cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bedonia
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Bedonia (Parmigiano: Bedònja; Bedònja; lokal Pieve) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Parma sa rehiyon ng Emilia-Romaña ng hilagang Italya.
Konsehong pangkooperasyon para sa mga golpong estadong arabo
Ang Konsehong pangkooperasyon para sa mga golpong estadong arabo (Ingles:Cooperation Council for the Arab States of the Gulf; CCASG; مجلس التعاون لدول الخليج العربية), kilala rin bilang Gulf Cooperation Council (GCC; مجلس التعاون الخليجي), ay isang pampolitika at unyong ekonomiko na kung saan ay kasama ang anim na bansang arabo malapit sa Golpong Persiko  (Persian Gulf) na may layuning pang-ekonomiko at panlipunan.
Bedonia
Ekonomiya
Ang turismo ay mahalaga sa lokal na ekonomiya. Ang lugar ay nakasalalay sa mga turista sa tag-araw na iginuhit ng natural na kapaligiran ng nakapalibot na kanayunan.
Kasama sa mga pasilidad na sumusuporta sa lokal na ekonomiya ng turista ang mga modernong sports complex (swimming-pool, tennis court, volleyball at basketball court, skating, at football) at isang equipped camping complex, na matatagpuan sa isa sa mga burol sa lugar. Ang swimming pool ay isang pangunahing atraksiyong panturista sa bayan.
Tampok din ang mga pagkakataon sa pagpili ng kabute na kinabibilangan ng sikat sa mundo na Porcino Valtarese.
Sara Braun
Si Sara Braun (17 Disyembre 1862 - 22 Abril 1955) ay isang negosyanteng taga Chile na ipinanganak sa Latvia, na naging isa sa mga pangunahing tagapag-empleyo sa Patagonia. Matapos lumipat kasama ang kanyang pamilya mula sa Imperyo ng Russia upang makatakas sa pag-uusig dahil sa kanilang pinggalingan na Hudyo, ang pamilya ay lumibot sa Europa at pagkatapos ay naghanap ng trabaho sa Argentina at Paraguay, bago lumipat sa Magallanes, na kilala ngayon bilang Punta Arenas, noong 1874.
Sa simula ay namasukan bilang isang guro sa sistema ng pampublikong paaralan, hindi nagtagal ay sumama si Braun sa kanyang ama upang tulungan ang pangangasiwa ng bodega ng hukbong pandagat ng Portuges sa pang-angkat na si José Nogueira, na napangasawa niya noong 1887. Nagtulungan ang dalawa upang magtayo ng isang emperyo ng negosyo. Nang mamatay si Nogueira noong 1893, kinuha ni Braun ang kanyang mga ipinaupa upang makarating sa Tierra del Fuego at namuno sa pagkontrol ng kanyang mga komersyal, pang-industriya at interes sa pagpapadala. Nagtatag din siya ng isang bahay ng pag-angkat ng kalakalan at pangkat ng mga bodega, na naging isa sa mga unang kababaihan na nagpatakbo ng isang negosyo sa lugar.
Kasama ang kanyang kapatid na si Mauricio Braun, itinatag niya ang Sociedad Explotadora de Tierra del Fuego (Lipunan para sa Pagpapaunlad ng Tierra del Fuego) noong Agosto 1893 upang makisali sa pagsasaka ng mga tupa. Sa pamamagitan ng mga ugnayan ng pamilya at matalinong pangangalakal, lumikha sila ng isang monopolistic na kumpanya na kinokontrol ang pagpaparami ng tupa sa rehiyon at makabuluhang naimpluwensyahan ang pagbuo ng katimugang Chile.
Kasangkot sa maraming mga gawaing kawanggawa, si Braun ay ipinagbubunyi para sa kanyang kabutihan. Ang kamakailang pananaliksik ay natuklasan ang kasaysayan ng pamilyang Braun at ang kanilang mga kasosyo sa negosyo sa pag-ubos ng lahi ng mga taong Selk'nam. Ang kanyang mansyon ay napanatili bilang isang museo sa Punta Arenas, at ang Sara Braun Foundation, na itinatag noong kanyang kamatayan, ay nagbibigay ng pondo sa pangkarunungan sa mga mag-aaral para sa mas mataas na edukasyon.
Maagang buhay
Ang pagbabanta sa pag-uusig ng mga Hudyo sa Pale of Settlement, ang pamilya ay lumipat sa ibang bansa, unang naglibot sa Europa at pagkatapos ay nanirahan sa Buenos Aires, Argentina noong 1872. Hindi makahanap ng matatag na trabaho, naglakbay sila pabalik sa pagitan ng Paraguay at Argentina na naghahanap. ng trabaho. Sa oras na iyon, si Guillermo Blest Gana, isang diplomatikong Tsileno, ay naghahangad ng mga kaanib upang lumipat sa Rehiyon ng Magallanes sa kanyang bansa. Pumayag ang pamilyang Braun na maglakbay sa Magallanes, na kilala ngayon bilang Punta Arenas, noong 1874. Sumama sa 46 pang mga imigrante, dumating sila noong Pebrero ng taong iyon, nang si Braun ay 12.
Maagang karera
Sa una, tinulungan ni Braun ang kanyang mga magulang na itaguyod ang kanyang mga nakababatang kapatid, ngunit sa paglaon ay nagsimulang magturo sa pampublikong paaralan sa Magallanes. Habang nakisalamuha ang pamilya sa lipunan ng bayan, nakilala nila si José Nogueira, isang kilala sa pagpapadala na Portuges. Ang tatay ni Braun ay nakakuha ng tiwala ni Nogueira at tinanggap upang pangalagaan ang kanyang bodga sa dagat, at tinulungan ni Sara ang kanyang ama sa pangangasiwa ng himpilan.
Sa kalagitnaan ng 1880s, si Nogueira ay naging isa sa pinakamayaman na negosyante sa lugar at nagmunkahi ng kasal kay Braun. Ang magkasinatahan ay naikasal noong 1887 at nagtakda si Nogueira kasama ang kanyang asawa at ang kanyang pamilya upang lumikha ng isang negosyo upang masamantala ang mga oportunidad sa pagsasaka na makukuha sa Tierra del Fuego. Si Braun ay aktibong nakikibahagi sa negosyo, tinulungan ang kanyang asawa na magplano ng diskarte at kumilos bilang isang punong tagapayo. Noong Abril 1889, si Nogueira ay nakakuha ng pag-upa mula sa pamahalaan ng 180,000 ektarya ng lupain ng Fuegian, at matapos ang pitong buwan, ang kanyang bayaw na si Mauricio Braun ay nag-arkila ng isa pang 170,000 hectares.
Nang sumunod na taon nakuha ni Nogueira, kasama si Braun, ang isang 20-taong pag-upa para sa 1,009,000 ektarya ng karagdagang lupain mula sa pamamahala ni Pangulong José Manuel Balmaceda, kasama ang probisyon na magtatag siya ng isang samahang pang-negosyo ng Chile upang maipatupad ang proyekto. Sama-sama, binigyan ng mga upa si Nogueira at ang kanyang mga kamag-anak na kontrolin ang isang ikatlo ng 3,000,000 ektarya ng lupa na magagamit sa Tierra del Fuego.
