cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katayuan ng kagipitan sa Pilipinas ng 2006
Ang estado ng kagipitan ay naging daan para pansamantalang suspendihin ang mababang-antas ng edukasyon at ang pagkansela ng lahat ng lisensiya sa mga demonstrasyon at protesta. Ang Administrasyon ni Arroyo, kilala rin bilang Malacañang, na pinangalan sa palasyo, ay sinuspinde rin ang mga pampublikong gawain sa araw din iyon at pati sa mga sumusunod na araw. Sa mga probisyon ng Saligang-batas ng Pilipinas, sa ilang saglit, ang pamahalaan ay pwedeng arestohin ang kahit sino ng walang pribilehiyo ng sulat ng habeas corpus.
Si pangulong Arroyo ay sinisiguradong lahat ay nasa pamamamahala At hindi maabuso ang estado ng kagipitan.
thumb|center|Mga raliyista na pinamumunuan ni [[Teofisto Guingona, Jr..]]thumb|center|200px|Mga raliyista sa [[EDSA Kamuning na nagproprotesta]]
Kayumanggi (paglilinaw)
Maaaring tumukoy ang kayumanggi sa:
Mauricio Domogan
Si Mauricio Domogan ay isang politiko sa Pilipinas.
Santo Tomas, Isabela
Ang Bayan ng Santo Tomas ay isang ika-5 klaseng bayan sa lalawigan ng Isabela, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Santo Tomas ay nahahati sa 27 mga barangay.
Leong Asyatiko
thumb|Isang pamilya ng leong Asyatiko sa Kagubatang Gir, Indiya
Ang leong Asyatiko (Panthera leo persica), kilala rin bilang leong Indiyano o leong Persyano, ay isang uri ng leon. Dati, natagpuan ito sa India, sa buong Gitnang Silangan hanggang sa Timog-silangang Europa. Sa kasulukuyan, matatagpuan ito lamang sa Kagubatang Gir sa estadong Gujarat, India.
Für Elise
Ang Für Elise o "(Ang Liham) Para Kay Elisa" ay isang popular na pangalan para sa bagatelle sa menor na A. Ginawa ito ni Ludwig van Beethoven noong 1770-1827 bilang isang piyesa para sa piano lamang.
Mga sanggunian
Kaurian:Musika
GMA Pictures
Ang GMA Network Films, Inc., mas kilala bilang GMA Pictures ay isa kompanyang gumagawa ng pelikula sa Pilipinas at isang istudiyo pampelikula ang tinatag ng GMA Network noong 1995. Ilan sa mga pelikulang naipalabas na nagkamit ng mga parangal ay ang Jose Rizal, Muro Ami at Death Row.
Son Goku
Si Son Goku (うずまきナルト) ay isang kathang-isip na karakter na nilikha ni Akira Toriyama upang maging pangunahing tauhan at bida para sa anime at manga serye na Dragon Ball.
Talababa
Kaurian:Mga tauhan ng Dragon Ball
Prenzlauer Berg
Ang Prenzlauer Berg ay isang lokalidad ng Berlin, na bumubuo sa timog at pinakaurbanong distrito ng boro ng Pankow. Mula sa pagkakatatag nito noong 1920 hanggang 2001, ang Prenzlauer Berg ay isang distrito ng Berlin sa sarili nito. Gayunpaman, sa taong iyon ay isinama ito (kasama ang boro ng Weißensee) sa mas malaking distrito ng Pankow.
Mula noong 1960s, iniugnay ang Prenzlauer Berg sa mga tagapagtaguyod ng magkakaibang kontrakultura ng Silangang Alemanya kabilang ang mga aktibistang Kristiyano, bohemio, mga artistang independyente ng estado, at komunidad ng mga LGBT. Ito ay isang mahalagang lugar para sa Mapayapang Himagsikan na nagpabagsak sa Pader ng Berlin noong 1989. Noong dekada '90, ang boro ay tahanan din ng isang makulay na pook iskuwater. Mula noon ay nakaranas na ito ng mabilis nahentripikasyon.
Green Arrow
Si Green Arrow ay isang kathang isip na superhero na lumalabas sa komiks na nilalathala ng DC Comics. Nilikha ni Mort Weisinger at dinisenyo ni George Papp, una siyang lumabas sa More Fun Comics #73 noong Nobyembre 1941. Oliver Jonas Queen ang kanyang tunay na pangalan, na isang mayamang negosyante na may-ari ng Queen Industries at kilala bilang isang tanyag na indibiduwal sa Lungsod ng Star. Ginagamit niya ang posisyon na ito upang itago ang katotohanan na siya si Arrow. Minsan, ipinapakita siya na tulad ng karakter ni Robin Hood, isang arkero si Green Arrow na ginagamit ang kakayahan upang labanan ang krimen sa kanyang tahanang lungsod ng Star at Seattle, gayundin na kasama ang ibang mga superhero ng Justice League. Bagaman hindi masyadong madalas sa mga makabagong kuwento, nilalabas niya ang mga iba't ibang uri ng panang panloko o trick arrow (sa makabagong panahon, tinutukoy ito bilang mga "panang may espesyalidad" o "specialty arrow" ) na may iba't ibang natatanging ginagawa, tulad ng pandikit, eksplosibong tulis, pansunggab na kawit, granada, gas na panluha, at kahit mga pana ng kryptonite na ginagamit para sa iba't ibang natatanging situwasyon. Noong una siyang lumabas, umaandar si Green Arrow sa maraming paraan bilang isang analogo na may temang arkero ng napakasikat na karakter na si Batman, ngunit ginawa siya ng mga manunulat ng DC sa kalaunan bilang ang boses ng makakaliwang politika upang ipagkaiba siya sa karakter ni Batman.
Lalawigan ng Amnat Charoen
Ang Lalawigan ng Amnat Charoen (อ่างทอง) ay isang lalawigan (changwat) sa Thailand.
Pagkakahating Administratibo
right|180px|Map of Amphoe Ang lalawigan ay nahahati sa pitong distrito (amphoe). Ang mga distrito ay nahahati pa sa 56 na communes (tambon) at 653 na mga barangay (muban).
Luwalhati sa umaga
300px|right|thumb|Bulaklak ng isang Luwalhati sa Umaga. Ang luwalhati ng umaga o luwalhati sa umaga (mula sa Ingles na morning glory at Kastilang gloria de la mañana ) ay mga halaman na may bulaklak na kawangis ng maliliit na kampana, balinsunsong, imbudo o embudo. Isang pangkaraniwang pangalan ang luwalhati sa umaga para sa mga mahigit sa 1,000 uri ng mga namumulaklak na halamang nasa pamilyang Convolvulaceae, karamihang mga tropikal, na kabilang ang nasa sumusunod na mga sari:
Bilang pahiwatig nga ng pangalan, bumubuka ang mga bulaklak ng mga halamang ito tuwing umaga, na pumapayag sa pangyayaring polinasyon o pagpapamudmod ng mga semilya at mga buto sa pamamagitan ng mga ibon, mga kulisap katulad ng paru-paro, bubuyog, at gamu-gamo tuwing pagbubukang-liwayway. Karaniwang nagsisimulang pumusyaw ng mga bulaklak bago manguluntoy ang mga talulot ng mga bulaklak makalipas ang may dalawang oras. Mas ibig ng mga halamang ito ang pagkakabilad sa araw buong maghapon at mga lupang mesiko. Sa pagtatanim at pangangalaga, itinuturing ang karamihan bilang mga halamang perenyal sa mga pook na tropikal, at bilang mga taunang halaman naman sa mga malalamig na mga lugar, subalit may mga uri na nakakapamuhay sa mga rehiyong may taglamig. Kamag-anak ang mga Luwalhati sa Umaga ng mga tinatawag namang Bulaklak ng Buwan na bumubukas naman tuwing gabi para dumaan sa proseso ng polinasyon sa pamamagitan ng mga gamu-gamo.
