cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuidado con el ángel
Ang Cuidado con el ángel  (Tagalog: Mag-ingat sa Anghel, pinalabas sa Pilipinas bilang "Maria de Jesus, Ang Anghel sa Lansangan") ay isang telenobelang Mehikano na gawa ng Televisa at isinaere sa Canal de las Estrellas mula 9 Hunyo 2008 hanggang 6 Marso 2009, na mayroong 195 kabanata. Mahigit sa isang milyong manonood ang nakakatutok sa programang ito, at gumawa ng maraming malalaking rekord sa Estados Unidos. Itinatampok sa telenobelang ito ay sina Maite Perroni at William Levy, habang nagsisiganap bilang kontrabida ay sina Laura Zapata, Ana Patricia Rojo at Nailea Norvind. Sina Helena Rojo, Ricardo Blume at Evita "Chachita" Munoz ay bahagi rin sa mga nagsisiganap bilang mga unang aktor (primer actor).
Sa Pilipinas, ipinalabas ang programang ito sa ABS-CBN mula 2009 hanggang 2010 sa wikang Tagalog at sa Telenovela Channel mula 2014 hanggang 2015 sa wikang Ingles.
Otto von Bismarck
Mga maagang taon
Si Bismarck ay nag-aral sa mababang paaralan ng Johann Ernst Plamann, at ang Friedrich-Wilhelm at Graues Kloster sekundaryong mga paaralan.
Induksiyong elektrostatiko
Ang induksiyong elektrostatiko ay isang redistribusyon ng kargang elektriko ng isang bagay na sanhi ng impluwensiya ng mga kalapit na karga. Ang induksiyon ay natuklasan ng siyentipikong British na si John canton noong 1753 at propesor na Swedish na si Johan Carl Wilcke noong 1762. Ang prinsipyong ito ginagamit ng mga henerador na elektrostatiko, henerador na Van de Graaf at elektroporus. Ang induksiyon ay responsable rin sa atraksiyon ng magagaan na mga hindi konduktibong bagay gaya ng mga lobo, papel o mga pirasong styrofoam sa mga statikong kargang elektriko. Ang induksiyong elektrostatiko ay hindi dapat ikalito sa induksiyong elektromagnetiko.
Talaan ng mga relihiyon sa Estados Unidos
Ang mga relihiyon sa Estados Unidos ay dominanteng mga Kristyano at Protestantismo ay ang pangunahing relihiyon sa Amerika.
Gran Madre di Dio
Ang Gran Madre di Dio (Dakilang Ina ng Diyos) ay isang kardinal simbahang titulo sa Roma. Ang kasalukuyang nakaatas dito ay si Angelo Bagnasco, Arsobispo ng Genoa, na ginawang kardinal noong 24 Nobyembre 2007. Ang simbahan ay itinatag bilang isang simbahang titulo noong 1965. Ang napakalaking templo ay itinayo ni Papa Pio XI noong 1931, bilang pag-alaala sa mga pagdiriwang upang gunitain ang ika-1,500 anibersaryo ng Konseho ng Efeso, na itinatag ang dogma ng banal na pagiging ina at ang walang hanggang pagkabirhen ni Maria, sa patristikong tradisyon at popular na debosyon mula Mula sa Simbahan. Itinayo ito sa pagitan ng 1931 at 1933 ng arkitektong si Cesare Bazzani, na itinayo ni Clemente Busiri Vici. Ito ay ang luklukan ng parokya ng parehong pangalan, na itinatag ni Pio XI noong 1 Disyembre 1933, ang taon ng Jubileo ng pambihirang pagtubos, sa Apostolikong Konstitusyon na "Quo perennius".
Frederick Winslow Taylor
Si Frederick Winslow Taylor (Marso 20, 1856 – Marso 21, 1915) ay isang Amerikanong inhinyerong mekanikal na naglayon na painamin ang kahusayang pang-industriya. Isa siya sa unang mga kasangguning pampamamahala. Isa si Taylor sa mga pinunong intelektuwal ng Kilusan sa Pagpapahusay at ang kaniyang mga ideya ay naging napaka maimpluwensiya sa Panahong Progresibo. Nilagom ni Taylor ang kaniyang mga teknika ng pagpapahusay sa kaniyang aklat na pinamagatang The Principles of Scientific Management (Ang mga Prinsipyo ng Pamamahalang Maka-agham). Bilang isang inhinyero ng pagpapahusay o efficiency, siya ang nagpakilala ng sistema ng pagmamanupaktura na tinawag na scientific management na tumanaw sa mga manggagawa bilang mga bahaging mekanikal ng proseso ng produksiyon, hindi bilang mga tao.
Pasaporte ng Pilipinas
Ang pasaporte ng Pilipinas ay parehas na isang dokumento sa paglalakbay at isang pangunahing pambansang dokumento ng pagkakakilanlan na ibinibigay sa mga mamamayan ng Pilipinas. Pinalalabas ito ng Kagawaran ng Ugnayang Panlabas (KUP) o (DFA) at ng mga misyong diplomatiko ng Pilipinas sa ibang bansa, maliban sa ilang mga pagbubukod.
Japan (paglilinaw)
Ang Japan ay maaring tumukoy sa mga sumusunod:
Pasaporte ng Pilipinas
Nagsimulang magpalabas ang DFA ng mga kulay-maroon na pasaporte na nababasa ng makina noong Setyembre 17, 2007, at mga biometrikong pasaporte noong Agosto 11, 2009. Itinatanggap pa rin ang mga di-electronikong pasaporte na may pabalat na kulay-lunti hanggang sa mawalan ng bisà ang mga ito. Inililimbag ang mga pasaporte ng Pilipinas sa plantang APO Production Unit sa Malvar, Batangas.
Kasaysayan
Bago ang mga Kastila dumating sa isla ng Pilipinas, Ang mga katutubo ay malayang naglalakbay sa loob ng mga isla at sa mga karatig na estado sa Asya upang mapadali ang kalakalan at komersiyo, pangunahin sa anyo ng paglalayag. Sa panahon ng kolonisasyon ng mga Espanyol sa Pilipinas, ang upang pumunta mula sa isang lugar patungo sa isa pa, na ginamit ng mga katutubo mula 1500s hanggang 1600s. passaporte ng Pilipinas ay inilabas pagkataopos ng pagkakaroon ng kalayaan mula Estados Unidos noong 1946. Ang mga pasaporte ay iniutos na i-print sa Pilipino sa unang pagkakataon sa ilalim ni Pangulong Diosdado Macapagal, na pagkatapos ay ipatupad sa ilalim ng kanyang kahalili, si Ferdinand Marcos. Sa kasalukuyan, ito ay nakalimbag sa Filipino na may mga salin sa Ingles.
