cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mga Hudyo
Kasaysayan
Nang talunin ni imperyong Gresya ang Persiya, ang Israel ay sumailalim sa imperyong Ptolemaiko at kalaunan ay ng imperyong Seleucid. Ang katimugang Levant ay naging helenisado na humantong sa mga tensiyon sa pagitan ng mga relihiyoso at mga Helenisadong Hudyo. Ang alitan ay sumiklab noong 167 BCE sa paghihimagsik ng mga Macabeo laban sa mga Seleucid. Ito ay nagtagumpay sa pagtatag ng isang independiyenteng Kahariang Hasmonean sa Judah. Sinakop ng imperyo Romano ang rehiyong ito noong 63 BCE. Ang alitan sa pagitan ng mga paksiyong pro-Romano at pro-Parthian sa Judea ay kalaunang tumungo sa paglalagay kay Herodes ang Dakila at konsolidasyon ng Kahariang Herodian bilang basalyong estado ng Roma. Ang Judea ay ginawang lalawigan ng Roma noong 6 KP kasuod ng paglipat ng tetrarkiyang Judean sa sakop ng Roma. Sa mga sumunod na dekad, nagkaroon ng papapalaking mga tensiyon sa pagitan ng mga populasyong Greko-Romano at Judean.
Fanny Garcia
Si Fanny A. Garcia (ipinanganak noong Pebrero 26, 1949 sa Malabon, Rizal na ngayon ay Malabon City) ay siyang guro, manunulat, mananaliksik, editor, at tagapag- salin. Nagtapos siya sa University of the Philippines-Diliman. Siya ay nagwagi ng 2005 National Book Award para sa Autobiography ng Manila Critics Circle para sa librong Erick Slumbook: Paglalakbay Kasama ang Anak Kong Autistic (2004).
Mga Hudyo
Kasaysayan
Noong 66 KP, ang mga Hudyo sa Judea ay naghimagsik laban sa Roma at pinangalanan ang kanilang estado bilang "Israel". Pagkatapos ng digmaan, ang mga Hudyo ay patuloy na binuwisan sa Fiscus Judaicus na ginamit upang pondohan ang templo ng diyos na si Hupiter. Noong 131 CE, muling pinangalanan ni Emperador Hadrian ang Herusalem na "Aelia Capitolina" at nagtayo ng templo sa lugar ng dating templong Hudyo. Ang mga Hudyo ay pinagbawalang tumira sa Herusalem (na nagpatuloy hanggang sa pananakop na Arabo) at sa lalawigang Romano na sa panahong ito ay kilala bilang Lalawigang Iudaea at muling pinangalanang "Palaestina". Mula 132 hanggang 136, ang pinunong Hudyo na si Simon Bar Kokhba ay nanguna sa isang paghihimagsik laban sa mga Romano at muling pinangalanan ang bansa na "Israel". Ang Kristiyano na nakaraang isang sekta ng Hudaismo ay tumangging lumahok sa paghihimagsik at naging isang hiwalay na relihiyon. Ang paghihimagsik ay sinupil ni Emperador Hadrian, at sa panahon ng himagsikan ng Bar Kokhba, ang asembleang Rabinikal ay nagpasya kung aling mga aklat ang magiging bahagi ng Tanakh (bibliyang Hebreo) at nagpasya sa pagtatanggal sa mga apokripang Hudyo.
Fanny Garcia
Si Fanny A. Garcia ay isa ring premyadong manunulat sa Carlos Palanca Memorial Awards for Literature sa mga kategoryang maikling kwento, sanaysay, iskrip, at kuwentong pambata. May labindalawa na siyang libro kasama na ang bersyong Ingles na "Journeys with My Autistic Son (2009)." Sa kasalukuyan (2012), nagtuturo siya sa De La Salle University-Manila at sa University of the Philippines-Diliman. Nakapagturo na rin siya noon sa Philippine Science High School.
Larong Volleyball sa Pilipinas
thumbnail|Logo ng LVPI Ang Larong Volleyball sa Pilipinas, Inc. (LVPI) ay ang namumunong katawang pangpalakasan para sa volleyball sa Pilipinas na kinikilala ng Philippine Olympic Committee (POC), ng Asian Volleyball Confederation (AVC) at ng International Volleyball Federation (FIVB).
Fanny Garcia
Kaurian:Panitikan Kaurian:Pilipinas
Mga Hudyo
Kasaysayan
Sa simula ng ika-4 siglo CE, ang Konstantinopla ay naging kabisera ng Silangang Imperyo Romano at ang Kristiyanismo ay ginawang opisyal na relihiyon. Ang Herusalem ay ibinalik sa Aelia Capitolina at naging isang siyudad na Kristiyano. Ang mga Hudyo ay bawal pa rin na tumira sa Herusalem ngunit pinayagang bumisita. Ang Imperyong Romano ay nahati noong 390 KP at ang rehiyon ng Israel ay naging bahagi ng Silangang Imperyong Romano, o ang Imperyong Bisantino. Sa ilalim ng mga Bisantino, ang Kristiyanismo ay pinanaigan ng Griyegong Simbahang Ortodokso. Noong ika-5 siglo, ang Kanlurang Imperyong Romano ay gumuho na tumungo sa migrasyon ng mga Kristiyano sa Palestina. Ang ilang mga paghihimagsik ng mga Samaritano ay sumiklab sa panahong ito na nagresulta sa populasyon nito na halos maubos. Noong 611, sinakop ng Persiyang Sassanid ang imperyong Bisantino at pagkatapos ng isang matagal na pagsalakay, nabihag ni Chosroes II ang Herusalem noong 614 CE sa tulong ng mga Hudyo. Ang mga Hudyo ay pinayagan ng mga Persa  (Persian) na mamahala sa Herusalem at tumagal hanggang noong 617 KP nang ang mga Persa  (Persian) ay sumuko. Ang emperador Bisantino na si Heraclius ay nangako na ibabalik ang mga karapatan ng Hudyo at nakatanggap ng tulong sa pagtalo sa mga Persa  (Persian). Gayunpaman, kanya itong hindi tinupad pagkatapos ng muling pananakop sa Palestina at nagiisyu ng pagbabawal ng Hudaismo sa imperyong Bisantino.
Noong 634–636 CE, sinakop ng mga Arabe ang Palestina na nagwawakas sa pagbabawal sa mga Hudyo na tumira sa Herusalem. Sa sumunod na ilang mga siglo, ang Islam ay pumalit sa Kristiyanismo bilang nananaig na relihiyon sa rehiyon. Mula 636 hanggang sa pagsisimula ng mga krusada, ang Palestina ay unang pinamahalaan ng nakabase sa Medina na mga kalipang Rashidun at pagkatapos ay ng nakabase sa Damascus na kalipatang Umayyad at pagkatapos ay ng nakabase sa Baghdad, Iraq na mga Kalipang Abbasid. Noong 691, itinayo ni Umayyad Caliph Abd al-Malik (685–705) ang Dome of the Rock shrine sa Temple Mount. Ang moskeng Al-Aqsa ay itinayo sa Temple Mount noong 705. Sa pagitan ng ika-7 at ika-11 siglo CE, ang mga eskribang Hudyo na tinatawag na mga Masorete at matatagpuan sa Galilea at Herusalem ay bumuo ng Tekstong Masoretiko na huling teksto ng Tanakh.