Kasama ang luwalhati sa umaga sa pangkat na kinabibilangan ng kamote. May pangkaraniwang luwalhati sa umaga na naging paborito ilagay sa mga halamanan sapagkat madali silang patubuin mula sa mga buto, na bukod sa parang embudong mga bulaklak na kulay rosas, purpura, bughaw, o kaya puti, mayroon din itong gumagapang na sanga, malalaking mga dahon. May mga luwalhati sa umagang tumutubo rin sa kalikasan.
Zlaté Klasy
Kasaysayan
Batay sa mga nakasulat sa kasaysayan historical records ng bayan, una itong nabanggit noong 1352.
Heograpiya
Nakalatag ang munisipalitad sa tayog na 124 metro at sumasakop sa 17.991km². Mayroon itong populasyon na may 3,599 na mga mamamayan.
Kambal na bayan ng Zlaté Klasy
Ito ang mga kambal na bayan ng Zlaté Klasy:
Tumauini
Mga Barangay
Ang bayan ng Tumauini ay nahahati sa 46 na mga barangay.
Muro Ami (pelikula)
Ang Muro Ami ay isang pelikula noong 1999 na inilabas ng GMA Films sa direksiyon at panulat ni Marilou Diaz-Abaya at pinagbidahan ni Cesar Montano. Tungkol ang pelikula sa isa sa mga malalang uri ng trabahong pambata sa ilegal na paraan ng pangingisda, ang muro-ami.
Nagkamit ito ng labing-anim na mga nominasyon (labing-tatlo nanalo) sa Paligsahan ng mga Pelikula ng Kalakhang Maynila noong 1999 kabilang ang Pinakamahusay na Batang Artista (Rebecca Lusterio), Pinakamahusay na Kuwento (Marilou Diaz-Abaya, Ricardo Lee, at Jun Lana), Pinakamahusay na Senaryo (Ricardo Lee at Jun Lana), Pinakamahusay na Direktor (Marilou Diaz-Abaya) at Pinakamahusay na Pelikula. Nakatanggap din ito ng Parangal na Pinili ng Hurado at Publiko sa Pista ng Pelikula sa Bénodet sa Pransiya.
Lamporo
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Vercelli sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Vercelli Kaurian:Piemonte
Kolehiyong Lungsod ng New York
right|thumb|250x250px|Shepard Hall Ang Kolehiyong Lungsod ng New York (Ingles: City College of New York, opisyal na City College of the City University of New York) ay isang pampublikong unibersidad na pahagi ng sistemang City University of New York (CUNY) sa Lungsod ng New York.
Matatagpuan sa Hamilton Heights kung saan matatanaw ang komunidad ng Harlem sa Manhattan, Ang 35-akre (14 ektarya) na Collegiate Gothic campus ay sumasaklaw sa Convent Avenue mula sa 130th hanggang 141th Streets. Madalas na inilalarawan bilang "ang Harvard ng uring manggagawa," ang mga nagtapos dito ay kinabibilangan ng sampung nanalo ng Nobel Prize, isang nanalo ng Fields Medal, isang nanalo ng Turing Award, tatlong nanalo ng Pulitzer Prize, at 3 Rhodes Scholar. Sa mga nagtapos na ito, ang pinakabago ay siJohn O ' Keefe (2014 Nobel Prize in Medicine).
Blondie
Ang Blondie ay isang Amerikanong rock band na co-itinatag ng mang-aawit na si Debbie Harry at gitarista na si Chris Stein. Ang banda ay mga payunir sa American punk at pagkatapos ang new wave ng kalagitnaan ng 1970s sa New York. Ang kanilang unang dalawang mga album ay naglalaman ng mga matatag na elemento ng mga genres na ito, at kahit na lubos na matagumpay sa United Kingdom at Australia, si Blondie ay itinuturing na isang underground band sa Estados Unidos hanggang sa paglaya ng Parallel Lines noong 1978. Sa susunod na tatlong taon, nakamit ng banda ang ilang mga hit na single kasama na ang "Heart of Glass", "Call Me", "Rapture" at "The Tide Is High". Ang banda ay nabanggit para sa eclectic na halo ng mga istilo ng musikal na isinasama ang mga elemento ng disco, pop, reggae, at maagang rap music.
Ang grupo ay naglibot at gumanap sa buong mundo sa mga sumusunod na taon, at pinasok sa Rock and Roll Hall of Fame noong 2006. Ang Blondie ay nagbebenta ng halos 40 milyong mga talaan sa buong mundo at aktibo pa rin. Ang ikasampung studio album ng banda, ang Ghosts of Download, ay inilabas noong 2014 at ang kanilang labing-isang album sa studio, ang Pollinator, ay pinakawalan noong 5 Mayo 2017.
Discography
Mga studio albums
Sam Bumatay
Sam Bumatay, ay isang Filipinang aktres na nakilala dahil pagsali niya sa unang season ng StarStruck Kids; and batang bersyon ng StarStruck na pinapalabas sa GMA. Napasama siya sa "final 14" at sa katupusan siya ang nagwagi bilang kauna-unahang batang babae na "ultimate survivor" ng Starstruck Kids kasama si Kurt Perez na siya namang "ultimate survivor" na batang lalake. Nakarating din siya sa grand finals ng Little Miss Philippines ng Eat Bulaga at nanalo bilang Miss U-Care.
Isa siya sa mga pangunahing tauhan sa Mulawin bilang si Lawiswis.
Patricio Mariano
Si Patricio Mariano ay isinilang sa Santa Cruz, Maynila noong 17 Marso 1877. Bata pa lamang ay kinakitaan na siya ng hilig sa pagpipinta at musika subalit habang lumalaki ay nahilig sa pagsusulat.
Bilang manunulat ang kanyang obra maestra ay ang dulang Anak ng Dagat. Kinilala siya hindi lamang sa pagsusulat ng mga dula. Isa rin siyang batikang makata, mamamahayag, nobelista at tagapagsalin mula sa wikang Kastila.
Ang kanyang dulang Silanganan ay nagtamo ng gantimpalang ipinagkaloob ng samahan ng mga Manunulat sa Tagalog. Ang iba pa niyang mga akda ay Ang Sampagita, Dalawang Pag-ibig, Buhay Mandudula, Luha't Dugo, Buhay Dapo, Huwag Lang Lugi sa Puhunan at iba pa.
Nakasulat siya ng humigit-kumulang sa 60 dula ayon sa mga tala. Gumawa rin siya ng pangalan sa larangan ng sarsuela.
Ang Anak Dalit, at Tulisan ay dalawa lamang sa mga tula ni Patricio Mariano bilang inakata.
Binawian ng buhay si Patricio Mariano sa edad na 58.
