cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pagpapatiwakal
Pangkaisipan at ukol sa pakikisalamuha na mga kondisyon
Ang mga ilan ay maaaring magpakamatay para takasan ang pang-aapi o bullying o wala sa katwirang panghuhusga. Ang kasaysayan ng sekswal na pang-aabuso sa pagkabata at ang panahong inilagi sa foster care ay mga salik rin ng panganib. Ang sekswal na pang-aabuso ay pinapaniwalaang nakakadagdag sa humigit-kumulang na 20% ng pangkalahatang panganib.
Ang isang unting-unting nababago na paliwanag sa pagpapakamatay ay na maaari nitong mapabuti ang inclusive fitness (pagiging akma para mag-anak). Ito ay maaaring maganap kung ang isang taong magpapakamatay ay hindi na magkakaanak pa at kinukuha nito ang mga ikakabuhay ng mga kamag-anak para mabuhay. Ang isang pagsalungat ay na ang mga kamatayan ng mga malulusog na kabataan ay malamang na hindi dumadagdag sa inclusive fitness (pagiging akma para mag-anak). Ang pag-akma o adaptation sa isang labis na naiibang kapaligiran ng pinagmulang lahi ay maaaring hindi nababagay sa kasalukuyan.
Ang kahirapan ay nauugnay sa panganib ng pagpapakamatay. Ang pagtindi ng kahirapan ng kamag-anak kumpara sa mga nakapaligid sa tao ay nagpapataas ng panganib ng pagpapakamatay. Mahigit sa 200,000 mga magsasaka sa India ang nagsagawa ng nagpakamatay mula noong 1997 na bahagyang dahil sa mga problema ng pagkakautang. Sa China, ang pagpapakamatay ay tatlong beses na mas malamang na mangyari sa mga rehiyong probinsiya kaysa sa mga lungsod na bahagyang pinaniniwalaan na dahil sa mga problemang pinansiyal sa bahaging ito ng bansa.
Media
Ang media, kasama na ang internet, ay may mahalagang papel. Ang paglalarawan nito ng pagpapakamatay ay maaaring may negatibong epekto na may maraming bilang, lantad at paulit-ulit na pag-uulat na pumupuri o dumadakila sa pagpapakamatay bilang ang siyang may pinakamalaking epekto. Kapag ang detalyadong paglalarawan kung paano magpakamatay sa pamamagitan ng isang partikular na pamamaraan ay isinasadula o isinasalarawan, ang pamamaraan ng pagpapakamatay na ito ay maaaring dumami sa buong populasyon.
Makatwiran
Ang makatwiran na pagpapakamatay ay ang makatwirang pagkitil sa sariling buhay, kahit na naniniwala ang iba na ang pagpapakamatay ay hinding-hindi makatwiran. Ang pagkitil ng sariling buhay para sa kapakanan ng iba ay kilala bilang pagpapakamatay para sa kapakanan ng iba o altruistic suicide. Ang halimbawa nito ay ang pagkitil ng isang nakakatanda sa kanyang buhay para makapag-iwan ng mas maraming pagkain para sa mga mas batang tao sa komunidad. Sa ilang kultura ng Eskimo, ito ay itinuturing na isang kilos ng paggalang, lakas ng loob, o karunungan.
Ang pagpapakamatay sa pamamagitan ng pag-atake o suicide attack ay isang pampolitikang pagkilos kung saan isasakatuparan ng isang umaatake ang isang karahasan laban sa iba na alam nilang magdudulot ito ng kanilang sariling kamatayan. Ang ilan sa mga nagpapakamatay na mga nambobomba ay bilang pagsusumikap na makamtan ang pagiging martir. Ang mga misyong kamikaze ay isinasagawa bilang isang katungkulan para sa isang mas mataas na ipinaglalabang layunin o moral na obligasyon. Ang pagpatay na pagpapakamatay ay isang pagkilos na homicide o pagpatay sa kapwa kasunod ng pagpapakamatay ng taong gumawa nito sa loob ng isang linggo. Ang mga pagpapakamatay ng grupo ng tao nang sabay-sabay o mass suicide ay madalas na isinasagawa dahil sa pamimilit ng lipunan kung saan isinusuko ng mga miyembro ang kalayaan nang buo sa isang pinuno. Ang mga pagpapakamatay ng grupo ng tao nang sabay-sabay o mass suicide ay maaaring isagawa ng kasing kaunti ng dalawang tao, na madalas na tinutukoy bilang kasunduang magpakamatay o suicide pact.
Sa mga hindi masyadong malalang sitwasyon kung saan ang pagpapatuloy na mabuhay ay di kayang matiis, ginagamit ng ilang mga tao ang pagpapakamatay bilang paraan ng pagtakas. Ang ilan sa mga nakakulong sa Nazi na mga concentration camp ay kilala bilang kinitil ang kanilang sariling buhay sa pamamagitan ng sadyang paghawak sa mga de-kuryenteng bakod.
Mga Pamamaraan
Ang pangunahing pamamaraan ng pagpapakamatay ay nag-iiba sa mga bansa. Kasama sa mga nangungunang pamamaraan sa mga iba’t-ibang rehiyon ang pagbibigti, pag-inom ng pestisidiyo, at mga baril. Ang mga kaibhang ito ay pinaniniwalaan na medyo dahil sa pagkakaroon ng mga iba’t-ibang pamamaraan. Sa isang pag-aaral sa 56 na bansa, napag-alaman na ang pagbibigti ang pinaka-karaniwang paraan sa karamihan ng mga bansa, na bumubuo sa 53% ng mga lalaking nagpapakamatay at 39% ng mga babaeng nagpapakamatay.
Ang 30% ng mga nagpapakamatay sa buong mundo ay dahil sa pestisidiyo. Gayunpaman, ang. paggamit ng pamamaraan na ito ay nag-iiba nang malaki mula 4% sa Europa hanggang sa mahigit sa 50% sa rehiyong Pasipiko. Karaniwan rin ito sa Latin America dahil madaling makuha ito sa populasyon ng mga magsasaka. Sa maraming bansa, ang mga pag-overdose ng gamot ay binubuo ng 60% ng mga nagpapakamatay sa mga babae at 30% sa mga lalake. Karamihan ay hindi naplano at nagaganap sa loob ng panahon ng isang talamak na panahon ng kawalang-katiyakan ng damdamin. Ang bilang ng namamatay ay nag-iiba ayon sa pamamaraan: mga baril 80-90%, pagkakalunod 65-80%, pagbibigti 60-85%, exhaust ng sasakyan 40-60%, pagtalon 35-60%, pagpapakamatay sa pamamagitan ng pagsusunog ng uling 40-50%, pestisidiyo 6-75%, pag-overdose ng gamot 1.5-4%. Ang mga pinaka-karaniwang pamamaraan ng pagsubok ng pagpapakamatay ay naiiba mula sa pinaka-karaniwang matagumpay na pamamaraan na may hanggang 85% ng pagsubok sa pamamagitan ng pag-overdose ng gamot sa maunlad na bansa.