Sa panahon ng mga krusada ay parehong mga Muslim at Hudyo ay minasaker o ibinente sa pang-aalipin. Noong 1187, natalo ng Ayyubid Sultan na si Saladin ang mga nagkrusada na kinuha ang Herusalem at ang karamihan ng Palestina. Mula 1260 hanggang 1291, ang area na ito ay naging hangganan sa pagitan ng mga mananakop na Mongol at mga Mamluk ng Ehipto. Kalaunan ay natalo ng Sultan Qutuz ng Ehipto ang mga Mongol at ang kanyang kahaliling si Baibars ay nagalis ng huling Kaharian ng nagkrusada noong 1291 na nagwakas sa mga krusada. Ang pagguho ng mga krusada ay sinundan ng papalaking pag-uusig at pagpapatalsik sa mga Hudyo sa Europa. Ito ay nagsimula sa Inglatera noong 1290 at sinundan ng Pransiya noong 1306. Sa Espanya, ang pag-uusig ng mga Hudyo ay nagsimula kabilang ang mga masaker at sapilitang pang-aakay. Ang pagiging kumpleto ng muling pananakop ng mga Kristiyano sa Espanya ay tumungo sa pagpapatalsik ng mga Hudyo sa Espanya noong 1492 at Portugal noong 1497.
Mula ng pagkakalat ng mga Hudyo sa iba't ibang mga bansa, ang mga ito ay naghangad na makabalik sa "Zion" at sa lupain ng Israel bagaman ang halaga ng pagsisikap na ginuguol tungo sa layuning ito ay pinagtatalunan. Ang mga paghahangad na ito ay mahalagang tema sa paniniwalang Hudyo. Ang papel ng ilang mga Kristiyano sa muling pagtatayo ng Israel ay alam at ang mga Kristiyanong ito ay naniniwala na ito ay umaayon at kailangan upang matupad ang mga propesiya ng Bibliya batay sa kanilang mga partikular na interpretasyon ng bibliya. Ito ay itinuturing ng mga kritiko na isang uri ng propesiya na tumutupad sa sarili na isang hula na direkta o hindi direktang nagsasanhi sa sarili nito na magkatotoo. Ang unang mga modernong migrasyon ng Hudyo (Aliyah) sa pinamahalaan ng Ottoman na Palestina ay nagsimula noong 1881 habang tumatakas ang mga Hudyo sa mga pogrom sa Silangang Europa. Ito ay sinundan ng ikalawang migrasyon nang ang mga 40,000 Hudyo ay tumira sa Palestina bagaman ang halos kalahati ng mga ito ay lumisan sa kalaunang panahon. Ang mga una at ikalawang migrante ay pangunahing mga Ortodoksong Hudyo bagaman ang ikalawa ay kinabibilangan ng mga sosyalista na nagtatag ng kilusang kibuttz. Ang Jewish Legion na pangkat na pangunahing binubuo ng mga bolunterong Zionista ay tumulong sa pananakop ng Britanya sa Palestina noong 1917. Ang pagtutol na Arabo sa pamamahala ng Britanya at imigrasyon ng mga Hudyo ay humantong sa mga riot sa Palestina noong 1920 at pagkakabuo ng militia na Hudyong Haganah kung saan ang mga pangkat paramilitar ay kalaunang humiwalay.
Noong 1922, ipinagkaloob ng Liga ng mga Bansa ang Britanya ng isang mandato sa Palestina sa ilalim ng mga terminong katulad ng Deklarasyong Balfour. Ang populasyon sa Palestina sa panahong ito ay pangunahing binubuo ng mga Arabo at Muslim at ang mga Hudyo ay bumubuo ng 11% ng populasyon. Ang ikatlo at ikaapat na migrasyon ay nagdagdag ng karagdagang mga 100,000 Hudyo sa Palestina. Ang pag-akyat ng partidong Nazi sa kapangyarihan at papalaking pag-uusig sa mga Hudyo noong mga 1930 ay humantong sa ikalimang migrasyon ng mga Hudyo. Ito ang sanhi ng paghihimagsik ng mga Arabo noong 1936–1939 na nagtulak sa mga Briton na magpakilala ng mga restriksiyon sa imigrasyon ng mga Hudyo sa Palestina. Sa pagtanggi ng daigdig sa mga refugee na Hudyo noong Holokausto, ang isang sikretong kilusan na kilala bilang Aliyah Bet ay pinangasiwaan upang dalhin ang mga Hudyo sa Palestina.
Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, natagpuan ng Britanya ang sarili nito sa isang mabangis na alitan sa pamayanang Hudyo dahil ang Haganah ay sinalihan ng Irgun at lehi sa isang armadong pakikibaka laban sa pamamahala ng Britanya. Noong 1947, inanunsiyo ng Britanya ang pag-urong sa Mandato ng Palestina na naghahayag na hindi nito magawang dumating sa isang solusyon na katanggap-tanggap sa parehong mga Arabo at Hudyo. Noong Nobyembre 1947, tinanggap ng Pangkalahatang Kapulungan ng mga Nagkakaisang Bansa ang isang resolusyon na nagrerekomiyenda sa pagtanggap at pagpapatupad ng isang Plano ng Paghahati sa Unyong Ekonomiko. Ang Jewish Agency na kinikilalang kinatawan ng pamayanang Hudyo ay tumanggap sa plano ngunit ito ay itinakwil ng Ligang Arabo at Arab Higher Committee of Palestine. Noong 1 Disyembre 1947, ang Arab Higher Committee ay nagproklama ng tatlong araw na strike at ang mga bandang Arabo ay nagsimulang umatake sa mga Hudyo. Ang mga Hudyo sa simula ay depensibo habang ang digmaang sibil ay sumisiklab ngunit unti unting naging opensibo. Ang ekonomiya ng Arabong Palestina ay gumuho at ang mga 250,000 Arabong Palestino ay lumikas o pinatalsik. Noong 14 Mayo 1948, bago ang pagtatapos ng Mandato ng Britanya, inihayag ni David Ben-Gurion, na pinuno ng Jewish Agency ang "pagkakatag ng isang estadong Hudyo sa Eretz Israel na kikilalanin bilang Estado ng Israel".
Sultanato ng Maguindanao
Ang Sultanato ng Maguindanao (Maguindanaon: Kasultanan nu Magindanaw; Sinaunang Maguindanaon: كاسولتانن نو ماڬينداناو; Jawi: کسلطانن ماڬيندناو; Iranun: Kesultanan a Magindanao; Kasultanan ng Maguindanao; سلطنة ماجينداناو) ay isang Sultanatong estado na namuno sa ibat-ibang parte ng Isla ng Mindanao, sa Timog Pilipinas, lalo na sa probinsya ng Maguindanao at Davao. Ang nalalamang impluwensiya nito ay tinatayang umabot mula sa Tangway ng Zamboanga hanggang sa Look ng Sarangani. Noong panahon ng koloniyalismong Europeo, ang Sultanato ay nanatiling palakaibigan sa pakikipagugnayan sa mga Briton at mga Holandes.
