cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barbra Streisand
Mga pagpalabas sa telebisyon, kasal at unang album
Noong unang bahagi ng 1962, nagpunta siya sa studio sa Columbia Records para sa cast recording na I Can Get for Wholesale. Gayundin ang tagsibol na siya ay lumahok sa isang dalawampu't-ikalimang anibersaryo studio na pag-record ng Pins and Needles , ang klasikong popular na front musikal na nagmula sa 1937 ng International Ladies 'Garment Workers' Union. Ang mga review ng parehong mga album ay naka-highlight ng Streisand's perfomances.
Noong Mayo 1962, lumitaw si Streisand sa The Garry Moore Show kung saan siya kumanta ng "Happy Days Are Here Again" sa unang pagkakataon. Ang kanyang malungkot, mabagal na bersyon ng 1930s na pagtaas ng tema ng tema ng kanta ng Partido ng Demokratiko ay naging kanyang lagda kanta sa panahon ng maagang yugto ng kanyang karera. : 10
Si Johnny Carson ay nagkasama niya sa Tonight Show kalahating dosenang beses noong 1962 at 1963, at naging paborito siya ng kanyang mambabasa sa telebisyon at sa kanyang sarili. Inilarawan niya siya bilang isang "kapana-panabik na bagong mang-aawit." Sa isang palabas, nag-joke siya sa Groucho Marx na nagustuhan ang kanyang estilo ng katatawanan. : 10
Noong Disyembre 1962, ginawa niya ang una sa isang bilang ng mga appearances sa The Ed Sullivan Show. Siya ay naging isang cohost sa Mike Douglas Show, at nagkaroon din ng epekto sa isang bilang ng mga espesyal na Bob Hope. Ang pagtatanghal sa kanya sa The Ed Sullivan Show ay Liberace na naging instant fan ng batang mang-aawit. Inimbita siya ni Liberace sa Las Vegas, Nevada, upang maisagawa ang kanyang pambungad na pagkilos sa Riviera Hotel. Ang Liberace ay kredito sa pagpapasok ng Barbra sa mga nanonood ng Western American. Ang mga sumusunod na Setyembre sa kanyang nagpapatuloy na mga palabas sa Harrah's Hotel sa Lake Tahoe, siya at Elliott Gould ay kinuha ng oras upang magpakasal sa Carson City, Nevada. Sa kanyang mabilis na pagtaas ng karera at pagiging popular, nakita niya ang kanyang kasal kay Gould bilang isang "impluwensya ng pag-stabilize." : 11
Nagbalik si Streisand sa Broadway noong 1964 na may isang acclaimed performance bilang entertainer na si Fanny Brice sa Funny Girl sa Winter Garden Theater. Ipinakilala ng palabas ang dalawa sa kanyang mga lagda na kanta, "People" at "Do not Rain on My Parade." Dahil sa tagumpay sa magdamag sa paglalaro, lumitaw siya sa takip ng Oras. Noong 1964 ay hinirang si Streisand para sa isang Tony Award para sa Best Leading Actress sa isang Musical ngunit nawala sa Carol Channing sa Hello, Dolly ! Nakatanggap si Streisand ng parangal na "Star of the Decade" Tony Award noong 1970.
Noong 1966, inulit niya ang kanyang tagumpay sa Funny Girl sa West End ng London sa Prince of Wales Theatre. Mula 1965 hanggang 1968 siya ay lumitaw sa kanyang unang apat na solo specials sa telebisyon.
Pag-awit
Naitala ni Streisand ang 50 studio album, halos lahat ay may Columbia Records. Ang kanyang unang mga gawa sa 1960s (kanyang pasinaya Ang Barbra Streisand Album, Ang Ikalawang Barbra Streisand Album , Ang Ikatlong Album , Ang Aking Pangalan Ay Barbra , atbp.) Ay itinuturing na mga klasikong renditions ng mga pamantayan ng teatro at sayet, kasama ang kanyang masakit na bersyon ng normal na uptempo " Maligayang Araw Narito Muli ". Ginawa niya ito sa isang duet kasama si Judy Garland sa The Judy Garland Show. Tinutukoy siya ni Garland sa himpapawid bilang isa sa mga huling magagandang pamamaril. Sila rin ay kumanta ng " Walang Negosyo Tulad ng Ipakita ang Negosyo " sa Ethel Merman pagsali sa kanila.
Nagsimula sa My Name Is Barbra, ang kanyang mga unang album ay madalas na puno ng samot-saring alaala ng kanyang mga espesyal na programa sa telebisyon. Simula noong 1969, sinimulan niyang subukan ang mas maraming kontemporaryong materyal, ngunit tulad ng maraming mahuhusay na mang-aawit sa araw na iyon, natagpuan niya ang kanyang sarili mula sa kanyang elemento na may rock. Ang kanyang vocal talents ay nananaig, at nakakuha siya ng bagong tagumpay sa pop-and-ballad oriented na si Richard Perry -gumawa ng album na Stoney End noong 1971. Ang track ng pamagat, na isinulat ni Laura Nyro , ay isang pangunahing hit para sa Streisand.
Noong 1970s, siya ay lubos na kilala sa mga pop chart, kasama sa Top 10 recording tulad ng " The Way We Were " (US No. 1), " Evergreen (Tema mula sa pelikulang A Star Is Born) " (US No. 1 ), " No More Tears (Enough Is Enough) " (1979, kasama si Donna Summer ), na magmula noong 2010 kilala pa rin ang pinaka-komersiyal na matagumpay na duet, (US No. 1), "You Don't Bring Me Flowers" (kasama si Neil Diamond ) (US No. 1) at "The Main Event" (US No. 3), ang ilan na kung saan ay nagmula sa mga pag-record ng soundtrack ng kanyang mga pelikula. Nang magwakas ang mga 1970, pinangalanan si Streisand bilang pinakamatagumpay na babaeng mang-aawit sa US - natatangi lamang si Elvis Presley at ang Beatles na nakapagbenta ng higit pang mga album. Noong 1980, inilabas niya ang pagsisikap ng kanyang pinakamahusay na benta sa petsa, ang na-produce ni Barry Gibb -naGuilty. Ang album ay naglalaman ng mga hit na " Woman in Love " (na gumugol ng ilang linggo sa itaas ng mga pop chart sa taglagas ng 1980), " Guilty ", at " What Kind of Fool ".