Sa Estados Unidos, ang 57% ng mga pagpapakamatay ay kinasasangkutan ng paggamit ng baril kung saan ang pamamaraang ito ay medyo mas karaniwan sa mga lalake kaysa sa mga babae. Ang susunod na pinaka-karaniwang sanhi ay ang pagbibigti sa mga lalake at pag-inom ng lason sa mga babae. Kung pagsasamahin ang mga pamamaraang ito, bubuo ang mga ito ng humigit-kumulang sa 40% ng mga pagpapakamatay sa Estados Unidos. Sa Switzerland, kung saan halos ang bawa’t isa ay may nagmamay-ari ng baril, ang pinakamataas na bilang ng mga pagpapakamatay ay sa pamamagitan ng pagbibigti. Ang pagtalon para mamatay ay kapwa karaniwan sa Hong Kong at Singapore sa 50% at 80% ayon sa pagkasunud-sunod nito. Sa China, ang pag-inom ng pestisidiyo ang pinaka-karaniwang pamamaraan. Sa Hapon, ang pagsaksak ng sariling tiyan na kilala rin bilang seppuku o hara-kiri ay nagaganap pa rin, gayunpaman, ang pagbibigti ang pinaka-karaniwan.
Pathophysiology (ukol sa mga pagbabago sa paggana)
Walang alam na iisang batayan ayon sa pathophysiology o ukol sa mga pagbabago sa paggana para sa alinman sa pagpapakamatay o depresyon. Nguni’t ito ay pinaniniwalaan na bunga ng interaksiyon ng ugali, mga panlipunan at kapaligiran, at pangkaisipiang salik.
Ang mga mabababang antas ng brain-derived neurotrophic factor (BDNF) ay parehong direktang inuugnay sa pagpapakamatay at di direktang inuugnay sa papel nito sa malubhang depresyon, posttraumatic stress disorder, schizophrenia at obsessive–compulsive disorder. Natuklasan ng mga pag-aaral ng post-mortem o pagsisiyasat ng namatay ang bumabang antas ng BDNF sa hippocampus at prefrontal cortex, sa mga mayroon at walang kondisyong pangkaisipan. Ang serotonin, isang neurotransmitter ng utak, ay pinaniniwalaang mababa sa mga nagpapakamatay. Ito ay bahagyang ibinatay sa katibayan ng tumaas na antas ng mga 5-HT2A receptor na nakita pagkatapos mamatay. Ang iba pang katibayan ay kinabibilangan ng bumabang antas ng produkto ng pagkakahiwalay o breakdown ng serotonin, 5-Hydroxyindoleacetic acid, sa cerebral spinal fluid. Gayunpaman, ang direktang katibayan ay mahirap makalap. Ang epigenetics, ang pag-aaral ng mga pagbabago sa genetic expression bilang pagtugon sa mga salik na may kaugnayan sa kapaligiran na hindi binabago ang nasa ilalim na DNA, ay pinaniniwalaan ding may papel sa patukoy ng panganib na pagpapakamatay.
Pag-iwas
Ang pag-iwas ng pagpapakamatay ay terminong ginagamit para sa magkakasamang pagsisikap para mabawasan ang insidente ng pagpapakamatay sa pamamagitan ng mga hakbang na pang-iwas. Ang pagbawas sa pagkakaroon ng daan para sa ilang mga pamamaraan tulad ng mga baril o lason ay binabawasan ang panganib. Kabilang sa ibang mga hakbang ang pagbawas sa daan para sa uling at mga harang sa mga tulay at mga platform sa subway. Ang paggamot sa pagkalulong sa droga at alak, depresyon, at ang mga sumubok na magpakamatay noon ay maaari ring maging epektibo. Iminungkahi ng ilan na bawasan ang daan para sa alak bilang isang estratehiyang pang-iwas (tulad ng pagbawas ng bilang ng mga bar). Kahit na karaniwan ang mga hotline para sa krisis, may kaunting katibayan para suportahan o kontrahin ang pagiging epektibo nito. Sa mga nakakabatang nasa hustong gulang na nag-isip na magpakamatay, lumilitaw na ang paggamot sa mga negatibong saloobin o iniisip (cognitive behavioral therapy) ay pinabubuti ang mga kinalabasan. Ang pag-unlad ng ekonomiya sa pamamagitan ng kakayahan nitong bawasan ang kahirapan ay maaaring makapagbawas ng bilang ng pagpapakamatay. Ang mga pagsisikap para mapalakas ang pakikipag-ugnayan ng mga tao lalung-lalo na sa mga matatandang lalake ay maaaring maging epektibo.
Karamdamang pangkaisipan
Sa mga taong may mga problema sa kalusugang pangkaisipan, ang ilang bilang ng mga paggamot ang maaaring magpababa ng panganib ng pagpapakamatay. Ang mga taong aktibong malamang na magpakamatay ay maaaring ipasok sa pangkaisipang pangangalaga (psychiatric care), ito man ay boluntaryo o hindi. Ang mga pagmamay-ari na maaaring magamit para saktan ang kanilang sarili ay karaniwang inaalis. Ang ilang mga manggagamot ay pinapapirma ang mga pasyente ng mga kasunduan para sa pag-iwas sa pagpapakamatay kung saan kanilang sinasang-ayunan na hindi nila sasaktan ang kanilang mga sarili kung palalayain. Gayunpaman, ang katibayan ay hindi sumusuporta sa malaking epekto mula sa hakbang na ito. Kung mababa ang panganib ng isang tao, maaaring isaayos ang out-patient na paggamot ng kalusugang pangkaisipan. Ang maikling panahon ng pagkakaospital ay hindi pa napag-alamang mas epektibo kaysa sa pangangalaga ng komunidad para sa pagpapabuti na kalalabasan sa mga taong may borderline personality disorder na pabalik-balik ang pagpapakamatay.
Ariana Grande
Si Ariana Grande-Butera (ipinanganak noong Hunyo 26, 1993),  na kilala bilang Ariana Grande ay isang Amerikanong aktres, mang-aawit at manunulat ng kanta. Siya ay lumaki sa Boca Raton, Florida kung saan siya pumasok sa  North Broward Preparatory School.
Pagpapatiwakal
Karamdamang pangkaisipan
May hindi pa tiyak na katibayan na ang psychotherapy, partikular ang dialectical behaviour therapy, ang nagpapababa ng pagpapakamatay sa mga kabataan pati na rin ang mga nasa borderline personality disorder. Nguni’t ang katibayan ay hindi nagpakita ng pagbaba ng mga ganap na pagpapakamatay.
Ariana Grande
Noong Enero 21, 2007 sinimulan niyang i-publish ang kanyang musika sa YouTube, at noong Mayo 2023, umabot sa 52.6 milyong subscriber ang kanyang channel sa YouTube at nakakuha ng kabuuang 23.8 bilyong panonood ng video.
Pagpapatiwakal
Karamdamang pangkaisipan
May kontrobersiya tungkol sa pakinabang laban sa pinsala ng mga kontra-depresyon (antidepressant). Sa mga nakakabatang tao mas bago ang mga kontra-depresyon (antidepressant) tulad ng SSRIs ay lumilitaw na nagpapataas ng panganib ng pagpapakamatay mula 25 sa bawa’t 1000 hanggang 40 sa bawa’t 1000. Nguni’t para mga mas nakakatanda, maaari nilang mapababa ang panganib. Ang Lithium ay lumilitaw na epektibo sa pagpapababa ng panganib sa mga may bipolar disorder at unipolar depression sa halos parehong antas ng pangkalahatang populasyon.
