cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meryl Streep
Maagang buhay
Ang ama ni Streep na si Harry ay taga-Aleman at Switzerland. Ang linya ng kanyang ama ay sumubaybay sa Loffenau, Alemanya, mula sa kung saan ang kanyang pangalawang lolo sa tuhod na si Gottfried Streeb, ay lumipat sa Estados Unidos, at kung saan ang isa sa kanyang mga ninuno ay nagsilbi bilang alkalde (ang apelyido ay kalaunan ay binago sa "Streep"). Ang isa pang linya ng pamilya ng kanyang ama ay mula sa Giswil, Switzerland. Ang kanyang ina ay mayroong English English, German, at Irish. Ang ilan sa mga ninuno ng Streep ay nanirahan sa Pennsylvania at Rhode Island, at nagmula sa mga imigrante mula sa ika-17 siglo mula sa Inglatera. Ang kanyang ikawalong lolo-lolo, si Lawrence Wilkinson, ay isa sa mga unang taga-Europa na tumira sa Rhode Island. Si Streep ay ang pangalawang pinsan 7 beses na tinanggal ni William Penn, ang tagapagtatag ng Pennsylvania; ipinakikita ng mga tala na ang kanyang pamilya ay kabilang sa mga unang namimili ng lupa sa estado. Ang mga apo sa tuhod ni Streep, na sina Manus McFadden at Grace Strain, ang huli ang pangalan ng pangalawang anak na babae ni Streep, ay mga katutubo ng distrito ng Horn Head ng Dunfanaghy, Ireland.
Ang ina ni Streep, na kanyang inihambing sa parehong hitsura at pamamaraan kay Dame Judi Dench, mariing hinikayat ang kanyang anak na babae, at nagtanim ng tiwala sa kanya mula sa isang napakabata. Sinabi ni Streep: "Siya ay isang mentor dahil sinabi niya sa akin, 'Meryl, may kakayahan ka. Napakaganda mo. ' Sinasabi niya, 'Maaari mong gawin ang anumang inilagay mo sa iyong isip. Kung tamad ka, hindi mo ito gagawa. Ngunit kung ilalagay mo ang iyong isipan, magagawa mo ang anumang bagay. ' At naniwala ako sa kanya. " Kahit na si Streep ay natural na mas introverted kaysa sa kanyang ina, kung minsan, kapag nang maglaon ay kailangan niya ng isang iniksyon ng kumpiyansa sa pagtanda, siya ay kumunsulta sa kanyang ina, humihingi sa kanya ng payo.
Si Streep ay pinalaki bilang isang Presbyterian sa Basking Ridge, New Jersey, at nag-aral sa Cedar Hill Elementary School at sa Oak Street School, na kung saan ay isang Junior High school noon. Sa kanyang debut sa Junior High, nag-star siya bilang Louise Heller sa play na " The Family Upstairs ". Noong 1963, lumipat ang pamilya sa Bernardsville, New Jersey, kung saan nag-aral siya sa Bernards High School .ref> Inilarawan siya ng may-akda na si Karina Longworth bilang isang "gawing bata na may baso at kulot na buhok", ngunit nabanggit na gusto niyang magpakita sa harap ng camera sa mga pelikula sa bahay ng pamilya mula sa isang batang edad. Sa edad na 12, si Streep ay napili upang kumanta sa isang recital ng paaralan, na humahantong sa kanya na may mga aralin sa opera mula kay Estelle Liebling. Gayunpaman, sa kabila ng kanyang talento, sinabi niya na, "Kumakanta ako ng isang bagay na hindi ko naramdaman at naunawaan. Iyon ay isang mahalagang aralin — hindi gawin iyon. Upang mahanap ang bagay na aking maramdaman. " Tumigil siya pagkatapos ng apat na taon. Si Streep ay maraming kaibigan sa paaralan ng Katoliko, at regular na dumalo sa misa. Siya ay isang tagapagbalita ng high school para sa Bernards High School Mountaineers at napili din bilang homecoming queen sa kanyang senior year. Ang kanyang pamilya ay nakatira sa Old Fort Road.
Bagaman lumitaw si Streep sa maraming mga dula sa eskuwela sa kanyang mga taon sa high school, hindi siya interesado sa seryosong teatro hanggang sa kumikilos sa dula na Miss Julie sa Vassar College noong 1969, kung saan nakakuha siya ng pansin sa buong campus. propesor ng drama sa Vassar na si Clinton J. Atkinson ay nagbanggit, "Hindi sa palagay ko ang sinumang nagturo sa pagkilos ni Meryl. Itinuro niya talaga ang sarili. " Nagpakita si Streep ng isang maagang kakayahang gayahin ang mga accent at mabilis na maisaulo ang kanyang mga linya. Natanggap niya ang kanyang BA cum laude mula sa kolehiyo noong 1971, bago mag-apply para sa isang MFA mula sa Yale School of Drama. Sa Yale, dinagdagan niya ang kanyang mga bayarin sa kurso sa pamamagitan ng paghihintay at pagta-type, at lumitaw sa mahigit isang dosenang mga paggawa ng yugto sa isang taon, hanggang sa siya ay naging labis na nagtrabaho, bumubuo ng mga ulser. Pinaglaruan niya na tumigil sa pag-arte at lumipat sa batas ng pag-aaral. Streep ay naglaro ng iba't ibang mga tungkulin sa entablado, mula sa Helena sa A Midsummer Night's Dream sa isang 80-taong-gulang na babae sa isang wheelchair sa isang komedya na isinulat ng noon-hindi kilalang mga playwright na sina Christopher Durang at Albert Innaurato. She was a student of choreographer Carmen de Lavallade, whom she introduced at the 2017 Kennedy Center Honors. Siya ay isang mag-aaral ng choreographer na si Carmen de Lavallade, na ipinakilala niya sa 2017 Kennedy Center Honors. Ang isa pa sa kanyang mga guro ay si Robert Lewis, isa sa mga co-founder ng Actors Studio. Si Streep ay hindi naaprubahan ng ilan sa mga pag-eehersisyo sa pag-arte na hiniling niya na gawin, na sinasabi na ang mga propesor ay "natunaw sa mga personal na buhay sa isang paraan na nahahanap ako ng kawalang-habas". Natanggap niya ang kanyang MFA mula sa Yale noong 1975. . Nag-enrol din si Streep bilang isang mag-aaral na bumibisita sa Dartmouth College sa taglagas ng 1970, at nakatanggap ng isang Honorary Doctor of Arts degree mula sa kolehiyo noong 1981.
Teatro at debut ng pelikula
Ang isa sa mga unang propesyonal na trabaho ni Meryl Streep noong 1975, pagkatapos ni Yale, ay nasa National Playwrights Conference ng Eugene O'Neill Theatre Center kung saan kumilos siya sa limang dula sa loob ng anim na linggo. Si Streep ay lumipat sa New York City noong 1975, at pinalayas ni Joseph Papp sa isang produksiyon ng Trelawny ng Wells sa Public Theatre, sa tapat ng Mandy Patinkin at John Lithgow. Nagpunta siya upang lumitaw sa limang higit pang mga tungkulin sa kanyang unang taon sa New York, kasama ang mga Part's New York Shakespeare Festival na mga produkto ni Henry V, The Taming of the Shrew kasama sina Raul Julia, at Panukala para sa Panukala sa tapat ng Sam Waterston at John Cazale. Pumasok siya sa isang relasyon kay Cazale sa oras na ito, at nanirahan sa kanya hanggang sa kanyang pagkamatay tatlong taon mamaya. Nag-star siya sa musikal na Happy End sa Broadway, at nanalo ng isang Obie para sa kanyang pagganap sa off-Broadway play Alice at the Palace.
