanli. Ang mga pasha ng Tripoli ay dapat magbayad ng isang regular na buwis sa sultan de jure, pero de facto ay mga pinuno ng isang independiyenteng kaharian. Nagpatuloy ang itong sistema sa ilalim ng paghahari ng niyang mga inapo, kasama sa walang pakundangang pandarambong panunulisan at pag-uusig, hanggang sa 1835 kung kailan Imperyong Otomano ay pinagsamantalahan ang isang panloob na pakikibaka at muling nagpahayag ng niyang awtoridad.
Ang Otomanong probinsya (vilayet) ng Tripoli (kasama sa dependeng sanjak ng Sirenaika) ay nasa katimugang baybayin ng Mediteraneo sa pagitan ng Tunisia sa kanluran at Ehipto sa silangan. Bukod sa mismong lungsod, sumaklaw ang purok ng Siranaika (talampas ng Barca), ng kadena ng mga oasis nasa depresyong Aujila, Fezzan at mga oasis ng Ghadames at Ghat, na pinaghihiwalay ng buhanging at batuhang ilang. Tinukoy ng isang Tsinong biyahero mula sa ika-16 na siglo ang Tripoli at inilarawan ang kaniyang mga mga produktong pang-agrikultura at pantela.
Mga digmaang Barbaryo
Sa unang bahagi ng ika-19 na siglo, ang rehensiya sa Tripoli, dahil sa kalat na panunulisan, dalawang beses na nasangkot sa digmaan sa Estados Unidos. Noong Mayo 1801, humingi ang pasha ng isang pagtaas ng pagpupugay ($83,000) na pamahalaang Amerikano nagbayad mula sa 1796 para sa proteksyon ng niyang kalakalan mula sa panunulisan sa ilalim ng Tratado ng Tripoli (1796). Ang hingi ay tinanggihan ni ikatlong Pangulo Thomas Jefferson, at ipinadala ang isang hukbong dagat para harangin ang Tripoli.
Ang Unang Digmaang Barbaryo (1801–1805) ay nagtagal ng apat na taon. Noong 1803, ang mga sundalo ng Tripoli ay bumihag ng USS Philadelphia at kumuha ng niyang kapitan, William Bainbridge, at buong tripulante bilang mga preso. Nangyari ito pagkatapos sumadsad ang Philadelphia kapag sinubukan ng kapitan na mag-navigate nang masyadong malapit sa port ng Tripoli. Pagkatapos ng mararaming oras, sadsad at napapalibutan ng mga putok ng baril (kahit wala ay tumama sa Philadelphia), pinili ni Kapitan Bainbridge ang pagsuko. Kalaunan ang Philadelphia ay ginamit laban sa mga Amerikano at nakaangkla sa Puwerto ng Tripoli bilang isang baterya ng baril, habang ang kanyang mga opisyal at tripulante ay mga preso sa Tripoli. Noong kasunod na taon, Tenyente Stephen Decatur pinangunahan ang isang matapang at matagumpay na pagsalakay noong gabi, para sirain ang barkong pandigma sa halip na makita pa ito sa mga kamay ng kaaway. Ang mga lalaki ni Decatur ay nanunog ng Philadelphia at tumakas.
Ang isang kapansin-pansing pangyayari habang digmaan ay ekspedisyong pinagtangkaan ni diplomatikong Konsul William Eaton. Ang kaniyang layunin ang pagpalit ng pasha sa isang kuya sa destiyero, na nangako na tutuparin ang lahat ng kagustuhan ng Estados Unidos. Si Eaton, bilang pinuno ng isang puwersang nakahalo ng Amerikanong mga sundalo at marino, kasama sa mga limang daang Griyegong, Arabeng, at Turkong mersenaryo, nagmartsa sa buong disyerto ng Ehipto / Libya mula sa Alehandriya at, sa tulong ng tatlong barkong pandigma ng Amerika, nagtagumpay sa paghuli ng Derna. Mamaya, noong Hunyo 3, 1805, tipanos ang kapayapaan. Natapos ng pasha ang kaniyang mga demanda at tinanggap ang $60,000 bilang pantubos para sa mga preso ng Philadelphia sa ilalim ng Tratado ng Tripoli.