Ariana Grande
Si Grande ay nagkaroon ng kanyang debut sa pag-arte noong 2008 sa papel ng Charlotte sa13 sa Broadway. Mula 2010 hanggang 2013, siya ay lumabas bilang Cat Valentine sa Nickelodeon sitcom Victorious at sa spinoff Sam & Cat.
Noong Marso 2013, si Grande ay nagkamit ng tagumpay sa kanyang single "The Way" mula sa kanyang debut studio album Yours Truly (2013) na naging isang top ten hit sa Billboard Hot 100.
Pagpapatiwakal
Epidemiyolohiya
[[File:Self-inflicted injuries world map - Death - WHO2004.svg|thumb|left|Mga pagkamatay sa pamamagitan ng pananakit sa sarili sa bawat 100,000 na mga naninirahan noong 2004.
{{legend|#b3b3b3|hindi alam}} {{legend|#ffff65|<3}} {{legend|#fff200|3–6}} {{legend|#ffdc00|6–9}} {{legend|#ffc600|9–12}} {{legend|#ffb000|12–15}} {{legend|#ff9a00|15–18}} {{legend|#ff8400|18–21}} {{legend|#ff6e00|21–24}} {{legend|#ff5800|24–27}} {{legend|#ff4200|27–30}} {{legend|#ff2c00|30–33}} {{legend|#cb0000|>33}} ]]
Ang humigit-kumulang sa 0.5% hanggang 1.4% ng mga tao ang kumikitil ng kanilang buhay sa pamamagitan ng pagpapakamatay. Sa buong daigdig, hanggang noong 2008/2009, ang pagpapakamatay ang ikasampung pangunahing sanhi ng kamatayan na ang mga 800,000 hanggang sa isang milyong tao ang namamatay taun-taon, na nagdudulot ng bilang ng namamatay na 11.6 sa bawa’t 100,000 mga tao sa bawa’t taon. Ang mga bilang ng pagpapakamatay ay tumaas ng 60% mula 1960s hanggang 2012, ang mga pagtaas na ito ay pangunahing nakikita sa mahirap na bansa. Para sa bawa’t pagpapakamatay na magreresulta sa kamatayan, mayroong 10 hanggang 40 pagsubok ng pagpapakamatay.
Malaki ang iniba ng mga bilang ng pagpapakamatay sa mga bansa at sa paglipas ng panahon. Bilang porsiyento ng mga pagkamatay noong 2008 ito ay: sa Africa 0.5%, sa South-East Asia 1.9%, sa Amerika 1.2% at sa Europa 1.4%. Ang mga bilang sa bawa’t 100,000 kung saan sa: Australia 8.6, Canada 11.1, China 12.7, India 23.2, United Kingdom 7.6, Estados Unidos 11.4. Ito ay itinuring na ika-10 nangungunang sanhi ng kamatayan sa Estados Unidos noong 2009 sa humigit-kumulang na 36,000 mga kaso sa isang taon. At ang humigit-kumulang na 650,000 katao ang nakikita sa emergency department taun-taon dahil sa pagsubok na magpakamatay. Ang Lithuania, Hapon at Hungary ang may pinakamataas na bilang. Ang mga bansang lubos na may pinakamataas na bilang ng mga nagpapakamatay ay ang China at India na bumubuo sa halos lampas sa kalahati ng kabuuan. Sa China, ang pagpapakamatay ang ika-5 pangunahing sanhi ng pagkamatay.
Kasarian
Sa mga Kanluraning bansa, ang mga lalaki ay tatlo hanggang apat na beses na mas madalas namamatay ang mga lalaki sa pamamagitan ng pagpapakamatay kaysa sa mga babae, bagaman ang mga babae ay sinusubukang magpakamatay nang apat na beses na mas madalas. Ito ay iniugnay sa paggamit ng mas maraming nakakapatay na paraan ng mga lalake para kitlin ang kanilang mga buhay. Ang kaibhang ito ay mas kapansin-pansin sa mga mas mahigit sa edad na 65 na may sampung beses na mas marami ang lalaking nagpapakamatay kaysa sa mga babae. Ang China ang isa sa may pinakamataas na bilang ng mga babaeng nagpakamatay sa mundo at ito lamang ang bansa kung saan ito ay mas mataas kaysa sa mga lalake (proporsiyon ng 0.9). Sa Silangang Mediterranean, ang bilang ng nagpapakamatay ay halos magkatumbas sa mga lalake at mga babae. Para sa mga babae, ang pinakamataas na bilang ng pagpapakamatay ay makikita sa Timog Korea sa 22 sa bawat 100,000, na may pinakamataas na bilang sa Timog-Silangang Asya at sa Kanlurang Pasipiko sa pangkalahatan.
Edad
Sa maraming bansa, ang bilang ng nagpapakamatay ay pinakamataas sa kalagitnaang edad hanggang 60 o sa nakakatanda. Gayunpaman, ang absolute number o tiyak na bilang ng nagpapakamatay ay pinakamataas sa pagitan ng 15 hanggang 29 na taong gulang dahil sa bilang ng mga taong nasa grupo ng edad na ito. Sa Estados Unidos, ito ay pinakamataas sa amerikano na lalakeng mas matanda sa 80 taong gulang, kahit na ang mga kabataan ay mas madalas na sumubok na magpakamatay. Ito ang pangalawang pinaka-karaniwang sanhi ng pagkamatay sa mga kabataan o adolescents at sa mga batang lalake ay pangalawa lamang sa aksidente ang ikinamatay. Sa mga kabataang lalake sa mahirap na bansa, ito ang sanhi ng halos 30% ng mga pagkamatay. Sa mga mahirap na bansa, ang mga bilang ay magkapareho nguni’t ito ay bumubuo ng mas maliit na bahagi ng kabuuang pagkamatay dahil sa mas mataas na bilang ng mga namatay mula sa ibang mga uri ng trauma. Sa Timog-Silangang Asya, kung ihahambing sa ibang bahagi ng mundo, ang mga pagkamatay dahil sa pagpapakamatay ay nagaganap sa mas malaking bilang sa mga batang babae kaysa sa mga nakakatandang babae.
Kasaysayan
Sa sinaunang Athens, ang isang taong nagpakamatay nang walang pahintulot ng estado ay pinagkakaitan ng karangalan ng isang normal na paglibing. Ang tao ay ililibing nang mag-isa, sa malayong lugar ng lungsod, nang walang lapida o palatandaan. Sa Sinaunang Greece at Roma, ang pagpapakamatay ay itinuring na isang katanggap-tanggap na pamamaraan ng pagharap ng pagkatalo sa militar. Sa Sinaunang Roma, kahit na dati nang pinapahintulutan ang pagpapakamatay, sa kalaunan ito ay itinuring na isang krimen laban sa estado dahil sa mga pang-ekonomiyang gastos nito. Ang isang ordinansa para sa krimen na ginawa ni Louis XIV ng Pransiya noong 1670 ang mahigit sa mas grabe na parusa na ito: ang bangkay ng isang tao ay hinihila sa mga kalsada, nang nakadapa, at pagkatapos ay ibibigti o itatapon sa tambak ng basura. Dagdag pa rito, ang lahat ng ari-arian ng taong iyon ay kukumpiskahin. Ayon sa kasaysayan, ang mga tao sa simbahang Kristiyano na sumubok na magpakamatay ay pinaparusahan ng pagtiwalag sa relihiyon at ang mga namatay sa pamamagitan ng pagpapakamatay ay inililibing sa labas ng mga sagradong libingan. Sa huling bahagi ng ika-19 na siglo ng Great Britain, ang pagtatangkang magpakamatay ay itinuring na katumbas ng pagtangkang pumatay at maaaring parusahan ng pagbitay. Sa ika-19 na siglo sa Europa, ang pagpapakamatay ay nag-iba ang pagturing mula sa sanhi ng kasalanan sa sanhi ng pagkabaliw.
