cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ang Sining ng Pakikidigma
Aplikasyon sa labas ng militar
Nailapat Ang Sining ng Pakikidigma sa mararaming larangan sa labas ng militar. Karamihan ng teksto ay tungkol sa kung paano maglaban nang di-kailangang makipaglaban: Nagbibigay ito ng mga payo kung paano malalampasan ang kalaban para hindi kailangan ang pisikal na labanan. Dahil dito, nagkaroon ito ng aplikasyon bilang isang gabay sa pagsasanay para sa mararaming paligsahan na walang paglalamas.
Binanggit Ang Sining ng Pakikidigma bilang impluwensya sa pinakaunang kilalang koleksyon ng mga kwento tungkol sa pandaraya (karamihan sa larangan ng komersyo), ang Ang Aklat ng Panggagantso ni Zhang Yingyu (Du pian xin shu 杜騙新書, s. 1617) na pinepetsahan sa huling bahagi ng dinastiyang Ming.
Kumuha ang maraming mga aklat pangnegosyo ng mga aralin na mula sa aklat at ginamit sa pulitika sa opisina at diskarte sa korporatibong negosyo. Sa maraming mga kumpanyang Hapon, kailangan basahin ang aklat ng kanilang mga pangunahing tagapagpaganap. Tanyag din ang libro sa mga kapisanan ng negosyo sa Kanluran na nagbabanggit sa halagang utilitaryano nito sa mga gawi sa pamamahala. Maraming mga negosyante at koproratibong tagapagpaganap ang nakasalalay rito para sa inspirasyon at payo kung paano magtagumpay sa mga mapagkumpitensyang sitwasyon sa negosyo. Inilapat din ang aklat sa larangan ng edukasyon.
Naging paksa Ang Sining ng Pakikidigma ng mga aklat panligal at artikulong ligal tungkol sa proseso ng paglilitis kabilang ang mga taktika sa negosasyon at diskarte sa paglilitis.
Nailapat din Ang Sining ng Pakikidigma sa palaro. Ang tagapagsanay ng National Football League na si Bill Belichick, ang may hawak ng rekord ng pinakamaraming panalo sa Super Bowl sa kasaysayan, ay nagpahayag sa maraming pagkakataon ng kanyang paghanga sa Ang Sining ng Pakikidigma. Aktibong ginamit ni Luiz Felipe Scolari, isang tagapagsanay ng putbol sa Brasil Ang Sining ng Pakikidigma para sa matagumpay na kampanya ng 2002 World Cup ng Brasil. Sa panahon ng torneo inilagay ni Scolari ang mga sipi mula sa Ang Sining ng Pakikidigma sa ilalim ng mga pintuan ng kanyang mga manlalaro sa gabi.
thumb|Nagtatanghal si Liam Shannon tungkol sa "Mga Teorya ng Ang Sining ng Pakikidigma sa Putbol" sa Enero 2015 United Soccer Coaches pambansang kombensyon sa Philadelphia, PA.
Madalas na sinisipi Ang Sining ng Pakikidigma habang binubuo ang mga taktika at/o diskarte sa mga Eletronikong Palaro. Bilang halimbawa, ang isa sa mga pangunahing aklat tungkol sa e-laro, "Play To Win ('Maglaro para Manalo')" ni David Sirlin, isang alumno ng Instituto ng Teknolohiya ng Massachuesetts, ay isang pagsusuri tungkol sa mga posibleng aplikasyon ng mga ideya mula sa Ang Sining ng Pakikidigma sa modernong Eletronikong Palaro. Ipinalabas Ang Sining ng Pakikidigma noong 2014 bilang e-aklat kasama ng Art of War DLC para sa Europa Universalis IV, isang larong diskarte sa PC ng Paradox Development Studios na may paunang salita mula kay Thomas Johansson.
Pelikula at telebisyon
Natukoy at nasipi ang Sining ng Pakikidigma at si Sun Tzu sa iba't ibang mga pelikula at palabas sa telebisyon. Sa pelikulang Wall Street (1987), tinukoy nang tinukoy ni Gordon Gekko (Michael Douglas) Ang Sining ng Pakikidigma habang nagpapayo sa kanyang batang protehido na si Bud Fox (Charlie Sheen). Sa mga huling yugto ng pelikula, binanggit ni Fox si Sun Tzu mismo habang inilarawan ang kanyang plano sa pagbitag kay Gekko.
Sa telebisyon, pinakapopular na isinangguni Ang Sining ng Pakikidigma sa The Sopranos. Sa ika-3 yugto, episodyo 8 ("He is Risen"), iminumungkahi ni Dra. Melfie kay Tony Soprano na basahin niya ang aklat. Nang maglaon sa episodyo, sinabi ni Tony kay Dra. Melfie na nahanga siya kay Sun Tzu at sinabing "Narito ang taong ito, isang Tsinong heneral na sumulat nito 2400 taong nakalilipas, at ang karamihan nito ay malalapat pa rin ngayon!" Agad-agad pagkatapos ng episodyo ng The Sopranos, pumailanglang ang benta ng Ang Sining ng Pakikidigma.
Kim Tae-yeon
'Kim Tae-yeon'  ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
Watawat ng Biyelorusya
thumb|268x268px Ang kasalukuyang pambansang Watawat ng Biyelorusya  (Сцяг Беларусі, Sciah Bielarusi; Флаг Беларуси, Flag Belarusi) ay isang pula at luntian bandila na may puti at pulang hiyas na huwaran na nakalagay sa dulo ng tagdan. Ang kasalukuyang disenyo ay ipinakilala sa 2012 sa Komite ng Estado para sa Istandardisasyon ng Republika ng Belarus, at iniangkop mula sa isang disenyo na inaprobahan sa isang reperendum noong Mayo 1995.
Hero at Leandro
thumb|right|250px|Isang gabi, isang tagpo bago muling maghiwalay sina Hero at Leandro.
Ang Hero at Leandro (Ingles: Hero and Leander, Kastila: Hero y Leandro) ay isang Griyegong mito, na naglalahad ng kuwento ukol kay Hero (Ἡρώ), isang babaeng pari ni Aphrodite na nakatira sa isang tore ni Sestos, sa may gilid ng Helesponto (o Hellespont), at kay Leandro (Λέανδρος, Léandros), isang nakababatang lalaki mula sa Abydos na nasa kabila ng makipot na tubigan.
Naging paksa ng maraming tanyag na mga akdang pampanitikan sina Hero at Leandro. Ilang halimbawa nito ang tulang Hero and Leander nina Christopher Marlowe at George Chapman.
Buod
Umibig si Leandro kay Hero at palaging lumalangoy tuwing gabi sa patawid ng Hellespont upang maging magkapiling sila. Nagsisindi ng isang lampara o sulo si Hero sa tuktok ng kanyang tore upang gabayan si Leandro. Isang mabagyong gabi, nawalan ng sindi ang ilawan ni Hero, at nalunod si Leandro. Nang matagpuan ni Hero ang katawan ni Leandro, inihulog ni Hero ang kanyang sarili sa dagat.