Upang matugunan ang kahilingan para sa negosyo na maging Chilean (dahil wala rin si Nogueira o Braun, sa panahong iyon) pumayag si Nogueira na ibenta ang isang ikatlo ng kanyang mga karapatan sa pag-upa kay Ramón Serrano Montaner. Bago niya makumpleto ang pagsasama ng Sociedad Explotadora de Tierra del Fuego (Society for the Exploitation of Tierra del Fuego), namatay si Nogueira noong 1893. Kinuha ni Braun ang pamamahala ng lahat ng kanyang mga negosyo, "at naging unang negosyante sa kasaysayan ng Magellanes ".
Lipunan para sa pagpapaunlad ng Tierra del Fuego
Ang pagkakaroon ng lahat ng mana ngunit ang interes ni Serrano sa ari-arian ng asawa, lumapit si Braun sa kanyang kapatid na si Mauricio para sa payo kung paano pinakamahusay na malutas ang utang kay Serrano. Matapos ang isang mahirap na pag-uusap sa pagitan ng dalawang kalalakihan, sumang-ayon si Serrano na tanggapin ang isang daang pagbabahagi ng stock ng kumpanya, sa halip na pag-upa. Ang kumpanya ay naging incorporated noong 31 Agosto 1893. Ang mga pangunahing shareholders ay sina Braun, ang kanyang kapatid na si Mauricio, at ang nalalabi sa kanilang pamilya; Si Juan Blanchard, isang kasosyo sa firm na Braun & Blanchard; at Peter H. McClelland, pinuno ng British firm na Duncan, Fox & Co Ltd
Bukod sa mga upa sa lupa sa Patagonia, nagmana si Braun at agad na kinontrol ang iba pang komersyal, pang-industriya at ng mga interes sa pagpapadala ni Nogueira, at nagtatag ng isang pag-aangkat na merkado at grupo ng mga bodega. Bumuo siya ng isang kumpanya ng hayop kasama si McClelland at nagsimulang mag-angkat ng mga tupa. Sa una, dinala ng negosyo ang mga tagapangasiwa na Ingles at mga pagkalap ng tupa, pati na rin ang teknolohiyang pang-industriya upang magbigay ng kasangkapan sa sakahan para sa pagpapagupit at pagpoproseso ng lana. Habang lumalaki ang kumpanya, ang mga lokal na manggagawa ay sinanay na kumuha sa maraming posisyon sa kumpanya. Ang reputasyon ng Exploitation Society para sa pagbibigay para sa mga manggagawa, na kasama ang pagpayag na bumili ang mga manggagawa ng pagkain nang utang hanggang sa susunod na pana-panahong pag-upa, ang negosyo ay naging sikat sa mga empleyado.
Ang pag-unlad ng Lipunan ng industriya ng tupa sa Patagonia ay naglipat sa mga orihinal na naninirahan sa mga lupaing iyon. Ang pagtatayo ng mga bakod ay lumikha ng mga hadlang para sa lagalag na buhay ng mga taong Selk'nam at pagpapakilala ng mga kawan ng mga tupa na inilipat ang kanilang pangunahing mapagkukunan ng pagkain, ang guanaco. Nakaharap ng pagkagutom, nagsimula silang magnakaw ng mga hayop. Humiling at tumanggap ng pahintulot mula sa gobyernong Chile ang Exploitation Society na tanggalin ang katutubong populasyon sa lugar. Si José Menéndez, isa sa mga shareholders ng kumpanya, at ang biyenan ni Mauricio, ay nag-utos para sa pagpapapatay ng mga Selk'nam.
Noong 1895, inupahan ni Braun si Numa Mayer, isang arkitekturang Pranses, upang magtayo ng isang mansyon para sa kanya sa 716 Muñoz Gamero Plaza, sa Magallanes. Ang French neoclassical na gusali ay inabot ng higit sa 10 taon upang makumpleto at itinampok ang isang malaking konserbartoryo ng hardin ng taglamig at isang may haliging portico. Ang pangloob ay nagtatampok ng mga kasangkapan sa Europa at dekorasyon sa kabuoan
Noong 1901, pinakasalan ni Braun si Leoncio Valenzuela Crespo, isang rear admiral sa Chilean Navy at isang miyembro ng Board of the Exploitation Society. Ang kasal ay hindi matagumpay at nawalang bisa noong 1929. Noong 1905, lumawak ang Exploitation Society sa kalapit na teritoryo sa Argentine Patagonia. Sa pamamagitan ng isang serye ng mga negosasyon at pagbili ng mga mas maliit na mamumuhunan sa rehiyon, sa pamamagitan nong 1910, kinontrol ni Braun at ng kanyang mga kasosyo ang mga 3,000,000 ektarya ng lupa. Ang pagpapalawak sa Argentina ay humantong kay Braun na itatag ang Sociedad Anónima Ganadera y Komersyal Sara Braun (Sara Braun Livestock and Commercial Company) noong 1914. Ang asosasyong ito ay nakatuon sa pamamahala ng Estancia Pecket Harbour (Pecket Harbour Station).
Makataong gawain at kawanggawa
Sa mga kaganapan ng Rebolusyong Ruso at Unang Digmaang Pandaigdig, ang isang bagong pandaigdigang progresibong kilusan ay humantong sa hindi gaanong nakatuon sa pagpapalawak ng negosyo at mas pansin sa mga isyu sa lipunan, kabilang ang kalidad ng buhay ng mga manggagawa. Sinimulan ng Exploitation Society na magbigay ng pabahay, na sa ilang mga kaso ay pinapayagan ang mga manggagawa na manirahan kasama ang kanilang mga pamilya at magbigay ng mga rasyon ng pagkain at kahoy upang matiyak ang kalusugan ng manggagawa at pag-painit ng kanilang mga tahanan.
Si Braun ay naging kasangkot sa iba't ibang mga gawaing kawanggawa, kabilang ang Asilo de Huérfanos de Punta Arenas (ang Orphan Asylum ng Punta Arenas), ang Chilean Red Cross, ang Gota de Leche (Drop of Milk), Liga de las Damas Católicas, (Liga ng Katolikong Mga Babae), at ang Sociedad de dolores de beneficencia (Charitable Society of Sorrows). Siya rin ang patron ng Sixth Firemen's Company, nag-donate ng lupa para sa pagtatayo ng ilang mga paaralan, at naging donor para sa portico sa pasukan ng Punta Arenas Cemetery. Noong ika-7 ng Hunyo 1930, si Braun ay naging isang naturalisadong mamamayan ng Chile at lumipat sa Viña del Mar, kung saan siya nakatira sa 490 Álvarez Street.
Kamatayan at pamana
Namatay si Braun sa kanyang tahanan sa Viña del Mar noong 22 Abril 1955 at inilibing sa Sementeryo ng Punta Arenas, na opisyal na kilala bilang Cementerio Municipal Sara Braun. Dahil wala siyang mga anak, ibinahagi niya ang kanyang ari-arian sa kanyang kapatid na si Juan Braun at ng kanyang mga pamangkin. Ang kanyang pamangking babae, si Fanny Gazitúa, na nag-alaga sa kanya sa pagtatapos ng kanyang buhay, ay ginawang isang tagapagpatupad ng ari-arian, minana ang tahanan sa kalye Álvarez kasama ang lahat ng mga nilalaman nito, at naatasan sa pagtatatag ng isang Foundation na nagdadala ng kanyang pangalan upang magbigay ng mas mataas na iskolar ng edukasyon sa mga mag-aaral.