Pagsasabatas
Sa karamihan ng mga Kanluraning bansa, ang pagpapakamatay ay hindi na isang krimen, gayunpaman, ito ay krimen sa karamihan ng mga bansa sa karamihan sa Kanlurang bahagi ng Europa mula noong Middle Ages hanggang sa 1800s. Marami sa mga bansang Islam ang binabansagan ito na isang kriminal na kasalanan.
Sa Australya, ang pagpapakamatay ay hindi isang krimen. Gayunpaman, ito ay isang krimen para pagpayuhan, udyukan, o tulungan at hikayatin ang isa pa para subukang magpakamatay, at malinaw na pinapahintulutan ng batas ang sinumang tao na gamitin ang “naturang puwersa na tulad ng makatwirang kinakailangan” para maiwasan ang pagpapakamatay ng iba. Ang Hilagang Teritoryo ng Australya sa maikling panahon ay nagkaroon ng legal na tinulungan ng manggagamot na pagpapakamatay mula 1996 hanggang 1997.
Walang bansa sa Europa ang kasalukuyang itinuturing ang pagpapakamatay o pagsubok na magpakamatay na isang krimen. Inalis ng Inglatera at Wales ang kaparusahan sa pagpapakamatay sa pamamagitan ng Suicide Act 1961 0 Batas sa Pagpapakamatay ng 1961 at ang Republika ng Ireland noong 1993. Ang salitang "commit (o pagsasagawa)" ay ginamit bilang pagtukoy nito bilang labag sa batas gayunapaman, marami sa mga organisasyon ang pumigil dito dahil sa negatibong pakahulugan nito.
Sa India, ang pagpapakamatay ay labag sa batas at ang naiwanang pamilya ay maaaring maharap sa mga legal na problema. Sa Germany, ang aktibong euthanasia o pagpatay ng isang tao dahil sa awa ay labag sa batas at ang sinumang nandoon sa oras ng pagpapakamatay ay maaaring mahatulan para sa kabiguang magbigay ng tulong sa isang emerhensiya. Ang Switzerland ay kamakailang gumawa ng mga hakbang para gawing legal ang tinulungang pagpapakamatay o assisted suicide para sa may hindi gumagaling na pangkaisipang karamdaman. Ang mataas na hukuman sa Lausanne, sa pagbigay ng hatol ng hukom noong 2006, ay ipinagkaloob sa isang hindi pinangalanang tao na may matagal nang patuloy na problema sa isipan ang karapatan na kitlin ang kanyang sariling buhay.
Eulogio Rodríguez
Si Eulogio "Amang" Adona Rodríguez, Sr. (21 Enero 1883 – 19 Disyembre 1964) ay isang Pilipinong politiko, ang pinakamatagal na nagsilbi sa Pangulo ng Senado pagkatapos ni Manuel L. Quezon, nagsilbi siya mula 30 Abril 1952 hanggang 17 Abril 1953 at 20 Mayo 1953 hangang 5 Abril 1963.
Pagpapatiwakal
Pagsasabatas
Sa Estados Unidos, ang pagpapakamatay ay hindi labag sa batas nguni’t maaaring samahan ng mga kaparusahan para sa mga susubok nito. Legal ang pagpapakamatay na tinutulungan ng manggagamot sa estado ng Oregon at sa Washington.
Mga panrelihiyong pananaw
Sa karamihan ng mga anyo ng Kristiyanismo, ang pagpapakamatay ay itinuturing na kasalanan, na pangunahing ibinabatay sa mga isinulat ng mga maimpluwensiyang tagapag-isip na Kristiyano ng Middle Ages, tulad nina St. Augustine at St. Thomas Aquinas; nguni’t ang pagpapakamatay ay hindi itinuring na kasalanan sa ilalim ng Byzantine ang alitintunin ng Justinian na Kristiyano, halimbawa. Sa doktrina ng simbahang Katolika, ang argumento ay ibinatay sa kautusan "Huwag kang pumatay" (na ginawang naaangkop sa ayon sa Bagong Tipan ni Hesus sa Mateo 19:18), pati na rin ang ideyang, ang buhay ay regalong kaloob ng Diyos na hindi dapat tanggihan nang may pagkamuhi, at na ang pagpapakamatay ay laban sa "likas na kaayusan" at kaya humahadlang sa kabuuang plano ng Diyos para sa mundo.
Gayunpaman, pinaniniwalaan na ang karamdamang pangkaisipan o labis na takot sa pagdurusa ang nagpapaliit sa pananagutan ng nagpapakamatay. Kabilang sa mga pangontra sa argumento ang sumusunod: na ang ikaanim na kautusan ay mas wastong naisalin bilang “huwag pumatay”, na hindi kinakailangang tumukoy sa sarili; na ang Diyos ay nagkaloob ng kalayaang magpasiya sa mga tao; na ang pagkitil sa sariling buhay ay hindi hihigit sa paglabag sa Batas ng Diyos kaysa sa paggamot ng sakit; at na ang ilang bilang ng mga pagpapakamatay ng mga sumasampalataya sa Diyos ay nakatala sa Bibliya nang wala kahit man lamang kaunting pag-uusig.
Nakatuon ang Judaism sa kahalagahan ng pagbibigay halaga sa buhay na ito, at kaya naman, ang pagpapakamatay ay katumbas ng pagtanggi sa kabutihan ng Diyos sa mundo. Sa kabila nito, sa ilalim ng malalang sitwasyon kung saan wala nang pagpipilian kundi ang mamatay o sapilitang pagtaksilan ang kanilang relihiyon, ang mga Hudyo ay indibiduwal na nagpakamatay o sabay-sabay na nagpakamatay (tingnan ang Masada, Ang Unang Pag-uusig ng Pranses sa mga Hudyo, at York Castle para sa mga halimbawa) at bilang kasuklam-suklam na paalaala, mayroon pang dasal sa liturya ng Hudyo para sa “kapag ang kutsilyo ay nasa lalamunan”, para sa mga namamatay "para gawing sagrado ang Pangalan ng Diyos" (tingnan ang Pagiging Martir). Ang mga kilos na ito ay nakatanggap ng mga magkakahalong pagtugon ng mga awtoridad ng Hudyo, itinuring ng ilan bilang mga halimbawa ng pagiging martir na nagpapakita ng kabayanihan, habang ang iba ay nagpahayag na mali para sa kanila na kitlin ang kanilang sariling buhay sa pag-asa ng pagiging martir.