Sa pagpapatibay ng 1987 konstitusyon ang kapangyarihan ng pagbibigay ng mga pasaporte ay inilipat mula sa Ministri ng Ugnayang Panlabas patungo sa kasalukuyang Kagawaran ng Ugnayang Panlabas. Ang passaporte ng Pilipinas Batas ng 1996 namamahala sa pag-iisyu ng mga pasaporte ng Pilipinas at mga dokumento sa paglalakbay. Passaporte nf Pilipinas ay ibinibigay lamang sa mga mamamayang Pilipino, habang mga dokumento sa paglalakbay (sa ilalim ng Seksyon 13) maaaring maibigay sa mga mamamayan na nawalan ng kanilang mga pasaporte sa ibang bansa, gayundin sa mga permanenteng residente na hindi makakuha ng mga pasaporte o mga dokumento sa paglalakbay mula sa ibang mga bansa. Sa Mayo 1, 1995, luntiang pabalat ay itinatag sa mga regular na pasaporte sa unang pagkakataon, at ang mga barcode ay ipinasok sa mga pasaporte noong 2004. Ang pasaporte na pinahusay ng seguridad ay isang paunang kinakailangan sa pagpapalabas ng mga bagong machine-readable na pasaporte na unang ibinigay sa publiko regular mga passaporte noong Setyembre 17, 2007 Dati ang Pilipinas ay isa sa iilang bansa sa mundo na hindi pa naglalabas ng machine-readable regular passport bagama't ang mga pasaporte na nababasa ng makina para sa mga pampublikong opisyal ay inisyu mula noong Hunyo 18, 2007. Noong Agosto 2, 2017, Batas Republika 10928 ay inaprubahan ni Pangulo Rodrigo Duterte, na nagpapalawak ng bisa ng pasaporte mula 5 taon hanggang 10 taon. Nilagdaan ni Foreign Secretary Alan Cayetano ang pagpapatupad ng mga tuntunin at regulasyon (IRR) ng bagong Batas sa Pasaporte ng Pilipinas noong Oktubre 27, 2017. Ang batas ay ipinatupad sa Enero 1, 2018
Regular (maroon)
Ang isang regular na pasaporte ay ibinibigay sa sinumang mamamayan ng Pilipinas na nag-aaplay para sa isang pasaporte ng Pilipinas. Ito ang pinakakaraniwang uri ng pasaporte na ibinibigay at ginagamit para sa lahat ng paglalakbay ng mga mamamayan ng Pilipinas at hindi opisyal na paglalakbay ng mga opisyal ng gobyerno ng Pilipinas.
Opisyal (red)
Ang isang opisyal na pasaporte ay ibinibigay sa mga miyembro ng gobyerno ng Pilipinas para magamit sa opisyal na negosyo, gayundin ang mga empleyado ng mga diplomatikong post ng Pilipinas sa ibang bansa na hindi miyembro ng serbisyong diplomatiko. Ito ang pangalawa sa dalawang pasaporte na ibinigay sa Pangulo at sa pamilya ng Pangulo. Dahil dito, hindi pinalawig ng pasaporte na ito ang pribilehiyo ng diplomatikong kaligtasan sa sakit. Ang mga opisyal ng gobyerno ay ipinagbabawal na gumamit ng mga opisyal na pasaporte para sa hindi opisyal na negosyo, at dahil dito ay mayroon ding mga regular na pasaporte. Ang pasaporte na ito ay may pulang takip. Ang pasaporte na ito ay may bisa ng 6 na buwan.
Diplomatiko (blue)
Ang isang diplomatikong pasaporte ay ibinibigay sa mga miyembro ng Philippine diplomatic service, mga miyembro ng Cabinet, service attaché ng iba pang ahensya ng gobyerno na nakatalaga sa mga diplomatikong post ng Pilipinas sa ibang bansa at mga delegado ng Pilipinas sa mga internasyonal at rehiyonal na organisasyon. Ito ang una sa dalawang pasaporte na ibinigay sa Pangulo ng Pilipinas at sa pamilya ng Pangulo. Ang pasaporte na ito ay may madilim na asul na takip at nagpapalawak ng pribilehiyo ng immunity ng diplomatiko sa maydala.
Appearance
Ang mga pasaporte ng Pilipinas ay maroon, na may nakalagay na Sagisag ng Republika ng Pilipinas sa gitna ng front cover.
Front cover
Ang salitang "PILIPINAS" ay nakasulat sa itaas ng coat of arms, na ngayon ay may mga hatchings upang ipahiwatig ang mga tincture gules (pula, para sa kanang field) at azure ( asul, para sa kaliwang field). Ang salitang "PASAPORTE" ay nakasulat sa ibaba, na may biometric passport na simbolo na makikita sa ilalim nito.
Ang mga pasaporte na ibinigay noong mga huling taon ng Fourth Republic ay binaligtad ang utos (kapansin-pansing katulad ng pasaporte ng Estados Unidos), na may "PASAPORTE" sa itaas at "REPUBLIKA NG PILIPINAS" sa baba. Lahat ng pasaporte na inisyu mula noong panahong ito ay may takip sa Filipino.
Ang karaniwang pasaporte ay may 44 (dating 32 o 64) na pahina.
Mga Wika
Ang mga pasaporte ng Pilipinas ay bilingual, na may parehong inisyu na data ng pahina ng teksto at impormasyon sa Filipino na sinusundan ng mga pagsasalin ng Ingles. Ang mga brown na pasaporte ay dating nakasulat ang lahat ng tekstong Filipino na may diacritics, ngunit ito ay hindi na ipinagpatuloy sa berde at maroon na pasaporte. Ang mga pahina 4–43 ay mayroong, sa isang pahina sa bawat 2-pahinang pagkalat, (a) (mga) linya ng pambansang awit, ang Lupang Hinirang. Ang mga kakaibang pahina ng mga pahina 3–43 ay mayroong Baybayin na teksto na nagsasabing "Ang katuwiran ay nagpapadakila sa isang bayan" ("Ang katwiran ay nagbubunyi sa isang bansa") bilang pagtukoy sa Mga Kawikaan Libro ng Proverbs 14:34.
Pahina ng Impormasyon sa Pagkakakilanlan
Ang pahina ng data ay naglalaman ng sumusunod na impormasyon:
Sa mga bagong pasaporte na sakop ng maroon, nagtatapos ang page ng data ng pasaporte sa Machine Readable Zone. Ang zone na ito ay wala sa mga pasaporte na may berdeng sakop.
Tala ng Pasaporte
Ang mga pasaporte ay naglalaman ng isang tala mula sa nag-isyu na estado na naka-address sa mga awtoridad ng lahat ng iba pang mga estado, na nagpapakilala sa maydala bilang isang mamamayan ng estadong iyon at humihiling na siya ay payagan na makapasa at tratuhin ayon sa mga internasyonal na pamantayan. Ang tala ay unang nakasulat sa Filipino na sinusundan ng Inglés translation:
Sa Pilipino:
Sa Inglés:
Sa huling pahina (sa pahina 44) ay ang mga detalye ng emergency contact, at isang babala tungkol sa Biometrikong na Pasaporte.
Lagda ng maydala
Ang isang pasaporte ng Pilipinas ay hindi wasto kung ang pasaporte ay hindi napirmahan, at karaniwang ang maydala ay naglalagay ng kanyang pirma sa field ng lagda, na ang posisyon ay nag-iba sa iba't ibang pagkakatawang-tao ng mga pasaporte ng Pilipinas. Ang mga taong masyadong bata para pumirma ng pasaporte dati ay maaaring pirmahan ng magulang o legal na tagapag-alaga ang pasaporte para sa kanila, bagama't ipinagbabawal na ito.
