cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasi goreng
Kasaysayan
alt=Isang babaeng nagluluto ng nasi goreng sa Indonesya.|thumb|upright|Isang babaeng nagluluto ng nasi goreng sa Indonesya. Kagaya ng mga ibang resipi ng sinangag sa Asya, iminugkahi ng ilang komentarista na matutunton ang pinagmulan ng nasi goreng ng mga Indones sa sinangag ng Timugang Tsina, at ipinapalagay na binuo ito para hindi masayang ang kanin. Makikita ang impluwensiya ng Tsina sa lutuing Indones sa mie goreng na lumitaw kasabay ng pagpapakilala ng pagsangag na nangailangan ng paggamit ng Tsinong wok. Sa Tsina, sumikat nang sumikat ang pagsangag sa dinastiyang Ming (1368–1644 PK). Nagmula ang karaniwang toyo sa Tsina noong ika-2 siglo PK, ngunit, nilinang ang kecap manis (toyong matamis) sa Indonesya na nilagyan ng maraming lokal na asukal sa palma.
Gayunpaman, hindi malinaw kung kailan nagsimula ang mga tao ng kasalukuyang-panahong Indonesya na magsangag ng kanin. Yumabong ang kalakalan ng Tsina at kapuluang Indones mula panahon ng Srivijaya noong mga ika-10 siglo at tumindi ito sa panahong Majapahit noong ika-15 siglo. Noong panahong iyon, nagsimulang manirahan ang mga imigranteng Tsino sa kapuluan, at dinala nila ang kanilang kultura at lutuin. Karaniwang gusto ng mga Tsino ang mga mainit at bagong-luto, at sa kanilang kultura, bawal itapon ang mga tira-tirang pagkain. Dahil dito, kadalasang niluto muli ang mga bahaw sa umaga. Iminungkahi ni Gregory Rodgers na ang pagsangag sa kanin ay makahahadlang sa pagkalat ng mga delikadong mikrobyo, lalo na noong wala pang repriherador sa Indonesya, at upang maiwasan din ang pagtapon ng pagkain.
Inaangkin ni Fadly Rahman, isang manunulat mula sa Unibersidad ng Padjajaran na walang makasaysayang ebidensya na nagpapatunay na katutubo sa Indonesya ang nasi goreng, at iminungkahi ng isa pang teorya bukod sa impluwensiyang Tsino: ang nasi goreng ay hango sa Gitnang Silanganing putahe na tinatawag na pilaf, kanin na niluto sa tinimplahang sabaw. Gumagamit ang isang baryante, ang nasi goreng kambing (sinangag ng kambing) ng mga karne ng tupa o kambing (pinapaboran ng mga Arabeng Indones), espesyang malasa at minyak samin (ghee), na pawang mga tipikal na sangkap na ginagamit sa paghahanda ng pilaf sa Gitnang Silangan. thumb|upright|Ika-19 siglong resipi para sa nasi goreng, mula sa isang [[Album amicorum ng Koninklijke Bibliotheek (Maharlikang Aklatan ng Olanda)]] Itinuturing ang nasi goreng bilang bahagi ng kulturang Indiyo noong panahong kolonyal. Lumilitaw ang pagbanggit ng nasi goreng sa panitikang kolonyal ng Silangang Indiyas ng Olanda, katulad sa Student Hidjo ni Marco Kartodikoromo, isang kuwentong de-serye na inilathala sa diyaryong Sinar Hindia noong 1918. Binaggit ito sa isang 1925 aklat-panlutong Olandes, Groot Nieuw Volledig Oost Indisch Kookboek. Sumikat ang nasi goreng sa buong mundo dahil sa kalakalan ng Olanda at Silangang Indiyas ng Olanda noong panahong iyon.
Noong naging malaya ang Indonesya, sikat na kinonsidera ang nasi goreng bilang pambansang putahe, ngunit hindi ito opisyal. Nakatulong ang kasimplihan at bersatilidad nito sa pagsikat nito at naging isteypol ito sa mga sambahayang Indones—kolokyal na itinuring bilang "pinakademokratikong" pagkain dahil wala itong eksakto at mahigpit na resipi, at magagawa ng mga tao ang anumang gusto nilang gawin dito. Kinonsidera ang nasi goreng na karaniwang kinakain sa mga sambahayang Indones bilang pagkaing huwaran na kumakatawan sa pamilyang Indones. Ito ay naging bahagi ng menu, ipinakilala, inalok at inihain sa loob ng Indonesian Theater Restaurant sa pabilyong Indones noong New York World's Fair (Tanghalan ng Mundo sa New York) ng 1964. Sinabi ni Howard Palfrey Jones, ang Amerikanong embahador sa Indonesya noong mga huling taon ng pamamahala ni Sukarno sa gitna ng 1960s, sa kanyang talambuhay "Indonesia: The Possible Dream" (Indonesya: Ang Posibleng Pangarap), na gusto niya ang nasi goreng. Inilarawan niya ang kanyang kagustuhan sa nasi goreng na iniluto ni Hartini, isa sa mga asawa ni Sukarno, at pinuri ito bilang isa sa mga pinakamasarap na nasi goreng na natikman niya.
Noong 2018, opisyal na kinilala ang nasi goreng ng pamahlaang Indones bilang isa sa mga pambansang putahe kasama ang apat pa: soto, sate, rendang, at gado-gado.
Talaan ng mga lungsod sa Italya
Ang listahang ito ay ang mga lungsod sa bansang Italya.
Italya Italya Italya
Shannon
Si Shannon Arrum Williams Lees (ipinanganak 26 Mayo 1998), propesyunal na kilala bilang Shannon, ay isang mang-aawit at artista na nakabase sa Timog Korea at may lahing Briton-Timog Korea. Opisyal siyang unang lumabas bilang solong mang-aawit noong Disyembre 2014 nang naglabas siya ng digital na single na Daybreak Rain.
Mario Party 4
Ang Mario Party 4 (マリオパーティ4) (Japanese: <span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">マリオパーティ4 <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">, Hepburn: Mario Pātī Fō<sup class="t_nihongo_help noprint"><span class="t_nihongo_icon" style="color: #00e; font: bold 80% sans-serif; text-decoration: none; padding: 0 .1em;">? ) ay ang ika-apat na yugto sa isang serye ng mga estilo ng board game at ang unang laro sa serye na inilabas para sa Nintendo GameCube, nagtatampok ng mga sikat Nintendo character. Mario Party 4 ay inilabas sa North America sa Oktubre 21, 2002, sa Japan noong Nobyembre 8, 2002, at sa Europa at Australia noong Nobyembre 29, 2002. Ito ay ang ika-apat na laro sa mga serye Mario Party. Mario Party 4 ay sinusundan ng Mario Party 5.
Shannon
Noong Hunyo 24, 2018, nilabas ni Shannon ang kanyang ikatlong digital na single na "Hatred Farewell".
Mga sanggunian
Kaurian:Mga artista mula sa Timog Korea Kaurian:Mga mang-aawit mula sa Timog Korea
Roberto Rosales
Si Roberto Rosales ay isang Pilipinong aktor na sumikat noong dekada 1940s bago magkagiyera. Una siyang isinama sa pelikula ni Carmen Rosales ang Senorita. Halos isang dekada ang kanyang inilagi sa loob ng Sampaguita Pictures hanggang lumipat siya sa LVN Pictures at nakagawa lamang ng dalawang pelikula. Ang Agua Bendita ang huli niyang pelikula.
