cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inskripsiyong Behistun
Ang Inskripsiyong Behistun (na Bistun o Bisutun, Modernong Persian: بیستون < Old Persian: Bagastana na nangangahulugang "lugar ng diyos") ay isang maraming wikang inskripsiyon na matatagpuan sa Bundok Behistun sa Probinsiyang Kermanshah ng Iran malapit sa siyudad ng Kermanshah sa kanlurang Iran. Ito ay isinulat ni Dakilang Dario sa isang panahon sa pagitan ng kanyang koronasyon bilang hari ng Imperyong Persiano sa tag-init ng 522 BCE at ang kanyang kamatayan sa taglagas ng 486 BCE. Ang inskripsiyon na ito ay nagsisimula sa isang maikling autobiograpiya ni Dario kabilang ang kanyang mga ninuno at lahi. Sa kalaunan ng inskripsiyon, si Dario ay nagbibigay ng isang mahabang pagkakasunod sunod ng mga pangyayari kasunod ng mga kamatayan nina Dakilang Ciro at Cambyses II kung saan ay nakipaglaban siya sa 19 mga labanan sa isang panahon ng taong isa(na nagwawakas sa Disyembre ng 521 BCE) upang supilin ang maraming mga paghihimagsik sa loob ng Imperyong Persian. Ang mga inskripsiyon ay nagsasaad sa detalye ng mga paghihimagsik na nagresulta mula sa mga katamayan nina Dakilang Ciro at ang kanyang anak na si Cambyses II ay pinlano ng ilang mga impostor at mga kapwa-kasabwat sa iba't ibang mga siyudad sa buong imperyo na ang bawat isa ay nag-angkin ng pagkahari noong kaguluhan pagkatapos ng kamatayan ni Ciro. Pinroklama ni Dakilang Dario ang kanyang sarili na nagwagi sa lahat ng mga labanan sa panahon ng kaguluhan at itinuro ang kanyang mga tagumpay sa "biyaya ni Ahura Mazda". Ang inskripsiyon ay kinabibilangan ng tatlong mga bersiyon ng parehong teksto na isinulat sa tatlong iba ibang mga skriptong kuneiporma: Lumang Persian, Elamita at Babilonian(na isang kalaunang anyo ng Akkadian). Ang inskripsiyon ay tinatayang 15 metrong taas at 25 metrong lawak at 100 metro sa itaas ng talampas ng kalisa mula sa sinaunang daanan na nag-uugnay ng mga kabisera ng Babilonia at Medes na Babilon at Ecbatana. Ang tekstong Lumang Persian ay naglalaman ng 414 linya sa limang mga column, Ang tekstong Elamita ay naglalaman ng 593 linya sa 8 column at ang tekstong Babilonian ay 112 linyar. Ang inskripsiyon ay inilalarawan ng isang may sukat ng buhay na bas-relife ni Dakilang Dario na humahawak ng isang panaw bilang tanda ng pagkahari na ang kaliwang paan sa dibdib ng pigurang nakahiga sa likod nito sa harap niya. Ang pigurang ito ay pinagpapalagay na ang nagpapanggap na si Gaumata. Si Dario ay dinadaluhan sa kaliwan ng dalawang mga lingkod at isang siyam na isang metrong mga pigura na nakatayo sa kanan na ang mga kamay ay nakatali at ang tali ay nasa palibot ng kanilang mga leeg na kumakatawan ng mga sinakop na tao. Ang isang faravahar ay lumulutang sa itaas na nagbibigay ng pagpapala sa hari.
Salin
"Sinabi ni Dario I ng Persiya: Ang aking ama ay si Hystaspes [Vištâspa]; ang ama ni Hystaspes I ay si Arsames [Aršâma]; ang ama ni Arsames ay si Ariaramnes [Ariyâramna]; ang ama ni Ariaramnes ay si Teispes [Cišpiš]; ang ama ni Teispes ay si Achaemenes [Haxâmaniš]. Sinabi ni Dario I ng Persiya: Kaya kami tinawag na mga Akemenida mula sa sinaunang panaho, kami ay maharlika, sa sinaunang panahon. Kami ay mga hari. Sinabi ng Dario I ng Persiya:Ang walo sa aking dinastiya ay mga hari bago ko, Ako ang ikasiyam. Ang siyan sa pagkakahalili ay mga hari. Sinabi ni Dario I ng Persiya: Sa biyaya ni Ahura Mazda, ako ay isang Hari, Ipinagkaloob sa akin ni Ahura Mazda ang Kaharian."
"Sinabi ni Dario I ng Persiya: Ito ang mga bansa na aking nasasakupan at sa pamamagitan ni Ahura Mazda, Ako ay naging hari sa kanila: Persiua [Pârsa], Elam [Ûvja], Babilonyaa [Bâbiruš], Asirya [Athurâ], Arabia [Arabâya], Ehipto [Mudrâya], mga bansa sa karagatan na [Tyaiy Drayahyâ], Lydia [Sparda], Mga Griyego [Yauna (Ionia)], Media [Mâda], Armenia [Armina], Cappadocia [Katpatuka], Parthia [Parthava], Drangiana [Zraka], Aria [Haraiva], Chorasmia [Uvârazmîy], Bactria [Bâxtriš], Sogdia [Suguda], Gandhara [Gadâra], Scythia [Saka], Sattagydia [Thataguš], Arachosia [Harauvatiš] at Maka [Maka];dalawampu't tatlo sa lahat."
Intramuros
Ang Intramuros (wikang Latin ng "loob ng kuta") sa Maynila ay ang kuta at ang pinakamatandang kabayanan ng Maynila.
Ang Intramuros ay tinatawag ding Napapaderang Lungsod (Ingles:Walled City), at nung panahon ng mga Kastila ay itinuturing bilang ang lungsod ng Maynila. Ang tawag sa mga distrito sa labas ng pader ay extramuros, na nangangahulugang "sa labas ng pader".
Lubusang nawasak ang Intramuros dahil sa pagbobomba sa labanan upang mabawi ang lungsod mula sa puwersang Hapon noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Sinimulan ang pagtatayong muli ng mga pader noong 1951 kung kailan idineklara ang Intramuros bilang Pambansang Makasaysayang Bantayog, kung saan isinasagawa pa rin ito hanggang sa kasalukuyan ng Administrasyong Intramuros (Intramuros Administration, IA).
Sa ulat na Saving Our Vanishing Heritage (Sagipin Ang Ating Naglalahong Mga Pamana) nilabas ng Global Heritage Fund noong 2010, nakatala ang Intramuros sa isa sa mga 12 mga pook sa buong daigdig na nanganganib mawasak at mawala, kung saan nabanggit ang hindi maayos na pamamalakad at paggigipit sa pag-unlad.
Pangalan
Ang Lungsod na Nakapader o Napapaderang Lungsod (Ingles: Walled City) ang bansag sa Intramuros at Kutang Santiago at dati, sa buong Lungsod ng Maynila. Ang mga lugar na nasasakupan nito ay may mga antigong tindahan at ang pamumuhay ng mga tao dito ay sumasalaysay sa kasaysayan at ugali ng pamumuhay na binigay ng mga Espanyol. Ito ang pinakasikat na dinadayuhan ng mga turista sa buong Kalakhang Maynila dahil ito na lang ang natitirang makasaysayang pook sa Kalakhang Maynila. Tumukoy na rin ang taguri na "Walled City" sa Lungsod ng Maynila dahil ang orihinal na Maynila ay nasa loob ng pader. Sa may hilaga nito ang ilan pa sa mga lugar ng Kutang Santiago, at doon din matatagpuan ang "Shrine of Freedom", na gumugunita sa mahigit 100,000 Pilipino na napatay sa pagpapalaya ng lungsod ng Maynila mula sa magkasanib na mga sundalong Pilipino at Amerikano noong 1945.