Mga sanggunian
Kaurian:Mitolohiyang Griyego
Dick Cheney
Si Richard Bruce "Dick" Cheney (ipinanganak Enero 30, 1941) ay nagsilbi bilang ika-46 na Pangalawang Pangulo ng Estados Unidos (2001-2009), sa ilalim ng pamahalaan ni George W. Bush.
Carmi Martin
Si Carmi Martin (Agosto 8, 1963) ay isang artistang Pilipina. Isa siyang miyembro ng GABRIELA sa Pilipinas.
Uson (heolohiya)
thumb| Mga uson na umaagos paibaba ng dalisdis ng bulkang [[Mayon, 1984]] Ang uson (na kilala rin bilang pyroclastic density current o pyroclastic cloud sa wikang Ingles at pangiri-kiti sa dayalekto ng wikang Bicolano sa Albay ) ay isang napakainit na ulap ng gaas, abo, at tepra na napakabilis na umaagos pababa ng dalisdis ng isang bulkan at kayang lampasan ang anumang mga harang. May bilis itong karaniwang umaabot sa 100 kilometro kada oras (30 m/s) ngunit kaya rin nitong umabot sa hanggang 700 kilometro kada oras (190 m/s). Kayang wasakin ng uson ang anumang bagay sa daanan nito bunga ng bigat at bilis (at kung kaya, mataas na momentum) nito. Ang temperatura naman nito ay kayang umabot ng 1000 C, sapat upang tumunaw ng bakal at semento.
Ang mga uson ang pinakanakamamatay na bulkanikong panganib at nililikha ng partikular na uri ng bayolenteng pagputok ng bulkan. Ang bilis nito'y nakadepende sa densidad, bilis ng inilalabas na materyales ng bulkan, at kung gaano katarik ang dalisdis. thumb| Halimbawa ng mga batong nabubuo mula sa paninigas ng uson; pansinin ang pagkakaipit na dinanas ng bato sa kanan (mayroon itong [[fiamme)]]
Mga sanhi
May ilang mga mekanismo na lumilikha ng isang uson:
Mga bahagi
May dalawang bahagi ang isang uson. Una ay ang mas mabigat na pyroclastic flow, na binubuo ng mga bato, mas mataas na konsentrasyon ng abo, at matatagpuan sa ilalim na bahagi ng uson. Ang ikalawa ay ang mas magaan na pyroclastic surge, na binubuo naman ng mga gaas at mas mababang konsentrasyon ng bulkanikong abo at nakakubabaw sa pyroclastic flow.
Base surge
Ang base surge ay isang uri ng pyroclastic surge ng uson na, dahil sa init nito, ay kayang lumutang at maglakbay sa ibabaw ng tubig. Sa init ng ulap na ito, kumukulo ang ibabaw ng tubig.
thumb|center|Base surge sa pagputok ng bulkang Taal
Laki at epekto sa tao at kapaligiran
Aabot ang dami ng uson mula sa ilang daang kubiko metro hanggang sa higit sa 1,000 kubiko kilometro. Kapag mas malaki o marami ang lamang materyal ng uson, mas malayo ang kaya nitong lakbayin bagaman bihirang mangyari ang mga usong kayang tumawid ng daan-daang kilometro. Ang karaniwang uson ay may laking isa hanggang sampung kubiko kilometro at naglalakbay ng ilang kilometro.
Ang momentum ng pagkilos nito ay kayang magpadapa ng mga puno at gusali sa dinaraanan nito. Ang napakainit na temperatura nito ay kayang sumunog sa mga nabubuhay na organismo o gawin silang abo at tumunaw ng bakal at kongreto. Ang epekto naman ng matinding init ng uson sa tao sa partikular ay ang mabilis na pagkakasunog ng balat at kalamnan at pagkulo at pagsabog ng utak, habang ang makapal na abo naman ay babara sa daanan ng hinihingang hangin.
Ang presensya at paghahalo ng hangin sa loob ng uson ay "nakapagpapadulas" sa pagitan ng mga piraso ng solido sa loob nito, na siya namang dahilan kung bakit kayang makalakbay nang malayo ng mga uson mula sa pinagmulan nitong bulkan.
Hindi natatapos dito ang panganib na idinudulot ng uson. Ang mga naiwan nitong abo, bato, at debris ay maaaring pakilusin ng ulan bilang lahar.
Paano makakaligtas
Sa pangkalahatan, walang paraan upang makaligtas sa uson kundi ang umiwas dito nang maaga sa pamamagitan ng pagbabakwit kapag iniatas na ng mga kinauukulan o sa pamamagitan ng hindi paglalagi o pagtatayo ng bahay o istruktura sa mga namapa nang daluyan nito. Hindi epektibo ang pagtago sa gusali o sa isang kweba dahil sa tindi ng init nito na kaya ring painitin ang hangin sa loob ng tataguan. Hindi rin uubra ang pagtakbo mula rito sa bilis ng pagkilos nito. Dahil kayang dumaan ng uson sa mga harang at gumalaw paakyat, hindi rin epektibo ang magtangkang umakyat sa mas mataas na mga lugar.
Freddy Krueger (paglilinaw)
Si Freddy Krueger ay isang karakter mula sa A Nightmare on Elm Street series.
Ang Freddy Krueger ay maitutukoy sa:
Nadistiyerong Belhikang gobyerno
right|thumb| Si [[ Hubert Pierlot |Hubert Pierlot (kaliwa), Punong Ministro ng nadistiyerong gobyerno, Abril 1944. ]] Ang gobyerno ng Belhika sa Londres (Gouvernement belge à Londres, Belgische regering in Londen), na kilala rin bilang Pamahalaang Pierlot IV, ay ang nadistiyerong gobyerno ng Belhika mula Oktubre 1940 hanggang Setyembre 1944 noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Pinagtatlo ang gobyerno na kinasasangkutan ng mga ministro mula sa Partido ng Katoliko, Liberal at Manggagawa. Matapos ang pagsalakay ng Belhika ng Alemanyang Nazi noong Mayo 1940, tumakas ang Belhikang gobyerno, sa ilalim ni Punong Ministro Hubert Pierlot, sa Bordeaux, Pransya muna at pagkatapos sa Londres, kung saan itinatag ang sarili bilang ang tanging lehitimong representasyon ng Belhika sa mga Kaalyado.
Sa kabila ng pagkakawala ng awtoridad sa sarili nitong bansa, pinamahalaan ng pamahalaan ang Belhikang Congo at nakipag-areglo sa mga iba pang kapangyarihang Kaalyado tungkol sa muling pagtatatag pagkatapos ng digmaan. Kabilang sa mga nagawang kasunduan ng disteradong pamahalaan sa panahon ng giyera ang pundasyon ng Adwanang Unyon ng Benelux at pagkasali ng Belhika sa Mga Nagkakaisang Bansa. Naimpluwensiyahan din ng pamahalaan ang Belhikang disteradong hukbo at tinangka na panatilihin ang pag-uugmaan sa resistensyang pailalim.
