cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luiz Inácio Lula da Silva
Pagkatapos ng kanyang unang pagkapangulo, si Lula ay nanatiling aktibo sa larangan ng pulitika at nagsimulang magbigay ng mga lektura sa Brazil at sa ibang bansa. Noong 2016, itinalaga siya bilang Chief of Staff ni Rousseff, ngunit ang pagkakatalaga ay sinuspinde ng Korteng Pederal Suprema. Noong Hulyo 2017, hinatulan si Lula sa mga kaso ng pagnanakaw ng pera at katiwalian sa isang kontrobersyal na paglilitis, at sinentensiyahan ng siyam at kalahating taon sa bilangguan. Ang pederal na hukom ng kaso, si Sergio Moro, ay naging Ministro ng Hustisya at Pampublikong Seguridad sa gobyerno ni Bolsonaro. Pagkatapos ng hindi matagumpay na apela sa korte, inaresto si Lula noong Abril 2018 at gumugol ng 580 na araw sa bilangguan. Tinangka ni Lula na tumakbo sa 2018 Brazilian presidential election ngunit hindi siya pinayagan sa ilalim ng Batas Ficha Limpa ng Brazil. Noong Nobyembre 2019, pinasiyahan ng Korteng Pederal Suprema na ang mga pagkakakulong na may nakabinbing apela ay labag sa batas at si Lula ay pinalaya mula sa bilangguan bilang resulta. Noong Marso 2021, pinasiyahan ni Supreme Federal Court Justice na si Edson Fachin na dapat mapawalang-bisa ang lahat ng hatol ni Lula dahil nilitis siya ng korte na walang tamang hurisdiksyon sa kanyang kaso. Ang desisyon ni Fachin, na kinumpirma ng ibang mga Mahistrado ng Korte Suprema noong Abril 2021, ay nagpanumbalik sa mga karapatang pampulitika ni Lula. Ang Supreme Federal Court ay nagpasiya noong Marso 2021 na si hukom Moro, na namamahala sa kanyang paglilitis sa katiwalian, ay may kinikilingang bahagi sa kontrobersya. Ang lahat ng mga kaso na dinala ni Moro laban kay Lula ay pinawalang-bisa noong Hunyo 24, 2021. Kasunod ng desisyon ng korte, legal na pinahintulutan si Lula na tumakbong pangulo muli sa halalang 2022, at tinalo si Bolsonaro sa runoff. Siya ay nanumpa noong 1 Enero 2023. Makalipas ang isang linggo, ang Praça dos Três Poderes ay inatake sa isang pagsalakay na pinamunuan ng mga taga-suporta ni Jair Bolsonaro. Kinondena niya ang pag-atake at nangakong parurusahan ang lahat ng kasangkot sa nangyaring kaguluhan.
Maagang buhay
Si Luiz Inácio da Silva ay ipinanganak noong 27 Oktubre 1945 (nakarehistro sa petsa ng kapanganakan noong 6 Oktubre 1945) sa Caetés (noo'y isang distrito ng Garanhuns), na matatagpuan 250 km (150 milya) mula sa Recife, kabisera ng Pernambuco, isang estado sa Hilagang-silangang bahagi ng Brazil. Siya ang ikapito sa walong anak nina Aristides Inácio da Silva at Eurídice Ferreira de Melo, isang mag-asawang magsasaka na nakaranas ng taggutom sa isa sa pinakamahihirap na bahagi ng rural na lupain. Dalawang linggo pagkatapos ng isilang si Lula, lumipat ang kanyang ama sa Santos, São Paulo, kasama si Valdomira Ferreira de Góis, isang pinsan ni Eurídice. Pinalaki siyang isang Romano Katoliko. Ang ina ni Lula ay may lahing Portuges at may pagkabahagyang Italyano.
Noong Disyembre 1952, nang si Lula ay pitong taong gulang, inilipat ng kanyang ina ang pamilya sa São Paulo upang muling samahan ang kanyang asawa. Pagkatapos ng 13 araw na paglalakbay sa isang pau-de-arara (isang bukas na higaan ng trak), nakarating sila sa Guarujá at natuklasan na ang kanyang asawa na si Aristides ay bumuo ng pangalawang pamilya kasama si Valdomira. Ang dalawang pamilya ni Aristides ay nanirahan sa iisang bahay sa loob ng ilang panahon, ngunit hindi sila masyadong nagkakasundo, at pagkaraan ng apat na taon, lumipat si Eurídice kasama ang kanyang mga anak sa isang maliit na silid sa likod ng isang inuman sa São Paulo. Pagkatapos nito, bihirang makita ni Lula ang kanyang ama, na namatay bilang isang lasinggero noong 1978.
Edukasyon at trabaho
Si Lula ay nakakuha ng kaunting pormal na edukasyon. Hindi siya natutong magbasa hanggang siya ay sumapit ng sampung taong gulang. Kalaunan huminto siya sa pag-aaral pagkatapos ng ikalawang baitang upang magtrabaho para makatulong sa kanyang pamilya. Ang kanyang unang trabaho sa edad na 8 ay nasa Guarujá pa rin bilang isang magtitinda sa kalsada. Noong siya ay 12 taong gulang, nagtrabaho siya bilang tagapag-ayos ng sapatos at nagtitinda sa kalye ng São Paulo. Noong 1960, noong siya ay nasa edad na 14, nakuha niya ang kanyang unang pormal na trabaho bilang isang empleyado ng bodega.
Noong 1961, nagsimula siyang magtrabaho bilang isang baguhan ng press operator habang nag-aaral sa isang kursong bokasyonal sa industriyang metalurhiko na gumagawa ng mga turnilyo. Sa panahong ito, unang nakipag-ugnayan si Lula sa mga paggalaw ng welga. Matapos mabigo ang kilusan sa negosasyon, umalis si Lula sa kumpanya para sa isa pang industriya ng metalurhiko. Doon, nawala ang kanyang kaliwang kamay niya sa edad na 19 sa isang aksidente Ito ay nangyari habang nagtatrabaho siya bilang press operator sa pabrika. Pagkatapos ng aksidente, kinailangan niyang tumakbo sa ilang ospital bago siya makatanggap ng medikal na atensyon. Ang karanasang ito ay nagpataas ng kanyang interes sa paglahok sa Unyon ng mga Manggagawa. Noong panahong iyon, naging kasangkot siya sa mga aktibidad ng unyon at humawak ng ilang mahahalagang posisyon sa iloob ng pakikisama niya sa unyon.
Alfie Lambe
Lingkod ng Diyos Alphonsus "Alfie" Lambe (Hunyo 24, 1932 - Enero 21, 1959) ay isang Irish-ipinanganak na Roman Katoliko lay-misyonero at sugo ng Legion ni Mary sa South America.
Ipinanganak sa Tullamore, Kondado ng Offaly sa isang pamilya ng mga magsasaka, bilang isang kabataan na itinuring niya ang bokasyon sa Irish Christian Brothers ngunit umalis din siya dahil sa malalang kalusugan. Nang magsimula ang Envoy ng Legion noong 1953, nagpunta siya sa Colombia, Ecuador , Uruguay , Brazil , at Argentina , kung saan siya namatay sa Buenos Aires sa edad na 26 mula sa kanser sa tiyan. Nakalibing siya sa hanay ng mga Christian Christian Brothers, sa Recoleta Cemetery ng Buenos Aires.