Kutang Maynila ng kaharian ng Lusóng
Noong kapanahunan ng kaharian ng Lusóng, ang kuta ng Maynila ay humaharap sa laot ng Maynila at bumubungad sa bahagi ng Ilog Pasig. Ang Maynila ang naging pinakamahalagang bayan sa mga Tagalog at Kapampangan. Noong taong 1570, ang Maynila ang kinalalagyan ng karurukan ng kaharian ni Ladya Atsi Matanda at gayon din ang tahanan ng pamangkin niyang si Ladya Mura Sulayman, tagapagmana ng kapangyarihan. Sa Maynila nakikipag-usap at nakikipagkalakalan sa mga sugo at mangangalakal mula sa iba't ibang kaharian katulad ng Bunláy (i.e., Brunei), Sungsóng (i.e., Tsina), at Hapon. Ang mga ito ay pawang pinapatawan ng buwis ng kaharian ng Lusóng.
Pagsira ng mga Kastila sa Maynila
Noong 1564, nagpalayag ang ika-2 Felipeng hari ng Kastila patungong Asia upang matiyak lamang na magkakaroon ng kalakalan sa pagitan ng mga lupalop ng Asia at Amerika. Inatasan ang kinatawan ng haring Kastila sa bagong Espanya sa lupalop ng Amerika upang maghalal ng mamumuno sa pagpapalayag na ito, at nabigyan ng pamumuno ang tagapamahala ng bayan ng Mexico na si Miguel Lopez de Legaspi. Nakarating ang paglalayag na ito sa Sugbo o Cebu noong 13 Pebrero 1565. Dito niya sinimulan ang unang pananahan ng Kastila sa Pilipinas. Noong mapag-alaman niya ang tungkol sa masaganang bayan ng Maynila na karurukan ng kaharian ng Lusóng, nagpadala siya ng dalawa sa kaniyang mga punong-alagad, sina Martin de Goiti at Juan Salcedo upang dumalaw at makipagkilala sa hari ng Lusóng.
Nakarating ang mga Kastila sa kaharian ng Lusóng noong taong 1570. Nagkaroon ng hindi pagkakaunawaan ang mga namunong Lusong at Kastila at nagkaroon ng labanan. Matapos ang ilang matagal na pakikipaglaban, nakipagkasundo ang mga Kastila kina Ladya Atsi Matanda, Ladya Mura Sulayman, at Lakan Dula patungkol sa magiging panuntunan dapat ng paghahari sa Maynila.
Idineklara ni Legazpi ang lugar sa Maynila bilang bagong kabisera ng kolonyang Espanya noong 24 Hunyo 1571, dahil sa kaniyang mainam na lokasyon at masaganang yaman. Idineklara din niya ang soberanya ng Kaharian ng Espanya sa buong kapuluan. Nagalak si Haring Felipe II ng Espanya sa bagong pagsakop na ginawa ni Legazpi at ang kaniyang mga tauhan, at iginawad sa lungsod ang eskudo at dinedeklara ito bilang Ciudad Insigne y Siempre Leal (Dakila At Magpakailanmang Tapat Na Lungsod). Simula noon ang Intramuros ang nagsilbing sentro ng pulitika, militar at relihiyon ng Imperyong Kastila sa Asya.
Pagpapatayo ng kutang kahoy ng Kastila
Ang lungsod ay nahaharap sa panganib ng mga kalamidad na dala ng kalikasan at ng tao, at maging sa mga mananalakay sa labas. Noong 1574, nilusob ng isang pulutong ng piratang Intsik na pinamumunuan ni Limahong ang lungsod, at nawasak nila ito bago pa sila tuluyang naitaboy ng mga Kastila. Itinayo muli ng mga nakaligtas ang kolonya. Dahil sa pag-atakeng ito ay ginawa ang pagpapatayo ng pader. Sa panahon ni Gobernador-Heneral Santiago de Vera ang paggamit ng bato sa pagpapatayo ng lungsod. Ang lungsod ay isinaplano at ipinatupad ng isang Heswitang pari, si Antonio Sedeno at sinang-ayunan ni Haring Felipe sa pamamagitan ng kaniyang kautusan na iginawad sa San Lorenzo de El Escoria, Espanya. Dinala ng sumunod na Gobernador Heneral na si Gomez Peres Dasmariñas ang kautusan na nagsasabi na paligitan ang lungsod ng mga bato at magpatayo ng moog kung saan magsasalubong ang dagat at ang ilog. Ang proyekto ay pinamunuan ni Leonardo Iturriano, isang Kastilang inhenyerong militar na nag-eespesyalista sa tanggulan. Ang mga naging trabahador na gumawa ng pader ay ang mga Intsik at mga Pilipino. Pinatayong muli ang Fort Santiago, at isang moog na paikot, na kilala bilang Nuestra Señora de Guia, ay itinayo upang depensahin ang lupa at dagat sa timog-kanlurang bahagi ng lungsod. Pinondohan ang proyektong ito mula sa monopolyo ng baraha at sa mga multa mula sa labis na paglalaro nito. Binuwis ang mga produktong Intsik ng dalawang taon. Sinimulan ang pagpapatayo ng pader noong 1590 at nagpatuloy pa ito sa ilalim ng mga sumunod na Gobernador-Heneral hanggang 1872. Sa kalagitnaan ng 1592, sinulatan ni Dasmariñas ang Hari upang iulat ang mainam na pagpapatayo ng bagong pader at tanggulan. Ang pader ay itinayo ng wala man lang na napagkasunduang iisang plano dahil sa paglalaktaw-laktaw na paggawa nito na ang ilan sa mga ito ay napakatagal ang pagitan sa isa't isa.
Maraming mga pagpapainam ang ginawa pa sa ilalim ng mga humaliling Gobernador-Heneral. Ang isang proyekto sa kuta na sinimulan ni Gobernador-Heneral Juan de Silva noong 1689 ay pinainam ni Juan Niño de Tabora noong 1626, at pinainam pa ni Diego Fajardo Chacon noong 1644. Noong taong din iyon natapos ang pagpapatayo ng Baluarte de San Diego. Ang balwarteng ito na naghuhugis na "alas ng pala" ay ang pinakatimog na bahagi ng pader at ang kauna-unahan sa mga balwarte na idinagdag sa pumapalibot na pader, na noon ay hindi pa lubusang natatapos. Nasa lugar ito ng dating Nuestra Señora de Guia, ang kauna-unahang batong kuta ng Maynila. Idinagdag din ang mga rabelin at mga reducto upang patatagin ang mga mahinang bahagi at upang magsilbi ding panlabas na depensa. Naghukay din ng kanal (moat) sa paligid ng Intramuros, kung saan ang Ilog Pasig ay nagsisilbing likas na pananggala sa hilagang bahagi. Bandang ika-18 siglo, lubos na napapaligiran na ang lungsod. Ang huling pagpapatayo ay natapos sa pagsisimula ng ika-19 siglo.
Sa Intramuros (o loob ng kuta) ng Kastila
Ang pangunahing plaza ng lungsod ng Maynila ay Plaza Mayor (na kinalauna'y naging Plaza McKinley at Plaza de Roma) sa harap ng Katedral ng Maynila. Sa silangan ng plazay ay ang Ayuntamiento (pamahalaang panglungsod) at nakaharap dito ang Palacio de Gobernador, ang opisyal na tirahan ng Kastilang Viceroy sa Pilipinas. Noong 3 Hunyo 1863 yumanig ang isang lindol na ikinawasak ng tatlong mga gusaling ito at sa malaking bahagi ng lungsod. Inilipat ang tirahan ng Gobernador-Heneral sa Palasyo ng Malakanyang na matatagpuan 3 km pagbagtas ng Ilog Pasig. Itinayo ang dalawang naunang mga gusali ngunit hindi ang Palacio de Gobernador.