Sanligan
Sa pampulitikang aspeto, naduminahan ang Behikang pulitika noong panahon sa pagitan ng mga digmaan ng Partido Katoliko, karaniwang kakoalisyon kasama ng Belhikang Partido Manggagawa (POB-BWP) o Partido Liberal. Nakita rin noong dekada 1930 ang pagtaas ng katanyagan ng mga partidong Pasista sa loob ng Belhika; pinakakapansin-pansin ang Rex na sumikat sa halalan 1936 na may 11% ng boto. Mula noong unang bahagi ng dekada 1930, naduminahanang mga Belhikang patakarang pangayuhan at pangdomestiko ng patakaran ng neutralidad; pag-iiwan ng mga internasyonal na kasunduan at alyansa at pagtatangka na panatilihin ang mabuting ugnayang diplomatiko sa Britanya, Pransya at Alemanya.
Sa kabila ng patakarang ito, sinalakay ang Belhika nang walang hudyat ng mga Alemanong puwersa noong 10 Mayo 1940. Pagkatapos ng 18 araw na pakikipaglaban, sumuko ang militar ng Belhika noong 28 Mayo at inilagay ang bansa sa ilalim ng kontrol ng Alemanong pamahalaang militar. Sa pagitan ng 600,000 at 650,000 Belhiko (halos 20% ng kalalakihan sa bansa) ang napilitang lumaban.
Hindi tulad ng Olanda o Luksemburgo na nadistiyero ang mga monarkiya magkakaagapay ng pamahalaan, sumuko si Haring Leopold III sa mga Aleman magkaagapay sa kanyang hukbo – taliwas sa payo ng kanyang gobyerno. Sa mga araw bago siya sumuko, diumano’y tinangka niyang bumuo ng bagong gobyerno sa ilalim ng maka-Nazing sosyalistang Henri De Man kahit na hindi ito natupad. Siya ay nanatiling bihag ng mga Aleman, sa ilalim ng detensyon sa bahay, para sa natirang bahagi ng digmaan. Bagaman tinangka muna ng pamahalaan na makipag-areglo sa mga Alemanong awtoridad mula sa pagdidistiyero sa Pransya, nagsabatas ng Alemanong awtoridad ng dekreto na ipinagbawal ang pagbalik ng mga miyembro ng Belhikang gobyerno sa bansa at nilisan ang mga usapan.
Heograpiyang pisikal
Ang heograpiyang pisikal, tinatawag ding mga geosistema o heosistema, ay isa sa dalawang pangunahing mga kabahaging larangan ng heograpiya. Isa itong sangay ng likas na agham na nakatuon sa pag-aaral ng mga proseso at mga gawi sa likas na kapaligiran na katulad ng atmospera, biyospera, at geospera (heospera), na kabaligtaran ng kapaligirang itinayo o kapaligirang kultural, ang dominyo o sakop ng heograpiyang pangtao.
Nadistiyerong Belhikang gobyerno
Kanlungan sa Pransya
thumb| Ang hilagang bahagi ng [[ Eaton Square |Eaton Square sa Londres kung saan itinatag ang pamahalaan noong 1940 at nanatili hanggang Setyembre 1944. ]] Ibinalak ng Belhikang pamahalaan sa Pransya na sundin ang pamahalaang Pranses ni Paul Reynaud sa imperyong Pranses upang ipagpatuloy ang laban. Mabilisang itinatag ang gobyerno sa Limoges kung saan, sa ilalim ng presyon mula sa gobyerno ng Pransya, itinanggi nila ang pagsuko ni Leopold. Inilagay ang Pamahalaang Militar sa ilalim ng kontrol ni Heneral Alexander von Falkenhausen, isang aristokrato at sundalo (kanyang karera). Gayunpaman, nang pinalitan si Reynaud ni Philippe Pétain, isang maka-Alemanya, pinabayaan itong plano. Sa kabila ng poot mula sa bagong rehimeng Vichy, nanatili ang gobyernong Pierlot sa Pransya. Sa isang liham noong ika-16 ng Setyembre 1940, hiniling ng gobyerno ni Petain na mabuwag ang Belhikang gobyerno na nasa Bordeaux noong panahong iyon:
Heograpiyang pisikal
Sa loob ng katawan ng heograpiyang pisikal, ang Daigdig ay madalas na hinahati sa ilang mga espero o mga kapaligiran, kung saan ang pangunahing mga espero ay ang atmospera, biyospera, kriyospera, hidrospera, litospera, at pedospera. Kalimitang interdisiplinaryo ang pananaliksik na ginagawa sa heograpiyang pisikal, at ginagamit ang pagharap sa mga sistema (systems approach kung tawagin sa Ingles).
Nadistiyerong Belhikang gobyerno
Kanlungan sa Pransya
"The Belgian government, whose activity in France has been, for some time now, purely theoretical, will decide to dissolve itself. Some of its members will remain in France as private individuals, while others will go abroad. This decision is part of the suppression of diplomatic missions of countries occupied by Germany, the necessity of which has been pointed out to the French government by the Reich."
Paglipat sa Londres
Noong nasa Pransya pa rin ang gobyerno ni Pierlot, dumatingang Belhikang Ministro ng Kalusugan na si Marcel-Henri Jaspar, sa Londdresnoong 21 Hunyo. Naninala si Jaspar na maysbalak umuko ng gobyernong Pierlot sa mga Aleman, at determinadong maiwasan ito. Nakipag-usap si Jaspar kay Charles De Gaulle, at nagbigay noong 23 Hunyong talumpati sa BBC radio, kung saan niya sinabi na bumubuo siya mismo ng alternatibong gobyerno upang ipagpatuloy ang laban. Sinumpa ang kanyang paninindigan ng gobyernong Pierlot sa Bordeaux, at malamig ang pagtanggap sa kanya ng Belhikang embahador sa Londres, si Emile de Cartier de Marchienne. Si Jaspar at ang Sosyalistang burgomaestro ng Antwerp na si Camille Huysmans, kasama ang iba pang tinatawag na "London Rebels" ay bumuo ng kanilang sariling pamahalaan noong 5 Hulyo 1940. Gayunpaman, nag-atubili ang mga Briton upang kilalanin ang Gobyernong Jaspar-Huysmans.
Ang hamon sa awtoridad ng gobyernong Pierlot ang nag-udyok pagkilos nito. Dumating sa Londres si Albert de Vleeschauwer, Ministro ng mga Kolonya ni Pierlot, pagkasabay ng pagbuo ng gobyernong Jaspar-Huysmans. Bilang nag-iisang Belhikang ministro na may ligal na kapangyarihan sa labas ng Belhika mismo, si De Vleeschauwer, kasama si Camille Gutt na dumating sa lalong madaling panahon, sa kanyang sariling inisyatiba, ay nakapagbuo ng pansamantalang "Pamahalaan ng Dalawa" na may pag-apruba ng Briton sa Londres. Pinaghintay ng dalawa sina Paul-Henri Spaak at Pierlot, na ikinulong sa Espanya ni Franco sa daan mula sa Pransya, upang samahan sila. Umabot sina Pierlot at Spaak sa Londres noong 22 Oktubre 1940 na nagmarka sa pagsisimula ng panahon ng "Pamahalaan ng Apat" na nagbibigay ng "opisyal" na pamahalaan sa pamamagitan ng pagkalehitimo ng huling nahalal na Punong Ministro ng Belhika. Walang tiwala ang mga Briton sa karamihan ng mga Belhikang ministro, pati na rin ang laki at pagkalehitimo ng gobyerno mismo. Gayunpaman, pagkadating ng Punong Ministro, atubili itong tinanggap.
