cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перепряжка (деҳа)
Перепряжка (Перепряжка) — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Нижнесергинский, вилояти Свердловск медарояд.
Сарчашма
Системаи хабарнигории давлатӣ
Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Нижнесергинский Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо
Малое Петровские (ноҳияи Великоустюг, Вологда)
Малое Петровские — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Великоустюг, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Великоустюг (Вологда)
Иван Баграмян
Ива́н Христофо́рович (Оване́с Хачату́рович) Баграмя́н (Հովհաննես Քրիստափորի Բաղրամյան; 2 декабри 1897 — 21 сентябри 1982) — лашкаркаши шӯравӣ, Маршали Иттиҳоди Шӯравӣ (1955), ду бор Қаҳрамони Иттиҳоди Шӯравӣ (1944, 1977).
Зиндагинома
Аз соли 1915 ходими ҳарбӣ. Хатмкардаи мактаби прапоршикҳо (1917). Ширкаткунандаи Ҷан­ги якуми ҷаҳонӣ (1914-18) ва Ҷанги шаҳрвандии Россия (1918-20). Соли 1920 ба Артиш (Армия)-и Сурх дохил шуд (фармондеҳи эскадрони пулемётчиён, полки савора, сардори ситоди дивизияи савора). Академияи ҳарбии ба номи М. В. Фрунзе (1934), Академияи ҳар­бии Ситоди генералиро хатм кард (1938). Муаллими калони академияи Ситоди генералӣ (1938), сардори шуъбаи фаврии ситоди махсуси Округи ҳарбии Киев (1940). Аз ибт. ҶБВ (1941-45) дар вазифаи ҷонишини сардори ситоди Ҷабҳаи Ҷанубу Ғарбӣ дар ташкили мудофиаи Киев, тарҳрезӣ ва ҳуҷуми ҷавобӣ дар амалиёти ҷангии назди Ростов ва Елетск иштирок кард. Аз декабр 1941 сардори ситоди Ҷабҳаи Ҷанубу Ғарбӣ, аз июни 1942 фармондеҳи лашкари 16-ум, аз ноябри 1943 фармондеҳи сипоҳиёни Ҷабҳаи 1-уми Назди Балтика. Сипоҳиён таҳти фармондеҳии Баграмян дар муҳорибаи Курск (1943), амалиёти Белоруссия (1944) ва ғ. ғолиб омадаанд. Соли 1945 Баграмян фармондеҳи гурӯҳи фаврии Земландск ва Ҷабҳаи 3-юми Белоруссия буда, душманро дар назди Кёнигсберг шикаст дод. Солҳои 1945-54 фармондеҳи Округи ҳарбии Назди Балтика, 1954-55 сарнозири Вазорати мудофиа, 1955-56 ҷонишини вазири мудофиа, 1956-58 сардори Академияи ҳарбии Ситоди генералӣ, 1958-68 сардори Ақибгоҳи Қувваҳои Мусаллаҳи ИҶШС, аз соли. 1968 нозири генералии Гурӯҳи нозирони генералӣ. Депутати Шӯрои Олии ИҶШС (даъватҳои 2-7).
Хрдену медалҳо
Бо 7 ордени Ленин, ордени Револютсияи Октябр, 3 ордени Байрақи Сурх, 2 ордени Суворов (дараҷаи I), ордени Кутузов (дараҷаи I) ва дигар ордену медалҳо сарфароз гардидааст.
Коржа (ноҳияи Сокол, Вологда)
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Сокол, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Болшое Ново (ноҳияи Череповетс, Вологда)
Болшое Ново — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Череповетс, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Фурудгоҳи зомприни филд
Фурудгоҳи зомприни филд (маҳаллӣ:  ) — фурудгоҳи ҳамагона (умумӣ) борбарӣ бо Коди ИОТОи TOA аст, ки як бонди фуруди асфалт ва бутун дорад, ва тӯли бонди он 1524 метр аст. Ин фурудгоҳ дар кишвари Иёлоти Муттаҳидаи Амрико қарор дорад, ва дар баландии 31 метр аз сатҳи баҳр воқеъ шудааст.
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳои Иёлоти Муттаҳидаи Амрико Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Валентина Матвиенко
Валентина Ивановна Матвиенко (то издивоҷ Тютина, 7 апрели 1949, Шепетовка, вилояти Каменетс-Подолск, ҶШС Украина, СССР) — арбоби сиёсӣ ва давлатӣ, дипломати шӯравӣ ва рус. Аз 21 сентябри соли 2011 раиси Шӯрои Федератсияи Маҷлиси Федералии Федератсияи Русия. Сенатори Федератсияи Русия аз мақомоти иҷроияи ҳукумати Санкт-Петербург аз 31 августи соли 2011. Аъзои Бюрои Шӯрои Олии ҳизби «Русияи воҳид».
