Muhammad
Kabataan
Si Muhammad ay ipinanganak sa buwan ng Rabi' al-awwal noong 570 CE. Siya ay kabilang sa angkang Banu Hashim na isa sa kilalang mga pamilya ng Mecca bagaman ito ay tila hindi masagana noong simulang buhay ni Muhammad. Ang Banu Hashim ay bahagi ng tribong Quraysh. Ang tradisyon ay naglalagay sa taon ng kapanganakan ni Muhammad bilang tumutugon sa Taon ng mga Elepante na pinangalanang ganito pagkatapos ng nabigong pagwasak ng Mecca nang taong iyon ng hari ng Aksumite na si Abraha na sa hukbo nito ay may ilang bilang mga elepante. Ang mga skolar ng ika-20 siglo ay nagmungkahi ng alternatibong petsa sa petsang ito gaya ng 568 o 569 CE. Ang ama ni Muhammad na si Abdullah ay namatay mga anim na buwan bago ipinanganak si Muhammad. Ayon sa tradisyong Islamiko, sa sandaling pagkatapos ipinanganak si Muhammad, siya ay ipinadala upang mamuhay kasama ng isang pamilyang Bedouin sa disyerto dahil ang buhay sa disyerto ay itinuturing na mas nakabubuti sa kalusugan ng mga sanggol. Si Muhammad ay nanatili sa kanyang ina-inahan na si Halimah bint Abi Dhuayb at asawa nito hanggang siya ay dalawang taong gulang. Itinakwil ng ilang mga skolar ng Kanluran ang historisidad (pagiging totoo) ng tradisyong ito. Sa edad na anim, naulila si Muhammad sa kanyang biolohikal na inang si Amina dahil sa sakit at naging isang lubos na ulila. Sa sumunod na dalawang mga taon, siya ay nasa ilalim ng pangangalaga ng lolo niya sa amang si Abd al-Muttalib ng angkang Banu Hashim ngunit nang siya ay walong taong gulang, ang kanyang lolo ay namatay rin. Ayon sa skolar na si William Montgomery Watt, dahil sa pangkalahatang kawalang pagsasaalang alang ng mga tagapag-alaga sa pag-aalaga ng mga mahihinang kasapi ng tribo sa Mecca noong ika-6 siglo CE "siniguro ng mga tagapag-alaga ni Muhammad na siya ay hindi mamamatay sa kagutuman ngunit mahirap para sa mga ito na gumawa pa ng higit para sa kanya lalo na nang ang kayamanan ng angkang Hashim ay tila nauubos na sa panahong ito". Habang nasa kanyang kabataan (tinedyer), sinamahan ni Muhammad ang kanyang tiyuhin sa mga paglalakbay ng pangangalakal sa Syria at nagkamit ng karanasan sa pangangalakal na ang tanging karerang bukas kay Muhammad bilang isang ulila. Ang tradisyong Islamiko ay nagsasaad na nang si Muhammad ay siyam o labindalawang taong gulang habang sinasamahan ang mga karabano ng Meccan sa Syria, kanyang nakilala ang isang mongheng Kristiyano o isang hermitanyo na nagngangalang Bahira at sinasabing nakita ang karera ni Muhammad bilang isang propeta ng diyos. Kaunti lamang ang alam sa kalaunang kabataan ni Muhammad at mula sa pragmentaryo at hindi kumpletong impormasyon na makukuha, mahirap na ihiwalay ang kasaysayan sa alamat. Alam na siya ay naging isang mangangalakal at nasangkot sa kalakalan sa pagitan ng Karagatang Indian at Dagat Mediterranean. Dahil sa sinasabing kanyang matuwid na pagkatao, kanyang nakamit ang palayaw na "al-Amin" (Arabic: الامين) na nangangahulugang "tapat, katiwa-tiwala" at "al-Sadiq" na nangangahulugang "nagsasabi ng totooo". Ang kanyang reputasyon ay nakaakit ng isang alok noong 595 mula kay Khadijah na isang 40 taong gulang na balo (biyuda) na 15 taong mas matanda sa kanya. Si Muhammad ay pumayag na magpakasal kay Khadijah na sa mga salaysay ay isang masayang pagsasama. Pagkatapos ng ilang mga taon, ayon sa salaysay na tinipon ni Ibn Ishaq, si Muhammad ay nasangkot sa isang kilalang kuwento tungkol sa paglalagay ng Batong Itim sa pader ng Kaaba noong 605 CE. Ang Batong Itim na isang sagradong bagay ay inalis upang simulan ang mga renobasyon sa Kaaba. Ang mga pinuno ng Mecca ay hindi magkasundo sa kung aling angkan ang dapat magtaglay ng karangalan sa muling paglalagay ng Batong Itim sa lugar nito. Ang mga ito ay nagkasundo na maghintay para sa susunod na tao na darating sa bakuran at kinausap siyang pumili. Ang lalakeng ito ay ang 35 taong gulang na si Muhammad na limang taon bago ang unang pahayag. Siya ay humingi ng damit at kanyang muling inilagay ang Batong Itim sa sentro. Hinawakan ng mga pinuno ng angkan ang mga dulo ng damit at sama samang dinala ang Batong Itim sa tamang lugar nito. Pagkatapos ay inilagay ni Muhammad ang bato sa lugar nito na nakasapat ng karangalan ng lahat.