Bagaman hindi nais ni Streep na maging isang artista sa pelikula, ang pagganap ni Robert De Niro sa Taxi Driver (1976) ay may malaking epekto sa kanya; sinabi niya sa sarili, 'Iyan ang uri ng artista na gusto kong maging kapag lumaki ako.' Sinimulan ni Streep ang pag-audition para sa mga papel ng pelikula, at sumailalim sa isang hindi matagumpay na audition para sa pangunguna sa papel ni Dino De Laurentiis 's King Kong. Si Laurentiis, na tumutukoy kay Streep habang siya ay tumayo sa harap niya, ay sinabi sa wikang Italyano sa kanyang anak na lalaki: "Ito ay sobrang pangit. Bakit mo ako dinala?" Hindi alam kay Laurentiis, naintindihan ni Streep na Italyano, at sinabi niya, "Pasensya na hindi ako kasing ganda ng dapat kong maging, ngunit, alam mo - ito na ito. Ito ang makukuha mo." Patuloy siyang nagtatrabaho sa Broadway, na lumilitaw sa 1976 na dobleng panukalang batas ng Tennessee Williams '27 Wagons na Puno ng Cotton at Arthur Miller ' s A Memory of Two Mondays. Tumanggap siya ng nominasyon ng Tony Award para sa Pinakamagandang Itinatampok na Aktres sa isang Play. Ang iba pang mga kredito ng Streep ay kasama ang Anton Chekhov 's The Cherry Orchard at ang Bertolt Brecht - Kurt Weill na musikal na Happy End, kung saan siya ay orihinal na lumitaw sa off-Broadway sa Chelsea Theatre Center. Tumanggap siya ng mga nominasyon ng Drama Desk Award para sa parehong mga paggawa.
Ang unang tampok na papel na ginagampanan ng pelikula ni Streep ay dumating sa tapat ni Jane Fonda sa 1977 film na Julia, kung saan nagkaroon siya ng isang maliit na papel sa isang pagkakasunod-sunod ng flashback. Karamihan sa kanyang mga eksena ay na-edit, ngunit ang maikling oras sa screen ay kinilabutan ang aktres.
Gayunpaman, binabanggit ni Streep si Fonda bilang pagkakaroon ng pangmatagalang impluwensya sa kanya bilang isang artista, at na-kredito siya bilang "bukas na" marahil higit pang mga pintuan kaysa sa marahil kahit na alam ko tungkol sa ".
Breakthrough kasama ang The Deer Hunter at Kramer vs. Kramer
Si Robert De Niro, na nakakita kay Streep sa kanyang paggawa ng entablado ng The Cherry Orchard, ay iminungkahi na gampanan niya ang papel ng kanyang kasintahan sa film ng digmaang The Deer Hunter (1978). Cazale, na na-diagnose ng cancer sa baga, ay inihagis din sa pelikula, at si Streep ay gumanap sa papel na isang "hindi malinaw, stock girlfriend" upang manatili kay Cazale sa tagal ng paggawa ng pelikula.
Si Pauline Kael, na sa kalaunan ay magiging isang malakas na kritiko kay Streep, ay sinabi na siya ay isang "tunay na kagandahan" na nagdala ng maraming pagiging bago sa pelikula sa kanyang pagganap. Ang tagumpay ng pelikula ay nakalantad sa Streep sa isang mas malawak na madla at nakakuha siya ng isang nominasyon para sa Academy Award para sa Best Supporting Actress.
Sa 1978 miniseries Holocaust, ginampanan ni Streep ang nangungunang papel ng isang babaeng Aleman na ikinasal sa isang Judiong artista sa panahon ng Nazi Alemanya. Natagpuan niya ang materyal na "walang kaugnayan na marangal" at nag-aangkin na kumuha ng papel para sa pakinabang sa pananalapi. Streep ay naglalakbay sa Alemanya at Austria para sa paggawa ng pelikula habang si Cazale ay nanatili sa New York. Sa kanyang pagbabalik, natagpuan ni Streep na ang sakit ni Cazale ay sumulong, at inalagaan siya hanggang sa kanyang pagkamatay noong Marso 12, 1978. Sa tinatayang madla na 109 milyon, nagdala si Holocaust ng mas malawak na antas ng pagkilala sa publiko sa Streep, na nahanap ang kanyang sarili "sa gilid ng pambansang kakayahang makita". Nanalo siya sa Primetime Emmy Award para sa Natitirang Lead Actress sa isang Miniseries o isang Pelikula para sa kanyang pagganap. Sa kabila ng tagumpay ng mga parangal, si Streep ay hindi pa rin masigasig sa kanyang karera sa pelikula at ginustong kumilos sa entablado.
Inaasahan na ilihis ang kanyang sarili mula sa kalungkutan sa pagkamatay ni Cazale, tinanggap ni Streep ang isang papel sa The Seduction ni Joe Tynan (1979) bilang chirpy love interest ni Alan Alda, kalaunan ay nagkomento na nilalaro niya ito sa "awtomatikong pilot". Ginawa niya ang papel ni Katherine sa The Taming of the Shrew for Shakespeare sa Park, at gumanap din ng isang suportang papel sa Manhattan (1979) para kay Woody Allen. Sa bandang huli sinabi ni Streep na hindi binigyan siya ni Allen ng isang kumpletong script, na binigyan lamang siya ng anim na pahina ng kanyang sariling mga eksena, at hindi pinayagan siyang mag-improvise ng isang salita ng kanyang pag-uusap. Sa drama na Kramer kumpara kay Kramer, si Streep ay itinapon sa tapat ni Dustin Hoffman bilang isang hindi mapakali na asawa na nag-iwan ng kanyang asawa at anak. Inisip ni Streep na inilalarawan ng script ang babaeng karakter bilang "masyadong kasamaan" at iginiit na hindi ito kinatawan ng mga tunay na kababaihan na nahaharap sa pagkasira ng kasal at mga laban sa pag-iingat sa bata. Sumang-ayon sa kanya ang mga gumagawa, at binago ang script. Sa paghahanda para sa bahagi, si Streep ay nagsalita sa kanyang sariling ina tungkol sa kanyang buhay bilang asawa na may karera, at madalas na nasa kapit-bahay ng Upper East Side kung saan itinakda ang pelikula, na pinapanood ang mga pakikipag-ugnayan sa pagitan ng mga magulang at anak. Pinayagan ng direktor na si Robert Benton na isulat ni Streep ang kanyang sariling diyalogo sa dalawang pangunahing eksena, sa kabila ng ilang pagtutol mula kay Hoffman, na "kinasusuklaman ang kanyang mga bayag" sa una. Hoffman at prodyusor na si Stanley R. Jaffe ay nagsalita kalaunan tungkol sa kawalang-pagod ni Streep, kasama si Hoffman na nagsabi: "Siya ay labis na masipag, hanggang sa siya ay naging obsess. anong ginagawa niya. " Ang pelikula ay kontrobersyal sa mga feminista, ngunit ito ay isang papel na pinaniniwalaan ng kritiko ng pelikula na si Stephen Farber na ipinakita ang "sariling emosyonal na lakas" ni Streep, na isinusulat na siya ay isa sa "bihirang mga tagapalabas na maaaring mag-imbento ng mga pinaka-karaniwang mga sandali na may isang pahiwatig ng misteryo ".