Noong 1993, isinulat ng kritiko ng musika ng New York Times na si Stephen Holden na si Streisand ay "nagtatamasa ng kultural na kalagayan na isa lamang sa ibang Amerikanong tagapaglibang, si Frank Sinatra, ay nakamit sa huling kalahating siglo". Noong Setyembre 1993, inihayag ni Streisand ang kanyang unang public appearances concert sa loob ng 27 taon (kung ang isa ay hindi binibilang ang kanyang Las Vegas nightclub performances sa pagitan ng 1969 at 1972). Ang nagsimula bilang isang dalawang-gabi na kaganapan ng Bagong Taon sa MGM Grand Las Vegas ay humantong sa isang multi-city tour noong tag-init ng 1994. Ang mga tiket para sa paglilibot ay nabili sa ilalim ng isang oras. Lumitaw din si Streisand sa mga pabalat ng mga pangunahing magasin sa pag-asa sa kung anong Time magazine na pinangalanang "The Music Event of the Century". Ang paglilibot ay isa sa pinakamalaking parlays ng lahat ng media merchandise sa kasaysayan. Ang mga presyo ng tiket ay mula sa US $ 50 hanggang US $ 1,500, na ginagawang Streisand ang pinakamataas na binayarang konsyerto sa kasaysayan. Barbra Streisand: Ang konsyerto ay naging konsyerto ng taon at nakakuha ng limang Emmy Awards at Peabody Award, habang ang tapyas na broadcast sa HBO ay ang pinakamataas na rated concert special sa kasaysayan ng 30 taon ng HBO. Matapos ang konklusyon ng tour, si Streisand ay muling pinananatili ang isang mababang profile sa musika, sa halip na tumututok sa kanyang mga pagsisikap sa pagkilos at pagtatalaga ng mga tungkulin pati na rin ang isang lumalaking pagmamahalan sa aktor na si James Brolin.
Noong 1996, inilabas ni Streisand ang " I Finally Found Someone " bilang duet na kasama ang singer at songwriter na si Bryan Adams. Ang awit ay hinirang para sa isang Oscar dahil ito ay bahagi ng soundtrack ng self-directed movie ni Streisand na Mirror Has Two Faces. Naabot nito ang # 8 sa Billboard Hot 100, at siya ang kanyang unang makabuluhang hit sa halos isang dekada at ang kanyang unang top 10 hit sa Hot 100 (at unang single gold) mula noong 1981.
Noong 1997, sa wakas ay bumalik siya sa recording studio, na naglalabas ng Higher Ground, isang koleksyon ng mga kanta ng isang maluwag na inspirational nature na nagtatampok din ng duet na kasama si Céline Dion. Nakatanggap ang album ng pangkalahatang paborableng mga review at muling debuted sa No. 1 sa mga pop chart. Kasunod ng kanyang kasal kay Brolin noong 1998, naitala ni Streisand ang isang album ng mga awit ng pag-ibig na pinamagatang A Love Like Ours sa susunod na taon. Ang mga review ay halo-halong, na may maraming mga kritiko na nagrereklamo tungkol sa medyo mga damdamin na damdamin at labis na lunas na kaayusan; gayunpaman, ito ay gumawa ng isang maliit na hit para sa Streisand sa bansa-tinged "You Ever Leave Me", isang duet na kasama si Vince Gill.
Noong Bisperas ng Bagong Taon 1999, nagbalik si Streisand sa yugto ng konsiyerto, na nagbebenta sa unang ilang oras, walong buwan bago siya bumalik. Sa katapusan ng sanlibong taon, siya ang bilang isang babaeng mang-aawit sa US, na may hindi kukulangin sa dalawang album na Walang 1 sa bawat dekada mula noong nagsimula siyang magsagawa. Ang isang dalawang-disc live na album ng konsyerto na pinamagatang walang tiyak na oras: Live in Concert ay inilabas noong 2000. Ginawa ni Streisand ang mga bersyon ng walang konsiyong konsyerto sa Sydney at Melbourne, Australia, noong unang bahagi ng 2000. Sa maaga ng apat na konsyerto (dalawang dalawa sa Los Angeles at New York) noong Setyembre 2000, inihayag ni Streisand na naghihintay siya mula sa paglalaro ng mga pampublikong concert. Ang kanyang pagganap ng kanta na "People " ay na-broadcast sa Internet sa pamamagitan ng America Online.
Ang pinaka-kamakailang mga album ni Streisand ay ang Christmas Memories (2001), isang medyo madilim na koleksyon ng mga holiday song, at The Movie Album (2003), na nagtatampok ng mga sikat na tema ng pelikula at na-back sa pamamagitan ng isang malaking orkestra ng simponya. Ang Guilty Pleasures (tinatawag na Guilty Too sa UK), isang pakikipagtulungan sa Barry Gibb at isang sumunod na pangyayari sa kanilang May- Kasalanan, ay inilabas sa buong mundo noong 2005. thumb|Streisand na gumaganap noong Hulyo 2007 sa The O2 Arena sa London Noong Pebrero 2006, naitala ni Streisand ang kanta na "Smile" kasama si Tony Bennett sa bahay ni Malibu ng Streisand. Ang kanta ay kasama sa ika-80 kaarawan ni Bennett na album, Duets. Noong Setyembre 2006, ang pares ay nakunan ng live performance ng kanta para sa isang espesyal na itinuro ni Rob Marshall na pinamagatang Tony Bennett: Isang American Classic. Ang espesyal na naipadalang sa NBC 21 Nobyembre 2006, at inilabas sa DVD sa parehong araw. Ang duet ni Streisand na may Bennett ay nagbukas ng espesyal. Noong 2006, inihayag ni Streisand ang kanyang layunin na muling maglakbay, sa pagsisikap na itaas ang pera at kamalayan para sa maraming mga isyu. Pagkatapos ng apat na araw ng pag-eensayo sa Sovereign Bank Arena sa Trenton, New Jersey, nagsimula ang paglilibot sa Oktubre 4 sa Wachovia Center sa Philadelphia , patuloy na may itinampok na stop sa Fort Lauderdale, Florida , (ito ang konsyerto na pinangalanan ni Streisand para sa pelikula isang espesyal na TV), at nagtapos sa Staples Center sa Los Angeles noong 20 Nobyembre 2006. Ang mga espesyal na panauhin na si Il Divo ay na-interwoven sa buong palabas. Ang palabas ay kilala bilang Streisand: The Tour.
Ang 20-concert tour ni Streisand ay nagtatakda ng mga tala sa kahon sa opisina. Sa edad na 64, siya ay nagbabayad ng $ 92,457,062 at nagtatakda ng mga gross record ng bahay sa 14 ng 16 arenas na nilalaro sa tour. Nagtakda siya ng ikatlong lugar na rekord para sa kanyang palabas sa 9 Oktubre 2006 sa Madison Square Garden, ang mga unang-at pangalawang lugar na rekord, na kung saan ay gaganapin sa pamamagitan ng kanyang dalawang palabas noong Setyembre 2000. Itinakda niya ang pangalawang lugar na rekord sa MGM Grand Garden Arena kasama ang kanyang 31 Disyembre 1999, na nagpapakita ng rekord ng bahay at pinakamataas na konsyerto sa lahat ng oras. Ito ang humantong sa maraming mga tao upang hayagang pumuna sa Streisand para sa presyo ng pagyurak ng maraming mga tiket na ibinebenta para sa paitaas na $ 1,000.