Bilang karagdagan sa mga miyembro ng pamilya, iniwan ni Braun ang higit sa 15,000 bahagi ng stock sa Exploitation Society sa mga kaibigan, tagapaglingkod, at mga kakilala, na kasangkot sa pagtulong sa kahirapan, ay nagkakaloob para sa mga kulang sa karapatang mga bata o matanda na nangangailangan ng pangangalaga o mga balo. Iniwan niya ang direktang mga donasyon ng stock sa iba't ibang mga kawanggawa na kanyang naambag sa kanyang buhay, pati na rin ang San Juan de Dios Sanatorium ng Viña del Mar; ang Ospital ng mga Bata ng Valparaíso; at ang Sacred Family Asylum sa Punta Arenas.
Sa oras ng kanyang pagkamatay, si Braun ay pinagdalamahati bilang isang kilalang mamamayan at pilantropo ng Patagonia. Ang mga watawat ay lumipad sa kalahating palo, ang mga negosyo ay sarado sa kanyang karangalan, at ang mga talumpati ay ginawa ng mga dignitaryo.Noong ika-21 siglo, ang Historical Truth Commission of 2008 at ang kaugnay na iskolar ay ipinakilala ang mga pamilyang Braun at Menéndez sa pag-ubos ng lahi ng mga Selk'nam na tao, na nagtatanong sa kanilang kapuri-puri na reputasyon. Noong 1981, ang mansion ni Braun, na binili nang buo kasama ang mga kasangkapan sa kanyang pagkamatay ng Union Club ng Punta Arenas, ay idineklara bilang isang Monumento ng Pangkasaysayan, na kilala bilang Palacio Sara Braun .thumb| Palacio Sara Braun, panlabas thumb| Palacio Sara Braun, panloob
King Gutierrez
Si King Gutierrez (ipinanganak noong 16 Nobyembre 1955) ay isang artista mula sa Pilipinas na kilala bilang kontrabida sa mga pelikulang aksiyon. Dahil siya'y nagpakalbo, tinaguriang bilang si King "Abdul" Gutierrez. Madalas maging kontrabida ni Fernando Poe, Jr. sa mga pelikula gaya ng Sierra Madre, Roman Rapido, Isang Bala Ka Lang, Ang Padrino, Kapag Buhay Ang Inutang, Umpisahan Mo... Tatapusin Ko, Sigaw ng Katarungan,  Partida, at Iyo ang Tondo, Kanya ang Cavite. Naging kontrabida rin siya ng kanyang kaibigan na si Bong Revilla, Jr. Kabilang sa mga pelikula niya. Ilan lamang sa pelikula niya ang Sa Dibdib ng Sierra Madre, Celeste Gang, Boboy Tibayan, Isusumpa Mo Ang Araw Nang Isilang Ka, Anak ng Supremo at marami pang iba. Siya ay panganay na kapatid ng mamamayahag na manlalarong si Nap Gutierrez at artistang si Mia Gutierrez.
Calcinate
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Palarong Olimpiko sa Tag-init 2020 ng Pilipinas
Ang Palarong Olimpiko sa Tag-init 2020 ng Pilipinas sa Tokyo Orihinal sa petsa simula 24 Hulyo hanggang 9 Agosto 2021, Ang palaro ay na postponed noong 23 Hulyo hanggang 8 Agosto dahil sa Pandemya ng COVID-19, Simula ang debut noong 1924, Ang mga Pilipinong atleta ay pumasok sa edisyon ng Olimpikong laro, ngunit hindi dumalo sa laro noong 1980 sa Moscow dahil sa US-led boycott.
Calcinate
Ang Calcinate (Bergamasque: Calsinàt) ay isang bayan at comune (komuna o munisipalidad) sa lalawigan ng Bergamo, rehiyon ng Lombardia, hilagang Italya. Ang ekonomiya nito ay halos nakabatay sa industriya.
Kasaysayan
Ang pinagmulan ng bayan ay Galo at Romano, bagaman ito ay unang binanggit sa isang dokumento mula 1148. Ito ay nasakop ng Republika ng Venecia noong ika-15 siglo, at nanatili dito hanggang 1797. Sa panahong iyon ito ay naging isang maunlad na sentro ng agrikultura.
Ekonomiya
Sa mga kamakailang panahon, tiyak sa ikalawang kalahati ng ikadalawampu siglo, ang mga industriyal na pamayanan ang nag-ambag sa isang malaking paglago ng ekonomiya sa bayan.
Herculano
Ang Herculano o Ercolano (Italyano: Ercolano; Ingles/Latin: Herculaneum) ay isang sinaunang Romanong bayan na nasalanta sa pagputok ng bulkan noong taong 79 AD, na matatagpuan sa kinalalagyan ng kasalukuyang comune ng Ercolano, sa rehiyong Italyano ng Campania sa paanan ng Bulkang Vesubio.
Ito ay kilala sa paglaho nito, kasama ng Pompeya, Estabia at Oplontis, dahil sa pagputok ng Vesubio noong Agosto 24, 79 AD, na nagtabon sa mga ito ng abo at tunaw na bato, na siyang natuyo at tumigas. Ang Herculano ay may mas maraming tao kaysa Pompeya noong taong sila'y natabunan.
Nakaugalian na noong sinaunang panahon ang kaugnayan ng Herculano sa pangalan ng bayaning Griyego na si Herkules, isang bakas na ang lungsod ay itinatag ng mga Griyego.
Sclafani Bagni
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Palermo sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Palermo Kaurian:Sicilia
Rockefeller Center
Rockefeller Center ay isang malaking complex na binubuo ng 19 high-alsa ng mga komersyal na mga gusali na sumasaklaw sa 22 acre sa pagitan ng 48 at 51st Kalye sa New York City. Commissioned sa pamamagitan ng Rockefeller pamilya, ito ay matatagpuan sa gitna ng Midtown Manhattan, na sumasaklaw sa ang lugar sa pagitan ng Fifth Avenue at Sixth Avenue. Ito ay ipinahayag ng isang Pambansang Historic Landmark noong 1987.
Ito ay sikat para sa kanyang taunang Christmas tree pag-iilaw.
Pagdiskaril ng tren sa Muntinlupa
Ang pagdiskaril ng tren sa Muntinlupa, (eng: 1997 PNR derailment in Muntinlupa), ay isang aksidenteng nangyari noong ika 22, Setyembre 1997, sakay ng Philippine National Railways o Daangbakal ng Pilipinas. Ay isa sa mga trahedya sa kasaysayan sa Pilipinas, Matapos ang nangyaring Sunog sa Klab ng Ozone Disco taon Marso 1996.
Pangyayari
Dakong sapit 2:00 ng hapon sa lungsod ng Muntinlupa ng PNR, lulan na higit 250 katao ay alangin sa kanilang biyahe mula Maynila hanggang sa lalawigan ng Laguna sa Calamba, Ang unang bagon ay nadiskaril sa riles nito na siyang nag dulot nag pagkaipit ng mga tao na higit 220 mga sugatan, 7 na patay, sunod ang ikalawang bagon na bumanga sa unahan nito, karga-karga na si Reynaldo Recede, Isang pasahero na si Maria Villamin 44 taon-gulang ay isa sa mga nakaligtas lulan sa unang bagon. Marami sa mga pasahero sa pangalawang bagon ay lumabas sa bubungan nito at tumalon pa ibaba upang humingi ng tulong, Higit 200+ na katao rito ang nakaligtas.
