cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lalawigan ng Forlì-Cesena
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/CESENA-3497.jpg/250px-CESENA-3497.jpg|right|thumb|250x250px| [[Piazza del Popolo, Cesena|Piazza del Popolo sa Cesena.]] Ang lalawigan ng Forlì-Cesena (provincia di Forlì-Cesena) ay isang lalawigan sa rehiyon ng Emilia–Romaña ng Italya. Ang kabesera nito ay ang lungsod ng Forlì. Ang lalawigan ay may populasyon na 394,273 noong 2016 sa isang lugar na 2378.4 km2. Naglalaman ito ng 30 comune at ang pangulo ng lalawigan ay si Davide Drei. Bagaman matatagpuan malapit sa independiyenteng Republika ng San Marino, ang Forlì-Cesena ay hindi nagbabahagi ng hangganan ng lupa sa soberanong estado.
Kasaysayan
Ang Forlì ay itinatag ng Romanong konsul na si Marcus Livius Salinator, at ito ay konektado sa Via Aemilia noong 188 BK. Noong ika-12 siglo CE, ito ay naging isang Gibelino comune at garisong militar. Sinimulan ng Banal na Luklukan ang isang maliit na pagtatangkang pamunuan ang Forlì noong 1278, ngunit pinamunuan ng pamilya ni Ordelaffi ang lungsod mula 1315 hanggang 1480. Ang lungsod ay kalaunan ay pinamahalaan ni Girolamo Riario at ng kaniyang asawa, si Caterina Sforza; sa panahong ito, sinubukan ng Banal na Luklukan na mabawi ang kontrol ngunit hindi ito nagtagumpay. Inutusan ng Español na Papa Alejandro VI ang kaniyang anak na si Cesare Borgia, Duke ng Valentinois, sa Forlì at iba pang mga komunidad sa rehiyon; Matagumpay na nakuha ni Borgia ang kontrol sa Forlì noong 1500, ngunit nawala ito noong 1503, pagkatapos ng pagkamatay ni Alejandro VI. Hanggang sa mabuo ang Kaharian ng Italya, nanatili ito sa ilalim ng pamumuno ng Banal na Luklukan.
Heograpiya
Ang lalawigan ng Forlì-Cesena ay isa sa siyam na lalawigan sa rehiyon ng Emilia-Romaña sa hilagang-silangan ng Italya. Kasama ng Rimini, ito ang pinakatimog ng mga lalawigan sa rehiyon at ito ay malapit sa Dagat Adriatico sa maikling distansiya. Ang Lalawigan ng Ravena ay matatagpuan kaagad sa hilaga at ang Lalawigan ng Mantua sa Lombardia sa hilagang-kanluran. Sa kanluran ay matatagpuan ang Kalakhang Lungsod ng Florencia sa rehiyon ng Toscana, ang Lalawigan ng Arezzo, na nasa Toscana rin, ay nasa timog, at ang Lalawigan ng Rimini ay nasa timog-silangan. Ang kabesera ng probinsiya ay ang lungsod ng Forlì, na matatagpuan sa pampang ng Ilog Montone mga 70 km timog-silangan ng Bolonia.
Mga batas ng termodinamika
Ang apat na mga batas ng termodinamika ay binibigyan kahulugan ang pundamental na pisikal na kabuuan (temperatura, enerhiya, at entropiya) na binibigyan katangian ang mga sistemang termodinamika. Nilalarawan ng mga batas kung paano kumilos ang mga kabuuang ito sa ilalim ng iba't ibang katayuan, at ipagbawal ang ilang mga di-pangkaraniwang bagay (katulad ng walang-hanggang mosyon).
Premada Kanike
Ang Premada Kanike (ಪ್ರೇಮದ ಕಾಣಿಕೆ) ay isang pelikulang Kannada ng 1976 sa direksyon ni V. Somashekhar at sa produksyon ni Jayadevi. Ito ay itinampok sina Rajkumar, Aarathi ata Jayamala sa lead roles. Ang mga kanta ay ginawa ni Upendra Kumar na naipadala ng marami at ito ay naging sikat.
Mga wikang Ingles sa mundo
Ang mga wikang Ingles sa daigdig o mga wikang Ingles sa mundo (Ingles: World Englishes) ay isang natatanging pagpapalagay tungkol sa paggalaw at paggamit ng wikang Ingles sa iba’t ibang kultura at bahagi ng mundo. Ang paradigmong ito ay ipinresenta ni Braj A. Kachru, isang propesor ng linggwistika sa Unibersidad ng Illinois, upang ipaliwanag ang pagbabagong nagaganap sa wikang Ingles bilang isang wika ng globalisasyon.
Ipinagpapalagay ng paradigmong ito na mayroong paglilipat ng sentro ng wikang Ingles mula sa mga bansa kung saan umusbong ang Ingles patungo sa mga bansang nasa proseso ng paggamit nito. Inilarawan ni Kachru ang ideyang ito sa pamamagitan ng konsepto ng plurisentrisidad, kung saan ang wikang tinututunan ay yumayabong hindi lamang sa demograpikal na lebel, kundi sumasalamin din sa kultura, literatura, at wika ng natututo nito.
Ibinase ni Kachru sa diaspora ng mga tagapagsalita ng Ingles ang pagkalat ng wikang Ingles sa buong mundo. Ang unang yugto ay ipinalagay na naganap noong lumalaki ang teritoryo ng mga Ingles sa Britanya. Ang ikalawang yugto naman ay noong nagpatungong Amerika, Australia at iba pang mga bansa ang mga Ingles. Ang ikatlong yugto o Raj phase naman ay ang pagkalat ng mga bagong anyo ng Ingles mula sa mga naunang mga yugto na. Ikinategorya rin ni Kachru ang mga bansang gumagamit ng Ingles at tagapagsalita ng Ingles sa tatlong magkakasentrong bilog: sa nakapaloob na bilog kabilang ang mga katutubong tagapagsalita ng Ingles katulad ng Estados Unidos, Nagkakasiang Kaharian, Canada, Australia, atbp. Kabilang naman sa panglabas na bilog ang mga bansang tagapagsalita ng Ingles bilang pangalawang lenggwahe (English as a Second Language speakers) katulad ng India, Singapore, Timog Aprika, Pilipinas, atbp. Sa lumalaking bilog naman kabilang ang mga bansang tagapagsalita ng Ingles bilang banyagang lenggwahe (English as a Foreign Language speakers) katulad ng Tsina, Hapon, Korea, Saudi Arabia, atbp.
May dalawang proseso ng pagbabagong nagaganap sa wikang Ingles ayon sa paradigmong ito. Ang una ay tinatawag na Englishization na naglalarawan sa pagbabagong pinasisimulan ng wikang Ingles sa iba pang mga wika ng mundo. Ang pangalawa ay ang pinagsamang proseso ng nativization (natibisasyon o pagsasakatutubo) at acculturation (akulturasyon), kung saan inilalarawan ang pagbabagong anyo ng mga lokalisadong uri ng Ingles na bunga ng paggamit ng kulturang lokal sa wikang ito.