Ang isang koleksyon ng mga palabas na nakuha mula sa iba't ibang mga hinto sa tour na ito, Live in Concert 2006, debuted sa No. 7 sa Billboard 200 , na ginagawang Streisand's 29th Top 10 album. Noong tag-araw ng 2007, nagbigay si Streisand ng mga konsyerto sa unang pagkakataon sa kontinental Europa. Ang unang concert naganap sa Zürich (Hunyo 18), pagkatapos ay Vienna (Hunyo 22), Paris (Hunyo 26), Berlin (Hunyo 30), Stockholm (Hulyo 4, kinansela), Manchester (Hulyo 10) at Celbridge, malapit sa Dublin ( Hulyo 14), sinundan ng tatlong konsyerto sa London (Hulyo 18, 22 at 25), ang tanging lungsod ng Europa kung saan ginawa ni Streisand bago ang 2007. Ang mga tiket para sa mga petsa ng London ay nagkakahalaga sa pagitan ng £ 100.00 at £ 1,500.00, at para sa Ireland, sa pagitan ng € 118 at € 500. Ang Ireland petsa ay marred sa pamamagitan ng mga isyu sa mga seryosong paradahan at mga problema sa pag-upo na humahantong sa kaganapan na tinatawag na isang pagkasira ng Hot Press. Kasama sa tour ang isang 58-piece orchestra.
Noong Pebrero 2008, nailista ng Forbes si Streisand bilang No.-2 na pagkamit ng musikero na babae sa pagitan ng Hunyo 2006 at Hunyo 2007 na may mga $ 60 na kita  milyong. Noong 17 Nobyembre 2008, nagbalik si Streisand sa studio upang simulan ang pag-record kung ano ang kanyang animnapu't tatlo na album at inihayag na ang paglikha ng album na Diana Krall. Ang Streisand ay isa sa mga tatanggap ng 2008 Kennedy Center Honors. Noong 7 Disyembre 2008, binisita niya ang White House bilang bahagi ng mga seremonya.
Noong 25 Abril 2009, pinalabas ng CBS ang pinakabagong espesyal na telebisyon ni Streisand, Streisand: Live in Concert , highlight ang itinakdang stop mula sa kanyang 2006 North American tour sa Fort Lauderdale , Florida. Noong 26 Setyembre 2009, nagtrabaho si Streisand ng isang one-night-only show sa Village Vanguard sa Greenwich Village ng New York City. Ang pagganap na ito ay inilabas sa ibang pagkakataon sa DVD bilang One Night Only: Barbra Streisand at Quartet sa The Village Vanguard . Noong 29 Setyembre 2009, inilabas ni Streisand at Columbia Records ang kanyang pinakabagong studio album, ang Love is the Answer, na ginawa ni Diana Krall. Noong 2 Oktubre 2009, ginawa ni Streisand ang kanyang British debut performance sa telebisyon sa isang interbyu sa Friday Night with Jonathan Ross upang itaguyod ang album. Ang album na ito debuted sa No. 1 sa Billboard 200 at nakarehistro ang kanyang pinakamalaking lingguhang mga benta mula noong 1997, na nagtangi kay Streisand bilang tanging artist sa kasaysayan upang makamit ang No 1 album sa limang magkakaibang dekada.
Noong 1 Pebrero 2010, sumali si Streisand sa mahigit walong iba pang artista sa pag-record ng bagong bersyon ng 1985 charity single na " We Are the World ". Nagplano sina Quincy Jones at Lionel Richie na palabasin ang bagong bersyon upang markahan ang ika-25 anibersaryo ng orihinal na recording nito. Ang mga plano na ito ay nagbago, gayunpaman, dahil sa nagwawasak na lindol na naabot sa Haiti noong 12 Enero 2010, at noong Pebrero 12, ang awit, na tinatawag ngayong " We Are the World 25 for Haiti ", ay ginawa ang debut nito bilang charity single upang suportahan aid aid para sa island nation.
Noong 2011, si Streisand ay kumanta ng Somewhere mula sa Broadway musical West Side Story, na may anak-taka Jackie Evancho , sa album ni Evancho na Dream with Me.
Noong 11 Oktubre 2012, nagbigay si Streisand ng tatlong oras na pagganap ng konsyerto bago ang isang 18,000 bilang bahagi ng mga kasalukuyang inaugural events ng Barclays Center (at bahagi ng kanyang kasalukuyang Barbra Live na paglilibot) sa Brooklyn (ang kanyang unang pagganap sa publiko sa kanya tahanan borough). Si Streisand ay sumali sa entablado ng trumpeter na si Chris Botti, Italyong operador trio na si Il Volo , at ang kanyang anak na si Jason Gould. Kasama sa konsyerto ang musical tributes ni Streisand kay Donna Summer at Marvin Hamlisch, na parehong namatay noong 2012. Ang nakumpirma na mga dumalo ay kasama sina Barbara Walters, Jimmy Fallon , Sting , Katie Couric , Woody Allen , Michael Douglas at alkalde ng New York City na si Michael Bloomberg , pati na rin ang mga designer na sina Calvin Klein , Donna Karan , Ralph Lauren at Michael Kors. Noong Hunyo 2013 nagbigay siya ng dalawang konsyerto sa Bloomfield Stadium, Tel Aviv.
Si Streisand ay isa sa maraming mang-aawit na gumagamit ng mga teleprompters sa panahon ng kanilang live performance. Pinagtanggol ni Streisand ang kanyang pagpili sa paggamit ng mga teleprompter upang magpakita ng mga lyrics at, paminsan-minsan, banter.
Noong Setyembre 2014, siya pinakawalan Partners, isang bagong album ng duets na nagtatampok ng pakikipagtulungan ay may Elvis Presley , Andrea Bocelli , Stevie Wonder , Lionel Richie , Billy Joel , Babyface , Michael Bublé , Josh Groban , John Mayer , John Legend , Blake Shelton at Jason Gould. Ang album na ito ang nanguna sa Billboard 200 sa mga benta ng 196,000 na kopya sa unang linggo, na ginagawang Streisand ang tanging recording artist na magkaroon ng isang bilang isang album sa bawat isa sa huling anim na dekada. Ito ay sertipikadong ginto noong Nobyembre 2014 at platinum noong Enero 2015, kaya naging 52nd Gold ng Streisand at 31st Platinum album, higit sa iba pang babaeng artist sa kasaysayan.
Noong Mayo 2016, inihayag ni Streisand ang nalalapit na album na Encore: Movie Partners Sing Broadway upang palayain sa Agosto matapos ang isang paglilibot sa siyam na lungsod na konsyerto, Barbra: The Music, The Mem'ries, The Magic, kasama ang mga pagtatanghal sa Los Angeles, Las Vegas, Philadelphia, at isang bumalik sa kanyang bayang kinalakhan ng Brooklyn. Noong Hunyo 2018, pinatunayan ni Streisand na nagtatrabaho siya sa isang album na may pamagat na Walls. Ang album na ito, isang protesta laban sa pamamahala ng Trump, ay dumating noong 2 Nobyembre 2018, bago ang halalan sa kalagitnaan ng Estados Unidos. Ang itinatampok na track sa album na ito ay "Huwag Lie to Me." Sa New York Times ipinahayag niya na isinulat niya ang awit na ito dahil ang mga outrages ni Donald Trump ay pinapanatili siyang gising sa gabi.
