Patakarang_pang-salapi
Teoriya
Ang patakarang pang-salapi ang proseso kung saan ang pamahalaan, bangko sentral o autoridad na pang-salapi ng isang bansa ay kumokontrol ng (i) suplay ng salapi, (ii) pagiging makukuha ng salapi at (iii) gastos ng salapi o antas ng interes upang makamit ang isang hanay ng mga layunin na nakapokus tungo sa paglago at pagiging matatag ng ekonomiya. Ang teoriyang pang-salapi ay nagbibigay ng kabatiran kung paano lumikha ng optimal na patakarang pang-salapi. Mahalaga para sa mga mambabatas na gumawa ng mga kapapani paniwalang pahayag. Kung ang mga pribadong ahente(mga mamimili at mga negosyo) ay naniniwalang ang mga mambababatas ay magsasagawa ng pagbababa ng inplasyon, kanilang aasahan ang mga pang-hinaharap na presyo na mas mababa kesa sa kund(kung paanong ang mga pag-asang ito ay nabuuo ay buong ibang bagay; ikumpara halimbawa ang mga makatwirang ekspektasyon sa adaptibong ekspektasyon). Kung ang isang empleyado ay umaasang ang mga presyo na magiging mataas sa hinaharap, ito ay huhugot ng isang kontrata ng sahod na may mataas na sahod upang tugmaan ang mga presyong ito. Kaya ang ekspektasyon ng mas mababang mga sahod ay makikita sa pag-aasal na nagtatakda ng sahod sa pagitan ng mga empleyado at amo(mas mababang sahod dahil ang mga presyo ay inaasahang mas mababa) at dahil ang mga sahod ay sa katotohanan mas mababa, walang inplasyong paghilang pangangailangan dahil ang mga empleyado ay tumatanggap ng mas maliit na sahod at walang inplasyong nagtutulak ng gastos dahil ang mga amo ay nababayad ng kaunti sa mga sahod. Upang makamit ang mababang lebel na ito ng inplasyon, ang mga mambabatas ay dapat magkaroon ng kapani-kapaniwalang mga pahayag, na ang ibig sabihin, ang mga pribadong ahente ay dapat maniwala na ang mga pahayag na ito ay makikita sa aktuwal na patakarang sa hinaharap. Kung ang isang pahayag tunbgkol sa mga pag-aasinta ng mababang lebel na inplasyon ay ginawa ngunit hindi pinaniwalaan ng mga pribadongahente, ang pagtatakda ng sahod na pag-aasal ay aasa sa mataas na lebel na inplasyon at kaya ang mga sahod ay mas mataas at ang inplasyon ay tataas. Ang isang mataas na sahod ay magtaas ng pangangailangan ng konsumer(inplasyong paghilang pangangailangan) kaya ang inplasyon ay tataas. Kaya kung ang mga pahayag ng mga mambabatas ay hindi kapani paniwala ang patakaran ay hindi magkakaroon ng ninanais na epekto. Kung ang mga mambabatas ay naniniwalang ang mga pribadong ahente ay umaasa sa mababang inplasyon, ang mga ito ay may pabuya na kumuha ng isang ekspansiyonista o nagpapalawig na patakarang pang-salapi(kung saan ang marhinal na pakinabang) ng tumaas na ekonomikong output ay humihigit sa marhinal na gastos ng inplasyon). Gayunpaman, kung ipagpapalagay na ang mga pribadong ahente ay may mga makatwirang ekpekstasyon, alam ng mga ito na ang mga mambabatas ay may pabuyang ito. Kaya alam ng mga pribadong ahente na kung kanilang aasahan ang mababang inplasyon, ang isang patakarang ekspansiyonista o nagpapalawig ay kukunin na magsasanhi ng isang pagtaas sa inplasyon. Dahil dito(malibang kung gagawin ng mga mambabatas ang kanilang pahayag ng mababang inplasyon na kapani-paniwala), ang mga pribadong ahene ay aasa sa mataas na inplasyon. Ang pag-asang ito ay natutupad sa pamamagitan ng adaptibong ekspektasyon(pag-aasal na nagtatakda ng sahod), kaya may mas mataas na inplasyon(nang walang pakinabang ng tumaas na output). Kaya malibang ang mga kapani-paniwalang mga pahayag ay magawa, ang patakarang ekspansiyonaryong pang-salapi(nagpapalawig) ay mabibigo.