FIBA Asia
Ang FIBA Asia ay isang sona ng Fédération Internationale de Basket-ball (FIBA) na nagpapangkat ng lahat ng 44 na FIBA federations sa Asya.
Aviatico
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Aviatico_vista_santuario.jpg/350px-Aviatico_vista_santuario.jpg|left|thumb|350x350px| Santuwaryo ng San Rocco Ang Aviatico (Bergamasque : Aviàdech) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 60 km hilagang-silangan ng Milan at mga 12 km hilagang-silangan ng Bergamo. Noong 31 Disyembre 2007, mayroon itong populasyon na 515 at may lawak na 8.4 km2.
Ang munisipalidad ng Aviatico ay naglalaman ng mga frazione (mga pakakahati, pangunahin na mga nayon at pamayanan) ng Ama, Amora, at Ganda.
Kotlas
Pangatlong pinakamalaking lungsod ng Arkhangelsk Oblast ang Kotlas batay sa populasyon, kasunod ng Arkhangelsk at Severodvinsk. Isa rin itong mahalagang sentro ng transportasyon.
Aviatico
May hangganan ang Aviatico sa mga sumusunod na munisipalidad: Albino, Algua, Costa di Serina, Gazzaniga, at Selvino.
Kotlas
Kasaysayan
Maaaring tinitirhan na ang lugar mula sinaunang panahon, ngunit binigyan lamang ito ng opisyal na katayuang panlungsod ng Provisional Government ng Rusya noong Hunyo 16, 1917, noong bahagi ito ng Vologda Governorate. Noong 1918, inilipat ang pamamahala ng lugar sa bagong-tatag na Northern Dvina Governorate, at noong 1924 binuwag ang mga uyezd upang mabigyang-daan ang mga bagong paghahati, ang mga raion (distrito). Itinatag ang Kotlassky District noong Hunyo 25, 1924. Noong 1929, isinama ang Northern Dvina Governorate sa Northern Krai, na naging Northern Oblast noong 1936. Noong 1937, hiniwalay ang oblast sa Arkhangelsk Oblast at Vologda Oblast. Nanatili sa Arkhangelsk Oblast ang kapuwang Kotlassky District at lungsod ng Kotlas magmula noon. <!--
Aviatico
Teritoryo
Ang teritoryo ng Aviatico ay matatagpuan sa taas na humigit-kumulang 1,020 m. sa mga kanlurang dalisdis ng kabundukan ng Cornagera at Poieto.
Bahagyang mas mataas kaysa sa talampas ng Selvino, kabilang dito ang mga frazione ng Ama, Amora, at Ganda sa teritoryo nito. Bagaman ayon sa heograpiya at kasaysayan, ito ay itinuturing na bahagi ng lambak ng Seriana, ang orograpikong kabesera ay nahuhulog sa lambak ng Serina, isang tributaryo ng lambak ng Brembana, habang ang mga nayon lamang ang kasama sa Serian impluvium.
Kotlas
Gulag
Labor camps existed within the territory of the city until 1953. Besides logging and the paper industry, inmates worked at plant, housing, bridge, and railroad construction. Most of camps were unguarded barrack settlements. In addition, Kotlas was a major transit point for deportees transferred further to the north and east, since it was a railroad terminus. There is a Kotlas branch of the Sovest (Conscience) organization, which seeks to preserve the memory of those times and seek compensation for victims.
Daambakal ng Pechora
The further development of Kotlas was due to the construction of the Pechora Railway. Already from 1899 Kotlas was connected by a railway line with Vyatka (currently Kirov), which was heavily used for the cargo transport of goods to and from the Northern Dvina River. In 1940, the construction of the railroad connecting Konosha (on the railway stretch between Moscow and Arkhangelsk) to Vorkuta started. The railroad was needed to transport coal, timber, and later oil from the Komi Republic. The headquarters of this railroad were opened in Kotlas. In the same year, Kotlas became a separate administrative unit. In December 1941, the road was completed, and from 1942, the regular service started. Kotlas thus became an important transport hub. The headquarters of the Pechora Railway were located in Kotlas until 1959, when the railway was merged into the Northern Railway. -->
Demograpiya
thumb|Simbahan ng St. Stephan ng Perm, itinayo noong 1788 (habang ang kampanaryo ay itinayo noong 1825). Populasyon:
Ekonomiya at transportasyon
Ang Kotlas ay isang sentro ng industriyang pagtotroso. Isa rin itong mahalagang pantalang pang-ilog at sentro ng daambakal. Matatagpuan ito sa daambakal na nag-uugnay ng gitnang Rusya sa Republika ng Komi. Dito sumasangay patimog-silangan ang daambakal papuntang Kirov mula sa pangunahing linya, at kinokonekta ang Konosha at Vorkuta.
Madadaanan ng mga sasakyang pantubig ang mga ilog ng Northern Dvina at Vychegda; may palagiang pampasaherong paglalayag sa Ilog Vychegda. Iniuugnay ng mga daan ang Kotlas sa Veliky Ustyug (at Vologda at Kostroma) sa timog, Syktyvkar sa silangan, at Arkhangelsk sa hilaga. May palagiang pampasaherong trapiko ng bus na nagmumula sa Kotlas.
Pinaglilingkuran ang lungsod ng Paliparan ng Kotlas at tahanan ito ng baseng panghimpapawid ng Savatiya.
Mga kambal at kapatid na lungsod
Magkakambal ang Kotlas sa:
Ethel Rudkin
Si Ethel Rudkin (1893Setyembre 21, 1985) ay isang Ingles na manunulat, mananalaysay, arkeologo, at folklorista mula sa Lincolnshire. Pinasimunuan niya ang koleksiyon ng katutubong materyal, partikular na mula sa Lincolnshire, at bahagi na ngayon ng ilang pampublikong institusyon ang kaniyang mga koleksiyon, kabilang ng Museo ng Hilagang Lincolnshire.
Karera
Si Rudkin ay interesado sa mga tradisyon at alamat ng Lincolnshire at nagsimulang mangolekta ng mga kuwento at mga bagay na sumasalamin sa mga interes na iyon, taliwas sa kagustuhan ng kaniyang mga magulang. Sa panahong ito noong dekada 1920 at dekada 1930 na ang karamihan sa kaniyang pagkolekta ay naganap. Noong 1927 tinulungan niya si CW Phillips na baguhin ang mga sinaunang monumento para sa mga mapa ng survey ng ordinansa. Noong 1931 sumali siya sa The Folklore Society, kung saan hinimok ang kaniyang trabaho sa Lincolnshire, lalo na ni Margaret Murray. Noong 1936, inilathala ni Rudkin ang kaniyang aklat na Lincolnshire Folklore, na may panimula ni Murray. Sa parehong taon, ang kaniyang binhing sanaysay na Black Dogs ay inilathala sa diyornal ng Folklore Society. Kasama sa iba pang mga artikulo ang mga kaugalian sa kalendaryo, mangkukulam, at stone-lore. Noong 1930s aktibo rin siya sa Samahan ng Lokal ng Kasaysayan ng Lincolnshire, na umaasa na makapagtatag ng museo ng kondado. Noong 1931–32 naghukay siya ng isang medyebal na gusali malapit sa Willoughton.
