cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batanes
Klima
Ang mainam na panahon ng pagpunta dito ay tuwing kalagitnaan ng Marso hanggang Hunyo. Ang "Indian summer" kadalasang nag uumpisa ng Setyembre. Minsan, ang panahon ay nag uumpisang maging maganda pinakamaaga na ang Pebrero hanggang sa pinakahuli ang Hulyo. Hanging galing hilaga o timog ang nagdadala ng malamig na hangin. Nagdadala rin ang mga ito ng sama ng panahon at namumuong mga ulap na nagiging dahilan ng pagkakansela ng pagdating o pag alis ng eroplano. Ang tag-lamig, ay ang malamig na panahon na nararanasan ng Ivatan kaya tinatawag nila itong tag-lamig (winter) ay nararanasan tuwing Disyembre hanggang Pebrero. Kung mag pupunta ng Batanes, lagi lang tandaan na sa mga islang ito ayvmadaling magbago ang panahon. Kung kaya't dapat maging handa sa anumang panahon ang mararanasan mo.
Pisikal
Ang Batanes ay 680 km ang layo sa Maynila at 280 sa bayan ng Aparri. Sa hilaga nito, naroon ang kanal ng Bashi, sa timog naman ay ang kanal ng Balintang. Sa kanluran ay ang Dagat Timog Tsina, at sa silangan ay ang Karagatang Pasipiko. Binubuo ang lalawigan ng sampung isla. Ito ang Batan, Itbayat, Sabtang at Vuhos na pinakamalaki, ang iba pa ay Siayan, Mavudis, Misanga, Ditarem, Dinem at Dequey na walang nakatirang tao.
Kalikasan
Ang flora at fauna sa Batanes ay talagang katangi-tangi at doon lang matatagpuan. Maraming species ng mga hayop at halaman ang doon lang matatagpuan. Pati ang mga tanawin doon ay kakaiba, tulad ng mga bundok at mga dalampasigan.
Mga tanawin
Mga bundok at dalampasigan:
Mga tradisyonal na bahay sa: thumb|right|Pamayanan ng mga mangingisda ng Diura
Mga arkitekturang may impluwensiyang Kastila:
Mga Ijangs (mga fortress o kuta sa mga bundok):
Mga tirahan ng mga sinaunang Ivatan:
Mga libingang pa-barko ang hitsura:
Mga hayop at halaman
Mga puno:
Mga damo:
Mga hayop:
Ekonomiya
Halos 75% ng mga Ivatan ay magsasaka at mangingisda. Ang ibang bahagi naman ay nagtatrabaho sa pamahalaan at pribadong kompanya. Bawang at bakahan ang pangunahing pinagkakakitaan dito. Ang mga Ivatan ay nagtatanim din ng kamote baging, kamoteng kahoy, gabi, at ang biharang uri ng puting uvi. Ang tubo ay itinatanim upang makagawa ng palek, isang uri ng katutubong alak, at suka.
Sa kasalukuyan, ang mga isdang nahuhuli rito ay unti-unting nababawasan dahil sa kakulangan ng tamang kaalaman. Kakaunti lang ang mga pwedeng pasukang trabaho rito. Kadalasan ang mga nakapag-aral na mga Ivatan ay lumuluwas sa siyudad o nag pupunta sa labas ng bansa.
Ang wind diesel generating plant ay binuksan noong 2004.
Layo at masamang panahon ang syang humahadlang sa pag angat ng ekonomiya rito. Ang ibang pangngailangan gaya ng bigas, softdrinks, at gasolina ay kadalasang may dagdag na 75% hanggang 100% kumpara sa presyo nito sa Maynila.
Talababa
<references group="lower-alpha" />
Bisita
Ang bisita ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
GOT7
Ang GOT7 (Hangul: 갓세븐) ay isang banda pang-kalalakihang pang-K-pop sa Timog Korea.
Polinago
Ang Polinago (Frignanese: Pulinêg) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Modena sa rehiyon ng Italya ng Emilia-Romaña sa Italya, na matatagpuan mga 50 km timog-kanluran ng Bolonia at mga 40 km timog-kanluran ng Modena.
Pisikal na heograpiya
Ang teritoryo ng munisipyo, na kasama sa lambak ng sapa ng Rossenna, isang tributaryo ng ilog Secchia, ay higit sa lahat sa isang maburol na kalikasan, na may ilang mga pagbubukod na kinakatawan ng matarik na mga kahabaan at limestone slab (sa nayon ng Gombola). Pang-agrikultura ang paggamit ng lupain; mayroon ding malalaking kakahuyan na may mga roble mga kastanyas. Ang hilagang lugar ay nailalarawan sa pamamagitan ng pagkakaroon ng batong sandstone at malambot na mabuhangin na mga lupa na nagbunga ng isang siksik na kagubatan ng mga haya at poplar, kung saan ang kaakit-akit na nayon ng Brandola ay nahuhulog.
Ang kahayupan, na dumami sa kamakailang mga panahon, ay kinabibilangan ng mga baboy ramo, soro, roe deer, pheasants, bird of prey, at iba't ibang uri ng isda sa mga batis at lawa.
Mga sanggunian
<references group="" responsive="1">
Amato
Ang Amato (Calabres: Amàtu; Amathous) ay isang komuna at bayan sa lalawigan ng Catanzaro sa rehiyon ng Calabria ng Italya.
Babilonya
Ang Babilonya (Ingles: Babylonia) ( Bābili or Babilim; Arameo: בבל, Babel, בָּבֶל, Bavel, بابل, Bābil) ay isang makasaysayang estadong lungsod na naging imperyo sa Gitnang Silangan. Isa itong pangunahing lungsod sa sinaunang Mesopotamya sa masaganang kapatagan sa pagitan ng Ilog Tigris at Euphrates. Bago ito naging estadong lungsod, ang Babilonya (lungsod) ay isang maliit na Semitikong Akkadong lungsod noong panahon ng Imperyong Akkadio noong humigit-kumulang 2300 BK.
Mabilis na nagunaw ang imperyo matapos ang kamatayan ni Hammurabi. Ang Mga Nakabiting Hardin ng Babilonya ay naging isa sa mga Pitong Kababalaghan ng Sinaunang Mundo.
Matatagpuan ang labi nito sa pangkasalukuyang-panahong Al Hillah, Lalawigan ng Babil (Gubernaturang Babil), sa Irak, mga 85 kilometro (55 mi) sa timog ng Baghdad. Ang matandang lungsod na ito ng Mesopotamya (ang Irak ngayon) ang kabiserang lungsod ng Babilonya. Nabanggit sa unang pagkakataon sa kasaysayan ang lungsod noong ika-24 daantaon BK. Sa kabuoan ng kasaysayan nito, humina ang kapangyarihang angkin ng Babilonya.