Imbestigasyon
Ayon sa kapulisan ng Muntinlupa (PNP) ay ininspeksyon ang tren na sanhi ng pagdiskaril nito dahil sa nag collide ang dalawang bagon na bunga pag banga sa unahan. Sa datos ng kapulisan ito ang kaunaunhan at malalang aksidenteng nangyari sa transportasyon ng tren.
Black Bull of Norroway
Ang Black Bull ng Norroway (Itim na Toro ng Norroway) ay isang kuwentong bibit mula sa Eskosya. Ang isang katulad na kuwento na pinamagatang The Red Bull of Norroway ay unang lumabas sa print sa Popular Rhymes of Scotland ni Robert Chambers noong 1842. Ang isang bersiyon na pinamagatang The Black Bull of Norroway sa 1870 na edisyon ng Popular Rhymes of Scotland ay muling inilimbag sa isang Anglisadong bersiyon ni Joseph Jacobs sa kaniyang 1894 na aklat na ''More English Fairy Tales. ''
Ito ay kasama sa loob ng The Blue Fairy Book ni Andrew Lang, English Fairy Tales ni Flora Annie Steel, Scottish Folk Tales ni Ruth Manning-Sanders, at A Book Of British Fairytales ni Alan Garner. Binanggit ito ni JRR Tolkien sa sanaysay na "On Fairy-Stories" bilang halimbawa ng isang " eucatastrophe".
Mga pinagmulan
Ang iskolar sa Ingles na si James Orchard Halliwell ay naglathala ng isa pang kuwento, na pinamagatang The Bull of Norroway, sa kanyang Popular Rhymes and Nursery Tales, at nagkomento na ito ay isang modernong bersiyon ng "napakalumang kuwento" na Black Bull ng Norroway, na binanggit sa The Complaynt of Scotland (1548).
Binanggit din ng folklorist na si Joseph Jacobs ang pagbanggit nito sa The Complaynt of Scotland at sa Arcadia ni Phillip Sidney.
Mga pagkakaiba
Ayon sa pag-aaral ni Jan-Ojvind Swahn sa humigit-kumulang 1,100 na variant ng Cupid at Psyche at mga kaugnay na uri, napagpasyahan niya na ang mga pagkakaiba sa engkantadong torong asawa ay maaaring magmula sa Irlanda o Britanya.
Europa
Ang isang pagkakaiba ng kuwento ay ang kuwentong The Brown Bull of Ringlewood, mula sa Eskosya, na kinolekta ni Peter Buchan.
Bong Revilla
Si Jose Marie Mortel Bautista (ipinanganak 25 Setyembre 1966), mas kilala bilang Ramon "Bong" Revilla, Jr., o Bong Revilla, ay isang Pilipinong artista, politiko, at dating naging Senador ng Pilipinas.
Talambuhay
Nakatapos si Revilla ng elementarya noong 1979 sa Jesus Good Shepherd sa Bayan ng Imus at sa mataas na paaralan noong 1982 sa Fairfax High School, Los Angeles, California, Estados Unidos. Ama niya ang aktor rin na si Ramon Revilla, Sr. (Jose Acuna Bautista) at asawa naman niya si Lani Mercado (Jesusa Victoria H. Bautista). Mayroon silang mga supling na artista rin: sina Bryan Revilla at Jolo Revilla.
Pork barrel scam
Si Bong Revilla ay nadawit sa 2013 pork barrel scam at sinasabing naglipat ng kanyang mga pondong pork barrel sa mga pekeng NGO ng sinasabing utak ng scam na si Janet Lim-Napoles para sa mga hindi umiiral na proyekto kapalit ng pagtanggap ni Bong Revilla ng ₱224,512,500 kickback mula kay Napoles. . Siya ay napawalang sala sa lahat ng kaso na nauugnay sa scam.
Brusaporto
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Brusaporto (Bergamasque: Brüsa) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 50 km hilagang-silangan ng Milan at mga 9 km timog-silangan ng Bergamo. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 4,524 at may lawak na 5.0 km2.
Ang Brusaporto ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Albano Sant'Alessandro, Bagnatica, at Seriate.
Kasaysayan
Ang unang mga pamayanan ng tao na sumaklaw sa teritoryo ng munisipyo ay nagsimula noong sinaunang panahon, pinatotohanan ng mga labi ng tao na matatagpuan sa maburol na lugar ng bayan. Ang tesis na ito ay sinusuportahan ng mga katulad na natuklasan na ginawa sa mga kalapit na bayan, na nagpapatunay sa katotohanan na ang lugar ay partikular na angkop sa mga kondisyon ng pamumuhay noong panahong iyon.
Gayunpaman, kung hinggil sa mga sumusunod na panahon matapis nito, walang dokumentasyon na dumating na maaaring magpatunay sa pagkakaroon ng mga lugar na tirahan noong panahon ng mga Romano, lalo na sa mga siglo kasunod nito.
Sports
May 3 pailidad ng sports sa lugar: ang munisipal na gym sa via Tognoli, ang gym ng "Social Center" sa via Regina Elena at ang municipal na sentro ng sports sa via Belvedere.
Rochus Misch
Si Rochus Misch (29 Hulyo 1917 - 5 Setyembre 2013) ay isang Nazi Germany  Oberscharführer  (sarhento) sa 1st SS Panzer Division Leibstandarte SS Adolf Hitler (LSSAH). Masakit siya sa panahon ng kampanya ng Poland noong unang buwan ng World War II sa Europa. Pagkatapos ng pagbawi, mula 1940 hanggang Abril 1945, naglingkod siya sa Führerbegleitkommando '(Führer Escort Command; FBK) bilang isang bodyguard, courier, at operator ng telepono para kay diktador Adolf Hitler. Siya ay malawak na naiulat sa media bilang ang huling nakatira na nakatira sa  Führerbunker  nang siya ay namatay noong Setyembre 2013.
Eddie Garcia
Si Eddie Garcia (Mayo 2, 1929 – Hunyo 20, 2019) ay isang artista sa Pilipinas. Una siyang lumabas sa pelikula noong maagang dekada 1950.
Nakatanggap siya sa FAMAS ng 34 na nominasyon (13 bilang pinakamahusay na pangalawang aktor, 10 bilang pinakamahusay na aktor at 11 bilang pinakamahusay na direktor) at 16 na gawad (6 bilang pinakamahusay ng pangalawang aktor, 5 bilang pinakamahusay na direktor at 5 bilang pinakamahusay na aktor). Siya ay FAMAS Hall of Famer sa mga sumusunod na kategorya: Pinakamahusay na Actor, Pinakamahusay na Pangalawang Aktor at Pinakamahusay na Direktor. Bukod pa rito ay napanalunan din niya ang Lifetime Achievement Award at Fernando Poe, Jr. Memorial Award ng FAMAS.
Pelikula
thumb|Lumang retrato ni Eddie Garcia
Philippine-Italian Association
Ang Philippine–Italian Association (Tagalog: Samahang Pilipino–Italyano) ay isang kapisanang itinatag noong 1962 na may layuning pasiglahin, isulong, ihangad, at patubuin ang pagkakaibigan at pagkaunawa sa pagitan ng mga mamamayan ng Italya at Pilipinas. Nauugnay ang kapisanan sa Società Dante Alighieri Manila, ang sangay ng Società Dante Alighieri sa Pilipinas, na layong isulong ang wikang Italyano sa bansa.
