cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kapisanan ni Hesus
Ang Kapisanan ni Hesus (Ingles:Society of Jesus; Latin: Societas Iesu), mas kilala sa tawag na "Heswita" (Jesuit), ay isang relihiyosong orden ng Romano Katoliko. Itinatag noong 1534 ng isang pangkat ng mag-aaral ng Pamantasan ng Paris na pinangunahan ni Iñigo Lopez de Loyola (Ignatius ng Loyola).
Licuan-Baay
Ang Licuan-Baay ay isang bayan sa lalawigan ng Abra, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Daniel Webster
Si Daniel Webster (Enero 18, 1782 - Oktubre 24, 1852) ay isang batikang mananalumpati sa Estados Unidos.
Lucy Boynton
Si Lucy Boynton (ipinanganak Enero 17, 1994) ay isang Amerikanong aktres.
Aksiyon
Maaaring tumukoy ang aksiyon sa:
Kim Hee-chul
Si  Kim Hee-chul  (김희철, ipinanganak noong 10 Hulyo 1983), na mas kilala bilang Heechul, ay isang mang-aawit at artista mula sa Timog Korea. Siya ay kasapi ng tinaguriang "Mga Hari ng Hallyu" ang boy band na Super Junior na binubuo ng labing-isang kasapi at ng sub-grupo na Super Junior-T.
Vuktyl
Kasaysayan
Itinatag ang Vuktyl noong 1968 at ginawaran ng katayuang panlungsod 1989.
Ekonomiya at transportasyon
Dumadaan ang pangunahing tubo ng petrolyo mula Vuktyl papuntang Ukhta at Torzhok.
Pinaglilingkuran ang lungsod ng Paliparan ng Vuktyl.
Campiglia Marittima
Ang toponimo nito ay pinatunayan sa unang pagkakataon noong 1004 bilang Campiglia at nagmula sa Latin na campus ("kaparangan"). Noong 1862 ang salitang marittima (mula sa Latin na Maritima) ay idinagdag upang salungguhitan ang pagmamay-ari nito sa Maremma, ang lugar na may baybayin sa Dagat Tireno.
Heograpiya
Matatagpuan ang Campiglia Marittima sa rehiyon ng Mataas na Maremma, malapit sa ilog ng Cornia, isang pasulpot-sulpot na dinadaanan ng tubig na nagbibigay ng pangalan nito sa lugar na kinabibilangan ng Campiglia, ang tinatawag na Val di Cornia. Ang mga hangganang munisipalidad ay sa Piombino, San Vincenzo, at Suvereto.
Distritong pambatas ng Antipolo
Ang mga Distritong Pambatas ng Lungsod ng Antipolo, Una at Ikalawa ang mga kinatawan ng bahaging lungsod ng Antipolo sa mababang kapulungan ng Pilipinas.
Kasaysayan
Ang noo'y munisipalidad ng Antipolo ay bahagi ng kinakatawan ng ikalawang distrito ng Rizal mula 1907 hanggang 1972.
Sa ilalim ng bagong Konstitusyon, inilagay ang Antipolo sa unang distrito noong 1987.
Sa pamamagitan ng Batas Pambansa Blg. 8508 na naaprubahan noong Pebrero 13, 1998 at niratipikahan noong Abril 4, 1998, naging lungsod ang Antipolo at hiniwalay mula sa unang distrito. Nabigyan ng sariling distrito ang lungsod na nagsimulang maghalal ng kinatawan noong eleksyon 1998.
Unang Distrito
Notes
Sanggunian
Kaurian:Distritong Pambatas ng Pilipinas
Aeneis
Ang Aeneid, o Aeneis sa orihinal na pamagat sa Latin (wikang Griyego: Aeneidos, Ingles: Aeneid, Kastila: Eneida), ay isang tulang epikang isinulat ni Publius Vergilius Maro (Vergil o Virgil lamang, o kaya Vergilius din) sa pagitan ng 29 at 19 BK. Nangangahulugang Ang Salaysay Ukol kay Aeneas ang pamagat nitong may nag-iisang salita. Ito ang pinakatanyag na akda sa panitikang Latin. Sinasabing isa itong makapangyarihang paglalahad ng pagtutunggali na nakasulat sa isang marangal ngunit masalimuot na gawi. Isinulat ito ni Vergil ayon sa kahilingan ng emperador na si Augustus. Sinasabing kaapu-apuhan ni Aeneas si Augustus. Pinagkaabalahan ni Vergil ang pagsulat nito ng higit sa sampung taon. Inibig sana niyang pagtuonan pa ito ng dagdag na tatlong taon para painamin pa at gumagawa ng mga pagbabago, subalit binawian siya ng buhay noong 19 BK. Nang nasa kaniyang himlayan na, bago sumakabilang-buhay, hinihingi niya ang sulating ito para tangkaing sunugin, sapagkat hindi ito isang walang-bahid dungis na gawa para sa kaniya. Ngunit tumanggi ang kaniyang mga kaibigang ibigay ito sa kaniya. Nalathala ito ng ayon sa pagkakaiwan ni Vergil, ang anyo ng akda noong mamatay na nga siya. Inatasan ng emperado na si Augustus ang dalawa sa mga kaibigan ni Vergil na ayusin at ilathala ang Aeneis ni Vergil.
Kahalagahan
Ang Aeneis ang pinakamahalagang nalikhang akda ng ginintuang kapanahunan ng panitikang Latin, na nakaimpluwensiya sa iba pang mga makata ng sumunod na mga daantaon. Kabilang sa mga naimpluwensiyahan nito sina Dante Alighieri at Bernardo Tasso ng Italya, sina William Shakespeare, Geoffrey Chaucer, Edmund Spenser, John Milton, at Alfred Tennyson ng Inglatera, bukod sa iba pang mga makatang nagmula din sa Europa tulad ng Pransiya, Alemanya, at Espanya. Isang epikang pambansa ng sinaunang Roma ang Aeneis sapagkat ipinakikita nito ang Roma bilang pangunahing tagapagdala at tagabuhat ng kabihasnan.
Paglalarawan ng akda
Binubuo ang Aeneis ng labindalawang bahaging tinatawag na "mga aklat." Nilalahad ng ng mga pahina nito ang salaysay hinggil sa bayaning si Prinsipe Aeneas isang Trohano at isa ring tauhan sa Iliada ni Homero. Nagsisimula ang akda habang binubuhat ni Aeneas ang kaniyang amang si Prinsipe Anchises (o Anquises), habang paalis sa nasusunog na Troy (Troya din, o Troja, at Troha). Katulad ng Odisea ni Homer ang unang bahagi ng Aeneis ni Vergil, at naglalarawan ng mga paglalakbay ng prinsipeng si Aeneas at ng kaniyang mga tauhan. Samantalang kahawig naman ng Iliada ni Homer ang ikalawang bahagi ng Aeneis ni Vergil. Bagaman may pagkakatulad sa mga gawa ni Homer, pinangibabawan at binigyan ni Vergil ng bago at mas malalim na mga kahulugan ang mga tauhan at mga kaganapang ipinaloob niya sa Aeneis. Nagwawakas ito sa pagdaong ni Aeneas sa mga baybayin ng Italya, kung saan nakipaglaban siya sa mga mamamayang nananahanan doon.