Ang Dahilan para sa Canonization para sa Lambe ay ipinakilala ng Archdiocese ng Buenos Aires noong 1978 at nagtapos noong Marso 26, 2015.
Mga sanggunian
<references group="" responsive="">
Pangulo ng Slovakia
Ang Pangulo ng Republikang Slovak (Prezident Slovenskej republiky) ay ang puno ng estado ng Slovakia at siya ring commander-in-chief ng Sandatahang Lakas. Tuwirang hinahalal ng mga mamamayan ang pangulo para maglingkod ng limang taon, at maaaring maihalal muli nang hindi hihigit sa dalawang magkasunod na termino. Halos seremonyal ang tungkulin ng pangulo, ngunit may ilan itong kapangyarihan, bagaman limitado, ay may ganap na diskresyon sa pagpapasiya. Ang opisyal na tahanan ng pangulo ay ang Palasyo ng Grassalkovich sa Bratislava.
Kasaysayan ng tanggapan
Itinatag ang tanggapan sa bisà ng saligang batas ng Slovakia noong 1 Enero 1993 nang tuluyan nang humiwalay ang Slovakia sa Czechoslovakia at maging isang nagsasariling bansa. Walang nanungkulang pangulo hanggang 2 Marso 1993 nang ihalal ng Pambansang Sanggunian si Michal Kováč bilang unang pangulo ng bansa. Subalit, noong 1998, hindi nakapaghalal ng papalit kay Kováč ang Pambansang Sanggunian. Dahil ditó, kalahating taóng bakante ang panguluhan nang matápos ang termino ni Kováč noong 1998. Ang mga tungkulin at kapangyarihan ng pangulo ay inilipat sa noo'y punong ministro at Pambansang Sanggunian. Upang matugunan ang naging problema, sinusugan ang konstituyon at isinalin sa mamamayan ang kapangyarihang maghalal ng pangulo. Mula noon, nagdaraos ng halalan sa pagkapangulo ang Slovakia tuwing limang taon simula noong 1999.
Zanzibar
Ang Zanzibar (Swahili   ; زنجبار     Zanjibār  ) ay isang semi-autonomiya na rehiyon ng Tanzania. Ito ay binubuo ng Zanzibar Archipelago sa Indian Ocean, 25 - 50 km  sa baybayin ng mainland, at binubuo ng maraming maliliit na isla at dalawang malalaking: Unguja (ang pangunahing isla, tinutukoy bilang impormal na bilang Zanzibar) at Pemba Island. Ang kabisera ay Zanzibar City, na matatagpuan sa isla ng Unguja. Ang makasaysayang sentro nito ay Stone Town, na isang World Heritage Site. Ang mga pangunahing industriya ng Zanzibar ay mga pampalasa, raffia , at turismo. Sa partikular, ang mga isla ay gumagawa ng mga clove, nutmeg , kanela , at black pepper. Dahil dito, ang Zanzibar Archipelago, kasama ang Mafia Island ng Tanzania, ay tinutukoy minsan bilang lokal na "Spice Islands" (isang termino na hiniram mula sa Maluku Islands of Indonesia).
Ang Zanzibar ay tahanan ng katutubo na Zanzibar red colobus, ang Zanzibar servaline genet , at ang (posibleng patay na ) Zanzibar leopard.
Manuel Medrano
Si Manuel Alejandro Medrano López (Oktubre 29, 1987, Cartagena, Colombia), na kilala bilang Manuel Medrano, ay isang Colombian pop singer at isang nagwagi ng dalawang Latin Grammy Awards.
Pagsimula
Ang kanyang pagkanta at pagsulat ng kanta ay isang paraan ng pagsasalamat dahil sa pagsuporta sa kanyang pamilya. Ang kuwento ni Manuel Medrano ay nagsimula nang siya ay nabigo sa isang taon ng pag-aaral at bilang "kaparusahan," natanggap niya ang isang gitara. Mula sa edad na 16 nagsimula siyang magsulat ng mga kanta, na nagtulak sa kanya na magsimula ng karera bilang solo artist.
Sa loob ng maraming taon, naglaro siya sa mga bar sa Bogota habang binubuo ang kanyang mga awit, kung saan, maraming taon na ang lumipas, ay naging popular siya sa pambansang antas.
Pagkilala
Noong Agosto 2014 inilabas niya ang "Afuera del planeta," ang kanyang unang independiyenteng solong. Ang pag-playback ng kanta ay unti-unting nadagdagan sa pambansang radyo sa punto ng pagiging isa sa mga hit ng taon. Salamat sa awit na ito, siya ay hinirang ng dalawang beses sa mga parangal ng Shock music: sa mga kategoryang Pinakamahusay na Bagong Artist at Best Shock Presents.
Noong unang bahagi ng 2015, siya ay naka-sign sa multinasyunal na label na Warner Music at, mga buwan mamaya, inilabas ang kanyang pangalawang promosyon na "Bajo el agua," na nagtipon ng higit sa 75,000,000 na pagtingin sa YouTube at mahusay na natanggap sa Colombia at Mexico.
Sa taong 2016 nanalo siya ng dalawang Latin Grammy Awards : Best New Artist at Best Songwriting Album.
Pinagsasama ni Manuel Medrano ang romantikong musika na tinatawag niyang pop-cast, dahil hindi ito nagmula sa isang partikular na genre, ngunit mula sa iba't ibang impluwensya ng Latin American singer-songwriters.
Latin Grammy Awards
Ang Latin Grammy Award ay isang parangal ng Latin Academy of Recording Arts & amp; Sciences upang kilalanin ang natitirang tagumpay sa industriya ng musika.
Mga sanggunian
<references group="" responsive="">
Pandunia
Ang Pandunia ay isang Internasyonal na Wikang Awksilyar na pinasimulan ni Risto Kupsala.
Ang mga orihinal na tagalikha ay nagsimulang magplano ng isang proyekto mula noong 2005. Mula sa simula, ang ideya ay upang lumikha ng isang internasyonal na programang pangwika, gayon pa man, ay kumakatawan sa pinakasinasalitang wika sa mundo. Ang pangalang Pandunia ay lumitaw noong 2007, ngunit ang wika ay tinanggap lamang sa kasalukuyang porma nito noong 2017. Sa pagtatapos ng 2016, ito ay patuloy na napatunayan sa pamamagitan ng telegramo na may isang maliit na komunidad, lalo na ng mga Esperantista. Noong Marso ng taong 2017, ang wika ay naging ganap na analitikal. Ang papel na ginagampanan ng mga salita ay tinutukoy ng isang mapanlinlang na posisyon. Ngunit, noong Agosto ng taon 2017, kumuha ito ng ilang mga katangiang aglutenante, tulad ng mga hulaping pang-Esperanto upang ipakita ang isang papel na ginagampanan ng isang salita, at ng ilang mga hulapi. Pagkatapos nito, ang wika ay lalong pinabuting at kapansin-pansing nagbago.
Ang mga pangunahing layunin ng Pandunia ay ang mga sumusunod :
Paraan ng Pagbigkas
Gumagamit ang Pandunia ng 25 titik ng Alpabetong Latino. Laging gumagawa ang bawat liham ng parehong tunog. Walang liham ang tahimik.
Balarila
Ang pangunahing teksto ng Pandunia ay may balarilang: simuno-pandiwa-layon. Ang mga mapaglarawang mga salita tulad ng mga pang-uri at mga pang-abay ay kaagad bago ang inilarawan na salita.