Osang (komedyante)
Si Osang ay isang artista at komedyante mula sa Pilipinas. Kuha niya ang pangalan sa isang aktres dito sa Pilipinas na si Rosanna Roces o mas kilala bilang Osang. Ginagampanan niya sa pangagaya kaya ito ang naging bansag sa kanya. Pangkaraniwan siyang makikita sa Comedy Bar at sa Clouns. Pangakasalukuyan rin siyang napapanood sa Eat Bulaga! at CelebriTV kasama niya rito sina Ate Gay at Boobay.
Personal na buhay
Ipinanganak siya Kalakhang Maynila sa Pilipinas. Nakilala siya sa pagsali sa mga reality at game shows sa GMA tulad nang sa Eat Bulaga! bilang kanyang sarili at napasama rin siya sa iba pang palabas tulad nang bagong pinapanood sa Sabado nang hapon ang CelebriTV at sa Wowowin.
Sant'Andrea in Via Flaminia
Ang Sant'Andrea in Via Flaminia (San Andres sa Via Flaminia) ay isang simbahang Katoliko Romano na alay kay San Andres Apostol sa Roma, Italya. Ang gusali ay kilala rin bilang Sant'Andrea del Vignola, buhat ng arkitektong si Giacomo Barozzi da Vignola.
Ito ay kinomisyon ni Papa Julio III, upang gunitain ang pagtakas ni Pope Clemente VII mula sa bilangguan kasunod ng Pandarambong ng Roma, 1527. Ang maliit na simbahan sa Via Flaminia, na halos higit pa sa isang kapilya, ay idinisenyo ni Giacomo Barozzi da Vignola noong 1552 at nakumpleto ng sumunod na taon, habang si Vignola ay nagtatrabaho rin sa ilalim ni Julio sa kalapit na Villa Giulia.
Ang Sant'Andrea ay ang unang simbahan na may isang elipseng simboryo at ang unang hakbang patungo sa mundo ng Baroque ng mga elipseng hugis.
Qu Chen
Si Qu Chen  (チェン・チュー) (陈屈,　6 Nobyembre 1986 - ) ay isang artista sa bansang Hapon.
Lindol sa Davao del Sur ng 2019
Ang Lindol sa Davao del Sur ng 2019 o 2019 Davao del Sur earthquake ay isang napakalakas na lindol sa tumama sa Mindanao, nag likha ito ng magnitud 6.8 hanngang 6.9 at may lalim na 22.4 (14 milya), Ang episentro nito ay sa Matanao, Davao del Sur ito ang lindol na naitala sa Pilipinas na malakas sa taong 2019, 4 na katao ang nasawi.
Lindol
Ayon sa Modified Mercalli Intensity Scale ito ay umabot sa Intensity 9 (Heavy), Ang Mindanao ay naka-hanay sa Palya ng Sunda sa timog Mindanao kaya't nag-likha ito ng mga lindol sa mga nag-daang buwan, Ang oblique palya ang sanhi ng pag-lindol sa ilang-bahagi ng Rehiyon ng Davao at SOCCSKSARGEN, pagitan ng Cotabato Trench sa timog ng Gulpo ng Moro,. Ang strike-slip palya binubuo sa bahagi ng Palya ng Pilipinas sa gawing silangan, Ang mga strike-slip na ito ay bakuran sa mga pagitan ng Arko ng Cotabato sa Gitnang Mindanao, sa bakuran ng Bulkan malapit sa Bundok Apo, na kasakop sa buwan ng Disyembre 2019,, ang mga indibidwal na ito ay ang mga palya Makilala-Malungon Palya, Tangbulan Palya at Gitnang Digos Palya ang mga dahilan ng pag-lindol sa isla ng Mindanao.
Pinsala
Nag-iwan ito ng mga sirang-kabahayan, pag-kabiak ng mga kalsada, pag-guho ng mga pampublikong-tindahan at pag-kaputol ng linya ng mga kuryente, sa bayan ng Padada, Davao del Sur, Sa Lungsod ng Davao na-sira mga poste at ang bahagi ng KCC Mall of Gensan ay lubhang naapektuhan.
Shamsabad-e Matamad
Ang Shamsabad-e Matamad   ay isang nayon sa Hakimabad Rural District, sa Central District ng Zarandieh County, Markazi Province, Iran. Sa 2006 census, ang pagkakaroon nito ay nabanggit, ngunit ang populasyon nito ay hindi iniuulat.
Termini Imerese
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Palermo sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Palermo Kaurian:Sicilia
Mana Ashida
Si Mana Ashida (芦田 愛菜) ay isang batang aktres, tarento at mang-aawit mula sa bansang Hapon. Unang lumabas si Ashida's sa ABC Short Movie 2 ng Asahi Broadcasting Corporation, bagaman mas nakilala siya sa kanyang pagganap sa dramang pantelebisyon na Mother. Siya ang pinakabatang pangunahing bidang Hapones sa kasaysayan nang lumabas siya sa Sayonara Bokutachi no Youchien. Siya ang pinakabatang pangunahing aktres sa dramang seryal na pantelebisyon nang lumabas siya sa Marumo no Okite noong 2011. Lumabas din siya sa mga pelikulang Hapon na Confessions at Usagi Drop.
Aiza Marquez
Si Aiza Marquez ay isang artistang Pilipino.
Terrasini
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Palermo sa bansang Italya.
Poligong bituin
Ang poligong bituin ay anumang heometrya ng di-maumbok na poligon. Ang regular na mga poligong bituin lamang ang napag-aralan ng malalim; ang mga poligong bituin sa pangkalahatan ay lumilitaw na hindi pormal na nabigyan ng kahulugan.
Brasilia
Ang Brasília ay ang kabisera ng bansang Brasil.
Brookfoot
Ang  Brookfoot ay isang nayon sa Calderdale West Yorkshire, England. Ito ay namamalagi sa pagitan ng mga bayan ng Elland at Brighouse sa A6025 (Elland Road). Ang Calder at Hebble Navigation at ang River Calder ay tumatakbo sa pamamagitan Brookfoot. Malapit sa River at canal doon ay isang 3 ½-acre (1.4 ektarya) lake kilala bilang Brookfoot lake pag-aari ng The Brighouse Angling Association.
Ermitanyang alimango
Ang Ermitanyang alimango (Hermit crab), na kilala rin bilang komang o umang, ay mga decapod na Krustasyo ng superpamilya na Paguroidea na umangkop upang sakupin ang walang laman na mollusk ng mga kabibe upang maprotektahan ang kanilang marupok na mga exoskeleton. Mayroong higit sa 800 species ng ermitanyang alimango, na ang karamihan ay nagtataglay ng isang walang simetrya ng tiyan na itinago ng isang kabibi na angkop.
James Spader
Si James Todd Spader (ipinanganak Pebrero 7, 1960) ay isang artistang Amerikano na gumanap bilang Ultron sa Avengers: Age of Ultron (2015).
Personal na buhay
Si Spader ay naging admitado sa pagkakaroon ng mga isyu sa laging sumasagi sa alaala ng mapilit.