Mayroong ibang mga simbahang Romano Katoliko sa loob ng pader. Ang pinakamatanda sa mga ito ay ang Simbahan ng San Agustin (Agustino) na itinayo noong 1607. Ang iba pang mga simbahan ay itinayo ng iba't ibang mga orden, tulad ng Simbahan ng San Nicolas de Tolentino ng mga Recoletos, Simbahan ng San Francisco ng mga Franciscano, Simbahan ng Ikatlong Kagalang-galangang Orden ng Ikatlong Orden ni San Francisco, Simbahan ng Santo Domingo ng mga Dominikano, Simbahang Lourdes ng mga Capuchin at ang Simbahan ng San Ignacio ng mga Heswita. Dahil dito binansagan ding Lungsod ng mga Simbahan ang Intramuros.
Sa Intramuros din ang naging sentro ng edukasyon sa bansa. Tulad ng mga simbahan, iba't ibang mga kumbento at mga paaralan ng simbahan ang itinayo ng iba't ibang mga orden. Itinatag ng mga Dominikano ang Pamantasan ng Santo Tomas noong 1611 at ang Colegio de San Juan de Letran noong 1620. Itinatag ng mga Heswita ang Pamantasan ng San Ignacio noong 1590, na naging kauna-unahang pamantasan sa bansa, ngunit napasara noong 1768 sa kasagsagan ng pag-uusig at pagpapalayas ng mga Heswita sa bansa. Matapos na payagan ang mga Heswita na makabalik sa bansa, itinatag nila ang Ateneo Municipal de Manila noong 1859.
Kasalukuyang anyo ng kuta
Ilang mga balwarte, rabelin at reducto ang maingat na inilagay sa iba't ibang bahagi ng malaking pader na isinunod sa medyebal na pagkukuta. Ang pitong mga balwarte (paorasan, mula Fort Santiago) ay ang Balwarte ng Tenerias, Aduana, San Gabriel, San Lorenzo, San Andres, San Diego at Plano. Dahil ang bawat balwarte ay itinayo sa iba't ibang kapanahunan, iba't iba ang naging anyo ng mga ito. Ang pinakamatanda sa mga ito ay ang Balwarte ng San Diego.
Sa Fort Santiago, may mga balwarte sa bawat sulok ng patatsulok na kuta. Ang Balwarte ng Santa Barbara ay nakaharap sa look at sa Ilog Pasig, ang Balwarte ng San Miguel ay nakaharap sa look, at ang Medio Balwarte de San Francisco naman ay nakaharap sa Ilog Pasig.
Ang mga pintuan papasok ng kuta
Bago ang panahon ng mga Amerikano, ang mga lagusan ng lungsod ay sa mga walong pintuang-daan, na tinatawag ding Puerta. Ang mga ito ay (pa-orasan, mula Fort Santiago) Puerta Almacenes, Puerta de la Aduana, Puerta de Santo Domingo, Puerta Isabel II, Puerta de Parian, Puerta de Real, ''Puerta Sta. Lucia at Puerta del Postigo''. Noong una, itinataas at ibinababa ng mga bantay ang puente lebadiso (drawbridge) mula 11:00 ng gabi hanggang 4:00 ng umaga. Nagpatuloy ito hanggang 1852, kung saan dahil sa naganap na lindol noong taong iyon, ipinag-utos na mananatiling bukas ang mga pintuang-daan araw at gabi.
Panahon ng mga Amerikano
Matapos ang Digmaang Kastila-Amerikano sa ilang kapuluan sa lupalop ng Amerika, isinuko ng Kastila ang lahat ng salita ng pang-aangkin nito sa Pilipinas, baga ma't halos wala na silang mga mananandata roon nang matalo ng mga Pilipino, at ang iba pang mga teritoryo ng Kastila sa Amerika nang umaayon sa Kasunduan sa Paris sa halagang $20 milyon. Itinaas ang watawat ng Amerika sa Fort Santiago noong 13 Agosto 1898 na tandang pumapalit na ang Amerika sa pananahan sa kuta, sa harap ng pumapalibot na sandatahang Pilipino. Ang sanggunian o ayuntamiento ang naging luklukan ng mga katiwala sa Pilipinas o ng komisyong Pilipino ng Estados Unidos noong 1901 at naging punong-tanggapan ng bahagi o dibisyon ng Pilipinas sa hukbong Amerikano ang Tanggulan ni Santiago (o Fuerte de Santiago).
Maraming mga binago ang mga Amerikano sa lungsod, gaya noong 1903 kung saan giniba ang pader mula Puerta Santo Domingo hanggang Puerta Almacenes at ang pantalan sa timog na bahagi ng Ilog Pasig ay pinainam. Ang mga tinanggal na bato ay ginamit sa paggawa sa iba pang bahagi ng lungsod. Binutas din ang pader sa apat na bahagi nito upang madaling makapasok sa lungsod: ang timog-kanlurang bahagi ng Calle Aduana (ngayo'y Abenida Andres Soriano Jr), ang silangang dulo ng Calle Anda, ang hilagang-silangang dulo ng Calle Victoria (na dati'y Calle de la Escuela), at ang timog-silangang dulo ng Calle Palacio (ngayo'y Kalye Heneral Luna). Ang dalawang sapa na nakapaligid sa Intramuros ay binansagang marumi at tinabunan ito ng putik na galing sa Look ng Maynila kung saan matatagpuan ang kaslaukuyang Daungan ng Maynila. Ang mga dating nakapaligid na sapa ay ginawang golf course ng lungsod.
Ang mga reklamasyong ginawa sa paggawa ng Daungan ng Maynila, Manila Hotel at ng Liwasang Rizal ay tumakip sa mga pader at tanawin ng lungsod mula sa Look ng Maynila. Itinatag ng mga Amerikano ang kauna-unahang paaralan sa ilalim ng bagong pamunuan, ang Manila High School (Mataas na Paaralan ng Maynila) noong 11 Hunyo 1906 sa Kalye Victoria.
Ikalawang Digmaang Pandaigdig
Noong Disyembre 1941, sinakop ng mga Hapon ang Pilipinas. Ang unang mga pagwasak na naganap sa Intramuros sanhi ng digmaan ay ang pagwasak sa Simbahan ng Sto. Domingo at ang orihinal na Pamantasan ng Santo Tomas sa naganap na labanan. Dahil hindi kayang mapagtanggol ang Maynila, idineklara ni Heneral Douglas MacArthur ang buong Lungsod ng Maynila bilang "Open City" (bukas na lungsod).