Mga salita
Ang mga salita ay nanggaling mula sa iba't ibang mga wika ng mundo. Dahil sa internationalisasyon, marami sa mga tema ang nabibilang sa ilang mga wika kahit na ang kongkretong porma sa Pandunia ay mas katulad ng sa isang wika.
Magwayen
Si Magwayen (binaybay din minsan bilang Maguayan ) ay isang diyosa (o anito) ng kamatayan at dagat  sa mitolohiyang Bisaya. Sa mga sinaunang taga-Panay, siya ang nahahatid ng mga kaluluwa na tatawid sa kabilang buhay, at nilikha siya ni Kan-Laon upang pambalanse kay Kaptan, ang anito ng langit. Mainitin ang ulo ni Kaptan habang mahinahon naman si Magwayen. Subalit, nagagalit din minsan si Magwayen at nagdudulot ang galit niya ng mga unos at tsunami. Para sa mga Sebuwano, mag-asawa sina Kaptan at Magwayen habang tinuturing na magkalaban sila ng mga taga-Negros.
Nagdarasal ang mga sinaunang Pilipinong mangingisda para masaganang paghuli ng mga isda na pinapakain sa kanilang mga barangay o pamayanan.
Mitolohiya
Nilikha si Magwayen ni Kan-Laon, ang sinaunang punong diyosa ng mga Hiligaynon, bilang diyosa ng dagat at tubig at para pambalanse sa diyos ng langit na si Kaptan. Magkaiba ang ugali nilang dalawa. Magagalitin si Kaptan habang kabaligtaran naman si Magwayen. Bagaman, nagagalit din si Magwayen. Sinasalarawan siya bilang isang ganap na babeng hubad na may dalang budyong o kabibe, at minsan ay may kalong na sanggol o kasama ng isa pang diyosa at pinpalibutan ng isda. Sinasalarawan din siya bilang isang malawak na karagatan na umaabot sa kalupaan hanggang sa ilog sa kalaliman ng lupa. Dulot ng paglalarawan na ito, umusbong ang paniniwalang nahahatid siya ng kaluluwa sa kalaliman ng lupa kung saan naroon ang mga namatay. Sa katangian niyang ito, naikukumpura siya sa mga sinaunang diyos ng mga Griyego na sina Poseidon, na namamahala ng dagat, at Hades, ang diyos ng mga patay.
May mga kuwento na mag-asawa sina Magwayen at Kaptan at mayroon namang magkalaban sila. Sa isang kuwento, may anak na babae si Magwayen na nagngangalang Lidagat, samantalang may anak na lalaki naman si Kaptan na nagngangalang Lihangin. Kinasal ang mga anak nina Magwayen at Kaptan. Nagkaroon ng mga anak sina Lidagat at Lihangin na nagngangalang Licalibutan, Liadlao, Libulan, at Lisuga. Nang naglaon, namatay sina Lidagat at Lihangin at sina Magwayen at Kaptan ang nag-alaga sa kanilang mga apo. Isang araw, nais ni Licalibutan na magkaroon pa ng karagdagang kapangyarihan. Kaya, tinawag niya ang kanyang mga kapatid na sina Liadlao at Libulan na sugurin ang kanilang lolo Kaptan sa langit. Noong una, ayaw nina Liadlao at Libulan na sumama subalit nagalit si Licalibutan at nag-atubili silang sumama. Hindi nagtagumpay ang magkakapatid at napatay sila ng kanilang lolo sa pamamagitan ng mga kidlat. Tumungo si Lisuga, ang natitirang apo, sa langit para hanapin ang kanyang mga kapatid. Sa kasamaang palad, tinamaan din siya ng kidlat ni Kaptan at namatay. Pagkatapos nito, bumaba si Kaptan mula sa langit at winasak ang dagat, at binintangan si Magwayen sa pagsugod sa langit. Tinanggi ito ni Magwayen at napakalma niya si Kaptan. Tumangis sila sa pagkawala ng kanilang apo at hindi nila gawang buhayin sila. Kaya, naging araw si Liadlao at buwan si Libulan. Habang si Lisuga ay naging bituin sa langit. Nabigyan ng liwanag ang lahat ng magkakapatid maliban kay Licabutan na naging lupa ng daigdig dahil sa kanyang kasakiman. Mapupuno ng tao ang naging lupang si Licalibutan. Kaya, binigyan ni Kaptan si Magwayen ng buto para itanim sa lupa. Tumubo ang isang kawayan mula sa butong ito at nang nahiwalay lumabas ang unang babae na si Sibacay, at unang lalaki na si Sicalac. Sinasalamin ng kuwanto na ito ang kuwento nina Malakas at Maganda, ang kuwentong-bayan ng mga Tagalog bilang unang mga tao sa mundo na nagmula din sa kawayan.
Sa popular na kultura at paglalarawang masining
Naitampok si Magwayen sa ilang mga pinta ng iba't ibang pintor. May partikular na ilustrador, si Jap Mikel, ang gumawa ng isang obra na may pamagat na The Ultramar Leones Troop (o The Children of Sulad) na kinukuwento ang mitolohiya ni Magwayen sa makabagong panahon. Sa kanyang istorya at ilustrasyon, binuhay ni Magwayen ang tatlong bata na namatay sa pagkalunod at naging mga tagapatanggol laban sa mga mananakop (partikular na sinasalamin ang mga tunay na pangyayari – ang labanan sa teritoryo sa pagitan ng Pilipinas at Tsina sa Karagatang Kanlurang Pilipinas).
Asterix
Ang Asterix o The Adventures of Asterix (Astérix o Astérix le Gaulois ) ay isang serye ng mga komiks sa Pranses. Unang lumabas ang serye sa magasin na Pranko-Belga na Pilote noong 29 Oktubre 1959. Sinulat ito ni René Goscinny at ginuhit ni Albert Uderzo hanggang sa kamatayan ni Goscinny noong 1977. Si Uderzo na ang pumalit sa pagsusulat hanggang 2009, nang binenta niya ang karapatan sa kompanyang paglilimbag na Hachette. Noong 2013, isang bagong pangkat ang na mga tao ang naging sangkot sa paglikha ng nilalaman at binubuo ito nina Jean-Yves Ferri (panulat) at Didier Conrad (guhit). Noong 2017, nailabas ang 37 bolyum.
Sinusundan ng serye ang mga pakikipasapalaran sa isang nayon ng mga Gaul habang pinipigilan nila ang pagsakop ng Romano noong 50 BC. Ginagawa nila ito sa pamamagitan ng isang salamangkang gayuma, na pinapakulo gamit ang druid nilang Panoramix (pinangalang Getafix sa salin sa wikang Ingles), na pasamantalang binibigyan ang iinom ng lakas ng isang superhuman o higit pa sa lakas ng tao. Mayroon iba't ibang pakikipasapalaran ang mga bida, ang titulong karakter na si Asterix at ang kanyang kaibigan na si Obelix.
Isa ang seryeng Asterix sa pinakapopular na komiks na Pranko-Belga sa buong sanlibutan, na may serye na sinalin sa 111 wika at diyalekto.
Tala ng mga titulo
Ang bilang 1–24, 32 at 34 ay ginawa nina Goscinny at Uderzo. Ang bilang 25–31 at 33 ay si Uderzo lamang. Ang mga taon na nakasaad dito ay kanilang paunang labas ng album. Ang bilang 35–37 ay kina Jean-Yves Ferri at Didier Conrad.