Kasaysayan
Noong panahon ng mga katutubo, ang dalawang magkapatid na nagngangalang Mamalu at Tabunaway ay nanirahan nang mapayapa sa Cotabato Valley sa Mindanao. Nung si Shariff Mohammed Kabungsuwan of Johor ay nagpangaral ng Islam sa lugar noong ika-16 na siglo, si Tabunaway ay nagbalik-loob, habang si Mamalu ay nagpasya na hawakan nang mahigpit ang kanilang mga paniniwalang animistang ninuno. Ang magkapatid ay naghiwalay ng landas, kung saan ang Tabunaway ay patungo sa mababang lupain at si Mamalu sa kabundukan, ngunit sila ay nanumpa na igagalang ang kanilang pagkakamag-anak, at sa gayon ang isang hindi nakasulat na kasunduan ng kapayapaan sa pagitan ng mga Muslim at mga katutubo ay napanday sa pamamagitan ng dalawang magkapatid.
Habang ipinakilala ni Shariff Kabungsuwan ang Islam sa lugar, na naunang naiimpluwensyahan ng Hindu mula sa panahon ng Srivijaya, sa pagtatapos ng ika-16 na siglo at itinatag ang kanyang sarili bilang Sultan na nakaupo sa Malabang-Lanao. Ipinatapon niya ang ilan sa kanyang mga tao na tumalikod sa Cotabato. Pagkatapos ay nagpakasal siya sa mga pamilya ng mga lokal na pinuno at itinatag ang Sultanate ng Maguindanao, na ang upuan nito sa Slangan (ang kanlurang bahagi ng kasalukuyang Cotabato), na ginawa siyang halos Sultan ng buong isla. Ang sultanato ay karaniwang nakasentro sa Cotabato Valley.
Si Asraf Mohamad Samalan Dipatuan Qudratullah Fahar'uddin Nasiruddin, na kilala bilang Kudarat at ang pangalan noong kabataan ay Ullah Untong, ay isa sa mga pinakadakilang sultan na kumokontrol sa Mindanao. Sa kanyang isla sanctuary sa Sulu, siya ay kilala bilang Sultan Nasiruddin at pagkatapos ng kanyang paghahari ay inilibing doon. Ang kanyang apo na si Abd al-Rahman ay nagpatuloy sa pagtaas ng kapangyarihan at impluwensya ng Sultanato.
Ang Sultanato ng Maguindanao ay nagkaroon din ng malapit na alyansa sa Sultanato ng Ternate, isang Papuanong sultanato sa rehiyon ng Moluccas ng Indonesia. Ang Ternate ay regular na nagpadala ng mga dagdag-kawal ng militar sa Maguindanao sa panahon ng Digmaang Moro-Kastila.
Ang mga Tsino na gong, dilaw bilang kulay ng royalty, at mga idyoma na nagmula sa Tsina ay pumasok sa kultura ng Mindanao. Konektado ang kabunyian sa kulay dilaw. Ang kulay dilaw ay ginamit ng Sultan ng Maguindanao. Ang mga pinggan at gong ng Tsino ay iniluluwas para sa mga Moro.
Ang mga mangangalakal na Tsino ay tahimik na naninirahan sa tabi ng mga Moro sa Maguindanao.
Talaan ng mga Sultan ng Maguindanao
Dokumentado ng mga makasaysayang mga rekord ang 24 na Sultan ng Maguindanao.
1. Sharif Muhammad Kabungsuwan
Ayon sa ilang tradisyon ng Tarsilan ayon kay Dr. Sleeby at Dr. Majul, si Sharif Ali Kabungsuwan ay anak ni Sharif Abu'Bkr-Zein Ul-Abidin, tiyuhin ng Sultan ng Sulu na si Sharif Ul-Hashim. Ang kanilang ninuno na si Sultan Betatar ng Taif (kasalukuyang Saudi Arabia ay ang ika-siyam na henerasyong inapo ni Hassan ibn Ali, anak ni Fatimah, anak ni Propeta Muhammad. Si Sharif Kabungsuwan ay nanirahan sa Malabang Lanao, at nakilala ang magkapatid na Tabunaway at Mamalu noong Inawan.Na-convert niya ang mga katutubo sa Bpayguan ngunit pinili ni Mamalu at ng mga katutubong tribo na kanyang pinamunuan na huwag magbalik-loob at bumalik sa kanilang paakyat na lupain sa Mindanao (Saleeby). Ang ina ni Kabungsuwan ay mula sa Johore Royal Family sa pinakatimog na dulo ng Malay Peninsula. Ito maaaring haka-haka na dumating siya sa dalampasigan ng Mindanao noong mga 1515. Siya ang pangalawang Makdum (Karim Ul-Makdum) na dumating at nagpatibay sa Islam. Nagpakasal siya sa anak ni Tomoai Aliwya ng Dinastiyang Pamilya ng Maguindanao. Pagkatapos ng kanyang ama sa- Sa pagkamatay ng batas, ang awtoridad sa pulitika ng huli ay nahulog kay Kabungsuwan na nagtatag ng Sultanate ng Maguindanao bilang unang Sultan nito, na naghari bilang Sultan Aliwya. Binigyan si Shariff Kabunsuan ng awtoridad at kapangyarihan upang pinamumunuan nina Rajah Tabunaway at Apo Mamalu, ang anak ni Shariff Maradja mula sa Johor. Si Rajah Tabunaway ang tumanggap ng Kabungsuwan sa Ilog Pulangi.
2. Sharif Maka-alang Siya ay anak ni Muhammad Kabungsuwan at pinangalanang “Saripada”. Ang kanyang ina na si Angintabu ay anak ng isang pinunong Iranun mula sa lugar na kilala ngayon bilang Malabang. Noong 1543, sa panahon ng ekspedisyon ng Villalobos, nakarating ang ilang Kastila sa bukana ng Pulangi kung saan ipinaalam sa kanila ng mga naninirahan na ang pinuno ay tinawag na "Sarriparra". Ito ay isang pagkakaiba-iba ng "salipada" o "saripada", maaaring ipagpalagay na ang pinuno ay ang Sharif Maka-alang; lalo na kung ito ay isinasaalang-alang na hindi lamang ang isang Tarsila ay tahasang nagsasaad na ang Sharif ay may ganoong titulo ngunit ang naturang titulo ay hindi natagpuan sa kanyang mga kahalili.
3. Datu Bangkaya Siya ay anak ni Sharif Maka-alang. Noong 1574, sumulat si Guido de Lavezaris sa Haring Kastila na nais ng pinuno ng Ilog Mindanao na maging kaibigan ng mga Kastila. Sa isa pang ulat ng Kastila na may petsang 1579, ang pinunong ito ay tinukoy bilang “Asulutan” (Arabic, As-sulutan) na may impormasyon na siya ay ama ni Diman Sankay at siya ay namatay na. Ito ay malamang na tumutukoy kay Datu Bangkaya na noong 1574 ay tiyak na matagal nang naghahari, dahil noong 1579, ang kanyang anak na si Dimansankay, ay itinuring ng mga Kastila na "matanda na". Si Datu Bangkaya ay maaari ding naging pinuno sa Pulangi na iniulat na namatay noong 1578.