Губернатори Санкт-Петербург аз 5 октябри соли 2003 то 22 августи соли 2011. Солҳои 2003-2011 раиси ҳукумати Санкт-Петербург. Солҳои 1998-2003 муовини раиси Ҳукумати Федератсияи Русия. Солҳои 1997-1998 Сафири Фавқулода ва Мухтори Федератсияи Русия дар Юнон.
Кавалери пурраи ордени «Нишони хидмат дар назди Ватан». Ритсари ордени апостоли муқаддаси Андрейи Первозванний (2019). Шаҳрванди фахрии Санкт-Петербург (2017). Шаҳрванди фахрии шаҳри Кисловодск (2019).
Эзоҳ
Гурӯҳ:Сиёсатмадорони асри XXI Гурӯҳ:Сиёсатмадорони асри XX Гурӯҳ:Дорандагони ордени «Нишони Фахрӣ» Гурӯҳ:Дорандагони ордени Байрақи Сурхи Меҳнат Гурӯҳ:Дорандагони ордени «Барои хидмат ба Ватан» дараҷаи 4 Гурӯҳ:Дорандагони ордени «Барои хидмат ба Ватан» дараҷаи 3 Гурӯҳ:Дорандагони ордени «Барои хидмат ба Ватан» дараҷаи 1 Гурӯҳ:Шахсиятҳо аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Википедиа:Зиндагиномаи муосирон Гурӯҳ:Зодагони соли 1949 Гурӯҳ:Зодагони 7 апрел
Ёрӣ
Ёрӣ — деҳа дар ҷамоати деҳоти Ёрии ноҳияи Панҷакент.
Ҷуғрофия
Аз Ёрӣ то маркази ноҳия 24 км; роҳ — мумфарш. Аҳолиаш 12 760 нафар (январи 2017). Деҳа 2 муассисаи таҳсилоти миёнаи умумӣ, китобхона, боғчаи бачагон, хонаи фарҳанг, беморхонаи минтақавӣ, маркази саломатӣ, 5 дорухона, 3 маркази савдо, 39 нуқтаи савдои хусусӣ, осиёб, обҷувози хусусӣ, 3 масҷиди ҷомеъ, 5 масҷиди панҷвақта, чойхона ва ошхона дорад. Соҳаҳои асосии хоҷагӣ: сабзавоткорӣ, боғдорӣ, чорводорӣ ва ғаллакорӣ. Заминҳо ба воситаи пойгоҳҳои обкашии Тали Паст ва Дупула аз дарёи Зарафшон обёрӣ мешаванд. Дар ҳудуди деҳа коргоҳи адрасбофӣ, 2 коргоҳи дӯзандагӣ, хоҷагиҳои деҳқонии «Ёрӣ», «Хуросон» ва 500 хоҷагии деҳқонии инфиродӣ фаъолият доранд.
Шахсиятҳои маъруф
Узви вобастаи АИ Ҷумҳурии Тоҷикистон Абдулҳақ Файзиев, яке аз аввалин барпокунандагони сохти колхозӣ дар ноҳия Бобо Раҷабзода, вакили Иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон Абдувакил Абдушаҳидов, Абдушаҳидов Абдураҳмон ходимони давлатӣ Раҷаб Файзиев (собиқ раиси кумитаи иҷроияи ноҳияи Колхозчиён), Ортуқ Рӯзиев (собиқ котиби якуми Ҳизби коммунисти ноҳияи Ванҷ), олими соҳаи физика Абдувадуд Ғафуров, номзади илмҳои филология Меҳрангез Набиева, дорандаи орденҳои Байрақи Сурхи Меҳнат ва Жуков Кабир Ғафуров, дорандагони ордени Шараф (дараҷаи 3) Даврон Ёров, Атохон Қориев, Насриддин Раҷабов, ордени «Ситораи Сурх» Ҷумъабой Ҷумъаев дар ҳамин деҳа таваллуд шудаанд. Дар ҳудуди деҳа мағораи Сомеъ, қурғон ва мақбараи эшон воқеъ аст.
Сарчашма
Гурӯҳ:Деҳаҳои Тоҷикистон Гурӯҳ:Деҳаҳои ноҳияи Панҷакент Гурӯҳ:Ҷамоати Ёрӣ
Оташбозӣ (рақс)
Оташбозӣ (рақс) – рақси халқии тоҷикон мебошад.