Ang mga brown na pasaporte ay orihinal na naglalaman ng field ng lagda sa ibaba ng pahina ng data sa panloob na pabalat ng pasaporte. Nang magsimulang ibigay ang mga berdeng pasaporte noong 1995, isang field kung saan dapat lagdaan ng maydala ang pasaporte ay lumitaw sa ibaba ng tala ng pasaporte.
Ang mga pasaporte na nababasa ng makina ay orihinal na walang signature field, isang pinagmumulan ng maraming kontrobersya dahil ang mga Pilipinong nag-aaplay para sa mga dayuhang visa, maging para sa paglalakbay o trabaho, ay hiniling na kumuha ng kopya ng kanilang passport application form upang i-verify ang kanilang pirma, o tinanggihan nang buo. Ang mga bagong bersyon ng pasaporte na ito ay nagkaroon ng signature field sa likod na pabalat, sa ibaba ng mahahalagang paalala para sa mga may hawak ng pasaporte ng Pilipinas, habang ang mga mas lumang bersyon ay may nakatatak na field.
Ang mga biometric na pasaporte mula Agosto 2009 hanggang Agosto 2016, ay ang tanging mga pasaporte ng Pilipinas na hindi nangangailangan ng pisikal na pirma ng maydala, dahil ang larawan ng pirma ng maydala ay naka-print sa pahina ng data ng pasaporte. Ang mga pisikal na pirma ay muling kinakailangan para sa mga biometric na pasaporte na inisyu pagkatapos ng Agosto 15, 2016, na may field ng lagda sa pahina 3.
Kinakailangan ng visa
Noong Enero 31, 2022, ang mga mamamayan ng Pilipinas ay nagkaroon ng visa-free o visa on arrival na access sa 66 na bansa at teritoryo, na nagraranggo sa Philippine passport na ika-77 sa mga tuntunin ng kalayaan sa paglalakbay ayon sa Henley Passport Index.
Mula Hulyo 9, 2023, ang mga may hawak ng pasaporte na ito ay maaaring maglakbay at manatiling walang visa, ngunit may eTA sa Canada nang hanggang 6 na buwan.
Bayad
Ang bagong biometric Philippine passport ay nagkakahalaga ng 950 pesos (humigit-kumulang $18) sa Pilipinas o $60 sa ibang bansa. Ang overtime processing para sa mga bagong pasaporte ay nagkakahalaga ng karagdagang 250 pesos. Ang mga taong sinasamantala ang overtime processing ay nakukuha ang kanilang mga pasaporte sa loob ng pitong araw para sa mga aplikasyon para sa Metro Manila (DFA Consular Affairs office, ASEANA, Parañaque, Alabang Town Center, SM Megamall, at Robinsons Galleria); Region 3 (DFA Pampanga regional office, Marquee Mall sa Angeles, Robinson Starmills sa Pampanga at Xentro Mall sa Malolos,  Bulacan), Region 4-A (DFA Lucena regional office, Robinsons Lipa sa Batangas, SM City Dasmariñas sa Cavite, SM City San Pablo sa Laguna at SM Cherry Antipolo sa Rizal) at 15 hanggang 20 araw sa ibang probinsya. Para sa mga Pilipino sa ibang bansa, aabot ito ng hanggang 120 araw. Ang mga pasaporte dati ay maaaring amyendahan sa halagang 100 piso (tinatayang $2.50) sa Pilipinas o $20 sa ibang bansa, bagama't ang mga pasaporte na nababasa ng makina ay hindi na maaamenda.
Ang mga nawala o nanakaw na pasaporte ay maaaring palitan ng 700 pesos (approx. $14) sa Pilipinas, $90 sa ibang bansa.
Wikang Siksika
Mga sanggunian
Kaurian:Mga wika ng Canada
Organolohiya
Sa larangan ng musika, ang organolohiya (mula sa Griyegong:  - organon, "instrumento" at λόγος - logos, "pag-aaral") ay ang pang-akademikong pag-aaral ng mga instrumentong pangtugtog. Ito ang agham ng mga pangtugtog na kagamitan at ng kanilang klasipikasyon o pag-uuri. . Sinasaklawan nito ang pag-aaral ng kasaysayan ng mga instrumentong panggawa ng musika, ng mga instrumentong pangmusika ginagamit sa iba't ibang mga kultura o kalinangang, mga aspetong teknikal kung paano nakalilikha ng tunog ang mga instrumento, at klasipikasyon ng mga instrumentong musikal. May pagkakasapin-sapin ang mga larangan ng organolohiya, akustiks, at etnomusikolohiya, na mga kabahaging pangkat ng musikolohiya.
Mga sanggunian
Kaurian:Musika Kaurian:Instrumentong pangtugtugin
Juliano ang Tumalikod
Si Juliano (Flavius Claudius Julianus Augustus, Φλάβιος Κλαύδιος Ἰουλιανός Αὔγουστος; 331/332 – 26 Hunyo 363), at karaniwang kilala bilang Julian the Apostate o Julian the Philosopher ang emperador ng Imperyo Romano mula 361 hanggang 363 at isang kilalang pilosopo at manunulat na Griyego. Siya ay isang kasapi ng dinastiyang Constantian. Siya ay ginawa ni Constantius II na Caesar sa mga kanlurang probinsiya noong 355 CE kung saan ay matagumpay siyang nangampanya laban sa mga Alamanni at Frank. Ang pinakakilala ang kanyang pagkapanalo sa mga Alamanni noong 357 CE sa Labanan ng Argentoratum sa kabila dami ng Alemanni. Noong 360 CE sa Lutetia(Paris), siya ay hinayag na Augustus ng kanyang mga sundalo na humantong sa isang digmaan sibil sa pamamagitan ni Julian at Constantius II. Gayunpaman, bago magharap sa labanan ang dalawa, si Constantius ay namatay pagkatapos pangalanan si Juliano na kanyang nararapat na kahalili sa trono. Noong 363 CE, si Juliano ay nangampanya laban sa Imperyong Sassanid. Bagaman matagumpay sa simula, siya ay nasugatan nang nakamamatay at sa sandaling pagkatapos ay namatay. Si Juliano ay isang tao na may hindi karaniwang masalimuot na karakte: siya ang miltaryong komander, teosopista, repormer ng lipunan at tao ng mga letra.. He was the last non-Christian ruler of the Roman Empire, and it was his desire to bring the Empire back to its ancient Roman values in order to save it from dissolution. Kanyang inalis ang mabigat sa itaas na burokrasya at tinangkang muling buhayin ang tradisyonal na relihiyong Romano sa kapinsalaan ng Kristiyanismo. Ang kanyang pagtakwil sa Kristiyanismo para sa Neoplatonikong paganismo ay humantong sa kanya na tawaging tumalikod (Ἀποστάτης o Παραβάτης "sumalangsang") ng Simbahang Kristiyano. Siya ang huling emperador ng dinastiyang Constantian na unang dinastiyang Kristiyano ng Imperyo Romano.
Bell Centennial
Ang Bell Centennial ay isang pamilya ng tipo ng titik na sans-serif na dinisenyo noong 1975-1978 ni Matthew Carter. Kinomisyon ang paggawa nito ng AT&T bilang isang propertaryong tipo na papalit sa kanilang pamilya ng tipo ng titik na Bell Gothic sa okasyon ng isang daang anibersaryo ng AT&T. Nagtratrabaho si Carter para sa Mergenthaler Linotype Company na nililisenya ngayon ang tipo para sa pangkalahatang paggamit ng publiko.
