Muhammad
Tigil awayan ng Hudaybiyyah
Bagaman naipangaral na ni Muhammad ang mga talatang Quraniko na nag-uutos ng Hajj, hindi ito nagawa ng mga Muslim sanhi ng poot ng Quraysh. Sa buwan ng Shawwal 628 CE, inutusan ni Muhammad ang kanyang mga tagasunod na kumuha ng mga inihahandog na hayop at gumawa ng pilgrimahe (umrah) sa Mecca na nagsasabing ang ipinangako sa kanya ng diyos ang katuparan ng kanyang layunin sa isang pangitain nang kanyang ahitin ang kanyang ulo pagkatapos ng Hajj. Sa pagkakarinig ng papalapit na mga 1,400 Muslim, ang Quraysh ay nagpadala ng isang pwersa ng 200 kabalyero upang pigilan ang mga ito. Si Muhammad ay nakatakas sa mga ito sa pamamagitan ng pagkuha ng mas mahirap na ruta at naabot ang al-Hudaybiyya sa labas lamang Mecca. Ayon kay Watt, bagaman ang desisyon ni Muhammad na gumawa ng pilgrimahe ay batay sa kanyang panaginip, sa parehong panahon ay nagpapakita sa mga paganong Meccan na ang Islam ay hindi nagbabanta ng prestihiyo kanilang sanktuwaryo at ang Islam ay isang relihiyong Arabe. Ang mga negosasyon ay nagsimula sa mga emisaryo na labas masok sa Mecca. Habang ito ay nagpapatuloy, ang isang tsismis ay lumaganap na ang isa sa mga negosyador na Muslim na si Uthman bin al-Affan ay napatay ng Quraysh. Si Muhammad ay tumugon sa pamamagitan ng pagtawag sa mga pilgrim na gumawa ng pangako na huwag tumawag (o manatili kay Muhammad sa anumang desisyong kanyang gawin) kung ang sitwasyon ay tumungo sa isang digmaan sa Mecca. Ang pangakong ito ay nakilala bilang "Pangako ng Pagtanggap" (Arabic: بيعة الرضوان, bay'at al-ridhwān‎) o "Pangako sa ilalim ng Puno". Gayunpaman, ang balita sa kaligtasan ni Uthman ay pumayag sa mga negosasyon na magpatuloy at ang isang kasunduang nakatakda na magtagal ng 10 taon ay kalaunang nilagdaan ng mga Muslim at Quraysh. Ang pangunahing mga punto ng kasunduan ay kinabibilangan ng pagtigil ng alitan; ang pagsusupindi ng pilgrimahe ni Muhammad sa sumunod na taon; at ang kasundun na ipauwi ang sinumang Meccan na nagpunta sa Medina nang walang permsiyon ng kanilang taga-ingat. Karamihan sa mga Muslim ay hindi nasiyahan sa mga termino ng kasunduan. Gayunpaman, ang Quranikong sura "Al-Fath" (Ang Pagwawagi) (Quran 48:1–29) ay sumiguro sa mga Muslim na ang ekspedisyon na kanilang pinag-uwian ay dapat ituring na isang pagwawagi. Kalaunan lamang natanto ng mga tagasunod ni Muhammad ang pakinabang sa likod ng kasunduang ito. Ang mga pakinabang na ito ay kinabibilangan ng paghikayat sa mga Meccan na kilalanin si Muhammad bilang katumbas; pagtigil ng gawaing pang-hukbo para sa hinaharap; at pagkakamit ng paghanga ng mga Meccan na humanga sa pagsasama ng mga ritwal ng pilgrimahe. Pagktapos ng paglalada ng tigil-awayan, si Muhammad ay gumawa ng ekspedisyon laban sa oasis na Hudyong oasis ng Khaybar, na kilala bilang Labanan ng Khaybar. Ito ay malamang sanhi ng pagpapatira ng Banu Nadir na pumupukaw ng mga poot laban kay Muhammad o upang muling makamit ang isang prestihiyo upang ilihis ang para sa ilang mga Muslim ay hindi konklusibong resulta ng tigil-awayan ng Hudaybiyya. Ayon sa tradisyong Muslim, si Muhammad ay nagpadala rin ng mga sulat sa maraming mga pinuno ng mundo na humihikayat sa mga ito na maakay sa Islam. Sa mga taon kasunod ng tigil-awayan ng Hudaybiyyah, pinadala ni Muhammad ang kanyang mga pwersa laban sa mga Arabe sa lupaing Transjordanian Byzantine soil sa Labanan ng Mu'tah kung saan ang mga Muslim ay natalo.