Itinalaga ang karamihan sa Belhikang gobyerno sa Eaton Square sa pook-Belgravia ng London na naging lokasyon ng Embahada ng Belhika bago ang giyera. Naitalaga ang iba pang mga kagawaran ng gobyerno sa kalapit na Hobart Place, Belgrave Square at Knightsbridge. Nakatagpo ang mga tanggapan ng Belhikang gobyerno malapit sa iba pang mga nadistiyerong gobyerno, kabilang ang Luksemburgo, sa Wilton Crescent, at Olanda sa Piccadilly.
Noong Disyembre 1940, kinilala ng mga Briton ang "gobyerno ng apat" bilang ligal na representasyon ng Belhika na kauri ng mga iba pang nadistiyerong gobyerno:
"His Majesty's Government do regard the four Belgian ministers composing the Belgian Government in London as the legitimate and constitutional Government of Belgium and competent to exercise full authority in the name of the Sovereign State of Belgium."
Komposisyon
Apat lamang ang mga ministro noong una, ngunit agarang sinalihan ang gobyerno ng maraming iba pa. Binuo ang nadistiyerong gobyerno ng mga pulitiko at empleyado ng gobyerno sa mga iba't ibang kagawaran ng gobyerno. Nakatuon ang karamihan sa Mga Ministro ng mga Kolonya, Pananalapi, Ugnayang Panlabas at Depensa, ngunit kaunti lamang ang mga kawani sa iba pang kagawaran. Noong Mayo 1941, halos 750 katao ang nagtatrabaho sa gobyerno sa Londres sa lahat ng mga kapasidad.
Mga Belhikang refugee
thumb| Ang mga Belhikang batang refugee sa [[Londres noong 1940 ]] Ang isa sa mga ipinagmadaling pinag-aalahanan na kinaharap ng nadistiyerong gobyerno noong 1940 ay ang kalagayan ng mga Belhikang refugee sa Reyno Unido. Noong 1940, hindi bababa sa 15,000 Belhikang sibilyan ang dumating sa Reyno Unido, karamihan nang wala ang kanilang mga pag-aari. Dating naaksyunan ang mga refugee ng gobyerno ng Britanya, gayunman noong Setyembre 1940, itinatag ng gobyerno ang isang Serbisyo Sentral ng mga Refugee upang magbigay ng tulong-materyal at trabaho para sa mga Belhika sa Britanya.
Katangi-tangi ang pagkapoot ng Britong publiko sa mga Belhikang refugee noong 1940, dahil sa paniniwala na ipinagkanulo ng Belhika ang Mga Kaalyado noong 1940. Nagbanggit ang ulat ng Britong Mass Observation ng "lumalagong damdamin laban sa mga Belhikang refugee" sa Reyno Unido na konektado sa desisyon ni Leopold III na sumuko.
Kasangkot din ang gobyerno sa pagkakaloob ng mga institusyong panlipunan, pang-edukasyon at pangkultura sa mga Belhikang refugee. Noong 1942, pinondohan ng pamahalaan ang paglikha ng Belgian Institute sa Londres upang aliwin ang komunidad ng mga Belhikang refugee sa Londres. Noong 1943, mayroon ding apat na Belhikang paaralan sa Britanya na may 330 mag-aaral sa pagitan nila, sa Penrith, Braemar, Kingston at Buxton.
Malayang puwersang Belhika
Sa isang brodkast sa French Radio, ilang sandali pagkatapos ng pagsusuko ng Belhika, itinagubilin ni Pierlot ang paglikha ng isang madidistiyerong hukbo upang ipagpatuloy ang laban:
left|thumb|245x245px| [[ Victor van Strydonck de Burkel |Victor van Strydonck de Burkel sa Londres, 1943. Ginawang Baron si Van Strydonck para sa pagsisimuno ng pagsulong ng mga kabalyero noong 1918. ]] "With the same youthful courage that responded to the government's call, reunited with the elements of the Belgian military in France and Great Britain, a new army will be levied and organized. It will go into the line alongside those of our allies ... all the forces we have will be put at the service of the cause which has become ours ... It is important to assure immediately and in a tangible way, the solidarity which continues to unite the powers which have given us their support ..."
Kasama ng mga ilang tropang Belhika na nailigtas mula sa Dunkerque sa panahon ng Operasyon Dynamo, pati na rin ang Belhikang émigré na nakatira sa Inglatera, inaprubahan ng nadistiyerong gobyerno ang paglikha ng Camp Militaire Belge de Regroupement (CMBR; "Belhikang Kampo-Militar para sa Muling Pagpapangkat") sa Tenby, Gales. Pagsapit ng Hulyo 1940, ang kampo ay may bilang na 462 Belga na tumaas sa halos 700 pagdating ng Agosto 1940. Naorganisa itong mga sundalo sa Ika-1 Batalyon Pusilero noong Agosto, at itinalaga ng gobyerno ang mga Tenyente-heneral na si Raoul Daufresne de la Chevalerie bilang kumander, at si Victor van Strydonck de Burkel bilang inspektor-heneral ng bagong puwersa. Lumahok ang mga Belgang piloto sa Labanan ng Britanya at kalaunan, natagumpay ang Belhikang gobyerno sa paglobi para sa paglikha ng dalawang eskuwadrang na lahat-Belga sa loob ng Royal Air Force pati na rin ang paglikha ng Belhikang seksyon sa loob ng Royal Navy.
Sa mga unang taon ng digmaan, nagkaroon ng kaunting kaigtingan sa pagitan ng pamahalaan at ng hukbo, na naghati sa katapatan nito sa gobyerno at Hari. Binigyang-sala ng Malayang puwersang Belhika, lalo na ang hukbong-lakad na nagsasanay mula pa noong 1940, ang pamahalaan sa kawalan ng kapahintulutang lumaban. Noong Nobyembre 1942, nag-alsa ang 12 Belgong sundalo na nagrereklamo tungkol sa kanilang kawalang-galaw. Sa 1943, nahupa ang royalistang tindig ng hukbong-kati na nagpahintulot sa gobyerno na muling makuha ang suporta ng militar.
Kasunduan at negosasyon
right|thumb|247x247px| Paskil na naglalarawan sa mga watawat ng "Mga Nagkakaisang Bansa", kasama ang Belhika na naglagda ng [[ Pahayag ng United Nations |Deklarasyon ng 1942. ]] Noong Setyembre 1941, nilagdaan ng Belhikang gobyerno ang Karta Atlantiko sa Londres kasama ang iba pang mga nadistiyerong pamahalaan at ipinakilala ang mga panlahatang layunin na hinangad na makamit ng mga Alyado pagkatapos ng giyera. Pagkalipas ng isang taon, nilagdaan ng gobyerno ang Deklarasyon ng mga Nagkakaisang Bansa noong Enero 1942, kasama ang 26 iba pang mga bansa, na nagtakda ng kasumundanpara sa pundasyon ng Organisasyon ng Mga Nagkakaisang Bansa noong 1945.