Dar es Salaam
Dar es Salaam (Dar) (mula sa دار السلام   Dār as-Salām, "bahay ng kapayapaan"; dating Mzizima ) ay ang dating kabisera pati na rin ang pinaka-mataong lungsod sa Tanzania at isang mahalagang pang-ekonomiyang sentro ng rehiyon. Matatagpuan sa baybaying Swahili, ang lungsod ay isa sa pinakamabilis na lumalagong mga lungsod sa mundo.
Hanggang 1974, nagsilbi ang Dar es Salaam naging kabiserang lunsod ng Tanzania, kung saan ang kabisera ng lungsod ay nagsimula na lumipat sa Dodoma , na opisyal na natapos noong 1996. Gayunpaman, bilang ng 2018, patuloy na ito ay mananatiling isang pokus ng sentral na burukrasya ng pamahalaan, bagaman ito ay nasa proseso ng ganap na paglipat sa Dodoma. Bilang karagdagan, ito ay ang pinaka-kilalang lungsod sa Tanzania sa sining, fashion, media, musika, pelikula at telebisyon at isang nangungunang pinansiyal na sentro. Ang lungsod ay ang nangungunang pagdating at pag-alis punto para sa karamihan ng mga turista na bumibisita sa Tanzania, kabilang ang mga pambansang parke para sa safaris at ang mga isla ng Unguja at Pemba. Ang Dar es Salaam ay din ang pinakamalaking at pinaka-matao Swahili- nagsasalita ng lungsod sa mundo. thumb| Ang Tanzania Ports Authority (TPA, under construction) at ang PSPF Pension Twin Towers na nasa background ay ang pinakamataas sa Silangan at Gitnang Aprika. Ito ang kabisera ng co-extensive Dar es Salaam Region, na isa sa 31 administrative regions ng Tanzania at binubuo ng limang distrito: Kinondoni sa hilaga, Ilala sa gitna, Ubungo , Temeke sa timog at Kigamboni sa silangan ang Kurasini creek. Ang rehiyon ay may populasyon na 4,364,541 bilang ng opisyal na sensus ng 2012. Population Distribution by Administrative Units, United Republic of Tanzania, 2013
Hangganang Inglatera-Eskosya
Ang Firth of Forth ay ang hangganan sa pagitan ng Picto- Gaelic Kingdom of Alba at ang Anglian Kingdom of Northumbria noong unang bahagi ng ika-10 siglo. Ito ang naging unang hangganan ng Inglatera at Eskosya sa pagsasanib ng Northumbria ng Anglo-Sahon Inglatera noong kalagitnaan ng ika-10 siglo. Noong 973, si Kenneth, Hari ng mga Eskoses ay dumalo sa Ingles na hari, si Edgar ang Mapayapang, sa kanyang konseho sa Chester. Matapos tanggapin si Kenneth, iginawad ni Edgar si Kenneth sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanya ng Lothian. Sa kabila ng transaksyon na ito, ang kontrol ng Lothian ay hindi natapos sa wakas at ang rehiyon ay kinuha ng mga Eskoses sa Labanan sa Carham noong 1018 at ang Ilog Tweed ay naging de facto na hangganang Inglatera-Eskosya. Ang linya ng Solway-Tweed ay legal na itinatag noong 1237 ng Kasunduan sa York sa pagitan ng Inglatera at Eskosya. Ito ay nananatiling hangganan ngayon, maliban sa mga pinagtatalunang lupa, sa hilaga ng Carlisle, at isang maliit na lugar sa paligid ng Berwick-upon-Tweed , na kinuha ng Inglatera noong 1482. Kaya ito ang isa sa mga pinakalumang umiiral na mga hangganan sa mundo, bagaman ang Berwick ay hindi lubos na sinakop ng Inglatera hanggang 1746, sa pamamagitan ng Batas Gales at Berwick noong 1746.
Kasunod ng Kasunduan ng Union noong 1706, na pinagtibay ng mga Batas ng Unyon noong 1707, na nagkakaisa sa Scotland na may Inglatera at Wales upang bumuo ng Kaharian ng Gran Britanya, ang border ay patuloy na bumubuo ng hangganan ng dalawang magkakaibang legal na hurisdiksiyon bilang kasunduan sa pagitan ng dalawang bansa na garantisadong ang patuloy na paghihiwalay ng batas sa Ingles at batas ng Eskoses.
Ang edad ng legal na kapasidad sa ilalim ng Batas Eskoses ay 16, habang ito ay dating 18 sa ilalim ng batas ng Ingles. Ang mga kasunduan ng hangganan ng Gretna Green sa kanluran, at Coldstream at Lamberton sa silangan, ay maginhawa para sa mga eloper mula sa Inglatera na gustong mag-asawa sa ilalim ng mga batas ng Scottish, at mag-asawa nang walang publisidad.
Asin tibuok
Ang asin tibuok ay kakaibang artesanong asin mula sa mga Boholano sa Pilipinas na gawa sa pagsasala ng tubig-dagat sa gasang. May isang baryante ng asin na kilala rin bilang tultul o dukdok sa mga Ilonggo. Magkatulad ang paggawa nito sa asin tibuok ngunit pinapakuluan ito sa gata.
Halos wala na ang tradisyon ng paggawa ng asin tibuok at tultul dahil sa hirap at tagal ng paggawa ng mga ito, pagpapatupad ng batas ng yodidong asin (ASIN law) noong 1995, pati kompetisyon sa mga modernong inaangkat na asin. Bahagya lamang silang napreserba sa Bohol, Capiz, at Guimaras. Nakalista ang asin tibuok sa Ark of Taste, isang pandaigdigang katalogo ng nanganganib na pamanang pagkain ng organisasyong Slow Food.
Mga pangalan
Ang literal na kahulugan ng asin tibuok ay "walang basag na asin" o "buong asin" sa wikang Sebwano ng mga Boholano. Pangalan ito ng asin sa pulo ng Bohol.
May mga kahawig na tradisyon sa pag-aasin sa pulo ng Guimaras at sa karatig na lalawigan ng Capiz sa Panay. Sa Guimaras, kilala ito bilang tultul o tul-tul na nangangahuluhang "bukol"; habang sa Capiz, kilala ito bilang dukdok na nangangahulugang "dinikdik" o "dinurog". Galing sa wikang Hiligaynon ng mga Ilonggo ang dalawang salitang ito.
Bohol
Nagagawa ang Boholanong asin tibuok sa pagbabad ng mga bunot ng niyog ng ilang buwan sa mga espesyal na hukay na puno ng tubig-dagat tuwing taog. Pagkatapos, hinihiwa ang mga ito sa maliliit na piraso at pinapatuyo sa loob ng ilang araw. Sinusunog ang mga ito sa tumpok hanggang mauwi sa abo. Halos isang linggo ang tagal nito. Tinitipon ang abo (tinatawag na gasang) sa piltrong hugis-imbudo na gawa sa kawayan. Ibinubuhos ang tubig sa gasang, at pinapaalis nito ang asin mula sa gasang. Kinokolekta ang tasik sa hungkag na baul sa ilalim ng mga imbudo.
Ibinubuhos ang tasik sa mga luwad na palayok at isinasabit nang nakahilera sa espesyal na pugon. Pinapakulan ang mga ito nang ilang oras sa pugon, at nilalagayan muli ng tasik ang mga nasingawan na palayok. Sa bandang huli, magkakabitak ang mga palayok, at makikita ang pinatigas na masa ng asin. Mainit ang asin sa simula, at kailangan itong lumamig ng ilang oras bago mahahawakan. Ibinebenta ang mga ito kasama ng mga basag na palayok na hugis-simboryo kaya binansagan ito ng palayaw na "dinosaur egg" (itlog ng dinosauro) sa mga pandaigdigang merkado.