Lalawigan ng Verbano-Cusio-Ossola
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Verbano-Cusio-Ossola (Italyano: Provincia del Verbano Cusio Ossola [verˈbaːno ˈkuːzjo ˈɔssola]) ay ang pinakahilagang lalawigan sa rehiyon ng Piamonte ng Italya. Ito ay nilikha noong 1992 sa pamamagitan ng pagsasanib ng tatlong heograpikal na lugar na dating bahagi ng Lalawigan ng Novara. Ang lugar na nasa gilid ng kanlurang baybayin ng Verbano (o Lago Maggiore) ay bumubuo sa silangang bahagi ng lalawigan; Ang Cusio (o Lago d'Orta) at ang mga paligid nito ay bumubuo sa timog na bahagi; habang ang hilaga at kanluran ng lalawigan ay binubuo ng Ossola, isang rehiyon ng mga bundok at lambak ng Alpes. Ang ISO code para sa lalawigan ay VB.
Ang lalawigan ay may kabuuang populasyon na humigit-kumulang 160,000, na ipinamahagi sa isang lugar na 2255 km2, na ang pinakamalaking sentro ng populasyon ay ang kabesera nito na Verbania sa baybayin ng Lago Maggiore, Domodossola ang pangunahing bayan ng Ossola, at Omegna sa hilagang dulo ng Lago d'Orta. link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Verbano-Cusio-Ossola_map.png/400px-Verbano-Cusio-Ossola_map.png|left|thumb|400x400px| Mapa ng lalawigan
Miss Universe 2019
Ang Miss Universe 2019 ay ang ika-68 edisyon ng Miss Universe pageant, na ginanap sa Tyler Perry Studios sa Atlanta, Georgia, Estados Unidos noong 8 Disyembre 2019.
Pagkatapos ng kompetisyon, kinoronahan ni Catriona Gray ng Pilipinas si Zozibini Tunzi ng Timog Aprika bilang Miss Universe 2019. Ito ang ikatlong tagumpay ng Timog Aprika sa kasaysayan ng kompetisyon. Nagtapos bilang first runner-up si Madison Anderson ng Porto Riko samantalang nagtapos bilang second runner-up si Sofía Aragón ng Mehiko.
Mga kandidata mula sa 90 mga bansa at teritoryo ang kumalahok sa kompetisyong ito. Pinangunahan ni Steve Harvey ang kompetisyon, samantalang sina Miss Teen USA 1998 Vanessa Lachey at Miss Universe 2012 Olivia Culpo ang nagsilbing mga backstage correspondent. Nagtanghal si Ally Brooke sa edisyong ito. Itinampok rin sa edisyong ito ang bagong Mouawad Power of Unity Crown na nagkakahalaga ng $5 milyon.
Kasaysayan
thumb|Atlanta, Georgia, ang lokasyon ng Miss Universe 2019
Lokasyon at petsa ng kompetisyon
Noong ika-19 ng Disyembre 2018, nabanggit ng Pilipinong politiko at negosyanteng si Chavit Singson na ang ika-68 na edisyon ng kompetisyon ay gaganapin sa Seoul, Timog Korea. Sinabi rin ni Singson na tutulong siya sa paghahanda para sa kompetisyon sa Timog Korea bagaman hindi pa tapos ang mga detalye at hindi pa ito kinukumpirma ng Miss Universe Organization. Huling idinaos ang Miss Universe sa Seoul noong 1980.
Naiulat noong Abril 2019 na ang Pilipinas at Rio de Janeiro sa Brasil ay interesado sa pagho-host ng kompetisyon. Lumaki ang interes sa Pilipinas kasunod ng pagkapanalo ni Catriona Gray noong nakaraang edisyon, na ninanais na makoronahan ang kanyang kahalili sa kanyang sariling bansa, tulad ng ginawa ni Pia Wurtzbach noong 2017. Samantala, idedeklara bilang World Capital of Architecture ng UNESCO para sa taong 2020 ang Rio de Janeiro, at naiulat na naghahanap ang lungsod ng mga internasyonal na kaganapan para sa antisipasyon ng titulo. Noong Mayo 2019, sinabi ng anak ni Chavit Singson na si Richelle Singson-Michael na ang Pilipinas ay isa sa mga bansang nagbi-bid upang i-host ang kompetisyon, at ang LCS Group ay nakatuon sa pagho-host ng kompetisyon sa Pilipinas man o sa Timog Korea.
Naiulat noong Agosto ng kaparehong taon na ang Israel at Timog Aprika ay interesado rin sa pagho-host ng kompetisyon. Umusbong ang mga talakayan tungkol sa pagho-host ng Israel matapos matagumpay na i-host ng Tel-Abib ang Paligsahang Pang-awitin ng Eurovision noong 2019. Interesado rin ang Israel sa pagho-host ng kompetisyon sa susunod na dalawang taon. Subalit, dahil sa kakulangan sa badyet at sa pambansang eleksyon sa Israel, umatras ang bansa sa pagho-host ng kompetisyon. Kalaunan, ang Israel ang nag-host sa ika-70 edisyon ng kompetisyon. Noong ika-31 ng Oktubre 2019, kinumpirma ng Miss Universe Organization na ang kompetisyon ay mangyayari sa Tyler Perry Studios sa Atlanta, Georgia sa ika-8 ng Disyembre 2019.
Pagpili ng mga kalahok
Ang mga kalahok mula sa 90 mga bansa at teritoryo ay napili upang kumalahok sa kompetisyon. Anim na kandidata ang nailuklok upang kumatawan sa kanilang bansa/teritoryo at isang kandidata ang napili matapos isagawa ang isang bagong kompetisyong pambansa upang palitan ang napatalsik na nanalo.
Si Miss Belgium 2018 Angeline Flor Pua ay iniluklok upang kumatawan sa bansang Belhika sa edisyong ito matapos na piliin ni Miss Belgium 2019 Elena Castro na kumalahok sa Miss World 2019. Iniluklok upang kumatawan sa bansang Pransiya si Miss France 2018 Maëva Coucke matapos na pinili ni Miss France 2019 Vaimalama Chaves na huwag sumali sa kahit anong internasyonal na kompetisyon. Iniluklok naman si Miss Polski 2018 Olga Buława upang kumatawan sa Polonya matapos bitawan ng Miss Polonia Organization ang kanilang prangkisa sa Miss Universe.
Si Anyella Grados ang orihinal na kakatawan sa Peru sa Miss Universe. Gayunpaman, pinatalsik sa trono si Grados kasunod ng isang iskandalo kung saan lumabas ang mga video ni Grados kung saan ito ay lasing at nagsusuka sa publiko. Dahil sa pagpapatalsik kay Grados, naganap ang isang espesyal na edisyon ng Miss Peru 2019 upang piliin ang bagong kinatawan ng Peru sa Miss Universe. Nanalo bilang Miss Peru 2019 si Kelin Rivera.
Sa edisyong ito unang kumalahok ang Bangglades at Gineang Ekwatoriyal, at bumalik ang Litwanya, Rumanya, Sierra Leone, at Tansaniya. Huling kumalahok noong 2014 ang Litwanya, noong 2016 ang Sierra Leone, at noong 2017 ang Rumanya at Tansaniya. Ang mga bansang Gana, Gresya, Guwatemala, Kirgistan, Libano, Rusya, Sambia, Sri Lanka, Suwisa, at Unggarya ay hindi sumali sa edisyong ito. Hindi sumali ang Libano dahil sa mga protesta sa Libano noong ika-17 ng Oktubre 2019. Hindi sumali si Erika Kolani ng Gresya dahil sa kakulangan sa badyet at problema sa US visa. Hindi sumali si Alina Sanko ng Rusya matapos na mag-overlap ang petsa ng Miss World 2019 at Miss Universe 2019. Dahil sa tagal ng pag-anunsyo ng Miss Universe Organization sa lokasyon at petsa ng kompetisyon, hindi natapos ng Miss Russia Organization ang mga plano nito na makahanap ng kapalit ni Sanko. Si Sanko ay ang kinatawan ng Rusya sa susunod na edisyon. Hindi sumali si Didia Mukwala ng Sambia matapos na mabigo ang Miss Universe Zambia Organization na maglaan ng biyahe para kay Mukwala papuntang Atlanta dahil sa sitwasyong pinansyal ng organisasyon. Hindi sumali ang Gana, Guwatemala, Kirgistan, Sri Lanka, Suwisa, at Unggarya matapos na mabigo ang kanilang mga organisasyong pambansa na magdaos ng kompetisyong pambansa o magtalaga ng kalahok.