Isang pinino ngunit malungkot na tula ang Aeneis na naglalaman ng buhay ng mga taong walang kapupuntahan at naghahanap ng bagong tahanan. Nawasak nga ang Troya, ngunit ang mga labi ng kabihasnan nito ang naging Roma, ang pinag-ugatan ng mundong Kanluranin. Nasusulat ang Aeneis sa pamamagitan ng mga heksametro, at husto ang pagkakaplano ng bumubuo ditong labindalawang mga aklat. Nilarawan pa na ang "tugtugin at indayog" ng mga taludtod ni Vergil ang pinakapino sa panitikang Latin, sapagkat may mga mahinang padron at ugnayan, katulad na lamang ng pag-uulit ng pagbubukas ng Unang Aklat sa Ikapitong Aklat, isang muling pagtungkay na mas may buhay, kasiglahan, at may pagdiin. Inihambing din ang pakikipagsapalaran ng bayani ng Aeneis at ng kaniyang mga mamamayan sa paghahanap ng mga Hudyo sa tinatawag nilang "Lupang Ipinangako."
Buod
thumb|right|Si Aeneas habang naglalahad kay Dido ng salaysay tungkol sa sinapit ng Troya. Sa pagwawakas ng Digmaang Trohano, pagkaraan ng pagtakas ni Aeneas mula sa Troyang nawasak ng mga Griyego, at pagkalipas ng maraming ulit na kabiguan sa pagtatatag ng panibagong Troya sa ibang mga pook, narating ng kaniyang barko ang Hilagang Aprika, kung saan tinanggap sila ni Reyna Dido (o Didon) ng Cartago. Napaibig si Dido kay Aeneas ngunit naging sagabal ang mga diyos, sapagkat nakatalaga ang kapalaran ni Aeneas na maglakbay papuntang Italya, kung saan ang mga inanak ng lahi niya ang siyang magtatatag ng bayang Romano. Nagpatiwakal si Dido dahil sa kabiguang ito sa pag-ibig. Naglakbay sa Dagat Mediteraneo si Aeneas at ang kaniyang mga kasama hanggang sa marating nila ang Cumae, Italya, kung saan nakatagpo niya ang isang babaeng propetang, isang sybil. Habang pinapatnubayan ng babaeng propeta, narating ni Aeneas ang mundong pang-ilalim kung saan nakasalamuha ni Aeneas ang mga kaluluwa ng kaniyang amang si Anchises (bagaman nasagip mula sa Troya, binawian na rin ng ito ng buhay sa kalaunan) at ang mga kaluluwa ng hinaharap na naghihintay lamang sa panahon ng kanilang mga pagsilang, kabilang ang emperador na si Augustus, isang kaibigan ng umakda sa Aeneis (si Vergil). Sa pagkakatong ito sinabi ni Anchises kay Aeneas na si Aeneas nga mismo ang maglulunsad ng isang lungsod sa gitnang Italya, at ang mga magiging inaanak nito ang magiging mga tagapagtatag at mga mamamayan ng Roma. Sa huling anim na aklat ng Aeneis, nilahad ang tungkol sa pamayanang Troyano ni Aeneas sa Italya, at ang pakikipaglabanan ng mga ito laban sa ilang mga katutubong Italyano. Nagwakas ang akdang tula sa pagtutunggali ni Aeneas at ni Turnis, ang pangunahing kaaway ni Aeneas. Napatay si Turnus, kapalit ng tiyak na pananagumpay ni Aeneas.
Pagtalon
thumb|right|250px|Pagtalon thumb|right|250px|Isang [[lumba-lumbang tumatalon]]
Ang pagtalon ay isang uri ng paggalaw kung saan ang katawan ay panandaliang umaalis mula sa lupa o tubig sa pamamagitan ng sariling lakas. Ginagawa ito ng mga tao at mga hayop.
Springen (paardensport)
Linyang Hachinohe
Ang Linyang Hachinohe (八戸線) ay isang linyang daangbakal sa Rehiyon ng Tohoku ng Japan, na pinapatakbo ng East Japan Railway Company (JR East). Pinag-uugnay nito ang Estasyon ng Hachinohe sa Hachinohe, Aomori at Estasyon ng Kuji sa Kuji, Iwate. Umaabot ang linya sa habang 106.9 km sa baybayin ng Karagatang Pasipiko na may kabuuang 25 estasyon. Kilala rin ang seksyon sa pagitan ng estasyon ng Hachinohe sa tawag na Umineko Rail Hachinohe-Shinai Line (うみねこレール八戸市内線).
Labanan ng Qarqar
Ang Labanan ng Qarqar (o Ḳarḳar) ay naganap noong 853 BCE nang ang hukbo ng Imperyong Neo-Asirya na pinamunuan ni Shalmaneser III ay naengkwentro ang alyansa ng hukbo ng 11 hari sa Qarqar na pinangunahan ni Hadadezer na tinawag sa wikang Asiryo na Adad-idir at posibleng matutukoy kay haring Benhadad II ng Aram-Damasco at Ahab na hari ng Kaharian ng Israel (Samaria). Ang laban ng Qarqar ay naganap nang mula 853 BCE hanggang 846 CE sa pananakop ng Asirya sa Aram. Ito ay nakatala sa Mga monolitang Kurkh.
Luba, Abra
Ang Luba ay isang bayan sa lalawigan ng Abra, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Pagpuputong ng Korona sa Mahal na Birhen
Naging bahagi ang paksa sa pangkalahatang paglaganap ng debosyon kay Maria noong sinaunang panahong Gothic, at isa sa pinakakaraniwang paksang nakaligtas sa ika-14 na siglong pagpipinta sa Italya, karamihan sa mga ito'y ginagamit sa mga tagilirang-altar ng mga simbahan. Ang higit na bilang ng mga Katolikong simbahan ay may o nagkaroon ng mga tagilirang-altar o "Lady chapel" na handog kay Maria. Ang paksa ay karaniwan pa ring isinasadula sa mga ritwal o popular na prusisyong medyebal, bagaman ang pagpuputong ng korona ay ginagampanan ng mga tao.
Nagkaroon ng pagsang-ayon ng Papa ang paniniwalang si Maria ang Reyna ng Langit noong Oktubre 11, 1954 sa ensiklikang Ad caeli reginam ni Papa Pio XII. Ito rin ang ikalimang Misteryo ng Luwalhati ng Rosaryo. Ipinagdiriwang sa Simbahang Katolika Romana ang kapistahan nito tuwing Agosto 22, kung kailan pinalitan nito ang dating oktaba ng pag-aakyat sa Langit kay Maria noong 1969, isang hakbang na ginawa ni Papa Pablo VI. Dating ipinagdiriwang ang kapistahan tuwing Mayo 31, sa pagwawakas ng buwan ni Maria, kung kailan ginugunita na ng kasalukuyang pangkalahatang kalendaryo ang Kapistahan ng Pagdalaw ng Mahal na Birhen kay Elizabeth.
Mariing tinutulan ito ng iba’t ibang pangkating panrelihiyon lalong-lalo na ng samahan ni Bro. Eli Soriano dahil sa kawalan ng batayan nito sa Bibliya. Ang pag-akyat ni Maria sa langit, koronahan at italagang reyna ay gawa-gawa lamang at walang malalim na basehan. Depensa naman ng Iglesia Katolika Apostolika Romana na hindi man makita sa aklat ng Bibliya ay nakuha naman sa sali’t saling sabing tinatawag na Tradisyon. Ani ng mga pari ay hindi lahat ng aral ay nakasalig lamang sa aklat at maaari ding makuha sa ikalawa’t ikatlong saksi.