Paggamit sa pagluluto
Karaniwang kinakayuran ang asin tibuok at tultul para maibudbod ang kaunti sa pagkain. Kinaugaliang ikayod ang mga ito sa mainit na kanin na may kaunting patak ng mantika at kinakain nang ganoon lamang. Panimpla rin ito ng sinangag. Pinuputol din ang mga tipak-tipak at binubudbod sa mga sabaw at putahe o dinudurog at ginagamit na parang karaniwang asin.
Konserbasyon
Dati, mahalagang propesyon ang pagiging asindero sa lipunang Pilipino, ngunit halos nawawala na ang sining sa modernong panahon. Nakauubos kasi ng maraming panahon at ang mga tradisyonal na paraan ng pag-aasin at mabigat ang trabaho. Hindi makalalaban ang mga artesanong asindero sa murang inangkat na asin na laganap ngayon sa Pilipinas. Lalong nagpahirap sa mga lokal na asindero ang pagpapatupad ng Batas Republika Blg. 8172, ang Act for Salt Iodization Nationwide o ASIN (lit. Akto para sa Yodisasyon ng Asin sa Buong Bansa) noong 1995, at marami ang sumuko sa industriya.
Iilang pamilya na lang ang gumagawa ng asin tibuok at tultul ngayon. Karaniwang ibinebenta ang mga ito sa mga turista dahil sa pagiging kakaiba ng mga ito pati na rin sa mga restawrang gourmet na nagtatampok ng lutuing Pilipino. Dahil sa pagiging pambihira, mas mahal ang mga ito kumpara sa karaniwang asin. Kalimitang mataas ang demand para sa asin tibuok at tultul, pero hindi makaagapay ang suplay.
Nakatala ang asin tibuok sa Ark of Taste na pandaigdigang katalogo ng nanganganib na pamanang pagkain ng kilusang Slow Food.
Dekada 1760 BC
Ang 1760 BC (Bago si Cristo) ay isang dekadang tumagal mula Enero 1, 1769 BK hanggang Disyembre 31, 1760 BC.
Nouvelle cuisine
thumb|250x250px|Halimbawa ng presentasyong nouvelle cuisine
Dekada 1760 BC
Talasanggunian
<references group="" responsive="">
Kikoriki
Ang Kikoriki, na kilala sa Rusya bilang Smeshariki (Смешарики), ay isang seryeng animasyon sa telebisyon na nagmula sa Rusya na binubuo ng 209 kabanata na tumatagal ng 6 minuto at 30 segundo bawat isa, na tinatarget ang mga bata na 3 hanggang 8 taon. Pinalabas ang unang kabanata sa Rusya noong 17 Mayo 2004. Nakuha ang mga karapatan ng pamamahagi sa wikang Ingles ng serye ng 4Kids Entertainment mula sa internasyunal na namamahagi na Fun Game Media, Munich at nagsimulang pagsasahimpapawid bilang bahagi ng Block CW4Kids sa The CW noong 13 Setyembre 2008, sa ilalim ng pangalang GoGoRiki. Nagsimula ang GoGoRiki sa ikalawang season nito sa Estados Unidos noong 22 Agosto 2009. Gumagawa din ang Fun Game Media ng isang Europeong bersyon, na nagsimula sa pagsasahimpapaw sa KI.KA noong 8 Disyembre 2008.
Nouvelle cuisine
Ang nouvelle cuisine ay paraan ng pagluluto at presentasyon ng pagkain sa lutuing Pranses. Salungat sa cuisine classique, isang mas lumang anyo ng haute cuisine, kakikitaan ang nouvelle cuisine ng mas magaan, mas maselang putahe at malaking diin sa presentasyon. Pinasikat ito noong dekada 1960 ni Henri Gault, isang kritiko ng pagkain na nag-imbento ng pariralang iyon, at nina André Gayot at Christian Millau, mga paniyero ni Gault, sa isang bagong gabay sa restawran, ang Gault-Millau, o Le Nouveau Guide.
Kasaysayan
Ginamit ang terminong nouvelle cuisine nang ilang beses sa kasaysayan ng lutuing Pranses, upang makahiwalay mula sa nakaraan.
Noong mga dekada 1730 at 1740, binigyang-diin ng ilang Pranses na manunulat ang kanilang paghihiwalay sa tradisyon, sa pagtawag sa kanilang pagluluto bilang "moderno" o "bago". Inilathala ni Vincent La Chapelle ang Cuisinier moderne noong 1733–1735. Inilathala naman ang mga unang tomo ng Nouveau traité de la cuisine ni Menon noong 1739. At noong 1742, ipinakilala ni Menon ang terminong nouvelle cuisine bilang pamagat ng ikatlong tomo ng kanyang Nouveau traité. Nagtrabho si François Marin sa parehong tradisyon.
Noong 1880 at 1890, paminsan-minsang inilarawan ang pagluluto ni Georges Auguste Escoffier gamit ang termino.
Iniugnay ang modernong paggamit nito sa mga may-akda na sina Henri Gault, Christian Millau, at André Gayot, na gumamit ng terminong nouvelle cuisine upang ilarawan ang pagluluto nina Paul Bocuse, Alain Chapel, Jean at Pierre Troisgros, Michel Guérard, Roger Vergé, at Raymond Oliver, na karamihan ay naging estudyante dati ni Fernand Point. Inangkin ni Paul Bocuse na unang ginamit ni Gault ang termino upang ilarawan ang pagkain na inihanda ni Bocuse at iba pang mga nangungunang kusinero para sa unang lipad ng eruplanong Concorde noong 1969.
Reaksiyon ang istilong isinulat ni Gault at Millau sa paglalagay ng Pranses na cuisine classique sa "ortodokso" ni Escoffier. Nananawagan para sa higit pang kasimplihan at kakisigan sa paggawa ng mga putahe, ang nouvelle cuisine ay hindi cuisine minceur ("manipis na pagluluto") na inilikha ni Michel Guérard bilang pagkain sa spa. Ipinalagay na malaking dahilan ang pagsiklab ng Ika-2 Digmaang Pandaigdig sa paglilikha ng nouvelle cuisine—naging likas na pangyayari ito dahil sa kakulangan ng protina ng hayop noong pananakop ng mga Aleman.
Ang "pormula"
Nadiskubre nina Gault at Millau ang "pormula" na napapaloob sa sampung katangian nitong bagong istilo ng pagluluto. Ang mga tinukoy na katangian ay:
Kambove
Ekonomiya
thumb|Mga kristal ng [[libethenite na hanggang 3 mm mula sa Kambove. Sukat ng ispesimen: 8.0 x 4.6 x 3.3 sentimetro.]] Kabilang sa gawaing pang-ekonomiya sa bayan ay ang pagpoproseso ng kobalto. Ang bayan ay ang sentro ng rehiyon ng mga minahan ng Kambove. Pag-aari ng Gécamines, isanh kompanya ng pag-mimina na pagmamay-ari ng estado, ang mga minahan ng gitnang Kamoya, timog Kamoya, Shangolowe at Kamfundwa. Dinadala ang dukalin (ore) mula sa mga nabanggit na minahan papunta sa concentrator sa Kambove para sa pagkuha ng tanso at kobalto.