Mga sanggunian
Kaurian:Tipo ng titik
Wikang Proto-Griyego
Ang wikang proto-Griyego (Πρωτοελληνική γλώσσα) ang pinagpapalagay na huling karaniwang ninuno ng lahat ng mga alam na anyo ng wikang Griyego kabilang ang Griyegong Mycenaean, mga klasikong Griyegong dialekto (Attic-Ionic, Aeolic, Doric and Arcado-Cypriot), at sa huli ay Griyegong Koine, Griyegong Mediebal at Modernong Griyego. Ang ilang mga skolar ay nagsasama ng pragmentaryong sinaunang wikang Macedoniano bilang isang nagmula mula sa mas maagang Proto-Helenikong wika o sa depinisyon ay isinasama ito sa mga inapo ng wikang Proto-Griyego bilang isang wikang Heleniko at/o isang diyalektong Griyego. Ang wikang Proto-Griyego ay pinaniniwalang sinalita sa huling ika-3 milenyo BCE na pinakamalamang ay sa mga Balkan. Ang pagkakaisa ng wikang Proto-Griyego ay nagkas habang ang mga migrante na nagsasalita ng nauna sa wikang Mycenaean ay pumasok sa peninsulang Griyego noong mga ika-21 siglo BCE o noong ika-17 siglo BCE sa pinakahuli. Ang ebolusyon ng wikang Proto-Griyego ay dapat isaalang-aalang sa kalalagyan ng maagang sprachbund Paleo-Balkan na gumagawang mahirap na magguhit ng mga eksaktong hangganan sa pagitan ng mga indibidwal na wika. Ang representasyong Griyego ng salita-inisiyal na mga laryngeal ng mga protetikong patinig ay pinagsasaluhan ng wikang Armenyo na nagsasalo rin sa ibang mga pekuliaridad na ponolohikal at morpolohikal ng wikang Griyego. Ang malapit na kaugnayan ng Armenyo at Griyego ay nagbibigay linaw sa kalikasan parapiletiko ng Centum-Satem isogloss.
Aguirre
Ginagamit ang pangalang Aguirre bilang isang apelyido. Ilan sa kilalang mga taong taglay ang gayong apelyido ay:
Wikang Proto-Griyego
Sinilangan
Lumitaw ang Proto-Griyego habang dibersipikasyon ng huling wikang Proto-Indo-Europeo (PIE). Ang pinakahuling yugto ng itong proseso ang nagdulot ng mga mas mahuling pamilya ng wika at nangyari c. 2500 BCE. Lumitaw ang Pre-Proto-Griyego, ang diyalektong Indo-Europeo na pinagmulan ang Proto-Griyego, c. 2400 – c. 2200 BC sa pook na may mga hangganan sa pre-Proto-Indo-Iraniyo sa silangan, at sa pre-Proto-Armenyo at pre-Proto-Prihiyo sa kanluran, sa mga silangang hangganan ng Timog-silangang Europa. Ang naging Proto-Griyego ng mga tagapagsalita ay lumipat mula sa kanilang Tinubuang lupa ng mga Indo-Europeo (baka sa hilagang-silangan ng Dagat Itim) sa buong Europa, at umabot sa Gresya sa isang petsa na pinagpasiyahan malapit na transisyon mula sa Maagang Panahong Bronse hanggang sa Gitnang Panahong Bronse. Maaari isipin ang ebolusyon ng Proto-Griyego sa loob ng konteksto ng isang maagang Paleo-Balkanikong sprachbund na nagpapahirap sa pagtukoy ng mga eksaktong hangganan sa pagitan ng indibiduwal na mga wika. Ang Griyegong representasyon ng mga katinig na laringeal, sa mga simula ng mga salita, sa mga patinig na protetiko ay nangyayari din, halimbawa, sa wikang Armenyo, na parang din nagkakaroon ilang mga katangian na ponolohikal at morpolohikal ng Griyego. Dahil sa ito, ipinapanukala ng ilang mga lingguwista ang hipotetikong kaugnayan sa pagitan ng Griyego at Armenyo, ngunit katiting ang ebidensiya.
Marasigan
Ginagamit ang pangalang Marasigan bilang isang apelyido. Ilan sa kilalang mga taong taglay ang gayong apelyido ay:
Wikang Proto-Griyego
Pangngalan
Ang mahahalagang kaunlaran na ipinalalagay sa panahong Proto-Griyego ay sumasaklaw:
Ang kakaibang oblikong suwing gunaik- "mga babae", na nagpatunay ang mga tableta ng Tebas, baka ay Proto-Griyego. Lumilitaw din sa Wikang Armenyo bilang gunai-.
Panghalip
Nilalalang ang mga panghalip ng hoûtos, ekeînos at autós. Ang gamit ng ho, hā, to bilang mga artikulo ay post-Micenico.
Pandiwa
Minana ng Proto-Griyego ang unlaping e- para sa mga pormang pampandiwa na ipinahayag ang nakaraan. Ang katangiang iyon ay ibinabahagi lang sa Indo-Iraniyo at Prihiyo (at saka, sa ilang mga lawak, Armenyo), na medyo na nagtataguyod ng teorya ng isang proto-diyalektong "Greko-Ariano" o "PIE ng Panloob". Sa panahon ni Homer, gayunman, opsyonal pa ang itong unlapi, malamang lamang isang malayang partikulo, na nangahulugan "dati" sa proto-wika, at baka nawala sa karamihan ng mga ibang sangay. Pumapayag rin ang Griyego, Prihiyo, at Indo-Iraniyo tungkol sa kawalan ng hulaping -r sa gitnang boses, na nawala rin sa Proto-Griyego.
Mga bilang
Ang mga bilang ay deretso na hango sa PIE.
Paul George
Si Paul Clifton Anthony George (ipinanganak Mayo 2, 1990) ay isang Amerikanong manlalaro ng basketbol para sa Los Angeles Clippers sa NBA.
Kasaysayan ng Maynila
Batay sa Kasaysayan ng Maynila, noong ika-13 siglo, ang sinaunang Lungsod ng Maynila ay binubuo ng mga tindahan at opisinang tagatanggap sa may tabi ng baybayin ng ilog Pasig, na nasa hilaga ng mga makalumang pamayanan. Ang opisyal na pangalan na binigay ng mga Malay sa lungsod ay Seludong o Selurung, na ginamit din sa isang rehiyon sa pulo ng Luzon, at inimumungkahi na ito ang kabisera ng Kaharian ng Tondo. Ang lungsod ay nakilala rin sa pangalan na binigay ng mga pangkat etnikong mga Tagalog, ang Maynila, unang nakilala bilang Maynilad. Ang pangalan ay mula sa salitang nila, isang uri ng halamang mabulaklak na tumutubo sa baybayin ng look, na ginagamit para gumawa ng sabon para sa pakikipagkalakalan; nanggaling ito sa salitang may mila, na may unlaping ma- na tumutukoy kung saan ang isang lugar ay mayroong isang malagong bagay (ang nila ay pwedeng Sanskrit na nila "punong indigo"). (Ang sinasabing naging pangalan ng halaman ay nilad ay kathang isip lamang.) Ang lungsod ay may humigit sa 100 mga parke na nakakalat sa buong lungsod.