Ang tradisyong musika ay isang karagdagang interes ni Rudkin at nakipagtulungan siya kay Robert Pacey sa ''A Lincolnshire Songbook. '' Sa kalaunan ay nag-record siya ng mga tradisyonal na kanta na natutuhan niya noong bata pa siya. Bilang karagdagan, nakolekta din niya ang Plow Plays, na nagtayo ng isang sinupan na naging isa sa pinakamahusay sa Inglatera. Pati na rin sa mga dula mismo, nakipag-usap si Rudkin sa mga gumaganap at gumawa ng sarili niyang mga tala batay sa mga talakayang iyon. Noong 1952 ay naglathala siya ng kopya ng The Later Bassingham Plow Play, na pinaghirapan niya mula sa isang manuskrito na nakaimbak sa Museo ng Hilagang Lincolnshire.
Noong dekada 1970, lalong naging interesado si Rudkin sa timog Lincolnshire fens. Sa oras na lumipat sila sa Toynton All Saints, nagkaroon si Rudkin ng napakaraming koleksiyon ng mga bagay kaya kinailangan niyang magrenta ng mulino para itabi ang mga ito. Nagsimula rin siyang maghukay sa manor Eresby sa panahong ito, pati na rin ang mga gawaing ladrilyo sa Silangang Keal. Gumawa rin siya ng pag-aaral ng mga palayok at hurno ng palayok mula sa Toynton All Saints at Bolingbroke.
Noong 1977 isang pagdiriwang sa weekend ay isinagawa sa Horncastle upang ipagdiwang ang buhay ni Rudkin at ang kaniyang mga kontribusyon sa kasaysayan ng Lincolnshire at ang pag-aaral ng tradisyong-pambayan sa kondado. Ang mga nagsaayos na mga mananaliksik ay isang mahalagang bahagi ng kaniyang buhay at maraming mga mag-aaral ang kumatuwang sa kaniya sa paglipas ng mga taon. Ang isang ganoong estudyante ay ang arkeologong si Hilary Healey.
Namatay si Rudkin noong Setyembre 21, 1985, sa edad na 92.
Sumbrero
Ang sumbrero (mula sa kastila sombrero) ay isang uri ng kasuotan o takip sa ulo na isinusuot para sa iba't ibang mga kadahilanan, kabilang ang proteksyon laban sa mga kondisyon ng panahon, mga seremonyal na kadahilanan tulad ng pagtatapos sa unibersidad, relihiyosong mga dahilan, kaligtasan, o bilang isang aksesorya sa moda. Noong nakaraan, ang mga sumbrero ay isang tagapagpahiwatig ng katayuan sa lipunan. Sa militar, maaaring ipahiwatig ng mga sumbrero ang nasyonalidad, sangay ng serbisyo, ranggo o rehimyento. Karaniwang pinapalo ng pulis ang mga natatanging sumbrero tulad ng mga tuktok na sumbrero o mapuno ng mga sombrero, tulad ng mga isinusuot ng Royal Canadian Mounted Police. Ang ilang mga sumbrero ay may proteksiyon na gamit. Bilang mga halimbawa, pinoprotektahan ng matibay na sumbrero ang mga ulo ng manggagawa ng konstruksiyon mula sa pinsala sa pamamagitan ng mga bumabagsak na bagay at isang salakot ng pulisya ng Britanya ay pinoprotektahan ang ulo ng opisyal, isang sumbrerong pang-araw na tinatakpan ang mukha at mga balikat mula sa araw, ang isang sumbrero ng cowboy na pinoprotektahan ang ulo laban sa sikat ng araw at ulan at isang mabalahibong sumbrero ng Ushanka na may natitiklop na takip sa tainga para mapanatiling mainit-init ang ulo at tainga. Ang ilang mga sumbrero ay isinusuot para sa mga layuning seremonyal, tulad ng gora (mortarboard), na isinusuot (o dinala) sa mga seremonya sa pagtatapos ng unibersidad. Ang ilang mga sumbrero ay isinusuot ng mga miyembro ng isang propesyon, tulad ng toque na isinusuot ng mga nagluluto. Ang ilang mga sumbrero ay may mga gamit sa relihiyon, tulad ng mga mitra na isinusuot ng mga Obispo at ang turban na isinusuot ng mga Sikh.
Azzone
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Azzone (Sù) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 90 km hilagang-silangan ng Milan at mga 45 km hilagang-silangan ng Bergamo. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 458 at may sukat na 16.8 km2.
Ang Azzone ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Angolo Terme, Borno, Colere, Schilpario, at Vilminore di Scalve.
Pinagmulan ng pangalan
Ang toponimo ay nagmula sa salitang "Sone", na nagpapahiwatig ng isang sinaunang lugar na tinitirhan. Mayroon pa ring lokalidad, nasa munisipyo pa rin, na pinananatili ang pangalang "Sone". Ang mga kasunod na pagbabago ay humantong sa pagbabagong-anyo muna sa Zono (ang mga dokumento ay tumutukoy sa "Zono Antico"), hanggang sa kasalukuyang Azzone.
Prehistoriko
May mga indikasyon na ang distritong ito ay isa sa pinakamatandang permanenteng pamayanan sa Lambak Scalve (Pedrini, E.). Gayunpaman, walang tiyak na data ang nalalaman tungkol sa panahon ng pagkakatatag nito: gayunpaman, maaari itong ipalagay na ang distrito ay tinitirhan noong mga panahon bago ang Romano. Kahit noon pa man, ang mahusay na yamang mineral ng lugar ay sinamantala sa isang paunang paraan.
Wikang Hemer
thumb|right|Mga diyalektong Kamboyano Ang Kamboyano o Khmer (sa katutubo ភាសាខ្មែរ, o mas pormal ខេមរភាសា ) ay ang wikang ginagamit ng mga taong Khmer at ang opisyal na wika ng Cambodia. Ito ay sinasalita ng humigit-kumulang na 16 milyong tao at ay isa sa mga prominenteng Austroasiatic na wika. Naimpluwensiyahan ito ng Sanskrit at Pali, lalong-lalo na sa mga dokumento ng mga hari at mga mongha sa pamamagitan ng Budismo at Hinduismo. Ang salitang ito ay naimpluwensiyahan din ng mga katabing bansa na gumagamit ng mga salitang Thai, Lao, Biyetnames at Cham.
Barbata
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Barbata (Bergamasque: Barbàda) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 50 km silangan ng Milan at mga 25 km timog-silangan ng Bergamo.
Ang Barbata ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Antegnate, Camisano, Casaletto di Sopra, Covo, Fontanella, at Isso.
Sinauna
Ang mga unang pamayanan na nakaapekto sa teritoryo ng Barbata ay yaong sa ilang maliliit na tribo ng mga Ligur, na sinusundan ng mga Etrusko muna at pagkatapos ay ng mga Cenomani na Galo. Gayunpaman, sa diwa na ito ay walang mga natuklasan na nagbibigay ng katiyakan ng mga pinagmulang ito, na hinango mula sa kasaysayan ng mga kalapit na bayan, na palaging apektado ng parehong mga daloy ng migrasyon.
