cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Makaroni
Alamat ng makaroni
Ayon sa alamat, ang makaroni ay dinala ni Marco Polo sa Italya, na nagbalik sa Venice magmula sa Tsina noong 1292. Ang pagpapalagay na ito ay matagal nang napabulaanan, dahil tila ang makaroni ay ginagamit na sa Italya na hindi bababa sa isang daantaon na bago ang sinasabing pagbabalik ni Marco Polo mula sa kaniyang paglalakbay, katulad ng pasta sa pangkalahatan; Nasaksihan ni Muhammad al-Idrisi, isang heograpong nagmula sa Morocco na nanirahan sa Sicily, ang pagkakaroon na ng makaroni sa Sicily, partikular na ang sa Trabia.
Pinagmulan ng katawagan
Tinatangkilik sa kasunduang pang-akademiya na ang salita ay nagmula sa Griyegong μακαρία (makaria), isang uri ng sabaw na kaldo na gawa mula sa sebada na inihahain upang alalahanin ang mga namatay,        na nagmula naman sa salitang μάκαρες (makares), "patay na pinagpala", at ito ay nagmula naman sa μακάριος (makarios), na kaanak naman ng μάκαρ (makar), na nangangahulugang "pinagpala, masaya". Ikinakatwiran naman ng Italyanong lingguwista na si G. Alessio na ang salita ay maaaring mayroong dalawang pinagmulan: una, mula sa Griyegong Midyebal na μακαρώνεια (makarōneia) "punebre, tugtog na para sa patay,  panambitan" (na binanggit sa seksiyong XIII ni James ng Bulgaria), na ipapasa upang mangahulugan bilang "pagkain sa paglilibing" at pagkaraan bilang "pagkaing ihahain" sa panahon ng panunungkulang ito (tingnan ang pangkasalukuyang μαχαρωνιά - macharōnia na nasa Silangang Thrace, na may diwang "pagkain na gawa mula sa bigas na inihahain sa paglilibing"), na dahil sa kasong ito ang kataga ay magiging binubuo ng dalawang ugat ng μακάριος "pinagpala" at ng αἰωνίος (aiōnios), "nang walang hanggan", at ang ikalawa ay mula sa Griyegong μακαρία "sabaw ng sebada", na maaaring nakapagpadagdag ng hulaping -one.
Paggamit
Sa mga pook na mayroong malaking populasyon ng mga Intsik na bukas sa impluwensiya ng kulturang Kanluranin, na katulad ng Hong Kong, Macao, Malaysia at Singapore, ang mga Intsik sa mga lugar na ito ay inangkin ang makaroni bilang isang sangkap para sa mga lutuing Kanluranin na hinaluan ng estilong Intsik. Sa cha chaan teng (kainang Intsik) ng Hong Kong at kopi tiam ("kapihan") ng Timog-Silangang Asya ang makaroni ay niluluto sa tubig at pagkaraan ay hinuhugasan upang matanggal ang harina, at inihahain na nasa loob ng malinaw na sabaw at mayroong kahalong mga piraso ng hamon o mga hotdog, mga gisantes o mga kagyus (kagyos), mga kabuteng shiitake (maiitim na mga kabute), at maaaring mayroon ding mga hiwa o buong itlog, na nakapagpapaalala ng mga sabaw na may luglog. Madalas itong inihahain bilang pang-almusal o magaang na pananghalian.
Josefa Llanes Escoda
Maagang bahagi ng buhay
Ipinanganak si Josefa Llanes Escoda noong Setyembre 20, 1898 sa Dingras, Ilocos Norte. Siya ang pinakamatanda sa pitong mga anak nila Mercedes Madamba at Gabriel Llanes. Isa siyang balediktoryana sa mababang paaralan at salutatoryana sa Mataas na Paaralan ng Ilocos Norte. Nag-aral siya sa Philippine Normal University sa Maynila upang makamtan ang kanyang degri sa pagtuturo, at nagtapos ng may mga parangal noong 1919. Habang naghahanapbuhay bilang isang guro, nagkamit siya ng katibayan sa pagkaguro sa mataas na paaralan mula sa Pamantasan ng Pilipinas noong 1922.
Sa unang paglalakbay niya sa Estados Unidos, habang nasa Pandaigdigang Liga para sa Kapayapaan ng mga Kababaihan (Women's International League for Peace) noong 1925, nakatagpo niya si Antonio Escoda, isang reportero mula sa Tanggapan ng Pagpapahayag ng Pilipinas (Philippine Press Bureau) na pinakasalan niya sa paglaon. Nagkaroon sila ng dalawang mga anak, sina Maria Theresa at Antonio. Noong 1925 din, nakatanggap siya ng Degring Pang-master sa Gawaing Panlipunan mula sa Pamantasan ng Columbia.
Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nilusob ng mga puwersang Hapones ang Pilipinas. Hinuli ang asawa ni Escoda noong Hunyo 1944, at inaresto rin siya pagkaraan ng dalawang buwan, noong Agosto 27. Ibinilanggo siya sa Kutang Santiago, sa kulungang pinagkabilangguan din ng kanyang esposong si Koronel Antonio Escoda, na sumailalim sa parusang kamatayan noong 1944, kasama ni Heneral Vicente Lim, na nakulong din sa piling ng koronel. Huling nakita si Josefa Escoda noong Enero 6, 1945. Pagdaka, kinuha siya at ikinulong sa isa sa mga gusali ng Pamantasan ng Dulong Silangan (Far Eastern University na ginagamit ng mga Hapones. Pinaniniwalaang pinarusahan siya ng kamatayan ng mga Hapones at inilibing sa isang walang tandang libingan sa loob ng Libingan ng La Loma, na ginamit ng mga puwersang Hapones bilang isang paslangan at libingan para sa libu-libong mga Pilipinong lumalaban sa pananatili ng mga Hapones sa Pilipinas.''
Awtonomong Rehiyon ng Tibet
Ang Awtonomong Rehiyon ng Tibet ay isa sa mga nagsasariling rehiyon (autonomous regions) ng bansang Tsina.
Josefa Llanes Escoda
Pamana
Isang lansangan at isang gusali ang pinangalanan para sa kanya, at isang bantayog ang inilaan para sa kanyang alaala. Inilagay din ang kanyang wangis sa pangkasalukuyang P1,000 salaping papel ng Pilipinas, bilang isa sa tatlong mga Pilipino naging martir sa ilalim ng mga kamay ng mga Sandatahang Lakas ng Hapon.
Izumi Yamaguchi
Si Izumi Yamaguchi (山口 いづみ) ay isang artista sa bansang Hapon. Siya ay kinakatawan ng F Road (Full House Group). Ang kanyang anak na lalaki ay aktor Kento Yamaguchi.
The Sims
The Sims ang larong pang-kompyuter na ginawa ng Maxis at nilabas ng Electronic Arts. Nasa kategoryang larong-stratehiya at simulasyon ng buhay ang larong ito. Nilikha ito ng dibuhante ng laro na si Will Wright, na kilala sa paggawa ng SimCity. Isang simulasyon ito ng mga pang-araw-araw na gawain ng isa o higit pa na mga birtwal na tao (tinatawag na Sims) sa isang suburbanong sambahayan na malapit sa SimCity.
Nakabenta ang The Sims ng higit sa 100 milyong kopya sa buong daigdig at dahil doon naging pinakamatagumpay na larong bidyo ito sa lahat ng panahon.