Pormat ng kompetisyon
Tulad noong 2018, 20 semifinalist ang napili sa pamamagitan ng paunang kompetisyon at ang mga closed-door interview. Muling isinagawa ang internet voting kung saan ang mga manonood ay maaaring bumoto para sa isang kandidata upang makapasok sa semifinals. Muling ginamit sa ikatlong pagkakataon ang continental format kung saan limang semifinalist ay galing sa Kaamerikahan, Europa, at Aprika at Asya-Pasipiko at limang semifinalist ay kabilang sa wildcards na magmumula sa anumang rehiyong kontinental. Kumalahok sa opening statement ang 20 semifinalist at kalaunan ay pinili ang 10 semifinalist. Kumalahok sa swimsuit competition at evening gown competition ang 10 semfinalist at kalaunan ay pinili ang limang pinalista. Limang pinalista ang sumabak sa paunang question-and-answer round, at tatlong pinalista naman ang sumabak sa final question at closing statement.
Mga Kandidata
thumb|250x250px|Mga bansa at teritoryong sumali sa Miss Universe 2019 at ang kanilang mga pagkakalagay. 90 kandidata ang kumalahok para sa titulo.
Gandosso
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Ang Gandosso ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Carobbio degli Angeli, Castelli Calepio, Credaro, Grumello del Monte, at Trescore Balneario.
Kasaysayan
Pinaniniwalaang ang presensiya ng tao ay may mula pa noong panahong prehistoriko, dahil sa partikular na pagkakaayos ng maburol na teritoryo ay nakakalat na may malaking bilang ng mga kuweba at natural na mga bangin, na maaaring garantisadong kanlungan para sa mga unang naninirahan. Kahit na walang mga labi ng isang tiyak na pagkakapare-pareho ang natagpuan sa mga ito, ang mga kamakailang pag-aaral ay sumusuporta ang tesis na ito.
Ang mga pinakakilalang kuweba ay Dol Mosc, ang Luga, at ang Molera. Ang huli, na matatagpuan sa ibabang bahagi ng teritoryo sa hangganan ng Credaro, ay naapektuhan din ng matinding pagmimina ng mga bato na ginagamit sa paggiling ng butil, mula pa noong panahon ng dominasyon ng mga Romano. Ang aktibidad na ito ay palaging ginagarantiyahan ang isang matatag na mapagkukunan ng trabaho at kita para sa mga naninirahan, hanggang sa ikalawang kalahati ng ikadalawampu siglo, nang sila ay dumanas ng isang progresibo ngunit hindi maiiwasang pag-abandona.
Happy New Year (pelikula ng 2014)
Ang Happy New Year ay isang pelikulang musikal na robbery na komediyang drama sa direksyon ni  Farah Khan at sa produksyon ni Gauri Khan sa ilalim ng Red Chillies Entertainment. Ito ay itinampok sina Shah Rukh Khan, Deepika Padukone, Abhishek Bachchan, Sonu Sood, Boman Irani, Vivaan Shah at Jackie Shroff. Ang pelikula ay ipinadala sa daigdig ng Yash Raj Films.
Industrial Design sa UP Diliman
Ang pang-Industriya na Disenyo ay ang kurso na may pinagsama-samang inilapat na sining, arkitektura at pag-iinhinyero sa pagtatangka na makabuo ng mga pisikal na solusyon na siyang tutugon sa iba't ibang mga partikular na pangangailangan ng mga tao. Bukod pa sa nabanggit, ito ay propesyonal na serbisyo sa paglikha at pagbuo ng mga konsepto at mga detalye na mapabuti ang mga gamit, halaga at hitsura ng mga produkto at mga sistema para sa isa sa isa na benepisyo ng parehong mga gumagamit at tagagawa. Dito din ay may kombinasyon ng inilapat na sining at inilapat na agham, kung saan ang aesthetics, ergonomya at gamit ng mga produkto ay maaaring pinabuti para sa kakayahang maipagbili at maiprodus. Ang papel na ginagampanan ng designer sa larangan na ito ay ang gumawa at maiapatupad ang solusyon sa disenyo sa mga problema ng mga hitsura, gamit, ergonomya pisikal, pangkalakal, tatak ng pag-unlad at benta.
Kaya naman, base na rin sa mga unang nabanggit, ang mga kumukuha ng kursong ito ay itinuturuan na bumuo ng mga konsepto at mga detalye sa pamamagitan ng koleksiyon, pagsusuri at pagbubuo ng mga datos na may patnubay ang mga espesyal na pangangailangan ng mga kliyente o tagagawa. Sila ay sinasanay na maghanda ng malinaw, maigsi at konretong rekomendasyon sa pamamagitan ng mga guhit, mga modelo at mga pandiwang paglalarawan.
Ang serbisyo ng pang-industriya na disenyo ay madalas na ibinibigay sa loob ng konteksto ng tulung-tulong na paggawa ng bawat myembro ng isang grupo para sa pagpapaunlad. Karaniwang mga grupo na kasama dito ay ang grupong namamahala, grupo para sa pangangalakal, grupo sa pag-iinhinyero at grupo ng mga espesyalista sa paglikha ng produkto. Ang pang-industriya na deigner ang nagpapahayag ng mga konsepto na naglalaman ng lahat ng mga kaugnay na mga pamantayan ng disenyong natukoy ng grupo.
Sa Unibersidad ng Pilipinas, hindi lamang inaasahan ang mga mag-aaral ng pang-industriya ng disenyo na magkaroon ng kasanayan sa pagbuo ng mga bagong disenyo at umiiral na mga makabagong produkto, ang mga pang-industriya na design majors ay inaasahan ring maging dalubhasa sa pagbibigay ng detalye para sa produksiyon ng mga produkto. Sila ay dapat na masigasig na makita ang mga pangangailangan ng isang kailanmang nagbabago na merkado at marunong sa pagsasalin ng mga ito sa mga solusyon sa disenyo na isama ang tradisyong maka-Pilipino at katutubong mga pagpapahayag sa kasalukuyang global trend.
Diyosesis ng Kalookan
Ang Diyosesis ng Kalookan (Dioecesis Kalookana) ay ang diyosesis ng Simbahang Katolika sa Pilipinas na sumasaklaw sa Lungsod ng Caloocan (timog), Malabon at Navotas. Itinayo ang diyosesis noong 2003 mula sa mga nasasakupan ng Arkidiyosesis ng Maynila. Si Lubhang Kgg. Deogracias Iñiguez, noo'y Obispo ng Iba, Zambales ang unang hinirang na obispo ng diyosesis, ngunit dahil sa kaniyang kalusugan ay nagretiro ng maaga na siya namang tinanggap ng noo'y si Papa Benedicto XVI. Si Lubhang Kgg. Pablo Virgilio David, D.D. ang Katulong na Obispo ng San Fernando sa Pampanga ay hinirang na ikalawang Obispo ng Kalookan noong Oktubre 14, 2015.