Para sa Kramer vs. Kramer, nanalo si Streep kapwa ang Golden Globe Award at ang Academy Award para sa Best Supporting Actress, na bantog na naiwan niya sa silid ng mga kababaihan pagkatapos ibigay ang kanyang talumpati. Siya ay iginawad din sa Award ng Los Angeles Film Critics Association Award para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres, Pambansang Lupon ng Repasuhin ng Award para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres at Pambansang Lipunan ng Pelikula ng Pelikula ng Pelikula para sa Pinakamahusay na Pagsuporta sa Aktres para sa kanyang kolektibong gawain sa ang kanyang tatlong mga paglabas sa pelikula ng 1979. Parehong The Deer Hunter at Kramer kumpara kay Kramer ay mga pangunahing komersyal na tagumpay at magkakasunod na nagwagi ng Academy Award para sa Pinakamagandang Larawan.
Helmut Kohl
Si Helmut Josef Michael Kohl (Abril 3 1930-1916 Hunyo 2017) ay isang Aleman Statesman na naglingkod bilang Kansilyer ng Alemanya 1982-1998 (ng West Germany 1982-1990 at ng muling pinagsamang Alemanya 1990-1998) at bilang chairman ng Christian Democratic Union (CDU) mula 1973 hanggang 1998. 1969-1976, Kohl ay ministro president ng estado Rhineland-Palatinate. Chairperson ni Kohl ang Grupo ng Pitong noong 1985 at 1992. Noong 1998 siya ay naging honorary chairman ng CDU, nagbitiw mula sa posisyon noong 2000.
Ipinanganak noong 1930 sa Ludwigshafen sa isang Romano Katoliko pamilya, Kohl sumali sa Christian Democratic Union noong 1946 sa edad na 16. Siya ay nagkamit ng isang PhD sa kasaysayan sa Heidelberg University noong 1958 at nagtrabaho bilang isang executive ng negosyo bago maging isang full-time na politiko. Siya ay nahalal na bilang ang bunsong miyembro ng Parlamento ng Rhineland-Palatinate noong 1959 at naging Ministro-Pangulo ng kanyang tahanan ng estado sa 1969. Tiningnan panahon ng 1960s at unang bahagi ng 1970s bilang progresibong loob CDU, siya ay nahalal na pambansang tagapangulo ng partido noong 1973. sa 1976 federal election ang kanyang partido na gumana nang maayos, ngunit ang mga panlipunan-liberal na pamahalaan ng mga sosyal demokrata Helmut Schmidt ay Kayang Werner sa kapangyarihan, pati na rin sa 1980, nang karibal ni Kohl mula sa Bavarian sister party na CSU, Franz Josef Strauß, kandidato. Pagkatapos Schmidt had nawala ang suporta ng liberal FDP noong 1982, Kohl ay Kansilyer Inihalal sa pamamagitan ng isang switch ng FDP, na bumubuo ng isang Kristiyano-liberal pamahalaan. Pagkatapos niyang maging isang lider ng partido, lalong nakita si Kohl bilang isang mas konserbatibo na pigura.
Kattenstoet
Ang Kattenstoet (lit. "Pista ng mga pusa ") ay isang parada sa Ypres, Belgium na nakalaan para sa mga pusa. Ito ay idinadaos tuwing ikalawang kunggo ng Mayo mula 1955. Ang paradang ito ay gumgunita sa tradisyon sa Ypres mula sa Gitnang Panahon kung saan ang mga pusa ay hinahagis mula sa belfry ng Cloth Hall sa isang liwasan sa ibaba nito.
Pinagmulan
Isa sa pinaniniwalaang pinagmulan ng tradisyong ito ang pag-uugnay ng mga pusa sa panggagaway at ang paghahagis ng mga buhay na pusa ay sumusimbolo sa pagpatay ng masasamang espiritu. Ang huling pagdaraos nito ay noong 1817. Ang isa pang kuwento ay ang mga pusa ay dinala sa Cloth Hall (Lakenhallen) upang kontrolin ang peste gaya ng daga.
Salma Akhter
Si Moushumi Akhter Salma  (kilala bilang Salma Akhter) ay isang Bangladesi na mang-aawit-pambayan. Sumikat siya noong 2006 matapos manalo sa ikalawang season ng "Closeup 1 Tomakei Khujchhey Bangladesh", isang serye sa telebisyon na na-broadcast sa NTV.
Maagang buhay
Siya ay ipinanganak sa nayon ng Gangarampur, Daulatpur Upazila, Distrito ng Kushtia, Dibisyon ng Khulna.
Karera sa musika
Nagsimulang matutong kumanta si Salma mula sa kaniyang Guruji Baul Shafi Mandal sa edad na apat. Nakuha niya ang aralin ng klasikong na musika kasama ng mga katutubong mula sa kaniyang Guruji. Nagsimula ang kaniyang pagbabago sa edad na labindalawa nang dumalo siya sa musikal palabas na realidad na "Closeup One " (ikalawang season) na inorganisa ng NTV noong 2006. Naging kampeon siya sa mga kalahok ng 1 Lac.
Ang kaniyang unang single na Baniya Bondhu ay sumikat sa merkado kasama ang isa pang kanta na Chailam Jarey habang siya ay nasa kumpetisyon. Kasabay nito, ang kaniyang kanta ay nakakuha ng kasikatan na pinangalanang Amar Ek Noyon.
Nag-aral ng musika si Salma mula sa kaniyang isa pang guro na si Ustad Sanjib Dey mula 2011 hanggang ngayon.
Naglabas si Salma ng labing-isang solong album mula sa iba't ibang Audio Labels. Nagtrabaho din siya sa higit sa 30 halo-halong mga album. Ang kaniyang unang Solo Album ay Baniya Bondhu.
Si Salma ay nagtanhal sa buong mundo.
Personal na buhay
Noong 2010, pinakasalan ni Salma si Shibli Sadique, isang negosyante at nanunungkulan na miyembro ng parlamento mula sa nasasakupan ng Dinajpur-6.  Ipinanganak ni Salma ang kaniyang unang anak na babae, si Sneha (b. 2012). Naghiwalay ang mag-asawa noong Nobyembre 2016.  Ikinasal si Salma kay Sanaullah Nur Sagar, isang migranteng Britaniko, noong Disyembre 31, 2018. Ipinanganak niya ang kaniyang pangalawang anak na babae, si Safia Nur, noong Setyembre 2019.