Ang pagpapakamatay ay hindi pinahihintulutan sa Islam. Sa Hinduismo, ang pagpapakamatay ay hindi katanggap-tanggap sa pangkalahatan at itinuturing na katumbas ng pagiging makasalanan katulad ng pagpatay sa kapwa sa makabagong lipunan ng Hindu. Isinasaad sa Mga Banal na Kasulatan ng Hindu na ang isang taong nagpakamatay ay magiging bahagi ng espirituwal na mundo, na pagala-gala sa daigdig hanggang sa oras na siya’y nakatakdang mamatay kung hindi siya nagpakamatay. Gayunpaman, tinatanggap ng Hinduismo ang karapatan ng isang taong kitlin ang sariling buhay sa pamamagitan ng hindi marahas na kaugalian ng pag-aayuno hanggang kamatayan na tinatawag na Prayopavesa. Nguni’t ang Prayopavesa ay limitado lamang sa mga taong wala nang natitirang hinahangad o ambisyon, at wala nang tungkuling natitira sa buhay na ito. Ang Jainism ay may katulad na kaugalian na tinatawag na Santhara. Ang Sati, o ang pagpapakamatay sa pamamagitan ng pagsunog sa sarili ng mga biyuda ay naging talamak sa lipunan ng Hindu sa panahon ng Middle Ages.
Pilosopiya
Ilang mga katanungan ang itinatanong sa loob ng pilosopiya ng pagpapakamatay, kasama na kung ano ang bumubuo sa pagpapakamatay, makatwirang pagpili ba o hindi ang pagpapakamatay, at ang moral na pagpapahintulot sa pagpapakamatay. Ang pilosopikal na argumento ayon sa kung ang pagpapakamatay ay maaaring maging moral na katanggap-tanggap o hindi ay nahahanay mula sa malakas na pagtutol (pagturing sa pagpapakamatay bilang hindi etikal at imoral), hanggang sa mga pananaw sa pagpapakamatay bilang isang sacrosanct na karapatan para sa kahit na sino (maging siya man ay bata at malusog na tao) na naniniwala na makatwiran at matapat na pinagpasyahan nila na kitlin ang kanilang buhay.
Kasama sa mga tumututol sa pagpapakamatay ang mga Kristiyanong dalubhasa sa pilosopiya tulad nina Augustine ng Hippo at Thomas Aquinas, Immanuel Kant at, sa pangangatwiran laban dito, si John Stuart Mill – ang pagtuon ni Mill sa kahalagahan ng kalayaan at awtonomiya ay nangangahulugan na kanyang tinanggihan ang mga pagpipilian na pipigil sa isang taong gumawa ng mga nagsasariling desisyon. Itinuturing ng iba ang pagpapakamatay bilang isang lehitimong bagay ng personal na pagpili. Ang mga tagasuporta ng posisyong ito ay pinapanindigan na walang sinuman ang dapat na piliting magdusa nang labag sa kanilang kalooban, partikular na mula sa mga kondisyon na tulad ng mga hindi na magagamot na karamdaman, karamdamang pangkaisipan, at katandaan na wala nang pag-asang bumuti pa. Kanilang tinatanggihan ang paniniwala na ang pagpapakamatay ay palaging hindi makatwiran, ikinakatwirang ito ay maaaring wastong huling kalutasan para sa mga nagdudusa sa malalang pananakit o trauma. Ang mas malakas na paninindigan ay nangangatwiran na ang mga tao ay kailangang mapahintulutan na sariling piliin para mamatay maging sila man ay nagdudusa o hindi. Ang mga kilalang sumusuporta sa paniniwala na ito ay sina Scottish empiricist na si David Hume at ang Amerikanong bioethicist na si Jacob Appel.
Pagtatanggol
Ang pagtatanggol ng pagpapakamatay ay naganap sa maraming kultura at pumapangalawang kultura. Ang Militar na Hapon sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay hinikayat at dinakila ang kamikaze na pag-atake, na mga pagpapakamatay na pag-atake ng mga pilotong militar mula sa Imperyo ng Hapon laban sa mga sasakyang-pandagat ng Magkaalyadong hukbong-dagat sa mga panahon ng pagwawakas ng kampanya ng Pasipiko para sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang lipunan ng Hapon sa pangkalahatan ay inilarawan bilang "konsintidor" ng pagpapakamatay (tingnan ang Pagpapakamatay sa Hapon).
Ang Mga paghahanap sa internet ng impormasyon tungkol sa pagpapakamatay ay nagbibigay ng mga webpage na 10-30% ng panahon na hinihikayat o pinapadali ang mga pagsubok ng pagpapakamatay. May ilang mga alalahanin na ang mga naturang site ay maaaring udyukan ang mga posibleng magpakamatay. Ang ilang mga tao ay bumubuo ng mga suicide pact o kasunduan sa pagpapakamatay sa online, ito man ay sa mga dating kaibigan o sa mga taong nakilala lamang kamakailan sa mga chat room o mga message board. Gayunpaman, ang Internet ay maaari ring makatulong iwasan ang pagpapakamatay sa pamamagitan ng pagbibigay ng grupong panlipunan para sa mga taong nag-iisa.
Mga Lokasyon
Ang ilang mga landmark ay naging kilala para sa mga mataas na bilang ng mga tangkang pagpapakamatay. Kasama na dito ang Tulay ng Golden Gate ng San Francisco, Kagubatang Aokigahara ng Hapon, Beachy Head ng Inglatera at Bloor Street Viaduct ng Toronto.
Hanggang noong 2010, ang Golden Gate Bridge ay nagkaroon ng mahigit sa 1,300 na pagpapakamatay sa pamamagitan ng pagtalon simula nang ito ay naipatayo noong 1937. Ang maraming lugar kung saan karaniwang nangyayari ang pagpapakamtay ay gumawa ng mga harang para iwasan ito. Kasama dito ang Luminous Veil sa Toronto, at mga harang sa Eiffel Tower sa Paris at Empire State Building sa New York. Hanggang noong 2011, ang isang harang ay ginagawa para sa Golden Gate Bridge. Ang mga ito ay tila napakabisa sa pangkalahatan.
Iba pang uri
Dahil ang pagpapakamatay ay nangangailangan ng kusang pagsubok na mamatay, sa pakiwari ng iba hindi ito masasabing magaganap sa mga hindi tao. Ang mga pagkilos ng pagpapakamatay ay naobserbahan sa salmonella na naghahangad na malabanan ang kakumpetensiyang bakterya sa pamamagitan ng pagsisimula ng isang pagtugon sa immune system o sistema ng resistensiya laban sa mga ito. Ang mga pagpapakamatay bilang pangdepensa ng mga manggagawa ay nakita rin sa langgam sa Brazil na Forelius pusillus kung saan ang isang grupo ng mga langgam ay iniwan ang seguridad ng pugad pagkatapos tinakpan ang pasukan mula sa labas bawa’t gabi.
Jose Panganiban, Camarines Norte
Ang Bayan ng Jose Panganiban ay isang ika-2 klaseng bayan sa lalawigan ng Camarines Norte, Rehiyon ng Bikol (V), Bansang Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan. Ayon sa Act No. 4155, pinalitan ang pangalan ng munisipalidad mula Mambulao tungo sa Jose Panganiban. Ito ay bilang parangal sa bayani ng Bicolandia, ang “tagapagtanggol ng dangal ng mga Pilipino”, si Jose Maria Panganiban Y Enverga.
Pagpapatiwakal
Iba pang uri
Ang mga Pea aphid, kapag nanganganib sa isang ladybug, ay maaaring pasabugin ang kanilang sarili, na naghihiwalay sa isa’t-isa at pinoprotekhan ang kanilang mga kauri at kung minsan pa ay pinapatay ang ladybug. Ang ilang uri ng mga anay ay may mga sundalo na sumasabog, na tumatakip sa kanilang mga kaaway ng malagkit na goo.