Mula noong 1944, lalong nag-alala ang mga Alyado sa paglalagay ng balangkas ng Europa pagkatapos ng digmaan. Ginawang pormal ang mga ito sa pamamagitan ng maraming-maraming kasunduan at areglo mula 1944. Noong Hulyo 1944, dumalo si Camille Gutt sa Komperensyang Bretton Woods sa Estados Unidos sa ngalan ng Belhikang gobyerno na nagtatag ng Sistemang Bretton Woods ng mga pananalaping ontrol. Sa panahon ng mga negosasyon, nagsilbi si Gutt bilang mahalagang tagapamagitan sa pagitan ng mga delegado ng mga pangunahing Kaalyado. Sa pamamagitan ng mga kasunduan, itinali ang halaga ng palitan ng Belhikang Franc sa Amerikanong Dolyar pagkatapos ng digmaan, habang itinatag din ng komperensya ang Pandaigdigang Pondong Pananalapi (IMF) kung saan magsisilbi si Gutt bilang unang direktor.
Noong Setyembre 1944, ang mga nadistiyerong pamahalaan ng Belhika, Olanda, at Luksemburgo ay nagsimulang bumuo ng kasunduan sa paglikha ng isang Unyon Pang-adwana ng Benelux. Nilagdaan ang kasunduan sa Kombensyon Pang-adwana sa Londres noong 5 Setyembre 1944, iilang araw lamang bago bumalik ang Belhikang gobyerno sa Bruselas pagkatapos ng liberasyon. Ang Unyon Pang-adwana ng Benelux ay naging isang pangunahing karugtong ng isang unyon bago ang digmaan sa pagitan ng Belhika at Luksemburgo, at sa bandang huli ay naging batayan ng Unyong Pang-ekonomika ng Benelux pagkatapos ng 1958.
Awtoridad
Hindi tulad ng maraming iba pang mga nadistiyerong pamahalaan na napilitang umasa lamang sa suportang pinansyal mula sa mga Kaalyado, nakapagpondo ang Belhikang nadistiyerong gobyerno sa kanyang sarili nang nakapag-iisa. Higit sa lahat, ito ay dahil sa katunayan na napanatili ng nadistiyerong pamahalaan ang kontrol ng karamihan sa mga reserbang ginto ng Belhika. Palihim na inilipat ang mga ito sa Britanya noong Mayo 1940 nang nakasakay sa Navy trawler A4, at nagbigay ng mahalagang pag-aari. May kontrol din noon ang Belhikang pamahalaan sa Belhikang Congo na nagluwas ng mga malalaking halaga ng mga hilaw na sangkap (kabilang ang goma, ginto at uranyo) na kung saan umasa ang Kaalyado para sa sikap-digmaan.
Inilathala ng Belhikang gobyerno ang kanyang sariling opisyal na talaarawan, ang Moniteur Belge (Opisyal na Pamahalaan), mula sa Londres.
Pakikipag-ugnayan kay Leopold III
thumb| Si [[ Leopold III ng Belgium |Haring Leopold III na kinuhanan noong 1934, ay pumili na manatili sa Belhika bilang bilanggo kaysa sundin ang kanyang pamahalaan sa pagkakadistiyero ]] Sa kabila ng pagiging monarkong konstitusyonal, naghawak ang Hari ng Kabelgahan sa isang mahalagang papel sa pulitika sa loob ng Belhika bago ang digmaan. Ang pasya ni Leopold III na sumuko sa mga Aleman – nang hindi kumonsulta sa kanyang sariling mga ministro – ang ikinagalit ng Belhikang gabinete. Ang malinaw na pagsalungat ng Hari dito ay nagbawas sa kredensyal at pagiging lehitimo nito. Sa mga unang taon ng digmaan, itinuring ang Hari bilang isang alternatibong "pamahalaan" ng marami, kabilang ang mga tao sa Malayang Belhikang militar, na nagsilbi upang higit na mapabagsak ang pamahalaang opisyal sa Londres. Kalaunan sa digmaan, binago ng gobyerno ang posisyon nito upang maging hindi gaanong malupit patungo sa hari. Sa halip nito, binigyang-diin ng Belhikang propaganda ng panahon ang posisyon ng Hari bilang "martir" at bilanggo-digmaan at ipinahiwatig siya bilang nakikidusa sa mga parehong paghihirap ng nasakop na bansa. Sa isang talumpati sa radyo noong 10 Mayo 1941 (ang unang anibersaryo ng pagsalakay ng mga Aleman), tinawag ni Pierlot ang mga Belga na "magpulong sa paligid ng bilanggo-Hari". Kumakatawan siya sa ating pinatay na bansa. Maging tapat ka sa kanya tulad sa amin dito."
Ayon sa Saligang Batas ng 1831, pinahintulutan ng Belhikang gobyerno na palampasin ang mga kagustuhan ng Hari kung ipinahayag siya na walang kakayahan upang maghari. Noong 28 Mayo 1940, sa ilalim ng presyon mula sa Pransesang gobyerno, idineklara ng gobyernong Pierlot sa Pransya na ang Hari ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng mga mananakop at hindi karapat-dapat na maghari ayon sa artikulo 82 na nagbibigay ng matibay at ligal na mga batayan at ginawa ang sarili na tanging opisyal na sentro ng pamahalaan. Gayunpaman tumanggi ang gobyerno na magdeklara ng isang republika. Kahit na teknikal na nanatili ang Hari bilang nag-iisang tao na makatanggap ng diplomatikong legasyon at magpasiya ng mga kasunduan, ang nadistiyerong gobyerno ay independienteng nakagawa ng parehong iyon sa panahon ng digmaan.
Sa pagbabalik sa Belhika, ang isyu ng monarko ay nanatiling pinagkokontrahan at noong Setyembre 20, 1944, makalipas ng ilang sandali pagkatapos ng pagpapalaya, idineklara ang kapatid ni Leopold na si Charles, Duke ng Plandes bilang rehenteng prinsipe.
Pakikipag-ugnay sa Resistensya
Tumawag ang pamahalaang Jaspar-Huysmans para sa paglikha ng organisadong paglaban sa sinakop na Belhika mula sa Londres, noon pa man bago ang ang pagsuko ng mga Pranses noong 1940.
Nakakuha ng kontrol ang pamahalaang opisyal, pagkatapos na makarating sa Londres, sa mga broadkast sa radyo sa wikang Pranses at Olandes patungo sa sinakop na Belhika na inibrodkast ng Radio Belgique ng BBC. Naging mahalaga ang istasyon ng radyo para sa pagpapanatili ng kaalaman ng resistensya at publiko rin, at inilagay sa ilalim ng kontrol ni Paul Lévy, isang mamahayag. Kabilang sa mga nagtrabaho sa radyo ay si Victor de Laveleye, isang dating ministro ng gobyerno na nagtrabaho bilang isang tagapagbalita na ipinapalgagay bilang imbentor ng kampanyang "V for Victory".
