Венесуэла
Адабиёт
Адабиёти Венесуэла ба забони испониёӣэҷод мешавад. Таърихи адабиёти Венесуэла роҳи аз байн бурдани мухолифат ва ҳамзамон омезиши анъанаҳои фарҳанги аврупоӣ ва миллиро паси сар кардааст. Чеҳраҳои дурахшон аз байни таърихнависон X. де Кастелянос, П. де Агуадо («Таърихи Венесуэла», 1582) ва П. Симон мебошанд. Асарҳои муҳимми давраи барокко - «Таърихи ғасб ва маскуншавӣ дар музофоти Венесуэла»-и (1723) X. Овйедо-и-Банйоса ва «Ёддошт»-и (1771-92) Ф. де Миранда, инчунин осори манзуми М. де Лос Анхелес буд. Марҳалаи дуввум — пайдоиши адабиёти миллии Венесуэла бо Ҷанги озодихоҳонаи солҳои 1810-26 пайваст аст. Намояндагони барҷастаи адабиёти ин давра ''А. Белйо'' ва С. Боливар мебошанд. Нахустин асарҳои барҷаста дар давраи севвуми инкишофи адабиёти Венесуэла дар доираи равандҳои романтизм ва костумбризм (тасвири урфу одатҳо дар жанри очерк ё хроника) эҷод шуданд. Равшантарин симоҳои мактаби назми романтикӣ Х. А. Майтин ва А. Перес Боналде буданд, ки тимсоли назми романтикӣ гардиданд. Костумбризм бо номи нависандагон Э. Бланко («Саратэ», 1882), М. Венесуэла Ромеро Гарсия («Пеония» 1890), мунаққидон ва эссенависон (С. Акоста, Х. Венесуэла Гонсалес ва А. Урданета — муаллифи аввалин асар дар таърихи нақди адабии Венесуэла — «Сервантес ва интиқод» (1877) сахт пайванд аст. Тафовути адабиёти Венесуэла аз адабиёти дигар кишварҳои Амрикои Лотинӣ дар давраи севвум — давраи модернизм он аст, ки он на дар назм, балки дар наср равшан зуҳур намуд. Дар доираи модернизм позитивизм ва креолизм ривоҷ меёфтанд. Нависандагони бузурги позитивизм X. Хил Фортоул ва Л. Лопес Мендес, креолизм Л. М. Урбанеха Алчелпол ва шоир Ф. Ласо Март буданд. Асри 20 дар Венесуэла айни замон бо фаъолияти занон дар адабиёт фарқ мекунад. Дар ин аср шоираҳо Э. Арвело Ларрива, Л. Дел Валйе Силва, М Бермудес де Белйосо ва нависандазан А. Паласйос маъруф буданд. Осори шоирони солҳои 1920 бо «насли соли 1918» (донишҷӯёне, ки ба ғояҳои радикалии марксизм майл намуда, мехостанд дар Амрикои Лотинӣ ислоҳот ба амал биёваранд) Ф. Пас Кастилйо, Х. А Рамое Сукре, ''Э. Бланко'' ва дигарон пайваст аст. Романҳои Отеро Силва («Табларза», 1939; «Панҷ нафаре, ки хомӯш буданд», 1966; «Вақте ки гиряам меояд, намегирям», 1970 ва дигарон) шуҳрати умумиҷаҳонӣ касб намуда, дар баробари асарҳои X. Кортасар, А. Карпентйер, Г. Г. Маркес, М. А. Астуриас самти асосии насри Амрикои Лотиниро дар солҳои 1950-60 муайян карданд. Давраи нави адабиёти Венесуэла аз соли 1936 оғоз меёбад. Соли 1946 гурӯҳи шоирону нависандагони «Контрапунто» (Х. Р. Медина, Р. Пинеда ва дигарон) — навоварони жанри ҳикояи хурд арзи вуҷуд намуданд. Гармендиа, А. Гонсалес Леон, Р. Исагирре ва Л. Бритто Гарсиа симоҳои асосии насри солҳои 1960-1980-и Венесуэла буданд. Бузургтарин нависандаи асри 20 дар Венесуэла собиқ президенти кишвар Ромуло Галйегос (1884-69) ба шумор меравад. Асарҳои ӯ ба муносибати инсон ва табиат бахшида шудаанд, романаш «Доня Барбара» аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ эътироф гардидааст. Шоири шинохтаи Венесуэла дар асри 20 Андрес Элой Бланко (1897—1955) буд. Аз ҷумлаи насрнависони маъруфи муосир Мигел Отеро Силва (1908-85), муаллифи чандин роман дар мавзӯъҳои иҷтимоӣ, муаллифи романи барҷастаи таърихии «Шоҳи озодӣ» (1979) Лопе де Агирре ва Артуро Услар Пйетри (1906—2001)-ро ном бурдан мумкин аст.