Sinaunang kasaysayan
Ang Lungsod ng Babilonya ang kabisera ng Imperyong Babilonya na tumutukoy sa isa sa dalawang imperyo sa Mesopotamya. Ang dalawang imperyong ito ay nananig sa pagitan ng ika-19 hanggang ika-15 siglo BCE at muli mula ika-7 hanggang ika-6 BCE. Ang siyudad ng Babilonya ay itinatag sa mga bangko ng Ilog Eufrates. Ang unang pagbanggit nito ay nasa isang tabletang putik sa paghahari ni Sargon ng Akkad(2334-2279 BCE) ng Imperyong Akkadiyo. Ang lugar nito ay matatagpuan sa katimugan ng modernong Iraq. Ang bayan nito ay naging bahagi ng independiyenteng siyudad-estado sa pag-akyat sa kapangyarihan ng Unang dinastiyang Babilonya noong ika-19 siglo BCE. Ang haring Amorreo na si Hammurabi (1792-1752 BCE o 1696-1654 BCE) ang nagtatag ng maikling buhay na Lumang Imperyong Babilonya noong ika-18 siglo BCE na pumalit sa naunang Imperyong Akkadiyo, Ikatlong Dinastiya ng Ur at Lumang Imperyong Asirya.Ang katimugang Mesopotamya ay naging Babilonya at pinalitan ang Nippur bilang ang banal na lungsod nito. Ang imperyo ng Babilonya ay humina sa paghahari ng anak ni Hammurabi na si Samsu-iluna at ang Babilonya ay napailalim sa Asirya, Mga Kassite at Elam. Pagkatapos wasakin ito ng mga Asiryo at muling itinayo, ang Babilonya ay naging kabisera ng Imperyong Neo-Babilonya na kahalili ng Imperyong Neo-Asirya mula 609-539 BCE. Ang Imperyong Neo-Babilonya ay bumagsak sa ilalim ng haring Persiyanong si Dakilang Ciro ng Persiyanong Imperyong Akemenida at kalaunan ay napasailalim ng Imperyong Seleucid, Imperyong Parto, Imperyong Romano at Imperyong Sassanid.
Lumang panahon ng Babilonya
Ang Unang Dinastiyang Babilonya ay itinatag ng isang Amorrheong pinuno na nagngangalang Sumu-abum noong 1894 BK, na nagpahayag ng pagsasarili mula sa kalapit na lungsod-estado ng Kazallu. Hindi katutubo ang mga Amorrheo sa Mesopotamya ngunit mga medyo-lagalag na Cananeong Hilaga-kanlurang Semitikong mananalakay mula sa hilagang Lebant.
Pagiging Persang Babilonya
Bumagsak ang Imperyong Babilonya nang mapasakamay ito ni Haring Ciro (o Ciro ang Dakila) ng Persiya noong 539 BK. Pagkatapos magapi ang Babilonya, pinakawalaan ng hari ang mga Hebreo na nadakip sa pagsugod ng dating haring Nebuchadnezzar. Ang Babilonya ang huling imperyong natatag sa Sinaunang Mesopotamya. Dahil kontrolado ng Persiya ang imperyo, tinawag na itong Persang Babilonya. Ang huling pinuno ng imperyo ay si Philip II Philoromaeus; tuluyang bumagsak ang imperyo sa pananakop ng mga Romano.
thumb|left|Ang mga labi ng lungsod ng Babilonya, taong 2003.
Paglusob sa mga Hebreo
Sa Bibliya, pagkatapos ng kamatayan ni Haring Solomon nilusob at sinira ng mga Babilonyan, na pinangungunahan ni Nebuchadnezzar, ang Jerusalem, at nagtangay din sila ng maraming mga mamamayang ginawang mga bihag. Sa kalaunan, naging sagisag sa mga pahina ng Bibliya ang Babilonya na anumang makapangyarihan at makasalanang lungsod, o maging ng anumang gawing pangkaisipan na laban at labag sa kalooban ng Diyos.
Estasyon ng Sevilla
Ang estasyong Sevilla ay isang dating estasyong flag stop sa Linyang Pahilaga (Northrail) ng Pambansang Daambakal ng Pilipinas. Naglilingkod ito sa Sevilla, San Fernando, La Union.
Ang mga serbisyo ng lokal na Steam at Rail Motor ay tumigil sa Sevilla, pati na rin ang mga kargamento mula sa CEPOC sa Bacnotan, La Union.
Kasaysayan
Ang estasyon ay binuksan noong May 16, 1929 at ang linya ng Bacnotan kung saan ang sangay mula sa panibagong estasyon ng San Fernando U na ito ay binuksan noong Enero 25, 1955.
Estado ng Estados Unidos
400px|thumb|Mapa ng Estados Unidos na pinapkita ang pangalan ng mga estado nito Sa Estados Unidos, ang isang estado ay isang magkakasamang pampolitikang entidad na mayroong 50 sa kasalukuyan. Tinakdang magkasama sa isang pampolitikang unyon, bawat estado ay humahawak ng nasasakupang pamahalaan sa kabila ng isang hiwalay at maliwanag na heograpikong teritoryo at binabahagi ang soberanya nito sa pederal na pamahalaan. Dahil sa magkabahaging soberanya, ang mga Amerikano ay mamamayan ng parehong republikang pederal at ang estado kung saan sila nananahan.
Talaaklatan
Listn vo de Bundesstootn sv:Lista över USA:s delstater och territorier
Alcara li Fusi
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Messina sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Messina Kaurian:Sicilia
Gaetano Manfredi
Si Gaetano Manfredi (ipinanganak noong Enero 4, 1964) ay isang propesor sa unibersidad at politiko ng Italya. Siya ay naging alkalde ng Napoles mula noong 2021, at nagsilbi bilang Ministro ng Unibersidad at Pananaliksik sa ikalawang pamahalaan ng Giuseppe Conte mula 2020 hanggang 2021.
Karerang pang-akademiko
Si Manfredi ay dating nagsilbi bilang rektor ng Unibersidad ng Napoles.
Ministro ng Unibersidad at Pananaliksik
Pinangasiwaan ni Manfredi ang pagtugon sa pagsiklab ng COVID-19 sa Italy kaugnay ng mga unibersidad sa Italya. Inihayag ni Manfredi na ang mga online na aralin ay ihahatid sa mga mag-aaral sa mga pangunahing lugar na pinaka-apektado ng pagsiklab simula Marso 2, 2020.
Alkalde ng Napoles
Siya ay nahalal bilang Alkalde ng Napoles sa 2021 halalang munisipal sa Napoles.
Sentrong Pangkultura ng Pilipinas
Ang Sentrong Pangkultura ng Pilipinas (CCP) (Ingles: Cultural Center of the Philippines) ay isang pangunahing institusyon para sa sining at kultura ng Pilipinas. Ito ay naglalangkap ng mga pinakamataas na pamantayan ng kahusayan at may mga paglilingkod na tumutugon sa mga Pilipino at sa daigdig.
Ang mga pinakamahusay na artista mula sa mga iba't ibang panig ng bansa at ng daigdig ay binibigyan ng karangalan habang nagtatanghal sa mga tanghalan at galerya ng CCP, kung saan nabibighani ang mga Pilipino sa katagalan ng panahon mula itinatag ito. Matatagpuan ito sa lungsod ng Maynila  at ayon naman sa ibang mga websayt, ito ay nasa lungsod ng Pasay.
Layunin at mga gawain
thumb|200px|Para Kay Bathala, [[Ballet Philippines|Baley Pilipinas]] Ipinagmamalaki ng CCP ang mga makasining tagumpay ng mga Pilipino sa pamamagitan ng pagpapalabas, naghihimok ng paglikha ng mga gawang basal na nagpupukaw ng sigla ng mga tikha at kaugaliang Pilipino at tumutulong na maging lapitan ang sining sa mga sektor ng pamayanang Pilipino.
