Гулпарварӣ
Таърих
Гул дар тӯли таърих ҳамеша рамзи зебоӣ ва хушҳолию хушнудии одамон буд. Бисёр маъбудҳои асотирӣ ҳомии гулу гиёҳ маҳсуб мешуданд. Мас., дар Руми Қадим Флора (аз лот. flos — гул) илоҳаи гул, ҷавонӣ ва таровати баҳор буда, мардум ба шарафи ӯ ҷашнҳо меоростанд, гуловезу гулдастаҳо таҳия мекарданд. Одамон тақр. 6000 сол қабл дар бошишгоҳҳои худ гулу буттаҳо мешинонданд. Гулҳои аввалин, ки инсон ба онҳо дилбастагӣ пайдо кард, садбарг, нилуфар, садтумонӣ, мехчагул, лола ва наргис буданд. Дар ҷазираи Крит (дар баҳри Миёназамин) бостоншиносон тасвири садбаргеро пайдо кардаанд, ки таърихи беш аз 3000-сола дорад. Ба қавли Ҳеродот, юнониҳо садбарги махмалине рӯёнда будаанд, ки 60 гулбарг доштааст. Парвариши садбарг дар Эрон ривоҷ ёфта буд. Олими бузурги тоҷик Абурайҳони Берунӣ дар «Китобу-с-сайдана фи-т-тиб» анвои гуногуни садбаргро номбар кардааст, ки вард, озодгул, дурӯгул, руспигул, зардсурх, садварақ, садфар, қайсаргул, курагул, шиканҷагул, шаҳдварақ, гунбадгул, девгул, зирӯгул, хоргул, васир, вардо ва ғ. аз он қабиланд. Самарқанди бостонӣ бо Боғи Баланд, Боғи Биҳишт, Боғи Давлатобод, Боғи Дилкушо, Боғи Ҷаҳоннамо, Боғи Майдон, Боғи Нав, Боғи Чинор ва Боғи Шамол ном мавзеъҳои худ шуҳрати оламшумул дошт, ки дар он ҷойҳо гулу раёҳин парвариш меёфтанд, гулнақшу гулхатҳои зебо мавҷуд буданд, навъҳои нави садбарг рӯёнида мешуд. Ба садбарг монанд гули зебои дигар, ки аз қадим мақбули гулпарварон аст, садтумонӣ мебошад. Рассомони гузашта бо акси садтумонӣ (гули маҷаҳ, гули кофар, салимгул) гулдонҳоро зинат медоданд, минётураҳо меофариданд. Сарватмандон дар атрофи қасру кӯшкҳои худ гулзорҳо бунёд мекарданд. Дар асри 16 гулпарварони Чин зиёда аз 30 навъи нави садтумониро ба вуҷуд оварданд. Онҳо решаи садтумониро дар баробари абрешиму давоҷот (дегафзор) бо тило савдо мекарданд. Асри 18 дар Боғи шоҳии набототи Лондон маҷмӯи гуногуни садтумонӣ ташкил карда шуд, ки шуҳрати беандоза дошт. Мехчагул низ аз ҷумлаи гулҳои маъмул аст. Онро бори аввал дар асри 3 то м. табиатшинос ва файласуфи Юнони Қадим, яке аз аввалин ботаникҳои дунё Теофраст аз нигоҳи морфологӣ тасниф карда, «гули Зевс» номидааст (сабаби ин эҳтимол сурхи оташгун будани он бошад). Дар Чини бостонӣ анъанае роиҷ буд, ки дарбориён қабл аз ҳозир шуданашон ба ҳузури император бо мақсади хушбӯии нафас барги мехчагулро мехоиданд. Миёнаҳои асри 16 дар Фаронса навъҳои нави мехчагул офарида шуданд, хосса анвои махмалии он, ки гулбаргҳои сершумор (зиёда аз 60 адад) доштанд, маъмул гашт. Дар баробари садбаргу мехчагул гули лола низ писанди гулпарварон буд. Шоирони тоҷик зебоии лоларо дар ашъори худ васф кардаанд. Дар адабиёт вуҷуд доштани вожаҳои «лолазор», «лолавор», «лолагун», «лолаизор», «лоламон», «лолапӯш», «лоларанг», «лоларух», «лоларухон», «лоларӯй», «лоласифат», «лолафишон» ва «лолаҷабин» далели дилбастагии беандозаи мардуми тоҷик ба ин гули зебо аст. Асри 17 лолапарварӣ бахусус дар Ҳолландия ривоҷ ёфт. Гулпарварони ҳолландӣ пиёзакҳои лоларо дар биржаву музоидаҳои махсус, бандарҳо ва майкадаву қиморхонаҳо бо нархи гарон мефурӯхтанд. Бештар анвои нави лола, ки баргҳои ало доштанд, бозоргир буданд. Дар таърихи мардуми Ҳолландия он замон бо номи давраи «лола» машҳур аст. Гулпарварони Шарқ ба гули наргис низ эътибори хосса медоданд. Наргисро аз кишвари Форс ба Осиёи Хурд ва аз он ҷо ба Юнони Қадим бурдаанд. Дар Руми Қадим асосан наргиси зард парвариш меёфт. Дар Аврупо парвариши наргис дар асри 16 расм шуд. Дар Швейсария ҳар сол иди наргис баргузор мегашт, ки гулпарварон кӯчаву хиёбонҳо, дару девор, сутуну панҷараҳоро бо гулҳои наргис оро медоданд, гурӯҳ-гурӯҳ ба сайругашт мебаромаданд. Ба ҳамин монанд маросими гулгардонӣ дар байни тоҷикон низ шуҳрат дорад.