University College Dublin
Ang University College Dublin (karaniwang tinutukoy bilang UCD) (An Coláiste Ollscoile, Baile Átha Cliath) ay isang research university sa Dublin, Ireland. Ito ay may higit sa 1482 guro at 32,000 mag-aaral, at ito ang pinakamalaki sa Ireland. Ang university ay nagmula sa isang samahang itinatag noong 1854 (ang Katolikong Unibersidad ng Ireland) kung saan si John Henry Newman ang siyang naging unang rektor, nireporma ito noong 1880 at nagkaroon ng sariling tsarter noong 1908. Ang Universities Act, 1997 ang nagtakda ng bagong pangalan ng unibersidad bilang "National University of Ireland, Dublin", at kasunod namang ministeryal na kautusan noong 1998 ang nagpalit sa opisyal na pangalan ng institusyon bilang "University College Dublin - National University of Ireland, Dublin".
Ang University College Dublin ay madalas na nabibilang sa mga nangungunang unibersidad sa Europa. May lima itong Nobel Laureates na mga alumni at kasalukuyan at dating kawani. Sa 2016 QS World University Rankings, ang UCD ay ika-176 sa buong mundo, at nasa ika-151-200 para sa employabilidad.
Silangang Java
Ang Silangang Java (Jawa Timur, Jawa Wétan) ay isang lalawigan ng Indonesia. Matatagpuan ito sa silangang bahagi ng pulo ng Haba at kasama rin ang malapit na Madura at mga pulo sa silangan nito, gayundin ang mga pulo ng Bawean. Ang sentro ng pamamahalan ng lalawigan ay nasa Surabaya, ang ikalawa sa pinakamalaking lungsod sa Indonesia at ang pangunahing sentro ng industriya at pundahan.
Ang Silangang Java ay may pinakamalaking mask dance sa buong mundo na nagngangalang Reog Ponorogo
Pagkakasala at Kaparusahan
Pagkakasala at Kaparusahan (Преступление и наказание) ay isang nobela ni Rusong may-akda na si Fyodor Dostoevsky.
Vibo Valentia
thumb|250x250px| Ang Kastilyo. thumb|250x250px| Ang simbahan ng Santa Maria Maggiore Ang Vibo Valentia (Italyano: [Viːbo vaˈlɛntsja]; Monteleone bago ang 1861; Monteleone di Calabria mula 1861 hanggang 1928; Vibbu Valenzia o Muntalaùni) ay isang lungsod at komuna (munisipalidad) sa rehiyon ng Calabria sa katimugang Italya, malapit sa Dagat Tireno. Ito ang kabesera ng lalawigan ng Vibo Valentia, at ito ay isang sentr ng pang-agrikultura, pangkomersiyo, at pangturista (ang pinakatanyag na mga kalapit na lugar ay Tropea, Ricadi at Pizzo). Mayroon ding maraming malalaking industriya ng pangmanupaktura, kabilang ang distrito ng tuna ng Maierato. Napakahalaga para sa lokal na ekonomiya ang daungan ng Vibo Marina.
Lalawigan ng Reggio Emilia
Ang Reggio Emilia (sa Latin: Lepidi, Lepidum Regium, Regium Lepidi, at Regium) ay isang lalawigan ng rehiyon ng Emilia-Romagna sa Italya. Ang lungsod ng Reggio nell’Emilia ang kabisera nito. Ito ay may 171,944 naninirahan.
Ito ay may lawak na humigit-kumulang 2292 km2 at,, ay may populasyong 531,942. Mayroong 42 comune sa lalawigan. Ang Rolo, ang pinakamaliit na comune sa lalawigan ayon sa lugar, ay ang comune na pinakamalayo sa Silangan. Ang Ventasso ay ang comune na pinakamalayo sa Kanluran. Ang mga hangganang bayan ng Lalawigan ay Ventasso, na siyang pinakamaliit na komunidad ayon sa populasyon, sa timog at Luzzara sa hilaga. Ang Luzzara ay ang pangalawang pinakamalaking comune sa Emilia-Romaña at may pinakamataas na bilang ng mga dayuhang mamamayan sa rehiyon.
Ang lalawigan ay tahanan ng makasaysayang Kastilyo Canossa, pag-aari ng kondesa Matilde; dito naganap ang Daan tungong Canossa ni Enrique IV. Ang mga kinatawan ng mga malayang munisipalidad ng Reggio, Modena, Bologna at Ferrara ay nagpulong sa Sala del Tricolore ng Reggio Emilia noong 1797 upang ipahayag ang Repubblica Cispadana, na pinagtibay ang tatlong kulay berde-puti-pulang bandila upang kumatawan sa kanilang bagong nabuong Republika; kalaunan ay pinagtibay ito noong 1848 bilang pambansang watawat.
Andrea Brillantes
Si Anndrew Blythe Daguio Gorostiza (ipinanganak noong 12 Marso 2003), kilala rin bilang Andrea Brillantes, ay isang Pilipinong artista. Siya ay unang lumabas sa telebisyon noong 2012 at sumali siya sa audition noon sa Goin' Bulilit. Siya ang gumanap sa pangunahing papel sa panggabing serye sa telebisyon na Annaliza. Lumabas din siya sa ibang serye kasama dito ang E-boy at Alyna.
Elizabeth Olsen
Si Elizabeth Chase Olsen (ipinanganak Pebrero 16, 1989) ay isang Amerikanong aktres. Siya ay kinalala sa Marvel Cinematic Universe bilang si Wanda Maximoff / Scarlet Witch, na unang nakita sa Captain America: The Winter Soldier (2014) sa isang end credit scene, at naging lead role sa Avengers: Age of Ultron (2015), Captain America: Civil War (2016), Avengers: Infinity War (2018) at ang inaabangang Avengers: Endgame (2019).
Personal na buhay
Si Olsen ay nag-aral sa Tisch School of the Arts ng New York University at Atlantic Theater Company at nagtapos noong Marsoch 2013 pagkatapos ng anim na taon sa matatag na pag-aaral. Ang clothing line ng kanyang mga kapatid na "Elizabeth and James" ay naipangalan mula sa kanya at kanyang nakatatandang kapatid na lalake.
Mga kawing panlabas
Kaurian:Mga artista mula sa California Kaurian:Mga artista mula sa Marvel Cinematic Universe
Kubing
thumb|Mga uri ng kubing Ang kubing (Ingles: jaw's harp) ay isang katutubong instrumentong Pilipino na yari sa kawayang may mga sukat na 7 pulgada pahaba, 1/2 pulgada ang lawak at 1/8 pulgada kakapal. Tinutugtog ito sa pamamagitan ng pag-ipit nito sa pagitan ng mga labi at pag-pitas ng dulo nito. Ang bibig ay nagsisilbing resonator, at maaaring mabago ang tunog sa pamamagitan ng pagmanipula sa hugis ng bibig. Ginagamit ang kubing sa iba-ibang lugar sa Pilipinas at kadalasan bilang gamit pang-komunika at panligaw. Tinatawag din itong kulibaw sa Isabela, kuribaw sa Cagayan, kubing sa mga taga-Maguindanao, kobing sa mga Maranao, at kulaing sa mga Tausug.