Nagkaroon ng mga ulat batay sa mga naobserbahan sa mga aso, kabayo at dolphin na nagpapakamatay, nguni’t may napakaliit na katibayan para maging batayan. Nagkaroon lamang ng napakaliit na siyentipikong pag-aaral hinggil sa pagpapakamatay ng hayop.
Jose Panganiban, Camarines Norte
Mga Barangay
Ang Bayan ng Jose Panganiban ay nahahati sa 27 mga barangay.
Pagpapatiwakal
Mga Kilalang Kaso
Ang isang halimbawa ng sabay-sabay na pagpapakamatay o mass suicide ay ang 1978 na "Jonestown" pagpapakamatay ng kulto, kung saan ang 918 miyembro ng Peoples Temple, isang Amerikanong kulto na pinamunuan ni Jim Jones, ang nagwakas ng kanilang buhay sa pamamagitan ng pag-inom ng ubas na Flavor Aid na may halong cyanide. Ang mahigit sa 10,000 mga Hapong sibilyan ang nagpakamatay sa mga huling araw ng Digmaan ng Saipan noong 1944, ang ilan ay tumalon sa "Suicide Cliff" at "Banzai Cliff".
Pook na Schengen
Ang Pook na Schengen ay isang pangkat ng dalawampu't limang mga bansang Europeong nagtanggal ng lahat ng mga kontrol o pagtaban sa kanilang mga border o hangganan sa pagitan ng bawat isa. Nagmula ito sa maka-eponimang kasunduang Schengen na nilagdaan sa maka-Luksemburgong bayan ng Schengen noong 1985, na napasama na sa Unyong Europeo. Lahat ng mga kasapi sa EU, maliban sa Republika ng Irlanda at Nagkakaisang Kaharian ay kailangan magpatupad ng Schengen. Nagsagawa na nito ang lahat ng kasaping nakikiisa maliban sa Bulgarya, Tsipre, at Rumanya. Tatlong hindi kasaping mga estado – ang Iceland, Noruwega, at Suwisa – ang nagsakatuparan na rin nito. Bilang ganito, kasulukuyang nasasakupan ng lugar ang populasyon ng mahigit sa 400 milyong mga tao at ang pook o areang 4,312,099 mga kilometro kuwadrado (1.664911×106 milya kuwadrado).
Pagpapatiwakal
Mga Kilalang Kaso
Ang 1981 protesta sa pamamagitan ng hindi pagkain, na pinamunuan ni Bobby Sands, ay nagbunga ng 10 namatay. Ang sanhi ng kamatayan ay naitala ng coroner bilang “gutom na kusang ginawa,” sa halip na pagpapakamatay; ito ay binago para lamang maging "gutom" sa mga katibayan ng pagkamatay pagkatapos ng protesta mula sa mga pamilya ng mga namatay na nagprotesta. Si Erwin Rommel sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay natuklasang may nalalaman sa simula pa lamang ng Hulyo 20 Plot sa buhay ni Hitler at pinagbantaan ng public trial o paghatol ng publiko, paghatol ng kamatayan at mga marahas na paghihiganti sa kanyang pamilya maliban na lamang kung kikitlin niya ang sarili niyang buhay.
thumb|right|Si Heneral [[Akashi Gidayu habang naghahanda sa pagsasagawa ng seppuku makaraang matalo sa isang digmaang para sa kapakanan ng kaniyang panginoon noong 1552. Isang uri ng pagpapatiwakal sa Sinaunang Hapon ang seppuku. Sa dibuho, katatapos pa lamang isilat ng heneral ang kaniyang tulang pangkamatayan, na makikita sa gawing mataasa na kanan.]] Ang pagpapatiwakal o pagpapakamatay ay ang intensiyonal na pagkitil ng isang tao sa kanyang sariling buhay. Ang pagpapatiwakal ay maaaring dulot ng maraming bagay gaya ng depresyon, kahihiyan, pagdurusa, kahirapan sa buhay, o mga di kanais nais na sitwasyon sa buhay ng isang tao. Halos isang milyon kada taon ang namamatay sa pagpapatiwakal na isa sa pangunahing dahilan ng kamatayan ng tao sa buong mundo. Halos 10 hanggang 20 milyon naman ang nagtatangkang magpakamatay kada taon.
John Lydgate
Si John Lydgate ng Bury (c. 1370 – c. 1451) ay isang monghe at makata, na ipinanganak sa Lidgate (binabaybay ding Lydgate ), Suffolk, Inglatera. Siya ang makata ng korte noong kapanahunan ng paghahari nina Henry IV, Henry V, at Henry VI. Malimit siyang tawagin bilang "alagad ni Geoffrey Chaucer." Isang tagahanga ni Chaucer si Lydgate, at naging kaibigan din ng anak ni Chaucer na si Thomas.
Pagpapatiwakal
Pambansa
Talaan ng mga bansang may pinakamataas na insidente ng pagpapatiwakal:
Pook na Schengen
Kinasasangkutan ang pagpapatupad ng mga patakarang Schengen ng pagaalis ng mga pagtaban sa mga hangganan sa piling ng iba pang mga kasapi sa Schengen hapang sabayang pinalalakas ang mga kontrol na pangborder ng ibang hindi kasaping mga estado. Kabilang sa mga panuntunan ang pagbibigay ng karaniwang patakaran sa pansamantalang pagpasok ng mga tao (kasama ang mga bisang Schengen), ang harmonisasyon ng panlabas na kontrol na pangborder, pulisyang pangtawid-hangganan, at pakikiisa o kooperasyong panhukuman.
Pagpapatiwakal
Paraan
Ilan sa karaniwang paraan ng pagpapatiwakal ay: upright|200px|thumb|Pagpapatiwakal sa pamamagitan ng pagbibigti
Liham ng nagpatiwakal
Ang liham ng nagpatiwakal (suicide note) ay mensahe na iniwan ng isang nagpatiwakal upang ipaalam ang dahilan ng kanyang pagpapakamatay o ang mga kahilingan sa mga mga naiwang kamag-anak o kakilala. Tinatayang may 12–20% o isa sa bawat anim ng mga pagpapatiwakal ay nag-iiwan ng liham..
Pook na Schengen
Kaurian:Europa Kaurian:Batas
John Lydgate
Talambuhay
Pumasok siya sa monasteryong Benediktino ng Bury St. Edmunds sa edad na labinglima at nagig monghe doon makalipas ang isang taon. Sa kaniyang mga huling panahon sa buhay, nanirahan siya at pinaniniwalaang sumakabilang-buhay habang nasa monasteryong ito.
Pagpapatiwakal
Legalidad ng pagpapatiwakal
May iba't ibang batas ang mga bansa tungkol sa pagpapatiwakal. Sa estado ng Victoria sa Australia, ang isang nakaligtas sa pagpapakamatay ay maaaring kasuhan ng kasong pagpatay (manslaughter). Bukod sa Victoria, ang mga bansang Netherlands at Russia ay may batas na maaaring magkaso ng manslaugther sa isang indibidwal na nagpayo, nagsulsol o nagdulot sa iba na magpatiwakal. Sa India at Singapore, ang pagtatangkang magpakamatay ay isang krimen. Ang mga bansa o estado kung saan legal ang euthanasia ay kinabibilangan ng Oregon, Washington at Switzerland.