Montecosaro
Ang Montecosaro ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Macerata sa rehiyon ng Marche ng Italya, na matatagpuan mga 35 km timog-silangan ng Ancona at mga 15 km silangan ng Macerata.
Ang Montecosaro ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Civitanova Marche, Montegranaro, Montelupone, Morrovalle, Potenza Picena, at Sant'Elpidio a Mare.
Kasaysayan
Ang makasaysayang sentro ng Montecosaro, sa burol, ay nagpapanatili ng tipikal na hitsura ng isang maagang kastilyong medyebal na may mga tore ng depensa at sighting sa kahabaan ng mga pader bandang 1300, ang urbanong plano na itinayo noong bandang 1600 ay malinaw pa ring nababasa.
Mga pangunahing tanawin
Kabilang sa mga relihiyosong gusali sa bayan ay:
Vox in Rama
Ang Vox in Rama(Tinig sa Rama) ay isang decretal ni Papa Gregorio IX na nagtatag ng inkisisyon noong Hunyo 1233 na kumokondena sa kultong Luciferiano na sumasamba sa itim na pusa. Ang mga kopya nito ay ipinadala kay Emperador Frederick II, Haring Henry VII ng Alemanya, mga suffragano niya, Obispo Conrado ng Hildesheim at mangangaral na si Konrad von Marburg.Sa pamamagitan ng pagpapahirap at inkisisyon ni Konrad von Marburg, natuklasan ang isang kultong Luciferiano na sumasamba kay Satanas sa anyo ng isang itim na pusa. Inilarawan sa vox in Rama ni Papa Gregorio IX ang inisiasyon ng mga kasapi sa kultong ito. Dahil dito, nagkaroon ng pamahiin sa Europa kung saan ang itim na pusa ay inuugnay kay Satanas at pagpapasunog ng mga pusa sa Europa ay naging libangan ng mga mamamayan na pinaniniwalaang ng ilang historyan na nag-ambag sa pagkalat ng salot na Itim na Kamatayan na pumatay ng hanggang 200 milyong tao noong ika-14 siglo.
Nilalaman
Ang inisiyado sa kultong ito ay lalapitan ng isang misteryosong palaka na kasing laki ng isang aso. Pagkatapos, ang isang payat na lalake ay lilitaw at dahil dito ay malilimutan ng inisiyado ang lahat ng ala-ala ng pananampalatayang Simbahang Katoliko Romano. Pagkarapos,ang mga sekta ay magsasalo-salo sa isang pagkain at pagkatapos nito ay tatayo ay mga kasapi at ang rebulto ng isang itim na pusa ay mabubuhay at lalakad ng pabalik kung saan ang buntot ng pusa ay nakatayo. Pagkatapos, ang inisiyado at ang panginoon nito ay sa hahalik sa puwit ng nabuhay na rebulto ng pusa. Pagkatapis ng ritwal, ang mga kandila sa kuwarto ay papatayin at ang mga kasapi ay magkakaroong ng pagtatalik na orgiya. Pagkatapos muling sindihan ang mga kandila, ang isang lalake ay magliliwanag mula sa bahaging ari pataas na gaya ng isang araw. Ang ibabang bahagi ng katawan ng lalake ay mabalahibo gaya ng sa pusa. Pagkatapos ng isang litanyang usapan sa pagitan ng pusa at mga kasapi nito, ang pagtitipon ay matatapos. Ayon din kay Papa Gregorio IX, ang mga kasapi ng kulto ay tumatanggap ng katawan ni Hesus tuwing pasko ng pagkabuhay mula sa kamay ng pari at dadalhin ito gamit ang kanilang bibig at itatapon sa hukay na inidoro bilang pangungutya sa kanilang tagapagligtas.
Sanggunian
http://telma-chartes.irht.cnrs.fr/aposcripta/notice-acte/26666
Lemery
Maaring tumutukoy ang Lemery sa dalawang mga bayan sa Pilipinas:
Willy Brandt
Si Willy Brandt (ipinanganak Herbert Ernst Karl Frahm; 18 Disyembre 1913 - Oktubre 8, 1992) ay isang Aleman na estadista na pinuno ng Social Democratic Party of Germany (SPD) mula 1964 hanggang 1987 at nagsilbi bilang Kansilyer ng Federal Republika ng Alemanya (Kanlurang Alemanya) mula 1969 hanggang 1974. Siya ay iginawad sa Nobel Peace Prize noong 1971 para sa kanyang pagsisikap na palakasin ang kooperasyon sa kanlurang Europa sa pamamagitan ng EEC at upang makamit ang pagkakasundo sa pagitan ng Kanlurang Alemanya at ang mga bansa sa Silangang Europa. mula noong 1930.
Tumakas sa Norway at pagkatapos ay sa Sweden sa panahon ng rehimeng Nazi at nagtatrabaho bilang isang mamamahayag sa wikang pakaliwa sa kaliwa, kinuha niya ang pangalan na Willy Brandt bilang isang sagisag upang maiwasan ang pagtuklas ng mga ahente ng Nazi, at pormal na pinagtibay ang pangalan noong 1948. Brandt ay orihinal na isinasaalang-alang ang isa sa mga lider ng kanang pakpak ng SPD, at nakakuha ng unang katanyagan bilang Governing Mayor ng Kanlurang Berlin. Naglingkod siya bilang Foreign Minister at bilang Vice Kansilyer sa cabinet ng Kurt Georg Kiesinger, at naging kanselor noong 1969. kanselor, pinananatili niya ang malapit na pagkakahanay ng West Germany sa Estados Unidos at nakatuon sa pagpapalakas ng European integration sa kanlurang Europa, habang inilunsad ang bagong patakaran ng Ostpolitik na naglalayong mapabuti ang relasyon sa Silangang Europa. Si Brandt ay kontrobersyal sa parehong kanang pakpak, para sa kanyang Ostpolitik, at sa kaliwang pakpak, para sa kanyang suporta sa mga patakarang Amerikano, kabilang ang Digmaang Vietnam, at mga rehimeng tagapangasiwa sa kanan. Ang Brandt Report ay naging isang kinikilalang panukala para ilarawan ang pangkalahatang North-South divide sa ekonomiya at pulitika ng mundo sa pagitan ng isang mayaman sa Hilaga at isang mahinang South. Si Brandt ay kilala rin sa kanyang mga mabangis na anti-komunistang mga patakaran sa lokal na antas, na natapos sa Radikalenerlass (Anti-Radical Decree) noong 1972.
Si Brandt ay nagbitiw bilang chancellor noong 1974, matapos ang Günter Guillaume, isa sa kanyang pinakamalapit na katulong, ay nakalantad bilang isang ahente ng Stasi, ang East German lihim na serbisyo.