Noong 1945, sinimulan ang pagpapalaya ng Maynila nang tinangka ng mga puwersang Amerikano na makuhang muli ang Maynila noong Enero 1945. Nagkaroon ng matinding labanan sa pagitan ng pinagsanib na puwersa ng Amerikano at Pilipino sa ilalim ng Hukbong Sandatahan ng Estados Unidos at ng Hukbo ng Komonwelt ng Pilipinas kasama ang mga gerilya, laban sa 30,000 na tagapagtanggol na mga Hapon. Habang rumagasa ang labanan ay nagtamo ng matindi at malawakang pagkawasak ang lungsod na binunsod pa ng Masaker sa Manila ng mga Hapon. Napaurong ang Hukbong Imperyo ng Hapon na siyang nagkuta sa Intramuros. Bagaman tutol si MacArthur na bombahin ang nakapader na lungsod, ay sinang-ayunan pa rin niya ang pagbobomba nito na nagdulot ng pagkasawi ng 16,665 na mga Hapon sa Intramuros. Dalawa sa walong pintuang-daan ng Intramuros ang nagtamo ng matinding pinsala galing sa mga tangkeng Amerikano. Sa naganap na pagbobomba, nawasak ang halos buong lungsod maging ang halos kalahati ng nakapalibot na pader. Sa labanang ito mahigit 100,000 mga Pilipinong sibilyan ang nasawi.
Matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, halos buong Intramuros ang nawasak, ang tangi lamang natirang nakatayo ay ang Simbahan ng San Agustin, bagama't nagtamo din ito ng kaunting pinsala.
Rehabilitasyon at ang Administrasyong Intramuros
Noong 1951, idineklara bilang Pambansang Bantayog ang Intramuros maging ang Fort Santiago sa ilalim ng Batas Republika Blg 597, na siya ding nagtatakda ng patakaran ng pagbabalik, pagpapatayong-muli at pagsasaplanong urban ng Intramuros. Ilang mga katulad na batas din ang itinakda ngunit dahil sa kakulangan sa pondo ay hindi naging maganda ang kinalabasan. Noong 1979, sa ilalim ng Kautusan ng Pangulo Blg 1616, na nilagdaan ni Pangulong Ferdinand Marcos, ay itinatag ang Administrasyong Intramuros.
Sa ngayon sinisikap ng Administrasyong Intramuros (Intramuros Administration, IA) ang pagbabalik ng mga pader, maging ang ilang mga detalye ng kuta, at ang pinapalibutan nitong lungsod. Ang mga natitirang limang pintuang-bayan o puerta ay ibinalik: ang Puerta Isabel II, Puerta Parian, Puerta Real, Puerta Santa Lucia at ang Puerta Postigo. Ang apat na mga bahagi ng pader na binutas ng mga Amerikano ay dinadangkalan ngayon ng tulayan na siyang nagsisilbi ding dugtungan, na siya ding nagbibigay ng kaurian sa orihinal na pader.
Kasalukuyang Intramuros
Sa kasalukuyan ang Intramuros na lamang ang nagsisilbing distrito sa Maynila kung saan makikita pa rin ang maraming impluwensyang iniwan ng mga Kastila. Isa na ngayong pasyalan ang Intramuros na siya ding mabuting pinapangalagaan, at isa rin itong bantog na atraksyon ng mga turista. Sa tabi ng Fort Santiago ay ang Pader ng Maestranza na itinayong ulit, noong panahon ng mga Amerikano ito ay giniba upang palawakin ang mga pantalan na siyang nagbubukas sa lungsod sa Ilog Pasig. Ang isa sa mga plano ng Intramuros sa hinaharap ay ang pagkumpleto sa pagbuo ng pader upang lubusan na itong pumalibot sa lungsod sa pamamagitan ng tulayan sa ibabaw ng mga pader.
May bahagya ding komersyalismong nagaganap sa loob ng distrito sa kabila ng pagsisikap restorasyon. Ilang mga modernong kainan na kung tawagi'y fastfood ay nagtayo ng mga tindahan pagdating ng ika-21 siglo upang pagsilbihan ang mga estudyanteng namamasukan sa Intramuros.
Mga paaralan
Nananatili pa ring tahanan ang Intramuros ang sa mga pinakamatandang paaralan sa Pilipinas, ang Colegio de San Juan de Letran na tinatag noong 1620, kung saan ito ay itinayo sa parehong lugar matapos ang pagkawasak noong digmaan. Ang Colegio de Santa Rosa at ang Mataas na Paaralan ng Maynila ay itinayo ding muli sa kanilang orihinal na lugar. Ang Pamantasan ng Santo Tomas (UST) ay lumipat sa mas malawak pa nitong kampus sa Sampaloc noong 1927 dahil sa dumaraming nitong mga mag-aaral; tanging ang mga kursong Batas Sibil at Medisina ang naiwan sa Intramuros. Pagkatapos ng digmaan, hindi na bumalik ang pamantasan sa Imtramuros. Lumipat naman ang Ateneo sa Ermita matapos mawasak ng sunog ang orihinal nitong gusali noong 1932. Matapos mawasak ng digmaan ang kampus nito sa Ermita (na kasalukuyang kinatitirikan ng Robinsons Ermita) ay lumipat ito sa kasalukuyan nitong kampus sa Loyola Heights noong 1976. Ang Colegio de Santa Isabel naman ay lumipat din sa bago nitong kampus sa Ermita sa labas ng Intramuros matapos ang digmaan.
May mga bago ding mga paaralang hindi pinapatakbo ng simbahan ang itinayo sa Intramuros. Ang Pamantasan ng Lungsod ng Maynila na itinatag ng pamahalan ng Maynila nong 1965 ay itinayo sa lumang Cuartel España. Ang Pamantasang Liseo ng Pilipinas na pampribadong pamantasan na itinatag noong 1952 ng dating Pangulo ng Pilipinas na si Jose P. Laurel ay itinayo sa lote ng Ospital ng San Juan de Dios na siyang lumipat sa Bulebar Roxas. Ang Suriang Mapua ng Teknolohiya na itinatag noong 1925 sa Quiapo ay lumipat sa Intramuros matapos ang digmaan. Ang bagong kampus nito ay nilipat sa lote ng nawasak na Simbahan ng San Francisco sa panulukan ng Kalye Solana at San Francisco. Ang tatlong mga paaralang ito at ang Colegio de San Juan de Letran ay nagtatag ng samahang akademiko kung tawagin ay Intramuros Consortium (Kasunduang Intramuros) upang pangasiwaan ang mga pinagkukunan ng mga paaralan.
Mga bantayog na tumagal ng siglo
Bagaman nawasak ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig at iba pang mga kalamidad ang karamihan sa mga lumang gusali sa bansa, marami ding mga bantayog na itinayo noong panahon ng mga Kastila ang nakapanatili sa pagdaan ng panahon. Ang mga sumusunod ay makikita pa rin sa Intramuros sa kasalukuyan.
Mga Barangay
Binubuo ang Intramuros ng limang barangay na may bilang 654, 655, 656, 657 at 658. Ang limang barangay na ito ay nangangasiwa lamang sa kapakanan ng kanilang mga mamamayan dahil wala silang kapangyarihang ehekutibo at pambatas. Ang Administrasyon ng Intramuros ang nangangasiwa sa distrito, kabilang na ang pagbibigay ng mga permiso, pangangasiwa sa daloy ng trapiko, at iba pa.