Ito ay naglulunsad at sumusuporta rin ng pagtatatag ng mga sentrong pangkulturang panrehiyon at lokal sa pakikipagtulungan ng mga pampook na pangkat (local groups) at sama-samang nagdadala ng kanilang sariling artistang naninirahan at mga ibang artista mula sa iba't ibang rehiyon sa pamamagitan ng Programang Pang-aabot ng CCP.
Sumasaklaw rin ng CCP ang mga sining pampelikula at pambrodkast, ganundin sa mga sining pampanitikan at biswal, naghihimok sa pagsisikat ng mga nagsisikap na artista sa mga larangan sa pamamagitan ng mga palihan, seminar, antolohiya, eksibisyon, simposyum, ganundin sa pagkakaroon ng mga paligsahan at mga gawad.
Kasaysayan
thumb|left|220px|Sina Pangulong [[Ferdinand Marcos|Ferdinand E. Marcos at Gob. at G. Ronald Reagan ng California sa pagbubukas ng CCP.]] Ang pasinaya ng Sentrong Pangkultura ng Pilipinas noong 1969 ay simula ng pagkakaroon ng tahanan para sa sining. Nilikha ang CCP sa bisa ng Kautusang Tagapagpaganap Blg. 30 na ang layunin ay itaguyod at pangalagaan ang mga sining at kulturang Pilipino. Ang unang pangulo ng CCP ay si Jaime Zobel de Ayala na inatasan upang magbuo ng organisasyon ng pamamahala. Ito'y pormal na napasinaya sa pagbubukas noong 8 Setyembre 1969 nina Pangulong Ferdinand E. Marcos at Unang Ginang Imelda R. Marcos sa pamamagitan ng pagbubukas ng pangmusikang palabas na Gintong Salakot: Isang Dularawan, isang epiko na naglalarawan ng Pulo ng Panay at pagsisimula ng tatlong-buwang pampasinayang pagdiriwang. Dinaluhan ang pormal na pasinaya ng CCP ng mga mahahalagang panauhin, kabilang dito ay ang gobernador ng California na si Ronald Reagan at ang kanyang maybahay, na kumakatawan para kay Richard Nixon, pangulo ng Mga Nagkakaisang Estado.
Mula sa pagkatatag nito, ang CCP ay nagsusumikap na maabot upang malangkap ang logo ng katotohanan, kagandahan at kabutihan. Dinisenyo ang logong ito na hinango sa sinaunang pagsusulat na Alibata ni Carlos "Botong" Francisco, Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal.
Tuklong
Ang tuklong, kapilya, o bisita (Ingles: chapel, Kastila: capilla) ay isang pook o gusaling - maliit na simbahan - itinuturing na banal at sambahan para sa mga Kristiyano. Maaari itong nakakabit sa isang kayariang katulad ng isang simbahan, kolehiyo, ospital, palasyo, bilangguan, o kaya libingan. Maaari rin itong isang malaya at gusaling hindi naman nakadikit sa isa pang gusali. . Maaaring hindi ito isang malaking simbahang kapanalig ng isang parokya sa isang barangay o baryo, o nayon, sapagkat pribado o pansarili, o mayroong natatanging layunin. Sa mga baryo o barangay, maaari itong yari sa nipa at kawayan na nagsisilbing isang pansamantalang dambana o sambahan hanggang sa maging isang ganap na pangmatagalan at mas matibay na gusali.
Sentrong Pangkultura ng Pilipinas
Tanghalang Pambansa
thumb|400px|Tanghalang Pambansa Itinayo sa reklamadong lupa ng Look ng Maynila, ang Tanghalang Pambansa, na karaniwang kinikilalang Punung-Gusali ng CCP o Tanghalan ng Sining Pagtatanghal, ay dinisenyo ng namumukud-tanging arkitektong Pilipino at Pambansang Alagad ng Sining para sa Arkitektura na si Leandro V. Locsin.
Ang gusaling ito at natatahanan ng mga apat na tanghalan, isang museo ng eksibisyong etnograpiko at papalit-palit na eksibisyon ng sining at etnograpikong Pilipino, mga galerya, at isang aklatan ng sining at kulturang Pilipino. Nagtatahan din dito ang mga tanggapan ng pamamahala at mga pasilidad ng CCP.
Tanghalang Nicanor Abelardo
Ang tanghalan ay binubuo ng mga apat na patag: Orkestra, Kahon, Balkonahe I, at Balkonahe II, at may kakayahang maglulan ng 1,823 panauhin. Sa pagpasok ng bahagi ng orkestra, binabati ang mga panauhin ng "Ang mga Pitong Sining", isang iskultura gawa sa tanso na nilikha ng Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal na si Vicente Manansala. May hating sahig pang-orkestra ang tanghalan at may kasangkapan ito upang makamit ang mga bagay na kailangan ukol sa produksiyon ng pagtatanghal tulad ng mga baley, opera, konsyertong simponiko, at iba pang pangmusika. Itinatampok din ang larawang-pinta ng "Simula" na nilikha ni Hernando Ocampo, Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal na nasa harapan ng tanghalan.
Tanghalang Aurelio Tolentino
Ang Tanghalang Aurelio Tolentino (Munting Tanghalan ng CCP), ay ipinangalan mula kay Aurelio V. Tolentino, isang Pilipinong manunulat ng dula ng pagdating ng ika-20 dantaon kung saan ang kanyang mga likha, tulad ng Kahapon, Ngayon, at Bukas, ay naglalarawan ng kanyang nais na makita ang kalayaan ng Pilipinas mula sa mga manananakop.
Ang Munting Tanghalan ay isang nakakahiratihang prosenyong entablado, na dinisenyo para sa dula, musikang pangkamara, mga solong pagtatanghal, mga lektura, at pagpapalabas ng pelikula, na may kakayahang maglulan ng 421 panauhin. Ang kurtina ng entablado ay isang tapiserya na gawa sa Kyoto, Hapon, na may larawang-pinta ni Roberto Chabet, ang dating tagapamahala ng Museo ng CCP (Museo ng Kalinangang Pilipino).
Tanghalang Huseng Batute
Ang Tanghalang Huseng Batute (Tanghalang Istudyo ng CCP) ay ipinangalan sa ngalan ni Jose Corazon de Jesus o Huseng Batute, ang isa sa kanyang mga ngalang-sagisag. Siya ay itinuring "Hari ng Balagtasan" at sa mga likhang pampanitikan ay ang tulang makabayang "Sa Dakong Silangan". Nagtitik din siya sa mga iba't ibang awit kabilang ang Bayan Ko ni Contancio de Guzman at Kundiman ng Luha ni Nicanor Abelardo.
Ang lugar na ipinangalan mula sa kanya ay dinisenyo para sa produksiyong pang-eksperimento ay may dalawang palapag; ang mataas na palapag ay giangamit bilang Galerya, ang mababang palapag bilang Istudyo na tinatampok ang isang naiibang pagganap sa dula. Tulad ng sinabi, ang kakayahang maglulan ng mga manonood ay sumasalalay sa laki ng entablado o lugar ng pag-arte. Ang bulwagan ng tanghalan ay itinampok ng likha ng mga Mang-uukit ng Kahoy sa Paete mula sa larawang-pinta ng Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal na si Carlos V. Francisco na pinamagatang "Aglahi ng mga Pinunong Kastila".