Ang unang tunay na gawain sa urbanisasyon ay sa halip ay ang gawain ng mga Romano, na nagtatag ng iba't ibang mga garisong militar doon, na makikita mula sa kalapitan sa isang mahalagang sangang-daan ng mga kalsada na, na nag-uugnay sa mga sukdulan ng lambak ng Po, ay naging partikular na mahalaga sa lugar mula sa ang punto de bista ng militar at ng transportasyon.
Ang Duwendeng Dilaw
Ang Duwendeng Dilaw (Le Nain jaune) ay isang Pranses na panitikang kuwentong bibit ni Madame d'Aulnoy. Isinama ito ni Andrew Lang sa The Blue Fairy Book.
Buod
Sinira ng isang balo na reyna ang kaniyang nag-iisang anak na babae, na napakaganda kung kaya't ang mga hari ay nag-agawan para sa karangalan ng kaniyang kamay, hindi naniniwalang makakamit nila ito. Dahil hindi mapalagay ang kaniyang anak na babae, pumunta ang reyna upang bisitahin ang Bibit ng Disyerto para sa payo. Gumawa siya ng keyk para protektahan ang sarili mula sa mga leon na nagbabantay sa diwata, ngunit nawala ito. Isang dilaw na dwarf ang nag-alok na iligtas siya bilang kapalit ng kamay ng kaniyang anak. Tinanggap niya, ngunit nang ipakita ng duwende ang kahabag-habag na tahanan kung saan titira ang kaniyang anak, siya ay nagkasakit.
Ang kaniyang anak na babae, na nababalisa, ay nagpunta upang hanapin ang parehong diwata. Sinabi sa kaniya ng duwende ang ipinangako ng kaniyang ina, at nang handa na siyang tanggihan ito, dumating ang mga leon. Pumayag siya kung ililigtas siya nito. Bumalik sa kastilyo, nagkasakit siya at pumayag na pakasalan ang Hari ng mga Minahan ng Ginto. Gayunpaman, sa kasal, nagambala ang Diwata ng Disyerto at Duwendeng Dilaw. Binuhat ng duwende ang prinsesa, at umibig ang diwata sa hari at dinala siya. Ikinadena niya siya sa isang kuweba at naging isang magandang babae, ngunit hindi nagbabago ang kanyang mga paa, nasabi ng hari kung sino siya. Sinabi niya sa kaniya na kamumuhian niya ang diwata hangga't itinatago siya nito, ngunit mamahalin siya kung palayain siya nito. Pinalaya siya ng Diwata ng Disyerto at dinala siya sa kaniyang kastilyo, dinala siya sa kastilyo kung saan nakatira ang prinsesa; nakita niya sila at nakumbinsi na ang hari ay hindi tapat sa kanya.
Ang hari ay pinananatiling mas kaaya-aya, ngunit hindi nakatakas. Nagdalamhati siya sa kaniyang kapalaran sa tabi ng dagat, at isang sirena na naiwan ang engkantadong dagat ay sumugod sa likod upang magmukhang kaniyang katawan at pinalaya siya. Binigyan siya nito ng espada upang ipaglaban ang kanyang daan patungo sa prinsesa.
Ang diwata ay lubusang nalinlang ng mga rumaragasang dagat at hindi siya hinabol.
Ang hari ay nakipaglaban sa kaniyang paraan sa pamamagitan ng mga espinghe at dragon upang mahanap ang kaniyang landas na hinarangan ng mga dalaga na may mga garland ng mga bulaklak; patuloy pa rin siya, pinunit ang kanilang mga garland, at naabot ang prinsesa. Hinikayat niya siya ng kaniyang katapatan, ngunit natagpuan sila ng Yellow Dwarf at pinatay siya. Namatay ang prinsesa sa kalungkutan.
Nagawa lamang ng sirena na palitan ang kanilang mga katawan ng dalawang puno ng palma.
Pamana
Ang kuwento ay isa sa marami mula sa panulat ni d'Aulnoy upang iakma sa entablado ni James Planché, bilang bahagi ng kanyang Fairy Extravaganza. Ginamit niya ito bilang batayan para sa kanyang akdang The Yellow Dwarf, at The King of the Gold Mines.
Hinggil sa mga Kuwentong-bibit
Ang "Hinggil sa mga Kuwentong-bibit" (On Fairy-Stories) ay isang sanaysay ni JRR Tolkien na tumatalakay sa kuwentong-bibit bilang isang anyong pampanitikan. Una itong isinulat (at pinamagatang "Mga Kuwentong-bibit") para sa pagtatanghal ni Tolkien bilang ang lekturang Andrew Lang sa Unibersidad ng St Andrews, Eskosya, noong Marso 8, 1939.
Kasaysayan
Ang sanaysay ay unang lumabas sa lathala, na may ilang pagpapahusay, noong 1947, sa isang festschrift na tomo, Mga Sanaysay na Iniharap kay Charles Williams, na pinagsama-sama ni CS Lewis. Si Charles Williams, isang kaibigan ni Lewis, ay inilipat sa kawani ng Palimbagang Pamantasang Oxford mula Londres patungong Oxford sa panahon ng blitz sa Londres noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ito ay nagpapahintulot sa kaniya na lumahok sa mga pagtitipon ng Inklings kasama sina Lewis at Tolkien. Ang dami ng mga sanaysay ay nilayon na iharap kay Williams sa pagbabalik ng kawani ng Palimbagang Pamantasanng Oxford sa Londres sa pagtatapos ng digmaan. Gayunpaman, biglang namatay si Williams noong Mayo 15, 1945, at ang aklat ay inilathala bilang isang tomo ng memoryal. Ang mga Sanaysay na Iniharap kay Charles Williams ay nakatanggap ng kaunting pansin, at hindi na inilathala noong 1955.
Ang "Hinggil sa mga Kuwentong-bibit" ay nagsimulang tumanggap ng higit na pansin noong 1964, nang ito ay inilathala sa Tree and Leaf. Mula noon ang Tree and Leaf ay ilang beses na muling nilimbag, at ang "On Fairy-Stories" mismo ay muling inilimbag sa iba pang mga tipunan ng mga gawa ni Tolkien, tulad ng The Tolkien Reader noong 1966 at The Monsters and the Critics, and Other Essays noong 1983. Ang "On Fairy Stories" ay inilathala sa sarili nitong pinalawak na edisyon noong 2008. Ang haba ng sanaysay, tulad ng lumalabas sa Tree and Leaf, ay 60 pahina, kabilang ang sampung pahina ng mga tala.
Makarov
Ang Makarov (Мака́ров) ay isang pambaybaying-dagat na lungsod at ang sentrong pampangasiwaan ng Makarovsky District ng Sakhalin Oblast, Rusya. Matatagpuan ito sa silangang baybaying-dagat ng Pulo ng Sakhalin, 235 kilometro (146 milya) hilaga ng Yuzhno-Sakhalinsk.
Kasaysayan
Itinatag ito noong 1892, at tinawag itong Shirutoru (知取町) noong 1905–1945, sa panahong nasa ilalim ng Imperyo ng Hapones ang katimugang bahagi ng Sakhalin. Pinalitan ito sa Makarov (mula kay Almirante Stepan Makarov) noong 1946, kung kailang ginawaran din ito ng katayuang panlungsod.