Noong 1815, dahil sa mas maraming kabulastugan at ang pagpapahiya sa naunang pagkatalo, sina Kapitan Bainbridge at Stephen Decatur, bilang mga pinuno ng isang eskuwadrong Amerikano, muling bumisita ng Tripoli at pinilit ang pasha na sumunod sa mga hinihingi ng Estados Unidos. Tingnan ang Ikalawang Digmaang Barbaryo.
Huling panahong Otomano (1835–1912)
Noong 1835, sinamantala ng mga Otomano ang isang lokal na digmaang sibil upang muling igiit ang kanilang direktang awtoridad. Pagkatapos, ang Tripoli ay nasa ilalim ng direktang kontrol ng Dakilang Porte (Sublime Porte, باب عالی o Babıali, kumbaga, Otomanong pamahalaan). Bigo ang mga rebelyon noong 1842 at 1844. Pagkatapos ng Pananakop ng Pransiya sa Tunisia (1881), malaking dinamihan ng mga Otomano ang kaniyang garison sa Tripoli.
Panahong Italyano (1912–1947)
Matagal nang sinabi ng Italya na ang Tripoli ay nasa loob ng espera ng impluwensiya nito at ang Italya ay may karapatang pangalagaan ang kaayusan sa loob ng estado. Parang pinrotektahan nito ang sariling mamamayan na naninirahan sa Tripoli mula sa pamahalaang Otomano, nagdeklara ang Italya ng digmaan kontra mga Otomano noong Setyembre 29, 1911, at nagpahayag ng layon ng pagkuha ng Tripoli. Noong Oktubre 1, 1911, ipinaglaban ng isang labanan sa Preveza, Gresya, at sinira ang tatlong Otomanong barko.
Sa Tratado ng Lausanne, ang soberanya ng Italya sa Tripolitania at Sirenaika ay kinitala ng mga Otomano, ngunit ang kalipa ay pinayagang gumamit ng awtoridad sa relihiyon. Opisyal na ipinagkaloob ng Italya ang awtonomiya pagkatapos ng digmaan, pero unti-unting inokupahan ang rehiyon. Ang Tripoli at paligid, na orihinal na pinamahalaan bilang bahagi ng nag-iising kolonya, ay naging hiwalay na kolonya mula sa Hunyo 26, 1927, hanggang sa Disyembre 3, 1934, kung kailan isinama ang lahat ng Italyanong pag-aari sa Hilagang Aprika sa isang kolonya. Noong 1938, ang Tripoli ay may 108,240 naninirahan, kabilang sa 39,096 na Italyano.
Reycard Duet
Ang Reycard Duet ay isang duo ng mga Mang-aawit na kinabibilangan nila Rey Ramirez(Namatay noong 1997) at Ricardo "Carding" Castro(Isinilang noong 1935 at Namatay noong 2003).Una silang nag-grupo noong 1953 kung saan sila ay nanalo ng unang patimpalak at noong 1954 tinawag nila ang sarili nila na Reycard Duet at sila ay nagsimulang umawit sa mga Fiesta sa telebisyon at sa mga radyo noong dekada 50's. Pero noong mga dekada 90's,Si Ramirez ay pumanaw noong 1997 pero si Carding ay Nagpatuloy sa pagiging isang aktor at komedyante kung saan nakasama niya ang mga Aktor na sila Dolphy at Redford White bago pumamaw noong taong 2003 sa Las Vegas,Nevada.
Susan Roces
Si Susan Roces ay unang nasilayan sa pelikula ng Jose Nepomuceno Productions noong siya ay 10 anyos pa lamang na pinamagatang Mga Bituin ng Kinabuksan, isang drama na kasama si Ike Lozada na noon ay isa ring batang paslit.
Tripoli
Panahong Italyano (1912–1947)
Sa baybayin ng lalawigan itinayo noong 1937–1938 ang isang seksyon ng Litoranea Balbia, isang daan na nagpunta mula sa Tripoli at prontera ng Tunisia hanggang sa hangganan ng Ehipto. Ang etiketang pansasakyan para sa Italyanong lalawigan ng Tripoli ay "TL".
Saka, noong 1927, itinayo ng mga Italyano ang Peryang Pandaigdig ng Tripoli para isulong ang ekonomiya ng Tripoli. Ito ay pinakamatandang peryang pangkomersyo nasa Aprika. Ang Fiera internazionale di Tripoli ay isa sa mga pangunahing pandaigdig na "Perya" sa mundong kolonyal ng dekada 1930, at pandaigdig na isinulong, kasama sa Grand Prix ng Tripoli, bilang pagpakitang-gilas ng Italyanong Libya.