Tutol
Kabilang ang Hudaismo, Budhismo, Kristiyanismo, Islam sa mga relihiyon na tumuturing sa pagpapatiwakal bilang isang kasalanan.
John Lydgate
Mga tagapagtangkilik
Sapagkat mayroon siyang mga adhikaing pampanitikan, hinanap niya at natanggap ang pagkalinga at paghanga sa kaniyang mga gawa mula sa mga korte nina Henry IV, Henry V, at Henry VI ng Inglatera. Kabilang din sa mga tagapagtaguyod niya, kasama ng marami pang iba, ang punung-lungsod at mga Alderman ng London, isang grupo mula sa Katedral ni San Pablo, at Richard de Beauchamp, ika-13 Earl ng Warwick. Subalit si Humphrey, Duke ng Gloucester ang pinakapangunahin niyang patron mula 1422. Noong 1423, ginawa siyang prior ng Hatfield Broad Oak, Essex ngunit madalian ding nagbitiw mula sa tanggapan upang makapagbigay ng panahon sa kaniyang mga pagbibiyahe at pagsusulat.
Pagpapatiwakal
Pabor
Ang Jainismo ay isang relihiyon na nagbibigay permisyon sa tao na magpakamatay ngunit may mga mahigpit na kondisyon. Ang mga Jain munis at nakakatanda ay kilala sa papapagutom sa kanilang sarili hanggang sa makamit ang kamatayan. Ang paraang ito ay tinatawag na Santhara. Ang ibang marahas na paraan ng pagpapatiwakal ay hindi pinapayagan. Ito ay marahil sa aral ng Jainismo ng "hindi paggamit ng karahasan".
John Lydgate
Mga ambag na panlarangan
Sinasabi ng Talahuluganang Ingles ng Oxford na si Lydgate ang pinakaunang gumamit ng salitang talent o talino na tumutukoy sa likas na kakayahang biyaya. Kabilang sa mga akda ni Lydgate ang Falls of Princes, Troy Book, The Story of Thebes, at The Life of Our Lady. Sinasabing inibig niya sanang idagdag ang The Story of Thebes sa Canterbury Tales ni Chaucer.
Pagpapatiwakal
Pabor
Ang ilang mga relihiyong kulto ay hindi lamang pinahihintulutan ang pagpapakamatay ngunit kanilang aktibo pang hinihikayat ang kanilang mga miyembro na magpatiwakal dahil sa paniniwalang ang pagapapatiwakal ay paraan ng pagtakas ng kaluluwa sa isang mas mabuting mundo. Ang mga kilalang halimbawa ng pagpapatiwakal sa kulto ang Peoples Temple, Solar Temple at Heaven's Gate.
John Lydgate
Mga ambag na panlarangan
Marami siyang naisulat na mga tula, alegorya, pabula at romansa, ngunit ang pinakakilalang gawa niya ay ang mga mas mahahaba at mas nakapagbibigay-aral na Troy Book, Siege of Thebes at ang Fall of Princes. Isang salin ang Troy Book mula sa prosang pasalaysay na nasa Latin ni Guido delle Colonne, ang Historia destructionis Troiae (Kasaysayan ng Pagkawasak ng Troy ). Pinaniniwalaan din na si Lydgate ang sumulat ng London Lickpenny, isang akdang satiriko; subalit maraming mga dalubhasa ang tumatanggi sa paniniwalang ito. Isinalin din niya ang mga tula ni William ng Digulleville patungong Ingles.
Benton Sans
Ang Benton Sans ay isang pamilya ng tipo ng titik na sinimulan ni Tobias Frere-Jones noong 1995, at pinalawak ni Cyrus Highsmith ng Font Bureau.
Orihinal na binubuo ang tipo ng titik na Benton Sans ng 26 tipo ng titik sa 8 bigat, at 4 na haba para sa lahat ngunit ang mga pamilyang Extra Light at Thin ay kinabibilangan lamang ng pinakamalawak haba. Noong Disyembre 18, 2008, ipinahayag ng The Font Bureau Inc. ang pagpapalawak ng pamilya ng mga tipo ng titik. Binubuo ang pinalawak na pamilya ng 128 tipo ng titik sa 8 bigat, at 4 na haba para sa lahat ng bigat, kasama ang komplementaryong pahilis at maliit na kapital.
Mga sanggunian
Kaurian:Tipo ng titik
Ang Diyablo na may Tatlong Ginintuang Buhok
Ang "Diyablo na may Tatlong Ginintuang Buhok " (Der Teufel mit den drei goldenen Haaren) ay isang Aleman na kuwentong bibit na nakolekta ng Magkapatid na Grimm (KHM 29). Ito ay nasa ilalim ng Aarne–Thompson classification tipo 461 ("tatlong buhok mula sa diyablo"), at 930 ("propesiya na ang isang mahirap na lalaki ay magpapakasal sa isang mayamang babae").
Ang kuwento ay unang isinalin sa Ingles bilang "The Giant and the Three Golden Hairs" upang maiwasan ang pagkakasala, ngunit ang diyablo sa kuwento ay talagang kumikilos na parang isang higante ng tradisyong-pambayan. Isinama ito ni Ruth Manning-Sanders, bilang "The Three Golden Hairs of the King of the Cave Giants", sa A Book of Giants.
Buod
left|thumb|Nahanap ng tagagiling ang kahon na lumulutang sa tubig. Ilustrasyon ni Otto Ubbelohde. Ang isang mahirap na babae ay nagsilang ng isang anak na lalaki na may caul (kung saan ang amniotic sac ay buo pa rin sa kapanganakan), na kung saan ay nangangahulugang ikakasal siya sa anak na babae ng hari sa labing-apat na taong gulang. Ang masamang hari, nang marinig ito, ay binisita ang pamilya at hinikayat silang payagan siyang ibalik ang bata at palakihin siya sa kastilyo. Sa halip, inilagay niya ang bata sa isang kahon at inihagis ang kahon sa tubig, upang siya ay malunod at hindi lumaki na pakasalan ang kaniyang anak na babae. Ngunit sa halip na lumubog, naanod ito pababa sa isang gilingan, kung saan natagpuan ito ng miller at ng kaniyang asawa. Nagpasya ang dalawa na palakihin ang bata sa kanilang sarili.
Nagpatuloy ang kasal, at nang bumalik ang hari, ipinadala niya ang bata upang maglakbay sa Impiyerno at bumalik kasama ang tatlo sa ginintuang buhok ng Diyablo, sa isa pang pagsisikap na alisin sa sarili ang kaniyang bagong manugang.
Ang bata ay nahaharap sa tatlong katanungan sa kaniyang paglalakbay, habang siya ay naglalakbay sa pagitan ng dalawang bayan at sa kabila ng ilog. Kapag dumadaan sa bawat isa, tatanungin siya sa kaniyang kalakalan ("ano ang alam niya"). Ang bata ay tumugon ng tatlong beses, "Alam ko ang lahat." Pagkatapos ay tinanong siya kung bakit ang balon ng unang bayan, na dating sumibol ng alak, ay hindi na naglalabas ng kahit tubig. Sa pangalawang bayan, tinanong siya kung bakit ang isang punong minsang nagbunga ng gintong mansanas ay hindi man lang sisibol ng mga dahon. Kapag dinadala sa ibayo ng ilog, tinanong siya ng mantsa kung bakit kailangan niyang laging magsagwan pabalik-balik, at hindi siya malayang gumawa ng iba. Sa bawat tanong ay sinasagot niya, "Malalaman mo iyon, kapag ako ay bumalik."