Cabatuan
Ang Cabatuan ay ang pangalan ng dalawang mga lugar sa Pilipinas:
Aliaga
Ang Aliaga (na binabaybay ring Aliağa o Aliagha) ay maaring tumutukoy sa:
Unibersidad ng Alabama
Ang University of Alabama (Alabama o UA) ay isang pampublikong unibersidad sa pananaliksik na matatagpuan sa Tuscaloosa, Alabama, Estados Unidos. Ito ang punong kampus ng Unibersidad ng Alabama System. Itinatag noong 1820, ang UA ay ang pinakamatanda at ang pinakamalaking pampublikong unibersidad sa Alabama. Ang UA ay nag-aalok ng mga programa ng pag-aaral sa 13 pang-akademikong mga dibisyon na humahantong sa bachelor, master, Education Specialist, at doctoral degrees. Ang tanging suportado ng publiko  na paaralan ng batas sa estado ng Alabama ay ang UA. Marami sa mga pang-akademikong mga programa na hindi hinahain sa ibang mga institusyon sa Alabama ay meron sa UA, gaya ng mga programang doktoral sa antropolohiya, komunikasyon, agham pang-impormasyon, inhinyeriyang metalurhiko, musika, wikang Romance, at social  work.
Distritong pambatas ng Batanes
Ang solong Distritong Pambatas ng Lalawigan ng Batanes ang kinatawan ng lalawigan ng Batanes sa mababang kapulungan ng Pilipinas.
Kasaysayan
Ang Batanes ay bahagi ng kinakatawan ng unang distrito ng Cagayan mula 1907 hanggang 1910, nang ito'y maging lalawigan sa bisa ng Kautusan Blg. 1952 na naaprubahan noong Mayo 20, 1909.
Noong panahon ng Ikalawang Republika, muling dinugtong ang lalawigan sa Cagayan para sa representasyon sa Kapulungang Pambansa. Nang manumbalik ang Komonwelt, napanatili ng lalawigan ang solong distrito nito noong 1945.
Bahagi ito ng kinakatawan ng Rehiyon II sa Pansamantalang Batasang Pambansa, mula 1978 hanggang 1984. Mula 1984 hanggang 1986, nagpadala ng isang assemblyman at-large ang lalawigan sa Regular Batasang Pambansa.
Sa ilalim ng bagong Konstitusyon, napanatili ng lalawigan ang solong distrito nito noong 1987.
Solong Distrito
Notes
Sanggunian
Kaurian:Distritong Pambatas ng Pilipinas
Akiko (artista)
Si Akiko (亜希子) ay isang Hapon na artista, mang-aawit at dating kasapi ng grupong SDN48. Akiko Oki (大木 亜紀子) ang kanyang tunay na pangalan. Mayroon siyang kambal na kapatid na si Natsuko.
Bago
Maaring tumutukoy ang Bago sa mga sumusunod:
Marici (Budismo)
Si Mārīcī (Sanskrit : मारीची, lit. "Silahis ng Liwanag"; Chinese : 摩利支天; pinyin : Mólìzhītiān; Hapones: Marishiten), ay isang Budistang diyos (deva) o diyosa, pati na rin ang isang bodhisattva na nauugnay sa liwanag at Araw. Sa mga pinakalumang kilalang bersiyon, si Marici ay isang diyosa, nang maglaon sa ilang mga rehiyon, si Marici ay naging isang lalaking diyos na tanyag sa uring mandirigma sa Silangang Asya. Siya ay karaniwang inilalarawan bilang isang diyosa na may maraming armas na nakasakay sa isang naniningil na baboy-ramo o baboy, o sa isang nagniningas na karwahe na hinihila ng pitong kabayo o pitong baboy-ramo. Siya ay may alinman sa isang ulo, o tatlo hanggang anim na may isang hugis tulad ng isang bulugan. Sa mga bahagi ng Silangang Asya, sa kaniyang pinakamabangis na anyo, maaari siyang magsuot ng kuwintas ng mga bungo. Ang isang alternatibong representasyon ay nakaupo siya sa lotus.
Ang ilan sa mga pinakaunang ikonograpiya ng Marici ay matatagpuan sa India at Tibet, partikular na malapit sa sinaunang lungsod-pantalan at pook Budistana Salihunddam ng Andhra Pradesh kung saan si Marici ay inilalarawan bilang nakasakay sa isang karwahe na hinihila ng pitong kabayo sa paraang katulad ng Surya (diyosa ng Diyos). kasama ang mga diyosa na sina Usha at Chaya). Sa mga teksto ng Mahayana Budismo, si Marici ang diyosa ng bukang-liwayway, isa na ipinakilala ng Buddha sa Shravasti. Sa ilang aspeto, siya ay maihahambing sa, at malamang na isang pinagsanib na diyos na nagmula sa pambabae na bersyon ng Surya at sa iba pang paraan sa Usha, Durga at Vajra-varahi. Siya ay isa sa mga diyosa (o diyos) na tinatawag sa mga Budistang dharani.
Sa Budismong Tibetano, siya ay inilalarawan bilang diyosa ng bukang-liwayway (o liwanag), isang manggagamot o ang isa na naghahanap ng kaliwanagan ng lahat ng nilalang. Sa Budismong Hapones, siya ay inilalarawan bilang ang mandirigma na diyosa - ang tagapagtanggol ng bushi o Samurai, ang kaniyang pagnanasa sa hustisya; siya ay alternatibong isang manggagamot mula sa maling estado patungo sa tamang estado ng pag-iral.
Sa Budismong Tsino, isa siya sa mga talaan ng isa sa mga guwardyiang deva, partikular ang Labing-anim na Deva (Chinese: 十六諸天; Pinyin: Shíliù Zhūtiān), ang Dalawampung Deva (Chinese: 二十諸天; Pinyin: Èniārshí) at Zhū ang Dalawampu't Apat na Devas (Chinese : 二十四諸天; Pinyin: Èrshísì Zhūtiān). Sa Taoismo at relihiyong katutubong Tsino, si Doumu ay itinuturing na kasingkahulugan ng Mārīcī sa loob ng Esoterikong Budismong Tsino.
Sa kaniyang pagkatuklas ng kanlurang mundo sa kaaya-aya at kaibig-ibig na mahabagin na anyo, ang mga manunulat sa panahon ng kolonyal na tulad ni Giorgi ay nagpalabas sa mga ponetikong pamantayan na maaaring siya ay kinopya at inspirasyon ng Kristiyanong konsepto ng Birheng Maria pagkatapos na makarating sa Pilipinas ang pinakaunang mga manlalakbay na Español. Gayunpaman, ang orientalistang projection at haka-haka na ito ay tinanggihan ng mga huling pagtuklas ng marami, mas lumang mga likhang sining at mga teksto kung saan siya (o siya) ay mas kumplikadong espiritwal na diyos at konsepto.
Tresignana
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Arachnida
Ang mga Araknid ay isang klase (Arachnida) ng mga may dugtong na paa invertebrate na hayop na nasa sublaping Chelicerata. Ang lahat ng mga araknid ay may walong paa ngunit may ibang uri na ginagamit ang unang pares ng paa bilang pandadam at mga larva ng harvest mite na mayroon lamang na 3 pares ng paa. Ang terminong araknid ay mula sa Griyegong salita na άράχνη o arachne, na ibig sabihin ay gagamba. Ito rin ay tumutukoy sa mitolohikal na karakter na si Arachne.