Nouvelle cuisine
Pagpapabaya
Pinagdedebatihan kung napabayaan na ang nouvelle cuisine. Nahalo ang karamihan ng pinaninindigan nito—lalo na ang kagustuhan para sa magaan na presentasyon at sariwang lasa—sa pangkaraniwang pagluluto sa mga restawran. Sa gitna ng dekada 1980, isinaad ng ilang mga manunulat ng pagkain na laos na laos na ito at nagsimulang magsibalik ang maraming kusinero sa istilong cuisine classique sa pagluluto, ngunit nanatili ang karamihan ng mga mas magagaan na presentasyon at bagong teknika.
Kambove
Klima
Ang Kambove ay may klimang humid subtropical (Köppen: Cwa).
Bambang Ingles
Bambang ng Inglatera
Gabay Michelin
Ang Gabay Michelin (Guide Michelin ; Michelin Guide) ay isang serye ng aklat panggabay na inilathala ng Michelin, isang Pranses na kompanya ng gulong, mula noong 1900. Iginagawad ng Gaby ng hanggang tatlong bituin Michelin para sa kahusayan sa ilang piling establisyimento. Maaaring magkaroon ng malaking epekto ang pagkuha o pagkawala ng bituin o mga bituin sa kapalaran ng isang restawran.
Kasaysayan
Noong 1904, naglathala ang magkapatid ng gabay para sa Belhika na kahawig sa Gabay Michelin. Kasunod nito, gumawa rin ang Michelin ng mga gabay para sa Alherya at Tunisia (1907); mga Alpes at Rin (hilagang Italya, Suwisa, Baviera, at Olanda) (1908); Alemanya, Espanya, at Portugal (1910); Kapuluang Britaniko (1911); at "Ang mga Bansa ng Araw" (Les Pays du Soleil) (Hilagang Aprika, Katimugang Italya at Corsica) (1911). Noong 1909, nalathala ang isang gabay pang-Pransiya sa wikang Ingles.
Noong Unang Digmaang Pandaigdig, isinuspinde ang publikasyon ng gabay. Pagkatapos ng giyera, patuloy na binigay ang mga binagong edisyon ng gabay hanggang 1920. Sinasabing nakapansin si André Michelin, habang bumibisita sa isang tagabenta ng gulong, ng mga kopya ng gabay na ipinampatong sa mesa. Batay sa prinsipyo ng "iginagalang lamang ng tao ang kanyang binabayaran", ipinasiya ni Michelin na maningil ng bayad para sa gabay, na mga 750 franc o $2.15 noong 1922. Gumawa rin sila ng ilang pagbabago, partikular na ang paglilista ng mga restawran ayon sa mga tiyak na kategorya, pagdaragdag ng talaan ng otel (para sa Paris lamang noong una), at pagtatanggal ng mga patalastas sa gabay. Palibhasa’y alam niya ang lumalagong kausuhan ng seksiyon ng restawran sa gabay, nagkalap sila ng pangkat ng inspektor para bisitahin at suriin ang mga restawran, at palagi silang anonimo.
Kasunod ng paggamit sa gabay Murray at Baedeker, nagsimulang maggawad ang gabay ng mga bituin para sa mga pinakapinong kainan noong 1926. Noong una, isa lang ang iginawad na bituin. Pagkatapos, noong 1931, ipinakilala ang herakiya ng sero, isa, dalawa, at tatlong bituin. Sa wakas, noong 1936, nailathala ang pamantayan para sa ranggong nakabituin:
Noong 1931, binago ang pabalat ng gabay mula bughaw upang maging pula at nanatiling ganito sa lahat ng mga sumusunod na edisyon. Noong Ika-2 Digmaang Pandaigdig, nasuspinde muli ang publikasyon. Noong 1944, sa kahilingan ng Kapangyarihang Alyado, muling inilimbag ang 1939 gabay sa Pransiya para gamitin ng militar; kinonsiderang pinakamahusay at pinakanaisapanahon ang mga mapa nito noon. Ipinagpatuloy ang publikasyon ng taunang gabay noong 16 Mayo 1945, isang linggo pagkatapos ng Araw ng VE.
Sa mga unang taon pagkatapos ng digmaan, humantong ang mga nagtatagal na epekto ng kakulangan noong digmaan sa pagpapataw ng Michelin ng sukdulan hanggang dalawang bituin lamang; pagsapit ng 1950, naglista ang edisyong Pranses ng 38 establisyimento na nahatulang nakatugon sa pamantayang ito. Noong 1956, nailathala ang unang Gabay Michelin ukol sa Italya. Walang nagawaran ng bituin noong unang edisyon. Noong 1974, nailathala ang unang gabay ukol sa Britanya mula noong 1931. Dalawampu't limang bituin ang iginawad.
Noong 2005, inilathala ng Michelin ang kanilang unang gabay Amerikano, na sumasaklaw ng 500 restawran sa limang boro ng Lungsod ng New York at 50 otel sa Manhattan. Noong 2007, inilunsad ang isang Gabay Michellin para sa Tokyo. Sa parehong taon, sinimulan nila ang isang magasin, Étoile. Noong 2008, nagdagdag sila ng tomo para sa Hong Kong at Macau. Mula noong 2013, inilalathala ang gabay sa 14 edisyon na sumasaklaw sa 23 bansa.
Noong 2008, inatasan ang Alemanang restawradora na si Juliane Caspar bilang punong patnugot ng edisyong Pranses ng gabay. Bago nito, siya ang may pananagutan sa mga gabay Michelin sa Alemanya, Suwisa, at Austria. Siya ang naging unang babae at unang di-mamamayang Pranses sa puwestong ito. Nagkomento ang Die Welt, isang pahayagang Aleman, tungkol sa pagkahirang, "Dahil sa bagay na itinuturing ang lutuing Aleman bilang nakakamatay na sandata sa karamihang bahagi sa Pransiya, ang desisyong ito ay parang paghahayag ng Mercedes na isang taga-Marte ang bagong direktor ng produkto nito."
Inanunsyo ng gabay ang unang talaan ng restawran nito sa estado ng Florida noong ika-9 ng Hunyo 2022, pagkatapos magkasundo sa mga kalupunang panturismo sa estado noong nakaraang taon. Nagbigay ang gabay ng iisang ranggong dalawang bituin at labing-apat na ranggong isang bituin, pati rin ng 29 Bib Gourmands.
Mundo ng DC
Ang Mundo ng DC (Ingles: DC Universe) ay ang kathang-isip na mundo kung saan nagaganap ang karamihan ng mga pangyayari at istorya ng DC Comics. Dito nagmumula ang mga kilalang superhero tulad nina Superman, Batman at Wonder Woman, pati na ang mga kilalang kontrabido o mga kalaban tulad nina Lex Luthor, Joker at Darkseid.
Kabinda
Ang Kabinda ay isang teritoryo, gayundin isang lungsod, sa Demokratikong Republika ng Congo. Ito ay ang kabiserang lungsod ng lalawigan ng Lomami. Tinatayang may 192,364 na katao ito noong 2010.
Pinaglilingkuran ito ng Paliparan ng Tunta. Bahagi ito ng Katolikong Romanong Diyosesis ng Kabinda.