Paraan ng paglalaro
Ang The Sims ay isang larong walang nakatalagang katapusan. Pinupwesto ng manlalarong ng nilalang ng taong birtwal na tinatawag "Sims" sa mga bahay at tinutulungan na mapaigi ang kanilang desires o mithiin. Maaring kumuha ang manlalaro ng alin mang Sims na gawa ng laro at maaari rin na gumawa sila ng sarili nila. Maaari din pumili ng bahay na gawa ng laro o magtayo ng sarili nila.
The Sims The Sims The Sims
San Giovanni Valdarno
Ang San Giovanni Valdarno ay isang bayan at komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Arezzo sa rehiyon ng Tuscany ng gitnang Italya, na matatagpuan sa lambak ng Ilog Arno. Ito ay orihinal na tinatawag na Castel S. Giovanni.
Ang bayan ay ang lugar ng kapanganakan ng unang Renasimyentong pintor na si Masaccio.
Mga etnisidad at dayuhang minorya
Ayon sa data ng ISTAT noong 31 Disyembre 2010, ang populasyon ng dayuhang residente ay 1,794 katao. Ang mga nasyonalidad na pinakakinatawan batay sa kanilang porsyento ng kabuuang populasyon ng residente ay:
Turismong seksuwal
thumb|Ang [[Soi Cowboy, isang red light district sa Bangkok]] Ang Turismong Seksuwal ay ang paglalakbay upang makipagtalik sa patutot.
Ang Pandaigdigang Organisasyon sa Turismo (World Tourism Organization), isang organisasyong spesyal ng mga Nagkakaisang Bansa, binigay na kahulugan sa turismong seksuwal "mga paglakbay na organisado sa loob ng sektor ng turismo, o galing sa labas ng sektor pero ginagamit ang mga istruktura at network nito, na ang pangunahing layunin na magkaroon ng pangkalakalan  (commercial) na ugnayang seksuwal ng mga turista sa mga mamamayan sa paroroonan."
Ang turismong seksuwal ay maari tumukoy sa mga uri ng pangkalakalan  (commercial) na gawaing seksuwal, ahensiya at akademiko minsan eto ay naibubukod sa pagitan ng turismong seksuwal sa mga kabataan at turismong seksuwal para sa kababaihan na nagsasabi sa iba't ibang klase ng mga turismong seksuwal. Ang mga atraksiyon para sa mga sekswal na turista ay maaring mababang bayarin sa mga serbisyo sa paroroonang bansa, kasama ang kahit alin sa legal na prostitusyon, pagwawalang bahala ng mga tagapagpatupad ng batas at akses sa prostitusyon sa mga bata.
Pangkalahatan
Karaniwan, ang isang tao ay kayang maglakbay at gumawa ng isang seksuwal na aktibidad sa isang patutot, makikumpara rin ito sa lokal na prostitusyon. Subalit, kapag ang aktibidad na seksuwal ay nasasangkot ang prostitusyon ng mga bata, sapilitan o nasasangkot sa seksuwal na trafficking, ito ay karaniwang illegal, parehas sa kasamang bansa at minsan ang bansang kinagisnan ng isang indibidwal.
Kasama sa seksuwal na turismo ang lokal na turismong seksuwal, na paglalakbay sa loob ng bansa, o internasyonal na seksuwal na turismo, na paglalakbay sa labas ng bansa. Ito ay isang multimilyon dolyar na industriya na sumusuporta sa mga internasyonal na manggagawa na tinatayang umaabot sa milyon na katao. Sinasabi ng ibang tao na ang seksuwal na turismo ay nakakatulong hindi lamang sa industriya ng seksuwal kasama na rin ang mga industriya ng airline, taxi, restawran at otel. Ang mga organisasyon ng mga karapatang pantao ay may banta na ang sekswal na turismo ay may contribusyon sa human trafficking at prostitusyon sa mga bata.
Destinasyon
Maraming bansa ang madalas na puntahan ng mga turistang seksuwal. Kasama rito ang Brazil, Costa Rica, Cuba, Republikang Dominikano, Kenya, Netherlands, Pilipinas at Thailand.
Pambabaeng Seksuwal na Turismo
Mayroon rin na seksuwal na turismo para sa babae. Ang mga paunahing lugar na pinupuntahan ng mga pambabaeng seksuwal na turismo ay sa Katimugang Europa (Italya, Portugal, Gresya, Croatia, Armenia, Montenegro at Espanya), ang Karibe (ipangungunahan ng Jamaica, Barabados at Republikang Dominikano), ilang parte ng Aprika (Ehipto, Tunisia, Gambia, Kenya) at Asya (Indonesia, Thailand). Kasama rin eto sa madalas puntahan ang Morocco, Fiji, Peru at El Salvador.
=Turismong Seksuwal sa mga Kabataan= Ang turismong seksuwal sa mga kabataan (Child Sex Tourism) ay isang uri ng turismo na ang [pangunahin o tanging] layunin ng paglalakbay ay ang pagsali sa mga gawaing prostitusyon ng mga bata. Ito ay isang uri ng pangkalakalan (commercial) na gawaing seksuwal na pinapadali ang pang-aabusong sekswal sa kabataan. Ayon sa United Nations Convention on the Rights of the Child, ang kahulugan ng salitang bata ay tumutukoy sa “bawat indibidwal na wala pang 18 taong gulang”. Mula rito, batay sa State Department of the United States, ang turismong seksuwal sa mga kabataan ay nagreresulta sa parehong mental at pisikal na pinsalang konsikwensiyal para sa mga pinagsamantalahan bata. Ang ilan sa mga kabilang na bunga ay sexually transmitted infections o mga impeksyon na nakukuha sa pakikipagtalik kabilang/kagaya ng HIV/AIDS, pagkalulong sa droga, pagbubuntis, malnutrisyon, ostracismo [diskriminasyon o pagtanggi], at kamatayan. Ang turismong seksuwal sa mga kabataan, na bahagi ng multibillion-dollar na pandaigdigang industriya ng turismong sekswal, ay isang uri lamang ng prostitusyon sa kabataan at nakapaloob pa sa mas malawak na isyu ng pangkalakalan (commercial) na ugnayang sekswal sa pagsasamantala sa mga bata. Pinaniniwalaan na humigit-kumulang dalawang milyon na kabataan na sa buong mundo ang sangkot at biktima nito. At ang mga bata na gumaganap bilang mga patutot sa industriya na ito ay madalas na naakit o dinukot sa sekswal na pagkaalipin.
Ang turismong seksuwal sa mga kabataan ay isang kriminal (sa maraming bansa) multi-million na dolyar na industriya na pinaniniwalaan na aabot sa dalawang milyon na kabaatan ang sangkot sa buong mundo. Para eto ay matigil, maraming bansa ay gumawa ng mga batas para maparusahan ang mga tao may sala sa pang-aabuso sa kabataan na naganap sa labas ng sariling bansa, kahit na ang bansa na pinangyarihan ng pang-aabuso ay walang batas na ukol rito, halimbawa, ang US Protect Act.
May ibang mga tao ang pumupunta sa ibang bansa upang makipagtalik sa mga menor de edad. Ang seksuwal na turismo sa mga kabataan ay nauugnay sa kahirapan. Ang Thailand, Cambodia, India, Brazil at Mexico ay natukoy na mga bansa na laganap ang pagsasamantalang seksuwal sa mga kabataan. Sa Thailand, kahit hinde alam ang tamang rami, tinataya na ang ang 40% ng mga patutot ng bansa ay menor de edad. Sa Cambodia ay isang tatlo ng lahat na patutot ay hinde pa 18 taong gulang. Sa India, sinasabi ng pulisya doon na mga 1.2 milyon na kabataan ay pinaniniwalaang isang patutot. Sa Brazil ay pinaniniwalaang pinakagrabeng seksuwal na child trafficking na rekord pagkatapos ng Thailand.