Denpa Onna to Seishun Otoko
Ang Denpa Onna to Seishun Otoko (電波女と青春男) ay isang Hapones na seryeng magaang na nobelang isinulat ni Hitoma Iruma, kasama ang ilustrasyon ng Buriki. Nailabas ang unang nobela noong Enero 2009, at noong Setyembre 2010, nailathala ang anim na bolyum ng ASCII Media Works sa ilalim ng imprentang Dengeki Bunko. Sinimulang inuran ang adapsiyong manga sa babasahing edisyon ng Oktubre 2010 ng ASCII Media Works na Dengeki G's Magazine. Sisimulang ipalabas ang isang adapsiyong anime sa Hapon sa darating na Apbril 2011.
Canuplin
Si Canuplin (1904 – 4 Setyembre 1979) ay isang artistang Pilipino. Siya ang tinaguriang "Charlie Chaplin ng Pilipinas". Lumalabas din siya sa mga palabas sa entablado sa panahon ng giyera.
Jeroboam II
Si Jeroboam II (יָרָבְעָם, Yāroḇə‘ām; Ἱεροβοάμ; Hieroboam/Jeroboam) ang anak at kahalili ni Jehoash ng Israel at hari ng Kaharian ng Israel (Samaria) kung saan siya namuno ng 41 taon. Siya ay kakontemporaryo ni Amazias at Uzzias ng Kaharian ng Juda. and Uzziah,
Agham pangkapaligiran
Ang agham pangkapaligiran ay isang agham ng mga pisikal, kimikal, at biyohikal na kalagayan ng kapaligiran at ang epekto nito sa mga organismo
Jeroboam II
Ayon kay William F. Albright siya ay naghari mula  786–746 BCE samantalang ayon kay E. R. Thiele ay kapwa pinuno ni Jehoash  mula 793 hanggang 782 BCE at naging nag-iisang hari ng Kaharian ng Israel mula 782 hanggang 753 BCE. Ayon sa 2 Hari 14:26-27, siya ay nagwagi laban sa mga Arameo, sinakop ang Damasco at pinalawak ang mga sakop ng Israel mula sa pagpasok ng Hamath hanggang sa dagat ng kapatagan.
Agham pangkapaligiran
Umaasa ito sa iba pang likas na agham. Ginagamit ang pisika upang pag-aralan ang paglipat ng enerhiya para mabawasan ang polusyon. Ginagamit ang kimika upang malaman ang mga prosesong kimikal ng mga substance na kasangkot sa produksiyon. Umaasa din ang agham pangkapaligiran sa biyolohiya at ekolohiya. Ang mga agham panlipunan at ekonomiya ang pangunahing taga-ambag sa larangang ito na maraming kaparaanan ang pagkakabit-kabit ng mga tao at ang kanilang likas na kapaligiran.
Severino Montano
Si Severino Montano ay nagtapos sa Yale Drama Workshop. Nag-aral siya ng pagganap at pagdidirek ng mga dula. Natapos niya ang kanyang Masters in Arts sa sining ng dula sa Yale din.
Siya ang nagtatag ng Arena Theater sa Philippine Normal College (Philippine Normal University) na tinulungan ng pamahalaan at ng Rockefeller Foundation.
Nakasulat siya ng maraming mga dula. Ang ilan sa mga ito ay My Brother Cain, The Land My Fathers Loved, Thru Hopeless Years, The Merry Wives of Manila, Lonely is My Garden, Portrait of An American at iba pa.
Lenta (VC)
Ang Lenta ay isang comune sa lalawigan ng Vercelli sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Vercelli Kaurian:Piemonte
Phraortes
Si Phraortes (mula sa, Fravartiš, o Frâda sa pamamagitan ng Sinaunang GriyegoΦραόρτης; c. 665 BCE - 633 BCE) na anak ni Diyako ang ikalawang hari ng Imperyong Median. Tulad ng kanyang amang si Deioces, sinimulan ni Phraortes ang mga digmaan laban sa Assyria ngunit natalo at napatay ni Ashurbanipal na hari ng Neo-Assyria.
Lehislaturang Pilipino
Ang Lehislaturang Pilipino o Philippine Legislature ay ang lehislaturang kolonyal ng Kapuluang Pilipinas sa ilalim ng Estados Unidos mula 1907 hanggang 1935.
Mga kagawarang tagapagpaganap ng Pilipinas
Noong panahon ng pamumuno ni Ferdinand Marcos, ayon sa mandato ng Saligang Batas ng Pilipinas ng 1973, binago niya ang mga kagawaran at ginawang mga ministeryo mula 1978 at sa pagwawakas ng kanyang pamahalaan. Kaya't ang Kagawaran ng Edukasyon ay naging Ministeryo ng Edukasyon, Kultura at Palakasan.
Tala ng mga kasalukuyang kagawaran
''Ang lahat ng mga kagawaran ay nakatala sa paggamit ng kanilang pangalang Filipino sa itaas at ng kanilang pangalang Ingles sa ibaba. Ang mga pinuno ng mga kagawaran ay nakatala sa artikulong Gabinete ng Pilipinas.''
Wahab Akbar
Si Wahab Akbar (16 Abril 1960–13 Nobyembre 2007) ay isang politikong Pilipino na nagsilibi ng tatlong termino bilang punong-panlalawigan ng Basilan. Nang lumaon nahalal siya bilang kinatawan ng nag-iisang distrito ng Basilan sa Kapulungan ng mga Kinatawan ng Pilipinas. Isa si Akbar sa mga namatay sa pagbomba sa Batasang Pambansa noong Nobyembre 2007 na sang-ayon sa mga kapulisan ng Pilipinas na siya ang punterya.
Mga kagawarang tagapagpaganap ng Pilipinas
Mga kaugnayang palabas
Kaurian:Pamahalaan ng Pilipinas
Lobo (palabas sa telebisyon)
Ang Lobo ay isang pantasyang serye ng ABS-CBN na pinagbibidahan nina Piolo Pascual at Angel Locsin na unang pinalabas noong 28 Enero 2008.
Mga kagawarang tagapagpaganap ng Pilipinas
Mga kaugnayang palabas
Kaurian:Mga kagawarang tagapagpaganap ng Pilipinas
Gangnihessou
Si Gangnihessou ang kauna-unahan sa mga tradisyonal na "labing-dalawang hari ng Dahomey." Maaari na naghari siya noong mga 1620. Isang lalaking ibon na gangnihessou (isang rebus ang ibong ito para sa kanyang pangalan), tambol, at mga sibat ang kanyang mga simbulo. Hindi lubusang naliwanagan sa kasaysayan kung nakapaglingkod siya bilang hari. Siya ay maaaring naging maimpluwensiyang pinuno na ginamit ang kanyang kapangyarihan upang magbigay payo sa kapakanan ng komunidad sa pamamagitan ng kanyang nakababatang kapatid na si Dakodonou. Bagaman, malinaw din na kinilala si Dakodonou bilang isang hari sa panahon ni Gangnihessou. Kaurian:Dahomey
Himagsikang Pranses
Ang Himagsikang Pranses (Révolution française ) ay isang yugto ng masukdol na pagbabago sa pulitika at lipunan sa Pransiya na nagsimula sa Estados Heneral ng 1789, at nagwakas sa pagkatatag ng Konsuladong Pranses noong Nobyembre 1799. Marami sa mga kaisipan nito ay itinuturing na panimulang-ugat at saligang-batayan ng umiiral na pampulitikang hulwagang demokrasyang liberal. Samantala, ang mga pariralang tulad ng liberté, égalité, fraternité (Tagalog: kalayaan, kapantayan, kapatiran) ay muling lumitaw sa iba pang mga pag-aaklas at himagsikan, tulad ng Himagsikang Ruso ng 1917, at mga napukaw na kilusan para sa paglansag ng pangaalipin at pangkalahatang karapatan sa paghalal. Ang mga pagpapahalaga at katatagang samahan na nilikha nito ay nangingibabaw sa pulitika ng Pransiya hanggang ngayon.
