Karakoa
Paglalarawan
Katulad ng ibang outrigger vessels, ang karakoa ay mayroong napakababaw na draft, na nagpapahintulot sa kanila na mag-layag hanggang sa baybayin. Ang katawan ng barko ay mahaba at makitid at ginawa mula sa magaan na materyales. Ang buong sasakyang-dagat ay maaaring hilahin sa pampang kapag hindi ginagamit o upang protektahan ito mula sa mga bagyo. left|thumb| Isang ilustrasyon mula sa Historia de las Islas e Indios de Bisayas na naglalarawan sa isang may tattoo na [[Mga Bisaya|Visayan horo-han (karaniwang mandirigma) na may sagwan na hugis dahon ( bugsay ). Ang horo-han karakoa at mandirigma para sa karakoa, sila ay nakaupo sa mga plataporma ( daramba ) na naka-mount sa mga outrigger.]] Ang kilya ay may mahalagang hukay o ukit na ginawa mula sa isang puno na matigas tulad ng tugas ( Vitex parviflora ) o tindalo ( Afzelia rhomboidea ). Ang mga guhit ay iniukit sa mga gilid ng kilya, na bumubuo sa katawan ng barko. Karaniwang gawa ang mga ito mula sa kahoy na lawaan ( Shorea spp.) at mahigpit na nilalapat sa kilya at sa isa't isa ng mga sabat na pinalalakas pa ng mga hibla (karaniwan ay mula sa sugar palm ) sa mga inukit na sabat. Ang mga hugis tadyang para sa suporta at pagkakabit-kabit ay nagdudugtong sa mga strakes sa kabuuan, na nababalot din ng hibla. Ang paggamit ng mga sabat at mga hibla sa halip na mga bakal na pako ay nagagawang mabaluktot ang katawan ng barko, na siyang tumutugon sa anumang mababangga na mga bagay sa ilalim ng dagat na makakabasag ng mas matibay na mga kasko. Ang mga matibay na hubog na tabla ay nilagyan sa magkabilang dulo ng kilya, na nagbibigay sa barko ng hugis gasuklay (crescent) na hubog. Ang mga ito ay karaniwang detalyadong inukit sa mga disenyo ng ahas o dragon ( bakunawa). Ang mga matataas na poste na pinalamutian ng mga makukulay na balahibo o mga watawat ay nakakabit din dito, na tinatawag na sombol (prow) at ang tongol (mabalasik). Ang anterioposterior symmetry ay nagbigay-daan sa bangka na mabilis na baligtarin ang direksyon sa pamamagitan lamang ng pagpapaikot ng mga tagasagwan sa kanilang mga upuan. thumb|300x300px| 17th-century depiction ng isang Espanyol joangan mula sa Historia de las Islas e Indios de Bisayas (1668) ni Francisco Ignacio Alcina Ang Karakoa ay may tungko na kawayan (dalawa o tatlo sa mga malalaking ulr), na nagtataglay ng alinman na crab-claw sails o parihabang tanja sails (lutaw). Ang mga layag ay tradisyonal na ginawa mula sa pinagtagpi na mga hibla ng halaman (tulad ng nipa),ngunit kalaunan ay pinalitan ng mga materyales tulad ng  linen. Bilang karagdagan sa mga layag, ang karakoa ay may mga tripulante ng mga tagasagwan (karaniwan na mga mandirigmang horohan mula sa mga alipin) na may mga  sagwan (bugsay), o gaod (gaor) sa kabilang gilid. Sa pagitan ng mga tagasagwan ay isang bukas na espasyo na ginagamit bilang isang daanan para sa paggalaw sa unahan at likod ng barko. Ang iba't ibang mga awit at kanta ay nagpapanatili sa bilis at ritmo ng mga tagasagwan. Sa itaas ng mga tagasagwan ay isang natatanging nakataas na plataporma (burulan) na gawa sa kawayan kung saan ang mga mandirigma (timawa) at ibang pasahero ay nakatayo,upang maiwasan ang makasagabal sa mga tagasagwan. Ang platapormang ito ay maaaring takpan ng isang hinabing dahon ng palma (kayang, Spanish: cayanes) sa panahon ng mainit na araw o kapag umuulan, pinoprotektahan nito ang mga tripulante at kargamento. Ang Karakoa ay walang gitnang timon at sa halip ay pinangungunahan ng malalaking sagwan na kinokontrol ng nakhoda (helmsman) na nakaupo sa isang may bubong na istraktura malapit sa likod ng barko. Ang mga sagwan na ito ay maaaring itaas sa isang sandali upang maiwasan ang mga sagabal tulad ng mababaw na bahura.