Sinasabi ng UNICEF na ang mga sekswalidad na nangyayari ay madalas tinitingnan na isang pribadong gawain, kaya ang mga komunidad nag-aatubiling gumawa ng aksiyon at makialam sa mga kaso ng mga pagsasamantalang seksuwal. Sa ugaling eto nagiging madaling pagsamantalahan ang mga kabataan. Karamihan nag pagsasamantalang eto ay nangyayari dahil sila ay nasangkot sa seksuwal na kalakalan kung saan dito sila pinagsamantalahan ng mga lokal na tao at seksuwal na turista. Ang Internet ay nagbibigay ng mabilis na pandaigdigan na kagamitan sa mga indibidwal na makakuha ng impormasyon sa mga destinasyon at pagkuha nito.
Sa kaso ng mga kabataan, ang Estados Unidos ay may mahigpit na batas na pinanagutan ng bawat Amerikano o mga residente sa Estados Unidos na pumunta sa labas ng bansa upang makisabak sa hinde kanaisnais na gawain sa menor de edad. Subalit ang pornograpiya ng mga bata, seksuwal na turismo at pangangalakal ng tao ay isa sa mga mabilis na pagunlad na industriya. Si Rep. Chris Smith, R-NJ ay pinakita ang H.R. 1623, ang "International Megan's Law". Parehas eto sa Megan's Law ng Estados Unidos, na nagbibigay ng mga abiso sa komunidad kung may "sex offender" ang naninirahan sa kanilang lugar. Ito rin ay mag-aalerto sa mga opisyal sa labas ng bansa kung kelan maglalakbay ang "sex offender" at minumungkahi nila sa ibang bansa na magkaroon ng listahan ng mga "sex offender" para mabigyan abiso ang Estados Unidos kung kailan babalik ang "sex offender" sa bansa para sa seksuwal na turismo.
Oposisyon sa Turismong Seksuwal
Ang mga organisasyon ng karapatang pantao nagbabala na ang seksuwal na turismo ay may kontribusyon sa pangangalakal ng tao at prostitusyon ng mga bata. Ang Nagkakaisang Bansa ay hinde sang-ayon sa seksuwal na turismo dahil sa kalusugan, panlipunan at kultural na kahihinatnan ng parehas na bansa ng mga turista pati na rin ang pinupuntahang bansa, lalo na sa sitwasyon na pagsasamantala sa kasarian, edad, panlipunan at ekonomiko hinde pagkapantay-pantay sa mga pinagpupuntahang lugar.
=Dokyumentaryo= Maraming mga Canadian na gumagagawa ng pelikula ay aktibo sa pag-uulat tungkol sa seksuwal na turismo. Ang mga pamagat ay
Essen, Alemanya
right|thumb|Mapa ng Alemanya na ipinapakita ang lokasyon ng Essen
Ang Essen ay isang lungsod sa Hilagang Rhine-Westphalia, Alemanya. Matatagpuan sa ilog Ruhr, nakahanay ito bilang ikalawang pinakamalaking lungsod sa lugar ng Ruhr at ikawalong pinakamalaking lungsod sa Alemanya. Populasyon: 586,382 (noong 06.30.2005).
Sa kabila ng laki nito, hindi gaanong kilala ang Essen kumpara sa ibang mga lungsod na may kaparehong laki. Nanatili ang Essen bilang hindi mahalagang agrikultural na bayan hanggang noon ika-19 na siglo, bagaman tinatayang natatag ito noong unang bahagi ng 845. Nagdulot ang pagminina ng karbon at ore ng paglago ng lungsod at ng buong lugar ng Ruhr. Nagmula sa Essen ang pamilyang Krupp; naitatag ang produksiyon ng bakal sa kanilang mga gawa noong 1811 sa Essen. Pagkatapos magkaroon ng malakihang pagbabago sa ekonomiya pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, mayroon na ngayon ang Essen ng mga mataas na uri ng kolehiyo ng sining, maraming lugar pang-industriya (Zeche Zollverein) at isang malakihang koleksiyon ng mga gawang sining (Museo ng Folkwang). Noong 11 Abril 2006 “Essen para sa Ruhrgebiet”, idineklera ang Essen bilang Europeong Kapital ng Kultura ng 2010. Pinagtibay ang pasyang ito ng Konseho ng Kulturang Europeo.
Elizabeth Freeman (aktibista)
Si Elizabeth Freeman (1876-1942) ay isang Amerikanang aktibistang maka-panghalalan at karapatang sibil mula sa Estados Unidos.
Kaunlaran
Ang kaunlaran o pag-unlad ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
Ardore
Ang Ardore (Calabres: Ardùri; Άρδωρ) ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Regio de Calabria sa Italyanong rehiyon ng Calabria, na matatagpuan mga 90 km timog-kanluran ng Catanzaro at mga 45 km silangan ng Regio de Calabria. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 4,822 at sakop na 32.7 km2
Ang Ardore ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Benestare, Bovalino, Ciminà, Platì, at Sant'Ilario dello Ionio.
Rivalta Bormida
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Rivalta Bormida ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Alessandria, rehiyon ng Piamonte, hilagang Italya, na matatagpuan mga 80 km timog-silangan ng Turin at mga 25 km timog ng Alessandria.
Ang Rivalta Bormida ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Cassine, Castelnuovo Bormida, Montaldo Bormida, Orsara Bormida, Sezzadio, at Strevi.
Ang Rivalta Bormida ay may eskudo de armas na binubuo ng isang tore sa gitna na may dalawang oso isa sa bawat gilid na sumusuporta sa tore, ang lupa ay kinakatawan ng isang berdeng hardin na may pilak na banda na kumakatawan sa Ilog Bormida.
Pinagmulan ng pangalan
Ang toponimo ay napatunayan na noong 985 (Ripa alta), pagkatapos noong 1191 nakita ng mga mananaliksik ang Ripalta Vallis Burmide at, sa parehong taon, Castri de Rivalta de valle Burraie.
James Rodríguez
Si James David Rodríguez Rubio (ipinanganak noong 12 Hulyo 1991), kadalasang kilala bilang si James Rodríguez  o James  lamang, ay isang Kolombiyano na propesyunal na manlalaro ng futbol, na naglalaro para sa koponang Kastila na Real Madrid at sa pambansang koponan ng futbol sa Colombia, bilang isang sumusugod na midfielder o isang winger.
Kalimitang itinatalá si James bilang isa sa mga pinakamahuhusay na batang manlalaro sa buong daigdig. Nakatanggap na siya ng maraming papuri dahil sa kanyang mga taktika, sa kakayahan nito sa pagtingin, at sa paglalaro, at tinutukoy ring susunod sa yapak ng kanyang kababayang si Carlos Valderrama.
Naging tanyag si James sa Europa noong panahon ng paglalaro niya sa koponang Porto, at nagwagi na ng maraming tropeo at natatanging mga parangal sa loob ng tatlong taon niya sa koponan. Noong 2014, lumipat si James mula sa koponang Monaco patungo sa Real Madrid sa halagang €80 milyon, dahilan upang siya'y maging pinakamahal na Kolombiyano sa kasaysayan, higit pa kay Radamel Falcao, at isa sa mga pinakamahal na mga manlalaro ng futbol.