Pinagmulan
Ang tagpo ay ang huling kaganapan sa Buhay ng Mahal na Birhen, at kasunod ng kaniyang pag-aakyat sa langit — hindi pa dogma noong mga Gitnang Panahon — o Paghimbing. Matatagpuan sa Bibliya sa Awit ng mga Awit (4:8), Mga Salmo (45:11-12) at Pahayag (12:1-7) ang batayan nito sa Bibliya. Pinaliwanag ito sa isang sermong inakalang kay San Jeronimo at ginamit sa mga karaniwang likhang medyebal gaya ng Legenda aurea at ng iba pang manunulat. Ang titulong "Reyna ng Langit", o Regina Coeli, para kay Maria ay mula pa noong ika-12 siglo.
Malika Pukhraj
Si Malika Pukhraj (ملكہ پکھراج) (1912–2004) ay isang napakasikat na Ghazal at katutubong mang-aawit ng Pakistan. Siya ay karaniwang kilala bilang "Malika", ibig sabihin ay "Ang Reyna", sa publiko. Siya ay napakapopular sa kanyang pag-awit ng nazm na kanta na Hafeez Jalandhri, Abhi tau main jawan hoon ("Ako ay bata pa"), na tinatangkilik ng milyon-milyong hindi lamang sa Pakistan, kundi pati na rin sa India. Ang iba sa kaniyang mga tanyag na obra sa wikang Urdu ay ang Lo phir basant aaii, ang Piya baaj piyala piya jaey na ni Quli Qutub, at ang Mere qatil mere dildar mere paas raho ni Faiz Ahmed Faiz.
Maagang buhay
Si Malika Pukhraj ay ipinanganak sa Hamirpur Sidhar sa isang pamilyang mananawit ng mga propesyonal na musikero. Binigyan siya ng pangalang "Malika" sa kapanganakan ni Baba Roti Ram 'Majzoob', isang espiritista, sa lugar ng Akhnoor, at pinangalanang Pukhraj (Dilaw na Sapiro) ng kaniyang tiyahin na mismo ay isang propesyonal na mang-aawit-mananayaw.
Natanggap ni Malika Pukhraj ang kaniyang tradisyonal na pagsasanay sa musika mula kay Ustad Ali Baksh Kasuri, ang ama ng maalamat na mang-aawit na si Ustad Bade Ghulam Ali Khan.
Karera sa pagtatanghal
Sa edad na siyam, binisita niya si Jammu at nagtanghal sa seremonya ng koronasyon ni Maharaja Hari Singh, na labis na humanga sa kaniyang boses kaya hinirang niya siya bilang mang-aawit sa korte sa kaniyang Durbar. Nanatili siya roon bilang isang mang-aawit sa loob ng isa pang siyam na taon.
Noong 1980, natanggap niya ang Pride of Performance Award mula sa Pangulo ng Pakistan. Noong 1977, nang ang All India Radio, kung saan siya kumanta hanggang sa Pagkakahati noong 1947, ay ipinagdiriwang ang Ginintuang Hubileo nito, inimbitahan siya sa India at ginawaran ng parangal na 'alamat ng Boses'. Naitala rin ni Malika Pukhraj ang kaniyang mga memoir sa nobelang Song Sung True.
Namatay si Malika Pukhraj sa Lahore, Pakistan noong Pebrero 4, 2004. Nagsimula ang kaniyang puneraryong prusisyon sa kaniyang tirahan sa pampang ng Kanlurang Kanal, at ang seremonya ay isinagawa sa bahay ng kaniyang panganay na anak. Siya ay inilibing sa libingang Shah Jamal sa Lahore.
Guindulungan
Ang , opisyal na Bayan ng , ay isang  bayan sa lalawigan ng,. Ayon sa, ito ay may populasyon na katao sa may  na kabahayan. 99% sa mga nakatira rito ay mga Maguindanaon.
Itinatag ito sa ilalim ng ''Batas Awtonomiya ng Muslim Mindanao Blg. 139'' noong Marso 31, 2003, buhat sa bayan ng Talayan. Ang naging unang alkalde nito ay si Hadji Datu Antao Midtimbang, Sr., isang kilalang pinunong panrelihiyon na nagsilbi ring alkalde ng Talayan at pangalawang gobernador ng Maguindanao.
Mga barangay
Ang bayan ng Guindulungan ay nahahati sa 11 mga barangay.
Yanggak
Ang Yanggakdo (Hangul:양각도, Hanja: 羊角島) o Pulo ng Yanggak ay isang maliit na pulo sa Ilog Taedong na may layo ng halos dalawang kilometro sa timog-silangan ng punong lungsod ng Hilagang Korea na Pyongyang. Pinagdurugtong ito sa hilaga at katimugang bahagi ng Pyongyang ng Tulay ng Yanggak na sumasaklaw sa kapuluan at pinaghihiwalay niyon ang hilagang-silangan at timog-kanlurang bahagi.
La Bolduc
Pagkabata
Si Mary Rose Anna Travers "La Bolduc" ay ipinanganak sa Newport, Quebec, sa rehiyon ng Gaspé. Ang kaniyang ama, si Lawrence Travers, ay isang Angloponong may Irlandes na pinagmulan, at ang kaniyang ina, si Adéline Cyr, ay isang Pranses Canadiense na Mi'kmaq. Kasama sa kaniyang pamilya ang limang buong kapatid, at karagdagang anim na kalahating kapatid mula sa unang kasal ng kaniyang ama. Si Bolduc at ang kaniyang labing-isang kapatid ay nagsasalita ng Ingles sa bahay, ngunit matatas ding nagsasalita ng Pranses. Ang pamilya ay lubhang mahirap, ngunit nag-aral si Bolduc sa loob ng ilang panahon, na naging maaral sa Pranses.
Ang kanyang nag-iisang guro sa musika ay ang kaniyang ama, na nagturo sa kanya kung paano tumugtog ng mga instrumento na tradisyonal sa kultura ng Quebec noong panahon: ang fiddle, akordyon, harmonica, mga kutsara, at jaw harp. Natutuhan niya ang tradisyonal na musika mula sa dalawang pamana, parehong melodyang Irlandes at mga tonong pambayan ng Pranses-Canadiense. Ang pamilya ay walang record player, piano, o sheet music, kaya natutuhan ni Bolduc ang mga jig at katutubong kanta mula sa memorya o sa pamamagitan ng tainga. Siya ay nagbibigay ng mga kaswal na pampublikong pagtatanghal noong tagsibol ng 1908, nang tumugtog siya ng akuodyon sa kampo ng pagtotroso kung saan siya nagtrabaho bilang isang kusinero at ang kaniyang ama bilang isang magtotroso.
Propesyonal na imahen
right|thumb|Mary Bolduc, bandang 1930 Ang mga karera sa pag-awit at entablado ay hindi itinuturing na mabuti sa lipunan ng Quebec noong dekada 1920 at dekada 1930, lalo na para sa kababaihan. Upang maiwasan ang tsismis at mapanatili ang isang magandang reputasyon, si Bolduc ay palaging kinikilala sa ilalim ng kaniyang kasal na pangalan na Madame Édouard Bolduc, kapuwa sa mga live na pagtatanghal at sa mga pag-record. Sinubukan niyang isama ang kaniyang pamilya sa kaniyang mga aktibidad hangga't maaari. Sinamahan ng kaniyang asawang si Édouard ang kaniyang tropa sa kanilang mga paglilibot noong 1932 at 1934. Ang kaniyang panganay na anak na babae na si Denise ay sumali sa tropa noong 1935 bilang isang pianista.
Mga recording
Umabot ng mahigit-kumulang 100 na mga record ng kaniyang mga kanta ang nakaligtas. Marami sa mga hindi nakaligtas ay isinulat para sa mga espesyal na okasyon.
