Вйетнам
Адабиёт
Қадимтарин осори шифоҳии мардуми Вйетнам силсилаи ривоятҳои асотирии мансуб ба давраи подшоҳи нахустин — Аждаҳо Лак мебошанд, ки ба одамон тарзи зиндагӣ ва рӯзгордориро меомӯхт. Достонҳои қадимии «Фу Донги Баҳодур» ва ривоят дар бораи «Хоҳарони ҷанговар Чинг» ба намунаҳои адабиёти шифоҳии Вйетнам мансубанд. Нахустин осори хаттии Вйетнам дар асрҳои 10-12 ба забони ханванӣ (забони вйетнамишудаи хитойӣ) падид омаданд, ки амрҳо, хитобаҳои манзум ва андарзҳои роҳибони буддоиро фаро мегирифтанд. Ин осори хаттӣ дар қолаби адабиёти анъанавии хитойӣ нигошта шудаанд, ки намунаҳои он «Фармон дар бораи интиқоли пойтахт»-и император Ли Тхай То (1010), хитобаи манзуми «Ҳукуматдорони Ҷанубро асрҳо тобеъ созем»-и Ли Тхионг Киет (1019—1105) мебошанд. Дар садаи XV эҷоди шеър бо забони гуфтугӯии миллӣ бар хилофи забони ханванӣ маъмул гардид, ки намунаи барҷастаи он «Маҷмӯаи осори забони модарӣ»-и Нгуен Чай (1380—1442) мебошад. Дар ташаккули адабиёти ин давра маҳфили адабии «Ҳамоиши 28 ситора» бо сарварии император Ле Тхан Тонг (1460-97) нақши муҳим дошт. Дар асрҳои 16-17 насри манзум бештар ривоҷ ёфт, ки ашъори пурҳикмати Нгуен Бин Кхием (1491—1585) ва «Маҷмӯаи ҳикояҳои нодир»-и Нгуен За (асри 16) мисоли он мебошанд. Ба адабиёти асрҳои 17-18 тасвири воқеаҳои таърихӣ ва корнамоии шахсиятҳои ҷудогона хос аст, ки силсилаи «Китоби Ҷануби осмонгир» (охири садаи XVII), «Шикваи зани ҷанговар»-и Доан Тхи Дйем (1705-48), «Шикваи канизаки шоҳ»-и Нгуен За Тхиеу (1741-98) аз ҷумлаи онҳоянд. Намунаи барҷастаи адабиёти классикии Вйетнам «Нолаи рӯҳи аламзада»-и Нгуен Зу (1765—1820) аз авҷи густариши достони ривоятӣ шаҳодат медиҳад. Дертар ашъори камҳаҷм, ки паҳлуҳои гуногуни ҳастии инсонӣ ва зиндагии шаҳриро фаро мегирифт, дар ашъори шоира Хо Суанг Хионг (асрҳои 18-19) таҷассум ёфтааст. Дар наср навиштани воқеаномаҳо анъана гардид, ки силсиларомани «Император Ле — муттаҳидсозандаи мамлакат» аз ҷумлаи онҳост. Дар аҳди мустамликадории фаронсавиҳо дар нимаи дуюми садаи XIX ғояҳои ватанпарастӣ дар ашъори Нгуен Дин Тйеу (1822-88) инъикос ёфтанд. Дар ин давра услуби назми ҳаҷвӣ ташаккул ёфт, ки эҷодиёти Нгуен Кхюен (1835—1909) ва Ту Сионг (1870—1907) намунаи он мебошад. Дар чоряки аввали садаи XX зери таъсири адабиёти фаронсавӣ дар Вйетнам жанрҳои муосир — новелла, повест, роман, драма ва ғ. пайдо шуданд, ки паҳлуҳои гуногуни ҳаётро инъикос мекарданд. Тайи солҳои 20-30 садаи XX ҷараёни назми нави инқилобӣ дар эҷодиёти То Хиу ташаккул ёфта, намунаҳои насри инқилобӣ дар ҳикояҳо ва асарҳои Хо Ши Мин (1890—1969) падид омад, ки намунаи барҷастаи он «Ёддоштҳои ҳабсхона» мебошад. Дертар дар адабиёт тамоюлҳои реалистӣ шакл гирифт, ки романи «Қадами охирин»-и (1938) Нгуен Конг Хоан, повести «Чароғ хомӯш мегардад» (1939), силсилаочеркҳои «Ҳангомаи деҳот»-и (1940) Нго Тат То, романи «Зани дузд»-и (1938) Нгуен Хонг аз ҳамин радифанд. Соли 1957 Иттифоқи нависандагони Вйетнам таъсис ёфта, доираҳои эҷодиро муттаҳид намуд. Ибтидои солҳои 50 ва 60 садаи XX равияи реализми сотсиалистӣ қувват гирифта, роману повестҳои «Ҳуҷум» (1951) ва «Соҳилҳо вайрон мешаванд»-и Нгуен Дин Тхи, «Ҳавзаи ангишт» (1951) ва «Шахтёрҳо»-и Во Хюи Там, «Дарвозаи баҳр»-и Нгуен Хонг, «Тӯфон аз баҳр»-и То Хюай бо ҳамин услуб эҷод шудаанд. Симои қаҳрамонон ва муҳофизони ватан дар романҳои «Ҷанговар»-и Нгуен Тхай, повестҳои «Дар оташ», «Хатти ҷабҳа дар осмон сабт аст»-и Нгуен Дин Тхи, романи «Пайи сарбоз»-и Нгуен Мин Теу инъикос ёфтаанд. Адабиёти Вйетнам дар охири садаи XX ва ибтидои садаи XXI зери таъсири дигаргуниҳои ҳаёти иқтисодию иҷтимоии мамлакат ба мавзӯъҳои гуногуни зиндагӣ ва даврони навсозӣ рӯ меорад, ки ба ин романҳои «Даҳшатҳои ҷанг»-и Бао Нин, «Ба муқобили маҷро»-и Ма Ван Кханг, «Генерал дар нафақа»-и Нгуен Хюи Тхиеп ва ғ. мисол шуда метавонанд.