Ang kanyang pananaig sa pambansang koponan ng futbol sa Colombia ay nagsimula sa dibisyon ng U-20 ng kanilang pambansang koponan, kung saan siya ang kapitán ng nagwaging bahagi ng Torneong Toulon. Kinalauna'y naging kapitán din siya ng koponang U-20 noong 2011 FIFA U-20 World Cup, kung saan kinalauna'y nagdala sa kanya sa pagiging regular sa senior squad sa edad na 20. Napili siyang maglaro para sa 2014 FIFA World Cup, kung saan napanalunan niya ang Golden Boot bilang nangungunang taga-iskor ng goal at naging bahagi ng All Star Team.
Finau Tabakaucoro
Si Adi Finau Tamari Tabakaucoro ay isang dating politiko ng Fijian, na nagsilbing Assistant Minister for Women, Culture, at Social Welfare sa pansamantalang Gabinete na binuo ni Laisenia Qarase noong Fiji coup ng 2000. Humawak siya ng katungkulan hanggang sa ang isang nahalal na gobyerno ay nabigyan ng kapangyarihan noong Setyembre 2001. Tumayo siya bilang isang independiyenteng kandidato sa Tailevu South Lomaiviti Open Constituency noong halalan noong 2001, ngunit hindi nagtagumpay.
2006 coup d'état
Habang ang tensyon sa pagitan ng gobyerno ng Fijian at ng Militar ay tumataas hanggang sa katapusan ng 2006, nanawagan si Tabakaucoro sa pinag-aawayang gobyerno ng Laisenia Qarase na magbitiw sa tungkulin. Sinipi siya ng Fiji Live noong 3 Disyembre bilang panawagan para sa appointment ng isang pansamantalang gobyerno na ipapatupad ang mga hinihingi ng Kumander ng Militar na si Commodore Frank Bainimarama. Tumanggi ang gobyerno na magbitiw sa tungkulin, at matapos na sakupin ng Militar ang kapangyarihan noong Disyembre 5, sinisi niya ang gobyerno na hindi siya binigyang daan. Sinipi siya ng Fiji Times na sinasabi na ang coup ay magaganap pa rin, dahil ang gobyerno at ang Militar ay nagsisikap na makipag-usap sa mga magkatulad na linya na hindi kailanman magtatagpo. Pinakiusapan niya ang pagpapatalsik sa kanyang malapit na kamag-anak, si Bise-Pangulo Ratu Joni Madraiwiwi at ang pagpapaalis sa kanya mula sa kanyang opisyal na paninirahan ng Militar, na sinasabing siya ay lumalaban sa mga hinihingi ng Militar at nagtataguyod ng isang literal na interpretasyon ng batas.
Personal na buhay
Si Tabakaucoro ay nag-aral sa Navatu district School sa Nasinu, Draiba Fijian School, Adi Cakobau School at Suva Grammar School. Nag-aral siya ng kasaysayan sa Victoria University ng Wellington mula 1964-1967. Upang madagdagan ang kanyang pagka-iskolar sa gobyerno mayroon siyang maraming mga part-time na trabaho. Nagtrabaho siya bilang isang babysitter at isang waitress. Nagtatrabaho rin siya sa isang tindahan ng kandila at sa isang pabrika na nagtatahi ng mga headcarf at unan. Noong, nagsagawa siya ng pagsasanay sa guro sa Epsom Secondary Teacher College.
Lasagne
Ang lasagne ( o o, ), na nababaybay din kung minsan bilang lasagna, ay isang malapad at sapad na hugis ng pasta, at maaaring isa sa pinakamatanda. Ang salita ay tumutukoy din sa isang lutuin na ginawa mula sa ganitong uri ng pasta na mayroong iba't ibang mga sarsa at hinuhurno sa loob ng isang hurnuhan. Katulad ng karamihan sa iba pang mga uri ng pasta, ang salita ay nasa pangmaramihang anyo: ang lasagne na nangangahulugang mas marami sa isang piraso ng laso ng lasagna. Sa nakaugalian, ang masa ay inihahanda sa Katimugang Italya na mayroong semolina at tubig; sa Hilagang Italya, dahil sa walang semolina sa mga rehiyong ito, ang lasagne ay inihahanda na mayroong harina at mga itlog. Sa pangkasalukuyang Italya, dahil sa ang tanging uri lamang ng trigo na pinahihintulutan para sa pasta ay ang trigong durum, ang lasagne ay gawa mula sa semolina (mula sa trigong durum) at mga itlog.
Elizabeth Freeman (paglilinaw)
Ang Elizabeth Freeman ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
Hangul
thumb|Mga titik-hangul Ang alpabetong Koreano, kilala bilang Hangul o Hangeul, IPA [ha(ː)n.ɡɯl], sa Timog Korea o Chosŏn'gŭl, IPA [t͡ɕo̞.sʰʌ̹n.ɡɯɭ], sa Hilagang Korea, ay ginagamit para isulat ang wikang Koreano mula noong kanyang paglikha sa ika-15 siglo ni Haring Sejong ang Dakila.
Itong mga ponograma ang opisyal na sistema ng pagsulat ng Korea, kapwa Timog Korea at Hilagang Korea. Kapwa opisyal na sistema ng pagsulat ito sa Nagsasariling Prepekturang Koreano ng Yanbian and Nagsasariling Kondehang Koreano ng Changbai sa Lalawigan ng Jilin, Tsina. Paminsan-paminsan, ginagamit ito para isulat ang wikang Cia-Cia na sinasalita malapit sa bayan ng Baubau, Indonesya. Naglinang at gumamit si Xu Caode (1987), isang dalubwikang Taiwanes para kumatawan sa sinasalitang Hokkieng Taiwanes, at kalaunang sinuporta ni Ang Ui-jin (tingnan ang Hangul Taiwanes).
Dati, binuo ang alpabetong Hangul ng 28 titik na may 17 katinig at 11 patinig noong paglikha nito. Dahil naging laos ang apat, binubuo ang makabagong Hangul ng 24 titik na may 14 katinig at 10 patinig. Sa Hilagang Korea, ang kabuuan ay 40. Binubuo ito ng 19 katinig at 21 patinig dahil isinasama rin nito ang 5 tense na katinig (ㄲ ㄸ ㅃ ㅉ ㅆ) at 6 tambalang at hugnayang patinig pati na rin angㅐatㅔ.
Isinusulat ang mga Koreanong titik sa mga blokeng papantig kung saan nakaayos ang mga titik sa dalawang dimensyon. Halimbawa, ang salitang Koreano para sa "pukyutan" (kkulbeol) ay isinusulat bilang, hindi ㄲㅜㄹㅂㅓㄹ. Dahil pinagsama-sama nito ang mga katangian ng mga pang-abakada at papantig na sistemang pagsulat, inilalarawan ito bilang "abakadang pantigan" ng iilang dalubwika. Tulad ng tradisyonal na Tsinong pagsulat, kinaugaliang isinulat ang mga Koreanong teksto itaas-pababa, kanan-pakaliwa, at kung minsan, ay isinusulat pa rin nang ganito para sa kanyang istilo. Ngayon, karaniwang isinusulat ito kaliwa-pakanan na may puwang sa pagitan ng mga salita at Kanluraning bantas.