Bagnatica
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Bagnatica (Bergamasque: Bagnàdega) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia sa hilagang Italya, na matatagpuan mga 50 km hilagang-silangan ng Milan at mga 10 km timog-silangan ng Bergamo.
Morpolohiya
Ang pangunahing morpolohikonna katangian ng teritoryal na lugar kung saan matatagpuan ang Bagnatica, ay tiyak ang maburol na sistema na bumubuo, sa iba't ibang paraan, mula sa Comonte hanggang Montello, ayon sa direksiyong hilaga-silangan-timog-kanluran.
Sa kabila ng paglitaw ng unitaryo, dahil sa nakahiwalay na posisyon nito sa kapatagan, ang sistema ng burol ay maaaring nahahati sa tatlong bahagi, na pinaghihiwalay mula sa bawat isa ng dalawang malalaking luklukan: ang burol ng Comonte, sa kanlurang gilid, ang burol ng Brusaporto, sa gitna, at ang burol ng Bagnatica-Montello sa kanlurang gilid. Ang burol ng Comonte ay nagtatapos sa taas na 283 m. Ang Bagnatica-Montello dei tre complex ng mga burol ay ang pinakamalaki at pinakamataas na altimetriko, na nagtatapos sa 371 metro ng Bundok Tomenone, ang pinakamataas na tuktok ng buong sistema.
Sa patag na bahagi ng teritoryo ay kapansin-pansin ang gamit pang-agrikultura sa lupa, na pinadali ng pagkakaroon ng kanal ng Burgundy at ang batis ng Zerra, na dumadaloy na nagbibigay-buhay sa isang serye ng mga maliliit na kanal tulad ng kanal Bagnatica-Cattanea, ng kanal Bagnatica-Brusaporto, ng Piccialuga, at ng Ponchione.
Liza Soberano
Si Hope Elizabeth Hanley Soberano ay mas kilala sa pangalang Liza Soberano. ay isang Pilipino-Amerikano na aktres at modelo. Siya ay kasapi ng Star Magic Circle 2013. Siya ay higit na nakilala sa kanyang pagganap bilang Agnes Calay sa serye na Forevermore.
Lascari
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Palermo sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Palermo Kaurian:Sicilia
Villa Minozzo
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Villa Minozzo (Reggiano: La Vìla da Mnòcc) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa lalawigan ng Reggio Emilia, sa rehiyon ng Emilia-Romaña sa Italya, na matatagpuan mga 70 km sa kanluran ng Bolonia at mga 40 km timog-kanluran ng Reggio Emilia.
Pag-aasawa
Ang kasal ay isang pakikipag-ugnayan at sa pagitan ng mga indibiduwal. Ang kasal ay maaaring tumukoy sa sibil na kasal o relihiyosong kasal.
Villa Minozzo
Heograpiya
Kasama sa teritoryo nito ang ski resort ng Febbio at ang pinakamataas na rurok sa lalawigan, ang Monte Cusna sa 2121 m sa itaas ng antas ng dagat. Sa pamamagitan ng frazione ng Civago at ang Pasong Forbici, na may taas na 1574 m, maaaring maabot ang Garfagana.
Pag-aasawa
Sibil na pagpapakasal
Ang sibil na pagpapakasal ay kasal na pinapahintulutan ng gobyerno ng isang bansa. Kaakibat ng sibil na kasal ay pagkakaroon ng mga legal na kasunduan, benepisyo at legal na proteksiyon sa mga ikinasal. Bawat bansa ay may kanya-kanyang mga batas sa sibil na pagpapakasal. Ang sibil na pagkakasal ay maaaring gawin ng isang huwes o isang politiko gaya ng mayor at iba pa. Ang opisyal na dokumentong nagpapatunay na sibil ng ikinasal ang mag-asawa ay tinatawag na "sertipiko ng kasal" o katibayan ng kasal.
Villa Minozzo
Pinagmulan ng pangalan
Ayon sa tanyag na kuwento, ang kapanganakan ng tinitirhang sentro ay nagsimula noong mga takas at deportado ng mga Romano. Ang pangalang "Villa" ay nagmula sa salitang Latin na villa, na nagpapahiwatig ng isang bahay na manor o isang paninirahang rural, habang ang "Minozzo" ay ikokonekta sa isang Minucium, na kinilala bilang may-ari ng isang malaking estate na nakasentro sa mismong villa. Ang pangalang "Minozzo" ay malamang na konektado sa kuta na tinatawag na del Melocio na umiiral sa bayan (binibigkas na M'no-c sa lokal na diyalekto).
Pag-aasawa
Relihiyosong pagpapakasal
Ang relihiyosong pagpapakasal ay kasunduan ayon sa relihiyon ng nagpapakasal. Ang relihiyosong pagpakasal ay ginagawa pagkatapos, bago o kasabay ng sibil na pagpakasal(civil marriage). Ang bawat relihiyon ay may kanya kanya paniniwala sa kasal at may iba iba ring kinakagawian sa pagsasagawa sa seremonya ng kasal. Sa katoliko ang mga ritwal ng katolikong pagkakasal(catholic wedding) ay ginagawa ng isang pari. Sa Hudaismo ay ginagawa ng rabbi. Sa Wicca ay ginagawa ng paring Wiccano.
Villa Minozzo
Mga panlabas na link
Media related to Villa Minozzo at Wikimedia Commons
Pag-aasawa
Poligamiya sa Bibliya
Ang Torah ay may mga ilang regulasyon sa paglahok sa isang poligamiyang kasal o pagsasama. Kabilang sa mga karakter sa Lumang Tipan na mayroon maraming asawa si Abraham(ama ng Hudaismo), Jacob, David, Solomon (na may 700 asawa, mga prinsesa, at 300 kabit), Lamech, Esau, Gideon, Saul, Rehoboam, Elkanah, Ashur, Abijah and Jehoiada. Ayon sa Exodo 21:10, ang pagpapakasal sa maraming asawa ay hindi dapat magpabawas sa karapatan ng unang asawa gaya ng karapatan sa pagkain, pananamit, at mga ugnayan ng mag-asawa. Ayon sa Deuteronomyo 21:15–17, ang isang lalake ay dapat magbigay ng pamana sa unang anak na lalake kahit kinapopootan ng lalake ang ina ng batang ito at mas mahal niya ang ibang mga asawa. Ayon sa Deuteronomyo 17:17, ang isang hari, ay hindi dapat magkaroon ng sobrang daming asawa. Ang pag-aasal ng hari ay kinondena ni propeta Samuel(1Samuel 8). Ang Exodo 21:10 ay nagpapatungkol sa mga "kabit" (concubine) na Hudyo.
Poligamiya sa Islam
Ang poligamiyang kasal ay pinapayagan sa Islam. Ang tagapagtatag ng Islam na si Muhammad ay ikinasal sa labintatlong babae. Kabilang sa asawa ni Muhammad ang siyam na taong gulang na batang babae na si Aisha. Ang gawaing ito ay karaniwang matatagpuan sa Islamikong bansa na Saudi Arabia, sa Kanluran at Silangang Aprika at iba pa.