Osea
Si Hoshea (הוֹשֵׁעַ, Hōšē‘a,"kaligtasan"; 𒀀𒌑𒋛𒀪 Aúsiʾa [a-ú-si-ʾ]; Osee) ay huling hari ng Kaharian ng Israel (Samaria). Siya ay anak ni Elah na hindi haring Elah ng Kaharian ng Israel. Ayon kay William F. Albright siya ay naghari noong, samantalang ayon kay E. R. Thiele ay naghari mula 732–723 BCE. Sa ilalim ni Ahaz, ang Kaharian ng Juda ay naging basalyo ni Tiglath-Pileser III ng Imperyong Neo-Asirya nang ang haring Pekah kasama ni Rezin ng Aram-Damasco ay nakipagalyansa upang pilitin si Ahaz na lumaban sa Asirya. Si Hoshea na kapitan ng hukbo ni Pekah ay naglagay sa kanyang sarili ng pinuno ng partidong maka-Asirya sa Samaria. Pinatay ni Hoshea si Pekah at ginantimpalaani Tiglath-Pileser si Hoshea sa paggawa sa kanyang hari ng Tribo ng Ephraim(pangalang ginamit para sa buong Kaharian ng Israel (Samaria)) na lumiit ang sakop. Si Hoshea ay naging basalyo ng Imperyong Neo-Asirya ngunit hindi isinaad sa Bibliya ang halaga ng tributo na ibinigay niya sa Asriya. Ang nakaraang haring si Menahem ay nagb igay ng 1,000 talento ng pilak kay Tiglath Pileser upang palakasin ang kanyang hawak sa kaharian ng Israel (2 Hari 15:19) laban sa katunggalini Menahem na si Pekah. Nang humalili si Shalmaneser V sa trono ng Imperyong Neo-Asirya, si Hoshea ay nagtangkang kumalas sa pamumuno ng Asirya at nakipag-alyansa sa Ehipto. Dahil dito, tumigil si Hoshea sa pagbibigay ng tributo sa Asirya. Dahil dito, nagpadala ng mga hukbo si Shalmaneser V sa Samaria. Ayon sa Kronikang Babilonyo, winasak ni Shalmaneser V ang lungsod ng Sha-ma-ra. Ang ebidensiya ay nagpapakitang si Shalamaneser at hindi si Sargon II ang naunang bumihag sa Samaria sa kabila ng pag-aangkin ng huli. Noong ca. 720 BCE, winasak ni Sargon ang Kaharian ng Israel at ipinatapon ang mga mamamayan nito ng lagpas sa Ilog Eufrates. Ayon sa 2 Hari 17:7-24, ang pagkawasak ng Kaharian ng Israel (Samaria) ay dahil ang mga anak ni Israel ay nagkasala laban kay Yahweh.
Olcenengo
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Vercelli sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Vercelli Kaurian:Piemonte
Pontifical Catholic University of São Paulo
right|thumb|Kampus
Ang Pontifical Catholic University of São Paulo (Portuges: Pontifícia Universidade Católica de São Paulo, PUC-SP), lokal na kilala bilang PUC, ay isang pribado at di-pantubong pamantasang Katoliko sa São Paulo, Brazil. Ito ay isa ng ang pinakamalaki at pinakaprestihiyosong unibersidad sa bansa. Ito ay pinapangasiwaan ng Katolikong Arkdiyosesis ng São Paulo.
Sa kabila ng pagiging Katolikong institusyon, ang PUC-SP ay kinikilala sa lungsod ng São Paulo bilang isang liberal na paaralan dahil sa kanyang mga propesor at nagtapos na may kaugnayan sa politikal na pagkakasangkot noong panahon ng diktadura.
Kublai Khan
Si Kublai Khan o kilala sa alyas na Von Hapin (Pebrero 26, 1215 ) ay ang apo ng mandirigma at tagapag-tatag ng Imperyong Mongol na si Jumong. Siya ay isang makasaysayang pinuno ng Imperyong Mongol at ng Dinastiyang Yuan sa Tsina at Mongolia. Itinatag niya ang Dinastiyang Yuan noong 1271 at mula sa araw na iyon ay hindi na siya lumaki at siya ay binansagang "kulkat" o kulang sa sukat.Nang Mag punta sa china si marco polo na isang mangangalakal na nagmula sa Venice,Italy na naging tagapayo ni kublai khan.Kinalugdan sya ni kublai khan at siya ay itinalagang maglakbay sa ibat ibang lugar sa asya.Nakapunta si marco polo sa TIbet,Burma,Laos,Japan,Java At Siberia
200px|right
Thomas L. Thompson
Si Thomas L. Thompson (ipinanganak noong Enero 7, 1939 sa Detroit, Michigan) ay isang Amerikano-Danish na iskolar ng Bibliya at teologo. Siya ay nagsilbing propesor teolohiya sa Universidad ng Copenhagen mula 1993 hanggang 2009. Siya ay kasalukuyang nakatira sa Denmark. Si Thompson ay bahagi ng eskwelang kilusang minimimalismong pambibliya na kilala bilang the Copenhagen School na isang pangkat ng mga iskolar na nagtataguyod na ang Bibliya ay hindi dapat maging sanggunian upang tukuyin ang kasaysayan ng Sinaunang Israel. Naniniwala rin silang ang "Israel" ay isang konseptong problematiko.
Tagapagsulong ng Teoriyang mito ni Hesus
Sa kanyang 2005 librong The Messiah Myth: The Near Eastern Roots of Jesus and David, kanyang isinaad na ang mga salaysay sa Bibliya nina David at Solomon at Hesus ay mitikal (hindi totoo) na batay sa mga panitikan ng Mesopotamia, Sinaunang Ehipto, Babilonya, Sinaunang Gresya at Sinaunang Roma. Kabilang sa kanyang isinusulong ay ang konsepto ng muling pagkabuhay ni Hesus ay tuwirang kinopya mula sa mga kwento ng Diyos na si Dionysus na kanyang inilarawan ay isang halimbawa ng Diyos na namatay at nabuhay.
Pusang Abyssinian
Ang Abyssinian ay isang uri ng pusa na may distinkong tabby na coat, sa kung ang indibidwal na buhok ay nabanda sa ibat-ibang kulay.
Ito ay pinangalan pagkatapos ng Abyssinia (ngayon ay Ethiopia), isang empiro na unang nanggaling; maraming kamakailang pananaliksik ay nakikita ngayon saanman sa Egyptian coast.
Mga sanggunian
Kaurian:Mga pusa
Ramon Durano VI
Si Ramon Durano VI ay isang politiko sa Pilipinas.
Papa
Ang Papa o Pontipise ay ang Obispong Katoliko at patriyarka (lalaking pinuno) ng Roma, at ang namamahala ng Simbahang Katolika. Isang titulo ng pinunong relihiyoso ang Pontipise o Pontipikado (Ingles: Pontiff, Pontificate), partikular na para sa Santo Papa.
Etimolohiya ng titulo
Ang papa ay hinango mula sa Griyegong πάππας na nangangahulugang "ama". Sa mga simulang siglo ng Kristiyanismo, ang pamagat na ito ay inilapat lalo na sa Silangang Kristiyanismo sa lahat ng mga obispo at iba pang mga nakatatandang klero. Ito ay kalaunang nireserba sa Kanlurang Kristiyanismo sa Obispo ng Roma na isang reserbasyong ginawa lamang opisyal noong ika-11 siglo CE. Ang pinakamaagang tala ng paggamit ng pamagat na "Papa" sa kasaysayan ng Kristiyanismo ay sa namatay na Patriarka ng Alexandria na si Papa Heraclas ng Alexandria(232–248). Si Papa Marcelino (namatay noong 304) ang unang Obispo ng Roma na ipinakita sa mga sanggunian na may pamagat na "Papa" na ginamit sa kanya. Sa Kanlurang Kristiyanismo, si Papa Siricio na nagsilibing papa ng Simbahang Katoliko Romano mula 384 CE - 398 CE ang pinaniniwalaang ang unang papang Katoliko Romano na gumamit ng pamagat na "papa" sa modernong kahulugan sa Simbahang Katoliko Romano. Bago nito, ang kanyang pamagat ay simpleng Obispo ng Roma. Pinaniniwalaan rin ng ilan na si Papa Siricio ang unang gumamit ng pamagat na Pontifex Maximus. Gayunpaman, ayon sa ibang mga eksperto, ang pamagat na "Papa" ay mula sa simulang ika-3 siglo CE ay isang honoripikong designasyon na ginagamit para sa anumang obispo ng Kanlurang Kristiyanismo. Sa Silangang Kristiyanismo, ang pamagat na "Papa" ay ginamit lamang para sa Obispo ng Alexandria. Mula sa ika-6 siglo CE, ang kanseriyang imperyal ng Constantinople ay nagreserba ng designasyong ito para sa Obispo ng Roma. Mula sa simulang ika-6 siglo, ito ay nagsimulang ilimita sa Kanlurang Kristiyanismo sa Obispo ng Roma na isang kasanayan na matatag na inilagay sa ika-11 siglo nang ideklara ni Papa Gregorio VII ang pamagat na ito para sa Obispo ng Roma.
