Ҷанги_Уҳуд
Пазироии ислом ва  асосҳои  он.
Солҳои баъд  хазрати  Мухаммад  барои  густариши  ислом  дар  байни  ахли  Макка  ба  шарху  эзохи  сураҳои  Куръон  дар  байни  мусулмонон  шугл  варзид. Х,амаи мусулмонон  бояд  бинои  мусулмониро, ки  бар  панч  навъ  аст, риоя  намоянд:  1. Калимаи Шаходат  аст, ки  ашхаду  ан  лоилоха  иллалоху  ва  ашхаду  анна  Мухаммадам абдуху ва расулуху.'''  2. Панч вакт намоз гузоридан. 3. Рузаи мохи ''' рамазон доштан. 4. Закоти мол  додан. 5. Тавофи хонаи  Каъба  кардан. Тавофи хонаи Каъба ва закот додан бар касоне фарз аст, ки имконият дошта бошанд. Вожаи Куръон  маънои  бо  овоз  хондани  матнҳои  мукаддасро  дорац. Дар аввали  солҳои  30-юми  садаи  VII  пайғамбар  мекушид, ки  ба  суи  Рум  равад  ва исломро  ба  шимол  густариш дихад, аммо ин кор муяссар нашуд. Вай 28 мохи сафари соли 11-уми хичрӣ дар синни 63-солагӣ аз олам чашм пушид. Пайғамбар дар рӯзгор оддитарин шахе буд. Аксари рузхо руза  мегирифт  ва  шабхо  намоз  мехонд. Зиндагии ӯ дар  камоли  содагӣ  мегузашт. Болои бурё  ва  барги  хурмо  мехобид. Гизояш бештар нони чав ва чанд дона хурмо ва гоҳе нону об буд. Покиву покизагиро  дӯст  медошт  ва  риоя  мекард. Шустани дандонҳо, бинӣ  ва  баданро  шарт  медонист. Бо тамкини  тамом  сухан  мегуфт. Х,еч гоҳ  забонаш  бо  сухани  нодуруст  ва дашном  олуда  намешуд. Дар ичрои адолат ба хеч кас кӯтоҳй  ва сустӣ надошт. Нисбат ба занон меҳрубон ва кумакрасон буд. Падари ғамхор ва хамсари  меҳрубон, барои  ҳамаи  муъминон  бародари  дилсузу  ғамхор буд. Аммо баъди даргузашти хазрати Мухаммад байни ёрони наздики  ӯ  барои  идора  намудани  хилофат  талоше  пайдо  шуд. Дар аввал  Абубакрро  халифа  интихоб  намуданд. Баъди ӯ  хилофат ба Умар ва Усмон гузашт. Гурухи тарафдорони Алӣ  мегуфтанд, ки Алӣ дар зиндагии  расули Худо ҷонишини аввали ӯ буд ва аз хонадони пайғамбар, яъне  писари  амакаш  ва  домодаш  мебошад  ва  имомат  ба  ӯ  тааллук дорад. Абубакр бар хилофи дини ислом халифа шудааст. Вацте ки Алӣ баъди кушта шудани Усмон ба сари хилофат омад, тарафдоронаш мехостанд  хокимиятро  мероей  намоянд, аммо  уро куштанд ва хилофат ба Умавиён гузашт ва интихобй будани  халифа  бархам  хурд. Дар натича  ислом  ба  ду  гурӯҳ:  шиахо  -  тарафдорони  имомати  меросии  Алӣ  ва  авлоди  ӯ  ва  суннихо  -  тарафдорони имомати интихобй таксим шуд. Таълимоти дини Ислом дар асоси сураҳои Куръон тартиб ёфтааст. Сураҳои Куръон  суханони  парвардигоранд, ки  ҳамчун  дастур  дар  байни  солҳои  610-632  дар  Макка  ва  Мадина  ба  хазрати Мухаммад нозил шудаанд. Куръон аз  114  сура  иборат  аст. Сурахо ба  оятхо  таксим  мешаванд ва микдори онҳо аз 6204 то 6660 мерасад. Сурахо дар 118 замони пайғамбар ва дар кдӣди хдёт будани ду халифаи аввал ба шакли пароканда вучуд доштанд ва мураттабу китоб дар замони  халифагии Усмон шуданд. Бояд тазаккур дод, ки дар ин муддат мазмун  ва  мундаричаи  Куръон  тагӣир  наёфтааст. Куръон тагӣирнопазир аст.Дар  ислом  Худо  ягона  ва  Мухаммад  фиристодаи  уст. Худованд 99 ном дорад, ки хар кадоми ин як сифати уро ифода менамояд. Масалан, Ахрор -  ягона, Кодир  -  кудрат, Каххор  -  ҳама  корхоро  метавонистагӣ, Сомеъ  -  ҳамаро  мешунидагӣ, Розик - ризкдиханда, Гафур - бахшанда мебошад. Шариат  Ислом  ба  монанди  дигар  динхо  қоида  ва қонунҳои  худро  дорад. Асоси хукукҳои  шариатро  қонунҳои  худовандӣ  ташкил  менамоянд. Инсон хукуки  қонунбарорӣ надорад. Конун эълон  намуданро  танҳо  худованд  метавонад. "Касе даъвои қонунбарорӣ  менамояд, гунаҳкор  ҳисобида мешавад."