Soria Moria Castle
right|thumb|300x300px|Soria Moria ni [[Theodor Kittelsen (1881)]] Ang Soria Moria Castle (Kastilyo Soria Moria o Soria Moria slott) ay isang Noruwegong kuwentong bibit na pinasikat nina Peter Christen Asbjørnsen at Jørgen Moe sa kanilang klasikal na Norske Folkeeventyr. Nang maglaon ay isinama ni Andrew Lang ang kuwento sa kaniyang serye ng mga koleksyon ng fairy tale sa The Red Fairy Book.
Buod
Ang isang mahirap na mag-asawa ay may isang anak na lalaki na nagngangalang Halvor na tulad ng Ash Lad (Noruwegong: Askeladden), walang ibang bagay kundi ang maupo habang nangangapa sa abo. Isang araw, tinanong siya ng isang kapitan kung gusto niyang pumunta sa dagat. Siya ay pumunta, at isang bagyo ang humihip sa kanila sa malayong landas. Nang makababa si Halvor sa barko, naglakad siya at nakakita ng kastilyo. Nang marating niya ito, binalaan siya ng isang prinsesa na isang troll na may tatlong ulo ang nakatira doon at kakainin siya. Tumanggi si Halvor na umalis. Pinakain siya ng prinsesa at hiniling na subukang humawak ng espada. Hindi niya magawa, at pinayuhan niya siya na uminom mula sa isang prasko; pagkatapos, maaari niya itong hawakan. Pinatay niya ang troll sa pagbabalik nito. Sinabi sa kaniya ng prinsesa ang tungkol sa dalawa pa niyang kapatid na babae, na binihag din ng mga troll, at iniligtas din sila ni Halvor, kahit na ang isang troll ay may anim na ulo at ang isa pa ay siyam.
Nag-alok sila na sinuman sa kanila ang magpapakasal sa kaniya, at pinili niya ang pinakabatang prinsesa, ngunit nangulila siya sa kaniyang mga magulang at nais niyang sabihin sa kanila ang nangyari. Binigyan siya ng mga prinsesa ng singsing upang hilingin ang kaniyang sarili doon at bumalik ngunit binalaan siya na huwag pangalanan ang mga ito. Ang kaniyang mga magulang ay tumagal ng mahabang panahon upang makilala ang grand lord na ito bilang kanilang anak, ngunit sila ay lubos na nasiyahan sa kaniya. Ang mga kabataang babae ay nahiya sa harap niya, sapagka't siya'y nililibak nila noon. Nais niyang naroroon ang mga prinsesa upang ipakita sa kanila kung gaano sila kahiya. Lumitaw sila. Hinimok ng bunsong prinsesa si Halvor na humiga at matulog, nilagyan ng singsing ang kaniyang daliri, kinuha ang wishing ring at binati sila pabalik sa Soria Moria Castle.
Tumahak siya upang hanapin ang mga ito, bumili ng isang kabayo, at natagpuan ang isang maliit na bahay na may isang matandang mag-asawa kung saan ang babae ay may ilong sapat na haba upang pukawin ang apoy. Tinanong niya kung alam nila ang daan patungo sa Soria Moria Castle, at hindi nila alam, gayundin ang Buwan nang tanungin ito ng matandang babae, ngunit ipinagpalit siya ng matandang babae ng isang pares ng bota na umaabot ng dalawampung milya bawat hakbang para sa kaniyang kabayo, at nagtanong sa kaniya upang maghintay para sa West Wind. Alam nito kung nasaan ang Kastilyo Soria Moria, at may kasalan doon. Naglakbay si Halvor kasama ang Kanlurang Hangin upang maabot ito. Doon, inilagay ni Halvor ang singsing na ibinigay sa kaniya ng prinsesa sa isang tasa at dinala ito sa prinsesa. Nakilala niya ito at pinakasalan niya si Halvor sa halip na ang bagong nobyo.
Israel Railways
Ang Israel Railways Company Ltd., nagnenegosyo bilang Israel Railways (, Rakevet Yisra'el, خطوط السكك الحديدية الإسرائيلية) ay kompanyang daang riles ng tren sa Israel na pagmamay-ari ng pamahalaan.
Alessandra De Rossi
Si Alessandra Schiavone De Rossi,Alessandra Tiotangco Schiavone o mas kilala bilang The Last Unicorn ay isang artistang Pilipino na unang nakilala sa pelikulang Hubog. Ang kanyang ina ay isang Pilipina habang ang kanyang ama ay isang Italyano. Siya ay ang nakababatang kapatid na babae ni Assunta de Rossi na isa ring artista.
Maynila, sa mga Kuko ng Liwanag
Ang Maynila, sa mga Kuko ng Liwanag ay isang pelikulang Pilipino noong 1975 ni Lino Brocka na may temang drama na batay sa nobela ni Edgardo M. Reyes na Sa mga Kuko ng Liwanag. Pinagbibidahan ito ni Rafael Roco, Jr. at Hilda Koronel at kinikilala na isa sa pinakamahusay, kung hindi man pinakamahusay na pelikulang Pilipino. Nagwagi ito ng siyam na parangal sa FAMAS Awards noong 1976, kabilang ang parangal sa Pinakamahusay na Pelikula, Pinakamahusay na Direktor para kay Brocka, at Pinakamahusay na Aktor para sa bagitong aktor na si Roco.
Tinanghal ang ni-restore na bersiyon nito bilang isa sa mga Classics sa Cannes Film Festival noong 2013. Kinilala ng pinagpipitagang direktor at tagapangulo ng World Cinema Foundation, na si Martin Scorsese, ang “lugar ng Maynila sa pandaigdigang pelikula”, kasabay ng pagpuri sa kapwa niya direktor na si Brocka at cinematographer nito na si Mike de Leon. Pumang tatlumpu ang Maynila, Sa Mga Kuko ng Liwanag sa Asian Cinema 100 o talaan ng 100 pinakamahusay na pelikulang Asyano na inilabas noong Oktubre 2015, kasabay ng ika-20 taon ng Busan International Film Festival.
Kalesa
Ang kalesa ay isang sasakyang hinihila ng kabayo. Nakikita ito sa mga probinsiya ng Ilocos, lalo na sa may Vigan City, ang kabuuan ay yari sa kahoy at nilalagyan ng bakal bilang suporta. Ang kalesa ay pinapatakbo ng isang kutsero. Nilalagay ng sapin ang ilalim ng puwitan (anus) ng kabayo para dito babagsak ang mga dumi (feces) nito. May nakasabit ding mga balde ng tubig para inumin ng kabayo.
Ang kalesa ay kadalasang ginagamit bilang transportasyon nang panahon nina Maria Clara.
San Carlo ai Catinari
Ang San Carlo ai Catinari, na tinatawag ding Santi Biagio e Carlo ai Catinari ("San Blas at San Carlos sa Catinari") ay isang maagang-estilong Baroque na simbahan sa Roma, Italya. Matatagpuan ito sa Piazza Benedetto Cairoli, 117 sa kanto lamang ng Via Arenula at Via dei Falegnami, ilang mga bloke sa timog ng simbahan ng Sant'Andrea della Valle.
Ang katangiang ai Catinari ay tumutukoy sa pagkakaroon, sa oras ng pagtatayo nito, ng maraming gumagawa ng mga kahoy na palanggana na nagtrabaho sa lugar. Ang simbahan ay kinomisyon ng Orden ng mga Barnabitas at pinondohan ng pamayanang Milanese sa Roma upang parangalan ang kanilang kapuwa Milanese na si San Carlos Boromeo (Italyano: San Carlo ). Ito ay isa sa hindi bababa sa tatlong simbahang Romano na alay sa kaniya, kasama na ang San Carlo al Corso at San Carlo alle Quattro Fontane (San Carlino).