Distritong pambatas ng Bacolod
Ang solong Distritong Pambatas ng Lungsod ng Bacolod ang kinatawan ng mataas na urbanisadong lungsod ng Bacolod sa mababang kapulungan ng Pilipinas.
Kasaysayan
Ang Lungsod ng Bacolod ay dating bahagi ng kinakatawan ng ikalawang distrito ng Negros Occidental mula 1907 hanggang 1972, maliban sa mga taong 1943 hanggang 1944. Bilang nakakartang lungsod, may sariling kinatawan ang Bacolod sa Kapulungang Pambansa ng Ikalawang Republika.
Bahagi ito ng kinakatawan ng Rehiyon VI sa Pansamantalang Batasang Pambansa, mula 1978 hanggang 1984.
Matapos gawing mataas na urbanisadong lungsod ang Bacolod noong 1984, nabigyan ito ng sariling distrito ngunit nagsimula lamang itong maghalal ng kinatawan noong eleksyon 1987.
Sanggunian
Kaurian:Distritong Pambatas ng Pilipinas
Talamello
Ang Talamello (Talamèl) ay isang comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Rimini sa Italyanong rehiyon ng Emilia-Romaña, na matatagpuan mga 130 km timog-silangan ng Bolonia at mga 30 km timog ng Rimini.
Kasaysayan
Ang nayon ay nagmula noong ika-9 na siglo. Ito ay isang muog ng Malatesta sa pakikipaglaban sa Montefeltro. Noong ika-14 at ika-15 siglo, ito ay ang luklukan ng mga obispo ng Montefeltro. Noong 1490 nagsimula ang paggawa ng pulbura sa mga gilingan ng munisipalidad at nagpatuloy hanggang sa ikalawang kalahati ng ikadalawampu siglo.
Noong 1818, ang munisipalidad ay inalis mula sa legasyon ng Forlì at itinalaga sa Urbino at Pesaro. Noong 1827 ito ay binibilang, kasama ng Mercatino, na may 1,006 na naninirahan; Ang Perticara, Sartiano, Secchiano, Torricella at Uffogliano na may 1,582 na naninirahan ay nakadugtong dito bilang appodiati. Noong 1874 inilipat ang mga opisina ng munisipalidad mula Talamello patungong Mercatino.
Noong 1910, itinayo ang Mercatino Marecchia (na kalaunan ay kukuha ng pangalan ng Novafeltria) bilang isang awtonomong munisipalidad, na kinabibilangan ng bahagi ng teritoryo ng munisipalidad ng Talamello.
Ang munisipalidad ay bahagi noon ng Marche (Pesaro at lalawigan ng Pesaro at Urbino) mula sa pagkakaisa ng Italya hanggang 2009, nang ito ay magkasamang nahiwalay sa anim na iba pang munisipalidad ng Alta Valmarecchia sa pagpapatupad ng kinalabasan ng isang reperendo na isinagawa noong 2006.
Pagkatapos ng reperendum ng Disyembre 17-18, 2006, ang Talamello ay nahiwalay sa Lalawigan ng Pesaro at Urbino (rehiyon ng Marche) upang sumanib sa Emilia-Romaña at sa Lalawigan ng Rimini noong 15 Agosto 2009.
Klasikos
Ang Klasikos o Klasiks, partikular sa loob ng tradisyon ng Pamantasan ng Gawing Kanluran, kapag ginagamit bilang katangi-tanging pangngalan, ay ang pag-aaral sa wika, panitikan, kasaysayan, sining at ibang mga aspeto ng kulturang Griyego at Romano noong panahon na tinatawag na klasikong lumang panahon. Bilang isang maramihang pangngalang nabibilang "mga klasiko", maaari na tumukoy ito sa mga teksto na sinulat sa lumang mundo ng Mediteranyo. Isang pangunahing paksa sa humanidades ang pag-aaral ng mga klasiko, at kadalasang tinatawag na humanista ang mga taong nababasa ng mga klasiko.
Sa isang balanseng pananaw, sa mundong tsino, tinitukoy ng karakter na Intsik na 經 (jing sa pinyin) ang isang kumpol ng mga tekstong sinulat noong lumang panahon ng Tsina at maaari na isalarawan bilang pag-aaral ng mga klasiko ang pag-aaral ng wika, panitikan, kasaysayan at pilosopiya ng panahon na iyon, karamihan sa pamamagitan ng lahat ng klasikong kasulatan ng Tsino.
Torriana
Ang Torriana ay isang frazione at dating comune (komuna o munisipalidad) sa Lalawigan ng Rimini sa Italyanong rehiyon ng Emilia-Romaña, na matatagpuan mga 100 km timog-silangan ng Bolonia at mga 15 km timog-kanluran ng Rimini. Noong 31 Disyembre 2004, mayroon itong populasyon na 1,312 at may lawak na 23.1 km2.
Ang Torriana ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Borghi, Novafeltria, Poggio Berni, San Leo, Sogliano al Rubicone, at Verucchio.
Noong 1 Enero 2014 ang Torriana ay sumanib sa Poggio Berni, na bumuo ng isang bagong munisipalidad na tinatawag na Poggio Torriana.
Bangko sa Pagpapaunlad ng Asya
thumb|right|Ang logo ng ADB Ang Bangko sa Pagpapaunlad ng Asya (ADB) (Inggles: Asian Development Bank) ay isang panrehiyong bangko sa pagpapaunlad na itinatag noong 1966 upang itaguyod ang kaunlarang pang-ekonomiya at panlipunan ng mga bansa sa Asya at Pasipiko sa pamamagitan ng mga pautang at ayudang teknikal. Ito ay isang institusyong pampananalapi ng kaunlarang multilateral na pag-aari ng 67 kasapi, 48 ay nagmumula sa rehiyon at 19 naman na nagmumula sa ibang bahagi ng daigdig. Ang pananaw ng ADB ay pagkakaroon ng isang rehiyong malaya sa kahirapan. Ang kanyang misyon ay tulungan ng kanyang bansang-kasapi na umuunlad na sa pagbabawas ng kahirapan at paunlarin ang antas ng pamumuhay ng kanilang mga mamamayan. Ang gawain ng ADB ay tumututok sa pagpapaunlad ng kagalingan ng mga tao sa Asya at Pasipiko, lalung-lalo na ang 1.9 na daplot na bumubuhay sa higit na mababa sa $2 sa isang araw.
Isinasaisip ng bangko ang pananaw ng paglikha ng institusyong pananalapi na tinuturing "Asyano sa katauhan" upang alagaan ang paglago at pakikiisa sa rehiyon na bumabalik-tanaw na dating isa sa mga pinakamahirap sa daigidig. Pinapalaki ng ADB ang pondo sa pamamagitan ng sipi ng kasunduan sa mga pamilihang yaman ng daigdig, habang gumagamit din ng mga ambag ng mga kasapi at mga impok mula sa pautang. Ang mga pinanggagalingan ay itinuos sa loob nang halos tatlong kuwarter ng kanyang operasyon sa pagpapautang.
Ang taunang proyekto sa pagpapautang ng ADB ay humahalaga ng EU$7 daplot bawat taon na may pautang panghalimbawa bawat proyekto na nasa lagom ng $100 angaw.