Mga pangalang opisyal
thumb|Ang salitang "Hangul" na nakasulat sa alpabetong Koreano thumb|Kaligrapiyang Koreano Hunminjeong'eum (훈민정음) ang dating tawag sa alpabetong Koreano, ipinangalan sa dokumentong nagpakilala sa sulat sa mga Koreano noong 1446 na isinulat ni Haring Sejong ang Dakila.
Ang alpabetong Koreano ay tinatawag na hangeul (한글), isang pangalang nilikha ni Ju Si-gyeong, isang Koreanong dalubwika, noong 1912.
Pinagsama-sama ng pangalan ang sinaunang salitang Koreano, han (한), na nangangahulugang "dakila", at geul (글), na nangangahulugang "iskrip". Ginagamit din ang salitang han para tumukoy sa Korea sa pangkalahatan, kaya nangangahulugan din ng "Sulat Koreano" ang pangalan. Naromanisa sa maramihang paraan:
Sa Hilagang Korea, Chosŏn'gŭl (조선글) ang tawag dito na ipinangalan sa Chosŏn, ang Hilagang Koreanong pangalan para sa Korea na tinatawag ang kanilang sarili bilang Joseon na nagmula sa sinaunang bansa Gojoseon. Ginagamit ang sistemang McCune–Reischauer doon.
Ibang pangalan
Tinukoy ito ng mga nagtaguyod ng alpabetong Koreano bilang jeong'eum (정음/正音) na nangangahulugang "tamang pagbigkas", gukmun (국문/國文) na nangangahulugang "pambansang sulat", at eonmun (언문/諺文) na nangangahulugang "sulat bernakular".
Paglikha
Bago ang paglikha ng makabagong alpabetong Koreano, ipinansulat ng mga Koreano ang Klasikong Tsino kasama ng mga katutubong sistema ng pagsulat na nanguna sa makabagong alpabetong Koreano nang daan-daang taon, kabilang ang sulat-Idu, Hyangchal, Gugyeol at Gakpil. Subalit mangmang ang karamihan ng Koreanong masa dahil sa mga makabuluhang pagkakaiba ng mga wikang Koreano at Tsino at sa napakaraming titik. Upang itaguyod ang kakayahang bumasa’t sumulat sa mga karaniwang tao, nilikha at ipinalaganap mismo ng ikaapat na hari ng dinastiyang Joseon, Sejong ang Dakila, ang isang makabagong alpabeto. thumb|Isang pahina mula sa Hunminjeong'eum Eonhae. Ang tudling na may Hangul lamang, ikatlo mula sa kaliwa, ay may tuldik pandiin-tono sa kaliwa ng mga blokeng papantig. Idinsenyo ang alpabetong Koreano para makabasa at makasulat ang mga taong may kakaunting edukasyon. Isang sikat na kasabihan tungkol sa alpabeto ay "Masasanay ang pantas na tao sa kanila bago matapos ang umaga; kahit ang taong hangal ay matutuhan nito sa loob ng sampung araw."
Nakumpleto ang proyekto noong huling bahagi ng Disyembro 1443 o Enero 1444, at inilarawan noong 1446 sa dokumentong pinamagatang Hunminjeong'eum (Ang Tamang Tunog para sa Edukasyon ng mga Tao) na ipinangalan sa dating pangalan mismo ng alpabeto. Ang petsa ng paglalathala ng Hunminjeongeum, Oktubre 9, ay naging Araw ng Hangul sa Timog Korea. Ang kanyang katumbas sa Hilagang Korea, Araw ng Chosŏn'gŭl, ay sa Enero 15.
Nadiskubre rin noong 1940 ang isa pang dokumento na inilathala noong 1446 at pinamagatang Hunminjeong'eum Haerye ("Hunminjeong'eum Paliwanag at mga Halimbawa"). Ipinapaliwanag ng dokumento na nakabatay ang disenyo ng katinig sa tiniging palabigkasan at nakabatay ang disenyo ng patinig sa mga prinsipyo ng yin at yang at pagkakasundo ng patinig.
Pagsalungat
Napaharap ang alpabetong Koreano noong dekada 1440 sa pagsalansang ng edukadong kapilian, kabilang si Choe Manri, isang pulitika, at mga ibang Koreanong Confucianong iskolar. Pinaniwalaan nila na ang Hanja ay ang tanging lehitimong sistema ng pagsulat. Nakita rin nila ang pagkalaganap ng alpabetong Koreano bilang panganib sa kanilang estado. Subalit sumikat pa rin ang alpabetong Koreano gaya ng binalik ni Haring Sejong na ginamit lalo na ng mga kababaihan at manunulat ng popular na kathang-isip.
Ipinagbawal ni Haring Yeonsangun ang pag-aaral ng paglathala ng alpabetong Koreano noong 1504, pagkatapos ng paglathala ng dokumento na nagbatikos sa hari. Gayundin, inabolisa ni Haring Jungjong ang Ministro ng Eonmun, isang institusyon ng pamahalaan na may kinalaman sa pananaliksik ng Hangul, sa 1506.
Muling pagsilang
Gayunman noong huling bahagi ng ika-16 siglo, nagkaroon ng muling pagsilang ng alpabetong Koreano sa pagkalago ng panulaang gasa at sijo. Sa ika-17 siglo, naging malaking klase ang mga nobela sa alpabetong Koreano. Subalit ginamit ang alpabetong Koreano nang hindi nagkaroon ng sapamantayang ortograpikal nang matagal na panahon. Kaya naging iregular ang pagbaybay. thumb|Songangasa, isang koleksyon ng tula ni Jeong Cheol, inilathala noong 1768.
Sa 1796, si Isaac Titsingh, isang Olandes na iskolar ang naging unang tao na magdala ng aklat na nakasulat sa wikang Koreano sa mundong Kanluranin. Kabilang sa kanyang koleksyon ng libro ang Hapones na Sangoku Tsūran Zusetsu (Isang Isinalarawang Deskripsyon ng Tatlong Bansa) ni Hayashi Shihei. Inilarawan ng libro na inilathala noong 1785 ang Kaharian ng Joseon at ang alpabetong Koreano. Noong 1832, isinuporta ng Pondo ng Silanganing Pagsasalinwika ng Gran Brtianya at Irlanda ang postumong pinaikling paglathala ng pagsasalinwikang Pranses ni Titsingh.
Mum Bett
Si Mum Bett, na nakilala sa lumaon bilang Elizabeth Freeman, (c.1742 - 1829) ay ang unang itim na babaeng napalaya sa Estados Unidos, at kalola-lolahan ni W.E.B. DuBois.
Hangul
Muling pagsilang
Dahil sa lumalagong nasyonalismong Koreano, sa pagtaguyod ng Repormistang Gabo, at pagtaguyod ng mga Kanluraning misyonero ng alpabetong Koreano sa mga paaralan at panitikan, opisyal na pinagtibay ang Hangul sa mga dokumentong opisyal sa unang pagkakataon noong 1894. Nagsimulang gumamit ang mga elementaryong tekstong pampaaralan ng alpabetong Koreano noong 1895, at ang Tongnip Sinmun na inilathala noong 1896, ang unang dyaryo na inilathala sa Koreano at Ingles.