Pag-acting
thumb|Sa Isang Maaliwalas na Araw na Maari Mong Makita Magpakailanman (1970) Ang kanyang unang pelikula ay isang reprise ng kanyang hit Broadway, Nakakatawang Pambabae (1968), isang artistikong at komersyal na tagumpay na itinuro ng beteranong Hollywood na si William Wyler. Nanalo si Streisand ng 1968 Academy Award para sa Best Actress para sa role, ibinabahagi ito kay Katharine Hepburn ( The Lion in Winter ), ang tanging oras na mayroong tie sa kategoryang ito ng Oscar. Ang kanyang susunod na dalawang pelikula ay batay din sa mga musikal, Hello Herman 's Hello, Dolly!, itinuro ni Gene Kelly (1969); at Alan Jay Lerner at Burton Lane sa Isang Maaliwalas na Araw na Makakakita Ka ng Habang Panahon , itinuro ni Vincente Minnelli (1970); habang ang kanyang ika-apat na pelikula ay batay sa Broadway play Ang Owl at ang Pussycat (1970). <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2019)">kailangan ng pagbanggit  ] Noong 1970s, nagtrabaho si Streisand sa maraming comedy ng screwball, kabilang ang What's Up, Doc? (1972) at The Main Event (1979), parehong pinagsama ni Ryan O'Neal , at For Pete's Sake (1974) kasama si Michael Sarrazin. Isa sa kanyang pinakakilalang tungkulin sa panahong ito ay nasa drama na The Way We Were (1973) kasama si Robert Redford, kung saan natanggap niya ang nominasyon ng Academy Award bilang Best Actress. Siya na nakuha ang kanyang ikalawang Academy Award para sa Best Original Song (na may lyricist Paul Williams ) para sa kantang " Evergreen ", mula sa A Star Is Born in 1976, kung saan siya din naka-star.
Kasama ni Paul Newman, Sidney Poitier at mamaya Steve McQueen , itinatag ni Streisand ang Unang Artist Production Company noong 1969 upang ang mga aktor ay makapagtataglay ng mga katangian at bumuo ng mga proyekto ng pelikula para sa kanilang sarili. Ang unang paglabas ni Streisand sa Unang Artist ay Up the Sandbox (1972).
Mula 1969 hanggang 1980, lumitaw ang Streisand sa Top Ten Money Making Stars Poll, ang taunang polling ng mga exhibitors ng Top 10 Box Office na may kabuuang 10 beses, madalas bilang ang tanging babae sa listahan. Matapos ang ganap na disappointing All Night Long noong 1981, ang output ng Streisand ng pelikula ay nabawasan nang malaki. Siya ay kumilos sa walong pelikula lamang mula noong.
Gumawa si Streisand ng isang bilang ng kanyang sariling mga pelikula, na nagtatag ng Barwood Films noong 1972. Ang unang pelikula na ginawa niya, Yentl (1983), ay ibinaling ng bawat studio ng Hollywood nang hindi bababa sa isang beses nang hilingin niyang hindi lamang idirekta ang larawan, kundi pati na rin sa star sa pelikula, hanggang sa kinuha ng Orion Pictures ang proyekto at binigyan ang pelikula isang badyet na $ 14  milyong. Para sa Yentl (1983), siya ay producer, direktor, at bituin, isang karanasan niya na paulit-ulit para sa The Prince of Tides (1991) at Ang Mirror May Dalawang Mukha (1996). Nagkaroon ng kontrobersiya nang tanggapin ni Yentl ang limang nominasyon ng Academy Award, ngunit wala para sa mga pangunahing kategorya ng Best Picture, artista, o Direktor. Ang Prince of Tides ay nakatanggap ng higit pang mga nominasyon ng Oscar, kabilang ang Pinakamahusay na Larawan at Pinakamahusay na Pelikula, bagaman hindi para sa direktor. Sa pagkumpleto ng pelikula, ang tagasulat ng senaryo nito, si Pat Conroy, na nag-awdit din ng nobela, na tinatawag na Streisand "isang diyosa na lumalakad sa lupa." : xii
Sinulat din ni Streisand si Yentl, isang bagay na hindi siya palaging binigyan ng kredito. Ayon sa editor ng pahina ng editor ng The New York Times na si Andrew Rosenthal sa pakikipanayam kay Allan Wolper, "Ang isang bagay na gumagawa ng baliw ni Barbra Streisand ay kapag walang sinuman ang nagbibigay sa kanya ng credit para sa nakasulat na Yentl ."
Noong 2004, nagbalik si Streisand sa pelikulang kumikilos matapos ang walong taong pahinga, sa komedya Meet the Fockers (isang sumunod na pangyayari sa Meet the Parents ), naglalaro sa kabaligtaran sina Dustin Hoffman, Ben Stiller , Blythe Danner at Robert De Niro. thumb|sa Hello, Dolly! (1969) Noong 2005, binili ni Streisand ng Barwood Films, Gary Smith, at Sonny Murray ang mga karapatan sa aklat ni Simon Mawer na Dwarf ng Mendel. Noong Disyembre 2008, sinabi niya na isinasaalang-alang niya ang pag-aangkop ng paglalaro ni Larry Kramer ng The Normal Heart, isang proyekto na kanyang pinagtrabaho mula noong kalagitnaan ng dekada 1990.
Noong Disyembre 2010, lumitaw si Streisand sa Little Fockers, ang ikatlong pelikula mula sa <i id="mwAlI">Meet the Parents</i> trilogy. Binawi niya ang papel ni Roz Focker sa tabi ni Dustin Hoffman.
Noong 28 Enero 2011, inihayag ng The Hollywood Reporter na ang Paramount Pictures ay nagbigay ng berdeng ilaw upang simulan ang pagbaril sa komedya ng kalsada ng Aking Ina, kasama si Seth Rogen na naglalaro ng anak na lalaki ni Streisand. Itinuro ni Anne Fletcher ang proyekto sa isang script ni Dan Fogelman, na ginawa ni Lorne Michaels , John Goldwyn , at Evan Goldberg. Ang mga executive producer ay kasama sina Streisand, Rogen, Fogelman, at David Ellison, na ang co-financed ng Skydance Productions sa pelikula ng kalsada. Nagsimula ang pagbaril sa spring 2011 at nakabalot sa Hulyo; Ang pamagat ng pelikula ay sa wakas ay nabago sa The Guilt Trip, at ang pelikula ay inilabas noong Disyembre 2012.
Ang Streisand ay nakatakdang mag-star sa isang adaptasyon ng pelikula ng musical Gypsy –    na nagtatampok ng musika ni Jules Styne, isang aklat ni Arthur Laurents at mga lyrics ni Stephen Sondheim  –    kasama si Richard LaGravenese na naka-attach sa proyekto bilang tagasulat ng senaryo. Noong Abril 2016, iniulat na si Streisand ay nasa mga advanced na negosasyon upang makapaglaro at makagawa ng pelikula, na idirekta ni Barry Levinson at ipinamamahagi ng STX Entertainment. Pagkalipas ng dalawang buwan, ang script ng pelikula ay nakumpleto at ang produksyon ay nakatakdang magsimula sa unang bahagi ng 2017.