Ang mga sanhi nito ay karaniwang pinagkakasunduan ng mga mananalaysay na isang pagkasasama ng mga salik na panlipunan, pampolitika at pang-ekonomiya, na nagpatunay sa kawalang-kakayanan sa pamamahala ng Ancien Régime (Tagalog: Sinaunang Kailaran). Noong Mayo 1789, ang malawakang panlipunang pagkabalisa ay humantong sa pagpupulong ng Estados-Heneral, na pinalitan tungo sa Pambansang Kapulungan noong Hunyo. Ang patuloy na saligawsaw at kaguluhan ay sumukdol sa Pagsalakay ng Bastille noong Hulyo 14, na humantong pa sa sunod-sunod ng mga sukdulang hakbang ng Kapulungan, kabilang ang paglansag ng pyudalismo, ang paglapat ng himansaang panupil sa Simbahang Katoliko sa Pransiya, at pagpapalawig ng karapatang bumoto.
Nangibabaw sa sumunod na tatlong taon ang pagsisikap at pakikibaka para sa politikal na panupil, na pinalala pa ng pangekonomiyang depresyon at pambayanang ligalig. Hinangad at sinubok ng Austria, Britanya, Prusya at iba pang labas na kapangyarihan na ibalik  ang Ancien Régime sa pamamagitan ng dahas. Samantala, nakita ng maraming pulitikong Pranses na digmaan ang pinakamahusay na paraan para mapag-isa ang bayan at mapanatili ang diwa at kaluluwa ng himagsikan sa pamamagitan ng pagluwas sa iba pang mga bansa. Nagbunga ang mga salik na ito sa pagsiklab ng Panghimagsikang Digaang Pranses noong Abril 1792 at pagpapahayag Unang Republikang Pranses noong Setyembre, na sinundan ng Pagbitay kay Louis XVI noong Enero 1793.
Pinalitan ang pag-aalsang nakabase sa Paris na noong 31 Mayo - 2 Hunyo 1973 ng mga Girondin na nangibabaw sa Pambansang Kalipunan kasama ng Lupon ng Pangmadlang Kaligtasan, na pinamumunuan ni Maximilien Robespierre. Nagbunsod ito ng Paghahari ng Kilabot, isang pagtatangka na puksain ang diumano'y "mga laban-himagsikan "; sa panahon na ito ay natapos noong Hulyo 1794, mahigit 16,600 ang pinatay sa Paris at sa mga lalawigan. Maliban pa sa mga panlabas na kaaway nito, ang Republika ay humarap sa maraming panloob na pagsalungat mula sa mga Royalista at Jacobins. Upang harapin ang mga banta na ito, ang Tagapagtungong Pranses ay sumunggab ng kapangyarihan noong Nobyembre 1795. Sa kabila ng sunod-sunod na mga tagumpay sa sandatahan, karamihan sa mga ito na napanalunan ni Napoleon Bonaparte, ang mga salungatan at pampulitikang pagkakahati, at pagwawalang-kilos ng ekonomiya ay humantong sa paglalansag ng Tagpagtungong Pranses at pagkakapalit nito ng Konsulado noong Nobyembre 1799. Ito ay karaniwang nakikita bilang palatandaan ng pagwawakas ng panahong Himagsikan.
Mga Sanhi
Ang mga saligang pinagmulan ng Himagsikang Pranses ay karaniwang nakikita na nagmula sa kabiguan ng Ancien Régime na pamahalaan ang panlipunan at panekonomiyang di-pagkakapantay. Ang mabilis na paglaki ng populasyon at ang kawalang kakayahang tustusan ang utang ng pamahalaan ay nagbunga sa panekonomiyang depresyon, kawalan ng trabaho at mataas na halaga ng bilihing pagkain. Kasama ng isang paurong na sistemang pambuwis, at pagtutol sa reporma ng umiiral na nanunungkulang kapilian, nagresulta ito sa isang pagdarahop at kagipitan na napatunayang hindi kayang pamahalaanan ni Louis XVI. left|thumb| [[Louis XVI ng Pransiya|Louis XVI, na naluklok sa trono noong 1774]] Kasabay sa panahong ito, ang mga paguusap at pagtatalakay sa mga paksang ito at ang pulitikal na pagtatalo at pagtutol ay naging bahagi ng mas malawak na lipunang Europeo, sa halip na nakakulong o nakatakda lamang sa isang maliit na kapilian. Nagkaroon ito ng iba't ibang anyo, gaya na lamang ng Ingles na 'kalinangang kapihan', at lumawak sa mga lugar na sinakop ng mga Europeo, lalo na sa Hilagang Lupalop Amerika, na bahagi noon ng Britanya. Ang mga pakikipag-ugnayan sa pagitan ng magkakaibang pangkat sa mga lungsod ng Edinburgh, Geneva, Boston, Amsterdam, Paris, London o Vienna ay higit kaysa madalas na pinahahalagahan.
Hindi na bago ang mga namamagitnang-bansang kapilian na nagbahagi ng mga kaisipan at istilo; ang nagbago ay ang kanilang lawak at ang mga bilang na nasasangkot. Sa ilalim ni Louis XIV, ang Korte sa Versailles ang sentro ng kalinangan, moda, at pampulitikang kapangyarihan. Ang mga pagpapabuti sa pagpapanuto at karunungang pagbasa't pagsulat sa paglipas ng yugtong ika-18 siglo ay nangangahulugan ng mas malaking madlang tagapanood at tagapakinig para sa mga diyaryo at pahayagan, mga Masonic lodge, kapihan at samahang pambasa na nagbibigay ng mga lugar kung saan ang mga tao ay maaaring makipagusap, makisang-ayon, makipag-talo, makipag-katwiran at magtalakay ng mga kaisipan. Ang paglitaw ng "pangmadlang kalipunan" (public sphere) na ito ay nagdulot upang mapalitan ang Versailles ng Paris bilang tampulan ng kalinangan at kaisipan, na nag-iwan sa Korte ng Hari na ilang o nakahiwalay at hindi gaanong nakakaimpluwensya sa pangmadlang pagpapalagay.