Tanghalang Manuel Conde
Ang Tanghalang Manuel Conde (Tanghalang Dream) ay ipinangalan mula kay Manuel Conde, isa sa mga namumunong alagad ng pelikulang Pilipino. Manuel Pabustan Urbano, sa totoong buhay, ay direktor ng Genghis Khan, ang unang pelikulang Pilipino na ipinamahagi sa buong daigdig ng Mga Nagkakaisang Artista (United Artists). Siya ay nakilala bilang Juan Tamad sa palabas na serye kung saan siya ay gumanap at direktor.
Ang Silid Awdio-Biswal na ito ay ginagamit sa pagpapalabas ng mga pelikula at bidyo, mga porong pantalakayan, seminar o bilang bulwagan ng munting pagpupulong. Ang lugar na ito ay may kakayahang maglulan ng 100 manonood at nalalagyan ng kagamitan na may tinanggap, at kasunod na pagtatampok, na tuwirang abot ng buntala ng mga pelikulang sining at kultura at mga bidyo ng mga sining ng Pilipinas. Ito'y ipinangalan ding Tanghalang Dream, kung saan ang CCP at Serbisyo sa Pagbobrodkast ng Dream ay nagsanib upang itaguyod ang pelikulang sining sa Pilipinas.
Tanghalang Francisco Balagtas
Ang Tanghalang Francisco Balagtas (Tanghalan ng Katutubong Sining o Folk Arts Theater) ay ipinangalan bilang pagpupugay kay Francisco Balagtas (Baltazar), isa sa mga dakilang makata ng bansa. Ang Florante at Laura ay isa sa kanyang mga pinakamagandang gawa na kinikilala at ang kanyang pagsusulat ng tula ay nagbibigay ng anyo para sa mga salinlahi ng mga makatang Pilipino. Ang balagtasan, ang isang panulaang pagtatalo, ay ipinangalan mula sa kanya.
Ito'y isang nakatalabing prosenyong ampiteatro kung saan ipinapalabas ang mga sikat na konsyerto at may kakayahang maglulan ng 8,458 manonood na hinahati sa sampung seksiyon. Ang gusaling ito ay inatasan ng Unang Ginang Imelda Marcos sa pagtatayo para sa paligsahang Miss Universe na ginanap sa Maynila noong 1974. Dinisenyo ito ng Leandro V. Locsin at itinayo sa loob ng pitumpu't pitong araw.
Bulwagang Juan Luna
Ang Bulwagang Juan Luna (Punong Galerya) ay ipinangalan sa ngalan ng isa sa mga pinakadakilang artistang Pilipino sa kapanahunan ng Rebolusyong Pilipino na si Juan Luna, na ang kanyang pinakatanyag na likha ay ang Spoliarium. Ang Galerya ay ginagamit para sa mga malalaking eksibisyon at ito'y nasa ikatlong palapag. Isang parihabang alangaang ay may mga puting dingding at ang lawak ng sahig ay 440 metronmg parisukat.
Bulwagang Fernando Amorsolo
Ang Bulwagang Fernando Amorsolo (Munting Galerya) na nasa ikaapat na palapag ay isang kaloob-loobang alangaang para sa mga pangisahang eksibisyong at pagluluklok. Ito'y ipinangalan bilang pagpupugay sa unang Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal na idinakila niya ang kalidad ng liwanang ng araw ng Pilipinas sa kanyang larawang-pinta na nakakapagpapagunita sa kanayunan ng Pilipinas. Ipinapasikat ni Fernando Amorsolo ang imahe ng mga magaganda at mayuyuming Dalagang Filipina at siya ang unang gumuhit nang malawakan tungkol sa mga nakaugalian ng mga Pilipino pagdating sa kaugalian at asal, kapistahan, at ikinabubuhay tulad ng pangingisda at pagsasaka. Ang Galerya ay isang parihabang alangaang na may mga puting dingding at dalawang haligi sa bawat dulo.
Bulwagang Carlos V. Francisco
Ang Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal na si Carlos V. Francisco ay isa sa mga unang salinlahi ng mga modernista, kabilang din sina Victorio C. Edades at Galo B. Ocampo, na binuo ang nangungunang tatluhang-samahan kung saan dinala ang sining ng Pilipinas sa mga bagong patutunguhan. Ang Bulwagang Carlos V. Francisco ay nasa bulwagan ng Munting Tanghalan, katapat ang larawang-pinta ni Arturo Luz. Ito'y isang dingding-alangaang na may mga palatpat at may lawak na 4.8m sa 19.8m at ito'y kasiya-siya para sa mga malawakang larawang-pinta o mga likha na nakakakabit sa dingding.
Pasilyo Victorio Edades
Nasa silangang dulo ng ikaapat na palapag, ang Pasilyo Victorio Edades ay isang alangaang na may hugis-bila kung saan hinahantad ang mga likha ng mga may talentong baguhan. Ito'y palaging ginagamit para sa mga eksibisyon ng mga likhang panoramiko, mga letrato, mga guhit, mga limbag at mga likha sa papel. Ang pasilyong ito ay ipinangalan bilang parangal sa Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal (Larawang-pinta) na si Victorio C. Edades na nagpasimuno ng modernong sining sa Pilipinas.
Pasilyo Guillermo Tolentino
Sa may Balkonahe 1 ng ikatlong palapag, ang Pasilyo Guillermo Tolentino ay ginagamit para sa panrehiyong likhang sining o para sa mga eksibisyon na naaayon sa mga kasunduang pangkultura. Ipinangalan ang pasilyong ito mula sa Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal (Iskultura) na si Guillermo Tolentino na nilikha niya ang Monumentong Bonifacio. Ito'y isang alangaang dingding na may mga puting panel, bahagyang matambok at may sukat na 2.4m ng taas at 30.2m ng lapad.
Pasilyo Vicente Manansala
Nasa ikalawang palapag, ang Pasilyo Vicente Manansala ay magkatulad ang laki at hugis sa Pasilyo Guillermo Tolentino. Ipinangalan ang Galeryang ito sa ngalan ng Pambansang Alagad ng Sining para sa Sining Biswal (Larawang-pinta) na si Vicente Manansala, isang kasapi ng Labintatlong Modernista at Neo-realisto at siya ay nasa harapan ng kilusang modernista sa sining ng Pilipinas.
Museo ng Kalinangang Pilipino
Ang Museo ng Kalinangang Pilipino (Museo ng CCP) ay isang nabuong museong pangkaturuang pantao na itinatag noong 1988. Ito'y
Ang palagiang eksibisyon na pinamagatang Diwa: Buhay, Ritwal at Sining ay nagpapakita ng makabuluhang makasining na nakaugaliang Pilipino at nagdudulang ng kasaysayan ng sining at astetikang Pilipino sa pagkakaunawaang panlipunang-kultura.
Ang isa pang mahalagang palagiang eksibisyon ay ang Koleksiyon ng mga Kagamitang Pangmusika na Nakaugalian ng mga Asyano ng CCP kung saan ang mga kagamitang pangmusika ay nagmumula sa Pilipinas, Hapon, Indonesya, Indiya, Thailand, Tsina at Timog Koriya.