Sa mga unang taon ng digmaan, nahirapan ang gobyerno na makipag-ugnay sa resistensya sa nasakupang Belhika. Noong Mayo 1941, nagpadala ang pangkat na Légion Belge ng isa kanilang miyembro upang subukang makipag-ugnayan ngunit tumagal nang isang buong taon bago makarating siya sa Londres. Nagkaroon ng pansamantalang pakikipag-ugnay sa radyo noong huling bahagi ng 1941 ngunit naging patigil-tigil ito sa pagitan ng 1942 at 1943. Nakapagtatag lamang ng isang permanenteng koneksyon sa radyo (palayaw: "Stanley") sa pinakamalaking grupo, ang Armée Secrète, noong 1944. left|thumb|190x190px| Ihinulog ang mga kagamitan para sa Resistensya ng mga Britong sasakyang panghimpapawid sa kanayunan hilaga ng [[Lungsod ng Bruselas|Bruselas. ]] Dahil sa malinaw na paghihiwalay ng nadistiyerong gobyerno mula sa mga kaganapan sa Belhika, nagsapantaha ang maraming mga grupo ng resistensya, lalo na ang mga may pagkakaiba sa politika mula sa itinatag na pamahalaan. Ang gobyerno, para sa bahagi nito, ay natakot na ang mga pangkat ng resistensya ay magiging pampulitikang milisya na mahirap pigilin pagkatapos ng pagpapalaya na nagpapahirap sa posisyon ng pamahalaan at nagpapanganib sa pampulitikang katatagan. Sa kabila nito, madalas na nakasalalay ang resistensya sa pananalapi, kagsangkapan at mga gamit na maibibigay lamang ng nadistiyerong gobyerno at ang British Special Operations Executive (SOE). Sa panahon ng digmaan, naghatid ang nadistiyerong gobyerno ng 124-245 milyong prangko na naihulog man mula sa parakaida o inilipat sa pamamagitan ng mga bank account sa niyutral na Portugal, sa Armée Secrète lamang. Ipinamahagi ang mga mas maliit na halaga sa iba pang mga samahan.
Tinangka ng nadistiyerong gobyerno na muling itayo ang relasyon nito sa resistensya noong Mayo 1944 sa pagtatatag ng isang "Komite ng Koordinasyon" ng mga kinatawan ng mga pangunahing grupo, kabilang ang Légion Belge, Mouvement National Belge, Groupe G at ang Front de l'Indépendance. Gayunpaman, naging maulit ang komite dahil sa liberasyon noong Setyembre.
Pagbalik sa Belhika
Pumasok sa Belhika ang mga Kaalyadong tropa noong 1 Setyembre 1944. Noong ika-6 ng Setyembre, pinalaya ng mga Guwardyang Gales ang kabisera, Bruselas. Bumalik ang nadistiyerong gobyerno sa Bruselas noong 8 Setyembre 1944. Isinakatuparan ang "Operasyon Gutt", isang plano na nilikha ni Camille Gutt upang maiwasan ang malawakang inplasyon sa pinalayang Belhika sa pamamagitan ng paglilimita ng panustos ng pera, na naging matagumpay.
Noong 26 Setyembre, nabuo si Pierlot ng isang bagong pamahalaan ng pambansang pagkakaisa (Pierlot V) sa Bruselas. Kabilang sa bagong pamahalaan ang marami sa mga ministro (kabilang ang lahat ng "apat") mula sa Londres, ngunit sa kauna-unahang pagkakataon isinama rin ang mga Komunista. Noong Disyembre 1944, nabuo ang isang bagong tinatlong gobyerno, kasama pa rin si Pierlot bilang Punong Ministro. Noong 1945, sa wakas pinalitan si Pierlot na naging Punong Ministro mula noong 1939 Sosyalistang Achille Van Acker.
Ang nadistiyerong gobyerno ay isa sa mga huling gobyerno kung saan andoon pa rin ang mga tradisyunal na partido na nangibabaw sa Belhika mula sa paglikha nito. Noong 1945, binago ng POB-BWP ang pangalan nito na maging Partidong Sosyalista ng Belhika (PSB-BSP) at ang Partidong Katoliko ay naging Partidong Panlipunan ng Kristyano (PSC-CVP).
Karuwagan
thumb|Isang metapora ng karuwagan Ang karuwagan o kaduwagan ay isang ugali o katangian kung saan pinipigilan ng labis na takot ang isang indibidwal mula sa paggawa ng isang gawaing mapanganib o ang hinaharap na panganib. Kabaligtaran nito ang katapangan ng loob. Ang "karuwagan" ay nagpapahiwatig ng kabiguan ng tauhan sa hinaharap na hamon. Ang isang sumuko dahil sa karuwagan ay itinuturing bilang isang duwag.
Halimbawa nito ang paglilitis militar ng Estados Unidos na nagsasabing ang karuwagan sa labanan ay maituturing bilang isang krimen na pinaparusahan ng kamatayan.
Bilang isang aksyon o ugali na salungat sa mga hinihiling ng marami at dati nang umiiral sa mga kultura, ang karuwagan ay itinutuos bilang isang pagkukulang sa tauhan ng maraming mga lipunan at sila ay pinarurusahan ng kanilang mga kinatawan at / o pinuno.
A Portuguesa
"A Portuguesa" ay isang Pambansang awit ng Portugal.
Museo ng Israel
Kasaysayan
Ang alkalde ng Jerusalem na si Teddy Kollek ay ang espiritu sa pagmamaneho sa likod ng pagtatatag ng Israel Museum, isa sa mga museo sa sining at arkeolohiya sa mundo. Ang mga bahay ng Museo ay gumagana mula sa prehistory hanggang ngayon sa Arkeolohiya, Fine Arts, at Jewish Art at Life Wings, at nagtatampok ng malawak na pag-aaring arkeolohiya sa Bibliya at Land of Israel. Mula noong itinatag noong 1965, itinayo ng Museum ang isang koleksyon ng halos 500,000 na bagay, na kumakatawan sa isang malawak na sample ng materyal na materyal sa mundo.
Noong Oktubre 25, 2017, si Prof. Ido Bruno ay hinirang na Direktor ng Israel Museum sa Jerusalem bilang Anne at Jerome Fisher Director. Si Bruno ay nagsilbi bilang propesor sa Departamento ng Industrial Design ng Bezalel Academy of Arts & Design, Jerusalem. Nagdadala siya sa mga dekada ng karanasan bilang isang tagapangasiwa at taga-disenyo ng mga eksibisyon na ipinakita sa Israel at sa buong mundo na may pagtuon sa sining, arkeolohiya, agham, at kasaysayan. Siya ay lubos na inihalal ng Lupon ng mga Direktor ng Museo, na pinamumunuan ni Isaac Molho, kasunod ng malawak na paghahanap at pagsusuri ng mga kandidato mula sa Israel at sa ibang bansa. Inangkin ni Bruno ang kanyang posisyon sa Museo noong Nobyembre 2017.
Mula noong 1965, ang museo ay nakalagay sa isang serye ng mga gusali ng pagmamason na dinisenyo ng Israeli architect na Israeli na si Alfred Mansfeld. Ang isang $ 100-milyong kampanya upang baguhin ang museo at doblehin ang puwang ng gallery nito ay nakumpleto ng mga arkitekto ng Israel na Efrat-Kowalsky Arkitekto na nag-ayos ng mga kasalukuyang gusali noong Hulyo 2010. [7] Ang mga pakpak para sa arkeolohiya, sining, at sining at buhay ng mga Hudyo ay ganap na itinayong muli at ang orihinal na mga gusali ay nauugnay sa isang bagong entrance pavilion. Ang mga passageways na kumonekta sa pagitan ng mga gusali at limang bagong pavilion ay dinisenyo ni James Carpenter.