Politeknikong Unibersidad ng Turin
thumb|300x300px|Paaralan ng arkitektura: Castello del Valentino
Ang Politeknikong Unibersidad ng Turin (Ingles: Polytechnic University of Turin, Politecnico di Torino) ay isang parsyal na pampublikong pamantasang pang-inhinyeriya na nakabase sa Turin, Italya. Itinatag noong 1859, ito ang pinakamatandang pamantasang teknikal sa bansa. Ang unibersidad ay nag-aalok ng ilang mga kurso sa larangan ng inhinyeriya, arkitektura at disenyong industriyal.
Noong 1990s, nagkaroon ang unibersidad ng mga bagong kampus sa lungsod ng Alessandria, Biella, Ivrea at Mondovì.
Gaverina Terme
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Ang Gaverina Terme (Bergamasque: Gaerina) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Bergamo sa rehiyon ng Lombardia, hilagang Italya, na matatagpuan mga 70 km hilagang-silangan ng Milan at mga 20 km hilagang-silangan ng Bergamo.
Ang Gaverina Terme ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Albino, Bianzano, Casazza, Cene, at Spinone al Lago.
Kasaysayan
Ang unang balita tungkol sa bayan ay nagsimula noong medyebal na panahon, kung saan ang teritoryo ay apektado lamang ng mga nakakalat na pamayanan. Gayunpaman, matunton ng mga kamakailang pag-aaral ang pinagmulan ng topinimo hanggang sa panahon bago ang Romano, nang ang mga Cenomani na Galo ay nanirahan sa mga teritoryo ng lugar ng Bergamo: sa anumang kaso, ang mga ito ay hinuha lamang, hindi sinusuportahan ng mga partikular na natuklasan o mga konkretong katibayan.
Amide
Ang amide (/ˈæmaɪd/ o /ˈæmɪd/ o /ˈeɪmaɪd/), tinatawag din bilang acid amide, ay isang compound na mayroong functional group na RnE(O)xNR′2 (tinutukoy ng R at R’ ay ang H o organic groups). Pinakakaraniwan ang carboxamides (organic amides) (n = 1, E = C, x = 1), subalit napagalaman na may mahahalagang uri ng amides kabilang ang phosphoramides (n = 2, E = P, x = 1 at marami pang ibang kaugnay na formula) at sulfonamides (E = S, x = 2). Tinutukoy ng terminong amide ang uri ng compounds at ang functional group (RnE(O)xNR′2) na napapaloob sa mga compounds na iyon.
Tinutukoy din ng amide ang conjugate base ng ammonia (ang anion na H2N−) o ng isang organic amine (ang anion na R2N−). Para sa talakayan ukol sa “anionic amides”, magtungo sa Alkali metal amides.
Dahil sa dalawang gamit ng salitang ‘amide’, may pagtatalo ukol sa tama at maingat na pagpapangalan sa mga anions na nagmula sa amides ayon sa unang pakahulugan (hal. deprotonated acylated amines), ang ilan ay karaniwang ginagamit bilang nonreactive counterions.
Maaring alamin pa ang carbonyl-nitrogen na pakahulugan sa amide.
Ifugao
Ang Ifugao ay isang walang baybayin na lalawigan ng Pilipinas sa Cordillera Administrative Region sa Luzon. Lagawe ang kapital nito at napapaligiran ang Benguet sa kanluran, Mountain Province sa hilaga, Isabela sa silangan, at Nueva Vizcaya sa timog.
Pinangalan ito sa Ilog Ifugao.
Sa lalawigang ito, pangunahing atraksiyon sa mga turista ang Hagdan-Hagdang Palayan ng Banawe. Nabuo ang mga hagdan-hagdang palayan na ito sa mga bundok na walang tulong ng makina na nagbigay ng mga hagdan para sa mga katutubo upang makapatanim ng palay. Noong 1995, ipinahayag ng UNESCO ang lugar nito bilang Pamanang Lugar sa Mundo (World Heritage Site).
Pampolitika
Nahahati ang Ifugao sa 11 munisipalidad.
Dhaka
Ang lugar ng Dhaka ay naninirahan mula noong unang milenyo. Ang isang maagang modernong lungsod ay umunlad mula sa ika-17 na siglo bilang isang kabisera ng lalawigan at sentro ng komersyo ng Imperyong Mughal. Ang Dhaka ay ang kabisera ng isang proto-industriyalisadong Mughal na Bengal sa loob ng 75 taon (1608–39 at 1660–1704). Ito ay sentro ng kalakalan ng muslin sa Bengal at isa sa mga pinakamaunlad na lungsod sa mundo. Ang Mughal na lungsod ay tinawag Jahangirnagar (Ang Lungsod ng Jahangir) sa karangalan ng dating naghaharing emperador Jahangir. Ang kaluwalhatian ng pre-kolonyal na lungsod ay pinakamataas noong ika-17 at ika-18 na siglo nang ito ay tahanan ng mga mangangalakal mula sa buong Eurasya. Ang Pantalan ng Dhaka ay isang pangunahing sentro ng kalakalan, pareho sa ilog at sa dagat. Nagpalamuti ang mga Mughal ng lungsod ng maayos na inilatag na mga hardin, puntod, moske, palasyo, at kuta. Ang lungsod ay dating tinawag na Venecia ng Silangan. Sa ilalim ng Britanikong Raj, nakita ng lungsod ang pagpapakilala ng kuryente, mga riles, sinehan, unibersidad at kolehiyo na Kanluraning estilo, at isang modernong suplay ng tubig. Ito ay naging isang mahalagang sentro ng pangangasiwa at edukasyon sa Britanikong Raj, bilang kabisera ng lalawigan ng Silangang Bengal at Assam pagkatapos ng 1905. Noong 1947, pagkatapos ng wakas ng Britanikong paghahari, ang lungsod ay naging administratibong kabisera ng Silangang Pakistan. Idineklara itong lehislatibong kabisera ng Pakistan noong 1962. Noong 1971, pagkatapos ng Digmaang Pagpapalaya (মুক্তিযুদ্ধ), ito ay naging kabisera ng malayang Bangladesh. Noong 2008, ipinagdiwang ng Dhaka ang 400 taon bilang isang munisipal na lungsod.
Isang beta-lungsod pandaigdig, ang Dhaka ay sentro ng pampulitika, pang-ekonomiya at pangkulturang buhay sa Bangladesh. Ito ang upuan ng Pamahalaan ng Bangladesh, maraming mga kumpanya ng Bangladesh, at nangungunang mga organisasyong pang-edukasyon, pang-agham, pampananaliksik, at pangkultura ng Bangladesh. Mula nang kaniyang itatag bilang isang modernong kabisera ng lungsod, ang populasyon, lugar at pagkakaiba-iba ng lipunan at ekonomiya ng Dhaka ay lumago nang husto. Ang lungsod ay ngayon isa sa pinakasiksik na industriyalisadong mga rehiyon sa bansa. Ibinibigay ng lungsod ang 35% ng ekonomiya ng Bangladesh. Ang Dhaka ay nagho-host ng higit sa 50 misyong diplomatiko pati na rin ng punong tanggapan ng BIMSTEC, CIRDAP, at International Jute Study Group. Ang Dhaka ay may napakasikat na pamanang panluto. Ang kultura ng lungsod ay kilala sa kaniyang mga rickshaw, biryani, pistang pansining, at pagkakaiba-iba ng relihiyon. Ang lumang lungsod ay tahanan sa mga 2000 gusali mula sa mga panahong Mughal at Britaniko. Mula noong 1947, nakita ng lungsod ang makabuluhang paglago sa industriya ng paglalathala nito, kabilang ang paglitaw ng isang maunlad na midyang pangmasa. Sa panitikang Bengali, ang pamana ni Dhaka ay nasalamin sa mga akda nina Humayun Ahmed, Salimullah Khan, Farhad Mazhar, Akhteruzzaman Elias at iba pang mga manunulat na Bangladeshi.