Organisasyon
250px|thumb|right|Ang himpilan ng ADB sa [[Lungsod ng Mandaluyong|Lungsod Mandaluyong, Pilipinas]] Ang pinakamataas na katawan sa paggawa ng patakaran ay ang Lupon ng mga Tagapangasiwa (Board of Governors) na binubuo ng mga kinatawan mula sa bawat bansang-kasapi. Ang Lupon ng mga Tagapangasiwa ay naghahalal kabilang sa mga labindalawang kasapi ng Lupon ng mga Tagapangasiwa at ang kanilang katulong (deputy). Walo sa mga labindalawang kasapi ay nagmumula sa panrehiyong (Asya-Pasipiko) kasapi samantala ang mga iba ay nagmumula sa mga di-panrehiyong kasapi.
Ang Lupon ng mga Tagapangasiwa ay naghahalal din ng Pangulo ng bangko na gumaganap bilang tagapangulo ng Lupon ng mga Tagapangasiwa at tagapamahala ng ADB. Ang pangulo ay may takdang panahon sa panunungkulan sa loob ng limang taon, at maaaring ihalal muli.
Mga kasapi
Ang taon pagkatapos ng pangalan ay nagpapahiwatig ng pagpasok sa organisasyon (ang mga pangalan ng bansa na nakatala sa ibaba ay kinikilala ng bangko.)
Malibcong
Ang Malibcong ay isang bayan sa lalawigan ng Abra, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Capraia
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Livorno sa bansang Italya.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Mga Communi ng Livorno Kaurian:Tuskanya
Mazzarino, Sicilia
Ang Mazzarino (Siciliano: Mazzarinu) ay isang lungsod at komuna sa lalawigan ng Caltanissetta sa rehiyon ng Sicilia, Italya.
Ang lungsod ay lumitaw sa ikalawang kalahati ng ika-13 siglo. Noong 1507, ang mga panginoon ng manor ay nakatanggap ng titulo bilang Kondo ng Mazzarini.
Dito matatagpuan ang ng dalawang kastilyo.
Noong 1950s, ang lokal na tahanan ng mga prayle ay ang tagpuan para sa lubos na pinagtatalunang kaso ng mga Prayleng Mazzarino.
Ehersisyong ginagamitan ng bigat ng katawan
thumb|right|220px|Ang [[chin-up o "angat-baba" (pag-aangat ng baba) ay isang pangkaraniwang uri ng ehersisyong ginagamitan ng timbang ng katawan.]]
Ang mga ehersisyong ginagamitan ng bigat ng katawan (Ingles: mga bodyweight exercise) ay mga ehersisyo o pagsasanay na pangkatawan na nagpapalakas na hindi nangangailangan ng mga malalayang pabigat; ang mismong sariling timbang o bigat ng taong nagsasagawa ng ganitong mga ehersisyo ang nagbibigay ng puwersang pamigil para sa galaw o kilos na pangsanay o pampalakas. Ilan sa pinaka pangkaraniwang mga ehersisyong ginagamitan ng timbang ng katawan ang pagdiin-angat, paghilang-paangat, at pag-upong-paangat.
Mga kawing panlabas
Kaurian:Ehersisyo
Geyser
Ang isang geyser (/ ˈɡaɪzər /, UK: / ˈɡiːzər /) ay isang bukal na nailalarawan ng isang paulit-ulit na paglabas ng tubig na bulalas na binuga at sinamahan ng singaw. Bilang isang medyo bihirang kababalaghan, ang pagbuo ng mga geyser ay sanhi ng mga partikular na kundisyon ng hidroheolohikal na umiiral lamang sa ilang mga lugar sa daigdig. Pangkalahatan ang lahat ng mga geyser field site ay matatagpuan malapit sa mga aktibong lugar ng bulkan, at ang epekto ng geyser ay dahil sa kalapitan ng magma. Pangkalahatan, ang tubig sa ibabaw ay tumatakbo pababa sa isang average na lalim na humigit-kumulang na 2000 metro (6,600 ft) kung saan nakikipag-ugnay ito sa mga mainit na bato.
Aungban
Ang Aungban (အောင်ပန်းမြို့) ay isang bayan ng Shan State sa silangang Myanmar. Ito ay nakikita sa Kalaw Township sa Taunggyi District.
Talaan ng mga munisipalidad ng Lalawigan ng Forlì-Cesena
Ang sumusunod ay isang talaan ng 30 munisipalidad (mga comune) ng Lalawigan ng Forlì-Cesena, Emilia-Romaña, Italya.
Monte San Vito
Ang Monte San Vito ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Ancona sa rehiyon ng Marche ng Italya, na matatagpuan mga 20 km sa kanluran ng Ancona, sa ibabang lambak ng Esino.
Ang Monte San Vito ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Chiaravalle, Jesi, Monsano, Montemarciano, Morro d'Alba, San Marcello, at Senigallia.
Pisikal na heograpiya
Matatagpuan ang Monte San Vito sa kaliwang bahagi ng mababang Vallesina sa gitna ng isang parihaba na nabuo ng Morro d'Alba (silangan), Monsano (timog), Chiaravalle (kanluran, 6 km), at Montemarciano (hilaga), 25 km mula sa Ancona. Matatagpuan ang sentrong pangkasaysayan sa tuktok ng burol sa pagitan ng mga sapa ng Triponzio at Guardengo.
Kasaysayan
Ang unang nakasulat na dokumento kung saan binanggit ang Monte San Vito ay itinayo noong 1053. Kasunod nito ay mayroong isang pagsipi noong 1155, kung saan ang pagbuo sa iisang pamayanan bago ang ika-10 siglo ay hinuhusgahan.
Datu Montawal
Ang Bayan ng Datu Montawal (Dating pangalan: Pagagawan) ay isang unang klaseng bayan sa lalawigan ng Maguindanao, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Pagagawan ay nahahati sa 11 mga barangay.
Crecchio
Ang  ay isang comune sa lalawigan ng Chieti sa bansang Italya. Pinangangalagaan ng nayon ang aspektong medyebal at dinodomina ng kastilyo nito.
Ang mga pangunahing gawain nito ay ang agrikultura at turismo, mayroon pa ring mga maliliit na negosyo na pinamamahalaan ng mga pamilya.
Heograpiya
Ang Crecchio ay matatagpuan sa pagitan ng baybaying Adriatico at ng mga lugar ng pedemountain ng Maiella Mountain Massif. Ang mga sapa ng Arielli at Rifago ay dumadaloy sa hilagang kanluran ng teritoryo. Pinutol ng mga ito ang malalalim na lambak at nagbunga ng isang burol na may matarik na mga gilid, na ang tuktok ay sinakop ng Crecchio mismo. Sa mga timog na silangan na lugar, ang tanawin ay dumulas patungo sa sapa Moro.
Kasaysayan
Ang mga mapagkukunan ng kasaysayan ay nagtakda sa Crecchio pabalik kahit noong ika-11 siglo, at ang mga arkeolohikal na ebidensya ang nagmumungkahing ito ay pinaninirahan kahit na mula pa noong panahong Romano.
Mga pangunahing pasyalan
Ang pangunahing gusali ay ang ika-12 kastilyong isinalin at gianwang tirahan noong 1789. Ang kastilyo ay naging luklukan ng pamilya de Riseis Ang pamilya ang nagpatira kay Prinsipe Umberto noong 1926 para sa isang gabi ng kanilang honeymoon.
Ang kastilyo ay lugar ng isang pangyayari noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig nang, noong Setyembre 10, 1943, pagkatapos ng armistisyo, si Haring Victor Emmanuel III ng Italya, na lumipad mula sa Roma, ay nagpalipas ng isang gabi sa kastilyo bago umalis sa Italya mula sa daungan ng Ortona.