Siya ay anak ni Bangkaya. Sinasabi ng mga ulat ng Espanyol na siya ay namumuno noong 1579 at na siya ay isang matanda na. Ang mga nangungunang datu ng mga Iranun at Maranao ay pawang nag-aangkin ng pinagmulan sa kanya.
6. Kapitan Laut Buisan
Siya ay isang nakababatang kapatid sa ama nina Dimansankay at Salikula; minsan siya ay tinatawag sa pamagat na "Katchil". Nagsimula ang kanyang pamumuno noong 1597 nang ilipat niya si Salikula; kontrolado niya ang kanyang pamangkin, ang Rajah Muda, isang anak ni Dimansankay. Siya ay dapat na pinuno ng hindi bababa sa hanggang 1619, dahil binanggit ng mga mapagkukunang Dutch ang mga ugnayan sa agarang hinalinhan ng Kudarat sa petsang ito.
7. Sultan Kudarat
Isang anak ni Buisan, kilala siya ng mga Kastila bilang "Corralat" at sa ilang mga manunulat na Holandes bilang "Guserat". Noong 1619–1621, nagkaroon ng digmaan sa pagitan ng Buayan at Maguindanao, malamang na dinastiko o isang paligsahan para sa primacy sa Pulangi. Malamang na kasangkot si Kudarat sa digmaang ito hindi nagtagal matapos ang isang pansamantalang pagbaligtad na lumitaw bilang gumagamit ng ilang kapangyarihang pampulitika sa Buayan. Higit pa rito, malamang na pinagsama-sama niya ang kanyang kapangyarihan pagkatapos nito upang bigyang-daan ang pag-atake niya sa Sarangani noong 1625. Namatay siya noong mga katapusan ng 1671 pagkatapos na maghari ng halos kalahating siglo. Ang kanyang pamamahala, na may iba't ibang kapalaran at sa iba't ibang mga kabisera ay maaaring, samakatuwid, ay patas na tinatayang naganap mula 1619 hanggang 1671. Noong 1645, ginagamit na niya ang titulong "sultan". Bilang isang binata siya ay pinamagatang "Katchil". Tinukoy siya ng kanyang mga apo sa tuhod bilang Nasir ud-Din.
8. Sultan Dundang Tidulay Siya ay anak ni Kudarat at may ulat na siya ay namatay bago ang kanyang ama. Kung siya man ang namuno, tiyak na napakaikling panahon lamang iyon. Siya ay tinukoy bilang Saif ud-Din ng kanyang mga apo.
9. Sultan Barahaman (Arabic, ‘Abd ur-Rahman) Siya ay anak ni Sultan Tidulay. Kilala rin siya bilang Minulu sa Rahmatullah. Tinukoy siya ng kanyang mga anak na si Muhammad Shah. Siya ay Almo Sobat (Arabic, Al Mu-Thabbat) kay William Dampier o ang Almo al-Lasab Brahaman sa mga Kastila. Ginamit din niya ang pangalan ng kanyang lolo na si Kudarat. Iniulat siya bilang sultan noong 1678. Ang impormasyon na ibinigay sa mga opisyal ng Dutch sa Ternate ay namatay siya noong 6 Hulyo 1699.
10. Sultan Kahar Ud-din Kuda Siya ay isang nakababatang kapatid ni Barahaman at kung minsan ay kilala bilang Jamal ul-'Azam. Inako rin niya ang titulong Amir ul-‘Umara gayundin ang titulo ng Maulana. Ang kanyang paghahari ay pinaglabanan ng dalawa sa kanyang mga pamangkin, ang mga anak ni Barahaman. Upang higit na matiyak ang kanyang awtoridad, humingi siya ng tulong sa Sultan ng Sulu na si Shahab ud-Din na pumunta sa Simuay kung saan naghuhukom si Kuda. Ang hindi pagkakaunawaan pati na rin ang pait dahil sa matagal na alitan ay nagdulot ng matinding labanan sa pagitan ng mga Sulus at Maguindanao. Sa pakikibaka, personal na pinatay ng Sultan ng Sulu si Kuda. Ang kaganapang ito ay naganap noong 10 Agosto 1702.
11. Sultan Bayan Ul-Anwar Ang isa pa niyang pangalan sa paghahari ay Jalal ud-Din. Pinamagatang Dipatuan noong nabubuhay pa siya, nakilala siya pagkatapos ng kanyang kamatayan bilang Mupat Batua. Siya ay anak ni Sultan Barahaman. Noong 1701, naiintriga na siya laban sa kanyang tiyuhin, ang Sultan. Nagtagumpay siya sa trono noong 1702 at humawak ng korte sa Slangan ngunit madalas sa Sibugay. Ang kanyang nakababatang kapatid na si Ja'far Sadiq, ang Rajah Muda, ay nag-alsa laban sa kanya ngunit nagawang mapanatili ang trono. Noong 1736, nagbitiw si Anwar pabor sa kanyang anak na si Tahir ud- Din Malinug (no. 13). Namatay siya noong mga 1745.
12. Sultan Muhammad Ja’far Sadiq Manamir Siya ay nakababatang kapatid ni Sultan Bayan ul-Anwar. Minsan siya ay tinutukoy bilang Amir ud-Din. Tinukoy bilang Maulana habang nabubuhay, nakilala siya pagkatapos ng kanyang kamatayan bilang Shahid Mupat. Nilabanan niya ang paghahari ng kanyang nakatatandang kapatid, ngunit napilitan siyang tumakas sa Tamontaka noong 1710. Tinukoy siya ng mga opisyal ng Dutch bilang "ang batang hari" upang makilala siya sa Sultan Bayan ul Anwar. Noong 1725, natanggap na niya ang titulong Paduka Sri Sultan. Noong Marso 1733, sinalakay ng kanyang kapatid at pamangkin na si Malinug ang kanyang mga pwersa sa Tamontaka. Ang huli ay naging sanhi ng kanyang kamatayan sa sumunod na pakikibaka. Habang ang kanyang kapatid ay may kapangyarihan sa kahabaan ng baybayin, si Manamir ay may kapangyarihan sa loob. Ang kanyang kapangyarihan ay kinilala sa Tamontaka mula noong mga 1710 hanggang sa kanyang kamatayan noong Marso 1733.
13. Sultan Muhammad Tahir Ud-din Anak ni Sultan Bayan ul-Anwar, siya ay karaniwang kilala sa mga Kastila bilang "Dipatuan Malinug". Kilala rin siya bilang Muhammad Shah Amir ud-Din. Sa isang labanan noong 1733, pinatay niya ang kanyang tiyuhin na si Ja'far Sadiq Manamir. Noong 1736, nagsimulang ibahagi sa kanya ng kanyang ama ang mga responsibilidad ng pamahalaan. Gayunpaman, ang kanyang awtoridad ay tinutulan ng dalawa sa kanyang mga pinsan, mga anak ni Manamir, na pinilit siyang magretiro sa interior kung saan siya namatay sa Buayan noong 1748.