Tresignana
Ang Tresignana ay isang comune (komuna o munisiplidad) sa Lalawigan ng Ferrara sa rehiyon ng Emilia-Romaña. Ito ay itinatag noong 1 Enero 2019 kasama ang pagsasanib ng mga munisipalidad ng Formignana at Tresigallo.
Arachnida
Ang mga araknid ay kalimitang mga terestriyal na mga arthropod, ngunit makikita rin sa mga tubig tabang malibang na lang sa sonang pelagik, at sa lahat ng mga kapaligirang marino. Mayroong silang higit sa 100,000 napangalanang uri, kabilang na ang mga gagamba, alakdan, opiliones, tick, at mite.
Tresignana
Demograpiya
Ebolusyong demograpiko:
Arachnida
Kalimitang masasabi na ang mga araknid ay may apat na pares ng mga paa at mahihiwalay ang mga araknid as mga kulisap dahil dito (ang mga kulisap ay mayroon lamang tatlong pares ng mga paa). Ang mga araknid ay kalimitang may 6 na pares ng mga appendage — dalawang pares ay ginagamit sa pagkain, paddepensa at persepsiyong pandamdam. Ang unang pares ng appendage, ang chelicerae, ay ginagamit sa pagkain at pagdepensa. Ang sumusunod na appendage, ang pedipalps, ay ginagamit sa pagkain, lokomosyon at reproduksiyon. Sa Solifugae, ang mga palpi ay parang mga paa at nagmumukhang sampu ang mga paa ng Solifugae. Ang mga larva ng mga mite (at Ricinulei) ay may anim na paa lamang; ang ika-4 na pares ay lumalabas sa moult nito bilang nimpa. Subalit may mga matatandang mga mite na mayroon lamang anim o minsan pa ay apat na mga paa.
Tresignana
Mga sanggunian
<references group="" responsive="1">
Arachnida
May ilang mahahalagang mga modipikasyon na mahalaga as pamumuhay ng mga araknid. Isa na dito ang panloob na repiratoryong balat sa anyo ng trachea, o modipikasyon ng book gill bilang book lung, isang panloob na serye ng mga baskular na lamellae na ginagamit sa pagpapalit ng gas sa hangin. Ang iba pang mga adapsiyon ay ang mga appendage na minodipika upang sa mas mainam na lokomosyon sa lupa, panloob na pertilisasyon, espesyal na organong pandamdam, at mas mainam na pagpapanatili ng tubig gamit ang mga mainam na ekskretori na istruktura, (glandulang koksal at Malpighian tubules) at mga mapagkit na patong na nakabalot sa cuticle.
Ang mga araknid ay kalimitang kumakain ng karne. Kumakain sila ng mga nauna nang natunaw na mga katawan ng mga kulisap at mga maliliit na hayop. Tanging ang mga harvestmen at mga mite, gaya ng house dust mite, na may makikitang pagkain ng solidong partikulo at ang pagbilad sa mga panloob na parasitiko, subalit hindi katakatataka sa mga gagamba na kainin ang sarili nilang sapot. Maraming grupo ay makamandag. Naglalabas sila ng mga kamandag gamit ang mga espesyal na mga glandula upang pumatay ng prey o kaya kalaban. Maraming mite ang mga parasitiko at kalimitang nagdadala ng sakit. Ang mga araknid ay kalimitang nangingitlog subalit may mga alakdan na nangaganak ng buhay na supling.
Totoong ang lahat ng mga arthropod ay may mga exoskeleton at may panloob na estraktura ng parang cartilage na tissue na tinatawag na endosternite. Maraming grupo ng masel ang nakadikit dito. Ang kalsipikasyon ng endosternite ay makikita sa ilang mga Opiliones.
Mayroong dalawang uri ng mga mata ang mga Araknid, ang lateral at median na ocelli. Ang lateral na ocelli nag-evolve mula sa mga matang kompawnd at mayroong tapetum na tumtulong sa paghuli ng mga photon. Ang median na ocelli ay nagmula sa isang tuping transverse fold ng ectoderm. Ang mga ninuno ng mga makabagong araknid ay maaring may parehong uri ng mata ngunit ang mga makabago ay mayroong isa lamang sa dalawang uri.
Torre de' Passeri
Ang Torre de 'Passeri ay isang Italyanong komuna (munisipalidad) at bayan ng 3,172 na naninirahan sa lalawigan ng Pescara sa Abruzzo. Pinangalanan ito sa sinaunang "Turris Passum" (Torre del passo), isang tore na matatagpuan malapit sa Abadia ng San Clemente a Casauria. Ang katatangian sa Torre de 'Passeri ay isang sinaunang kastilyo, ang Kastilyo Gizzi (tinatawag ng mga lokal na "Castelluccio"), na tinatanaw ang buong bayan. Ang ilang makasaysayang-enolohikong pananaliksik ay nagmumungkahi na ang teritoryo ng munisipalidad ay maaaring ang katutubong lupain ng binong Montepulciano.
Kasaysayan
Matatagpuan ang Torre de'Passeri sa teritoryo ng Casauriense at ang bukang-liwayway ng kasaysayan ng dokumentaryo nito ay malapit na nauugnay sa Abadia ng San Clemente a Casauria; ito ay sa katunayan sa Chronicon Casauriense na dapat balikan upang makita ang unang pagbalita sa "Villa Bectorrita o Vectorrita", pangalan na agad na nagmumungkahi ng isang tore na talagang kailangang umiral sa kasalukuyang lokalidad na Torrione, na isinama sa mga lupain ng monasteryo sa pagitan ng mga taong 873 at 882.
Candijay
Ang Bayan ng Candijay ay isang Ika-4 na klaseng bayan sa lalawigan ng Bohol, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Candijay ay nahahati sa 21 na mga barangay.
270px|thumbnail|none|Presidencia
Unyong Sobyetiko
Ang Unyong Sobyetiko (Ruso: Советский Союз, tr. Sovietski Soyuz), opisyal na Unyon ng mga Sobyetikong Sosyalistang Republika at dinadaglat na USSR, ay estadong komunista at bansang transkontinental na sumaklaw sa karamihan ng Eurasya sa panahon ng pag-iral nito mula 1922 hanggang 1991. Isang pederasyon na binuo ng 15 republika, ito ang naging pinakamalaking bansa sa buong mundo, na sumakop sa mahigit 22,402,200 km2 at labing-isang sona ng oras. Ang kabisera at pinakamalaking lungsod nito ay Mosku na napasaloob ng Republikang Sosyalistang Pederatibong Sobyetiko ng Rusya, ang pinakamalaki at pinakamataong republika sa estado. Iilan sa ibang mga pangunahing lungsod nito ay Leningrado at Novosibirsk (RSPS ng Rusya), Kiyeb (RSS ng Ukranya), Minsk (RSS ng Biyelorusya), Taskent (RSS ng Usbekistan), at Alma Ata (RSS ng Kasakistan).