Viva il Papa!
Nangangahulugan ang pariralang Italyanong Viva il Papa! ng “Mabuhay ang Papa!” Ito ay ang karaniwang sigaw ng mga debotong Katoliko matapos na makalabas ang papa sa ospital o kapag nagpapakita ito sa madla.
Mga pagtutol sa kapapahan ng Simbahang Katoliko Romano
Ang ibang mga tradisyonal na simbahang Kristiyano(Asiryong Simbahan ng Silangan, Silangang Ortodokso, Simbahang Lumang Katoliko, Komunyong Anglikano, at iba pa) ay tumatanggap sa doktrina ng paghaliling apostoliko at ibat ibang mga saklaw ang mga pag-aankin ng papa sa primasiya ng karangalan samantalang pangkalahatang tumatakwil na ang papang Romano Katoliko ang kahalili ni Pedro sa anumang walang katulad na kahulugan na hindi totoo para sa anumang ibang mga obispo ng Kristiyanismo. Hindi nakikita ng mga simbahang ito ang saligan sa mga pag-aangkin ng Romano Katliko ng pangkalahatan o unibersal na agarang huridiksiyon o sa mga pag-aangkin ng inpalibilidad ng papa. Ang ilan sa mga simbahang ay tumatawag sa gayong mga pag-aangkin bilang ultramontanismo. Ang iba pang iba ibang mga pangkat na Kristiyano ay may iba ibang mga pagtutuol sa kapapahan ng Romano Katoliko mula sa simpleng hindi pagtanggap sa pag-aangkin ng autoridad ng papa bilang lehitimo at balido hanggang sa paniniwala sa interpretasyong ang papa ng Simbahang Katoliko Romano ang antikristo, tao ng kasalanan at Halimaw ng Aklat ng Pahayag gaya nina Martin Luther, John Calvin, Thomas Cranmer, John Thomas, John Knox, Cotton Mather, mga adbentista at iba pa. Kanilang inaangkin na ang Vicarius Filii Dei na kanilang inaangkin nasa tiara ng papa at isang pamagat ng papa ay may kabuuang 666.
Kid Flash
Si Kid Flash ay pangalan ng ilang mga kathang-isip na karakter na lumalabas sa mga Amerikanong komiks na nilalathala ng DC Comics, orihinal na nilikha ni John Broome at Carmine Infantino, bilang isang dyunyor na katumbas ng isa pang superhero ng DC Comics na si Flash. Ang unang bersyon ng karakter, si Wally West, ay unang lumabas sa The Flash (bol. 1) #110 (1959). Nilikha ang karakter, kasama ang ibang katulad na naunang Wonder Girl, Aqualad, at Speedy, upang tumugon sa tagumpay ng batang sidekick o katambal ni Batman na si Robin. Nagkaroon ng sariling pangkat pang-superhero ang mga batang bayani ito na tinatawag na Teen Titans. Bilang Kid Flash, nagkaroon ng regular na paglabas siya sa mga komiks na may kaugnayan kay Flash at ibang lathalain ng DC Comics mula 1959 hanggang sa kalagitnaan ng dekada 1980 hanggang muling inimbento ang karakter bilang ang bagong bersyon ng Flash.
Aklat ni Job
Ang Aklat ni Job (איוב) ay isang aklat sa Lumang Tipan ng Bibliya. Tungkol ito sa isang lalaking nagngangalang Job at mula sa Edom. Tinawag ang aklat na ito bilang "pinakamalalim at pinakamakapampanitikang gawa sa kabuoan ng Lumang Tipan." Ilan ang mga bahagi ng Aklat ni Job sa mga sinaunang pagtatangka o pagsubok na mailarawan ang suliranin hinggil sa kasamaan, partikular na ang pagtunghay sa pagkakaroon ng kasamaan o paghihirap sa mundo at ang pagkakaroon ng Diyos.
Balangkas at paksa
Tinatalakay sa Aklat ni Job ang katanungang: "Bakit ang mga mabubuting tao, ang matuwid, ang may kawalang-malay, at hindi makasalanan ang naghihirap ng malaking kahirapan at kalungkutan?" Itinuturing na isang misteryo ang matandang katanungang ito na nagaganap sa buhay ng tao. Sinasabing maliwanag at makabagbag damdamin ang paglalarawan ng paksang ito sa Aklat ni Job.
Terlizzi
Ang Terlizzi (Barese: Terrèzz) ay isang bayan at komuna ng rehiyon ng Apulia sa Katimugang Italya, sa Kalakhang Lungsod ng Bari, na matatagpuan sa kanluran ng daungan ng Bari sa Dagat Adriatico, sa gitna ng isang mayabong kapatagan. , ang populasyon nito ay may humigit-kumulang na 27,000.
Aklat ni Job
May-akda at kapanahunan
Hindi natitiyak kung sino ang may-akda ng Aklat ni Job. Hindi rin natitiyak kung kailan ito naisulat. Nalalaman lamang na mas maiksi ang bersiyon ng saling nasa wikang Griyego nang ihahambing sa saling nasa wikang Ebreo. May mga makabagong opinyon na nagsasabing maaaring naisulat ito noong mga ika-5 BC.
Terlizzi
Kasaysayan
Ang Terlizzi ay unang nabanggit sa isang ika-8 siglong AD na dokumento, nang ibinigay ito ng may-aring Lombardo sa Abadia ng Montecassino. Matapos ang dominasyon ng Bisantino, mula noong ika-11 siglo, ang Trelizzi ay napasailalim ng impluwensiya ng konde ng Giovinazzo, na ang miyembro na si Amico ang nagpatibay ng muog ng parehong lungsod. Nang maglaon pinasiyahan ito ng pamilya Tuzziaco, Wrunfort, Orsini di Taranto, at Grimaldi. Ang pinakalumang mapa ng Terlizzi ay nakasabit pa rin sa Palasyo sa Monte Carlo ng pamilya Grimaldi.
Aklat ni Job
Anyo at gawi sa pagkakasulat
Isinulat na may katangiang patula ang Aklat ni Job. Nakahanay na parang prosa ang mga tulang ito ng Bibliya.
Arthur Whitten Brown
Si Sir Arthur Whitten Brown KBE (23 Huly 1886 – 4 Oktubre 1948) ay isang nabigador (piloto) ng unang matagumpay na walang hintong paglipad na trans-atlantiko sa pamamagitan ng isang eruplano.
Zang-e tafrih (2021 na pelikula)
Zang-e tafrih (Sa wikang Persian: زنگ تفریح, Sa wikang Ingles: The Recess) ay isang maikling pelikula na idinirek at isinulat ni Navid Nikkhah Azad, na batay sa pagkamatay ni Sahar Khodayari na kilala bilang Blue Girl sa Iran.