Matatagpuan ang isang museong Etrusko at Bisantino loob ng kastilyo.
Ugnay Panlabas
Kaurian:Chieti
Cupello
Ang Cupello (Abruzzese : Lù Cupèllë) ay isang komuna at bayan sa Lalawigan ng Chieti sa rehiyon ng Abruzzo ng Italya.
Kasaysayan
Ang kasaysayan ng bayan ay nakaugnay sa Monteodorisio. Tinamaan ito ng lindol noong 1456 at kalaunan ay pinamunuan ng Schiavoni (tumakas mula sa mga bansang Balkan) ng d'Avalos ng Vasto noong ikalabing-anim na siglo: ang mga pamayanan ng ganitong uri ay napakadalas sa pagitan ng Abruzzo at hilagang Campania, ngunit sa Molise lamang mayroon napapanatili nila ang kanilang wika, kaya wala nang bakas sa Cupello. Nang maglaon ay sumailalim ito sa dominasyon ng mga Español, pagkatapos ay sa mga Austriako at panghuli ang mga Borbon hanggang sa pagdating ng mga Pranses.
Mamasapano
Ang Mamasapano ( pagbigkas: ma•ma•sa•pa•nó) ay isang bayan sa lalawigan ng Maguindanao, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Noong Enero 25, 2015, naging tagpo ang lugar ng Mamasapano ng isang matinding sagupaan sa pagitan ng mga hukbo ng pamahalaan ng Pilipinas at ng pampook na mga pangkat na rebelde. 44 na mga kasapi ng piling Espesyal na Kilos Hukbo (SAF) ng Pambansang Pulisya ng Pilipinas ang nasawi sa labanang iyon.
Mga Barangay
Ang bayan ng Mamasapano ay nahahati sa 18 mga barangay.
Romulo Neri
Si Romulo L. Neri ay isang naglilingkod sa pamahalaan sa bansang Pilipinas. Siya ay naglingkod bilang Tagapangulo ng Komisyon sa Lalong Mataas na Edukasyon (Commission on Higher Education) mula pa noong Hulyo 2007.
Kontrobersiyal na Kasunduang ZTE
Itinuturong siya ni Rodolfo "Jun" Lozada na nakaaalam sa ginawa ni Benjamin Abalos sa pag-bigay ng pera sa kaniang kahati na may suhol. Sa kasalukuya, ginagamit niya ang Pribilehiyong Executive na binigay ni Pangulong Arroyo upang umiwas na dumalo sa NBN-ZTE Senate Hearing na tatlong beses na ginanap.
Dogliola
Ang Dogliola (Abruzzese: Degliòle) ay isang nayon at komuna sa lalawigan ng Chieti sa Abruzzo, Italya, 25 km mula sa Vasto, sa taas na 445 m mula sa nibel ng dagat, kung saan matatanaw ang lambak ng ilog Trigno.
Kasaysayan
Sa panahong huling Imperyo ng Roma, pinatutunayan ang pagkakaroon ng ilang mga villa. Isang nekropolis ang natagpuan malapit sa Monte Moro. Gayunpaman, ang mga unang dokumento ay itinayo noong ika-12 siglo, kabilang sa mga dokumentong ito ay maaaring banggitin ang dokumentong nagbabanggit ng donasyon noong 1115 ni Ugo di Grandinato na pabor sa abad na si Giovanni di Sant'Angelo in Cornacchiano, nang ibigay niya ang kastilyo ng Dogliola.
Rizal (paglilinaw)
Ang Rizal ay isang lalawigan sa Pilipinas.
Campo nell'Elba
Ang Campo nell'Elba ay isang komuna (munisipalidad) sa pulo ng Elba sa Lalawigan ng Livorno sa rehiyon ng Toscana ng Italya, na matatagpuan mga 140 km timog-kanluran ng Florencia at mga 90 km timog ng Livorno.
Ito ay isang kalat-kalat na munisipalidad dahil ang munisipalidad ay binubuo ng ilang mga tinatahanang sentro, ngayon municipal na mga frazione: ang kabesera ay Marina di Campo. Kasama rin sa munisipal na lugar ang pulo ng Pianosa at ang munting pulo ng Scola. Sa pinakakanlurang bahagi ng munisipalidad ay matatagpuan ang Costa del Sole.
Kasaysayan
Nakadokumento noong Gitnang Kapanahunan bilang Comune de Campo, ang mga terminong ito ay aktuwal na nagpahiwatig ng dalawang burol na bayan ng San Piero in Campo at Sant'Ilario in Campo. Ang kasalukuyang bayan ng Marina di Campo ay bumangon sa mga sumunod na siglo malapit sa kapatagan (sa Latin na campus) na dating tinatawag na Maremma dell'Elba dahil sa kakaiba nitong latian. Ang bayan, na tinatawag na Port'i Campo, ay binuo sa paligid ng Tore ng Marina di Campo, pinatunayan mula noong 1596, at ang maliit na simbahan ng San Gaetano da Thiene. Sa malapit ay ang sinaunang simbahan ng San Mamiliano, marahil ay may protoromanikong estraktura at dokumentado mula noong ika-labing-apat na siglo, na nagpapanatili ng ilang mga buto ng mga labi ng santo.
Monte Roberto
Ang Monte Roberto ay isang komuna (munisipalidad) sa Lalawigan ng Ancona sa rehiyon ng Marche ng Italya, na matatagpuan mga 35 km timog-kanluran ng Ancona.
Ang Monte Roberto ay may hangganan sa mga sumusunod na munisipalidad: Castelbellino, Cupramontana, Jesi, Maiolati Spontini, at San Paolo di Jesi.
Pinagmulan ng pangalan
Sinasabi sa atin ng kasaysayan na sa pamamagitan ng unang pagbanggit ng lokalidad sa isang dokumento ng 1079, ang pinagmulan ng pangalang Monte Roberto ay malamang na nagmula sa "Monte di Roberto" at "isang lokal na panginoon" na tinatawag na Roberto ay malamang na isang layko na piyudal na panginoon ng pinagmulang Lombardo.
Ekonomiya
Ang ekonomiya ay higit na pinangungunahan ng agrikultura, industriya, at turismo.
Kaledad ng buhay
Mula noong Enero 2010, salamat sa pamamahala ng Vallesina-Misa Intercommunal Consortium ng Ancona, napagpasyahan na gamitin ang door-to-door na hiwalay na sistema ng koleksiyon ng basura sa buong teritoryo ng Monte Roberto.
IPv6
Ang Internet Protocol version 6 (IPv6) ay ang pinakabagong bersiyon ng Internet Protocol (IP), ang communications protocol na nagbibigay ng sistema ng pagkakakilanlan at kinaroroonan ng mga kompyuter sa network at nagruruta ng trapiko sa Internet. Dinevelop ang IPv6 ng Internet Engineering Task Force (IETF) upang matugunan ang matagal nang inaabangang suliranin ng pagkaubos ng IPv4 address. Balak palitan ng IPv6 ang IPv4.
Pinaglalaanan ng IP address ang bawat device na nakakabit sa Internet upang mabatid ang pagkakakilanlan at kinaroroonan nito. Dahil sa mabilis na paglago ng Internet, matapos ang komersiyalisasyon noong mga-1990, nakitang lalo pang kakailanganin ng higit pang address kaysa sa maibibigay ng IPv4 address space. Kakailanganin ito upang makapagkonekta pa ng mga bagong device sa hinaharap. Pagdating ng 1998, isinapormal na ng IETF ang hahaliling protocol. Gumagamit ang IPv6 ng 128-bit address, na nagpapahintulot ng 2128, o humigit-kumulang 3.4 na address, o higit sa 7.9 ulit ang dami kaysa IPv4, na gumagamit ng mga 32-bit address at nagbibigay ng humigit-kumulang na 4.3 bilyong address. Hindi dinisenyo ang dalawang protocol upang maging interoperable, na lalong nagpapahirap sa paglipat sa IPv6. Subalit, maraming IPv6 transition mechanism ang nagawa upang payagan ang komunikasyon sa pagitan ng mga host ng IPv4 at IPv6.