Karagdagan pa sa mga panlipunang pagbabagong ito, ang populasyon ng Pransya ay dumami mula 18 milyon noong 1700 hanggang 26 milyon noong 1789, na ginawa itong pinakamataong bansa Europa; Ang Paris ay may higit sa 600,000 mga naninirahan, kung saan humigit-kumulang isang-katlo ay alinman sa walang hanap-buhay o walang regular na trabaho. Ang di-mahusay na pamamaraan ng pagsasaka ay nangahulugan na ang mga magsasaka ay nagpupumilit na magtanim ng sapat na pagkain upang suportahan ang mga bilang na ito at ang mga sinaunang pamamaraan ng transportasyon ay nagpahirap sa pagpapamahagi ang kanilang gawang produkto. Bilang resulta ng kawalang-timbang na ito, ang halaga ng pagkaing bilihin ay tumaas ng 65 bahagdan sa pagitan ng 1770 at 1790 ngunit ang sahod ay tumaas lamang ng 22 bahagdan. Ang ganitong mga kakapusan ay ipinagkapinsala para sa umiiral na nanunungkulang pamahalaan, dahil maraming mamamayan ang isinisisi ang pagtaas ng presyo sa kabiguan ng gobyerno na pigilan ang mga mapamsamantalang panghuhuthot na nagdulot ng pagkakaitan ng mga kapos at dukha. Ang mga salat na ani sa buong taon ng 1780, na nagtapos sa pinakamatinding taglamig sa loob ng maraming dekada noong 1788/1789, ay lumikha ng mga tagalalawigang magsasaka sa mga kanayunan na walang anumang maibebenta, at mga proletaryo sa lungsod na ang kakayahang bumili ay bumagsak.
Ang isa pang malaking pabigat sa ekonomiya ay utang ng himansaan. Ang mga nakaugalian na pananaw sa Himagsikang Pranses ay kadalasang iniuugnay ang pagdarahop sa pananalapi sa mga gastos ng Digmaang Anglo-Pranses noong 1778-1783 ngunit ipinapakita ng mga modernong pag-aaral sa ekonomiya na ito ay bahagyang paliwanag lamang. Noong 1788, ang tumbasan ng utang sa kabuuang pambansang kita sa France ay 55.6 bahagdan, kumpara sa 181.8% sa Britanya, at bagama't mas mataas ang mga gastos sa paghiram sa France, ang bahagdan ng kita na inilaan sa mga pagbabayad ng interes ay halos pareho lang sa bawat bansa. Ang isang mananalaysay ang nagpalagay sa paghinuha na "ang antas ng utang ng estado ng Pransya noong 1788, o ang nakaraang kasaysayan nito, ay hindi maituturing na paliwanag para sa pagsiklab ng himagsikan noong 1789". right|thumb| Noong 1789, ang Pransiya ang pinakamataong bansa sa Europa. Ang ugat ng suliranin ay nasa sistema ng pagbubuwis na ginamit para pondohan ang paggasta ng pamahalaan. Bagama't iminumungkahi madalas sa pananaliksik na ang maginoo at klero ay kadalasang hindi nagbabayad sa mga buwis, ang mas kamakailang nagawang mga pananaliksik ay nangangatwiran na ang pasanin sa buwis, sa katunayan ay naihagi nang mas pantay sa pagitan ng mga panlipunan-ekonomikong uri kaysa sa dating pagkakaunawa ngunit ang pagtatasa at pagiipon nito ay "isang sakuna". Malawak na nag-iiba ang mga singil ng buwis ay mula sa isang rehiyon patungo sa isa pa, kadalasang may kaunti o walang kaugnayan sa mga alituntuning itinakda sa mga opisyal na kautusan at nakolekta nang pabago-bago; ito ay ang "nakalilitong pagiging magulo ng sistema" na nagdulot ng kapootan sa bawat antas. Ang mga pagtatangkang gawing mas malinaw ang tuntuning sistema ay hinarangan ng mga rehiyonal na Parlements na may panupil sa patakarang pananalapi. Ang nagbungang pagkakabagabag sa harap ng malawakang paghihirap sa ekonomiya ay humantong sa pagtawag sa Estados-Heneral, na naging mapagsukdol sa pamamagitan ng pakikibaka para sa panupil ng pampublikong pananalapi.
Bagaman hindi nagwalang-bahala sa pagdarahop, at handang isaalang-alang ang mga pagbabago, madalas na umatras si Louis XVI kapag nahaharap sa pagsalungat mula sa mga mapaninggal na salik sa loob ng mga maginoo. Dahil dito, ang trono at korte ay tinudla ng galit ng madla, lalo na si Reyna Marie-Antoinette, na itinuring na isang maaksayang gastador na batyaw ng Austria, at sinisi sa pagpapaalis sa mga 'mapagunlad' o 'progresibong' kagawad-bansa tulad ni Jacques Necker. Para sa kanilang mga kalaban, ang mga kaisipan ng Kaliwanagan sa pagkakapantay-pantay at demokrasya ay nagbigay ng pangkaisipang balangkas para sa pakikitungo sa mga paksang ito, habang ang Himagsikang Amerikano ay nakita bilang patibay ng kanilang pasaayos na kagamitan.
Cresenciano C. Marquez Jr.
Isa siyang likas na makata. Nakilala siya dahil sa kahusayan sa pagbigkas at maging sa pagsulat ng mga tula.
Himagsikang Pranses
Pagdarahop sa pananalapi
left|thumb| Ang mga rehiyonal na mga Parlement noong 1789; matyagan ang lawak na sakop ng Parlement de Paris Ang himansaan ng Pransya ay humarap sa isang sunod-sunod na mga paghihirap ukol sa laang-gugugulin noong ika-18 siglo, na pangunahing sanhi ng mga kakulangan sa istruktura sa halip na kakulangan ng mga mapagkukunan. Hindi tulad ng Britain, kung saan tinatakda ng Parliament pareho ang mga paggasta at buwis, sa Pransya sinusupil ng Korona ang paggasta, ngunit hindi ang kita. Ang mga pambansang buwis ay maaari lamang maaprubahan ng Estados-Heneral, na hindi naupo mula noong 1614; ang mga tungkulin nito ay ginamppanan ng mga rehiyonal na parlement, ang pinakamakapangyarihan ay ang Parlement de Paris (tingnan ang Map).
Cresenciano C. Marquez Jr.
Nang mamatay si Emilio Mar Antonio (Hari ng Balagtasan) si CC Marquez ang itinanghal na Hari ng Balagtasan. Premyado siyang makata ng Palanca Memorial Awards, CCP Literary Contest, Talaang Ginto at marami pang iba.
Himagsikang Pranses
Pagdarahop sa pananalapi
Bagama't handang pagtibayin ang buwisang isang beses, ang mga katawan na ito ay nag-aatubili na magpasa ng mga pangmatagalang hakbang. Samantala, ang pagiipon ay ginampanan ng mga pribadong indibidwal. Ito ay nagdulot ng malaking pagbawas nang kita mula sa mga opisyal na tagaipon, at bilang resulta, ang Pransiya ay nagpupumilit na bayaran ang utang nito sa kabila ng pagiging mas malaki at mas mayaman kaysa sa Britanya. Kasunod ng bahagyang di-pagbayad ng utang noong 1770, sa loob ng limang taon ay naging balanse ang badyet salamat sa mga repormang pinasimulan ni Turgot, ang Punong-Tagasupil ng Pananalapi. Binawasan nito ang mga gastos sa paghiram ng gobyerno mula 12% bawat taon hanggang sa mas mababa sa 6%, ngunit siya ay pinaalis noong Mayo 1776 matapos makipagtalo na hindi kayang makialam ng Pransiya sa Digmaang Mapanghimagsik sa Amerika.
Cresenciano C. Marquez Jr.
Naging reporter siya ng Taliba, Associate Editor ng People's Tonight at Managing Editor ng Balita.