Kasaysayan
Mula 1966 hanggang 2015 bahagi ang Kabinda ng dating lalawigan ng Kasai-Oriental. Sa ilalim ng Artikulo Blg. 2 ng saligang-batas ng bansa, inihati ito sa tatlong bagong lalawigan: ang bago at mas-maliit na Kasai-Oriental, ang Lalawigan ng Sankuru, at ang Lalawigan ng Lomami. Bunga nito, napaloob ang lungsod sa lalawigan ng Lomami at naging kabisera nito.
Ikalawang Digmaang Congo
Noong Ikalawang Digmaang Congo, lubhang napinsala ang Kabinda ng labanan sa pagitan ng mga puwersang Konggoles at rebeldeng Ruwandano, na pasulong sa kanluran patungo sa pook ng gumagawa ng mga diyamante sa paligid ng Mbuji-Mayi. Pinaligiran at nilusob ng mga rebelde ang bayan sa loob ng dalawang taon, ngunit nanatili ito sa ilalim ng pamamahala ng pamahalan
Mymensingh
Ang Mymensingh ay ang kabisera ng Mymensingh Division ng Bangladesh. Matatagpuan ito sa Ilog Brahmaputra sa layong mga 120 kilometro (75 milya) hilaga ng pambansang kabisera ng Dhaka the capital of the country. Ito ang ikawalong pampangasiwaan na punong lungsod ng dibisyon at ang ikalabindalawang korporasyong lungsod ng Bangladesh. Ayon sa Ministry of Public Administration, pang-apat sa ranggo ng katayuang pandistrito ang Mymensingh. Ito ay isang pangunahing sentrong pampananalapi sa hilaga-gitnang Bangladesh. Ito rin ang pang-apat na pinakamataong aglomerasyong urbano ng bansa. Ang kapal ng populasyon ng lungsod ay 44,458/km2 (115,150/sq mi), ang pangalawang lungsod sa bansa na may pinakamataas na densidad ng populasyon. Naaakit ng Mymensingh ang 25 bahagdan ng mga health tourist na bumibisita sa Bangladesh. Ang Mymensingh ay na-anglicize na pagbigkas ng unang pangalan na Momenshahi, na tumutukoy sa isang pinunong nagngangalang Momen Shah. Ang taas nito ay higit sa 19 metro sa ibabaw ng lebel ng dagat - ang pinakamataas sa mga pangunahing lungsod ng Bangladesh.
Produksiyon ng kape sa Pilipinas
thumb| Mga butong kape ng [[Coffea liberica|Liberica mula sa Mindoro. ]] Nagsimula ang produksiyon ng kape sa Pilipinas noong 1740 nang ipinakilala ng Kastila ang kape sa mga isla.. Naging isang pangunahing industriya ito sa Pilipinas dati, sa punto na naging ikaapat na pinakamalaking bansa ng paggawa ng kape 200 taong nakalilipas.
Bilang noong 2014, gumagawa ang Pilipinas ng 25,000 metrikong tonelada ng kape at niraranggo bilang ika-110 ayon sa output. Gayunpaman, mataas ang lokal na pangangailangan ng kape na may 100,000 metrikong tonelada ng kape na nauubos sa bansa kada taon. Ang Pilipinas ay isa sa iilang mga bansa na namumunga ng apat na pangunahing uri ng kapaki-pakinabang na kape; Arabica, Liberica (Barako), Excelsa at Robusta. 90 porsiyento ng kape na ginawa sa bansa ay Robusta. Nagkaroon ng mga pagtatangka upang buhayin muli ang industriya ng kape.
Mga unang taon
Ipinakilala ang kapeng Arabica na baryante sa Kanlurang Java noong 1690. Ipinasok na nang palihim ng mga peregrinong Muslim ang butong Yemeni sa kanlurang India, ang tunay na pinagmumulan ng mga punlang Dutch, at marahil na ipinakilala ito sa Sumatra. Ibinenta ang kape ng Kanlurang Sumatra sa mga Britanikong dayuhan at Amerikanong misyonero na nagpalaganap nang higit pa ng kape, marahil sa Pilipinas noong ikalabing walong siglo. Lumago ang pag-inom ng kape sa Timog-silangang Asya at iniugnay sa kultura ng Islam. Ipinakilala ang kape sa Pilipinas noong 1730, nang nagtanim ang isang Franciscanong prayle ng unang puno ng kape sa Lipa, Batangas. Nagmula sa Mehiko ang kape na ipinakilala sa Pilipinas. Itinaguyod ang produksiyon ng kape sa huli ng mga Agustinyanong prayle na si Elias Nebreda at Benito Varas sa iba pang bahagi ng Batangas gaya ng Ibaan, Lemery, San Jose, Taal, at Tanauan. Ang mga plantasyon ng kape ay naging bahagi ng pundasyon ng ekonomiya ng Batangas at sa kalaunan pinangalanan ang Lipa bilang kapital ng kape ng Pilipinas.
Paglago sa ika-19 siglo
Pagkatapos ng Digmaang Sibil ng Amerika, noong 1865, nagkaroon ng biglaang pagtaas ng pangangailangan ng kapeng Filipino sa Estados Unidos dahil mas mura ang pag-angkat ng kape mula sa Pilipinas kaysa sa pag-angkat ng kape mula sa Brasil. Ang Barako mula sa Batangas ay ipinadala mula sa Manila papunta sa San Francisco. Ipinadala ang kalahati ng luwas ng kape sa Pilipinas sa taong iyon sa San Francisco. Nagsimula rin ang pag-angkat ng kape sa Europa kasunod ng pagbubukas ng Kanal Suez noong 1869. Noong 1876, ipinakilala ang kape sa bayan ng Amadeo sa kalapit na Cavite at nagsimulang gumawa ng kape ang lalawigan. Gayunpaman, nanatili ang Lipa bilang pangunahing tagagawa ng kape sa Pilipinas at naging mas mahal ang barakong Batangas ng 5 beses kumpara sa butong Java. Noong 1880, naging ikaapat ang Pilipinas sa pinakamalaking tagaluwas ng mga butong kape. Bumaba ang produksiyon ng kape sa mga kakompetensyang rehiyon ng Brasil, Aprika at Java noong nakakaapekto ang kalawang ng kape sa mga rehiyon at mula 1887 hanggang 1889, ang Pilipinas ang tanging pinagkukunan ng kape sa mundo.
Paghina noong 1880s-1890s
Noong 1889, nagkaroon ng napakatinding paghina ang produksiyon ng kape sa bansa kasunod ng pagpapakilala ng kalawang ng kape sa bansa at ng pagdaragdag ng insidente ng pagsiklab ng mga insekto. Halos nilipol ng mga elementong ito ang lahat ng puno ng kape sa Batangas. Noong 1891, nabawasan ang produksiyon ng kape sa bansa at naging 1/6 ng kabuuang produksiyon nito dalawang nakaraang taon. Sa panahong ito, nabawi na ng Brazil ang posisyon nito bilang isang pangunahing tagagawa ng kape. Inilipat ang mga buto na buhay pa rin sa Cavite dahil marami ang lumipat na magsasaka sa Batangas papunta sa pagpapatubo ng ibang pananim.
Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Noong dekada 1950, nagpakilala ang pamahalaan ng Pilipinas, na may tulong mula sa mga Amerikano, ng iba't ibang baryante ng kape sa bansa na mas lumalaban. Nagsimula ang produksiyon ng kapeng kagyat (instant coffee) sa mga komersyal na dami na nagresulta sa pagtaas ng pangangailangan para sa kape..Maraming magsasaka ang nagsimulang bumalik sa pagpapatubo ng kape noong dekada 1960. Pansamantalang huminto ang pag-angkat ng kape dahil sa sobra sa merkado ng mundo dahil sa biglang paglaganap ng mga kapihan. Noong 1980, naging miyembro ang Pilipinas ng International Coffee Organization (ICO).