Sumibol ang bansa sa Himagsikang Oktubre ng 1917, nang nagwagi ang mga Bolshebista sa ilalim ng pamumuno ni Vladimir Lenin sa pagbagsak ng Rusong Pamahalaang Probisyonal, na siyang nagpatalsik sa nabigong Dinastiyang Romanov ng Imperyong Ruso noong Himagsikang Pebrero. Kasunod nito ay naitatag ang Republikang Sobyetiko ng Rusya, ang kauna-unahang konstitusyonal na estadong sosyalista. Humantong ang mga tunggalian sa loob ng estado sa Digmaang Sibil ng Rusya, kung saan kinalaban ng Hukbong Pula ang mga kaaway nito tulad ng Hukbong Lunti, mga kaliwang sosyal-rebolusyonaryo, mga anarkista ng Makhnovstsina, at partikular na ang Kilusang Puti, ang pinakamalaking paksyon sa laban na sinupil ang mga Bolshebista at mga tagasuporta nila sa Puting Sindak. Sinalungat ito ng Pulang Sindak, kung saan sinugpo ng mga pula ang mga kalaban at tumutol sa kanila sa panahon ng digmaan. Nagtagumpay sila noong 1922, na nagdulot sa pag-iisa ng mga republika ng Rusya, Ukranya, Biyelorusya, at Transkawkasya.
Kasunod ng pagkamatay ni Lenin noong 1924, nagkaroon ng pakikibaka para sa kapangyarihan, na naipanalo ni Iosif Stalin. Inabandona niya ang Bagong Patakarang Pang-ekonomiya ni Lenin noong 1928 at pinalitan ito ng isang ekonomiyang sentralisado. Dumanas ang bansa ng malawakang industriyalisasyon at sapilitang kolektibisasyon, na nagdulot ng makabuluhang pang-ekonomiyang pag-unlad ngunit humantong sa taggutom noong 1930 hanggang 1933. Sa panahong ito ay pinalawak ni Stalin ang Gulag, ang sistema ng kampong paggawa ng unyon. Isinagawa rin niya ang Dakilang Purga noong 1936 hanggang 1938, kung saan tinanggal niya ang kanyang mga aktuwal at inakalang kalaban sa Partido Komunista sa pamamagitan ng malawakang pag-aresto sa mga pampolitikang opisyal, sundalo, at karaniwang mamamayan. Lahat sila'y ibinilanggo sa mga kampong paggawa o sinentensiyahan ng kamatayan. Sa pagsiklab ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig kasunod ng pagsalakay ng Alemanyang Nasi sa Polonya, sinakop ng pormal na walang pinapanigang Unyong Sobyetiko ang mga teritoryo ng ilang estado sa Silangang Europa, kabilang ang mga silangang rehiyon ng Polonya, Litwanya, Letonya, at Estonya. Sinira ng Alemanya noong Hunyo 1941 ang Pakto ng Molotov-Ribbentrop, ang pakto ng walang pagsasalakayan ng dalawang bansa, nang nilunsad nito ang Operasyong Barbarossa kung saan nakita ang malawakang pagsakop ng kapangyarihang Aksis sa Unyong Sobyetiko. Binuksan nito ang Silangang Hanay sa labanan. Sa kabila ng unang tagumpay ng mga Aksis sa digmaan, naibaligtad ito ng mga Sobyetiko sa Labanan ng Stalingrado at sa kalaunan ay nakuha nila ang Berlin. Pagkatapos ay nagdeklara sila ng tagumpay laban sa Alemanya noong 9 Mayo 1945. Tinatayang 27 milyong katao ang pinagsamang bilang ng mga nasawi na Sobyetikong sibilyan at militar sa tagal ng gera, na nagbilang para sa karamihan ng mga pagkalugi sa panig ng mga puwersang Alyado. Kasunod ng digma ay bumuo ang mga Sobyetiko ng mga estadong satelite sa mga teritoryong nakuha ng Hukbong Pula sa ilalim ng Silangang Bloke. Hinudyat nito ang simula ng Digmaang Malamig, kung saan hinarap ng kanilang bloke ang katapat nitong Kanlurang Bloke noong 1947. Nagkaisa ang kanluran noong 1949 sa ilalim ng Organisasyon ng Tratado ng Hilagang Atlantiko habang nagsama-sama ang silangan noong 1955 sa Pakto ng Barsobya.
Pagkatapos ng pagkamatay ni Stalin noong 1953 ay nagkaroon ulit ng pakikibaka para sa kapangyarihan na naiwagi ni Nikita Kruschov. Kasunod nito ay tinuligsa niya ang kulto ng personalidad ni Stalin, at nangasiwa sa panahon ng DeseStalinisasyon na naging pambungad sa panahon ng Pagtunaw ng Kruschov. Maagang nanguna ang mga Sobyetiko sa Karerang Pangkalawakan sa paggawa ng unang sateliteng artipisyal (Sputnik I), pangkalawakang paglipad (Vostok I), at sondang dumaong sa ibang planeta (Venera 7 sa Benus). Noong kalagitnaan ng dekada 1980 ay naghangad ang huling pinuno ng bansa na si Mikhail Gorbachov ng higit pang reporma at pagliberalisa ng ekonomiya sa pamamagitan ng kanyang mga patakaran na glasnost at perestroika, na may layuning ipanatili ang pamumuno ng partido komunista habang ibaligtad ang Panahon ng Pagwawalang-kilos. Sa mga huling yugto ng Digmaang Malamig ay naganap ang mga himagsikan ng 1989 na nagpabagsak sa mga pamahalaang Marxista–Leninista ng iba't-ibang bansa sa Pakto ng Barsobya, na sinamahan ng pagsiklab ng malawakang pagkakagulo sa unyon. Pinasimulan ni Gorbachov noong 1991 ang isang pambansang reperendum na binoikot ng mga republika ng Litwanya, Letonya, Estonya, Armenya, Heorhiya, at Moldabya na nagresulta sa pagboto ng mayorya ng mga kalahok bilang pabor sa pagpapanatili ng bansa bilang isang panibagong pederasyon. Sa Agosto ng parehong taon ay nagsagawa ng kudeta ang mga kasaping mahigpit ng partido kay Gorbachov. Gumanap ng mahalagang papel si Boris Yeltsin sa pagharap sa kaguluhan, at sa kalaunan ay nabigo ang pagtangka at ipinagbawal ang partido komunista. Pormal na nagdeklara ng kasarinlan ang mga republikang Sobyetiko na pinamunuan ng Rusya at Ukranya. Nagbitiw si Gorbachov sa pagkapangulo noong 25 Disyembre 1991 at kasunod na nabuwag ang Unyong Sobyetiko. Inako ng Pederasyong Ruso ang mga karapatan at obligasyon ng Unyong Sobyetiko at mula noo'y kinilala bilang de factong kahalili ng estado.