Himagsikang Pranses
Pagdarahop sa pananalapi
Dalawang kagawad-bansa ang sumunod bago ang bangkerong Suwiso na si Necker ang pumalit noong Hulyo 1777. Nagawa niyang pondohan ang digmaan sa pamamagitan ng mga pautang sa halip na buwis, ngunit ang kanyang matinding babala tungkol sa epekto sa pambansang pananalapi ay humantong sa kanyang kapalit noong 1781 ni Charles Alexandre de Calonne. Ang patuloy na pakikialam ng Pransya sa Amerika at ang nauugnay na 1778 hanggang 1783 Digmaang Anglo-Pranses ay maaari lamang mapondohan sa pamamagitan ng pagbibigay ng malaking dami ng bagong utang ng himansaan. Lumikha ito ng malaking uring nagpapaupa na namumuhay ayon sa interes ng kanilang ari-arian, pangunahin sa kanila ang mga kasapi ng maginoong Pranses, o ang gitnang-uring nangangalakal. Noong 1785, ang pamahalaan ay naghirap upang matabunan ang mga bayarin na ito; dahil ang di-pagbayad sa utang ay negatibong makakaapekto sa karamihan ng lipunang Pranses, ang tanging ibang pagpipilian ay ang pagpapataas ng mga buwis. Nang tumanggi ang mga parlements na kolektahin ang mga ito, hinikayat ni Calonne si Louis na ipatawag ang Kalipunan ng mga Kilala, isang pampayong lupon na pinangungunahan ng nakatataas na maginoo. Sa pamumuno ni de Brienne, isang dating arsobispo ng Toulouse, tumanggi din ang konseho na pagtibayin ang mga bagong buwis, na nangangatwiran na ito ay magagawa lamang ng mga Estate.
Pagsapit ng 1788, ang kabuuang utang ng estado ay lumobo sa walang ulirang 4.5 bilyong livres. Ang humalili kay Calonne, si De Brienne ay sinubukang tugunan noong Mayo 1787 ang mga pagtatalo ukol sa laang-gugulin sa paraang hindi nagtataas ng mga buwis sa pamamagitan ng pagpapababa ng halaga sa halip; ang bunga ay di-mapigil na pamimintog ng antas ng presyo ng bilihin ng mga kalakal na nagpalala sa kalagayan ng mga magsasaka at maralitang tagalungsod. Sa isang huling pagtatangka na lutasin ang krisis, bumalik si Necker bilang Kagawad ng Pananalapi noong Agosto 1788 ngunit hindi siya nakipagkasundo kung paano mapataas ang kita. Noong Mayo 1789, ipinatawag ni Louis ang Estados-Heneral sa unang pagkakataon sa loob ng mahigit isang daan at limampung taon.
Estados-Heneral ng 1789
right|thumb| Katawawa-tawa na paglalarawan ng Ikatlong Estado na nagdadala ng Unang Estado (klero) at Ikalawang Estado (maginoo) sa likod nito Ang Estatdos-Heneral ay nahahati sa tatlong bahagi: ang Una para sa mga kasapi ng klero; Pangalawa para sa maginoo; at Pangatlo para sa "pankaraniwan". Ang bawat isa ay hiwalay na nagkaupo, na nagbibigay-daan sa Una at Pangalawang Estado na lampasan ang Ikatlo, sa kabila ng kumakatawan sa mas mababa sa 5% ng populasyon, habang ang dalawa ay higit na walang bayad sa buwis.
Noong halalan ng 1789, ibinalik ng Unang Estado ang 303 kinatawan, na kumakatawan sa 100,000 klerong Katoliko; halos sampung bahagdan ng mga lupain sa Pransya ay direktang pagmamay-ari ng mga indibidwal na obispo at monasteryo. Karagdagan pa dito ang mga pahunos na binabayaran ng mga magsasaka. Mahigit sa dalawang-katlo ng mga klero ang nabubuhay sa mas mababa sa 500 livres bawat taon, at kadalasang mas malapit sa mga maralitang taga-lungsod at kanayunan kaysa sa mga nahalal para sa Third Estate, kung saan ang pagboto ay limitado sa mga lalaking nagbabayad ng buwis na Pranses, na may edad na 25 o tapos na. Bunga nito, kalahati ng 610 na kinatawan na nahalal sa Ikatlong Estado noong 1789 ay mga abogado o lokal na may katungkulan, at halos isang ikatlong bahagdan nito ay binubuo ng mga negosyante, habang limampu't isa ang mayayamang may-ari ng lupa.
Ang Ikalawang Estado ay naghalal ng 291 na kinatawan, na kumakatawan sa humigit-kumulang 400,000 lalaki at babae, na nagmamay-ari ng humigit-kumulang 25 bahagdan ng lupain at tumitipon at ng mga pampanginoong paningil, at bayad-upahan mula sa kanilang mga nangungupahan. Katulad ng klero, hindi ito isang nagkaisang katawan, at ito'y nahahati sa noblesse d'épée, o ang sinaunang aristokrasya, at noblesse de robe. Ang huli ay nagmula sa ranggo mula sa hudisyal o administratibong mga katungkulan at malimit na mga masisipag na propesyonal, na nangingibabaw sa mga panrehiyong parlement at madalas ay masidhing mapaninggil sa panlipunang mga paksa.
Ang Estatados-Heneral ay nagpulong sa Menus-Plaisirs du Roi noong Mayo 5 1789, malapit sa Palasyo ng Versailles sa halip na sa Paris. Binigyang kahulugan ng madla ang pagpili ng lugar ng kaganapan bilang isang pagtatangkang masupil ang kanilang mga pagtatalo. Gaya ng nakaugalian, ang bawat Estado ay nagtipun-tipon sa magkahiwalay na mga silid, na ang mga muwebles at palamuti pati mga seremonya ng pagbubukas ay sadyang binibigyang-diin ang kataasan ng Una at Pangalawang Estado. Iginiit din nila na ipatupad ang panuntunan na ang mga may-ari lamang ng lupa ang maaaring maluklok bilang mga kinatawan para sa Ikalawang Estado, at sa gayon ay ibinukod at di-naksasama ang napakapopular na Comte de Mirabeau.
right|thumb| Pagpupulong ng Estados-Heneral noong Mayo 5 1789 sa Versailles Dahil ang hiwalay na mga kapulungan ay nangangahulugan na ang Ikatlong Estado ay maaaring palaging matatalo sa botohan ng dalawang iba, sinikap ni Sieyès na pagsamahin ang tatlo. Ang kanyang pamamaraan ay kailanganin na ang lahat ng mga kinatawan ay pagtibayin ng kabuoang Estados-Heneral, sa halip na ang bawat Estado ay magpapatunay ng sarili nitong mga kasapi. Dahil nangangahulugan ito ng pagkalehitimo ng mga kinatawan na nagmula sa Estados-Heneral, kailangan nilang magpatuloy sa pag-upo bilang isang katawan. Pagkatapos ng pinalawig na kawalang-kilos, noong Hunyo 10 ang Ikatlong Estado ay nagpatuloy sa pagpatibay at pagpatunay ng sarili nitong mga kinatawan, isang hakbang na natapos noong Hunyo 17. Makalipas ang dalawang araw, sinamahan sila ng mahigit isandaang kasapi ng Unang Estado, at ipinahayag nila ang kanilang sarili bilang Pambansang Kapulungan. Ang natitirang mga kinatawan mula sa iba pang dalawang Estado ay pinaanyayahan na sumali, ngunit nilinaw ng Kapulungan na nilalayon nilang gumawa ng batas na mayroon man o wala ang kanilang pagtulong.