Mga samahang naninirahan
Ang CCP ay tahanan ng mga sumusunod na pangkat at institusyon:
Reaktansiya
Sa elektronika, ang reaktansiya ay ang pagsalungat sa daloy ng naghahalinhinang daloy ng kuryente, na sanhi ng pagkakaroon ng induktansiya at kapasitansiya (lulan o kapasidad) sa isang sirkito. Ito ang oposisyon ng isang elemento ng sirkito sa isang pagbabago ng daloy, na dulot ng pamumuo ng elektrikomagnetikong mga pook ( magnetic field sa Ingles) sa loob ng elemento. Gumaganap ang magnetikong mga pook na ito upang gumawa ng pook na elektromagnetiko na katapat o proporsyonal sa halaga ng pagbabago (deribatibo ng oras), o akumulasyon (integral ng oras), ng daloy. Ang ideyal na resistor ay may reaktansiyang sero o wala, habang ang ideyal na mga induktor at mga kapasitor ay pangkalahatang binubuo ng reaktansieyang may sero o walang resistensiya.
Mga sanggunian
Kaurian:Elektronika
Lanao del Sur
Ang Lanao del Sur (Filipino: Timog Lanao) ay isang lalawigan ng Pilipinas na matatagpuan sa Autonomous Region in Muslim Mindanao (ARMM). Ang Lungsod Marawi ang kabisera nito. Napapalibutan ang Lanao del Sur ng mga lalawigan ng Lanao del Norte sa hilaga, Bukidnon sa silangan, at Maguindanao at Cotabato sa timog. Sa timog-kanluran makikita ang Look ng Illana, isang sangay ng Golpo ng Moro. Matatagpuan sa loob ng Lanao del Sur ang Lawa ng Lanao, ang pinakamalawak na lawa sa Mindanao, kung saan makikita ang Talon ng Maria Cristina, ang pinakamalaking talon sa bansa.
Mga Bayan at Lungsod
Nahahati ang Lanao del Sur sa 39 bayan at isang lungsod.
Jorge Isaacs
Jorge Isaacs
Mula sa Wikipedia, ang malayang ensiklopedya Ang pangalang ito ay gumagamit ng Kastilang kaugalian sa pagbibigay ng pangalan: ang una o apelyido ng ama ay Isaacs at ang pangalawa o apeyido ng ina ay Ferrer. alt=Jorge Isaacs Ferrer|thumb|Jorge Isaacs Ferrer
Ang kanyang ama ay si George Henry Isaacs, isang English Jew mula sa Jamaica, unang nanahan sa Chocó, Colombia, naging mapalad sa pagmimina ng ginto at pangangalakal sa Jamaica. Lumipat sa Cali at naging Kristiyano, bumili ng “Colombian citizenship” mula kay Simon Bolivar. Naging asawa niya si Manuela Ferrer Scarpetta, anak ng opisyal ng Spanish Navy. Nagkaroon siya ng 2 haciendas malapit sa Cali - ang "La Manuelita" (ipinangalan sa kanyang asawa) at "El Paraíso" (naging “setting” ng María, at naging museo).
Si Jorge Isaacs ay ipinanganak sa Quibdo noong 1837; nag-aral sa Cali, Popayán, at Bogotá sa pagitan ng 1848 at 1852. Siya ay bumalik sa Santiago de Cali noong 1852 na hindi natapos ang kanyang baccalaureate. Noong 1854, lumaban siya ng pitong buwan sa Cauca Campaign laban sa diktadura ni Heneral José María Melo. Noong 1856, inasawa niya si Felisa González Umaña, na labing-apat na taong gulang noon at nagkaroon sila ng maraming anak.
Noong panahon ng Digmaang Sibil, naghirap ang kanyang pamilya; naging mangangalakal tulad ng kanyang ama; bumalik sa panitikan at sumulat ng mga tula at dulang may makasaysayang tema sa pagitan ng 1859 at 1860. Lumaban ulit siya noong 1860 kay General Tomás Cipriano de Mosquera, at sa Battle of Manizales noong Colombian Civil War. Noong 1861, namatay ang kanyang ama; nang natapos ang digmaan bumalik siya sa Cali upang pamahalaan ang mga negosyo ng ama, subalit nakita niya ang pagkabaon nito sa utang na nagpuwersa sa kanyang i-auction ang "La Rita" at "La Manuelita", at nabili ng industriyalistang si Santiago Eder.
Ang kanyang paghihirap ay nagpabalik sa kanya sa Bogotá, kung saan nakita niyang tinatangkilik ang kanyang pampanitikang pagsisikap. Ang mga miyembro ng kapisanang mambabasa "El Mosaico" ay naghandog na ilimbag ang kanyang mga tula matapos basahin ni Isaacs ang mga ito sa isa sa mga pulong nila. Ang kalipunang ito ay nailimbag sa ilalim ng pangalang Poesías noong 1864. Sa taong ito, naging tagapamahala/tagasiyasat siya ng paggawa ng “horse-path” sa pagitan ng Buenaventura at Cali, at nagsimulang magsulat ng María. Sa ganitong panahon din siya nagkaroon ng malaria.
Pagkatapos ng kanyang pagritero sa politika, inilimbag noong 1881 ang kanyang unang canto ng tulang Saulo, kahit na hindi niya ito nakompleto. Ginalugad din niya ang Kagawarang Magdalena, ang hilaga ng Colombia, kung saan niya natagpuan ang mahahalagang karbon at deposito ng langis. Ginugol ni Isaacs ang natitirang taon ng kanyang buhay sa lungsod ng Ibagué sa Tolima kung saan siya nagplanong isulat ang kanyang makasaysayang nobela. Namatay siya sa sakit na malaria noong Abril 17, 1895.
Akdang Pampanitikan[baguhin]
Ang akdang pampanitikan ni Isaacs ay binubuo ng kanyang aklat ng mga tula na nailimbag noong 1864 at ang kanyang tanging nobelang María (1867), ay winawaring isa sa mga pinaka-ulirang katha ng Hispano Amerikanong panitikan ng ika-19 na daang taon. Ang aklat, batay sa romantikong karanasan, ay may malungkot na tinig, at nagpapahayag ng kuwento ng kasindaksindak na pagmamahalan nina Maria at kanyang pinsang si Efrain sa Valle del Cauca. Gaya ng may-katha, kailangang lisanin ni Efrain ang Valle del Cauca (kung saan niya iniwan si Maria) upang ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral sa Bogota. Namuhay sila na magkasama ng mga ilang buwan, pagkatapos ay kinailangan ng magbiyahe ni Efrain sa London para tapusin ang pag-aaral. Nang bumalik siya pagkatapos ng anim na taon, nagkaroon siya ng relasyon kay Maria. Pinagtitibay ng ibang awtor na ang karakter ni Maria ay naging inspirasyon ni Maria Mercedes Cabal na nanahan sa "El Paraiso" or "Paradise" at naging asawa ni Pangulong Manuel Maria Mallarino.[1]
Ang Maria ay inilimbag noong 1867 at nagkaroon kapagdaka ng tagumpay. Ito ay naisalin sa 31 lengguwahe. Sa Colombia at iba pang bansa sa Latin America, naging kilalang magaling na anyo si Isaacs. Ito ay humantong sa paglawak ng kanyang karera bilang mamamahayag at politiko.