Arkitektura
Ang pangunahing disenyo ay mula kay Rosato Rosati sa pagitan ng 1612 at 1620, sa pribadong gastos ni Kardinal Giambattista Leni. Ang travertinong patsada ay idinisenyo ni Giovanni Battista Soria at ang konstruksiyon ay nangyari noong 1635-38. Ang simboryo ay isa sa pinakamalaki sa lungsod. thumb| Annunciazione - Lanfranco (Catinari)
Estadong Unibersidad ng Baku
Ang Pampamahalaang Unibersidad ng Baku (Ingles: Baku State University; BSU; Bakı Dövlət Universiteti) ay isang pampublikong unibersidad na matatagpuan sa Baku, Azerbaijan. Itinatag noong 1919 sa ng Parlamento ng Demokratikong Republika ng Azerbaijan, ang Unibersidad ay nagsimula sa mga fakultad ng kasaysayan at pilolohiya; pisika at matematika; batas at medisina na may isang paunang pagpapatalang 1,094 mag-aaral. Ang unang rektor ng BSU ay si V. I. Razumovsky, dating propesor ng pagtitistis sa Kazan University.
Ang BSU ay ang tanging unibersidad mula sa Azerbaijan na nairanggo ng mga internasyonal na organisasyon, tulad ng University Ranking by Academic Performance, at kasalukuyang may ranggong ika-1872.
Abu Nuwas
Si Abū Nuwās al-Ḥasan ibn Hānī al-Ḥakamī –  baryant: Al-Ḥasan ibn Hānī 'Abd al-Awal al-Ṣabāḥ, Abū' Alī (الحسن بن هانئ بن عبد الأول بن الصباح ،ِابو علي) na kilala bilang Abū Nuwās al-Salamī (أبو نواس السلمي), o Abū Nuwās (أبو نواس Abū Novās)  –  (c.   756  –  c.   814), ay isang klasikal na makatang Arabe. Ipinanganak sa lungsod ng Ahvaz sa modernong Iran sa isang amang Arab at isang inang Persian, siya ay naging master ng lahat ng kontemporaryong genre ng tulang Arabe. Pinasok rin niya ang tradisyong folkloric, lumilitaw nang maraming beses sa The Book of Thousand and One Nights. Namatay siya sa digmaang sibil bago lumunsad ang al-Ma'mūn sa Khurāsān alinman sa 199 o 200 AH (814-816 CE).
Maagang buhay; mga gawa
Ang ama ni Abu Nuwas, si Hānī, na hindi nakilala ng makata, ay isang Arab, isang inapo ng tribong Jizani na Banu Hakam, at isang sundalo sa hukbo ni Marwan II. Ang kanyang ina na Persian, na nagngangalang Jullaban, ay nagtrabaho bilang isang manghahabi. Ang mga talambuhay niya ay nag-ibaba-iba sa pagtukoy ng kanyang kapangakanan, mula 747 hanggang 762. Ang ilang mga mapagkukunan ay nagsabing siya ay ipinanganak sa Basra.
Sabi ni Ismail bin Nubakht: "Hindi pa ako nakakita ng isang taong mas malawak na pag-aaral kaysa sa kay Abu Nuwas, o ang isa na, na may memoryang napakahusay na nilagyan, ay nagtataglay ng iilang libro. Matapos ang kanyang kamatayan ay hinanap namin ang kanyang bahay, at nakahanap lamang ng isang pabalat ng libro na naglalaman ng isang quire ng papel, na kung saan ay isang koleksyon ng mga bihirang pagpapahayag at mga obserbasyon sa gramatika."
Pamana
Isa siya sa iba't ibang taong na itinuturing na nag-imbento ng pormang pampanitikan na mu'ammā (literal na "nabulag" o "nakakubli"), isang bugtong na nalulutas "sa pamamagitan ng pagsasama-sama ng mga bumubuo ng mga titik ng salita o pangalan na matatagpuan"; siya ay tiyak na isang malaking tagataguyod ng porma.
Habang ang kanyang mga gawa ay malayang kumakalat hanggang sa mga unang taon ng ikadalawampu siglo, noong 1932 ang unang modernong censored edition ng kanyang mga gawa ay lumitaw sa Cairo. Noong Enero 2001, inutusan ng Egyptian Ministry of Culture ang pagsunog ng ilang 6,000 kopya ng mga libro ng homoerotic poetry ni Abu Nuwas. Ang anumang pagbanggit ng pederasty ay tinanggal mula sa kanyang lahok sa Saudi Global Arab Encyclopedia.
Noong 1976, isang crater sa planetang Mercury ay pinangalanan bilang karangalan kay Abu Nuwas.
Isang piksiyonal na bersiyon ni Abu Nuwas ang pangunahing tauhan sa mga nobelang The Father of Locks (Dedalus Books, 2009) at The Khalifah's Mirror (2012) ni Andrew Killeen, kung saan siya ay inilalarawan na isang tiktik para kay Ja'far al-Barmaki.
Sa nobelang Sudan na Season of Migration to the North (1966) ni Tayeb Salih, ang tula ng pag-ibig ni Abu Nuwas ay binanggit nang husto ng isa sa mga protagonista ng nobela, ang Sudanese Mustafa Sa'eed, bilang isang paraan ng pag-akit sa isang batang Ingles na babae sa London: "Hindi ba't nasisiyahan ka na ang lupa ay nagigising, / Na ang lumang birheng alak ay nandiyan sa pagkuha?"
Baghdad
Si Al-Khatib al-Baghdadi, ang may-akda ng The History of Baghdad, ay sumulat na si Abu Nuwas ay inilibing sa sementeryong Shunizi sa Baghdad.
Ang lungsod ay may maraming mga lugar na pinangalanan sa makata. Tumatakbo ang Abū Nuwās Street sa silangang bangko ng Tigris na dating showpiece ng lungsod. Matatagpuan din ang Abu Nuwas Park sa 2.5-kilometrong kahabaan sa pagitan ng Jumhouriya Bridge at isang parke na umaabot sa ilog sa Karada malapit sa 14th of July Bridge.
Kulturang Swahili
Ang artist na Tanzanian na si Godfrey Mwampembwa (Gado) ay lumikha ng isang aklat ng komiks na Swahili na tinawag na Abunuwasi, na naglalamang ng adaptasyon ng tatlong kuwentong Abunuwasi. Ang libro ay inilathala ng Sasa Sema Publications noong 1996.
Tamaraw
Ang tamaraw (Bubalus mindorensis; dating Anoa mindorensis) ay isang bovine (wangis-baka). Kabilang ang ungguladong mamalyang ito sa pamilyang Bovidae na endemiko sa pulo ng Mindoro sa Pilipinas, bagaman pinaniniwalaan din na namuhay ito sa pulo ng Luzon. Unang natagpuan ang hayop na ito sa buong Mindoro, mula kapatagan hanggang sa kabundukan (2000 metro sa ibabaw ng antas ng dagat), ngunit dahil sa paglawak ng tirahan ng mga tao, pangangaso at pagtrotroso, iilan na lamang ang natira sa mga walang nakatira at madamong lugar, kaya kritikal na nanganganib na ngayon ito.