Ang Maynila ay nakilala noong may kalakalang Maynila-Acapulco na tumagal ng tatlong siglo at nakapaghatid ng mga kagamitan simula sa Mehiko papunta ng Timog-silangang Asya. Noong 1899, binili ng Estados Unidos ang Pilipinas sa mga Espanyol at pinamahalaan ang buong arkipelago ng hanggang 1946. Noong ikalawang digmaang pandaigdig, nawasak ang malaking parte ng lungsod. Ang lungsod ay ang pangalawang pinakawasak na lungsod na sumusunod sa Warsaw, Poland noong ikalawang digmaang pandaigdig. Ang rehiyon ng kalakhang Maynila ay gumanap na entidad na may kasarinlan noong 1975.
Miss World 1976
Ang Miss World 1976 ay ang ika-26 na edisyon ng Miss World pageant, na ginanap sa Royal Albert Hall sa Londres, Reyno Unido noong 18 Nobyembre 1976.
Kasaysayan ng Maynila
Isang pandaigdigan lungsod ang Maynila at kilala bilang "Beta+" ayon sa Globalization and World Cities Study Group and Network noong 2008.
Miss World 1976
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Wilnelia Merced ng Porto Riko si Cindy Breakspeare ng Hamayka bilang Miss World 1976. Ito ang ikalawang tagumpay ng Hamayka sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Karen Jo Pini ng Australya, habang nagtapos bilang second runner-up si Diana Marie Duenas ng Guam.
Kasaysayan ng Maynila
Deribasyon
Ang opisyal na pangalan na binigay ng mga Malay sa lungsod ay Seludong/Selurung, na ginamit din sa isang rehiyon sa pulo ng Luzon, at inimumungkahi na ito ang kabisera ng Kaharian ng Tondo. Ang lungsod ay nakilala rin sa pangalan na binigay ng mga pangkat etnikong mga Tagalog, ang Maynila, unang nakilala bilang Maynilad. Ang pangalan ay mula sa salitang nila, isang uri ng halamang mabulaklak na tumutubo sa baybayin ng look, na ginagamit para gumawa ng sabon para sa pakikipagkalakalan; nanggaling ito sa salitang may mila, na may unlaping ma- na tumutukoy kung saan ang isang lugar ay mayroong isang malagong bagay (ang nila ay pwedeng Sanskrit na nila "punong indigo"). (Ang sinasabing naging pangalan ng halaman ay nilad ay kathang isip lamang.)
Miss World 1976
60 kandidata mula sa 59 bansa at teritoryo ang kumalahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan nina Ray Moore, Patrick Lichfield, at Sacha Distel ang kompetisyon.
Kasaysayan ng Maynila
Sinaunang kasaysayan at katutubo sa kabihasnan
Nakilala bilang Gintu(Lupain/Isla ng mga ginto) o Suvarnadvipa ng mga kalapit na lalawigan. Ang naturing kaharian ay yumabong sa mga huling sandali ng Dinastiyang Ming bilang resulta ng pakikipagkalakalan sa Tsina. Ang kaharian ng Tondo nakagawian na bilang kabisera ng imperyo. Ang mga namumuno dito ay kasing kapangyarihan ng mga hari, at tinatawag sila sa panginuan o panginoon, anak banua o anak ng langit, o lakandula na nangangahulugang "diyos ng kahariang pinamumunuan".
Noong namamayagpag si Bolkiah (1485–1571), ang Sultanate ng Brunay ay nagpasyang wasakin ang imperyong Luzon sa pakikiisa Tsina nang lusubin ang Tondo at itinaguyod ang Selurong (Ngayon ay Maynila) bilang base ng mga Bruneo. Sa pamamahala ng Salalila, may itinaguyod na bagong dinastiya para humarap/hamunin ang Kapulungan ng mga Lakandula sa Tondo. Ang kaharian ng Namayan ay itinaguyod bilang alternatibo na may kompederasyon ng mga barangay na biglaan ang pagdami noong 1175 at pinalawig simula sa look ng Maynila hanggang sa lawa ng Laguna. Ang kabisera ng kaharian ay ang Sapa, ngayon ay kilala bilang Sta. Ana.
Sa kala-gitnaan ng ika-16 na siglo, ang mga nasasakupang lugar ng kasalukuyang Maynila, ay parte ng isang malawakang pook na umaabot sa hangganan ng karagatan na pinamumunuan ng mga Raha. Sina Rajah Sulayman at Rajah Matanda ay namuno sa mga komunidad ng Muslim na matatagpuan sa timog ng ilog Pasig, at si Lakandula ang namuno sa Kaharian ng Tondo, ang Hindu-Budistang kaharian na matatagpuan sa timog ng ilog. Ang dalawang komunidad ng Muslim ay pinagsanib at dito naitaguyod ang kaharian ng Maynila. Ang dalawang lungsod-estado ay nagsasalita sa wikang Malay na mahusay makitungo sa sultanate ng Brunay na si Bolkiah, at ang mga sultanate ng Sulu at Ternate.
Pananakop ng Mga Espanyol (1581–1898)
thumb|right|250px|Ang Kalye Cabildo sa [[Intramuros, Maynila|Intramuros]] thumb|right|250px|Ang tarangkahan ng Kutang Santiago sa Intramuros
Si Gobernador-Heneral Miguel López de Legazpi, na naghahanap ng isang maayos na lugar para itaguyod ang kanyang kabiserang pook matapos makipagsagupaan at napilitang lumipat dahil sa pagkatalo sa mga piratang Portugese sa Cebu at Panay, ay nalaman na mayroong maunlad na sultanado sa pulo ng Luzon. Dahil doon, nagpadala siya ng ekspedisyon na pinamamahalaan ni Marshall Martin de Goiti at ni kapitan Juan de Salcedo para alamin ang lokasyon nito at ang kahalagahan. Si De Goiti ay dumuong sa Kabite, at sinubukan itaguyod ang sariling pamahalaan sa pamamagitan ng pakikipagbati sa Maynilad. Si Rajah Sulayman, na namumuno sa Maynila, ay maluwag na tinangap ang pakikipagkaibigan na ipinamamahagi ng mga Hispano, pero hindi niya gustong ibigay ang kataas-taasang kapangyarihan sa mga Hispano at nakipaglaban. noong 1570 ng Hunyo, inatake ni De Goiti at ng kanyang mga tauhan ang Maynilad bilang kapalit ng pakikipaglaban ni Sulayman. Pagkatapos ng mapusok na labanan, napasailalim sa kanya ang lungsod at bumalik sa Panay.