14. Sultan Muhammad Khair Ud-din Siya ay anak ni Sultan Ja’far Sadiq at mas kilala sa mga Europeo bilang "Pakir Maulana Kamsa" (Arabic, Faqir Maulana Hamzah) o Amir ud-Din Hamza. Ginamit din niya ang pangalang 'Azim ud-Din at kinuha ang titulong Amir al-Mu'minin ("Kumander ng Tapat"). Noong 1733, pagkatapos na patayin ang kanyang ama, sinimulan niyang ituring ang kanyang sarili na tagapagmana ng trono at pagkatapos ay tinawag ang kanyang sarili bilang Rajah Muda. Nang sumunod na taon, siya ay pormal na namuhunan sa mga tungkulin ng isang sultan sa presensya ng mga opisyal na Espanyol mula sa Zamboanga. Sa tulong ng mga Kastila, napatatag niya ang kanyang posisyon sa Tamontaka at nalabanan ang pamumuno ng kanyang tiyuhin na si Bayan ul-Anwar at nang maglaon ay ang kanyang pinsan na si Malinug. Ngunit sa pagkamatay ng huli noong mga 1748, tumigil ang pakikibaka para sa sultanato. Si Pakir Maulana Kamsa ay lumabas bilang pangunahing pinuno ng Maguindanao. Noong 1755, sinimulan niyang ibigay ang ilan sa kanyang mga kapangyarihan sa kanyang nakababatang kapatid na may kondisyon na ang kanyang anak, si Kibad Sahriyal, ay magiging Rajah Muda.
15. Sultan Pahar Ud-din Siya ay nakababatang kapatid ni Pakir Maulan Kamsa at kilala bilang Datu Pongloc o Panglu. Sinimulan niyang gamitin ang kapangyarihan ng sultan noong 1755 at nasa upuan ng sultan noong taon ding iyon nang bumisita si Kapitan Thomas Forrest sa Maguindanao. Siya ay nakilala bilang si Mupat Hidayat.
16. Sultan Kibad Sahriyal Ang kanyang regal na titulo ay Muhammad 'Azim ud-Din Amir ul-Umara. Siya ay anak ni Pakir Maulana Kamsa. Bago pa man mamatay ang kanyang tiyuhin na Sultan, siya ay tinatawag na bilang "sultan". Siya ay palakaibigan sa mga Kastila at hindi bababa sa dalawang beses na pumasok sa mapayapang negosasyon sa kanila, ibig sabihin, noong 1780 at 1794. Malamang na namamahala siya mula 1780 hanggang 1805.
17. Sultan Kawasa Anwar Ud-din Siya ay anak ni Kibad Sahriyal at tulad ng kanyang ama ay pinamagatang Amir ul-‘Umara. Pumasok siya sa isang kasunduang pangkapayapaan sa mga Kastila noong 1805. Isa sa kanyang mga selyo ang may titulong Iskandar Julkarnain. Siya ay posibleng naghari mula 1805 hanggang 1830.
Trani
Ang Trani (bigkas sa Italyano: [ˈTraːni]) ay isang daungan sa Apulia, sa katimugang Italya, sa Dagat Adriatico, 40 km sa pamamagitan ng riles pakanluran-hilaga ng Bari. Ito ay isa sa mga kabeserang lungsod ng Lalawigan ng Barletta-Andria-Trani.
Sultanato ng Maguindanao
Talaan ng mga Sultan ng Maguindanao
21. Sultan Mangigin Siya ay apo ng sikat na Datu Dakula ng Sibugay, na apo naman ni Kibad Sahriyal (No. 16). Sinimulan niya ang kanyang pamumuno noong 1896. Mula 1888 hanggang 1896, nakaranas ng interregnum ang Sultanate, posibleng dahil gusto ni Datu Utto (Sultan Anwar ud-Din ng Buayan) na maging bayaw niya si Datu Mamaku (anak ni Sultan Qudratullah Untong). Sultan. Gayunpaman, nais ng mga Kastila na pumunta ang sultanato sa isa sa mga datu ng Sibugay. Sa pagtatapos ng 1900, inilipat ni Sultan Mangigin ang kanyang tirahan mula Cotabato patungong Sibugay. Noong 1906, pinakasalan niya si Rajah Putri, ang balo ni Datu Utto at kapatid ni Datu Mamaku.
Trani
Heograpiya
Matatagpuan sa baybaying Adriatico, sa pagitan ng Barletta at Bisceglie, ang Trani ay may mga hangganan sa mga munisipalidad ng Andria, Barletta, Bisceglie at Corato, sa Lalawigan ng Bari.
Sultanato ng Maguindanao
Talaan ng mga Sultan ng Maguindanao
22. Sultan Muhammad Hijaban Iskandar Mastura Kudarat Umakyat siya sa trono sa pagkamatay ni Mangigin noong 1926. Sa panahong ito, ang Sultanate ay nagkaroon ng mas seremonyal, tradisyonal na karakter. Ito ay patuloy na naging sentrong institusyon para sa mga tradisyunal at relihiyosong gawain ng mga mamamayang Maguindanao at Iranun.
Trani
Ekonomiya
Ang teritoryo ng Trani ay lumilikha ng isang mahusay na alak, Moscato di Trani. Kasama rin sa mga industriya nito ang mga igos, langis ng oliba, mga almendras, at trigo na kapaki-pakinabang na mga kalakal.
Sultanato ng Maguindanao
Mga nagpapanggap
Noong Mayo 2018, mayroong tatlong pangunahing pamilya ng hari sa Maguindanao. Bawat isa ay may nailuklok na sultan sa ilalim ng Sultanato ng Maguindanao, Sultanato ng Rajah Buayan, at ang teritoryo ng Bulubunduking Allah.
Gibraltar
Ang Gibraltar ay panlabas na teritoryo ng United Kingdom sa ibayong dagat. Matatagpuan ito sa katimogang bahagi ng Tangway ng Iberia sa Kipot ng Gibraltar na nag-uugnay sa Karagatang Atlantiko at Dagat Mediterranean at matatagpuan sa pagitan ng Europa at Aprika. Nakikibahagi ang teritoryong lupa nito sa Espanya, sa hilaga. Sa kasaysayan, naging mahalagang base para sa Sandatahang Lakas ng Britanya, at naging lugar para malaking base ng hukbong-dagat.
Nagmula ang saltia ng bato sa pangalang Arabo na Jebel al Tariq (جبل طارق) na nangangahulugang bato ng Tariq. Tumutukoy ito sa heneral na Ummayad na si Tariq ibn-Ziyad na namuno sa mga Muslim sa pagsakop ng Espanya noong 711. Kilala noong una bilang Calpe, isa sa Haligi ng Hercules. Sa ngayon, kilala ang Gibraltar sa kolokyal na tawag na "Gib" "the Rock" (ang Bato).
Ang malaking isyu ng pagtatalo ang soberenya ng Gibraltar sa relasyong Anglo-Kastila. Hinihiling ng Espanya ang pagbalik ng soberenya, inilipat ng Pransiya sa benipisyo ng Espanya magpakailanman noong 1713. Palagiang sinasalungat ng mga taong-bayan sa Gibraltar ang anumang paglipat.