Susan Roces
Isa siya sa mga barkada ni Dolphy sa pelikulang Kulang sa 7 at papel ng isang dalagitang umako ng kasalanan ng iba sa madramang pelikula na Sino ang Maysala at isang panauhing artista lamang sa pelikulang Pasang Krus (1957) kasama si Romeo Vasquez.
Taong 1957 ng bigyan muli siya ng isang natatanging pagkaganap kasama ang baguhang si Romeo Vasquez sa pelikulang Prinsesang Gusgusin at isa sa mga contestant na nagsiwalat ng kanilang natatanging karanasan na Dramang-Panradyo na isinalin sa pelikula ang Mga Reyna ng Vicks na katunggali niya sa paglalahad ng kanyang natatanging buhay sina Amalia Fuentes, Gloria Romero at Rita Gomez.
Tripoli
Panahong Italyano (1912–1947)
Lumikha ang mga Italyano ng Grand Prix ng Tripoli, isang pangyayaring pandaigdig pampagkarera na unang ginanap noong 1925 sa isang sirkitong pampagkarera sa labas ng Tripoli. Nangyari ang Grand Prix ng Tripoli hanggang sa 1940. Ang unang paliparan sa Libya, ang Baseng Panghimpapawid Mellaha, ay ginawa ng Hukbong Himpapawid ng Italya nang malapit ng sirkitong pampagkarera ng Tripoli. Ang eroporto ay kasalukuyang tinatawag na Paliparang Pandaigdig Mitiga.
Kinontrol ng Italya ang Tripoli hanggang sa 1943 kung kailan hinuli ng mga puwersang Alyado ang mga lalawigan ng Tripolitania at Sirenaika. Nahulog ang lungsod sa mga tropa ng Britanikong Ikawalong Hukbo noong Enero 23, 1943. Tapos pinamahalaan ng mga Britaniko hanggang sa kasarinlan noong 1951. Sa ilalim ng Tratado ng Paris sa pagitan ng Italya at mga Alyado (1947) isinuko ng Italya ang lahat ng angkin sa Libya.
Panahon ni Gaddafi (1969–2011)
Ang Kolonel Muammar Gaddafi ay naging pinuno ng Libya noong Setyembre 1, 1969, pagkatapos ng isang matagumpay na kudeta.
Noong Abril 15, 1986, iniutos ng Pangulo Ronald Reagan ang mga pangunahing pambobomba, na kilala bilang Operasyong El Dorado Canyon, kontra Tripoli at Benghazi, at na ikinamatay ang 45 tauhan ng militar at pamahalaan ng Libya gayundin ng 15 sibilyan. Sumunod ang itong aklas ng Amerikanong paghaharang ng mga mensaheng telex mula sa embahada ng Libya sa Silangang Berlin na iminungkahi ang pagkakasangkot ng Muammar Gaddafi, pinunong Libyano, sa isang pagbomba (Abril 5, 1986) sa La Belle Discothèque, isang nightclub na madalas na pinuntahan ng mga sundalo ng Estados Unidos, sa Kanlurang Berlin. Kabilang sa umano'y mga nasawi sa atakeng panggantihan ng Abril 15 ng Estados Unidos ay ang inampon na anak ni Gaddafi na si Hana Gaddafi.
Ang mga parusa ng Nagkakaisang Bansa kontra Libya, na ipinataw noong Abril 1992 sa ilalim ng Resolusyon 748 ng Kapulungang Panseguridad, ay binitawan noong Setyembre 2003, na dinamihan ang trapiko sa Puwerto ng Tripoli at sa mga eroporto ng Libya. Ito ay nagpatubi ng ekonomiya ng lungsod sa pamamagitan ng mas madaling pagpasok ng mga kalakal.
Digmaang Sibil ng Libya
Noong Pebrero at Marso 2011, nasaksihan ng Tripoli ang mga protesta at sagupaan, na nagdulot ng pagpatay at pagkasugat ng daan-daang tao. Ang Berdeng Plasa ay tagpo ng ilang mga protesta. Ang mga protesta kontra Gaddafi ay dinurog sa wakas, at ang Tripoli ay naging tagpo ng mga rally pro Gaddafi.