Arkeolohiya Wing
Ang Samuel at  Saidye Bronfman Archeology Wing ay nagsasabi sa kuwento ng sinaunang Lupain ng Israel, tahanan sa mga tao ng iba't ibang kultura at relihiyon, gamit ang natatanging mga halimbawa mula sa koleksyon ng Banal na Museo Arkeolohiya sa lupa, ang nangunguna sa buong mundo. Inorganisa ng chronologically, mula sa prehistory hanggang sa Ottoman Empire, ang mga transformed wing ay nagtatanghal ng pitong "chapters" ng archaeological narrative na ito, nagtitipon ng mga napakahalagang makasaysayang pangyayari, nakamit ng kultura, at teknolohikal na pagsulong, habang nagbibigay ng sulyap sa pang-araw-araw na buhay ng mga mamamayan ng rehiyon. Ang salaysay na ito ay pupunan ng mga pangkat na pangkat na nagpapakita ng mga aspeto ng sinaunang arkeolohiya ng Israel na natatangi sa kasaysayan ng rehiyon, kasama ng mga ito ang pagsulat ng Hebreo, salamin, at mga barya. Ang mga kayamanan mula sa kalapit na kultura na may isang tiyak na epekto sa Lupain ng Israel - tulad ng Ehipto, Malapit na Silangan, Gresya at Italya, at ang mundo ng Islam - ay nakikita sa katabing at nakakabit sa mga galerya. Ang isang espesyal na gallery sa entrance sa wing ay nagpapakita ng mga bagong natuklasan at iba pang pansamantalang nagpapakita ng eksibisyon.
Kabilang sa mga highlight sa pagtingin ang: Pilate Stone,  inskripsiyong "Bahay ni David (ika-9 siglo BCE), Isang paghahambing ng dalawang shrine (ika-8 hanggang ika-7 siglo BCE), The  Heliodorus Stele (178 BCE), Royal Herodian bathhouse (ika-1 siglo BCE), Hadrian Triumph: Inscription mula sa isang triumphal arch (136 CE) [{:en:Mosaic of Rehob]] (ika-3 siglo CE) at mga baseng Gintong baso mula sa Roman Catacombs (ika-4 na siglo CE), ang  Ossuary ni Jesus na anak ni Jose.
Dambana ng Aklat
Matatagpuan sa Dambana ng Aklat ang mga Mga Balumbong mula sa Dagat na Patay (Ingles: Dead Sea Scrolls) na natuklasan noong 1947 hanggang 1956 sa 11 kuweba sa loob at sa paligid ng Wadi en:Qumran. Isang masalimuot na proseso ng pagpaplano sa loob ng pitong taon na humantong sa katapusan ng pagbuo ng gusali noong 1965 na kung saan ay pinondohan ng pamilya ni en:David Samuel Gottesman, ang Unggarong lumipat (émigré) at pilantropo na binili ang mga balumbon bilang isang regalo sa Estado ng Israel.
Modelo ng ikalawang Templo
Isa sa kamakailang mga karagdagan sa Museo ang modelo ng Ikalawang Templo ng Herusalem. Ginawa muli ng modelo ang topograpiya at ang arkitekturang katangian ng ​lungsod na tulad noong bago ang 66 CE, ang taon kung saan sumiklab ang Dakilang Pag-alsa laban sa Roma, na humahantong sa pagkawasak ng lungsod at ng Templo. Orihinal na binuo mula sa lugar ng Otel ng Holyland ng Herusalem, ang modelo, na kung saan kabilang ang isang kopya ng Templo ni Herod, ay isang permanenteng tampok ngayon ng kampus ng Museo na may laking 20 acre na katabi sa dambana ng Aklat.
Aurora Salve
Si Aurora Salve ay isang artista sa Pilipinas. Una siyang lumabas sa pelikulang Mag-inang Ulila na pinangunahan nina Gloria Sevilla at Gina Alajar.
Pia Wurtzbach
Si Pia Angela Alonzo Wurtzbach (Ipinanganak noong Setyembre 24, 1989), na nakilala noon bilang Pia Romero, ay isang Pilipina-Aleman na artista, modelo at beauty pageant titleholder na nanalo sa Binibining Pilipinas 2015 bilang Miss Universe Philippines 2015 at itinanghal na Miss Universe 2015 na ginanap sa Las Vegas, Nevada, Estados Unidos noong Disyembre 20, 2015.
Personal na buhay
Ipinanganak si Wurtzbach noong Setyembre 24, 1989 sa Stuttgart, Baden-Württemberg sa Alemanya sa mga magulang na sina Klaus Uwe Wurtzbach, isang Aleman, at si Cheryl Alonzo Tyndall, isang retiradong Pilipinang nars na nakabase sa Londres. Siya ay may isang kapatid na babae na tatlong taon na mas bata kaysa sa kanya. Nagtapos siya ng kanyang sekondarya sa ABS-CBN Distance Learning School sa Maynila at nag-aral sa Culinary Arts at Center for Asian Culinary Studies sa San Juan.
Karera
Si Pia Wurtzbach ay nagtrabaho bilang isang modelo sa cosmetics. Sa gulang na 11, sa ilalim ng pangalang Pia Romero, nagtrabaho siya bilang isang aktres at ang pinamahalaan ng ABS-CBN ​​sa theatrical ahensiya na tinatawag na Star Magic. Kabilang sa kanyang mga television credits ay ang teen-oriented serye na K2BU, ang iba't-ibang programang konsert na ASAP, ang antolohiyang romansa na Your Song, ang sitcom show Bora, at ang drama seryeng Sa Piling Mo. Siya ay lumitaw rin sa pelikula tulad ng Kung Ako Na Lang Sana (2003), All My Life (2004), at All About Love (2006). Sa kasalukuyan, siya ay isang stylist at beauty writer para sa Philippine Daily Inquirer sa seksyon sa 2bu.
Binibining Pilipinas 2015
Nakamit ni Wurtzbach ang titulo bilang Miss Universe Philippines 2015 sa Binibining Pilipinas 2015 sa kanyang ikatlong beses na pagsali sa patimpalak. Nalipat sa kanya ang korona matapos ang Miss Universe Philippines 2014 na si Mary Jean Lastimosa.
Miss Universe 2015
Si Pia Wurtzbach ang kinoronahan bilang Miss Universe 2015 noong Disyembre 20, 2015 sa Las Vegas, Nevada, Estados Unidos. Ito ay pagkatapos ng kontrobersyal na maling pag-anunsyo ng host na si Steve Harvey sa resulta ng nanalo. Naunang nasabi ni Harvey na ang nanalo ay si Ariadna Gutiérrez ng Kolombia, ngunit ito ay binawi niya matapos ang ilang minuto at si Pia pala ang tunay na nanalo sa patimpalak. Si Pia Wurtzbach ang ikatlong nag-uwi ng korona ng Miss Universe sa Pilipinas na tumapos sa 42 taong paghihintay matapos ang pagkapanalo ni Margarita Moran noong 1973.