Mga reporma at pagbabawal sa pamamahalang Hapones
Pagkasakop ng mga Hapones noong 1910, naging wikang opisyal ng Korea ang Hapones. Gayunman, itinuro pa rin ang alpabetong Koreano sa mga paaralang itinatag ng mga Koreano na itinayo pagkatapos ng pananakop at isinulat ang Koreano sa halong Hanja at Hangul kung saan nakasulat ang mga leksikong ugat sa Hanja at mga anyong pambararila sa alpabetong Koreano. Ipinagbawal ng Hapon ang maagang Koreanong panitikan sa pampublikong edukasyon na naging sapilitan para sa mga kabataan.
Bahaygang isinapamantayan ang ortograpiya ng alpabetong Koreano noong 1912, kung kailan ang patinig arae'a (ㆍ) – na nawala na sa Koreano – ay naging limitado sa mga Sino-Koreanong ugat: isinapamantayan ang mga enpatikang katinig para maging ㅺ, ㅼ, ㅽ, ㅆ, ㅾ at naging limitado ang huling katinig sa ㄱ, ㄴ, ㄹ, ㅁ, ㅂ, ㅅ, ㅇ, ㄺ, ㄻ, ㄼ. Minarkahan ang mga mahabang pantig ng tuldik-tuldok sa kaliwa ng pantig, ngunit tinanggal ito noong 1921.
Nagkaroon ng ikalawang repormang kolonyal noong 1930. Inalis ang arae-a: ipinalit ang mga enpatikang katinig sa ㄲ, ㄸ, ㅃ, ㅆ, ㅉ at pinayag ang mas maraming huling katinig ㄷ, ㅈ, ㅌ, ㅊ, ㅍ, ㄲ, ㄳ, ㄵ, ㄾ, ㄿ, ㅄ, kaya naging mas morpoponemiko ang ortograpiya. Isinulat ang dobleng-katinig ㅆ nang walang kasama (walang patinig) noong nagkaroon nito sa gitna ng mga pangngalan, at ang katagang palagyo -가 ay ipinakilala pagkatapos ng mga patinig na pumalit sa -이.
Itinayo ni Ju Si-gyeong, ang dalubwikang umimbento ng salitang Hangul para pumalit sa Eonmun o "Sulat-Bulgar" noong 1912, ng Sosyedad ng Pananaliksik sa Wikang Koreano (kalaunang ipinangalan muli bilang Sosyedad ng Hangul) na nagreporma pa ng ortograpiya sa pamamagitan ng Isinapamantayang Sistema ng Hangul noong 1933. Ang pangunahing pinabago ay para gawing mas praktikal sa aspetong morpoponemika hangga't maaari sa mga umiiral na titik. Inilathala ang isang sistema para sa pagsasatitik ng banyagang ortograpiya noong 1940.
Ariano Irpino
Ang Ariano Irpino (dating Ariano di Puglia o simpleng Ariano) ay isang bayan at munisipalidad ng Italya sa lalawigan ng Avellino, sa rehiyon ng Campania. May populasyon na 22,535 (2017), ito ang pangalawang pinakamalaking bayan ng distrito ng Irpinia at lalawigan, na ang Avellino mismo ang pinakamalaki. Matatagpuan 270 km silangan-timog-silangan ng Roma, ang komuna binigyan ng opisyal na katayuang Città ("City") ng isang dekretong pampangulo noong 26 Oktubre 1952.
Hangul
Mga reporma at pagbabawal sa pamamahalang Hapones
Ipinagbawal ng mga Hapon ang wikang Koreano sa mga paaralan noong 1938 bilang bahagi ng patakaran sa paglalagom ng kultura, at ipinagbawal din ang lahat ng mga publikasyon sa wikang Koreano noong 1941.
Ariano Irpino
Mga kilalang mamamayan
thumb|San Ottone Frangipane
Hangul
Higit pang reporma
thumb|Kapihang Koreanong may Hangul Ang depinitibong makabagong ortograpiya ng alpabetong Koreano noong 1946, pagkatapos lang ng pagkamalaya ng Koreano mula sa pamumuno ng mga Hapon. Noong 1948, tinangka ng Hilagang Korea na gawing ganap na morpoponemiko sa padaragdag ng mga bagong titik, at noong 1953, sinubukan ni Syngman Rhee na payakin ang ortograpiya sa pagbalik sa ortograpiyang kolonyal noong 1921, ngunit inabandona ang dalwang reporma pagaktapos ng iilang taon. Nagamit ng Hilagang Korea at Timog Korea ang alpabetong Koreano o halong sulat bilang kanilang opisyal na sistema ng pagsault na may paunti nang paunting paggamit ng Hanja. Simula noong dekada 1970, nagsimulang humina nang unti-unti sa kakalaking at di-opisyal na sulat sa Timog dahil sa pakikialam ng gobyerno. Ginagamit na lang ngayon ng iilang Timog Koreanong dyaryo ang Hanja para sa mga pagdadaglat at paglilinaw ng mga kasintunog. Nagkaroon ng laganap na debate tungkol sa kinabukasan ng Hanja sa Timog Korea. Itinatag ng Hilagang Korea ang alpabetong Koreano bilang kanyang eksklusibong sistema ng pagsulat noong 1949, at ganap na ipinagbawal ang paggamit ng Hanja.
Kapanahong paggamit
right|thumb|Isang elementaryong karatula ng paaralan sa [[Baubau na nakasulat sa alpabetong Latin at alpabetong Hangul.]] Samantalang pinapahayag ng Hilagang Korea at Timog Korea ang 99 porsyentong kanulatan, natuklas ng isang pagsusuri noong 2003 na 25 porsyento ng mga nakatatandang salinlahi sa Timog ay hindi gaanong nulat sa alpabetong Koreano.
Tinatangka ng Sosyedad ng Hunminjeong'eum sa Seoul ang pagkalat ng alpabetong Koreano sa mga wikang di-nakasulat sa Asya. Noong 2009, opisyal na tinanggap ang alpabetong Koreano sa bayan ng Baubau, sa Timog-silangang Sulawesi, Indonesya, upang masulat ang wikang Cia-Cia. Lubusang napansin ng midya sa Timog Korea ang mga Indonesyong nananalita ng Cia-cia na bumisita sa Seoul. Nabati sila sa kanilang pagdating ni Oh Se-hoon, ang alkalde ng Seoul. Nakumpirma noong Oktubre 2012 na nabigo ang mga tangka na ipalaganap ang paggamit ng alpabetong Koreano sa Indonesya. Ginagamit pa rin ng ilan ang alpabetong Koreano sa bahay o sa ko-opisyal na paraan.
Palatitikan
Ang mga titik ng Hangul ay tinatawag na jamo (자모). May 19 mga katinig at 21 mga patinig na ginagamit sa makabagong Hangul.
Mga katinig
thumb|upright=1.4|Mga titik ng Hangul at gabay sa pagbigkas. (Nakasulat ang mga paliwanag sa Ingles.) Ang mga sumusunod na katinig ay ginagamit sa makabagong Hangul:
Ipinapakita ng talababa ang lahat ng 19 na mga katinig sa kaayusan ng alpabetikong Timog Koreano kasama ang mga katumbas na Binagong Romanisasyon sa bawat titik. Maaring mag-iba ang tunog ng mga katinig ng Hangul depende kung sila'y una o huling titik sa isang pantig. Ilang mga katinig ay nakikota lamang sa una o huling puwesto sa isang pantig. Ang mga katinig ng Hangul ay maaring pagsamahin sa 11 kumpol na mga katinig na palaging lumalabas sa huling puwesto ng isang pantig. Ito ay ang mga: ㄳ, ㄵ, ㄶ, ㄺ, ㄻ, ㄼ, ㄽ, ㄾ, ㄿ, ㅀ, and ㅄ.