Hannover
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Pag-aasawa
Diborsiyo o pagpapawalang bisa ng kasal
Kung ang mag-asawa ay nagnais ng maghiwalay, ang sibil na pagpapakasal ay pwedeng ipawalang bisa sa pamamagitan ng diborsiyo o annulment. Ang karaniwang dahilan ng paghihiwalay ay hindi pagkakasunduan(irreconcilable differences), pangangalunya, emosyonal at sikolohikal na pang-aabuso, pagkabagot at pagkasawa sa asawa.
Hannover
Ang Hannover o Hanover (Hannover ; Hannober) ay ang kabwsera at pinakamalaking lungsod ng estado ng Alemanya ng Mababang Sahonya. Dahil sa 535,932 (2021) na mga naninirahan dito, ito ang ika-13 pinakamalaking lungsod sa Alemanya pati na rin ang ikatlong pinakamalaking lungsod sa Hilagang Alemanya pagkatapos ng Hamburgo at Bremen. Ang urbanong pook ng Hannover ay binubuo ng mga bayan ng Garbsen, Langenhagen, at Laatzen at may populasyon na humigit-kumulang 791,000 (2018). Ang Rehiyon ng Hannover ay may humigit-kumulang 1.16 milyong naninirahan (2019).
Ang lungsod ay nasa tagpuan ng Ilog Leine at ang tributaryo nito na Ihme, sa timog ng Kapatagang Hilagang Aleman, at ito ang pinakamalaking lungsod sa Kalakhang Rehiyon ng Hannover–Braunschweig–Göttingen–Wolfsburg. Ito ang ikalimang pinakamalaking lungsod sa diyalektong pook ng Mababang Aleman pagkatapos ng Hamburgo, Dortmund, Essen, at Bremen.
Bago ito naging kabesera ng Mababang Sahonya noong 1946, ang Hannover ay ang kabisera ng Prinsipado ng Calenberg (1636–1692), ang Elektorado ng Hannover (1692–1814), ang Kaharian ng Hannover (1814–1866), ang Lalawigan ng Hannover ng Kaharian ng Prusya (1868–1918), ang Lalawigan ng Hannover ng Malayang Estado ng Prusya (1918–1946) at ng Estado ng Hanover (1946). Mula 1714 hanggang 1837 Hannover ay sa pamamagitan ng personal na unyon ang upuan ng pamilya ng mga Hannoverianong Hari ng Reyno Unido ng Gran Britanya at Irlanda, sa ilalim ng kanilang titulo ng mga duke ng Brunswick-Lüneburg (na kalaunan ay inilarawan bilang Tagahalal ng Hanover).
Mario Party 3
Ang Mario Party 3 (マリオパーティ3) ay ang ika-tatlo sa isang serye ng mga style video game board game para sa Nintendo platform, na nagtatampok ng mga sikat na Nintendo character. Ito ay inilabas para sa Nintendo 64 sa bansang Hapon noong Disyembre 7, 2000, na sinusundan ng isang North American release noong Mayo 6, 2001. Ito ay inilabas sa Australya sa Set 3, 2001 at sa Europa noong Nobyembre 16, 2001.
Lercara Friddi
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Palermo sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Palermo Kaurian:Sicilia
Mario Party 3
Ang Mario Party 3ay ang ikatlo at huling title Mario Party para sa Nintendo 64. Player ay maaaring pumili sa pagitan ng walo puwedeng laruin character: Mario, Luigi, Princess Peach, Yoshi, Wario, asno Kong, at bagong dating Waluigi at Princess Daisy. Ang Mario Party 3 Nagtatampok tunggalian ng mga mapa, na kung saan ang dalawang manlalaro subukan na mas mababa ang lakas ng bawat isa sa zero gamit ang mga di-puwedeng laruin character tulad ng Chain chomps. Ito rin ang unang laro sa Mario Party na magkaroon ng maramihang-save ang puwang. Ang laro ay kapansin-pansing para sa nagpapahintulot sa mga character na magkaroon ng tatlong mga item nang sabay-sabay sa halip ng isa lamang din. Ito ay ang ikatlong laro sa mga serye Mario Party. Mario Party 3 ay sinusundan ng Mario Party 4.
Inday Will Always Love You
Ang Inday Will Always Love You, ay isang palabas na drama sa telebisyon sa Pilipinas ng GMA Network na pinagbibidahan nina Barbie Forteza, Derrick Monasterio at Juancho Trivino, ipinalabas ito noong 21 Mayo 2018 sa GMA Telebabad na pumalit mula sa The One That Got Away.
Estado
Ang himansaan o estado ay isang uri ng kaayusan ng pamahalaan na binubuo ng isang pamayanang pampolitika na nakatira sa ilalim ng iisang sistema ng pamahalaan. Ang mga estado ay maari o di maaring malaya. Halimbawa, mga kasapi ang mga estadong pedaratibo ng isang unyong pederal, at maaring may bahagyang kalayaan lamang, ngunit mga estado sila. May mga estado na nasa sa ilalim ng panlabas na soberanya o pananakop, kung saan nakasalalay ang hantungang kalayaan sa ibang estado. Ang mga estadong may soberanya o kalayaan ay tinatawag na mga malayang estado.
Sleeping Beauty
Ang Sleeping Beauty (Natutulog na Ganda, La Belle au bois dormant), o Munting Bresong Rosas (Dornröschen), na pinamagatang din sa Ingles bilang The Sleeping Beauty in the Woods, ay isang klasikong kuwentong bibit tungkol sa isang prinsesa na isinumpa na matulog ng isangdaang taon ng isang masamang bibit, na gisingin ng isang guwapong prinsipe sa dulo ng mga ito. Ang mabuting diwata, na napagtatanto na ang prinsesa ay matatakot kung mag-isa kapag siya ay nagising, ay ginagamit ang kanyang wand upang patulugin ang bawat buhay na tao at hayop sa palasyo, upang magising kapag ang prinsesa ay nagising.
Estado
Maaring tumukoy din ang "estado" sa isang sekular na sangay ng pamahalaan na nasa loob ng estado, na kadalasang ginagamit upang ipagkaiba sa mga simbahan at institusyong sibilyan.
Maraming mga lipunan ng tao ang pinamahalanan ng estado sa nakaraang libo-libong taon, ngunit marami ang naging lipunang walang estado. Sa paglipas ng panahon, may mga iba't ibang anyo ang nabuo na ginagamit ang pagbibigay ng katuwiran sa lehitimong pagkabuo nila (katulad ng dibinong karapatan ng mga hari, teoriya ng kontratang panlipunan, atbp.). Sa ika-21 siglo, ang makabagong bansang-estado ang namamayaning anyo ng estado na kung saan ang tao ang sumasailalim.
Sleeping Beauty
Ang pinakaunang kilalang bersiyon ng kuwento ay matatagpuan sa salaysay na Perceforest, na binubuo sa pagitan ng 1330 at 1344. Ang kuwento ay unang inilathala ni Giambattista Basile sa kanyang koleksyon ng mga kuwento na pinamagatang The Pentamerone (postomong inilathala noong 1634). Ang bersiyon ni Basile ay iniakma at inilathala ni Charles Perrault sa Histoires ou contes du temps passé noong 1697. Ang bersiyon na kalaunan ay nakolekta at inilimbag ng Magkapatid na Grimm sa isang pasalitang bersiyon ng kuwentong pampanitikan na inilathala ni Perrault.