Isang produksyon ng Iran-Spain noong 2021, ang The Recess ay ginawa ni Manunulat/Direktor Navid Nikkhah Azad, Spanish producer na si Delia Guerra Para at Mohammad Shahvardy.
Ang mga pangalan bilang isa sa pinakamatagumpay na maikling pelikula ng mga nakaraang taon sa sinehan ng Iran, ang The Recess ay naipalabas sa mahigit 160 internasyonal na festival, kabilang ang isang Academy-Award qualifying festival, FIAPF-accredited festival, at Goya Awards qualifying festival, at nanalo ng 31 na mga parangal.
Noong 2022, ang The Recess ay ginawaran ng Best Film in the Sports and Society section ng 6th Beausoleil Côte d'Azur International FICTS Festival du Cinéma Sportif sa France, at napili bilang finalist sa World FICTS Challenge of SPORT MOVIES & TV ( 2022)—ang Worldwide Championship of Cinema, Television and Sport Culture, na inorganisa sa 16 na festival sa limang kontinente.
Polis
Ang polis ay maaaring tumukoy sa:
Amazias
Si Amazias  (pronounced, ; Αμασίας; Amasias), ay hari ng Kaharian ng Juda at anak at kahalili ni Jehoash ng Juda. Ang kanyang ina ay si Jehoaddan(2 Hari 14:1-4) at ama ni Uzzias (2 Cronica 26:1). Siya ay naghari sa edad na 25 taon pagkatapos ng asasinasyon ng kanyang ama. Siya ay naghari ng 29 taon (2 Hari 14:2, 2 Cronica 25:1). Siya ay itinuring na isang matuwid na hari ayon sa 2 Hari 14:2 at 2 Cronica 25:2. Siya ay pinuri sa pagpatay lamang sa mga pumaslang sa kanyang ama at  hindi isinama ang mga anak nito. Ayon kay Edwin R. Thiele, siya ay naghari mula 797/796 hanggang 768/767 BCE. Ayon sa kronolohiya ni Thiele, siya ay kapwa pinuno ni Uzzias sa kanyang ika-15 taon ng paghahari noong 792/791 BCE nang si Uzzias ay 16 taong gulang.
Tanige
Ang tanige o tanigi ay tawag sa mga sumusunod na isda :
Gusaling El Hogar Filipino
Ang Gusaling El Hogar Filipino na kilala rin bilang ang El Hogar ay isang sinaunang tukodlangit sa Maynila, Pilipinas. Itinayo noong 1914 sa kanto ng Kalye Juan Luna at Muelle dela Industria sa distrito ng Binondo, dinisenyo ang El Hogar nina Ramon Irureta-Goyena at Francisco Perez-Muñoz sa Estilong Beaux-Arts. Sumasalamin din ang arkitektura nito sa mga elemento ng mga estilong Neoklasiko at Renasimyento. Ang El Hogar ay itinayo bilang isang regalong pangkasal sa pag-iisang dibdib ng isang anak na babae ng pamilyang Zobel de Ayala at isang Peruano noong 1914. Ito ay isa sa mga tanyag na gusali sa dating distritong komersiyo ng Maynila noong unang panahon na kung saan ang pangunahing kalye ay ang Escolta.
Aklat ni Job
Pagsubok
thumb|left|250px|Isa sa mga larawang iginuhit ni [[William Blake tungkol sa Aklat ni Job. Ipinakikita rito kung paano binahiran ni Satanas ng mga pigsa ang katawan ni Job.]] Isang taong matuwid at may takot sa Diyos si Job na dumanas ng lubhang kahirapan at pighati. Namuhay siya noong panahon ng mga Patriyarka. Nawala ang lahat ng kaniyang mga ari-arian, nalimas ang kaniyang mga kayamanan, namatay ang lahat ng kaniyang mga anak, at nagkaroon siya ng nakaririmarim at nakapandiring sakit sa balat, tinubuan siya ng mga pigsa sa katawan. Inilarawan ng may-akda ng aklat na ito kung paano tinugon ni Job at ng mga kaibigan niya ang mga tiising ipinataw kay Job. Nagkaroon ng tatlong ulit na usapan. Ipinaliwanag ng mga kaibigan ni Job, ayon sa kinagisnang pananaw at paniniwala, na laging gumaganti ang Diyos sa mabuti at nagpaparusa naman sa masasama. Kung ibabatay sa paniniwalang ito, nangangahulugang nagkaroon ng pagkakasala si Job. Subalit para kay Job, hindi siya dapat pinatawan ng ganitong mabigat na kaparusahan sapagkat isa siyang taong matuwid at may takot sa Diyos. Hindi maunawaan ni Job kung bakit pumapayag ang Diyos na maganap sa katulad niya ang ganoong kahirapan, kaya't may katapangang hinamon ni Job ang Diyos. Sa kabila nito, hindi nanghina ang pananampalataya ni Job. Nakipagtalo rin si Job sa kaniyang mga kaibigang dumadalaw hinggil sa paksang ito.
Paggaling
Sa mga unang pagkakataon, hindi tinugon ng Diyos ang mga katanungan ni Job. Si Job ang tumugon sa Diyos sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya na ginamitan din niya ng angking karunungan at kapangyarihan. Nagpakumbaba si Job at nanatiling kinilala ang kadakilaan, karunungan, at pagiging makatuwiran at makatarungan ng Diyos. Sa bandang huli, nagsalita ang Diyos - mula sa isang ipu-ipo - at ipinahiwatig ang kaniyang kadakilaan at karunungan kay Job. Ipinaalala ng Diyos kay Job na lagpas at mayroon mga hindi mauunawaan ang tao hinggil sa uniberso at sa lahat-lahat ng mga nilalang na naririto. Kaya't hindi nila maitatanong at mahahamon ang Diyos tungkol sa mga bagay-bagay na ibig nitong gawin sa mga mortal. Nilalahad sa aklat na ito sa Lumang Tipan ang panunumbalik ni Job sa dati niyang kalagayan at kung paano nahigitan pa ang dating tanging yaman ni Job kaysa dati. Pinagsabihan ng Diyos ang mga kaibigan ni Job hinggil sa kawalan ng pagkaunawa ng mga ito sa mga pangyayari at pagsubok na naganap kay Job. Si Job lamang ang nakadama at nakaunawang ang Diyos ang siyang nakahihigit kaysa sa paglalarawan sa kanya ng isang kinaugaliang pananampalataya.
Aral
Ayon kay Jose C. Abriol, naging layunin ng Aklat ni Job ang maipakita ang diwa ng paghihirap at gantimpala. Bilang pagpapaliwanag, sinabi ni Abriol na para sa mga sinaunang Israelita hindi malinaw ang hinggil sa pagkakamit ng gantimpala pagdating sa kabilang buhay. Subalit ipinaliwanag ng libro na ang kahirapan ng banal ay isang pagsubok ng Diyos na mayroon gantimpala sa pagsapit ng wakas ng mga pagtitiis. Ayon pa sa aklat, labis-labis na ginantimpalaan ng Diyos si Job dahil sa kaniyang pagtitiis at hindi nawalang pananampalataya.
Mga bahagi
Binubuo ang Aklat ni Job ng pitong mga bahagi:
Mga dibuho
Ayon sa Reader's Digest, gumawa ang Ingles na pintor na si William Blake ng mga dalawampu't isang mga malalaking larawan hinggil sa mga kaganapan sa Aklat ni Job. Nilikha ito ni Blake sa pamamagitan ng mga pinturang hinahaluan ng tubig - o mga watercolor sa Ingles - at kinatha noong simula ng ika-19 daantaon.