Mga patinig
Ipinapakita ng talababa ang 21 mga patinig na ginagamit sa makabagong Hangul sa kaayusan ng Timog Koreanong alpabeto kasama ang mga katumbas sa Binagong Romanisasayon para sa bawat titik. Hindi magkasundo ang mga lingguwistika sa bilang ng mga ponema laban sa mga kambal-katinig sa mga patinig ng Hangul.
Mga Ibong Mandaragit
Kayarian ng aklat
Si Carlos P. Romulo ang sumulat ng Paunang Salita para sa akdang ito ni Hernandez. Samantalang si Epifanio San Juan, Jr. naman ang sumulat ng Pahuling Salita ng aklat. Nasusulat sa wikang Tagalog at Ingles ang mga Pahuling Salita ni Epifanio San Juan, Jr. Nauna ang bersiyon sa Tagalog na agad namang nasundan sa salinwikang Ingles na pinamagatang Epilogue (Epilogo). Ayon sa mga pananalita ni Carlos Romulo - mula sa kaniyang sariling panitik ng Paunang Salita: ang nobelang Mga Ibong Mandaragit ni Hernandez ay nagsasalaysay "at tumatalakay ng mga suliranin ng mga mamamayan, ng buhay ng madla’t lipunan at ng kanilang kapaligiran”. Ang aklat ay mayroong 69 na mga kabanata at 416 na mga pahina.
Si Mando Plaridel
Si Mando “Andoy” Plaridel ang pangunahing tauhan sa nobelang ito. Ang tunay na pangalan niya ay Alejandro Pamintuan. Ngunit nang sumapi siya sa kilusan ng mga gerilyero ay ginamit niya ang pangalang Mando. Naging gerilyero si Mando nang ipagkanulo siya sa mga Hapon ng amo niyang si Don Segundo Montero, isang mayamang asendero at kolaborador na nakatira sa Look ng Maynila. Dating pinag-aaral si Andoy ng mangangalakal na si Don Segundo, na ang tanging pasuweldo lamang ay ang pantustos sa pag-aaral.
Si Don Segundo Montero
Bilang mayamang may-lupa at may pagpapahalaga sa pagpapanatili ng katayuan sa lipunan – sa panahon man ng kapayapaan o digmaan – nakipagkasunduan si Don Segundo Montero sa mga bagong mananakop na mga Hapones. Ginamit niya ang kaniyang pananalapi, mga pag-aaring bagay, mga kamaganak at mga tauhan. Maging ang anak niyang si Dolly ay ginamit ang kakanyahan bilang babae at ang pamukas na “pag-ibig” sa pakikisama sa mga Hapon, at nang lumaon, sa mga opisyal na Amerikano rin.
Inulit ni Don Segundo Montero ang kaniyang kakayahang makipagkaibigan sa mga Amerikano, matapos na matalo ng mga Amerikano ang mga Hapones sa kanilang muling pagbabalik sa Pilipinas.
Simula
Nag-umpisa ang nobelang Mga Ibong Mandaragit sa kalagitnaan ng 1944, sa isang araw ng Setyembre, kung kailan nadarama na ang pagsisimula ng panghihina ng puwersa ng mga hukbo ng Imperyo ng Hapon sa Pilipinas. Habang lumalakas naman ang mga gawaing pakikidigma ng mga gerilyerong Pilipino at itutulong ay nasa loob ng mga sundalong Pilipino na galing sa Hukbong Katihan ng Komonwelt ng Pilipinas sa Luzon. Nangyayari ang mga ito bagaman hindi pa dumarating ang pangakong pagbabalik ng mga kawal ng Estados Unidos, na ipinangako ni Theodore Roosevelt at Douglas MacArthur.
Mga piling pangyayari
Nagsimula ang unang kabanata sa paglubog ng araw sa kagubatan. Narating ni Mando Plaridel - at ng dalawang pa niyang kasama - ang bahay-kubo ni Tata Matyas na nasa bulubundukin ng Sierra Madre. Si Tata Matyas ay isang dating rebolusyonaryo na nakibaka laban sa mga Kastila at Amerikano. Ang mga kasama ni Mando ay sina Karyo at Martin, na mga kapwa gerilyero rin. Tumakas sila mula sa isang bigong pakikipagtunggali laban sa mga sundalong Hapones na lumusob sa kampo nila sa Sampitan. May mga tatlo o apat na buwan na ang nakaraan ng huling dumalaw si Mando sa tirahan ni Tata Matyas. Noong huling pagbisita ni Mando kay Tata Matyas ay nakapagpalitan sila ng mga usapin hinggil sa kanilang mga sariling suliranin, at maging tungkol sa simulain nila sa kilusan. Napagusapan din nila ang Noli Me Tángere at El Filibusterismo ni Jose Rizal, lalo na ang kinahinatnan ng kayamanan ni Simoun (ang pangunahing tauhan sa El Filibusterismo) matapos na itapon ang mga ito ni Padre Florentino (isa pang tauhan sa El Filibusterismo). Ayon kay Tata Matyas, magagamit sana ang kayaman ni Simoun bilang panustos sa mga pangangailangan ng mga gerilya. Naniniwala si Tata Matyas na totoo ang mga tauhan sa mga nobela ng bayaning si Jose Rizal, sapagkat kilala ng kaniyang mag-anak ang tunay na “Padre Florentino”. Kung bata pa lamang siyang katulad ni Mando ay sisisirin niya ang dagat para hanapin ang nawawalang kahang-bakal ni Simoun. Naniniwala rin si Tata Matyas na ang lahat ng mga bayani – bukod pa kina Jose Rizal, Andres Bonifacio, at Apolinario Mabini – ay dapat na maging huwaran ng mga mamamayang Pilipino.
Hinanap at natagpuan ni Mando – mula sa karagatan sa may Atimonan - ang kayaman ni Simoun sa tulong ng mapang ipinagkaloob ni Tata Matyas. Ngunit, sa kabila ng kabutihang palad na ito, namatay sina Karyo at Martin. Sinalakay si Karyo ng isang pating, samantalang si Martin naman – dahil sa pagkanais na masarili ang natuklasang kayaman - ay namatay sa pamamagitan ng mga kamao ni Mando.
Nang matapos ang digmaan ay nagbalik nga ang kapayapaan, ngunit nagbalik din ang mga dating pamamalakad ng mga mayayaman at maylupa. Kung kaya’t hindi nawala ang paksang panlipunang iniharap sa pamahalaan, sa mga asendero at sa mangagalakal ng mga samahan ng mga magsasaka sa bukirin at ng mga manggagawa sa lungsod.
Nangibang-bayan si Mando upang ipagbili ang mga kayaman at nang maging salapi, sapagkat bago siya umalis ay nagtatag siya ng isang pahayagan, ang Kampilan. Dahil sa kaniyang paglisan mula sa Pilipinas, ipinagkatiwala niya ang pagpapalakad ng Kampilan kay Magat, na isa ring dating kagerilyero. Tatakbo ang imprenta sa tulong din ang iba pang dating mga naging gerilya, katulad nina Tata Matyas, Andres, Rubio, at Dr. Sabio. Si Dr. Sabio naman, na dating guro, ay nangako kay Mando na paiinamin ang mga bagay na itinuturo sa paaralang Freedom University (Pamantasan ng Kalayaan), na itinatag din ni Mando, para sa ikabubuti ng kabataan. Ang huli ay isa rin sa mga tagubilin ni Mando, bago maglakbay sa Europa at Estados Unidos.