Itinatakda ni Streisand ang makasaysayang drama Catherine the Great, isang tampok na biopic tungkol sa emperang Russian na ika-18 na siglo, batay sa top na Black List script na ginawa ni Gil Netter.
Isinulat ni Whitney Balliett, " Inilalayan ni Streisand ang kanyang mga tagapakinig sa pamamagitan ng kanyang matinong dynamics (in-your-tainga na malambot dito, nakikinig-malakas doon), ang kanyang bravura climbs, ang kanyang rolling vibrato, at ang singular na Streisand-mula-Brooklyn na kalidad ng kanyang tinig - isang tinig na agad na nakikilala sa paraan nito bilang Louis Armstrong. " Ang manunulat ng musika na si Allegra Rossi ay nagdaragdag na ang Streisand ay lumilikha ng mga kumpletong komposisyon sa kanyang ulo:
Personal na buhay
thumb|240x240px| Si Streisand kasama ang asawa na si [[Elliott Gould at anak na si Jason (1967) ]] thumb|240x240px| Sa James Brolin (2013) Si Streisand ay dalawang beses na kasal. Ang kanyang unang asawa ay artista na si Elliott Gould, kung kanino siya ay kasal mula 1963 hanggang 1971. Mayroon silang isang anak, si Jason Gould, na lumabas bilang kanyang anak na lalaki sa screen sa The Prince of Tides. Noong 1969 at 1970, pinetsahan ni Streisand ang Punong Ministro ng Canada na si Pierre Trudeau.
Pangalan
Binago ni Streisand ang pangalan nito mula sa "Barbara" hanggang sa "Barbra" dahil, sinabi niya, "kinasusuklaman ko ang pangalan, ngunit tumanggi akong baguhin ito." Sinabi pa ni Streisand, "Buweno, ako ay 18 at gusto kong maging kakaiba, ngunit ayaw kong baguhin ang pangalan ko dahil masyadong mali iyon. Alam mo, sinasabi ng mga tao na maaari kang maging Joanie Sands, o isang bagay na katulad nito.  (Ang aking gitnang pangalan ay Joan.  ) At sinabi ko, 'Hindi, tingnan natin, kung kukunin ko ang' a, 'pa rin' Barbara, 'ngunit ito ay natatangi. "  Ang isang talambuhay noong 1967 sa isang programa ng konsyerto ay nagsabi, "ang pagbabaybay sa kanyang unang pangalan ay isang halimbawa ng bahagyang paghihimagsik: pinayuhan siya na baguhin ang kanyang apelyido at manumbalik sa pamamagitan ng pagbaba ng" a "mula sa una sa halip."
Pulitika
Noong unang mga taon ng kanyang karera, ang interes ni Streisand sa pulitika ay limitado, maliban sa kanyang pakikilahok sa mga gawain ng anti-nuclear group Women Strike for Peace noong 1961 at 1962. Noong Hulyo 1968, kasama si Harry Belafonte at iba pa, ginanap niya sa Hollywood Bowl sa isang konsyerto sa pangangalap ng pondo na inisponsor ng Conference Christian Leadership Conference.
Matagal nang naging aktibong tagasuporta si Streisand ng Partidong Demokratiko at marami sa mga sanhi nito. Isa siya sa mga kilalang tao sa listahan ni Pangulong Richard Nixon ng 1971 na mga kaaway sa pulitika. Noong 1995, nagsalita si Streisand sa Harvard's John F. Kennedy School of Government tungkol sa papel ng artist bilang mamamayan, sa suporta ng mga programa sa sining at pagpopondo.
Si Streisand ay isang tagataguyod ng mga karapatan ng gay, at noong 2007 ay tumulong na itaas ang mga pondo sa isang hindi matagumpay na pagtatangka na talunin ang Panukala 8 ng California. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2019)">kailangan ng pagbanggit  ] Noong Hunyo 2013, tumulong siya na ipagdiwang ang ika-90 na kaarawan ng Shimon Peres na gaganapin sa sentro ng internasyonal na kombensyon ng Jerusalem. Gumanap din siya sa dalawang iba pang konsyerto sa Tel Aviv na parehong linggo, bahagi ng kanyang unang tour ng konsiyerto ng Israel.
Noong Enero 2017, sumali siya sa 2017 Women's March sa Los Angeles. Ipinakilala ni Rufus Wainwright, si Streisand ay lumitaw sa entablado at nakapagsalita.
Si Streisand ay palaging nag-iisa tungkol sa kanyang suporta patungo sa mga Demokratiko. Sa isang pakikipanayam sa The Guardian, mga araw bago ang paglunsad ng kanyang bagong album, Walls, ipinahayag niya ang mas malawak na tema - ang panganib na si Donald Trump ay nagdadala sa kanyang minamahal na bansa. Sinabi niya, "Ito ay isang mapanganib na oras sa bansang ito, republika na ito: isang tao na sira at malaswa at sinasalakay ang ating mga institusyon. Ito ay talagang nakakatakot.  At dalangin ko na ang mga taong mahabagin at igalang ang katotohanan ay lalabas at bumoto.  Sinasabi ko na higit pa sa pagboto.  Bumoto para sa mga Demokratiko! "
Mga Parangal sa musika
Si Streisand ay nanominado nang 43 beses para sa isang Grammy Award, na nanalo nang walong beses. Bilang karagdagan, nakatanggap siya ng dalawang espesyal na di-matatawarang parangal; ang 1992 Grammy Legend Award at ang 1994 Grammy Lifetime Achievement Award. Siya rin ay ipinasok sa Grammy Hall of Fame nang apat na beses. Noong 2011, siya ay pinarangalan bilang MusiCares Person of the Year ng Grammy Foundation para sa kanyang artistikong tagumpay sa industriya ng musika.
Mga parangal ng pelikula
Si Streisand ay nanalo ng dalawang Academy Awards (Oscar) laban sa limang nominasyon: dalawa para sa pagkilos, dalawa para sa songwriting at isa para sa Best Picture. Nanalo siya ng Oscars para sa Best Actress ( Funny Girl ) at Best Original Song ("Evergreen"). Ang tatlong pelikula na itinuro niya ay nakatanggap ng isang total ng labing-apat na nominasyon ng Oscar.
Kipushi
Ang Kipushi ay isang bayan sa lalawigan ng Haut-Katanga, Demokratikong Republika ng Congo. Ito ay nasa layong 35 kilometro timog-kanluran ng Lubumbashi at napakalapit sa hangganang DR Congo-Zambia. Nasa taas ito na 1,329 metro (4,363 talampakan) sa ibabaw ng lebel ng dagat. Pagmimina ang pangunahing gawaing pang-ekonomiko ng bayan. Bahagi ang Kipushi ng Katolikong Romanong Diyosesis ng Sakania–Kipushi.