Sikoseksuwal na pag-unlad
Sa sikolohiyang Freudiano, ang Sikoseksuwal na pag-unlad ay isang sentral na sangkap sa teoriya ng sikoanalitikong seksuwal na pag-uudyok, na ang tao, mula sa kapanganakan, ay mayroon nang libog (ganang seksuwal) na naipapakita sa limang yugto. Ang bawat yugto - ang pambibig, ang pambutas ng puwit , ang pangtiti, ang pag-amba o pagtaglay (latensiya), at ang henital - ay may mga bahagi ng katawan na itinatangi bilang mga sonang erohenosa na pinagmumulan ng ganang seksuwal. Sinasabi ni Sigmund Freud na kapag ang isang bata ay nakaranas ng pagkabalisa (pagpigil sa kahit anong yugto ng sikoseksuwal) ito ay magdudulot ng neurosis sa katandaan.
Pinanggalingan
Si Sigmund Freud (1856-1939) ang nagsabi na ang pag-uugali ng bata ay nakatuon sa ilang bahagi ng kaniyang katawan, halimbawa ang bibig habang nagpapasuso, o kaya ang puwit sa panahon ng pagtuturo sa paggamit ng banyo o kubeta. Iminumungkahi ni Freud na ang pang-adultong neurosis (pantungkuling diperensiya sa pag-iisip o functional mental disorder sa Ingles) ay madalas na nakaugat sa seksuwalidad ng pagkabata, kaya, ang mga pag-uugaling neurotiko sa katandaan ay bunga ng seksuwal na pantasya mula pagkabata. Sinasabi rin na dahil ang tao ay ipinanganak na seksuwal, ang sanggol ay makakakamit ng seksuwal na ginhawa sa kahit na anong bahagi ng kanilang pangangatawan. Bukod pa rito, ang pakikipaghalubilo raw ang dahilan upang matungo ang ganang seksuwal sa pagiging heteroseksuwal sa kanyang katandaan.
Yugtong pambibig
Ang unang yugto ng sikoseksuwal na pag-unlad ay tinatawag na yugtong pambibig. Ito ay mula sa kapanganakan hanggang sa gulang na dalawang taon. Sa yugtong ito, sinasabi na ang ganang seksuwal ng isang bata ay nakukuha niya mula sa pagsuso sa suso at ang paglalagay ng iba't ibang mga gamit sa kanyang bibig. Dahil sa kawalan ng identidad ng sanggol, ang kaniyang aksiyon ay nagmumula sa prinsipyo ng kasiyahan, ang instinto ng pagkuha ng kaginhawahan.
Yugtong pambutas ng puwit
Ang ikalawang yugto ng sikoseksuwal na pag-unlad ay ang yugtong pambutas ng puwit. Nagtatagal ito mula sa edad na labing-limang buwan hanggang tatlong taon. Dito, sinasabi na ang ganang seksuwal ng bata ay nagmumula sa bibig patungo sa puwit. Ang pagtuturo sa tamang paraan ng pagdumi ay isa sa mga pangyayari kung saan nakukuha niya ang kaginhawaan.
Yugtong pangtiti
Ang ikatlong yugto ng sikoseksuwal na pag-unlad ay ang yugtong pangtiti (o yugtong pang-galit na titi) na tumatagal mula sa edad na tatlo hanggang anim na taon, kung saan ang ari ng lalaki o ari ng babae ay ang kanyang pangunahing seksuwal na bahagi sa katawan. Ito ang yugto kung saan may malay na ang bata sa kanyang pangangatawan, sa mga katawan ng ibang mga bata, at sa mga katawan ng kanilang mga magulang; nabibigyang-kasiyahan ang kanilang pisikal na kuryusidad sa pamamagitan ng paghuhubo at paghuhubad at pagkalap sa katawan ng bawat isa at sa kanilang mga ari, at sa gayon ay nalalaman nila ang pisikal (seksuwal) na pagkakaiba sa pagitan ng isang "lalaki" at ng isang "babae" at ang pagkakaiba ng mga kasarian sa pagitan ng dalawa.
Sa yugtong pangtiti, para sa mga kalalakihan, sinabi ni Freud na may pagkakahalintulad ang nararanasan ng mga kalalakihan sa pangyayari doon sa buhay ni Oedipus. Tinawag niya itong suliranin ni Oedipus o kompleks ni Oedipus. Si Oedipus ay isang tauhan sa mitolohiya ng mga Griyego na nagmula pa sa ikalimang siglo. Dahil sa kanyang kasalanan, si Oedipus ay pinarusahan sa pamamagitan ng pagkaranas na mapatay ang kanyang amang si Laius at akitin ang kanyang inang si Jocasta. Sa kababaihan naman ay nagaganap ang tinatawag na suliranin ni Electra o kompleks ni Electra. Si Electra ay nakikipagkompetisyon sa kanyang ina upang makuha ang kanyang ama. Kasama ng kanyang kapatid na si Clytemnestra, sila ay nagplanong maghiganti sa kanilang ina upang mabigyan ng katarungan ang pagpatay sa kanilang amang si Agamemnon.
Yugtong panghenitalya
Ang ikalimang yugto ng sikoseksuwal na pag-unlad ay ang yugtong panghenitalya. Ito ay nagtatagal mula sa pagbibinata hanggang sa katandaan. Ito ang nagiging gabay sa buhay ng isang lalaki at ng isang babae. Ang layunin nito ay ang pangsikolohiyang pakikipaglapit at kalayaan mula sa mga magulang. Ang yugtong panghenitalya ay nagbibigay ng pagkakataon sa mga tao upang ipakita ang kanilang kakayahan na harapin at lutasin ang kani-kanilang natitira pang mga problemang sikoseksuwal mula pa sa pagkabata. Tulad ng sa yugtong pangtiti, ang yugtong panghenitalya ay nakasentro sa ari ng lalaki o babae, ngunit ang seksuwalidad ay nahubog na sa pagtanda, sa halip na mag-iisa at umaastang parang bata.
Koila Nailatikau
Si Adi Koila Mara Nailatikau ay isang abogado sa Fijian, na nagsilbi bilang isang diplomat at politiko. Siya rin ang First Lady of Fiji mula 2009 hanggang 2015, bilang asawa ni Ratu Epeli Nailatikau, ang Pangulo ng Fiji.
Kasaysayang diplomatiko
Ang kasaysayang diplomatiko ay nakatuon sa kasaysayan ng ugnayang pangdaigdigan (relasyong internasyunal) sa pagitan ng mga estado. Maaaring maging kaiba ang historyang diplomatiko mula sa ugnayang internasyunal dahil sa ang kasaysayang diplomatiko ay maaaring tumuon sa patakarang panlabas o pangdayuhan ng isang estado habang ang ugnayang pandaigdigan ay nakatuon sa mga ugnayan o relasyon sa pagitan ng dalawa o marami pang mga estado. Ang kasaysayang diplomatiko ay may gawi na mas nagiging nagsasaalang-alang ng kasaysayan ng diplomasya habang ang mga ugnayang internasyunal ay mas nakatuon sa mga kasalukuyang kaganapan o pangyayari at paglikha ng isang modelong nilalayon na magbigay ng pagpapaliwanag o pagpapaunawa hinggil sa mga politikang pandaigdigan o internasyunal. Kakaiba ito mula sa kasaysayang pampolitika na nakatuon sa mga politikang nasa loob ng estadong nasyon.