Kabilang sa mga depensor ng Gaddafi ay punong himpilang pangmilitar sa Bab al-Azizia (kung saan hinanap ang pangunahing tahanan ni Gaddafi) at Paliparang Pandaigdig Mitiga. Sa huli, noong Marso 13, si Ali Atiyya, isang kolonel ng Hukbong Himpapawid ng Libya, sumali sa rebolusyon.
Noong huling Pebrero, ang mga puwersang rebelde ay kumuha Zawiya, isang lungsod na tinatayang 50 km sa kanluran ng Tripoli, na nadagdagan ang banta sa mga puwersang pro Gaddafi sa kabisera. Habang kasunod na labanan ng Zawiya, dinumog ng mga puwersang matapat ang lungsod at sa wakas muling kumuha nito noong Marso 10.
Habang interbensyong militar sa Libya, ang lungsod ay muling nagbata ng isang atake sa hangin. Ito ang ikalawang pagkakataon na binomba ang Tripoli mula atake sa hangin noong 1986 na nagbomba sa Bab al Azizia, ang mabigat na pinatibay na tambalan ni Gaddafi.
Sa Hulyo at Agosto, ang mga online na rebolusyonaryong komunidad ng Libya ay nag-post ng mga tweet at update sa pag atake ng mga rebeldeng mandirigma sa mga sasakyan at checkpoint ng pro pamahalaan. Ang isang ganiyang atake ay pinunterya sina Saif al-Islam Gaddafi at Abdullah Senussi. Gayunman, itinakwil ng pamahalaan ang rebolusyonaryong aktibidad sa kabisera.
Ilang buwan matapos ang inisyal na pag-aalsa, umabante ang mga puwersang rebelde mula sa Bulubundukin ng Nafusa patungo sa baybayin, muling kumuha ng Zawiya at umabot sa Tripoli noong Agosto 21. Sa araw na iyon, ang simbolikong Berdeng Plasa ay agad na pinalitan ng pangalang Plasa ng mga Martir ng mga rebelde, at inialis at sinunog ang mga karatulang pro Gaddafi.
Habang isang talumpati sa radyo noong Setyembre 1, sinabi ni Gaddafi na ang kabisera ng Dakilang Sosyalistang Popular na Libyanong Arabeng Jamahiriya (الجماهيرية العربية الليبية الشعبية الإشتراكية) ay nilipatan mula sa Tripoli hanggang sa Sirte, pagkatapos ng pananakop ng mga rebelde sa Tripoli.
Noong Agosto at Setyembre 2014, pinalawig ng mga armadong grupong Islamista ang kanilang kontrol sa gitnang Tripoli. Ang Kapulungan ng mga kinatawan ay nagsimulang tumakbo sa isang Griyegong balsa sa Tobruk. Ang isang Bagong Pangkalahatang Pambansang Kongreso ay patuloy na tumakbo sa Tripoli.
Batas at pamahalaan
Ang Tripoli at kaniyang mga naik ay nasa sha'biyah ng Tripoli. Alinsunod sa dating sistemang Jamahiriya ng Libya, ang Tripoli ay yari sa Lokal na Popular na Kongreso kung saan, sa teorya, napag-uusapan ng populasyon ng lungsod ang iba't ibang paksa at inihahalal ang sariling popular na komite. Kasalukuyan may 29 na Lokal na Popular na Kongreso. Sa katotohanan, nilimitahan ng mga dating rebolusyonaryong komite ang demokratikong proseso, sa pamamagitan ng mahigpit na superbisyon ng mga eleksyon pangkomite at pangkongreso, sa bawa't isang antas ng pamahalaan, at ang Tripoli hindi ay kataliwasan.
Paminsan-minsan tinatawag ang Tripoli na "de jure kabisera ng Libya" kasi ang wala sa mga ministeryo ng bansa ay nga nasa kabisera. Gayon din ang dating mga Pambansang Heneral na Popular na Kongreso ay taun-taong ginanap sa Sirte imbes na sa Tripoli. Bilang bahagi ng isang radikal na programa ng desentralisasyon na isinagawa ni Gaddafi noong Setyembre 1988, ang lahat ng mga sekretaryado (mga ministeryo) ng Heneral na Popular na Komite, maliban sa mga responsable para sa mga ugnayang panlabas (patakarang panlabas at ugnayang pandaigdigan) at impormasyon, ay nilipatan sa labas ng Tripoli. Ayon sa mga sangguniang diplomatiko, ang dating Sekretaryado para sa Ekonomiya at Kalakalan ay nilipatan sa Benghazi, ang Sekretaryado para sa Kalusugan sa Kufra, at ang mga natira, maliban sa isa, sa Sirte, tinubuang-bayan ni Muammar Gaddafi. Noong maagang 1993 inihayag na Sekretaryado para sa Ugnayang Panlabas ay nilipatan sa Ras Lanuf. Noong Oktubre 2011, ang Libya ay nahulog sa Pambansang Konsehong Transisyonal (PKT), na kumuha ng lahat ng kontrol, at na lumipol ng sistema, ng panahon ni Gaddafi, ng pambansang at lokal na pamahalaan.