Ika-21 siglo
thumb| Ang [[bean belt at ang nangungunang 20 bansa sa pagbunga ng kape noong 2011 ayon sa FAOSTAT na kinabibilangan ang Pilipinas. ]] Ang pangangailangan para sa kape ay nakaranas ng pagtaas. Noong 2002, ang taunang pagkonsumo ng kape ng Pilipinas ay 75,000 metrikong tonada. Tumaas ang numerong ito na maging 170,000 metrikong tonada taun-taon noong 2018. Sa parehong taon, nagsimulang mag-angkat ang Pilipinas ng kape dahil sa mababang produksiyon ng kape na 35,000 metrikong tonelada taun-taon. Iniaangkat ang halos 75,000-100,000 metrikong tonelada ng pinatuyong butong kape na nagkakahalaga ng ₱7-10 bilyon mula sa Byetnam at Indonesia ayon sa Kagawaran ng Pagsasaka o Department of Agriculture (DA).
Sa 2016, ayon sa PhilMech, isang ahensya sa ilalim ng DA, Mindanao ang nangunguna sa lokal na produksiyon ng mga pinatuyong butong kape. Ang Sultan Kudarat ang lalawigan na nagpapatubo ng pinakamaraming kape sa isla. Ang produksiyon ng kape sa mga tradisyunal na lugar ng paglilinang tulad ng Cordillera at Calabarzon ay nakaranas ng pagbaba dahil sa malakas na bagyo na bumagsak sa rehiyon noong taong iyon.
Mga sanggunian
<references group="" responsive="">
Aldo Carrascoso
Si Aldo Carrascoso (ipinanganak noong Hulyo 19, 1978) ay isang Pilipinong negosyante na kilala dahil sa pagtatatag ng Veem at Jukin Media. Itinatag din niya ang InterVenn Biosciences, isang amerikanong parmaseutikal at biotecknolohiya na kumpanya, kasama si Carolyn Bertozzi at nagsilbi bilang punong tagapagpaganap nito sa loob ng anim na taon.
Karanasan
Si Carrascoso ay ipinanganak at lumaki sa San Juan, Maynila, Pilipinas. Ang kanyang ama ay isang inhinyero at pangkalahatang tagapamahala ng Paliparang Pandaigdig ng Maynila, na naging dahilan upang malantad si Carrascoso sa teknolohiya mula sa murang edad.
Nag-aral siya ng elementarya at sekondarya sa De La Salle, at natapos ang kanyang undergraduate sa Ateneo De Manila University, kung saan nakatanggap siya ng BS sa Sikolohiya. Pagkatapos ay nagpatuloy siya sa pagkuha ng MBA mula sa Babson College.
Nang nadiskubre ni Carrascoso na aabutin ng 12 buwan ang pagsusuri ng datos mula sa sampol na galing sa dugo, naging determinado siyang bumuo ng mag mas mabuting paraan para suriin ang mga sampol gamit ang pagkatuto ng makina at Intelihensiyang artipisyal, na humantong sa pagtatatag ng InterVenn Biosciences.
Mga Kompanyang Itinatag
Sa kasalukuyan, naging kasangkapan si Carrascoso sa pagtatatag ng apat na kompanya.
Verego
Itinatag ni Carrascoso ang Verego, isang B2B matchmaking platform, noong 2006. Nilikha niya ang konsepto ng kumpanya batay sa kanyang pinag-aralan sa Master ng Business Administration. Inilarawan ni Carrascoso ang platform bilang "Tinder para sa mga kumpanya" kung saan hinahambing ang mga pangmatagalang pakikipagsosyo sa negosyo sa relasyong romantiko at ginagamit ang isang pagtutugma ng algoritmo upang magkatugma ang mga negosyo sa isa't isa.
Jukin Media
Noong 2009, kasama sina Jonathan Skogmo at Josh Entman, itinatag ni Carrascoso ang Jukin Media, isang kumpanyang naglisensya, namamahagi at kumikita galing sa kumakalat na nilalaman. Naglingkod siya bilang punong opisyal ng teknolohiya sa umpisa ng kumpanya. Gumagamit ang platform ng algorithm na tinatawag na "Riff" upang makabuo ng mga media feeds batay sa iba't-ibang kumakalat na mga keywords.
Nakalikom ng halos $6 milyon USD sa pondo ang Jukin mula sa Samsung Ventures, BDMI, Third Wave Digital, at ang chairman at CEO ng Mandalay Entertainment na si Peter Guber at binili ng Trusted Media Brands ang buong kumpanya noong 2021.
Veem (dating Align Commerce)
Noong 2012, kasama si Marwan Forzley, itinatag ni Carrascoso ang Veem, isang multi-channel na platform ng pagbabayad. Nagsilbi siyang bilang CTO at COO, na nangangasiwa sa pagbuo ng isang algorithm na nagsusuri ng mga transaksyon upang matukoy kung ang tradisyonal na pagbabayad at blockchain ay magiging mas mahusay sa pagpapadala ng pera.
Ang plataporma ay binuo para madaling mapasok ng mga maliliit at katamtamang negosyo ang blockchain payment rails sa pagpapadala ng pera sa iba't-ibang bansa. Una itong pinondohan ng Silicon Valley Bank, Kleiner Perkins Caufield & Byers, at pinalawak pa ng National Bank of Australia at Google Ventures.
InterVenn Biosciences
Noong 2017, itinatag ni Carrascoso ang InterVenn Biosciences kasama ang mga propesor ng kemistriya na sina Carlito Lebrilla at Carolyn Bertozzi Gumagamit sila ng intelihensiyang artipisyal na binuo ni Carrascoso para sa pagsusuri ng glycoproteomic na impormasyon para sa maagang pagsusuri ng ilang mga kanser. Ang unang produkto ng InterVenn ay "Glori," isang liquid biopsy tool para sa pagtukoy ng mga malignant na ovarian tumor. Ang mga metodolohiya ay ginagamit upang bumuo ng iba't-iba diagnostic tools para sa 24 na kanser, tulad ng kanser sa bato, baga, atay, prostate, pancreatic, nasopharyngeal, at colorectal.
Ang kumpanya ay nakalikom ng USD $45 milyon sa dalawang ikot ng pagpopondo noong 2018 at 2020, bago napondohan ulit ng USD $201 milyon para sa series C round na pinangunahan ng SoftBank.
Peixinhos da horta
thumb| Isang plato ng Peixinhos da horta Peixinhos da horta ( o <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[pejʃĩɲuʒ ðɐ ɔɾtɐ] ) ay isang tradisyunal na putahe sa lutuing Portuges. Literal na isinalin ang pangalan ng putahe na "Mga maliliit na isda mula sa hardin", dahil kahawig ito ng maliliit na piraso ng makulay na isda. Ipinakilala ito sa Hapon sa pamamagitan ng mga Heswitang misyonero sa panlabing-anim na daantaon, kung saan sa huli ito ay naging tempura.
Paghahanda
Kadalasang inihahanda ang Peixinhos da horta na may mga sitaw sa isang galapong gawa sa harina na piniprito. Ginagamit din ang iba pang mga gulay tulad ng siling-pula at kalabasa.