Nagbibigay ng iba pang benepisyong teknikal ang IPv6, dagdag pa sa higit na malaking addressing space. Partikular dito, pinahihintulutan nito ang mga hierarchical address allocation method na siyang nagra-route aggregation sa Internet, at naglilimita sa paglawak ng mga routing table. Pinalalawak at ginagawang payak nito ang paggamit ng multicast addressing, at nagbibigay ng karagdagang optimisasyon sa paghatid ng mga serbisyo. Ang mga aspektong ukol sa device mobility, seguridad, at configuration ang pinag-ukulang pansin sa pagdisenyo ng protocol.
Kinakatawan ang mga IPv6 address ng walong pangkat ng apat na hexadecimal digit, kung saan ang mga pangkat ay pinaghihilaway ng mga tutuldok, gaya ng 2001:0db8:0000:0042:0000:8a2e:0370:7334, ngunit mayroon ding ilang pamamaraan ang umiiral upang mapaikli ang buong notation na ito.
Mga pangunahing katangian
Ang IPv6 ay isang Internet Layer protocol para sa packet-switched internetworking at nagbibigay ng end-to-end datagram transmission sa maraming multiple IP network, na sunod-na-sunod sa prinsipyo ng disenyong nadevelop sa mga naunang bersiyon ng protocol, ang Internet Protocol Version 4 (IPv4). Unang pormal na isinalarawan ang IPv6 sa Internet standard document RFC 2460, na inilathala noong Disyembre 1998. Maliban sa pagbibigay ng higit pang mga address, may mga katangiang ipinatutupad ang IPv6 na wala sa IPv4. Ginagawa nitong payak ang aspekto ng address assignment (stateless address autoconfiguration), network renumbering, at mga router announcement tuwing magpapalit ng mga network connectivity provider. Ginagawa rin nitong payak ang pagpoproseso ng mga packet sa mga router sa paglalagay ng responsibilidad ng packet fragmentation sa mga end point. Ang subnet ng IPv6 ay naisasapamantayan sa pag-aayos ng laki ng bahagi ng host identifier ng isang address patungong 64 bit upang magkaroon ng awtomatikong mekanismong bubuo ng host identifier mula link layer addressing information (MAC address). Naging rekisito ang network security sa disenyo ng IPv6 architecture, at isinama rin ang orihinal na espesipikasyon ng IPsec.
Hindi tinutukoy ng IPv6 ang mga katangian ng interoperability sa IPv4, ngunit lumilikha ito ng kasabay na independent network. Ang palitan ng trapiko sa pagitan ng dalawang network ay nangangailangan ng translator gateways na gumagamit ng isa sa maraming transition mechanism, gaya ng NAT64, o isang tunneling protocol gaya ng 6to4, 6in4, o Teredo.
Tangway ng Kamchatka
thumbnail|right|200px|Ang Topograpiya ng Tangway ng Kamchatka. Ang Tangway ng Kamchatka (Полуостров Камчатка) ay isang tangway sa Rusya. Matatagpuan ang Karagatang Pasipiko sa silangang bahagi ng tangway. Samantala, matatagpuan ang Dagat ng Okhotsk sa kanluran ng tangway.
Mga sanggunian
Kaurian:Rusya Kaurian:Mga tangway sa Asya
Mga monolitang Kurkh
Ang Mga Monolitang Kurkh ay dalawang stele ng Asirya na naglalaman ng paghahari nina Ashurnasirpal II at kanyang anak na si Shalmaneser III. Ito ay natuklasan noong 1861 ng arkeologong British na John George Taylor sa Kurkh (ngayong Üçtepe, sa distritong Bismil ng probinsiyang Diyarbakir ng Turkey. Ito ay nakalagak sa British Museum mula 1863.
Ang monolitang Shalmaneser III ay nagsasalaysay ng Labanan ng Qarqar at naglalaman ng pangalang "A-ha-ab-bu Sir-ila-a-a" na tumutukoy kay Ahab na hari ng Kaharian ng Israel (Samaria),  bagaman ito lamang ang reperensiya  sa mga rekord ng Asirya na tumutukoy sa  katagang "Israel".
Loikaw
Ang Loikaw ay isang kabisera ng Kayah State sa Myanmar. Ito ay nakikita sa pook ng Karen Hills.
Luwalhati (paglilinaw)
Ang luwalhati ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
Loikaw
Kaurian:Mga kabisera ng mga estado ng Myanmar
Luwalhati (paglilinaw)
glory
Turkesa (paglilinaw)
Ang turkesa ay maaaring tumukoy sa mga sumusunod:
Pagalungan
Ang Bayan ng Pagalungan ay isang unang klaseng bayan sa lalawigan ng Maguindanao, Pilipinas. Ayon sa, ito ay may populasyon na sa may  na kabahayan.
Mga Barangay
Ang bayan ng Pagalungan ay nahahati sa 12 mga barangay.
Affile
Ang Affile (Afilae ) ay isang komuna (munisipalidad) sa Kalakhang Lungsod ng Roma Capital sa Italyanong rehiyon na Lazio, na matatagpuan mga 50 km silangan ng Roma.
Bilogo, Lungsod ng Batangas
Isa ang Bilogo (opisyal na Barangay Bilogo o Brgy. Bilogo) sa 105 barangay na bumubuo sa Lungsod ng Batangas, Pilipinas. Ito'y isang pamayanang rural na matatagpuan sa silangan ng lungsod at may layong 20 minuto mula sa Poblacion. Nahahati sa pitong purok ang Brgy. Bilogo at mayroon itong tatlong sitio: Bagong Pook, Callejon o Ilaya, at Santolan.
Etimolohiya
Ayon sa isang lumang alamat, nagmula ang Bilogo sa bayugo, ang salitang Tagalog para sa "bunga ng puno ng gugo" na dati'y sagana sa pamayanan. Nang lumaon, ang bayugo ay naging biyugo hanggang sa huli'y tinawag na itong Bilogo.
Kasaysayan
Mula pa noong 1870 ay isa na ang Bilogo sa pinakamatatandang barangay ng Lungsod ng Batangas. Pag-aari ang Brgy. Bilogo ng isang mayamang opisyal na Espanyol na nakapangasawa ng isa sa mga katutubong naninirahan dito. Marami pang nangyari na pag-aasawahan ng mga dayuhan at lokal na residente at ang populasyon ay unti-unting lumaki. Makalipas ang ilang taon, ang Bilogo ay naging isang sitio at isinama ito sa Sitio Maapas; mula noon ay nakilala itong Bilogo Maapas. Kalaunan, humiwalay sa isa't isa ang Bilogo at Maapas at naging mga nagsasariling barangay.