Mula 1925 hanggang 1986 ang minahan sa Kipushi ay nakakuha ng 3.8 milyong tonelada ng tanso, 5.9 na milyong tonelada ng sink, 0.4 na milyong tonelada ng tingga, 45,000 tonelada ng kadmiyo, at 120 tonelada ng hermaniyo, dagdag ang iba pang mga elemento.
Klima
Mayroong halumigmig na klimang subtropikal (Köppen: Cwa) ang Kipushi.
Ryan Stephan
Si Ryan Stephan ay isang Amerikanong propesyonal na basketball player para sa Ehime Orange Vikings sa Japanese B.League.
College awards
Rocky Mountain Athletic Conference (RMAC) Awards
Division II Conference Commissioners Association (D2CCA) Awards
National Association of Basketball Coaches (NABC) Awards
National Collegiate Athletic Association (NCAA) Division II Awards
Other Awards
Career statistics
{| class="wikitable" !Year !Team !GP !GS !MPG !FG(%) !3P(%) !FT(%) !RPG !APG !SPG !BPG !PPG
Personal
Ang matandang kapatid na si Danielle ay naglalaro din ng basketball para sa NAIA Midland University.
Categories:
en:Category:1994 births en:Category:Living people en:Category:American expatriate basketball people in Japan en:Category:American men's basketball players en:Category:Basketball players from Colorado en:Category:Centers (basketball) en:Category:Gunma Crane Thunders players en:Category:Power forwards (basketball) en:Category:People from Lakewood, Colorado en:Category:Tokyo Excellence players
Rodrigo Díaz de Vivar
Si Rodrigo Díaz de Vivar (1048 – 1099) ay isang Kastilyanong maharlika at pinunong militar noong panahon ng Espanyang midyebal (Gitnang Kapanahunan). Tinawag siyang El Cid ("ang Panginoon") ng mga Moro at bilang El Campeador ("ang Kampeon") ng mga Kristiyano. Siya ang pambansang bayani ng Espanya.
Halalan para sa Senado ng Pilipinas, 2019
Ang Miyembro ng Pang-senadong halalan sa Pilipinas ay isasagawa sa Lunes, 13 Mayo 2019. Ito ay para maghalal ng 12 sa 24 na pwesto sa Senado. Para sa darating na halalan sa Mayo, labingdalawa ang para sa anim na taong termino na magsisimula sa 30 Hunyo 2019. Ang Pang-kinatawan na halalan gayundin ang mga halalang lokal ay magkakasabay na gaganapin sa isang petsa. Gumagamit ang Pilipinas ng sistemang plurality-at-large na pagboto para sa pwesto sa Senado.
Emma, Lady Hamilton
250px|thumb|right|Si Emma Hart, na dating nakikilala bilang Emma Hamilton, at ipinanganak bilang Amy Lyon. Si Emma, Lady Hamilton, na may kahulugang "Emma, Binibining Hamilton" (ipinanganak noong 26 Abril 1765; bininyagan noong 12 Mayo 1765; namatay noong 15 Enero 1815), ay higit na nakikilala bilang kabit o kalaguyo ni Lord Nelson (Panginoong Nelson), at ang musa (sa diwa na panlipunang moderno) ni George Romney. Ipinanganak siya bilang Amy Lyon sa Ness na malapit sa Neston, Cheshire, Inglatera, na anak ng panday na si Henry Lyon, na namatay noong si Lady Hamilton ay dalawang buwan pa lamang ang edad. Pinalaki siya ng kaniyang inang nakikilala dati sa pangalang Mary Kidd sa Hawarden, na walang edukasyong pormal. Sa pagdaka, pinalitan ni Lady Hamilton ang kaniyang pangalan upang maging Emma Hart.
Talaan ng mga bansa ayon sa GDP (PPP) bawat kapita
Ito ang dalawang talaan ng mga bansa ng daigdig na nakaayos sa kanilang pangkalahatang kitang pantahanan (GDP) at pagkakatulad ng lakas ng pagbili (PPP) bawat kapita, ang halaga ng lahat ng kahuli-hulihang mga produkto at serbisyo na binunga sa loob ng isang bansa sa isang taon na hinahati sa karaniwang (average) populasyon ng kaparehong taon.
Hinango mula sa mga pagtuos ng pagkakatulad ng lakas ng pagbili (PPP) ang mga taya ng GDP na nasa pananalaping dolyar. Hinanda ang mga ganitong mga pagtuos ng mga iba't ibang mga organisasyon, kabilang ang Pandaigdigang Pondong Pananalapi (IMF), ang Pamantasan ng Pennsylvania, at ang Bangkong Pandaigdig (WB). Habang kailangang gumawa ng pagtaya at pagpapalagay, maaaring magkakaiba ang mga resultang inilathala ng iba't ibang mga organisasyon para sa kaparehong bansa, kadalasang malaki ang pagkakaiba. Mga taya at hindi matibay na katotohanan ang mga pigura ng PPP bawat capita at kailangang maging maingat sa paggamit.
Madalas na ginagawang batayan ang nominal GDP sa paghambing ng pambansang kayamanan, na hindi sumasalamin sa pagkakaiba ng halaga ng pamumuhay (cost of living) ng iba't ibang bansa. (Tingnan ang Tala ng mga bansa ayon sa GDP (nominal) bawat kapita.) Kabilang sa kapakinabangan ng paggamit ng mga pigura ng nominal na GDP ang hindi gaanong pagtaya, at mas tumpak na malapit sa paglahok ng mga naninirahan sa isang bansa sa pandaidigang ekonomiya.
Mga sanggunian at talababa
Kaurian:Talaan ng mga bansa Kaurian:Ekonomiya
Talaan ng mga comune ng Lalawigan ng Cagliari
Ang sumusunod ay talaan ng mga comune ng Lalawigan ng Cagliari, Sardegna, sa Italya.
∑ 76 items.
Panganib
Ang panganib ay isang sitwasyon na nagbabanta sa buhay, kalusugan, ari-arian, o kapaligiran.
RA
Ang salitang RA ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod.
Marvel Cinematic Universe
Ang Marvel Cinematic Universe (MCU) ay isang shared universe na nilika ng Marvel Studios na hango sa mga karakter na lumalabas sa mga komiks na inilalathala ng Marvel Comics. Kinabibilangan ito ng iba't ibang pelikula, mga komiks, maikling pelikula, mga palabas sa telebisyon, at mga seryeng digital. Ang MCU, katulad ng mga istorya sa komiks, ay may magkakaugnay na balangkas, mga karakter at tagpo. Si Phil Coulson, na ginagampanan ni Clark Gregg, ang natatanging orihinal na karakter ng MCU na lumabas sa lahat ng media ng MCU.
Ang unang pelikula ng MCU ay ang Iron Man (2008), na naging hudyat ng pagsisimula ng Phase One ng MCU at nagtapos sa pelikulang Marvel's The Avengers (2012). Nagumpisa naman ang Phase Two sa pelikulang Iron Man 3 (2013) at nagtapos sa Ant-Man (2015). Ang mga pelikulang ipinapalabas ngayon na nasa Phase Three ay nagsimula sa pelikulang Captain America: Civil War (2016) at ito ay magtatapos sa Avengers: Endgame (2019).