Noong 1571, ang pagkakaisa ng imperyong Luzon ay binabantaan na ng alyansa ni Rajah Matanda ng Sapa, ang Lakandula ng Tondo, Rajah Sulayman III, ang rajah muda o "Prinsipeng Nakoronahan" ng Maynila at laxamana o "Gran Admiral" ng Macabebe Armada. Ang mga makapangyarihang estado katulad ng Lubao, Betis at Macabebe ay hinamon ang tradisyonal na pamumuno ng Tondo at Maynila. Sa taong din iyon, bumalik ang mga Hispano, na pinamumunuan ni Legazpi kasama ang kanyang buong hukbo (binubuo ng 280 na mga Hispano at 600 na mga katutubo). Nung nakita silang paparating, ang mga katutubo ay sinunog ang lungsod at nagtungo sa Kaharian ng Tondo at mga kalapit na baryo. Sinakop ng mga Hispano ang mga lugar na nasira at itinaguyod ang kapayapaan at kaayusan doon. Noong 3 Hunyo 1571, binigay na ni Legazpi ang titulong lungsod sa kolonya ng Maynila. Ginawang sertipikado ang titulo noong 19 Hunyo 1572. Sa pamamahala ng Espanya, ang Maynila ang naging kolonyal na lagusan sa Kalayoang Silangan. Ang Pilipinas ay naging kolonya ng Espanya na pinamamahalaan ng Birreynato ng Bagong Espanya at ng Gobernador-Heneral ng Pilipinas na namuno sa Maynila na naging kawil ng Birreynato sa lungsod ng Mehiko. Ang kalakalang Galyong Maynila-Acapulco na nakaruta sa Pilipinas at Mehiko ay nanatili simula ng 1571 hanggang 1815.
Ang mga Tsino na nakikipagkalakalan ng libre sa mga hukbo ay napilitan sumuko nang naglabas ng batas ang mga Hispano na ipinagbabawal na kalakalan. Napilitan din silang magbigay karangalan sa mga awtoridad na Hispano. Ang naging bunga nito, ang mga Tsino ay naghimagsik laban sa mga Hispano noong 1574. Ang pwersa ng mga Tsino ay may humigit-kumulang na 3,000 mga sundalo at 62 na barkong panlabanan na pinamumunuan ni Limahong. Nilusob nila ang lungsod. Sa kanilang paglusob, ang mga Intsik ang natalo. Para mailigtas ang lungsod sa mga susunod pang mga araw, ang mga awtoridad ng Espanya ay ikinulong ang mga residente at mangangalakal na Tsino. ito ay tinaguriang Parian de Alcaceria.
Noong 19 Hunyo, pagkatapos ng kunstraksiyon ng kuta, inalok ni Legazpi si Rajah Lakandula ng Tondo ng pakikipagkaibigan, na maluwag namang tinanggap ni Lakandula. Pero si Rajah Sulayman ay tumanggi sa mga Hispano at nagtipon ng pwersa na binubuo ng mga mandirigmang Tagalog pagkatapos makuha ang suporta ni Lakandula at ng mga namumumuno sa Hagonoy at Macabebe. Noong 3 Hunyo 1571, si Sulayman at ang kanyang hukbo ay lumusob sa baryo ng Bangkusay, kung saan ang mga Hispano ay naninirahan. Si Sulayman ang natalo at napatay. Dahil sa pagkatalo ng hukbo ni Sulayman at ang pakikipagkaibigan ng Hispano kay Rajah Lakandula, ang mga Hispano ay malayang nakapagtaguyod ng kuta sa lungsod at mga kalapit na bayan. Si Rajah Matanda ay nagbigay ng lupain sa mga Hispano para sa kanilang pagsasaayos ng mga bayan bago pumunta sa Maynilad. Dahil sa pagtatangkilik ni Matanda sa awtoridad ng Hispano, si Matanda at ang kanyang mga kaanak ay naging kristyano. Nang mamatay si Matanda noong 1572, si Legazpi at ilang matataas na opisyales ay pinadala ang kanyang bangkay sa harap ng altar ng Katedral ng Maynila, ang pook kung saan ang mga taon ay binibigyan ng dangal. Tulad ni Lakandula na nabinyagan bilang Don Carlos Lacadola, pati ang iba pang namumuno, ay nadismaya sa kadakilaan pinakita ng Espanya kay Matanda. Ayon sa dalubhasa na si John Foreman, "Lakandula appears to have been regarded more as a servant by the Spaniards, rather than a free ally." Para siguraduhin ang pagiging tapat nila sa mga Hispano, binigyan sila ng karangalan at titulo. Nagkataon naman, ang mga Agostiyano ay dumating para ituro ang pananampalatayang Romanong Katolisismo sa pamamagitan ng pagtataguyod ng mga paaralan at simbahan. Sinundan sila ng mga Pransiskano, Heswita, Dominikano at iba pang mga pananampalataya na dumating sa mga sumunod na siglo.
Noong 1595, ang Maynila ang naging kabisera ng Pilipinas, bagama't sa katunayan, ang lungsod ay sumeserbisyo na bilang kabisera simula pa noong 1571 noong itinaguyod ang lungsod. Ipinautos ni Legazpi ang pagtataguyod ng pamahalaang munisipal o cabildo na ang mga tirahan, monasteryo, kumbento ng mga madre o mongha, pook-pananampalataya o simbahan at paaralan ay may istilong pang-Hispano. Dito nagmula ang Intramuros.
Pananakop ng Britanya (1762–1764)
May panandaliang pananakop sa Maynila ang mga Ingles simula noong 1762 hanggang 1764 dahil sa Pitong Taong Digmaan ng Pransiya at ng Britanya. Ang bansang Espanya ay naging kalaban ng bansang Britanya nang tumiwalag ito at kumampi sa Pransiya. Ang mga rekord, makasaysayang dokyumento, at ang lungsod ay winasak ng mga Hispanong paalis ng lungsod. Ang mga gamit at tahanang iyon ay mula sa mga arkibos.
Kung tutuusin ang mga Britanya ay namamahala lamang sa Maynila at Kabite. Pero ang Maynila ang kabisera, at ang susi ng mga Hispano at ng Pilipinas. Tinanggap ng mga Ingles ang pagsuko ng pamahalaan ng Espanya sa Pilipinas galing kay Arsobispo Rojo at ng Real Audiencia noong 30 Oktubre 1762.
Tuluyang nasakop ng Britanya ang Pilipinas. Sinangayunan ng mga Briton ang plano ng Real Audencia para sa kanilang pagsuko. Kahit paano, nagpatuloy pa rin ang pananampalatayang Romanong Katolisismo. Ang mga mamamayang Hispano at Pilipino ay pinayagang kumalakal sa iba't ibang dayuhan bilang "British Subjects". Nagpatuloy ang Pilipinas sa pamamahala ng Real Audencia dahil sa pananakop ng Britanya at ang mga gastusin ay babayaran ng Espanya.
May isang grupo ng mga rebelde sa Pampanga sa pamumuno ni Oidor Don Simón de Anda y Salazar ay nagplaplanong lumusob sa Maynila. Nagtatag sila ng dalawang punong-himpilan, isa sa Bulacan at isa sa Bacoor.
Noong 29 Oktubre 1762, nilagdaan ni arsobispo Rojo at ng Real Audencia ang kasunduan sa pagsuko. Ito ay inaprubahan ng Espanya. Dahil dito, pinamahalaan muna ng Britanya ang buong Pilipinas. Ang Pitong Taong Digmaan ay winakasan ng kasunduang pangkapayapaan sa Paris na nilagdaan noong 10 Pebrero 1763. Noong nilagdaan ang kasunduan, ang mga lalagda ay walang kamalay-malay na ang Pilipinas ay sinakop ng Britanya at pinapatakbo bilang kolonya ng Britanya. Bagkus, napagpasyahan na ang mga natitirang lupain sa bansa ay ibibigay sa Espanya.