Isa si Quintin Manalo sa mga kauna-unahang teniente del barrio na naglingkod bilang pinuno ng Brgy. Bilogo. Nahalal naman sa mga sumunod pang eleksyon ang mga sumusunod: Fortunato Sulit, Jose Manalo, Miguel Ebe, Exequiel Perez, Victor Castillo, Miguel Chavez, Felix Sulit, Juan Perez, at Dionisio Panganiban. Noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, sinunog ng mga sundalong Hapon ang mga bahay nina Eleuterio Canent, Hilarion Lontoc, Pedro Ramos, at Francisco Rosales dahil sa pag-aakalang pinaslang sa Brgy. Bilogo ang isa sa kanilang mga opisyal. Taong 1960 nang ipinatayo ang isang pampublikong paaralang pang-elementaya sa pangangasiwa ng pamahalaan. Sa loob ng tatlong sunod-sunod na taon (1998-2000), kinilala ang Brgy. Bilogo bilang "pinakamalinis at pinakamalusog na barangay sa Lungsod ng Batangas" at maging sa buong Calabarzon; nangyari ito sa buong panunungkulan ni Angel Umali. Pagkatapos ni Umali, sunod namang nahalal na kapitan ng barangay si Alfredo Villanueva. Noong kanyang panunungkulan, may isinagawang pagpapabuti sa patubig at itinayo ang pasilidad sa pagrekober ng materyales upang panatilihin ang wastong pagbubukod ng mga basura. Noong 2007, hinalinhinan si Villanueva ni Ramil Manalo. Sa kasalukuyan, si Jaime Villena ay nanunungkulan ng ikatlo niyang termino bilang kapitan ng barangay pagkatapos magwagi sa mga lokal na eleksyon ng 2010, 2013, at 2018.
Heograpiya
Matatagpuan ang Brgy. Bilogo sa hilaga ng Brgy. Talumpok Silangan; sa kanluran ng Brgy. San Jose Sico; sa silangan ng Brgy. Paharang Silangan; at sa timog ng Brgy. Maapas. Sagana sa pamayanan ang mga gubat, sapa, mababang burol, punong namumunga ng prutas, at pananim. Ang mga kabahayan at pook pangkalakalan ay kadalasang matatagpuan sa kahabaan ng mga pangunahin at di-pangunahing kalsada.
Imprastruktura at utilidad
Meralco ang naglalaan ng kuryente sa Brgy. Bilogo samantalang ang komunikasyong pantelepono at ang koneksyon sa Internet ay iginagarantiya ng Globe Telecom at PLDT. Sa kabilang banda, ang suplay ng tubig ay pinangangasiwaan naman ng lokal na patubig at programang pangkalinisan.
Bukod sa lumalaking ani ng mga pananim at paghahayupan, may ilan na ring umuusbong na establisimyentong pang-industriya sa pamayanan, tulad ng Ortemer General Merchandise at Unija Hija Enterprises. Kaugnay nito, noong Marso 2010 ay kinilala ng UP Planning and Development Research Foundation, Inc. ang Brgy. Bilogo bilang isa sa siyam na "lumalagong pasilyo" o growth corridor ng Lungsod ng Batangas.
Panlabas na kawing
kaurian:Lungsod ng Batangas
Talaan ng mga munisipalidad ng Lalawigan ng Ravena
Ang sumusunod ay isang listahan ng 18 munisipalidad (mga comune) ng Lalawigan ng Ravena, Emilia-Romagna, Italya.
Pagdiin sa bangko
right|thumb|350px|Isang lalaking nag-eehersisyo (nakahiga; nakalapat ang likod ng katawan sa bangko) na nagsasagawa ng ehersisyong pagdiriin sa bangko na may nagmamanmang taong "[[spotter".]]
Martin Weinek
Si Martin Weinek (isinilang  sa Leoben sa Steiermark noong 1964) ay isang artistang Austriyano. Isa rin siyang artistang madalas gumaganap sa iisang partikular na katangian ng tauhan, tagagawa ng alak sa Austria, negosyante, at tagapagpasaya ng madla o mga manonood. Higit na kilala siya sa pagganap bilang Inspector Fritz Kunz sa seryeng pantelebisyong Inspector Rex.
Pagdiin sa bangko
Kaurian:Ehersisyo
Martin Weinek
Talambuhay
Nag-aral ng drama si Weinek mula 1963 hanggang 1986 sa ilalim ng propesor na si Professor Peter P. Jost. Mula 1986, naging bahagi siya ng Group 80 (Pangkat 80) sa mga tanghalan ng Vienna at nagkaroon ng maliit na papel sa pelikulang Nachsaison (Pagkaraan ng Panahon), kung saan gumanap siya bilang isang tagapagpaandar ng elebeytor. Noong 1987, gumanap siya sa pestibal ng Recklinghausen sa ilalim ng direksiyon ni Georg Mittendrein para sa pelikulang The Lechner Edi looks into Paradise (Tumingin si Lechner Edi sa Paraiso) at bilang isang tagapagwalis sa pelikulang Müllomania sa ilalim ng direksiyon ni Dieter Berner. Nagkaroon siya ng pagganap sa tanghalang Jura Soyfer sa Vienna mula 1988-1989, at maging sa iba pang entablado. Naging direktor din siya ng drama at produksiyon na nasundan ng pamamahalaang pangsining sa tanghalan ng Lungsod ng Hernalser mula 1990 hanggang 1991. Sa pagitan ng mga ito, naging aktibo rin si Weinek sa pelikula at telbisyon, katulad ng animang seryeng Calafati Joe noong 1989.
Bukod sa pagiging aktor, gumagawa rin siya ng alak sa Vienna, katulong ang asawang si Eva. Naghanapbuhay bilang isang dramatista ang asawa niyang si Eva makaraang mag-aral ng drama. Nagsimula sila sa paglikha ng alak bilang libangan lamang noong 1993, na may tanimang ubasan na sumusukat sa tatlong hektarya malapit sa Heiligenbrunn.
Panahon (meteorolohiya)
Ang panahon o kalagayan ng panahon ay ang paglalarawan sa kalagayan at katangiang pangkalikasan sa labas ng tahanan, gusali o anumang tirahan ng tao, hayop, halaman at iba pang mga nilalang, na ayon sa singaw ng kalawakan o ng atmospera ng daigdig. Tumutukoy ito sa kainitan, katuyuan, kalamigan, kabasaan, katahimikan, pagka-maaraw, pagkamahangin, o pagiging maulan sa isang pook, sa isang takdang oras, na maaaring magbago. Nararamdaman, naririnig, nakikita ng tao ang epekto ng panahon at maging ang pagbabago sa kalagayan nito. Nasusukat din ang panahon sa pamamagitan ng mga termometro, barometro, barograpo, sikrometro o higrometro, panukat ng hangin, anemometro, at mga panukat ng ulan. Depende rin ang taya ng panahon sa pagdating ng kapanahunan ng tag-init, taglamig, taglagas, tagsibol at tag-ulan.
Mga sanggunian
Kaurian:Kalikasan Kaurian:Ekolohiya Kaurian:Panahon
{{Earth}rjoejfoejgoeoe. Hershey pogi
Luwalhati (sa pananampalataya)
Ang luwalhati o pagluwalhati ay ang papuri, kadakilaan o pagdakila, at pagpaparangal na nakikita o nadarama ng mga tao, na karaniwang para sa o ng Diyos.
Sanggunian
Kaurian:Teolohiyang Kristiyano
Linyang Hakushin
Kasaysayan
Nagbukas ang linya noong Disyembre 23, 1952 na may habang 12.3 km da pagitan ng Estasyon ng Shibata at Estasyon ng Kuzutsuka (ngayon ay Estasyon ng Toyosaka). Simula noong Abril 15, 1956, hinabaan ang linya sa 14.9 km mula Kuzutsuka hanggang Nuttari.