Mikhail Skobelev
thumb|Mikhail Skobelev Mikhail Dmitrievich Skobelev ay isang Russian general sikat para sa kanyang pananakop ng Gitnang Asya at kabayanihan sa panahon ng Russo-Turkish War ng 1877-1878.
Spinoso
Ang Spinoso ay isang bayan at komuna sa lalawigan ng Potenza, sa rehiyon ng Timog Italya ng Basilicata.
Solveig Gunbjørg Jacobsen
Si Solveig Gunbjørg Jacobsen (Oktubre 8, 1913 – Oktubre 25, 1996) ay ang kauna-unahang tao na ipinanganak sa rehiyong Antartiko, sa Grytviken, Pulo ng Timog Georgia. Ang kanyang ama na si Fridthjof Jacobsen (1874–1953) ay nanirahan sa Timog Georgia noong 1904 upang maging katulong na tagapamahala, at noong 1914 hanggang 1921 ay naging tagapamahala ng estasyong Grytviken whaling. Si Jacobsen at ang kanyang asawa na si Klara Olette Jacobsen ay may dalawang anak na ipinanganak din sa naturang pulo. Ang kapanganakan ay inirehistro ng residenteng Briton na Estipendiyaryong Mahistrado ng Timog Georgia, na si James Wilson. Pumanaw siya sa Buenos Aires, Arhentina, at inilibing sa Molde, Norwega.
Ang Lambak ng Jacobsen sa Vinson Massif, Antartika ay ipinangalan mula kay Solveig Gunbjørg Jacobsen.
Tulay ng Krymsky
thumb|300x300px| Ang Tulay ng Crimea noong 2017. Makikita ang Bagong [[ Tretyakov Gallery |Galeryang Tretyakov ng Kasiningan ng ika-20 Siglo sa likod ng tulay sa kanan ]] Ang Tulay ng Krymsky o Tulay ng Crimea (Крымский мост) ay isang nakabiting tulay na gawa sa bakal sa Mosku. Sumasaklaw ang tulay sa Ilog Moskva na 1,800 metro timog-kanluran mula sa Kremlin at nagdadala sa Singsing sa Hardin sa ilog. Kumokonekta ang tulay sa Plaza de Crimea sa hilaga kasama ang kalye Krymsky Val sa timog. Ang mga kalapit na istasyon ng Metro Mosku ay ang Park Kultury at Oktyabrskaya.
Nakumpleto ang umiiral na tulay noong Mayo 1, 1938, bilang bahagi ng ambisyosong muling pagtatayo ng bayan ng Mosku ni Joseph Stalin. Dinisenyo ng engineer na si V. P. Konstantinov at arkitekto na si A. V. Vlasov, ito ang pang-apat na tulay sa lugar na ito at ang tanging nakabiting tulay sa buong Mosku.
Kasaysayan
Itinayo ang unang ponton Tulay Krymsky sa kahoy noong 1786. Kasunod nito, muling itinayo ito bilang isang nakapirming daanang yari sa kahoy na may 15-metrong gitnang haba para sa mga bapor. Madalas na ikinasira ng kapwang tulay na kahoy ang yelo at baha, at madalas na kinailangang ayusin ito.
Ang unang tulay na bakal na itinayo noong 1873 ni Amand Struve ayon sa disenyo ni V. K. Speyer, ay nagtampok ng dalawang 64-metro na kahong pansakla na suportado ng gitnang haligi. Lumipat ang trapiko sa loob ng pansakla na masikip at peligroso. Naglabas ang mga kumpanya ng trambya ng patakaran na isang tram lamang ang maaaring nasa tulay sa isang pagkakataon upang maiwasan ang mga pagkakabukuhan sa trapiko.
Sa panahon ng muling pagtatayo ni Stalin ng Mosku, ang bawat tulay sa bayan ay itinayo muli o nakaiskedyul para sa pagwawasak. Ipinlanong mapalitan ang Tulay ng Krymsky noong 1935. Kinailangang patakbuhin ang lumang tulay hanggang sa makumpleto ang kapalit, dahil hindi kaya ng kabisera ng Sobyet ng pagkagambala ng serbisyo sa Singsing sa Hardin.Mula 21 Mayo hanggang 26 Mayo 1936, inilipat ang lumang tulay nang limampung metro mula sa pwesto nito sa mga pansamantalang haligi. Sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayang Sobyet, matagumpay na inilipat ang isang 4000-toneladang, 128-metrong istraktura. Aktibo ang dating tulay hanggang nakumpleto ang bagong tulay sa Mayo 1, 1938.
Modernong tulay
Ang mga kadenang eyebar ay gawa sa bakal-SDS (СДС, Bakal [para sa] Palasyo ng Kasobyetan) na pinagsama ng NKMZ works, kung saan binubuo ang bawat kawing ng mga pirasyong may 4 na sentimetrong kapal at 93 sentimetrong lapad. Idinadala ng mga kadena ang dalawang pingga (mahigit sa 300 metro ang haba ng bawat isa), nakaangkla ang kanilang mga dulo sa napakalaking kongkretong panimbang. Binabagtas ang mga pingga ng mga halos 50-sentimetrong doble T na pinaagwat ng 1.6 metro; natatakpan itong mga doble T ng isang kongkretong palapag.
Isinasagisag ang tulay sa Sobyet na selyo nang dalawang beses: noong Marso 1939 at Disyembre 1948. Walang katulad na biswal, ang Tulay ng Krymsky Bridge ay isa sa mga pinakadi-epektibo batay sa gastos sa materyales. Nasaid nito ang halos 10,000 toneladang bakal, o 1 metrikong tonelada bawat metro kwadrado ng kubyerta (ito mismo ay may napakababang tagway ng paggamit ng lugar, mula 24 hanggang 38.4).
Napalitan ang palapag ng tulay noong 2001. Noong pagkukumpuni nito, limitado ang trapiko, ngunit hindi kailanman sarado.
Cher
Si Cher (ipinanganak Cherilyn Sarkisian ; Mayo 20, 1946) ay isang Amerikanong mang-aawit, artista at personalidad sa telebisyon. Karaniwang tinutukoy ng media bilang ang diyosa ng Pop, siya ay inilarawan bilang embodying babaeng awtonomiya sa isang industriya na pinamamahalaan ng lalaki. Kilala si Cher para sa kanyang natatanging boses ng pagkanta ng contralto at sa pagkakaroon ng nagtrabaho sa maraming mga lugar ng libangan, pati na rin ang pag-ampon ng iba't ibang mga estilo at paglitaw sa panahon ng kanyang anim na dekada na mahabang karera.
Habang nagtatrabaho sa telebisyon, itinatag ni Cher ang kanyang sarili bilang isang solo artist kasama ang US Billboard Hot 100 number-one singles " Gypsys, Tramp & Thieves ", " Half-Breed ", at " Dark Lady ". Matapos ang kanyang diborsyo mula kay Sonny Bono noong 1975, naglunsad siya ng isang comeback noong 1979 kasama ang disco album na Take Me Home at nakakuha ng $ 300,000 sa isang linggo para sa kanyang paninirahan noong 1980-1982 sa konsiyerto sa Las Vegas.