Koila Nailatikau
Pamilya
Si Vasemaca Koila Josephine Mara ay isinilang noong 1953. Ang kanyang ama, si Ratu Sir Kamisese Mara (1920–2004), ay si Tui Nayau (Paramount Chief ng Lau Islands ) at nagsilbi bilang unang Punong Ministro ng Fiji (1967–1992, maliban sa isang napakaliit na pagkagambala noong 1987) at kalaunan ay bilang Pangulo ( 1993–2000), at itinuturing na modernong ama ng Fiji. Ang kanyang ina, si Ro Lady Lala Mara (1931-2004), ay nagtaglay ng titulong Roko Tui Dreketi , o Paramount Chief ng Burebasaga Confederacy. Noong 1979, sa kanyang oras bilang mag-aaral sa Somerville College, nagtapos si Adi Koila mula sa Oxford University Foreign Service Program.
Karera
Matapos ang paglilingkod sa kanyang bansa bilang isang diplomat noong 1980s at 1990s, nagpasya si Adi Koila na sundin ang mga yapak ng kanyang ama, at nahalal siya sa Kapulungan ng mga Kinatawan noong 1999 bilang isang kandidato ng Christian Democratic Alliance, na kumakatawan sa Lau Fijian communal constituency,
na noong una ay hawak ng kapwa kanyang ama at ng kanyang kapatid na si Ratu Finau Mara. Si Adi Koila ay naging Ministro ng Turismo sa Gabinete ng koalisyon na pagkatapos ay hinirang.
Nanawagan si Nailatikau na magtatag ng isang "pambansang serbisyo sa kabataan," sa ilalim ng pangangalaga ng Militar, upang makatulong na mabawasan ang kawalan ng trabaho noong Disyembre 7, 2005.
Ang mga kabataan ay matututo ng disiplina sa sarili at sasanayin para sa mga trabaho, tulad ng engineering, na magbibigay-daan ito sa kanila na sa paglaon ay makapag-ambag sa lipunan sa pamamagitan ng kusang-loob at bayad na trabaho.
2006 na kandidato?
Upang makatakbo para sa kanyang dating Lau Fijian Communal Constituency, iniulat niya noong Hunyo 15, 2005 na isinasaalang-alang niya na ibigay ang kanyang puwesto sa Senado. Kinumpirma niya na ang pinuno ng angkan ng Vuanirewa, kung saan ang kanyang yumaong ama ay ang Paramount Chief, ay hiniling sa kanya na tumayo bilang kanilang kandidato, ngunit sinabi niya na hindi siya gagawa ng desisyon hanggang Agosto. Sinabi niya na kumunsulta siya sa kanyang mga kapatid bago ipahayag ang anumang desisyon. Hindi ipinahiwatig ni Nailatikau kung aling partido pampulitika, kung mayroon man, balak niyang sumali. Ang kanyang dating partido, ang Christian Democratic Alliance, ay wala na ngayon, at mayroon siyang mga kamag-anak at biyenan sa maraming magkakaibang partido.
Jane Seymour
Si Jane Seymour (sirka 1508 – 24 Oktubre 1537) ay isang Inglesang dating naging Reyna ng Inglatera bilang pangatlong asawa ni Haring Henry VIII. Pinalitan niya si Anne Boleyn bilang reynang konsorte pagkaraan ng pagsasakatuparan ng parusang kamatayan kay Boleyn dahil sa kaso ng masidhing pagtataksil, insesto at adulteriya noong Mayo 1536. Namatay si Seymour dahil sa mga kumplikasyon na hindi lalampas sa dalawang mga linggo pagkatapos na maipanganak ang kaisa-isa niyang anak, isang lalaking namuno sa Inglatera bilang si Edward VI. Siya lamang ang nag-iisa sa mga naging asawa ni Henry VIII na nakatanggap ng parangal na pagpapalibing bilang isang reyna, at ang tanging konsorte ni Henry VIII na nalibing na katabi ng haring ito sa loob ng Kapilya ni St. George, Kastilyo ng Windsor, dahil si Seymour lamang ang nag-iisang konsorte na nagkapagluwal ng isang tagapagmanang lalaki.
Marco Polo
Si Marco Polo (15 Setyembre 1254, Venice, Italya; o Curzola, Benesyanong Dalmatia na Korčula, Croatia sa kasalukuyan — 8 Enero 1324, Venice) ay isang mangangalakal na taga-Venice at eksplorador na, kasama ang kanyang tatay na si Niccolò at tiyuhing si Maffeo. Siya ang naging unang taga-Kanlurang naglakbay sa Daanang Seda sa Tsina (na tinawag niyang Cathay). Dinalaw niya ang Dakilang Khan ng Imperyong Mongol na si Kublai Khan (apo ni Genghis Khan). Isinulat ang kanyang mga paglalakbay sa Il Milione ("Ang Milyon" o Ang mga Paglalakbay ni Marco Polo).
Resolusyon 1325 ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa
Ang Resolusyon 1325 ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa (United Nations Security Council Resolution 1325, S/RES/1325), sa kababaihan, kapayapaan, at seguridad, ay pinagtibay nang walang tutol ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa noong Oktubre 31, 2000, pagkatapos ng paggunita ng resolusyon 1261 (1999), 1265 (1999), 1296 (2000), at 1314 (2000). Kinilala ng resolusyon ang hindi timbang at kakaibang epekto ng armadong tunggalian sa kababaihan at batang babae. Nanawagan ito para sa pagpapatibay ng isang perspektibo sa kasarian upang ituring ang natatanging pangangailangan ng mga kababaihan at batang babae sa panahon ng tunggalian, pagpapabalik sa sariling bayan, pagpapatira, rehabilitasyon, reintegrasyon, at rekonstruksyon pagkatapos ng tunggalian.
Ang Resolusyon 1325 ng Konseho ng Seguridad ng United Nations ay mayroong tekstong magagamit sa anim na opisyal na wika ng UN, kabilang ang Arabiko, Tsino, Ingles, Pranses, Ruso, at Espanyol.
Koordinasyon
Upang masiguro ang koordinasyon at kooperasyon sa buong sistema ng Nagkakaisang Bansa sa pagpapatupad ng resolusyon ng Konseho ng Seguridad, itinatag ng Interagency Network on Women and Gender Equality ang Interagency Taskforce on Women, Peace and Security na pinamumunuan ng Special Adviser on Gender Issues and Advancement of Women. Kasama sa Taskforce ang mga kinatawan mula sa iba't ibang ahensiya at organisasyon ng UN, gaya ng DAW/DESA, DDA, DPA, DPKO, DPI, ESCWA, ILO, OCHA, OHCHR, OHRM, OSAGI, SRSG/CAC, UNDP, UNFPA, UNHCR, UN-HABITAT, UNICEF, UNIFEM, UNU, at WFP. Nag-develop ang Taskforce ng isang Action Plan noong 2003 para sa pagpapatupad ng resolusyon, at nagbigay ng kontribusyon sa paghahanda ng pag-aaral ng Secretary-General. Ibinahagi rin ng 2003 at 2004 na annual report ang mga nagawa ng Taskforce, kasama na rito ang mga needs assessment checklists, briefing notes para sa Security Council missions, at analisis ng gender content ng mga report ng Secretary-General sa Konseho ng Seguridad.