Etimolohiya
Di-tiyak ang pinagmulan ng pangalang Dhaka. Puwede hango sa punong dhak (Butea monosperma, পলাশ), dating karaniwan sa purok, o puwede hango sa Dhakeshwari, ang patron na diyosa ng rehiyon. Ang ibang bantog na teorya ay sumasabi na tinutukoy ng Dhaka ang isang membranoponong instrumento, kilala rin bilang dhak (ঢাক) na nilalaro sa pamamagitan ng pagkakasunud sunod ng Subahdar Islam Khan I sa panahon ng inagurasyon ng kabiserang Bengali noong 1610.
Sumasabi din ang ilang mga sanggunian na hango sa isang diyalektong Prakrit na tinawag na Dhaka Bhasa, o Dhakka, na ginamit sa Rajatarangini para tukuyin ang isang bantayan, o baka katulad ng Davaka, na binanggit sa inskripsiyon ng haligi ng Allahabad ng Samudragupta bilang isang silangang hangganang kaharian. Ayon sa Rajatarangini, na sinulat ng isang Kashmiri Brahman, Kalhana, ang rehiyon ay orihinal na kilala bilang Dhakka. Ang salitang Dhakka ay nangangahulugan ng bantayan. Ang Bikrampur at Sonargaon (dating matitibay na kuta ng mga pinunong Bengali) ay malalapit lang.
Maagang panahon ng Mughal na Bengal
Ang Bengal ang naging makinang pang-ekonomiya ng Imperyong Mughal. Ang Dhaka ay tumupad ng isang klabeng papel sa proto-industriyalisasyon ng Bengal. Ito ay sentro ng kalakalan ng muslin sa Bengal, kaya ang muslin ay tinawag na "daka" sa malalayong tiyangge kasing layo ng Gitnang Asya. Umasa ang Indiyang Mughal sa mga produktong Bengali tulad ng bigas, sutla at tela ng koton. Ang mga Europeanong East India Company mula sa Gran Britanya, Olanda, Pransiya, at Dinamarka ay umasa din sa mga produktong Bengali. Ang Bengal ay bumuo ng 40% ng mga angkat na Olandes mula sa Asya. Ang mararaming produkto ay ibinenta sa mga Olandes na barko nasa mga Bengaling puwerto, pagkatapos hinakot sa Batavia nasa Silangang Indiyas ng Olanda. Ang Bengal ay bumuo ng 50% ng mga tela at 80% ng mga sutla sa mga angkat na Olandes mula sa Asya. Ang sutla ay iniluwas din sa premodernong Hapon. Ang rehiyon ay nagkaroon ng isang malaking industriya ng paggawa ng barko na nagsuplay ng Hukbong Dagat ng Imperyong Mughal. Gumawa ang Bengal ng 223,250 tonelada kada taon habang ika-16 at ika-17 na siglo, kumpara sa 23,061 toneladang ginawa ng Hilagang Amerika habang 1769–1771. Nagpalamuti ng mga Mughal ang lungsod ng mga hardin na maayos na inilatag. Kabilang sa mga karabanseray ay Bara Katra at Chhota Katra. Ang arkitekto ng palasyal na Bara Katra ay Abul Qashim Al Hussaini Attabatayi Assemani. Ayon sa mga inskripsiyon sa Pambansang Museo ng Bangladesh, ang pamahalaan ng Bara Katra ay ipinagkatiwala sa isang Islamikong waqf. Ang Bara Katra ay nagsilbi din bilang tahanan para sa mga Mughal na gobernador, kabilang sa Prinsipe Shah Shuja (anak na lalaki ng Mughal na Emperador Shah Jahan). Ang Dhaka ay tahanan para sa napakaraming Mughal na burokrata at opisyal na pangmilitar, pati na rin ang mga miyembro ng pamilyang imperyal. Binantayan ang lungsod ng Mughal na artilyeriya tulad ng kanyong Bibi Maryam (Kanyong Ginang Maria, বিবি মরিয়ম কামান).
Si Islam Khan I ay unang Mughal na gobernador na tumira sa lungsod. Tinatawag ito ni Khan na "Jahangir Nagar" (Lungsod ng Jahangir) sa karangalan ng Emperador Jahangir. Agad na nalaglag ang pangalan matapos nasakop ng mga Britaniko ang lungsod. Ang pangunahing pagpapalawak ng lungsod ay naganap sa ilalim ni Gobernador Shaista Khan. Noong panahong ang lungsod ay may lawak na 19 x 13 kilometro, na may populasyon na halos isang milyon. Si Dhaka ay naging tahanan ng isa sa pinakamayamang elite sa Mughal na Indiya. Ang konstruksiyon ng Kutang Lalbagh ay nagsimula noong 1678 ng Prinsipe Azam Shah, kung sino ay gobernador ng Bengali, isang anak na lalaki, at isang hinaharap na Mughal na emperador mismo. Ang layon ng Kutang Lalbagh ay isang bise maharlikang tahanan para sa mga gobernador ng Mughal sa silanganing Indiya. Bago nakabuo ang konstruksiyon ng kuta, ang prinsipe ay pinabalik ng Emperador Aurangzeb. Tinigilan ni Shaista Khan ang konstruksiyon ng kuta pagkatapos ng pagkamatay ng niyang anak na babae, Pari Bibi, kung sino ibinaon sa isang puntod nasa sentro ng kutang hindi pa tapos. Ang Pari Bibi, kung kaninong pangalan ay nangangahulugan ng Ginang Diwata, ay maalamat dahil sa kaniyang kagandahan, pagpapakasal sa Prinsipe Azam Shah, at isang potensyal na hinaharap na Mughal na emperatris, bago kaniyang biglang pagkamatay. Pinigilan ng panloob na alitan sa korteng Mughal ang paglago ng Dhaka bilang isang imperyal na lungsod. Ang tunggalian sa pagitan nina Prinsipe Azam Shah at Murshid Quli Khan ay nagdulot ng pagkawala ng katayuan ng Dhaka bilang kabisera ng lalawigan. Noong 1717, inilipat ang kabisera sa Murshidabad kung saan ipinahayag ni Murshid Quli Khan ang kanyang sarili bilang Nawab ng Bengal.
Naib Nizamat
Sa ilalim ng mga Nawab ng Bengal, ang Naib Nazim ng Dhaka ay namahala ng lungsod. Bilang pangunahing maniningil ng buwis, ang taunang kita ng Naib Nazim ay 1 milyong rupi, isang napakataas na dami sa panahong iyon. Ang Naib Nazim ay diputado-gobernador ng Bengal. Inatupag din niya ang pagpapanatili ng Hukbong Dagat ng Imperyong Mughal. Ang Naib Nazim ay namahala ng Dibisyong Dhaka, na sumaklaw ng Dhaka, Cumilla (কুমিল্লা), at Chittagong. Ang Dibisyong Dhaka ay isa sa apat na dibisyon sa ilalim ng mga Nawab ng Bengal. Pinayagan ng mga Nawab ng Bengal ang mga kumpanya ng kalakalan sa Europa na magtatag ng mga pabrika sa buong Bengal. Ang rehiyon pagkatapos ay naging isang inkubador para sa Europeong timpalak. Noong 1757, pinatalsik ng mga Britaniko ang huling malayang Nawab ng Bengal, na nakipag-alyansa sa mga Pranses. Dahil sa pagtalikod ng hepe ng hukbo ng Nawab na si Mir Jafar sa panig ng Britanya, natalo ang huling Nawab sa Labanan ng Plassey.