Sa pagtatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig hanggang sa pagkabuwag nito ay naging isa ang Unyong Sobyetiko sa dalawang pinakamakapangyarihang bansa, kasama ang Estados Unidos na parehong nangibabaw sa pandaigdigang ahendang pang-ekonomiya, ugyanang dayuhan, operasyong militar, pagpapalitang pangkalinangan, makaagham na pag-unlad, pangkalawakang paggalugad, at palakasan sa Palarong Olimpiko. Naging modelong sanggunian ang unyon para sa mga kilusang manghihimagsik at estadong sosyalista. Binuo ang militar nito ng Sobyetikong Sandatahang Lakas, na siyang naging pinakamalaking nakatayong militar. Tinaglay ng estado ang pinakamalaking arsenal ng mga sandatang nukleyar gayundin ang ikalawang pinamalaking ekonomiya sa mundo. Naging kasaping tagapagtatag ito ng Nasyones Unidas at kasaping permanente ng Konsehong Pangkatiwasayan nito, nangunang miyembro ng Konseho ng Ayudang Mutuwang Ekonomiko (KAME/CAME), at bahagi ng Organisasyon para sa Katiwasayan at Kooperasyon sa Europa (OKKE/OSCE) at Pandaigdigang Pederasyong Sindikal. Umiba ang mga limitasyong heograpiko ng bansa sa paglipas ng panahon, ngunit pagkatapos ng pagsanib ng mga republikang Baltiko, silangang Polonya, Besarabya, at ilang pang teritoryo ay halos tumugma ang lawak nito sa dating Imperyong Ruso, binibigyang-pansing pagbubukod ng Polonya, karamihan sa Pinlandiya, at Alaska, samakatuwid sumaklaw ng higit isang-ikapitong bahagi ng kaibabawan ng Daigdig.
Etimolohiya
Nagmumula ang salitang sobyetiko sa salitang Ruso na sovet (Ruso: совет), na karaniwang sinasalin bilang "konseho", "asembleya", at "payo"; siyang nanggagaling sa proto-Eslabong pampandiwang ugat na *vět-iti ("ipaalam"). Iilan sa mga organisasyon sa Rusya ay tinawag na konseho. Sa Imperyong Ruso, ang Konsehong Pang-estado na gumana mula 1810 hanggang 1917 ay tinukoy bilang Konseho ng mga Ministro pagkatapos ng pag-aalsa noong 1905. Ang salitang sovietnik ay nangangahulugang 'konsehal'.
Sa panahon ng Suliraning Heorhiyano ay nanawagan sina Vladimir Lenin, Iosif Stalin, at ang kanilang mga tagasuporta na sumali ang mga estadong bansa sa Rusya bilang mga bahaging semi-malaya ng isang mas malaking unyon na sa una'y pinangalanan ni Lenin bilang Unyon ng mga Republikang Sobyetiko ng Europa at Asya (Ruso: Союз Советских Республик Европы и Азии, tr. Soyuz Sovetskikh Respublik Evropy i Azii). Noong una ay tinutulan ni Stalin ang panukala ngunit sa huli ay tinanggap niya ito, ngunit sa kasunduan ni Lenin ay pinalitan ang pangalan sa Unyon ng mga Republikang Sobyetikong Sosyalista, bagaman sa kalaunan ay nagbago ang kaayusan ng pangalan sa Sosyalistang Sobyetiko noong 1936. Bilang karagdagan, ang salitang "konseho" at "konsilyar" sa mga wikang pambansa ng ibang republika ng unyon napalitan sa huli ng mga pagkapagbagay ng Rusong soviet.
Ginamit ng mga Sobyetiko ang daglat na СССР (tr. SSSR) upang tukuyin ang unyon nang napakadalas anupat naging pamilyar ang madlang internasyonal sa kahulugan nito. Ang pinakakaraniwang pagsisimula sa Ruso nito'y Союз ССР (tr. Soyuz SSR), na kapag binabalewala ang mga pagkakaiba sa balarila ay isinasalin bilang Unyon ng mga RSS sa Filipino. Madalas ding ginagamit din ang Rusong pinaikling pangalang Советский Союз (tr: Sovetskiy Soyuz, literal na Unyong Sobyetiko), ngunit sa di-pinaikling anyo lamang nito. Sa pagsisimula ng Dakilang Digmaang Makabayan, ang pagdadaglat ng Unyong Sobyetiko bilang СС sa wikang Ruso (sa parehong paraan ng pagdadaglat ng Estados Unidos, kilala bilang United States sa Ingles, bilang US) ay naging prohibido sa dahilan na ang СС bilang daglat sa Siriliko ay nauugnay sa organisasyong paramilitar na Schutzstaffel ng Alemanyang Nasi.
Sa midyang Ingles at Filipino ang estado ay tinukoy bilang Unyong Sobyetiko (Ingles: Soviet Union) o URSS (Ingles: USSR). Sa mga wika sa Europa ang mga maikling anyong salin ang madalas na ginagamit tulad ng Union soviétique at URSS sa wikang Pranses o Sowjetunion at UdSSR sa wikang Aleman. Kung minsan ay impormal ding tinawag ang Unyong Sobyetiko na Rusya at mga mamamayan nito na Ruso kaysa sa Sobyetiko, kahiman ang Rusya ay ang pinakamalaking republika sa unyon hindi ito tamang kagawian dahil binubuo ang unyon ng 14 na di-Rusong republika, na may natatanging pangkat-etniko at kabansaan.
Ang mga lokal na daglat, pinaikling pangalan, at kabuuang pangalan ng Unyong Sobyetiko sa mga wika ng mga republika nito ay nakalagay sa ibaba (ipinapakita sa kaayusang konstitusyonal):
Himagsikan at Pagkakatatag (1917-1927)
Ang mga teritoryo ng Unyong Sobyet ang mga sumusunod:
Noong 1940 - 1954, umiiral Republika ng Sobiyet Sosyalista Karelo - Finland, mamaya na Karelia sa Sosyalista Republika ng Sobiyet Russia.
Itinuturing na humalili ang Unyong Sobyet sa Imperyong Ruso at ang kapalit nito, Ang Pansamantalang Pamahalaan ni Georgy Yevgenyevich Lvov at ni Alexander Kerensky. Naghari ang huling Rusong Tsar na si Nicholas II hanggang Marso 1917, nang mabuwag ang imperyo at pumalit ang pansamantalang pamahalaang Ruso, na binuwag ni Vladimir Lenin noong Nobyembre 1917.
Rebolusyon at ang Paghanap ng isang Estadong Sobyet
Ang modernong rebolusyonista aktibidad sa Imperyong Ruso ay nagsimula noong Disyembre 1825, at bagaman ang kalipunan ay bumaksak noong 1961, ang pag-aagaw ay nakamit sa termino na salungat sa mga magsasaka at nagsilbi upang hikayatin ang mga rebolusyonista. Ang parliyamento - ang Estado Duma - ay itinatag noong 1906 matapos ang Rebolusyong Ruso noong 1905, ngunit ang mga tsar ay bigo sa pagtatangka upang ilipat mula sa ganap na monarkiyang konstitusyonal. Ang mga pang-aalipin at kalituhan ay patuloy sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig na sa pamamagitan ng militar na may pagkatalo at kakulangan sa pagkain sa mga malalaking lungsod. Si Vladimir Lenin ay nagudyok sa kakapalan ng tao noong 1920 at nagsalita sa Petrograd, bilang tugon sa panahon ng digmaan at pagkabulok ng Rusya sa ekonomiya at moral, kulminidad sa "Rebolusyong Pebrero" at ang pagbaksak ng imperyal na pamahalaan noong Marso 1917. thumb|300px|left|Si [[Vladimir Lenin,nagpapaliwanag sa mamamayan noong 1920.]]