Kritisismo
Ang Resolution 1325 ng United Nations Security Council ay isang mahalagang hakbang para sa pagtitiyak ng proteksyon at pagtataguyod ng karapatan ng kababaihan sa konteksto ng mga konflikto sa buong mundo. Gayunpaman, mayroong ilang kritisismo na maaaring ibato dito.
Una, ang Resolution 1325 ay kinakailangan ng kongkretong hakbang upang maitaguyod ang kapakanan ng kababaihan sa gitna ng mga konflikto. Kahit na ang resolusyon ay naglalayong protektahan ang mga kababaihan at bigyan sila ng boses sa usaping pangkapayapaan, kailangan pa rin ng mas malakas na mekanismo para masiguro ang kanilang paglahok at hindi lamang sila basta-basta na lang nalilimutan.
Pangatlo, ang resolusyon ay hindi ganap na kinakatugunan ang pangangailangan para sa proteksyon ng mga kababaihan, lalo na sa mga komunidad na nasa mga laylayan ng lipunan. Kailangan itong kasangkapanan ng mas malawak na pagpapatupad ng mga programa at polisiya upang masiguro na hindi lamang ang mga kababaihan sa mga malalaking komunidad ang nabibigyan ng proteksyon at boses, kundi pati na rin ang mga kababaihan na nasa maliit na komunidad.
Kritiko
Isa sa mga tao na tumutol sa Resolution 1325 ay si Cynthia Enloe, isang propesor sa Clark University sa Worcester, Massachusetts na nagsasagawa ng pananaliksik at nagtuturo tungkol sa relasyon ng kasarian at pandaigdigang politika. Si Enloe ay tumutol sa resolusyon dahil sa kanyang pag-aalinlangan na ang resolusyon ay hindi sapat na paraan upang matugunan ang mga komplikadong isyu ng karahasan at kasarian sa konteksto ng mga konflikto. Ayon sa kanya, kinakailangan ng mas malawak na pagtingin sa mga komplikadong dinamika ng kasarian sa konteksto ng pandaigdigang politika at militarismo upang masiguro ang tunay na proteksyon at pagtataguyod ng karapatan ng mga kababaihan.
Sa kanyang libro na "The Curious Feminist: Searching for Women in a New Age of Empire," si Cynthia Enloe ay nagpapakita ng kanyang pagtutol sa Resolution 1325 sa ilang bahagi ng kanyang akda. Sa simula pa lang ng libro, sa Introduction, ipinapakita na niya ang kanyang pag-aalinlangan sa sapat na proteksyon at pagtitiyak ng karapatan ng kababaihan sa gitna ng mga konflikto sa pagpasa ng Resolution 1325. Binabanggit niya na ang resolusyon ay nagpapahayag lamang ng "magandang intensyon" ngunit kinakailangan pa ng mas malalim na pagsusuri sa mga komplikadong dinamika ng kasarian sa konteksto ng pandaigdigang politika at militarismo. Sa mga susunod na bahagi ng libro, ipinapakita niya ang mga halimbawa ng hindi sapat na proteksyon sa mga kababaihan sa gitna ng mga konflikto at kung paano kinakailangan ng mas malawak na pagtingin sa usaping kasarian.
Pagpapalakas ng mga Estratehiya sa Hatirang Pangmadla sa Resolusyon 1325 ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa sa Asya
Ang Enhancing Social Media Strategies on the UN Security Council Resolution 1325 in Asia ay isang programa na naglalayong mapalakas ang pagpapalaganap ng impormasyon tungkol sa Resolusyon 1325 ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa sa Asya sa pamamagitan ng paggamit ng mga estratehiya sa hatirang pangmadla.
Sa Filipino, ito ay tinatawag na "Pagpapalakas ng mga Estratehiya sa Hatirang Pangmadla sa Resolusyon 1325 ng Konsehong Panseguridad ng mga Nagkakaisang Bansa sa Asya". Ang nasabing resolusyon ay naglalayong magbigay ng proteksyon sa mga kababaihan mula sa karahasan at diskriminasyon sa gitna ng mga krisis at giyera.
Sa pamamagitan ng paggamit ng mga platapormang hatirang pangmadla tulad ng Facebook, Twitter, Instagram, at iba pa, layunin ng programa na mapalawak ang pag-unawa at kaalaman tungkol sa resolusyon na ito, lalo na sa mga kababaihan sa Asya. Sinisiguro ng programa na ang impormasyon na ipinapahayag sa hatirang pangmadla ay naaangkop sa kultura at konteksto ng mga bansa sa Asya, upang mas maunawaan ng mga tao ang kahalagahan nito at maipatupad sa kanilang sariling komunidad.
Sa ganitong paraan, naglalayon ang programa na mapalawak ang saklaw ng resolusyon at masigurong naiintindihan ito ng mas maraming tao sa Asya upang maprotektahan ang karapatan at kapakanan ng mga kababaihan sa panahon ng krisis at giyera.
Panggagahasa sa Pilipinas
Ang panggagahasa (Ingles: rape), ayon sa Batas sa Pilipinas, ay itinuturing na isang kriminal na pagkakasala. Sa lipunan ng mga Pilipino, ito ay isang kasuklam-suklam na krimeng mapaparusahan ng pagkabilanggo habang buhay.
Ang mga batas
Artikulo 266-A. Panggagahasa: Kapag at paano ginawa.
1. Sa pamamagitan ng isang taong pagkakaroon ng kaalaman ukol sa laman ng isang babae sa ilalim ng mga sumusunod na pangyayari:
a. Sa pamamagitan ng puwersa, pagbabanta o pananakot;
b. Kapag ang naapi ay inalisan ng mga kadahilanang tumanggi o sa kabilang banda ay hindi namamalayan;
c. Sa pamamagitan ng mga mapanlinlang na pakana o malupit na pang-aabuso ng kapangyarihan; at
d. Kapag ang naapi ay sa ilalim ng labindalawang (12) taong gulang o kaya naman hindi, kahit na wala sa mga pangyayari na nabanggit ngunit katumbas ng mga nasabi sa itaas.
2. Sa pamamagitan ng sinumang tao na, sa ilalim ng anumang mga pangyayari na nabanggit sa talata 1 nito, ilalaan na isang gawa ng sexual assault sa pamamagitan ng paglagay ng kanyang ari sa bibig ng ibang tao o sa puwet, o anumang instrumento o bagay, sa genital o puwet ng ibang tao.
Ang 1997 na pagbabago ay pinalawak ang kahulugan ng panggagahasa sa isang mas malinaw na pagpapakahulugan at pagbibilang na krimen bilang isang krimen laban sa mga taong sa halip na, tulad dati, sinasama o binibilang ito sa mga krimen laban sa kalinisan.