Pagkatapos ng Labanan ng Buxar noong 1765, ang Tratado ng Allahabad ay nagpahintulot sa British East India Company na maging maniningil ng buwis sa Bengal sa ngalan ng Mughal na Emperador sa Delhi. Patuloy na gumana ang Naib Nazim hanggang noong 1793 kapag ang lahat ng niyang mga kapangyarihan ay nilipatan sa East India Company. Ang kontrol ng lungsod ay pormal na nilipatan sa East India Company noong 1793. Nasira ng mga pagsalakay ng Britanya ang malaking bahagi ng imprastraktura ng lungsod. Bumuti ang mga galas ng Dhaka sa pamamagitan ng mga koneksiyon sa mga pangnegosyong network ng Imperyong Britaniko. Sa simula ng Rebolusyong Industriyal sa Reyno Unido, ang Dhaka ay naging isang nangungunang sentro ng kalakalan ng jute, kasi ang Dhaka ay bumuo ng pinakamalaking bahagi ng produksyon ng jute sa buong mundo. Pero pinabayaan ng mga Britaniko ang pag-unlad ng industriya at lungsod ng Dhaka hanggang sa huling bahagi ng ika-19 na siglo. Natuyo ang kita ng industriya ng tela, isang relikya mula sa isang panahong pre-kolonyal, proto-industriyalisado. Nabigo ang mga negosyo ng paghabi ng Bengal dahil sa isang buwis ng 75% sa pagluluwas ng koton mula sa Bengal, pati na rin ng pagdagsa ng mga angkat ng mga telang mura, ginawa sa Britanya, pagkatapos ng pagdating ng umiikot na mula (spinning mule) at lakas na pinasisingawan. Ang mararaming manghahabi ng lungsod ay namatay sa gutom habang panahon ng mga malaking taggutom ni Bengal sa ilalim ng pamamahala ng Britanya. Ang mabilis na paglaki ng kolonyal na kabiserang Calcutta ay nag-ambag sa pagbagsak ng populasyon at ekonomiya ng Dhaka noong unang bahagi ng dekada 1800. Noong 1824, inilarawan ng isang obispong Anglikano ang Dhaka bilang isang "lungsod ng mga kahanga-hangang guho" (city of magnificent ruins).
Kalakalan at migrasyon
Nag-host ang Dhaka ng mga paktorya ng English East India Company, Dutch East India Company, at French East India Company. Ang ari-ariang Ahsan Manzil ay noong una binili ng mga Pranses para sa kanilang pabrika at kalaunang ibinebenta sa pamilyang Nawab ng Dhaka. Sinasabi na ang keso ay ipinakilala ng mga Portuges. Nakita ng Dhaka ang isang dagsa ng mga migrante habang Imperyong Mughal. Ang isang Armenyong komunidad mula sa Imperyong Safavid ay tumira sa Dhaka at kinasangkutan ang kalakalang pantela, sa isang buwis ng 3.5%. Napakaaktibo ang mga Armenyo sa buhay panlipunan ng lungsod, halimbawa itinayo nila ang Paaralang Pogose. Ang mga Marwari ay komunidad ng pangkalakalan ng Hindu. Tumira din sa Dhaka ang mga Hudyo at mga Griyego. Ang lungsod ay may Griyegong memoryal. Ang mararaming pamilya ng elite ng Dhaka ay nag-Urdu at sumaklaw ng iba't ibang makatang nag-Urdu. Tumira din sa lungsod ang mga Persa para magsilbi bilang mga tagapangasiwa, at kumander na pangmilitar, ng pamahalaang Mughal sa Bengal. Ang pamana ng mga komunidad na pangkalakalan at kosmopolitano ay nabubuhay sa mga pangalan ng mga kapitbahayan sa Lumang Dhaka, kabilang ang Farashganj (Pranses na Basar), Armanitola (Armenyong Sangkapat) at Postogola (Portuges na Sangkapat).
Ayon sa mga nakatira ng makasaysayang lungsod, "Ang Dhaka ay isang magalang, makisig na bayan – ang kahuli-hulihang pamulaklak, sa kanilang salaysay, ng etiketa at sensibilidad ng mga Mughal. Ngayong nabubuhay pa ang itong kasaysayan sa rangyang kumupas ng lumang lungsod, na ngayong lumugso dahil sa mga dekada ng pagpapabaya. Ang mga kalye at eskinita, na may kanilang mga matataas na pader, ang lumang mga bahay, na may kanilang matataas na kisame at kanilang mga beranda at balkonaya, ang lumang mga barangay, ang mga sementeryo at hardin, ang mga moske, ang mga grandeng lumang mansyon – ang lahat ng mga ito ay umiiral pa kung hinahanap ninyo." Ang mga istasyon ng riles, mga departamento ng koreo, mga post ng serbisyong sibil at mga istasyon ng daungan ng ilog ay madalas na tinauhan ng mga Anglo-Indiyano.
Sa labas ng lungsod lumago isang suplay ng bigas, jute, sako ng burlap, luyang-dilaw, luya, katad, sutla, alpombra, salitre, asin, asukal, indigo, koton, at bakal. Pagdating sa opyo, ang polisiyang Britaniko ay nag-ambag sa mga Digmaang Opyo sa Tsina. Mula sa Bengal kinolekta ng mga Amerikanong mangangalakal ang mga likhang sining, sining ng mga gawaing-kamay, terakota, iskultura, relihiyosong at pampanitikang teksto, manuskrito, at armas na pangmilitar. Ang ilang mga bagay mula sa rehiyon ay ngayong ipinapakita sa Museong Peabody Essex. Ang pagtaas ng kalakalang pandaigdig ay nagdulot ng mga kita para sa mararaming pamilya sa lungsod, at kaya nakabili nila ng mga luhong inangkat.
Britanikong Raj
Habang Rebelyong Indiyano ng 1857, nasaksihan ng lungsod ang mga himagsik ng Hukbong Katihan ng Bengal. Itinayo ang direktang pamamahala sa ilalim ng korona ng Britanya pagkatapos ng matagumpay na pagdurog sa rebelyon. Ibinigay ang mga pribilehiyo sa pamilyang Dhaka Nawab, na dinomina ang politikal at sosyal na elite ng lungsod. Itinayo ang Akantonamiyentong Dhaka bilang base para sa Hukbong Katihan ng Indiyang Britaniko. Nabuo ng mga Britaniko ang modernong lungsod sa paligid ng Ramna Thana, Harding Shahbag, at Parkeng Victoria (ngayon Parkeng Bahadur Shah). Nakakuha ang Dhaka ng sariling bersyon ng hansom cab bilang transportasyong pampubliko noong 1856. Ang dami ng mga karwahe ay tumaas mula sa 60 noong 1867 hanggang 600 noong 1889.
Ipinakilala ang isang sistemang modernong sibikong pantubig noong 1874. Noong 1885, ibinukas ang Riles ng Estado ng Dhaka na may isang koneksiyon sa pagitan ng Mymensingh at Puwerto ng Narayanganj via Dhaka. Mamayang ang lungsod ay naging isang hub ng Riles ng Silangang Bengal. Ang unang pelikulang ipinakita sa Dhaka ay iniskrin sa Crown Theatre (Teatro ng Korona) nasa ilog noong Abril 17, 1898. Ang pag-iiskrin ng pelikula ay inorganisa ng Bedford Bioscope Company. Nagsimula ang suplay ng elektrisidad noong 1901.