Estado
Elemento ng estado
Ang isang estado ay nagtataglay ng apat na mahahalagang elemento:
Sleeping Beauty
Pinanggalingan
Ang mga naunang ambag sa kuwento ay kinabibilangan ng medyebal na romansang pangkorte na Perceforest (inilathala noong 1528). Sa kuwentong ito, ang isang prinsesa na nagngangalang Zellandine ay umibig sa isang lalaking nagngangalang Troylus. Ipinadala siya ng kaniyang ama upang magsagawa ng mga gawain upang patunayan ang kaniyang sarili na karapat-dapat sa kaniya, at habang wala siya, si Zellandine ay nahulog sa isang mahiwagang pagtulog. Natagpuan siya ni Troylus at ginahasa siya sa kaniyang pagtulog; kapag ipinanganak ang kanilang anak, hinuhugot ng bata sa kaniyang daliri ang linasa na naging sanhi ng kaniyang pagtulog. Napagtanto niya mula sa singsing na iniwan siya ni Troylus na siya ang ama, at kalaunan ay bumalik si Troylus upang pakasalan siya. Ang isa pang nauna sa panitikan ay ang Probensal na bersong nobelang  (c. 1320-1340).
Natalia Vorozhbyt
Si Natalia Anatoliyivna Vorozhbyt (Наталія Анатоліївна Ворожбит, ipinanganak noong April 4, 1975 sa Kiev, Ukrainian SSR, USSR) ay isang Ukranyanong mandudula, direktor pampelikula, manunulat ng iskrip, at tagapangasiwa. Nagsusulat siya sa mga wikang Ukranyano at Ruso, at ay mayroong pokus sa "bagong drama". Siya rin ang nanalo ng Premyong Women in Arts noong taong 2020.
Talambuhay
Ipinanganak si Natalia Vorozhbyt sa lungsod ng Kiev ng noo'y Ukrainian SSR, USSR. Noong taong 2000, nagtapos siya sa Institusyong Pampanitikang Gorky na matatagpuan sa Mosku, bansang Rusya, mula sa Departamentong Pandula nito (partikular, sa workshop ni Inna Vishnevskaya). Sa pagitan ng mga taong 2000 at 2010, nanirahan siya't nagtrabaho sa Mosku. Sa pinakasimula ng kaniyang karera, nagsulat siya ng iskrip para sa iskandalosong Rusong teleseryeng "School". Dahil hindi siya nasisiyahan sa malimit na pagsisimplipika ng kaniyang mga isinusulat na iskrip, tumigil siya sa pagtatrabaho sa larangang telebisyon noong taong 2013. Ikinasal siya sa kapwa mandudulang si Maxim Kurochkin, at nagtrabaho rin si Vorozhbyt bilang punong patnugot ng channel na STB. Kasama ng Alemang direktor pampelikulang si Georg Zheno, itinatag niya ang Teatro ng mga Imigrante, kung saan isinasalaysay ng mga imigrante mula sa Donbass na parte ng Ukraine ang mga tunay nilang buhay. Siya ang tagapangasiwa ng mga festival na "Doncult" at "GOGOLFEST", at ay isa rin sa mga tagapagtatag ng festival na "Tyzhden aktualnoyi pyesy". Itinanghal ang mga dula ni Vorozhbyt sa mga teatro ng Ukraine (sina Maxim Golenko at Anna Alexandrovich sa entablado ng Wild Theater, si Tamara Trunova sa mga entablado ng Teatrong Pambata, Pandula't Komedya ng Kyiv na matatagpuan sa kaliwang pampang ng ilog Dnieper, si Andriy Bakirov sa entablado ng Panrehiyong Akademikong Teatrong Pang-Musikang Ukranyano't Dula na Taras Shevchenko ng Chernihiv), Rusya, Britanya, Poland, Estados Unidos, at Letonya.
USS Saratoga (CV-3)
USS Saratoga (CV-3) ay isang Lexington-class na mga Lexington-class aircraft carrier na binuo para sa mga ang Estados Unidos Hukbong-dagat sa panahon ng 1920s. Orihinal na idinisenyo bilang isang battlecruiser, siya ay napagbagong loob sa isa ng Hukbong-dagat ay ang unang sasakyang panghimpapawid carrier sa panahon ng konstruksiyon upang sumunod sa ang Washington Naval Treaty ng 1922. Ang barko ipinasok serbisyo sa 1928 at itinalaga sa ang Pacific Fleet para sa kanyang buong karera. Saratoga at ang kanyang kapatid na babae barko, LexingtonUSS Lexington (CV-2), ay ginagamit upang bumuo at pinuhin ang carrier taktika sa isang serye ng mga taunang pagsasanay bago ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sa higit sa isang okasyon ang mga kasama matagumpay sorpresang pag-atake sa Pearl Harbor, Hawaii. Siya ay isa sa tatlong noong wala pang gera US kalipunan ng mga sasakyan sasakyang panghimpapawid carrier, kasama ang mga EnterpriseUSS Enterprise (CV-6) at tanod-gubatUSS Ranger (CV-4), upang maghatid sa buong Ikalawang Digmaan Pangdaigdig.
Ilang sandali lamang matapos ang Hapon pag-atake sa Pearl Harbor, Saratoga ay ang centerpiece ng matagumpay na mga Amerikano pagsisikap upang mapawi serbisiyo ng paggising (Wake Island at torpedoed sa pamamagitan ng isang Hapon sa ilalim ng tubig sa isang ilang linggo sa ibang pagkakataon. Pagkatapos ng napakahabang pag-aayos, ang barko na suportado ng mga pwersa na kalahok sa Guadalcanal Kampanya at ang kanyang mga sasakyang panghimpapawid sank ang liwanag carrier sa panahon ng Labanan ng Eastern Solomons sa agosto 1942. Siya ay muli torpedoed ang mga sumusunod na buwan at ibinalik sa Solomon Islands lugar pagkatapos ng pag-aayos ay nakumpleto.
Sa 1943, Saratoga suportado ng Magkakatulad pwersa na kasangkot sa Bagong Georgia Kampanya at panghihimasok ng Bougainville sa hilagang Solomon Islands at ang kanyang mga sasakyang panghimpapawid na dalawang beses na inaatake ang mga Hapon base sa Rabaul sa nobyembre. Maaga sa 1944, ang kanyang mga sasakyang panghimpapawid na ibinigay naka suporta sa panahon ng Gilbert at Marshall Islands Kampanya bago siya ay inilipat sa ang Karagatang Indiyano para sa ilang mga buwan upang suportahan ang British Eastern kalipunan ng mga sasakyan ng mga ito inaatake ng mga target sa Java at Sumatra. Pagkatapos ng isang maikling pagkukumpuni sa kalagitnaan ng 1944, ang barko ay naging isang barko pagsasanay para sa natitirang bahagi ng taon.