Pananakop ng Espanya noong ika-19 na siglo
Ang Maynila ay mayaman sa mga propagandang laban sa mga Hispano dahil ito ang pook sa Pilipinas kung saan buhay ang diwa ng kaisipang liberal. Dahil sa nobelang Noli Me Tangere (Hawakan mo ako; bawal) na inilabas noong 1886, maraming Pinoy ang naghimagsik laban sa mga Hispano. Nilalaman ng nobela kung paano pinamamahalaan ng Espanya ang Pilipinas. Dahil dito, pinatapon si Rizal sa Dapitan. Noong 1892, bumalik si Rizal sa Maynila at itinaguyod ang La Liga Filipina, isang nasyonalismong organisasyon. Sa taong din iyon sa Tondo, itinaguyod ni Andres Bonifacio ang Katipunan, isang palihim na organisasyon na ang layunin ay patalsikin ang mga Hispanong namumuno sa bansa.
Kapanahunan ng mga Amerikano (1898–1946)
thumb|250px|right|[[Kalye Escolta, Maynila. Steryoptikal na pananaw, 1899]]
Sa panahon ng digmaang Pilipino-Amerikano at sagupaang Hispano-Amerikano, sinakop ng Estados Unidos ang Maynila noong 1898, na nagbunga ng iba't ibang labanan. Natalo ang mga Hispano at pinamahalaan ng Estados Unidos ang buong Pilipinas. Dito tumindi ang labanan sa pagitan ng mga Pilipino at Amerikano.
Nakamit na ang kalayaan mula sa mga Hispano at naitaguyod ni Emilio Aguinaldo ang Unang Republika ng Pilipinas na lumilikha na ng pundasyon para sa isang malayang bansa. Bagkus, nangangambang masasakop muli ang Pilipinas. Ang Unang Republika ng Pilipinas ay hindi gaanong nabigyan pansin at dahil hindi maayos ang pamahalaan. Nagsagupaan muli ang mga Amerikano at Pilipino noong 4 Pebrero 1899, nang binaril ng isang Amerikano ang isang Pilipino dito sa Maynila. Lumusob ang mga Amerikano at napasuko ang mga Pilipino na nakikipaglaban. Napasuko rin si Heneral Emilio Aguinaldo, and pangulo ng republika sa Palanan, Isabela noong 23 Marso 1901.
Ang mga awtoridad ng mga Amerikano na pinamumunuan ni Heneral Otis noong mga panahong iyon ay nagkampanya para sakupin ang Pilipinas. Gumawa ng pandepensa ang mga hukbong Pilipino palibot sa Maynila nang nalaman nila ang paglusob ng mga Amerikano. Dahil mahina ang pwersa ng mga Pilipino, sila ay natalo; masyadong brutal ang naging labanan at ang ibang sundalo, ginawang pandepensa ang sariling kakampi.
Naglunsad ng kampanya ang mga Pilipino (tinatawag bilang guerilla) para labanan ang mga manlulupig. Minsan lang manalo sa mga labanan ang grupo at tuluyan nang nasakop ang Maynila. Si Arthur MacArthur, Jr. na pumalit kay heneral Otis ang naglunsad ng kampanya laban sa lokal na pamahalaan ng mga Pilipino.
Sa Kasunduan sa Paris noong 1898, binenta ng Espanya ang Pilipinas sa halagang $20,000,000 at tumapos sa 333 taong pananakop ng Espanya.
Ang gobernador militar ang nagpatuloy mamahala sa Maynila hanggang ang posisyon na ito ay inilipat sa gobernador sibil noong 31 Hulyo 1901. Nagpatuloy ang digmaang Pilipino-Amerikano at natapos lamang noong 1903 kung saan marami ang nasawi. Noong 1935, ang pamahalaan ng Estados Unidos ay nangako na bibigyang kalayaan ang Pilipinas. Pero, sumiklab ang Ikalawang Digmaang Daigdig.
Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ang pananalakay ng Hapon
thumb|200px|left|Ang Maynila sa pagbasak ng Pamahalaan ng mga Maka-Hapon noong 9 Mayo 1945 thumb|200px|right|Ang pagkawasak ng Maynila, pagkatapos ng [[Ikalawang Digmaang Pandaigdig.]]
thumb|left|200px|Ang Maynila ay ginawang "Open City"
Noong 30 Disyembre 1941, ang mga base militar at mga hukbong pang-labanan ng mga Amerikano ay tinangal para tuluyan nang mapalaya ang Pilipinas. Bagkus sumiklab na ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang Maynila ay ginawang "Open City" ni Heneral Douglas Mac Arthur, para iligtas ang lungsod sa kapahamakan pero binomba pa rin ito ng mga Hapones gamit ang kanilang mga eroplano at sa unang pagkakataon, naranasan ng mga Manilenyo ang unang pagsasalakay. Si Quezon ay nag-inisyu ng bagong batas na lawakan ang ligtas na pook para pati ang kalapit na pook ng Maynila ay maligtas. Dahil dito, itinatatag ang bagong administratibong hurisdiksiyon, ang Malawakang Maynila.
Si Jorge B. Vargas na kalihim ni Quezon ang naging alkalde ng Malawakang Maynila. Pagsapit ng gabi ng bagong taon noong 1942, nagpahatid ang mga hapones ng mensahe na ang pwersa at hukbong mga Hapones ay nasa Parañaque at tutuloy sa Malawakang Maynila sa susunod na araw. Noong alas 9 ng umaga hanggang alas 10 ng gabi, ang pwersang imperyal ng mga Hapones ay nagtungo sa lungsod ng Maynila at kalapit na bayan.
Si Vargas ay inutusang ihanda ang lahat ng pinunong Pilipino at mga awtoridad ng Malawakang Maynila sa pananalakay ng Hapon nang natunton sila ng mga Hapones, at binigyan sila ng tatlong pagpipilian na hango sa pagsalakay ng mga Hapones; (1) isang buong administrasyong Hapon, (2) isang diktatoryal na pamahalaan na pinapatakbo ng isang Pilipino na si Artemio Ricarte na pumunta sa Hapon pagkatapos ng digmaang Pilipino-Amerikano, o (3) pamahalaan sa pamamagitan ng komisyon na pipiliin ng mga Pilipino. Pinili ng mga pinuno na at ni Vargas ang ikatlong opsiyon at dahil doon ay itinaguyod ang Philippine Executive Commission para pamahalaan ang Malawakang Maynila, at kalaunan ay pinalawig para protektahan ang halos kabuuan ng Pilipinas.
Dahil gagampanan ni Vargas ang paggiging pangulo ng Philippine Executive Commission, hinirang niya si Leon Guinto upang maging alkalde ng Malawakang Maynila. Si Guinto ang kalihim ng Kagawaran ng Manggagawa sa pamamahala ng administrasyong Komonwelt ng Pilipinas ni Pangulong Manuel L. Quezon. Nakuha ni Guinto ang posisyon ng pagiging alkalde ng Malawakang Maynila hanggang sa mapalaya ang lungsod.