Nahanap ng batang lalaki ang pasukan sa Impiyerno sa kabilang panig ng ilog at, sa pagpasok, natagpuan lamang ang lola ng Diyablo. Sinabi niya sa kaniya kung ano ang gusto niya, at nangako siyang tulungan siya kung paano niya magagawa, gagawin siyang langgam at itatago siya sa mga tupi ng damit. Ang Diyablo ay bumalik at, sa kabila ng pag-amoy ng laman ng tao sa hangin, ay nakumbinsi na umupo, kumain, at uminom. Kapag nagawa na niya ito, inihiga niya ang kaniyang ulo sa kandungan ng kaniyang lola at nakatulog sa lasing. Hinugot niya ang isang ginintuang buhok mula sa kaniyang ulo ng tatlong beses, dahilan upang magising siya pagkatapos ng bawat paghila ng buhok. Sa pag-aakalang ang sakit ay bahagi ng kaniyang mga panaginip, ikinuwento niya ang kaniyang mga pangitain sa kaniyang lola-isang tuyong balon sa isang liwasan ng bayan na may isang palaka sa ilalim na humaharang sa daloy ng likido, isang puno na hindi umuusbong ng prutas o dahon dahil sa isang daga. pagngangalit sa ugat nito, at isang lantsa na mapapalaya sa pamamagitan lamang ng paglalagay ng kaniyang sagwan sa mga kamay ng isa pang lalaki sa pampang ng ilog.
Kinaumagahan, nang makaalis na muli ang Diyablo sa tirahan, ang bata ay nagbagong-anyo pabalik sa kaniyang dating pagkatao. Nagpasalamat sa matandang babae, kinuha niya ang tatlong ginintuang buhok at umuwi. Muli, dumaan siya sa ilog at dalawang lungsod, na isiniwalat ang mga sagot na narinig niyang sinabi ng Diyablo noong gabi. Ang bawat bayan ay nagbibigay sa kaniya ng isang pares ng mga asno na kargado ng ginto, na dinadala niya pabalik kasama niya sa kastilyo. Ang hari, na nasisiyahan sa pagbabalik ng batang lalaki na may gayong kayamanan, ay nagpapahintulot sa kaniya na mamuhay nang payapa kasama ang kaniyang asawa. Siya ay nagtatanong sa pinanggalingan ng yaman na kaniyang natamo, umaasang makakahanap siya ng ilan para sa kaniyang sarili. Sinabi sa kaniya ng bata na ang ginto ay natagpuan sa kabila ng ilog.
Nagwakas ang kuwento sa pagtawid ng hari sa ilog kasama ang manlalayag, na nag-abot sa kaniya ng sagwan nang makarating sa kabilang panig, na hinahatulan siya sa isang buhay ng pagpapadala ng mga manlalakbay pabalik-balik magpakailanman.
Digmaang Napolitano
Ang Digmaang Napolitano, kilala rin bilang Digmaang Austro-Napolitano, ay isang sigalot sa pagitan ng Napoleonikong Kaharian ng Napoles at ng Imperyong Austriako. Nagsimula ito noong Marso 15, 1815 nang ideklara ni Haring Joachim Murat ang digmaan sa Austria at natapos noong Mayo 20, 1815 sa paglagda ng Tratado sa Casalanza. Ang digmaan ay nangyari sa loob ng Isandaang Araw sa pagitan ng pagbabalik ni Napoleon mula sa pagkatapon at bago siya umalis sa Paris upang tiyak na matalo sa Labanan sa Waterloo. Ang digmaan ay pinalitaw ng isang maka-Napoleon na pag-aalsa sa Napoles, at nagtapos sa isang mapagpasyang Auatriakong tagumpay sa Labanan ng Tolentino pagkatapos ay ibinalik ang monarkong Borbon na si Fernando IV bilang Hari ng Napoles at Sicilia. Gayunpaman, ang interbensiyon ng Austria ay nagdulot ng sama ng loob sa Italya, na higit pang nag-udyok sa tulak patungo sa pag-iisang Italyano.
Labo
Ang Bayan ng Labo ay isang unang klaseng bayan sa lalawigan ng Camarines Norte, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang Bayan ng Labo ay nahahati sa 52 mga barangay.
Jose W. Diokno
Si Jose Wright Diokno, o mas kilala sa kanyang palayaw na Ka Pepe, ay isang abugado at estadista sa Pilipinas. Siya ay tinatawag na "Ang Ama ng Karapatang Pantao". Si Diokno ay ang nagsimuno ng Free Legal Assistance Group o FLAG, ang pinakamalaking grupo ng abugadong may paglilingkod sa karapatang pantao sa bansa. Si Diokno rin ay ang nagsimuno ng Komisyon ng Karapatang Pantao (CHR) sa Pilipinas, na kung saan ang kanyang rebulto ay makikita sa harap ng gusali ng CHR. Isa siyang senador, abugado, aktibista, manunulat, ama, direktor ng Philippine Tuberculosis Society, Inc., kontador, at iba pa. Si Diokno ay ang pinuno na naglaban sa diktatura ni Ferdinand Marcos at ang mga militar ng Amerikano sa himpilan ng hukbong pandagat ng Subic, Zambales at sa Clark Air Base, Pampanga. Sa wakas ay umalis si Marcos sa kanyang pusisyon noong People Power Revolution ng 1986 at ang mga Amerikanong militar noong 1992. Si Diokno rin ay ang ama ng karapatang pantao sa Asya, at siya ay nagsulat ng '' Declaration of the Basic Duties of ASEAN Peoples and Governments" kasama ng Regional Council of Human Rights in Asia noong 1983, ang unang deklarasyon ng karapatang pantao sa buong kontinente ng Asya.
Personal na buhay
Si Diokno ay isinilang sa Maynila noong February 26, 1922. Ang kanyang ama ay ang dating senador at hurado ng Kataas-taasang Hukuman ng Pilipinas na si Ramón Diokno y Maracigan at ang mestizang Ingles na Amerikana na si Maria Leonor Wright. Ang kanyang ninuno ay si Hen. Ananías Diokno, ang unang kumander ng hukbong-dagat ng Pilipinas noong Rebolusyon at giyera laban sa Amerikano. Ang ninuno naman ni Ananías Diokno ay ang dating gobernador na heneral na si Félix Berenguer de Marquina ng Espanya. Sa umpisa at ipinadala si Diokno ng kanyang ama sa probinsiya para makita kung paano magsagawa ng maayos na abogasya. Lumaki si Diokno sa isang bahay na nag-uusap ng wikang Kastila at ipinagbawalan ang Ingles, kaya siya ay natuto sa kanyang pribadong tagapagturo. Ang mga naging hilig niya ay ang pagkuha ng litrato, kung saan ay noong lumaki siya ay nagkaroon pa ng sariling talyer, itinawag siya ni F. Sionil Jose bilang isang napakagaling na litratista. Ang naging paborito niyang pagkain at ang mga tapas katulad ng angulas, chorizo, puting embutido, galantina, at ang Pilipinong pagkain na tapang usa sa kanin, na may hilaw na itlog at hinalong gatas na kalabaw sa ibabaw.