Muhammad
Pagsalakay ng Medina
Sa tulong ng ipinatapong Banu Nadir, ang pinuno ng hukbong Quraysh na si Abu Sufyan ay nagtipon ng pwersa ng mga 10,000 lalake. Si Muhammad ay naghanda ng pwersa ng mga 3,000 lalake at kumuha ng bagong anyo ng pagtatanggol na hindi alam sa Arabia sa panahong ito. Ang mga Muslim ay naghukay ng isang kanal sa tuwing ang Medina ay bukas sa pag-atake ng kabalyero. Ang ideyang ito ay itinuturo sa akay na Persian sa Islam na si Salman ang Persian. Ang pagsalakay sa Medina ay nagsimula noong 31 Marso 627 CE at tumagal ng mga dalawang linggo. Ang mga hukbo ni Abu Sufyan ay hindi handa sa mga portipikasyon na kanilang naengkwentro at pagkatapos ng hindi epektribong pagsalakay na tumagal ng ilang mga linggo, ang koalisyon ay nagpasyang umuwi. Tinalakay ng Quran ang labanan ito sa sura Al-Ahzab, ayat 9–27, 33:9–27. Habang nangyayari ang labanan, ang tribong Hudyo na Banu Qurayza na matatagpuan sa timog ng Medina ay pumasok sa isang negosasyon sa mga pwersang Meccan upang maghimagsik laban kay Muhammad. Bagaman ang mga ito ay nahikayat ng mga mungkahing si Muhammad ay tiyak na mahihigitan, sila ay nagnais ng kasiguraduhan sa kasong ang konpederasya ay hindi magawang wasakin si Muhammad. Walang kasunduan ang naabot pagkatabos ng mahabang negosasyon na sa isang bahagi ay dahil sa pagtatangkang sabotahe ng mga scout ni Muhammad. Pagkatapos ng pag-urong ng koalisyon, inakusahan ng mga Muslim ang Banu Qurayza ng panlilinlang at sinalakay ang kanilang mga muog sa loob ng 25 araw. Ang Banu Qurayza ay kalaunang sumuko. Ayon kay Ibn Ishaq, ang lahat ng mga lalake maliban sa ilang mga naakay sa Islam ay pinugutan ng ulo samantalang ang mga babae at bata ay inalipin. Gayunpaman, tinutulan nina Walid N. Arafat at Barakat Ahmad ang akurasya ng salaysay ni Ibn Ishaq's. Naniniwala si Araft na ang mga pinagkunang Hudyo ni Ibn Ishaq na nagsasalita nang mga 100 taon pagkatapos ng pangyayari ay pinagsama ang salaysay sa mga memorya ng mas naunang mga masaker sa kasaysayan Hudyo. Kanyang itinuro na si Ibn Ishaq ay itinuturing na hindi maasahang historyan ng kakontemporaryong si Malik ibn Anas at isang tagahatid ng mga "kakaibang kuwento" ng kalaunang si Ibn Hajar. Nangatwiran si Ahmad na ilan lamang sa tribo ang napatay samantalang ang ilang mga mandirigma ay inalipin lamang. Nakita ni Watt na ang gma argumento Arafat ay "hindi kumpletong nakahihiyakata" samantalang sinalungat ni Meir J. Kister ang mga argumento nina Arafat at Ahmad. Sa pagsalakay sa Medina, ibinigay ng mga Meccan ang kanilang pinahigit na lakas tungo sa pagkawasak ng pamayanang Muslim, Ang kanilang pagkabigo ay nagresulta sa malaking pagkawala ng kanilang prestihiyo at kanilang pakikipagkalakalan sa Syria ay nawal. Kasunod ng Labanan ng Trecnh, si Muhammad ay gumawa ng dalawang ekspedisyon sa hilaga na nagwakas ng walang labanan. Sa pagbalik sa isa (o sa ilang mga taon bago nito ayon sa ilang mga naunang salaysay), ang isang akusasyon ng pangangalunya ay ginawa laban sa asawa ni Muhammad na si Aisha. Si Aisha ay napawalang sala sa mga akusasyong ito nang si Muhammad ay naghayag na siya ay nakatanggap ng pahayag na kumukumpirma sa pagiging inosente ni Aisha at nagutos na ang mga kaso ng pangangalunya ay suportahan ng apat na mga saksi (sura 24, An-Nur).