Salungat sa karaniwang paniniwala at nakaraang klasipikasyon, hindi sub-uri ang tamaraw ng kalabaw, na mas malaki lamang ng kaunti. May mga ilang pagkakaiba ito sa kalabaw: ang tamaraw ay mas mabuhok ng kaunti, may mga maliwanag na marka sa kanyang mukha at may mas maikling mga sungay na hugis titik V. Ito ang ikalawang pinakamalaking katutubong panlupang mamalya sa bansa pagkatapos ng kalabaw.
Tinuturing na pambansang simbolo ng Pilipinas ang tamaraw subalit hindi opisyal. Makikita ang larawan ng tamaraw sa mga baryang piso noong 1980 hanggang sa unang bahagi ng 1990.
Anatomiya at morpolohiya
May anyong pangkaraniwan sa pamilyang kinabibilangan nito ang Bubalus mindorensis. May siksik, mabigat na kayarian, wangis-bakang katawan, apat na mga hitang nagtatapos sa mga unguladong paa at isang maliit, nasusungayang ulo sa hangganan ng maliit na leeg. May maliit ito at masiksik kung ihahambing sa Asyatikong pantubig na kalabaw (Bubalus bubalis). Maliit lamang ang pagkakaroon ng dimorpismong sekswal sa uri bagaman naipahayag na may makakapal na mga leeg ang mga lalaki. May karaniwang taas na 100 hanggang 105 sentimetro ang balikat ng tamaraw. 220 sentimetro ang haba ng katawan habang 60 sentimetro ang buntot. Nasa pagitan ng 200 hanggang 300 kilogramo ang timbang ng mga babae. May madilim na pagkakayumanggi hanggang abuhing kulay ang mga nasa hustong gulang na mga tamaraw at mas mabuhok kaysa Bubalus bubalis. Maiikli at matipuno ang mga paa. May makikitang mga mapuputing mga marka sa mga ungguladong paa at sa loob ng mga pang-ibabang binti. Katulad ng sa Anoa Bubalus depressicornis ang mga palatandaang ito. Magkatulad ng kulay ang mukha at katawan. Karamihan sa mga kasapi ng sari ang mayroon magkatambal na mga abuhing-puting guhit na nagsisimula mula sa panloob na sulok ng mata hanggang sa mga sungay. May maitim na balat ang ilong at mga labi. May habang 13.5 sentimetro ang mga tainga na may mapuputing marka sa mga loob. Kapwa nagkakaroon ng maiikling maiitim na mga sungay ang mga lalaki at babae, na sumusunod sa hugis ng titik na V, kung ikukumpara sa hugis C na mga sungay ng Bubalus bubalis. Mga lapad na kapatagan ang mga sungay at tatlusok ang hugis sa pinakapuno. Dahil sa palagian pagkiskis, may gasgas ang panlabas na anyo ang mga sungay ng tamaraw ngunit may magaspang na panloob na mga gilid. Sinasabing may habang mga 35.5 hanggang 51.0 sentimetro ang mga sungay.
Pamamahagi
Unang naitala ang tamaraw noong 1888 sa pulo ng Mindoro. Bago sumapit ang 1900, walang naninirahan sa Mindoro dahil sa malaria. Subalit nang malikha ang mga gamot laban sa malaria, mas maraming mga mamamayan ang nanirahan sa pulo. Lubhang nakapagpababa sa bilang ng mga tamaraw ang pagtaas na gawaing ito ng mga tao.
Noong mga unang panahon ng mga dekada ng 1900, nasa 10,000 mga indibidwal ang unang mga tayang bilang ng Bubalus mindorensis sa Mindoro. Makalipas ang may mga limampung taon pagkatapos, bumaba ang populasyon sa may mga sanlibong indibidwal. Noong 1953, kulang sa 250 mga hayop ang tinatayang nabubuhay pa. Lumiit pa ang mga tayang bilang na ito hanggang sa paglalathala ng IUCN ng kanilang 1969 Red Data Book (Aklat ng Pulang Data ng 1969), kung saan itinala na ang bilang ng tamaraw sa nakababahalang bilang na mababa sa 100 mga ulo. Tumaas ang bilang ng ulong ito sa 120 mga hayop noong 1975. Nilalagay mula sa mga tatlumpo hanggang dalawandaang indibidwal ang kasalukuyang tayang bilang ng mga tamaraw na nasa kalikasan.
Ekolohiya at kasaysayan ng buhay
Bilang isang bihira at endemikong mamalya na nasa isang pulong tila nahihiwalay at malayo, hindi gaanong malaki ang gawaing pagaaral at pagtatala hinggil sa ekolohiya ng tamaraw. Malaking dahilan nito ang katotohanang palatago at mahiyain sa tao ang mga indibidwal na kasapi ng uri. Bilang karagdagan, ang mga maliliit na bilang ng subpopulasyon ng uri, na manipis na ang pagkakakalat sa kabuoan ng nahahating mga nasasakupan (noong 1986, may natagpuang mga 51 indibidwal sa loob ng isang 20 kilometrong-parisukat na pook), ang nakapagpapahirap at nakapagpapabihira pa sa maaaring pagkakatagpo ng higit man sa isang nag-iisang indibidwal.
The Red Ettin
Ang Red Ettin o The Red Etin ay isang kuwentong bibit na kinolekta ni Joseph Jacobs. Isinama ito ni Andrew Lang sa The Blue Fairy Book.
Tamaraw
Ekolohiya ng panginginain (ekolohiyang trophiko)
Ang tamaraw ay isang tagapanginain ng mga damo at mga murang usbong ng mga kawayan bagaman kilala ito bilang mahilig sa damong kogon at talahib (Saccharum spontaneum). Likas silang mga organismong diurnal, na nanginginain tuwing sa mga oras na may liwanag. Subalit, kamakailan lamang ang mga gawain ng mga tao ang nakapuwersa sa mga piling indibidwal na B. mindorensis na maging mga nokturnal upang maiwasan ang mga tao.
Kasaysayan ng buhay
Nalalaman na ang tamaraw ay nabubuhay ng hanggang 300 araw lamang matapos ipagdalang-hayop sa loop ng sinapupunan. Mayroong dalawang taong pagitan sa bawat pagluluwal bagaman napagmasdang ang isang babaeng tamaraw na may tatlong batang mga supling. Namumuhay na kasama ng kaniyang ina ang batang baka sa loob ng mga 2-4 taon at namumuhay nang mag-isa pagkatapos.
The Red Ettin
Buod
Bumalik ang Pulang Ettin, hindi nagtagal ay natagpuan siya, at tinanong siya ng tatlong bugtong; nang wala siyang masagot ni isa sa kanila, ginawa siyang bato ng Ettin. Sa bahay, kinakalawang ang kaniyang kutsilyo. Sa mga pagkakaiba na may tatlong anak na lalaki, ang nakababatang kapatid na lalaki ay sumunod sa nakatatanda, at nakatagpo ng parehong kapalaran. Ang bunsong anak na lalaki, o ang anak ng ibang balo, ay sumunod sa kaniya, o sa kanila. Una, isang uwak ang tumawag sa kaniyang ulo upang tumingin sa labas habang dinadala niya ang tubig, kaya't tinagpi niya ang mga butas at nagbalik ng sapat na tubig para sa isang malaking cake. Pagkatapos ay iniwan niya ang kalahati sa kaniyang ina para sa kaniyang basbas.