Mga Sanggunian[baguhin]
1.	Jump up^ Alvarez d'Orsonville,J M. Colombia literaria, reportajes, Volumen 1. Biblioteca de autores contemporáneos. Colombia literaria, reportajes, Editor Ministerio de Educación Nacional, División de Extensión Cultural, Colombia, 1956.
•	Arciniegas, Germán. Genio y figura de Jorge Isaacs. Buenos Aires, 1967.
•	Brown, Donald F. "Chateaubriand and the Story of Feliciana in Jorge Isaacs' María." MLN 62 (1947): 326–329.
•	Carvajal, Mario. Vida y pasión de Jorge Isaacs. Manizales, 1937.
•	Embeita, María J. "El tema del amor imposible en María de Jorge Isaacs". Revista Iberoamericana 32 (1966): 109–112.
•	Lindstrom, Naomi. Early Spanish American Narrative. Austin: University of Texas Press, 2004; sobre Isaacs, 130–137.
•	Magnarelli, Sharon. "María and History". Hispanic Review 49 (1981): 209–205.
•	Magnarelli, Sharon. "The Diseases of Love and Discoure La tía Julia y el escribidor and María". Hispanic Review 54.2 (Spring 1986): 195–205.
•	Magnarelli, Sharon. "The Love Story: Reading and Writing in Jorge Isaac's María". The Lost Rib: Female Characters in the Spanish American Novel. Lewisburg: Bucknell University Press, 1985: 19–37.
•	Reyes, Alfonso. "Cartas de Jorge Isaacs". Obras completas de Alfonso Reyes. Vol. 4. México: Fondo de Cultura Mexicana, 1955: 327–34.
•	Sánchez, Luis Alberto. "Jorge Isaacs". Escritores representativos de América. 3 vols. Segunda edición. Madrid: Gredos, 1963: II: 132–146.
•	Sommer, Doris. "El Mal de María: (Con)fusión en un romance nacional". MLN 104.2 (1989): 439–474.
•	---. "María's Disease: A National Romance (Con)Founded". Foundational Fictions. The National Romances of Latin America. Berkeley: University of California Press, 1991.
•	Trigo, Benigno. "Weaning the Virile Subject: Gender and Crisis in José María Samper y Jorge Isaacs". Subjects of Crisis: Race and Gender as Disease in Latin America. Hanover: Wesleyan University Press/University Press of New England, 2000: 47–68.
•	Williams, Raymond Leslie. "The Problem of Unity in Fiction: Narrator and Self in María." MLN 101.2 (1986): 342–353.
•	Williams, Raymond Leslie. "The Greater Cauca Tradition: From María (1867) to El bazar de los idiotas (1974)". The Colombian Novel, 1844–1987. Austin: University of Texas Press, 1991.
Mga Panlabas na Kawing [baguhin]
•	Biography – in Spanish
•	María as a free ebook (@Feedbooks) – in Spanish
•	El Paraíso Museum photo gallery
Choi Cheol-ho
Si Choi Cheol-ho (ipinanganak 2 Marso1970) ay isang artista mula sa bansang Timog Korea. Naging sikat siya noong lumabas siya sa drama na Queen of Housewives (na kilala din bilang My Wife is a Superwoman, 2009). Kabilang sa kanyang mga ibang ginampanan ang pagganap bilang si Haring Seonjo sa The Immortal Lee Soon-shin (2004), si Geolsa Biu sa Dae Jo Yeong (2006) at Haring Gyeongjong sa Empress Cheonchu (kilala ding bilang The Iron Empress, 2009).
Diana Rigg
Si Dame Enid Diana Elizabeth Rigg, (20 Hulyo 1938 - 10 Setyembre 2020) ay isang Britanikang aktres. Pinakamahusay na kilala siya sa paglalaro ng Emma Peel sa 1960s serye sa TV  The Avengers  (1965-68), Countess Teresa di Vicenzo, asawa ni James Bond, sa On Her Majesty's Secret Service, at Olenna Tyrell sa seryeng Game of Thrones (2013-17). Mayroon din siyang malawak na karera sa teatro, kabilang ang paglalaro ng pamagat ng pamagat sa  Medea , parehong sa London at New York, kung saan siya ay nanalo sa 1994 Tony Award para sa Best Actress sa isang Play. Siya ay ginawang CBE noong 1988 at isang Dame noong 1994 para sa mga serbisyo sa drama.
Kamusmusan at edukasyon
Si Rigg ay ipinanganak sa Doncaster, na noon ay nasa West Riding of Yorkshire, ngayon sa South Yorkshire, noong 1938, kay Louis Rigg (1903-1968) at Beryl Hilda (née Helliwell; 1908-1981); Ang kanyang ama ay isang railway engineer na ipinanganak sa Yorkshire. Sa pagitan ng mga edad ng dalawang buwan at walong taon, si Rigg ay nanirahan sa Bikaner, India, kung saan ang kanyang ama ay nagtatrabaho bilang isang executive ng tren.
Ang Hindi ang kanyang pangalawang wika noong mga kabataan na iyon (at siya pa rin ngayon ay tinatangkilik ang paggamit ng masalimuot na mga salita at parirala kapag nag-order ng Indian food). Pagkatapos ay ipinadala siya sa isang boarding school, ang Moravian School sa Fulneck, malapit sa Pudsey. Hindi niya nagustuhan ang kanyang boarding school, kung saan siya nadama tulad ng isang isda sa labas ng tubig, ngunit siya ay naniniwala na ang Yorkshire play ng isang mas higit na bahagi sa paghubog ng kanyang karakter kaysa sa ginawa ng India. Siya ay sinanay bilang artista sa Royal Academy of Dramatic Art mula 1955-57, kung saan kabilang ang Glenda Jackson at Siân Phillips ang kanyang mga kaklase.
Mga Karangalan, Parangal at mga nominasyon
Nakuha ni Rigg ang honorary degree mula sa University of Stirling noong 1988 at ang University of Leeds noong 1992.
Ang Rigg ay ginawa ng Commander of the Order of the British Empire (CBE) sa 1988 New Year Honors at isang Dame Commander of the Order ng Imperyong Britanya (DBE) para sa mga serbisyo sa drama sa 1994 Birthday Honors.
Peglio, Marche
Ang Peglio ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Lunano, Sant'Angelo sa Vado, Sassocorvaro Auditore, Urbania, at Urbino.
Pisikal ne heograpiya
Si Peglio, paitaas na lambak ng Metauro, ay tumataas sa itaas ng isang malaking bato ng dyipsum sa isang maburol na tanawin, sa isang balkonaheng may taas na 534 m s.l.m. nakatingin sa masikip na bulubundukin.
Sport
Ang pangunahing club ng futbol sa lungsod ay ang U.S. Si Peglio na naglalaro sa ikalawang kategorya ng rehiyon ng Marche, mayroon ding Serie D 5-a-side na football team na naglalaro sa gymnasium ng munisipalidad.