Santa Maria della Mercede e Sant'Alfonso Maria de' Liguori
Ang Santa Maria della Mercede e Sant'Alfonso Maria de 'Liguori (dating simbahan ng Santa Maria della Manunubos ng mga Bihag) ay isang simbahang Katoliko Romano na matatagpuan sa pagitan ng San Sebastiano #1 sa makasaysayang sentro ng Napoles, Italya. Nakatayo ito sa Timog-Silangan na sulok ng kanto ng Via San Sebastiano - Via Santa Maria di Constantinopoli, at ang Vico San Pietro da Maiella at ang palabas ng Via Port'Alba, isang makitid na eskinita na nagsisimula sa medyebal na tarangkahan ng Port ' Alba. Ang Vico San Pietro da Maiella ay tumutungo sa timog na dulo ng Via dei Tribunali (ang Decumanus Maximus ng sinaunang lungsod), kanto kasama ng San Sebastiano, at sa Vico, sa katabi sa silangan at likod ng simbahan, nakatayo ang Konserbatoryo ng San Pietro a Majella.
Nokia
Ang Nokia Corporation ay isang Finnish na korporasyong multinasyonal na gumagawa ng mga produktong telekomunikasyong wireless. Ang Nokia ay ang kasalukuyang nangungunang pagapanggawa ng mga cellphone sa buong mundo na may 39% bahaging kalakal.
Estasyong daambakal ng Utrecht Centraal
Ang Utrecht Centraal, opisyal na Station Utrecht Centraal, ay ang transit hub na nagsasama ng dalawang paradahan ng bisikleta, dalawang estasyon ng bus, dalawang himpilan ng tram, at ang sentral na estasyon ng tren para sa lungsod ng Utrecht sa lalawigan ng Utrecht, Netherlands.
Parehong ang estasyon ng tren at ang estasyon ng bus ay ang pinakamalaki at pinaka-abala sa Netherlands. Ang estasyon ng paradahan ng bisikleta sa silangang bahagi ay ang pinakamalaki sa mundo.
Ang estasyon ng tren ay may labing-anim na platform track (kung saan ang labindalawa ay sa pamamagitan ng mga track) at 207.360 na sumasakay at bumababa ng mga pasahero bawat araw, hindi kasama ang mga paglilipat. Dahil sa gitnang lokasyon nito sa Netherlands, ang Utrecht Centraal ang pinakamahalagang lunsurang daambakal ng bansa na may higit sa 1000 pag-alis bawat araw.
Kasaysayan
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Utrecht_centraal_station_binnen_2017.jpg/309px-Utrecht_centraal_station_binnen_2017.jpg|left|thumb|309x309px| Sa loob ng bulwagan ng estasyon Ang unang estasyon ng tren sa pook ay binuksan noong Disyembre 18, 1843, nang buksan ng Nederlandsche Rhijnspoorweg-Maatschappij ang unang estasyon sa teritoryo ng Utrecht.
Noong 1938, ang estasyon ay naging estasyong sentral dahil ang Maliebaanstation, sa kabilang panig ng lungsod, ay sarado at ang linya mula sa Hilversum ay inilihis sa gitnang estasyon. Ang gusali ngesstasyon ng 1865 ay nanatili sa lugar, kahit na ang isang pangunahing pagsasaayos ay ginawa noong 1936. Pagkalipas ng dalawang taon, sinunog ng apoy ang karamihan sa gusali, na pagkatapos ay itinayo muli.
Ang gusali ng estasyon ay giniba noong dekada '70 upang bigyang-daan ang Hoog Catharijne, ang pinakamalaking saradong pampamilihang mall noon sa Europa, na binuksan noong Disyembre 17, 1973. Mula sa sandaling iyon, wala nang totoong pasukan ang estasyon; ang mga daanan ng pampamilihang mall ay nagpatuloy lamang sa estasyon. Noong 1989 ang bulwagan ng estasyon ay pinalaki (triniple orihinal na laki) upang madagdagan ang kapasidad at upang malutas ang mga trapik. Noong 1995, muling pinalaki ang bulwagan ng estasyon, kasama ang pagtatayo ng isang bagong plataporma.
Sa pagitan ng 2011 at 2016, ang estasyon ay sumailalim sa isang malaking rekonstruksyon bilang isa sa mga proyekto ng NSP ng pamahalaang Olanda at bilang bahagi ng isang pangkalahatang muling pagtatayo ng lugar ng estasyon ng Utrecht. Ang bulwagan ng estasyon ay pinalitan ng isang bago, mas malaking bulwagan, na naglalaman ng lahat ng mga paraan ng pampublikong sasakyan. Ang bagong estruktura na may hubog na bubong, ay idinisenyo ni Benthem Crouwel Architekten. Ang bubong ay may tatlong kurba: isang malaki sa gitna para sa estasyon ng tren at dalawang mas maliit para sa mga estasyon ng bus/tram sa magkabilang gilid. Ang mga bagong kanlungan na bubong ay itinayo para sa lahat ng mga plataporma at ang estasyon ay nahiwalay sa pook pamilihan ng Hoog Catharijne.
Isang iskalang modelo ng Utrecht Centraal ang maaaring makita sa Madurodam.
Yazd Atash Behram
right|thumb|300x300px| Yazd Atash Behram Ang Yazd Atash Behram (Persyano: یزد آتش بهرام), na kilala rin bilang Atashkadeh-e Yazd (آتشکده یزد), ay isang templong apoy ng Zoroastrianismo sa Yazd, Lalawigan ng Yazd, Iran. Isinasadambana nito ang Atash Bahram, na ibig sabihing "Nagwaging Apoy", na pinetsahang 470 PK. Isa ito sa siyam na Atash Bahram, ang natatanging mayroong pinakamataas na grado ng apoy sa sinaunang Iran kung saan nagpraktis ang mga Zoroastriano ng kanilang relihiyon mula noong 400 BK; nasa Indya ang walo pang Atash Bahram. Ayon kay Aga Rustam Noshiravan Belivani ng Sharifabad, binuksan ng Anjuman-i Nasiri (inihalal na Zoroastrianong opisyal) ang Yazd Atash Behram noong 1960 sa mga bisitang di-Zoroastriano.
Sanligan
Matatagpuan ang templo sa Yazd, sa silangan ng Shiraz, sa disyertong lalawigan ng Yazda, kung saan nagpapraktis ang mga Zoroastriano ng kanilang relihiyon mula noong mga 400 BK. Matatagpuan ito sa Abenida Ayatullah Kashani sa layo ng 6 kilometro (3.7 mi) mula sa Paliparang Yazd.