Sa unang bahagi ng 1945, Saratoga lumahok sa Labanan ng Iwo Jima bilang isang dedikadong gabi manlalaban carrier. Sa ilang mga araw sa labanan, siya ay di-wastong na nasira sa pamamagitan ng kamikaze hit at ay sapilitang upang bumalik sa Estados Unidos para sa pag-aayos. Habang sa ilalim ng pagkumpuni, ang mga barko, ngayon ay nagiging lipas na, ay permanenteng binago bilang isang pagsasanay sa carrier sa na may ilang mga ng kanyang garahe ng eruplano deck na-convert sa mga silid-aralan. Saratoga nanatili sa papel na ito para sa natitirang bahagi ng digmaan at noon ay pagkatapos ay ginagamit upang ferry mga hukbo bumalik sa Estados Unidos pagkatapos ng Hapon na suko sa agosto. Sa kalagitnaan ng 1946, ang barko ay isang target na para sa mga sandatang nuklear na mga pagsubok sa panahon ng Operasyon sangang-daan. Siya ay survived sa unang pagsubok na may maliit na pinsala, ngunit ay mas mababa sa pamamagitan ng ang pangalawang pagsubok.
Disenyo at konstruksiyon
left|thumb|Saratoga sa Marso 8 1922, pagkatapos ng kanyang konstruksiyon ay suspendido. Mayroong pabilog barbettes sa mga bloke sa kanyang deck, na kung saan ay nai-ginamit para sa ang battlecruiser ang pangunahing baterya Saratoga ay ang ikalimang US Navy ship na pinangalanang matapos ang 1777 Labanan ng Saratoga, isang mahalagang tagumpay sa panahon ng Rebolusyonaryo Digmaan. Siya ay orihinal na pinahintulutan sa 1916 bilang isang Lexington-class, ngunit konstruksiyon ay ilagay sa hold na kaya na mas mataas na priority anti-submarino vessels at merchant ships, na kinakailangan upang matiyak ang ligtas na daanan ng mga tao at materiel sa Europa sa panahon ng Alemanya ay mag-U-bangka campaign, maaaring maging na binuo. Pagkatapos ng digmaan ang barko ay malawakan na muling idisenyo upang isama ang mga pinahusay na kuluan teknolohiya, anti-torpedo bulges, at isang pangkalahatang pagtaas sa mga nakasuot ng proteksyon batay sa British panahon ng digmaan karanasan. Given na katawan ng barko bilang ng CC-3, Saratoga ay inilatag down na sa 25 setyembre 1920 sa pamamagitan ng New York paggawa ng barko Corporation ng Camden, New Jersey.
Estado
Elemento ng estado
Ang estado ay maaring mayroong populasyon ng tao na libo lamang ang dami.
Asis
center|thumb|800px|Panorama ng AssisiAng Asis o Assisi (bigkas [as·sí·zi]) ay isang lungsod ng 26,196 tao sa lalawigan ng Perugia.
Estado
Estado-Bansa
Ang mga estado ay maaring ipagkaiba sa konsepto ng isang "bansa", kung saan tumutukoy ang "bansa" sa isang pamayanan ng taong pang-kalinangan at pampolitika.
Asis
Ito ay karaniwang itinuturing na lugar ng kapanganakan ng Latin na makata na si Propertius, ipinanganak noong mga 50–45 BK. Ito ang lugar ng kapanganakan ni San Francisco, na nagtatag ng Franciscanong relihiyosong orden sa bayan noong 1208, at Santa Clara (Chiara d'Offreducci), na kasama ni San Francisco ang nagtatag ng Mahihirap na Hermana, na kalaunan ay naging Order of Poor Clares. pagkatapos ng kanyang kamatayan. Ang ika-19 na siglong San Gabriel ng Mahal na Ina ng Dolores ay isinilang din sa Assisi.
Carlos Yulo
Personal na buhay
Siya ay isinilang mula kay Mark Andrew Yulo at Angelica Yulo, siya ay lumaki sa street ng Leveriza sa Malate, Siya ay lumaban sa Rizal Memorial Sports Complex.
Palarong Olimpiko sa Tag-init 2020
Agosto 3, 2020 ng masungkit ni Yulo ang ika-apat na pwesto sa vault men's.
2022
Ika buwan ng Mayo nag-uwi ng tatlong ginto si Yulo sa ika 31 Palaro ng Timog Silangang Asya sa Hanoi, Biyetnam. kasama sina Hidilyn Diaz at iba pa.
Relaks, It's Just Pag-Ibig
Ang Relaks, It's Just Pag-Ibig ay isang pelikulang romantiko-komedyang Pilipino na ipinalabas noong 2014. Pinagbibidahan ito nina Iñigo Pascual, Julian Estrada, at Sofia Andres. Ito ay sa direksiyon ni Antoinette Jadaone na siya ring direktor ng mga pelikulang Beauty in a Bottle at That Thing Called Tadhana. Ang pelikula rin ang naging lunsaran ng mga baguhang artistang sina Pascual, Estrada at Andres.
Binigyan ng perpektong limang bituin ng mga kritiko ang pelikula mula sa sityong ClickTheCity.com na nagrerepaso ng mga lokal na pelikula, at Rated PG naman mula sa MTRCB. Bukod dito, nakatanggap ito ng katamtamang rating na 8.2/10 ng IMDB. Ginawaran din ito ng gradong A ng Lupong Tagahatol ng Pelikula (Cinema Evaluation Board). Positibo rin ang naging pagtanggap ng mga manonood sa pelikula at naging pangunahing trending topic pa ito sa sityo para sa social networking na Twitter noong unang araw ng pagpapalabas ng pelikula.
Buod
Umiikot ang istorya ng Relaks, It's Just Pag-Ibig sa isang 16-taong gulang na babaeng si Sari (Sofia Andres), na nakapulot ng isang liham ng pag-ibig na isinulat ng isang lalaking nagngangalang Elias para sa isang babaeng nagngangalang Salome. Ninais ni Sari na makatagpo silang dalawa sa ilalim ng bughaw na buwan sa isang dalampasigan sa Leyte. Hinatak niya si Josh (Iñigo Pascual), isang di-naniniwala sa pag-ibig, sa kanyang paglalakbay maging ang kanyang matalik na kaibigang si Kiko (Julian Estrada), na lihim na umiibig kay Sari.
Mga puna ng kritiko
Binigyan ni Philbert Ortiz Dy ng ClickTheCity.com ng limang perpektong bituin ang pelikula sa kanyang naging pagsusuri. Ayon sa kanya, "hindi maikakailang nakakakilig ang pelikula, kahit na ipinakikita nito ang matinik na katotohanan kapag nabigo sa pag-ibig. Sabi nga ng pamagat, hindi hinayaan ng pelikulang maging masyadong seryoso ang mga tagpo, dahil sa huli, mga bata pa rin sila. Hinayaan ng pelikulang maging bata ang mga bata, na pagdaanan nila ang mga kakatuwang mga sandali ng pagiging bata at nagmamahal. At kasama na rito ang pakikipag-away, pagtatampo, pagsingit sa pamamagitan ng pagkanta at pakikipagbati. Kilig lang ang lahat, at laman ng mga eksena ang masasabi mong mga alaala ng unang pag-ibig." Bagama't puna lang niya ay ang karakter ni Cupcake (Ericka Villongco), na nagsabing "Inilagay siya sa pelikula bilang isang nakikitang kontrabida, isang simbolo ng lahat ng kailangang iwan ni Joshua, subalit hindi talaga ito kailangan ng pelikula. Tama nang ipakita siya sa maikiling eksena."
Sa takilya
Kumita ang pelikula ng mahigit ₱4.9 milyon sa pagpapalabas nito, na naging ika-15 sa talaan ng mga pelikulang kumita sa Pilipinas noong 2014.