Choi Jae-sung
Si Choi Jae-sung (ipinanganak Nobyembre 18, 1964) ay isang artista mula sa Timog Korea. Unang lumabas si Choi sa seryeng dramang pantelebisyon ng KBS na Diary of a High School Student noong 1984. Naging sikat si Choi nang lumabas siya sa The Tree Blooming with Love at Lee Jang-ho's Baseball Team.
Bughaw-alisya
Ang bughaw-alisya (Alice blue) ay isang magaan o tila-aserong kulay na pinagsama ang bughaw at siyano (magkahalong lunti at bughaw) na tinangkilik ni Alice Roosevelt Longworth, ang anak na babae ni Theodore Roosevelt. Ang ganitong uri ng kulay ang ginamit ni Alice Roosevelt Longworth para sa kaniyang mga kasuotan, na pinatanyag naman sa larangan ng kalakalang pang-moda ng pananamit sa Estados Unidos.
Naging huwaran din ng awiting "Alice Blue Gown" ang mga damit ni Alice Roosevelt Longworth na ginamitan ng ganitong kulay. Noong 1940, itinanghal sa madla ang awiting ito sa pamamagitan ng Irene, isang pagtatanghal-na-may-tugtugin sa Broadway, New York. Noong 1940, naging pelikula ang palabas na ito na pinagtambalan ng mga artistang sina Anna Neagle at Ray Milland.
Ginamit ng Hukbong Pandagat ng Estados Unidos para sa kanilang mga panandang pagkakakilanlan sa hanay ng mga kawal, at maging sa mga palamuti ng mga sasakyang-pandagat na ipinangalan kay Theodore Roosevelt. Isa rin sa mga orihinal na mga pangalan ng kulay na may bilang na X11 ang bughaw-alisya noong kalagitnaan ng dekada 1990, na naging batayan ng paglalarawan ng kulay sa maka-kompyuter na mundo ng web.
Mga talasanggunian
Kaurian:Mga anyo ng kulay na siyena Kaurian:Mga anyo ng kulay na bughaw Kaurian:Kulay
Basilika ng Nuestra Señora de Atocha
thumb| Orihinal na proyekto ni Fernando Arbós y Tremanti para sa basilica, kampanilya, at pantheon. thumb| Ang Mahal na Ina ng Atocha na may magagarang damit. Ang Maharlikang Basilika ng Mahal na Ina ng Atocha o Real Basílica de Nuestra Señora de Atocha ay isang malaking simbahan sa gitnang Madrid sa Avenida de la Ciudad de Barcelona, 3.
Kordong espinal
thumb|right|Larawan ng tunay na kurdong panggulugod. Ang kordong espinal, kordong panggulugod o kuwerdas na panggulugod ay isang manipis na mala-tubong bungkos ng mga hibla o pibra ng nerbo na karugtong ng sentro ng sistemang nerbiyos mula sa utak, at nakalakip sa loob at pinagsasanggalang ng mabutong gulugod. Nasa loob ito ng haliging panggulugod kolumnang espinal (tinatawag ding butong panglikod o butong panglikuran). Pinakapangunahing tungkulin ng kurdong panggulugod ang pagpapadala (pagtatrasmiti) ng mga input o "ipinapasok" ng neuron sa pagitan ng kapaligiran (ang periperi) at ng utak.
Mga sanggunian
thumb|right|Guhit-larawan ng kurdong panggulugod.
Herbert Bautista
Si Herbert Constantine Maclang Bautista (ipinanganak 12 Mayo 1968) ay isang politiko at artistang Pilipino. Gumanap siya sa mga teleseryeng tulad ng Flor de Luna ng RPN 9.
Siya ang nakatatandang kapatid ni Hero Bautista at Harlene Bautista at anak ng direktor na si Herminio Bautista.
Jesus Ramos
Si Jesus Ramos ay isang Artistang Pilipino na nakilala at napatanyag sa kanyang papel na Og noong dekada 50s.
Siya ay ipinanganak noong 1931 at siya ay naging Mr Philippines at gumawa ng ilang pelikula sa ilalim ng Premiere Production
Kondensasyon
Ang kondensasyon ay nagsisimula sa pagbubo-buo ng mga kumpol ng atomo sa bolyum na mala-gas – tulad ng pagbuo ng patak ng ulan o niyebe sa loob ng ulap – o sa pagkakadikit ng anyong gas at likido o solidong bagay.
Mga sanggunian
Kaurian:Mga prosesong pangkimika
Ang Gansang Babae
Ang "Gansang Babae" (Die Gänsemagd) ay isang Aleman na kuwentong bibit na kinolekta ng Magkapatid na Grimm at unang inilathala sa Grimm's Fairy Tales noong 1815 (KHM 89). Ito ay Aarne-Thompson tipo 533.
Ang kuwento ay unang isinalin sa Ingles ni Edgar Taylor noong 1826, pagkatapos ng marami pang iba, hal. ng isang hindi kilalang komunidad ng mga tagapagsalin noong 1865, ni Lucy Crane noong 1881, ni LucMargaret Hunt noong 1884, atbp. Isinama ito ni Andrew Lang sa The Blue Fairy Book noong 1889.
Pinagmulan
Ang kuwento ay unang inilathala ng Magkakapatid na Grimm sa unang edisyon ng Kinder- und Hausmärchen, tomo 2, noong 1815, bilang numero 3. Lumilitaw ito bilang numero 89 mula noong ikalawang edisyon (1819). Ang pinagkuhanan ng mga Grimm para sa kuwento ay ang mananalaysay na Aleman na si Dorothea Viehmann (1755–1815).
Buod
Ipinadala ng isang balo na reyna ang kaniyang anak na babae sa malayong lupain upang pakasalan. Kasama ng prinsesa ang kaniyang mahiwagang kabayo na si Falada, na marunong magsalita, at isang naghihintay na dalaga. Binigyan ng reyna ang prinsesa ng isang espesyal na alindog na magpoprotekta sa kaniya hangga't isinusuot niya ito.
Ang prinsesa at ang kaniyang alipin ay naglalakbay nang ilang sandali, at kalaunan ay nauhaw ang prinsesa. Hiniling niya sa kasambahay na pumunta at kumuha ng tubig, ngunit sinabi lang ng kasambahay: "Kung gusto mo ng tubig, kumuha ka para sa iyong sarili. Ayoko nang maging lingkod mo." Kaya't ang prinsesa ay kailangang kumuha ng tubig sa malapit na batis. Mahina siyang humagulgol: "Ano ang mangyayari sa akin?" Sumagot ang alindog: "Sayang, sayang, kung alam ng iyong ina, ang kaniyang mapagmahal na puso ay mabibiyak." Maya-maya, nauhaw na naman ang prinsesa. Kaya't muli niyang pinakuha ang kaniyang kasambahay ng tubig. Ngunit muling sinabi ng masamang alipin, "Hindi na ako maglilingkod sa iyo, anuman ang sabihin mo o ng iyong ina." Iniwan ng alipin ang kaawa-awang prinsesa upang uminom sa ilog sa pamamagitan ng kaniyang maliliit na kamay. Kapag yumuko siya sa tubig ang kaniyang alindog ay nahuhulog sa kaniyang dibdib at lumutang.