Unang Imperyong Pranses
Ang Imperyo ng mga Pranses (1804–1814), mas kilala sa katawagang Greater French Empire, First French Empire o Napoleonic Empire, ay ang naging imperyo ni Napoleon I ng Pransiya. Ito ang naging matatag at makapangyarihan sa Europa noong ika-19 siglo.
Dumaran
Ang Bayan ng Dumaran ay isang ika-4 na klaseng bayan sa lalawigan ng Palawan, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Dumaran ay nahahati sa 16 na mga barangay.
Lansones
Ang lansones ay isang uri ng bunga o namumungang puno na may mga kumpul-kumpol na bunga.
Pagtotoro
Ang pagtotoro (Kastila: corrida de toros; Ingles: bullfighting) ay isang tradisyonal na palabas sa Espanya, Portugal, timog Pransiya at sa ilang bansa sa Latinong Amerika (tulad ng Mehiko, Kolombiya, Beneswela, Peru at Ekwador), na kung saan isa o marami pang mga toro ay pinapain sa torohan (plaza de toros o bullring) bilang palaro at aliwan.
Ang torero ay ang pangunahing artista sa pagtotoro. Ang sinumang makapaslang sa toro ay tinatawag na maestro at ang kaniyang opisyal na titulo ay matador de toros ("tagapatay ng mga toro"), ngunit ang katagang matador na walang karugtong ay ginagamit lang sa wikang Ingles at di kailanman sa Kastila.
Pisika
Ang pisika (physics; mula sa física) ay isang natural na agham na sumasangkot sa pag-aaral ng materya at mosyon nito sa espasyo-panahon kasama ng mga kaugnay na konseptong gaya ng enerhiya at pwersa. Sa malawak na paglalarawan, ito ang pangkalahatang analisis o pagsisiyasat ng kalikasan na isinasagawa upang maunawaan kung paano umaasal ang sansinukob.
Ang sugnayan ang isa sa mga pinakamatandang disiplinang pantalisikan na marahil ang pinakamatanda sa pamamamagitan nito ng dalubtalaan. Sa paglipas ng mga huling milenya, ang sugnayan ang kabahagi ng natural na pilosopiya kasama ng kemika, ilang mga sangay ng matematika, at biolohiya ngunit noong Himagsikang Siyentipiko noong ika-16 siglo, ang mga natural na agham ay lumitaw bilang walang katulad na mga programang pagsasaliksik sa kanilang sarili. Ang sugnayan ay bumabagtas sa maraming mga interdisiplinaryong mga area ng pagsasaliksik gaya ng biopisika at kemikang kwantum at ang mga hangganan ng sugnayan ay hindi mahigpit na inilalarawan. Ang mga ideya sa sunayan ay kadalasang nagpapaliwanag ng mga pundamental na mekanismo ng ibang mga agham habang nagbubukas ng mga bagong pamamaraan ng pagsasaliksik sa mga sakop gaya ng matematika at pilosopiya.
Ang sugnayan ay gumagawa rin ng malalaking mga ambag sa pamamagitan ng pagsulong ng mga bagong teknolohiya na lumilitaw mula sa mga teoretikal na pagkakatuklas. Halimbawa, ang pagsulong sa pagkakaunawa ng elektromagnetismo o pisikang nukleyar ay direktang tumungo sa pagkakabuo ng mga bagong produkto na kahangang hangang nagbago ng modernong lipunan gaya ng telebisyon, mga kompyuter, mga kasangkapang pangbahay at mga sandatang nukleyar. Ang mga pagsulong sa termodinamika ay tumungo sa pag-unlad ng industriyalisasyon at ang mga pagsulong sa mekanika ay pumukaw sa pagkakabuo ng kalkulo.
Kasaysayan
thumb|right|200px|[[Galileo Galilei (1564-1642)]] Ang mga paraang ginagamit upang maunawaan ang pag-aasal ng mga natural na phenomena at ang kanilang mga epekto ay nag-ebolb mula sa pilosopiya, at pasulong na pinalitan ng natural pilosopiya at pagkatapos ng natural na agham upang kalaunang makarating sa modernong konsepsiyon ng pisika.
Ang natural na pilosopiya nagmula sa Gresya noong panahong Sinauna(650 BCE – 480 BCE) nang ang mga bago-ang sokratikong mga pilosopo tulad ni Thales ay tumanggi sa mga paliwanag na supernatural, relihoyoso o mga mitolohikal para sa mga natural na phenomena at naghayag na ang bawat pangyayari ay may natural na dahilan. Ang mga ito ay nagmungkahi ng mga ideya na napatunayan ng katwiran at obserbasyon at karamihan sa kanilang mga hipotesis ay napatunayang matagumpay sa mga eksperimento halimbawa ng atomismo.
Ang natural na agham ay binuo sa Tsina, India at mga kalipatang Islamiko sa pagitan ng ika-4 at ika-10 siglo BCE. Ang kwantitatibong mga paglalarawan ay naging sikat sa mga pisiko at astronomo halimbawa ni Archimedes sa mga sakop ng mekanika, statika at hydrostatika. Ang pisikang eksperimental ay nagsimula sa mga eksperimentasyon na nauukol sa statika ng mga medieval na pisikong Muslim tulad nina al-Biruni at Alhazen.
Ang klasikong pisika ay naging hiwalay na agham nang ang mga sinaunang modernong Europeo ay gumamit ng mga eksperimental at mga kwantitatibong mga paraang ito upang tuklasin ang mga itinuturing sa kasalukuyang mga batas ng pisika. Sina Kepler, Galileo at mas spesipikong si Newton ay tumuklas at nagsama ng mga iba't ibang mga batas ng mosyon. Noong himagsikang industriyal, habang ang mga pangangailangan ng enerhiya ay tumaas ay gayundin ang pagsasaliksik na tumungo sa pagkakatuklas ng mga bagong batas ng termodinamika, kemika at elektomagnetika.
Ang modernong pisika ay nagsimula sa mga akda ni Albert Einstein sa parehong relatibidad at mekanikang kwantum.
Pilosopiya
Noong ika-19 na siglo, ang sugnayan ay natantong isang disiplinang iba sa pilosopiya at iba pang mga agham. Ang sugnayan gaya ng ibang mga agham ay umaasa sa pilosopiya ng agham upang magbigay ng sapat na paglalarawan ng pamamaraang siyentipiko(scientific method). Ang pamamaraang siyentipiko ay naglalapat ng pangangatwirang a priori gayundin din ng pangangatwirang a posteriori at ng inperensiyang Bayesian upang sukatin ang balidad siyentipiko ng isang ibinigay ng teoriya.
Ang pagkakabuo ng sugnayan ay sumagot ng maraming mga tanong ng sinaunang mga pilosopo ngunit nagtaas rin ng mga bagong tanong. Ang pag-aaral ng mga pilosopikal na mga isyung pumapaligid sa pisika na pilosopiya ng pisika ay sumasangkot sa mga isyu gaya ng kalikasan ng espasyo at panahon(time), determinismo at mga pananaw metapisikal gaya ng empirisismo, naturalismo at realismo.
Maraming mga pisiko ang sumulat tungkol sa mga pilosopikal na implikasyon ng kanilang mga akda, halimbawa si Laplace na nagtaguyod ng sumasanhing determinismo, at Erwin Schrödinger na sumulat tungkol sa mekanikang kwantum. Ang matemtikal na pisikong si Roger Penrose ay tinawag na Platonista ni Stephen Hawking na isang pananaw na tinalakay ni Penrose sa kanyang aklat na The Road to Reality. Itinuturing ni Hawking ang kanyang sariling "hindi nahihiyang reduksiyonista" at tumututol sa mga pananaw ni Penrose.