Parisan
Sa pananahi at gawaing pang-modista, ang parisan (sa Ingles: pattern) ay isang padron o template kung saan ang bahagi ng kasuutan ay binabakas sa tela bago putulin at pagkabit-kabitin. Kadalasang yari sa papel o mas matibay na karton ang mga parisan.
Mga nilalaman ng padron
Mga dapat na nilalaman ng parisan:
Iba't-ibang mga nilalaman ng parisan ang ginagamit ng iba't-ibang mga kompanya at gumagawa ng parisan. Maging ang mga marka at simbolong ginagamit ay maaaring may pagkakaiba.
Lapat na paggawa ng parisan
Ang lapat na paggawa ng parisan ay isang proseso ng paggawa at pagmamanipula ng parisan na isinasagawa habang ang parisan ay nakalapat sa mesa o ano mang patag na ibabaw, at mayroong sukat na sinusundan bilang gabay.
Ang lapat na paggawa ng parisan o flat patternmaking ay maaaring isagawa gamit ang tatlong proseso: (1) Dart Manipulation; (2) Added Fullness; at (3) Contouring.
Mga sanggunian
Kaurian:Pananahi
Nakuru
thumb|Tanawin ng Nakuru thumb|Mga plamengko sa Lawa ng Nakuru. Ang Nakuru ay ang pang-apat na pinakamataong lungsod ng Kenya sa Silangang Aprika. Ito ang kabisera ng Kondado ng Nakuru. Matatagpuan ito sa gitna-kanlurang bahagi ng bansa, malapit sa Lawa ng Nakuru. Nakatayo ito sa taas na 1,850 metro sa ibabaw ng lebel ng dagat. May populasyon ito na 307,990 katao. Ang kalapit na Lawa ng Nakuru ay kilala dahil sa kagilagilalas na kawan ng mga plamengko nito.
Arquata Scrivia
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Arquata Scrivia (lokal na diyalekto: Auquâ) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 100 km timog-silangan ng Turin at mga 35 km timog-silangan ng Alessandria.
Ang Arquata Scrivia ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Gavi, Grondona, Isola del Cantone, Serravalle Scrivia, at Vignole Borbera.
Kasaysayan
Ito ay matatagpuan sa kaliwang pampang ng ilog ng Scrivia. Ang pangalan ay nagmula sa Latin na arcuata (nakaarko), dahil sa pagkakaroon ng isang akwedukto na nagbibigay ng kalapit na Romanong bayan ng Libarna, sa Via Postumia.
Binanggit ito bilang castrum (kuta) noong ika-11 siglo, at nang maglaon ay pinagtatalunan sa pagitan ng Republika ng Genova at ng komuna ng Tortona: pagkatapos nilang pumirma ng kapayapaan noong 1227, binuwag nila ang kastilyo. Noong 1313, ibinigay ito ni emperador Enrique VII sa pamilyang Genoves na Spinola, na pinangalanang mga markes ng bayan noong 1641. Pagkalipas ng tatlong taon, nakuha din ng Arquata ang karapatang maglabas ng sarili nitong mga barya.
Leffe, Lombardia
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Leffe (Bergamasque: Léf) ay isang bayan at comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia, hilagang Italya. Ito ay matatagpuan sa Val Gandino, halos 80 km mula sa Milan, at administratibong bahagi ng lalawigan ng Bergamo. Ang bayan ay isang sentro ng industriya ng tela.
Kasaysayan
left|thumb| Simbahan ng parokya. Ang mga posil ay natagpuan noong ika-20 siglo sa mga minahan ng lignito, na ngayon ay napanatili sa Museo ng Agham Kalikasan sa Milan at Bergamo. Ito ay nabanggit sa unang pagkakataon sa isang dokumento ng 903 na may pangalang Leufo.