Unang itinayo ang mga pinakamataas na grado ng templong apoysa Imperyong Sasanida para sa pitagan sa apoy, ang pagpapakita ni Ahura Mazda sa relihiyong Zoroastrianismo. Ayon sa relihiyon ng Zoroastrianismo, binenditahan ang ganitong uri ng sunog ng labing-anim na iba't ibang mga mapagkukunan, kabilang ang apoy na nilikha ng kidlat.
Kasaysayan
Ayon sa isang plakang nakapirmi sa dambana, pinetsahan ang pagtatayo ng templong Yazd Atash Behram noong 1934. Ibinigay ang pondo para sa pagtatayo nito ng Kapisanan ng mga Parsing Zoroastriano ng Indya. Ginawa ang konstruksiyon sa ilalim ng patnubay ni Jamshid Amanat. Sinasabing nagniningas ang sagradong apoy ng templo mula noong mga 470 PK; orihinal na sinimulan ng Sasanidang Shah nang ito ay nasa templong apoy ng Pars Karyan sa katimugang distritong Pars ng Larestan. Mula roon, inilipat ito sa Aqda kung saan itinago ito nang 700 taon. Inilipat ang apoy noong 1173 sa templo ng Nahid-e Pars sa kalapit na Ardakan, kung saan nanatili ito nang 300 taon hanggang sa inilipat muli ito sa bahay ng isang mataas na saserdote sa Yazd, at sa wakas ay pinabanal sa bagong templo noong 1934.
Naikabit ang isang busto ni Manekji Limji Hataria, na naging mahalaga sa pagpapalaki ng mga pondo para sa pagtatayo ng templo, sa presinto ng templo. Ipinapakita rin ng busto ang Zoroastrianong banal na simbolo ng Araw at Buwan.
Mga tampok
right|thumb| Zoroastrianong Apoy na Walang Hanggan sa Templong Apoy sa Yazd, Gitnang Iran Itinayo ang templong apoy sa estilo ng Akemenidang arkitektura sa laryong pagkakantero sa disenyo na inihanda ng mga arkitekto mula sa Mumbai. Katulad ito sa disenyo sa mga templo ng Atash Behram sa Indya. Napapalibutan ang gusali ng hardin na may mga puno ng prutas. May isang may pakpakang bathala ni Ahura Mazda na nakalagay sa harapang pintuan ng templo.
Nakalagay ang sagradong apoy sa templo sa likod ng langkap na gawa sa salaming may kulay ng amber. Pinapayagan lamang makapunta ang mga Zoroastriano sa sagradong lugar ng sunog. Maaari lamang tingnan ito ng mga di-Zoroastriano mula sa labas ng kamarang salamin. Nagsimulang tanggapin ni Anjuman-i Nasiri ang mga bisita na di-Zoroastriano sa Yazd Atash Behram noong dekada 1960.
Talasanggunian
<references group="" responsive="1">
Nokia 5500
Ang Nokia 5500 ay isang modelo ng cellphone ng Nokia.
Talasanggunian
Kaurian:Produkto ng Nokia
Katedral ng Aosta
Ang Katedral ng Aosta (Cattedrale di Aosta; Cattedrale di Santa Maria Assunta e San Giovanni Battista; Cathédrale d'Aoste; Cathédrale Notre-Dame-de-l'Assomption et Saint-Jean-le-Baptiste) ay isang Katoliko Romanong katedral sa Aosta, sa hilagang-kanlurang Italya, na itinayo noong ika-4 na siglo. Ito ang luklukang episkopal ng Diyosesis ng Aosta.
Pighati
Ang pighati (Ingles: sorrow) ay isang damdamin, emosyon, o sentimyento. Ang kapighatian ay mas masidhi o mas matindi kaysa sa kalungkutan, at nagpapahiwatig ng isang kalagayan o katayuang matagalan. Gayundin, ang pighati - subalit hindi ang pagiging hindi masaya - ay nagpapahiwatig ng isang antas ng resignasyon (pagpapaubaya, pagbibitiw na at buong pag-sang-ayon na ng kalooban sa isang karanasan o pangyayari), na nagbibigay o nagpapahiram sa pighati ng kakaiba, hindi karaniwan, kataka-taka, at katangi-tangi nitong anyo ng pagkakaroon ng dangal. Inilalarawan din ang pighati bilang nasa gitna o nasa pagitan ng pagpunta sa pagkakaroon ng kalungkutan (pagtanggap sa naranasan o pangyayari) at pag-aalala (pagkabalisa, pagkabahala, pangangamba, o pagkabagabag, hindi pagtanggap sa naranasan o pangyayari).
Ermita ng Camaldoli
thumb|250x250px|Monasteryo Camaldoli sa Napoles thumb|250x250px|Loob thumb|250x250px|Tanaw mula sa monasteryo thumb|250x250px|Isa pang tanaw mula sa monasteryo Ang Ermita ng Camaldoli (Complesso dell'Eremo dei Camaldoli) ay isang monasteryo malapit sa Napoles, Campania, Italya.
Isa sa mga monasteryo na aktibo pa rin sa rehiyon, nakaluklok ito sa burol sa likuran ng Napoles sa pinakamataas na punto sa lungsod, sa pagitan ng Vesuvius at ng Campi Flegrei. Ito ay itinayo noong 1585 ng kongrekasyong Camaldolese ng Monte Corona sa lugar ng isang naunang simbahan. Ang malaking dambana sa simbahan ay likha ni Cosimo Fanzago, at maraming ritong tanyag na pinta na gawa ng mga artista tulad nina Francesco Francanzano at Giordano.
Ang bahagi ng monasteryo ay bukas sa publiko, na maaaring paminsan-minsang dumalaw sa mga hardin kung saan matatanaw ang lungsod sa timog.
Santa Maria della Mercede a Montecalvario
thumb|280x280px|Loob Ang Santa Maria della Mercede a Montecalvario (kilala rin bilang simbahan ng Montecalvario) ay isang simbahang matatagpuan sa largo Montecalvario sa Napoles, Italya.
Ang simbahan ay itinatag noong 1560, na pinagkalooban ng Napolitanong aristokratang si Ilaria D'Apuzzo, na inilaan ang simbahan sa ordeng Franciscano. Pagsapit ng 1580s, ang simbahan ay nakakabit sa Kongregasyon ng Inmaculada Concepcion. Noong ika-17 siglo, ang simbahan ay pinalaki at tinayuan ng isang napakalaking papasok na hagdanan at portico na may limang arko. Noong 1677, ang simbahan ay sumailalim sa panloob na dekorasyong Baroque ni Gennaro Schiavo. Noong 1808, ang simbahan ay isinara, at naging muog. Ang portico ay naging isang pamilihan na idinisenyo ni Stefano Gasse. Ang orihinal na hagdang baroque ay napalitan ng isang payak na hagdanan. Makalipas ang isang dekada, bumalik ang mga Franciscano sa kumbento at naibalik ang simbahan. Isang paaralan ang itinayo sa lugar ng dating kolehiyo. Noong 1980, isang predella na may prusisyon ng dugo ni San Gennaro ang naibalik at nakatago na ngayon sa ilalim ng pangunahing marmol na pangunahing altar.