Aktibismo
Ang aktibismo (o pagtataguyod) ay binubuo ng mga pagsisikap na nagsusulong, nagpapahinto, nagdidirekta, o nakikialam sa mga repormang panlipunan, pampolitika, pang-ekonomiya, o pang-kalikasan na may layuning gumawa ng mga pagbabago sa lipunan tungo sa pinaniniwalaang mas malaking kabutihan. Ang mga uri ng aktibismo ay nagkakaiba mula sa pagpapagawa ng mandato sa komunidad (kasama ang pagsusulat ng mga liham sa mga pahayagan), pagpipirma ng petisyon sa mga opisyal sa gobyerno, pagsali o pag-ambag sa mga kampanya sa politika, piling pagtangkilik o boykot ng mga negosyo, at demonstratibong uri ng aktibismo tulad ng mga rally (o pagtipun-tipon), pagmamartsa sa kalye, welga, sit-in, o pag-aayuno (o gutom bilang protesta).
Maaring isagawa ang aktibismo sa pang-araw-araw sa iba't ibang kaparaanan, kabilang ang paglikha ng sining (artivism), pag-hack ng kompyuter (hacktivism), o sa simpleng paraan ng pagpili kung papaano gagastusin ang kanilang salapi (aktibismong ekonomiko). Halimbawa, ang pagtanggi na bilhin ang mga damit o produkto mula sa isang kompanya bilang isang protesta laban sa eksploytasyon ng manggagawa ng kompanyang iyon na maaring ituring na isang ekspresyon ng aktibismo. Bagaman, nanggagaling kadalasan ang pinakanakikita at pinakamaimpluwensyang aktibismo mula sa sama-samang pagkilos, kung saan maraming indibiduwal ang nag-uusap-usap upang isagawa ang kilos protesta ng magkakasama upang magkaroon ng isang mas malaking epekto. Kilala bilang kilusang panlipunan ang sama-samang pagkilos na may layunin, organisado, at nanatili sa isang panahon.
Mitsuhiro Nakamura
Si Mitsuhiro Nakamura (中村 光宏) ay isang tagapagbalita sa telebisyon sa bansang Hapon. Siya ay kinakatawan ng Fuji Television.
Mga sanggunian
Nakamura, Mitsuhiro Kaurian:Mga mamamahayag mula sa Hapon
Sebastian Cabot (eksplorador)
thumb|Si Sebastian Cabot.
Si Sebastian Cabot, Sebastian Caboto, o Sebastiano Caboto (Italyano: Sebastiano Caboto, Kastila: Sebastian Caboto, Ingles: Sebastian Cabot; sirka 1484 - sirka 1557) ay isang Italyanong eksplorador, na maaaring ipinanganak sa Venice.
Kaurian:Mga Italyano
Vedum
Ang Vedum ay isang pamayanan sa Bayan ng Vara, Lalawigan ng Västra Götaland, Suwesya na may 926 na mamamayan noong 2010.
Matatagpuan dito ang maypagawang Vedum Kök och Bad AB, na isang pagawaan ng mga kagamitang pang-silid-lutuan at paliguan.
Yumabong ang pamayanan sa paligid ng himpilang daambakal ng hanay Herrljunga - Uddevalla, na itinayo noong 1866. Ang unang daambakal na may makipot na pansukod ay pinalitan ng pamantayang pansukod noong 1899-1900 at ang mga tren ay humihimpil pa rin dito. Ang gusali ng himpilan ay itinampok sa pelikulang katawanan, ang "Stinsen brinner" (Nagliliyab ang Pantas ng Himpilan) noong 1991.
Kaidan
Ang Kaidan (怪談) ay isang salitang Hapones na kinabibilangan ng dalawang kanji: 怪 (kai) na nangangahulugang "kakaiba, misteryoso, bihira, o nakakabighaning aparisyon" at 談 (dan) nangangahulugang "sinasalita" o "binibigkas na naratibo".
Kasaysayan
Sa orihinal, maraming kuwento tungkol sa kamatayan, multo, youkai, halimaw, o misteryosong phenomena sa mga alamat o alamat ng kuwentong bayan.
Pangkalahatang kahulugan at paggamit
Sa pinakamalawak na kahulugan nito, ang kaidan ay tumutukoy sa anumang kuwentong multo o kuwento ng katatakutan, ngunit mayroon itong makalumang singsing na nagdadala ng konotasyon ng mga kuwentong bayan ng Hapon sa panahon ng Edo. Ang termino ay hindi na gaanong ginagamit sa Hapones gaya ng dati: ang mga libro ng katatakutang Hapones at mga pelikulang gaya ng Ju-on at Ring ay mas malamang na lagyan ng label ng katakana horā (ホラー) o ang karaniwang Hapones na kowai hanashi (怖い話). Ginagamit lang ang Kaidan kung nais ng may-akda/direktor na partikular na magdala ng makalumang pakiramdam sa kuwento.
Hyakumonogatari Kaidankai at kaidanshu
Pumasok ang Kaidan sa bernakular noong panahon ng Edo, nang naging tanyag ang parlor game na tinatawag na Hyakumonogatari Kaidankai. Ang larong ito ay humantong sa isang pangangailangan para sa mga kuwentong multo at kuwentong-pambayan na ipunin mula sa lahat ng bahagi ng Hapon at Tsina. Ang katanyagan ng laro, pati na rin ang pagkuha ng isang palimbagan, ay humantong sa paglikha ng isang pampanitikang genre na tinatawag na kaidanshu. Ang Kaidanshu ay orihinal na batay sa mas lumang mga kuwentong Budista na may likas na didaktiko, bagaman ang mga moral na aral ay agad na nagbigay daan sa pangangailangan para sa kakaiba at kakila-kilabot na mga kuwento.
Mga elemento ng kuwento
Orihinal na batay sa didactikong mga kuwentong Budista, ang kaidan ay kadalasang nagsasangkot ng mga elemento ng karma, at lalo na ang makamulto na paghihiganti para sa mga maling gawain. Ang mga Hapones na mapaghihiganting aswang o (Onryō) ay higit na mas makapangyarihan pagkatapos ng kamatayan kaysa buhay nila, at kadalasan ay mga taong partikular na walang kapangyarihan sa buhay, gaya ng mga babae at katulong.
Europeong Kabisera ng Kultura
The Europeong Kabisera ng Kultura o European Capital of Culture ay isang lungsod na tinalaga ng Unyong Europeo para sa isang taon na binibigyan ito ng pagkakataon na ipakita ang buhay kultura at pagsulong ng kalinangan. May mga ilang mga lungsod sa Europa ang ginamit ang taon ng Lungsod ng Kultura upang ganap na baguhin ang kanilang pangunahing kultura at, kapag ginawa ito, ang paraan na sila ay titingnan sa internasyunal na pananaw.
Mga Lungsod ng Europeo/Mga Kapital ng Kultura
Tandaan: Sa pagitan ng 2007 at 2018, itatalaga ang maramihang mga lungsod bilang Europeong Kapital ng Kultura. Isa sa mga 15 "lumang" estado ng Unyong Europeo, ang ibang mga bagong kasaping estado o kahit ang mga bansa sa labas ng Unyong Europeo.
News Team 13
Ang News Team 13 ay isang pangbabalita na programa ng Intercontinental Broadcasting Corporation sa Pilipinas