Sa pagtatangkang pigilan ang pagpupulong ng Pambansang Kapulungan, inutusan ni Louis XVI ang Salle des États na ito'y isara, at sinabing kailangan itong maghanda para sa isang talumpating panghari. Noong Hunyo 20, nagpulong ang Kapulungan sa isang tennis court sa labas ng Versailles at nanumpa na hindi humawan at magkakawatak-watak hangga't hindi napagkasunduan ang isang bagong saligang-batas. Bumuhos ang paghatid ng kalatas ng pagkatig mula sa Paris at iba pang mga lungsod; pagsapit ng Hunyo 27, sinamahan na sila ng karamihan ng Unang Estado, kasama ang apatnapu't pitong kasapi ng Pangalawang Estado, at umatras si Louis.
Paglansag ng Ancien Regime
Kahit na ang mga limitadong mga pagbabago at repormang ito ay hindi sumang-ayon kay Marie Antoinette at sa nakababatang kapatid ni Louis na Comte d'Artois; sa kanilang payo, itiniwalag muli ni Louis si Necker bilang punong kagawad noong Hulyo 11. Noong Hulyo 12, ang Pambansang Kapulungan ay pumasok sa isang walang tigil at mahaba na pagpupulong-talakayan pagkatapos kumalat ang mga alingawngaw na pinaplano ni Louis na gamitin ang Guwardiyang Suwisa upang sapilitan itong isara sa paggamit ng karahasan. Nagdala ang balita na ito ng dagsa ng mga umpukan ng mamamayan na nagprotesta sa mga lansangan, at ang mga piling-hukbong rehimyento ng Gardes Françaises ay tumanggi na ipakalat sila.
Ang panandaliang pagkakaisa na ipinatupad sa Pambansang Kapulunagn sa pamamagitan ng isang karaniwang banta ay mabilis na nawala. Nagtalo ang mga kinatawan sa kung ano ang dapat na anyo ng saligang-batas, habang ang nanunungkulang lungsudning ay mabilis na nanghina. Noong Hulyo 22, ang dating Kagawad ng Pananalapi na si Joseph Foullon at ang kanyang anak ay kinuyog mandurumog na daluhunging taga-Paris, at hindi ito napigilan ni Bailly o Lafayette. Sa mga kanayunan, ang ligaw na alingawngaw at matinding silakbo sa takot ng mga mamamayan ay nagbunga sa pagkabuo ng mga hukbong-mamamayan at isang pangsakang pag-aalsa na kilala bilang la Grande Peur. Ang panlulupaypay at pagkawasak ng tuntunin ng batas at kaayusan, at ang madalas na pagsalakay sa mga ari-arian ng mga maginoo ay nagbunsod sa karamihan ng mga maginoo na tumakas sa ibang bansa. Sa kanilang pagdayo, pindohan nila ang mga isig sa loob ng Pransiya na ibig bumalik sa dating kailralan, at hinimok din nila ang mga monarko sa ibang bansa na suportahan ang salungat-himagsikan.
Bilang ganti, inilathala ng Pambansang Kalipunan ang mga Atas Agusto, na naglansag ng pyudalismo at iba pang pribilehiyong hawak ng mga maginoo, lalo na ang kawalan ng buwis. Ilan pang mga kautusan ang pagkakapantay ng lahat sa harap ng batas, ang pagbubukas ng pampublikong panunungkulan sa lahat, ang kalayaan sa pagsamba at pananampalataya, at pagpapawalang-bisa ng mga naiibang pribilehiyong hawak ng mga lalawigan at bayan. Mahigit sa dalawamput-limang bahagdan ng lupang maaararo sa Pransiya ang napapasailalim sa manoryalismo, na nagbigay ng karamihan sa kita para sa malalaking may-ari ng lupa. Ipinasawalang-bisa ang mga ito, kasama ang mga pahunos sa simbahan. Ang nilalayon ay para sa mga nangungupahan na magbayad ng uyan para sa mga kawalan na mga ito, ngunit ang karamihan ay tumanggi na sumunod at ang tungkuling ito ay pinawalang-bisa noong 1793.
Sa pagpatigil ng 13 rehiyonal na mga parlement noong Nobyembre, ang mga pangunahing pantayong haligi ng lumang rehimen ay nawala sa hindi pa apat na buwan. Sa gayon, mula sa unang yugto nito, ang Himagsikan ay nagpakita ng mga palatandaan ng pagiging masukdol o radikal ; ang nanatiling hindi malinaw ay ang na sigmo ng saligang batas upang gawing lapat panangkap ang mga layunin.
Paglikha ng bagong saligang-batas
Sa tulong ni Thomas Jefferson, na sa panahong iyon ay embahador ng Amerika sa Pransiya, naghanda si Lafayette ng isang bbalangkas na saligang-batas na kilala bilang Pamamahayag ng Karapatan ng Tao at ng Mamamayan, na kahawig sa ilan sa mga probisyon ng Pamamahayag ng Kasarinlan. Gayunpaman, walang pinagkasunduan ang Pransiya sa gampanin ng Korona, at hanggang sa nalutas ang katanungan na ito, walang may kakayahan upang lumikha ng mga institusyong pampulitika. Nang iharap ang balangkas ng saligang-batas sa lupon ng mga mambabatas noong Hulyo 11, tinanggihan ito ng mga pragmatista tulad ni Jean Joseph Mounier, Pangulo ng Asembleya, na may pangamba sa paglikha ng mga pag-asa na hindi maibibigay. left|thumb| Ang [[Pamamahayag ng Karapatan ng Tao at ng Mamamayan noong Agosto 26, 1789]] Matapos pamatnugutan ni Mirabeau, inilathala ito noong 26 Agosto bilang tuntuning pahayag. Naglalaman ito ng mga probisyon na itinuturing na masukdol sa anumang lipunang Europeo, lalo pa noong 1789 France, at habang patuloy na pinagtatalunan ng mga mananalaysay ang pananagutan para sa mga pagbaybay sa mga pananalita nito, karamihan ay sang-ayon na sa katotohanan to ay isang tipon ng maraming may-akda. Bagama't gumawa si Jefferson ng malaking ambag sa balangkas ni Lafayette, siya mismo ay kinikilala ang kanyang utang-kaisipan kay Montesquieu, at ang huling burador ay may malaking pagkakaiba. Ang Pranses na mananalaysay na si Georges Lefebvre ay nangangatwiran na kasama ng pag-aalis ng pribilehiyo at pyudalismo, ito ay "sumasalungguhit ng pagkakapantay-pantay sa paraang hindi ginawa ng (Amerikanong Pamamahayag ng Kasarinlan)".
Higit sa lahat, magkaiba ang layunin ng dalawa; Nakita ni Jefferson ang Saligang Batas ng Estados Unidos at Bill of Rights bilang pag-aayos ng sistemang pampulitika sa isang tiyak na punto ng panahon, na sinasabing 'wala silang orihinal na kaisipan...ngunit ipinahayag ang kaisipang Amerikano' sa yugtong iyon. Ang 1791 Pranses na Saligan Batas ay tiningnan bilang isang panimulang punto, ang Pamamahayag ng Karapatan ay nagbibigay ng isang pangitaing hangarin, isang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng dalawang Himagsikan. Naka-ugnay bilang panimulang pambungas sa Saligang Batas ng Pransiya ng 1791, at ng 1870 hanggang sa 1940 Ikatlong Republikang Pranses ito ay isinama sa kasalukuyang Salihang Batas ng France noong 1958.