Noong 20 Oktubre 1944 ang Amerikanong Heneral na si Douglas MacArthur ay isinakatuparan ang pangakong babalik sa Pilipinas (tignan: Labanan sa Leyte). Simula 3 Pebrero hanggang 3 Marso 1945, nagsagupaan sa Intramuros, noong natapos ang digmaan, ang wasak na lungsod ng Maynila ay opisyal nang napalaya ng magkasanib na mga hukbong Pilipino at Amerikano laban sa mga Hapones. Ang magkakamping hukbong Pilipino at Amerikano ay nahuli na para pigilan ang paslangan sa Maynila na kumitil ng isang-daang libong buhay. Pagkatapos ng digmaan, ang Malawakang Maynila ay isinawalang-bisa, at ang mga nasyon nito ay may estado ng pagkalipas ng digmaan. Noong 4 Hulyo 1946, ang bandila ng Pilipinas ay itinaas sa unang pagkakataon sa liwasang Rizal.
Pagkamit ng kalayaan (1946-kasalukuyan)
Nang makamit ang kalayaan, nagumpisang mag-bago ang estado ng lungsod at ang mga lokal na pamahalaan nito. Nagkaroon na ng matataas na gusaling tukudlangit tulad ng 1322 Toreng Ginintuang Imperyo. Nag-iiba rin ang kalagayan ng ekonomiya at kumikita ang lungsod ng $28,853 GDP ayon sa pamahalaan ng Pilipinas.
Sant'Alfonso di Liguori
Ang Simbahan ng San Alfonso ng Liguori (Chiesa di Sant'Alfonso di Liguori all'Esquilino sa Italyano) ay isang kumbento at simbahan na matatagpuan sa Via Merulana sa Burol Esquilino ng ika-V prepektura sa gitnang Roma, Italya, at isang simbahang titulo para sa isang Kardinal-pari sa ilalim ng pangalang Santissimo Redentore at Sant'Alfonso sa Via Merulana (Banal na Manunubos at San Alfonso).
Kasaysayan ng Maynila
Kapanahunan ni Marcos at ng batas militar (1965–1986)
Sa pagitan ng 1972 at 1981, ang Maynila at ang kabuuan ng bansa ay napasailalim sa Batas Militar ni pangulong Ferdinand Marcos. Noong mga panahong iyon, ang lokal na ekonomiya ay patuloy na bumabagsak dahil sa korupsiyon ni Marcos at ng kanyang mga kabinete.
Sa kapanauhan ni Ferdinand Marcos, dineklara niya ang Batas Militar bago ang halalan noong 1972 at sinuspinde ang writ of habeas corpus. Si Marcos at ang kanyang mga heneral ang sinisisi sa pagkawala at pagkakulong ng libo-libong aktibistang panlipunan na tutol sa kanyang pamamahala at pinepwersa siyang magbago sa pamamagitan ng isang malayang halalan noong kapanahunan ng Batas Militar (1972–1986). Noong siya ay napatalsik sa pwesto noong 1986, ang 1081 kataong nabiktima ng Batas Militar ay nanalo sa korte ng Estados Unidos laban sa mga Marcos at pinagbayad ang pamilya Marcos ng $500,000,000 sa mga danyos nilang naidulot.
Noong 1963, si kagalang-galang na alkaldeng si Antonio Villegas ay nagmalasakit para itaguyod ang Pamantasan ng Lungsod ng Maynila, ang unang pamantasan sa bansa na nilikha at pinapatakbo ng lokal na pamahalaan. Dalawang taon ang kailangan para matapos ang mga gastusin ng pamantasan at para maipasa sa Kongreso ng Pilipinas ang pagtataguyod nito. Kalaunan, nilagdaan ito ni pangulong Diosdado Macapagal.
Noong 21 Agosto 1983, ang pinuno ng oposisyon na si Benigno Aquino ay bumalik sa Maynila mula Estados Unidos at pinatay nang lumabas sa eroplano. Ito ang hudyat ng rebolusyon.
Ikalimang Republika (1986–kasalukuyan)
thumb|right|250px|Ang lungsod ng Maynila sa gabi. Pagkatapos ng Rebolusyong EDSA, ang baong babae ni Aquino, si Corazon Aquino, ay naluklok bilang pangulo noong 1986. Sa pagkapangulo ni Aquino, saksi ang Maynila sa anim na bigong coup d'état, ang pinaka-malala ay noong Disyembre ng 1989.
Noong 1992, si Alfredo Lim ang naluklok bilang alkalde ng Maynila, na tumalo ng anim na kalaban. Naluklok mula siya noong 1995 na may botong 250,000. Ito ang pinakamaraming boto para lamang sa isang kandidato sa kasaysayang pampolitika ng lungsod. Sa unang dalawang termino niya sa opisina, binansagan siyang "Dirty Harry" dahil sa kanyang krusada laban sa mga krimen. Dahil sa kagustuhan niyang makapagbigay ng libreng edukasyon, itinaguyod niya ang Kolehiyo ng Lungsod ng Maynila na sumeserbisyo sa kapupunan ng Pamantasan ng Lungsod ng Maynila.
Noong, 1998, si Lito Atienza ay naluklok bilang alkalde, at nakumpleto ang lahat ng termino nang muling binoto ng masa noong 2001 at 2004. Ang administrasyon niya ay nakatuon sa kapakanang panlipunan at pagpapaunlad pati na rin ang proyektong pang-lungsod para sa ikauunlad ng Maynila. Gaganapin ang lokal na halalan sa Maynila ng 2010 kung saan maghaharap sina Alfredo Lim, Lito Atienza at Avelino Razon.
Castilla, Sorsogon
Ang Bayan ng Castilla ay isang ika-3 klaseng bayan sa lalawigan ng Sorsogon, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Castilla ay nahahati sa 34 mga barangay.
Wikang Antsi
Ang wikang Antsi (Anchi) o Mag-antsi, (kilala bilang Mag-Anchi Ayta) ay isang wikang sambaliko na sinasalita ng 4,200 mga tao (Stock 2005). Ito ay sinasalita sa mga Aeta sa mga komunidad ng Zambales sa munisipalidad ng Botolan, San Marcelino, at Castillejos; sa mga lugar ng Tarlac kagaya na lang sa munisipalidad ng Capas at Bamban; at sa Mabalacat, Pampanga; at sa lugar ng Angeles, Pampanga.
Mga sanggunian
Kaurian:Mga wika ng Pilipinas
Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu
Ang Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu o Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu ay ang pangalan ng lugar na Maori. Ito ay may taas na 305 metro, kalapit ng Porangahau, timog ng Waipukurau sa Katimugang Hawke's Bay, New Zealand. Para mapadali ang paggamit ng salitang ito, ginagamit na lang ang salitang Taumata.
Casiguran, Sorsogon
Ang Bayan ng Casiguran ay isang ika-4 na klaseng bayan sa lalawigan ng Sorsogon, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Nasa baybayin ng Look ng Sorsogon ang bayan na ito.
Mga Barangay
Ang bayan ng Casiguran ay nahahati sa 25 mga barangay.
Kasaysayan
Pinaniniwalaan ang pangalang Casiguran ay nagmula sa pariralang Bicol na casi gurang, na nangangahulugan na, mga matatanda, na nagpapatunay na ang bayan na ito ang naging pinaka-unang parokya kung kayat maraming matatandang mamamayan ang bayan.