Inilalarawan ang itong panahon bilang "ang Dhaka ng panahong kolonyal, na nabuo ng mga Britaniko habang ang unang bahagi ng ika-20 na siglo. Katulad ng ibang mga sityong kolonyal sa buong Subkontinente, ang itong pag-unlad ay inihalimbawa ng mga gusaling pampamahalaan, maluwang na mga abenida na may linya ng puno, at matitibay na bungalow na hinugasan ng puti na inilagay nasa mga harding laging nakakalatan (hindi kailanman tuluyang naamuin ng mga Britaniko ang tanawin). Noong unang panahon, ito ay bagong lungsod, at maski ngayon ito ay bahagya pinaka-upscale na bahagi ng bayan, mas malawak pa rin ang mga kalye dito at mas masagana ang mga puno at mas makikita ang mga luntiang halaman kaysa sa anumang ibang bahagi."
Ang ilang mga institusyong pang-edukasyong itinayo habang Britanikong Raj ay Dhaka College, Dhaka Medical School, Eden College, St. Gregory's School, Mohsinia Madrasa, Jagannath College, at Ahsanullah School of Engineering. Ang karera ng kabayo ay paboritong libangan para sa mga residenteng elite sa Ramna Race Course ng lungsod, sa tabi ng Dhaka Club. Ang Viceroy ng India ay madalas na naghapunan, at pinulong niya mga aristokratang Bengali sa lungsod. Nagsimula ang mga sasakyan magpakita pagkatapos ng pagliko ng siglo. Pinanatili ang isang Sunbeam-Talbot Ten ng 1937 sa Liberation War Museum. Ang mga Nawab ng Dhaka ay magmay-ari ng mga Rolls-Royce. ginamit ang mga sasakyang Austin. Ang Beauty Boarding ay isang popular na otel at restoran.
Bumuti ang mga galas ng Dhaka sa unang bahagi ng ika-20 na siglo. Ang Britanikong pagpapabaya ng urbanong pag-unlad ng Dhaka ay itinaob ng unang partisyon ng Bengal na isinauli ang katayuan ng Dhaka bilang isang rehiyonal na kabisera. Ang lungsod ay naging luklukan ng pamahalaan para sa Silangang Bengal at Assam, na may hurisdiksyon na sumasaklaw ng karamihan ng modernong-araw na Bangladesh at ng lahat ng Hilagang-Silangang India. Ang partisyon ay responsibilidad ni Lord Curzon, kung sino sa wakas isinagawa ang mga ideyang Britaniko para sa partisyon ng Bengal para mapabuti ang administrasyon, edukasyon, at negosyo. Ang Dhaka ay naging luklukan ng Konsehong Pambatasan ng Silangang Bengal at Assam. Bagaman ang Dhaka ay ang pangunahing kabisera sa buong taon, ang Shillong ay pag-urong sa tag-init ng administrasyon. Kabilang ang mga Tenyente Gobernador ay Sir Bampfylde Fuller (1905–1906), Sir Lancelot Hare (1906–1911), at Sir Charles Stuart Bayley (1911–1912). Ang kanilang pamana ay nabubuhay sa mga pangalan ng tatlong pangunahing lansangan sa modernong Dhaka. Nakita ng panahon ang pagtatayo ng mga maringal na gusali, kabilang ang Mataas na Hukuman at Curzon Hall. Ang lungsod ay tahanan ng iba't ibang grupo ng mga tao, kabilang ang mga Armenyo, Hudyo, Anglo-Indiyano, at Hindu. Ang mga Hindu ay kinabibilangan ng parehong mga Marwari at Bengaling Hindu, at noong 1941 lumitaw ang isang pluralidad na nagtrabaho sa mga propesyon tulad ng pagtuturo, gamot, batas, at negosyo.
Pagdating sa politika, dahil sa pagkakahati, nagawa ni Dhaka na maging tagapagdala ng pamantayan ng mga komunidad ng mga Muslim sa Britanikong India; kumpara sa mabigat na lungsod ng Calcutta na pinangungunahan ng mga Hindu. Noong 1908, itinayo ang All-India Muslim League sa lungsod habang isang kumperensiya tungkol sa liberal na edukasyon na itinanghal nina Nawab ng Dhaka at Aga Khan III. Ang populasyong Muslim sa Dhaka at silangang Bengal ay karaniwang pinaboran ang paghahati sa pag-asa na makakuha ng mas mahusay na mga trabaho at mga pagkakataon sa edukasyon. (Ang isang katulad na paniniwala ay nagpasigla ng Partisyon ng India noong 1947.) Gayunman, maraming Bengali ang tutol sa bipurkasyon ng rehiyong etnolinggwistiko. Ang paghahati ay pinawalang bisa sa pamamagitan ng isang anunsyo ng Hari George V habang Durbar ng Delhi noong 1911. Nagpasya ang mga Britaniko na muling pagsamahin ang Bengal habang ang kabisera ng India ay inilipat sa New Delhi mula sa Calcutta.
Bilang isang "marilag na kompensasyon" (splendid compensation) para sa pawawalang-bisa ng partisyon, ibinigay ng mga Britaniko sa lungsod ang isang bagong tatag na unibersidad noong dekada 1920. Noong una ang Unibersidad ng Dhaka ay minodelo sa estilong residensiyal ng Unibersidad ng Oxford, kaya kilala bilang Oxford ng Silangan dahil sa residensiyal na kalikasan. Bilang Oxford, ang mga mag-aaral sa Dhaka ay kaakibat ng kanilang mga bulwagan ng paninirahan sa halip na ang kanilang mga kagawarang akademiko (ang sistemang ito ay inialis pagkatapos ng 1947 at ang mga mag-aaral ay ngayon kaakibat ng mga kagawarang akademiko). Kabilang sa mga guro ng unibersidad ang siyentipikong si Satyendra Nath Bose (kung sino ay tukayo ng Higgs boson); linggwistang si Muhammad Shahidullah, Sir A. F. Rahman (ang unang Bengaling bise kansilyer ng unibersidad); at historyador na si R. C. Majumdar. Itinayo ang unibersidad noong 1921 ng Imperial Legislative Council. Sa simula may tatlong guro at labindalawang departamento, na sumasaklaw sa mga paksa ng Sanskrit, Bengali, Ingles, liberal na sining, kasaysayan, Arabe, Araling Islamiko, Persa, Urdu, pilosopiya, ekonomika, politika, pisika, kimika, matematika, at batas.
Gumawa ang East Bengal Cinematograph Company ng unang buong-haba na mga pelikulang tahimik sa Dhaka habang dekada 1920. Ang DEVCO, isang subsidiary ng Occtavian Steel Company, ay nagsimula ng malawak na distribusyon ng elektrikal na lakas noong 1930. Niyari ang Paligparang Tejgaon (, তেজগাঁও বিমানবন্দর) habang Ikalawang Digmaang Pandaigdig bilang isang base para sa mga puwersang Alyado. Itinayo ang Dhaka Medical College noong 1946.
Sa panahon ng partisyon ng India, lumipat ang mararaming mayayamang pamilyang Hindu sa Kanlurang Bengal. Ang kanilang mga ari-arian ay dinampot ng Estado sa ilalim ng mga batas na tuluyang kilala bilang Vested Property Act.