Sinasamantala ng dalaga ang kahinaan ng prinsesa. Inutusan niya ang prinsesa na magpalit ng damit kasama niya at pati na rin ang mga kabayo. Nagbanta siyang papatayin ang prinsesa kung hindi siya susumpa na hinding-hindi magsasabi ng isang salita tungkol sa pagbabalik-tanaw na ito ng mga tungkulin sa sinumang nabubuhay na nilalang. Nakalulungkot, nanumpa ang prinsesa. Pagkatapos ay sumakay ang alilang babae sa Falada, habang ang prinsesa ay kailangang tugunan ang paghagulgol ng dalaga. Sa palasyo, ang dalaga ay nagpapanggap bilang prinsesa at ang "prinsesa na lingkod" ay inutusang bantayan ang mga gansa kasama ang isang batang lalaki na tinatawag na Conrad. Ang huwad na nobya ay nag-utos na patayin si Falada, dahil natatakot siyang magsalita ito. Narinig ito ng tunay na prinsesa at nakiusap sa mamamatay-tao na ipako ang ulo ni Falada sa itaas ng pintuan kung saan siya dumadaan kasama ang kaniyang mga gansa tuwing umaga.
Kinaumagahan, hinarap ng batang gansa ang ulo ni Falada sa may pintuan: "Falada, Falada, patay ka na, at lahat ng kagalakan sa aking buhay ay tumakas", at sumagot si Falada "Aba, sayang, kung alam ng iyong ina, ang kaniyang mapagmahal na puso ay hati sa dalawa." Sa parang ng gansa, pinagmamasdan ni Conrad ang prinsesa na sinusuklay ang kaniyang magandang buhok at naging sakim siya sa pagbunot ng isa o dalawa sa kaniyang gintong kandado. Ngunit nakita ito ng batang gansa at sinabi ang isang alindog: "Humihip ng hangin, humihip, sabi ko, alisin mo ang sumbrero ni Conrad. Huwag mo siyang babalikan ngayon hangga't hindi nasusuklay ang buhok ko ngayon." Kaya't inalis ng hangin ang kaniyang sumbrero, at hindi na siya makakabalik bago matapos ang pagsisipilyo at pag-aayos ng buhok ng gansa.
Galit na pinuntahan ni Conrad ang hari at ipinahayag na hindi na siya magpapastol ng gansa sa babaeng ito dahil sa mga kakaibang nangyayari. Sinabihan siya ng hari na gawin ito ng isa pang beses, at kinaumagahan ay nagtago at nagbantay. Nahanap niya ang lahat gaya ng sinabi ni Conrad. Nang gabing iyon, hiniling niya sa prinsesa na sabihin sa kaniya ang kaniyang kuwento. Ngunit tumanggi siyang magsalita ng anuman dahil sa kaniyang panunumpa. Iminungkahi ng hari na maaari niyang sabihin ang lahat sa bakal na kalan. Pumayag siya, umakyat sa kalan at nagkuwento habang nakikinig ang hari mula sa labas.
Dahil kumbinsido ang hari na sinabi niya ang totoo, pinasuot niya ang babaeng gansa ng damit ng hari. Pagkatapos ay nilinlang niya ang huwad na prinsesa sa "pagpili ng sarili niyang parusa". Bagaman iba ang bawat pagpipilian sa bawat bersiyon ng kuwento, sa klasikong bersiyon, sinabi niya sa hari na ang isang huwad na alipin ay dapat hilahin sa bayan na nakahubad sa isang bariles na may panloob na spike. Bilang resulta, siya ay pinarusahan ng ganoong paraan hanggang sa siya ay mamatay.
Pagkatapos noon, ang prinsipe at ang tunay na prinsesa ay ikinasal at naghahari sa kanilang kaharian sa loob ng maraming taon.
Anna Nicole Smith
Si Vickie Lynn Hogan (Nobyembre 28, 1967 sa Houston, Texas – Pebrero 8, 2007 sa Hollywood, Florida) ay isang Amerikanang aktres at modelo.
Isopoda
Ang Isopoda ay isang pagkakasunud-sunod ng mga crustacean na kinabibilangan ng woodlice at kanilang mga kamag-anak. Ang mga Isopod ay nakatira sa dagat, sa sariwang tubig, o sa lupa. Ang lahat ay may matibay, naka-segment na exoskeleton, dalawang pares ng antennae, pitong pares ng mga joints limbs sa thorax, at limang pares ng sumasalakip na appendages sa abdomen na ginagamit sa respirasyon. Ang mga kababaihan ay binibihag ang kanilang mga kabataan sa isang supot sa ilalim ng kanilang dibdib. Ang mga Isopod ay may iba't ibang mga paraan ng pagpapakain: ang ilang kumakain ng patay o nabubulok na halaman at hayop, ang iba ay mga grazer, o mga feed feeder, ang ilan ay mga mandaragit, at ang ilan ay panloob o panlabas na mga parasito, karamihan sa mga isda. Ang mga espesye ng tubig ay halos nakatira sa seabed o sa ibaba ng mga tubig sa tubig-tabang ng tubig, ngunit ang ilan pang nakuha na taxa ay maaaring lumangoy para sa isang maikling distansya. Ang mga terrestrial form ay gumagalaw sa paligid sa pamamagitan ng pag-crawl at may posibilidad na matagpuan sa mga cool, moist na lugar. Ang ilang mga species ay maaaring mag-roll ang kanilang sarili sa isang bola bilang isang mekanismo ng pagtatanggol o upang makatipid ng kahalumigmigan. Mayroong higit sa 10,000 species ng isopod sa buong mundo, na may halos 4,500 species na natagpuan sa mga kapaligiran sa dagat, karamihan sa seabed, 500 species sa sariwang tubig, at isa pang 5,000 species sa lupa. Ang pagkakasunud-sunod ay nahahati sa labing-isang mga subroga. Ang fossil record ng isopods ay nagsisimula sa panahon ng Carboniferous (sa panahon ng Pennsylvanian), hindi bababa sa 300 milyong taon na ang nakararaan, nang ang mga isopod ay nanirahan sa mababaw na dagat.
Alì Terme
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Messina sa bansang Italya.
Imperyong Otomano
Ang Imperyong Otomano (Turkong Otomano: دولت عالیه عثمانیه Devlet-i Âliye-yi Osmâniyye) ay Muslim na estado sa Turkiya na nagtagal mula noong ika-13 siglo hanggang noong ika-20 siglo.
Sakop ng Imperyong Ottoman ang mga lupain mula sa Tangway Balkan hanggang sa Gitnang Silangan at Hilagang Aprika sa pinakatuktok nito sa pamumuno ni Sulayman I noong ika-15 siglo.
Unti-unting nagwakas ang imperyo matapos ang pamumuno ni Sulayman, at noong pumasok ang ika-20 siglo ay hawak na lamang nito ang Asia Minor (ang rehiyong Anatolya sa Turkiya) at mga bahagi ng Balkan at Gitnang Silangan. Higit na maraming teritoryo ang nawala sa Imperyong Ottoman noong panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig (1914-1918).
Hinawakan ng mga sundalo ng mga Nagkakaisang Bansa ang imperyo hanggang sa katapusan ng digmaan noong 1922, nang palayasin sila ng mga nasyonalistang sundalo na pinamunuan ni Mustafa Kemal; Pinawalang-bisa ni Kemal ang imperyo noong taon ding iyon at iprinoklama ang Republika ng Turkiya noong 1923.