Nagpatuloy ang mga talakayan. Si Mounier, na tinutulungan ng mga mapaninggal tulad ni Gérard de Lally-Tollendal, ay nagnanais ng isang sistemang bikameralidad, na may mataas na kapulungan na hinirang ng hari, na magkakaroon ng karapatan sa pag-beto. Noong ika-10 ng Setyembre, tinanggihan ito ng mayorya na pinamumunuan nina Sieyès at Talleyrand pabor sa isang pagpupulong, habang pinanatili lamang ni Louis ang isang " pansumansalang veto "; nangangahulugan ito na maaari niyang ipagpaliban ang pagpapatupad ng isang batas, ngunit hindi ito hadlangan. Sa batayan na ito, isang bagong lupon ang ipinatawag upang magkasundo sa isang saligang-batas; ang pinakapinagtatalunan na paksa ay ukol sa ang pagkamamamayan, na nauugnay sa katanungan tungkol sa balanse sa pagitan ng mga pansariling karapatan at tungkulin. Sa huli, ang 1791 Saligang Batas ay nagtatangi sa pagitan ng 'mga tahas na mamamayan' na humahawak na mga karapatang pampulitika, na tinukoy bilang mga lalaking Pranses na higit sa 25 taong gulang, na nagbabayad ng mga direktang buwis na katumbas ng tatlong araw na paggawa, at 'mga balintiyak na mamamayan', na tasado at natakdaan sa 'mga karapatang sibil'. Dahil dito, hindi ito ganap na tinanggap ng mga masukdol na radikal sa Samahang Jacobin.
Sa Oktubre 5 1789, nagtipon ang mga dagsa ng kababaihan sa labas ng Hôtel de Ville, sa panhihimok ng pagkilos na bawasan ang mga halaga ng bilihin, at pagbutihin ang mga panustos ng tinapay. Ang mga protestang ito ay mabilis na naging politikal, at pagkatapos kunin ang mga armas na nakaimbak sa Hôtel de Ville, humigit-kumulang 7,000 ang nagmartsa sa Versailles, kung saan sila ay pumasok sa Kapulungan upang iharap ang kanilang mga hinaing. Sinundan sila ng 15,000 kasapi ng Pambansang Pananggol sa ilalim ni Lafayette, na sinubukan silang himukon upan tumigil, ngunit nagutos nang naging malinaw na aalis sila kung hindi niya pagbibigyan ang kanilang kahilingan.
Sa pagdating ng Pambansang Pananggol noong gabing iyon, nagmungkahi si Lafayette kay Louis na ang kaligtasan ng kanyang pamilya ay nangangailangan ng kanilang paglipat sa Paris. Kinaumagahan, pumasok ang ilan sa mga nagprotesta sa mga silid ng hari, na hinahanap si Marie Antoinette, na nakatakas. Hinalughog nila ang palasyo, napatay ang ilang guwardiya. Bagaman ang sitwasyon ay nanatiling tensiyonado, sa kalaunan ay naibalik ang kaayusan, at ang Royal family at Assembly ay umalis patungong Paris, na sinamahan ng Pambansang Pananggol. Sa pagpapahayag sa kanyang pagtanggap sa mga Atas Agosto at Pamamahayag ng Karapatan, nangako si Louis sa katapatan sa monarkiyang konstitusyonal, at ang kanyang tungkuling titulo ay binago mula sa 'Hari ng Pransiya' patungo sa 'Hari ng mga Pranses'.
Himagsikan at ang simbahan
Nangangatwiran ang mananalaysay na John McManners na "sa ika-labingwalong siglo ng Pransiya, ang trono at altar ay karaniwang binabanggit na tila nasa malapit na pagkakaanib; ang kanilang sabay na pagbagsak ... sa isang araw ay magbibigay ng huling patibnay ng kanilang pag-iral pakikipagtutulungan." Ang isang mungkahi ay tumuturo na pagkatapos ng isang siglo ng pagkakausig, ang ilang Protetanteng Pranses ay matahas na tumaguyod at tumulong sa isang rehimeng laban sa mga Katoliko, isang hinanakit na pinalakas ng mga nag-iisip ng Panahon ng Kaliwanagan kagaya ni Voltaire. Isinulat ng pilosopo na si Jean-Jacques Rousseau na ito ay "hayag na salungat sa batas ng kalikasan ... na ang kaunting bilang ng mga tao ay nagpapakataba sa kanilang sariling lalamunan sa kalabisan, habang ang nagugutom na karamihan ay nahantong sa kakapusan ng mga pangangailangan." right|thumb| Sa katawa-tawang paglalarawan na ito, tinatamasa ng mga monghe at madre ang kanilang bagong kalayaan pagkatapos ng atas noong Pebrero 16, 1790. Nagdulot ang Himagsikan ng pagkalaki-laki na paglipat ng kapangyarihan mula sa Simbahang Katoliko patungo sa himansaan o estado. Bagama't ang lawak ng paniniwala sa relihiyon ay isang katanungan, ang pag-aalis ng pagpaparaya para sa mga kaunting pananampalataya ay nangahulugan na noong 1789 ay ang pagiging Pranses ay katumbas na nangangahulugan din nang pagiging Katoliko. Ang simbahan ay ang pinakamalaking katawan na nagmamay-ari ng lupa sa Pransiya, na sumusupil sa halos sampung bahagdan ng lahat ng pagmamay-aring lupa at napataw na pahunos, isang bahagdang sampu na buwis sa kita ng mga mamamayan, na natitipon mula sa mga magsasaka sa anyo ng mga naaning pananim. Bilang kapalit, nagbigay ang simbahan ng kaunting antas ng tulong sa lipunan.
Pinawi ng mga atas ng Agosto ang mga pahunos, at noong ika-2 ng Nobyembre, sinamsam ng Pambansang Kalipunan ang lahat ng ari-arian ng simbahan, at ang halaga ng kayamanang ito ay ginamit upang patibayin ang isang bagong salaping papel na kilala bilang mga assignat. Bilang kapalit, inako ng estado ang mga katungkulan tulad ng pagbabayad sa mga klero at paglingap sa mga dukha, mga may sakit, at mga ulila. Noong Pebrero 13, 1790, ang mga relihiyosong orden at monasteryo ay binuwag, habang ang mga monghe at madre ay hinimok na bumalik sa pribadong buhay.
Nang ang mga klero ay kinailangang manumpa ng katapatan sa Konstitusyon ng Sibil noong Nobyembre 1790, hinati nito ang mga kasapi simbahan sa pagitan ng dalawamput-apat na bahagdan na sumunod sa bagong patakaran, at ang karamihang klero na tumanggi. Pinatigas nito ang popular na pagtutol laban sa panghihimasok ng estado, lalo na sa námihasang na mga lugar na Katoliko tulad ng Normandy, Brittany at Vendée, kung saan iilan lamang ang mga pari na nanumpa, at ang karamihang mamamayang sibilyan ay tumalikod sa himagsikan. Ang bunga ay pamumuno ng estado sa pag-usig sa mga "sutil na klero", marami sa kanila ay pinilit na ipinatapon, pinalayas, o pinaslang.