Тавсифи мухтасар
Оташбозӣ рақси қадимест, ки онро баъзе масхарабозҳо шабнишиниву ҷашни арӯсӣ ва сайри соли нав иҷро менамуданд. Раққос тавассути бинӣ ҳаво мегирифт ва ба даҳон каме нафт мегирифт. Баъзе масхарабозҳо дар пойҳояшон чӯбҳои ду-се метраро баста, «Оташбозиро» иҷро менамуданд. Масхарабоз дар дасташ алавдастаро дошта, нафтро аз даҳонаш ба оташ пуф мекард, ки ба якуним метр мепарид.
Маҳалли густариш
Вилояти Суғд, Водии Ҳисор
Вазъи имрӯзаи унсур
Нимфаъол
Манобеъ
Гурӯҳ:Рақсҳои анъанавӣ Гурӯҳ: Ҳунарҳои иҷроӣ дар Тоҷикистон
Эшон (деҳа)
Эшон — деҳа дар вилояти Бадахшони Афғонистон. Дар ноҳияи Вахон, дар назди дарёчаи Дарёи-Эшон (шохоби Панҷ), 178 км дуртар аз ш. Файзобод ҷойгир аст.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишини вилояти Бадахшон
Луис Карлос Лима
Луис Карлос Енеас да Конкеикан Лима (Luís Carlos Eneas da Conceição Lima; 15 июни 1987, Итабераба, Бразилия) — футболбози бразилӣ,.
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 15 июн Гурӯҳ:Зодагони соли 1987 Гурӯҳ:Ниммуҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Футболбозони Бразилия Гурӯҳ:Бозингарони БФ Ипорте Клубе Cанто Андре Гурӯҳ:Бозингарони БФ Cпорт Клуб Коринтианс Алагуано Гурӯҳ:Бозингарони БФ Cосиедаде Еспортива До Гама Гурӯҳ:Бозингарони БФ Ипорте Клубе Норуэсте Гурӯҳ:Бозингарони БФ América Futebol Clube Гурӯҳ:Бозингарони БФ Посус Де Калдас Футебол Клубе Гурӯҳ:Бозингарони БФ ГИЛ Викенте Гурӯҳ:Бозингарони БФ Завиша Би Дгошч Гурӯҳ:Бозингарони БФ Корона Келтсе Гурӯҳ:Бозингарони БФ Moreirense Гурӯҳ:Бозингарони БФ Загленбе Любин Гурӯҳ:Бозингарони БФ Униан
Рене Декарт
Рене́ Дека́рт (René Descartes, Renatus Cartesius — Картезий; 31 марти 1596, Лаэ (устони Турен), ҳозира Декарт (департаменти Эндр ва Луара) — 11 феврали 1650, Стокҳолм) — файласуф , , , ва корандомшиноси фаронсавӣ, бунёдгузори ҳандасаи таҳлилӣ.
Зиндагинома
Мактаби иезуитии Ла Флешро (1612) хатм карда, дар артиши Нидерланд (1617—1619) ва Олмон (1618—1621) хидмат кардааст. Баъд ба сафари Аврупо баромад. Дар Нидерландия зиндагӣ мекард ва дар он ҷо асарҳои асосии худ - «Олам ё рисола дар бораи нур», «Мулоҳизаҳо дар бораи метод», «Мадхали асосии фалсафа»-ро навишт. Дар фалсафаи Рене Декарт қоидаву усулҳое, ки бар асоси риёзӣ ва мантиқ қомат афрохта буданд, ба вуҷуд омад.
Фалсафа
Рене Декапт яке аз саромадони «фалсафаи нав» ва илми навине мебошад, ки таҷдиди назар кардан ба тамоми анъанаи гузаштаро тақозо мекард. Ба фикри ӯ, дониши дорои аҳаммияти фалсафӣ бояд аз тариқи худшиносии «Ман»-и фикркунанда офарида шавад. Аз ин рӯ, Рене Декарт бори аввал дар таърихи фалсафа роҳнамоии ақлро ба миён гузошта, озод шудани динро аз хурофотҳои пешина ва баҳо додан ба онро танҳо дар ҷаҳорчӯбаи ақлу хирад ҷоиз медонад. Ақлро Рене Декарт шомили ду восита ё худ абзори маърифат-интуитсия ва дедуксия медонад. Аввалӣ дарку фаҳмиши дурусту боэътимоди ақл аст. Як амали одӣ билофосила бо нури ақл фурӯзон хоҳад шуд. Дар ҳолати интуитсия мафҳуми фикршавандаро аз мавҷудот ҷудо кардан мумкин нест. Мафҳуми пайдошуда минбаъд аз тариқи дедуксия, аналогия ва ғ. такмил меёбад. Ин воситаи маърифат методи дуруст ё худ интихоби роҳи дурусти дарки мавҷудотро талаб мекунад. Яке аз ин роҳҳо анализи мавриди истифода дар геометрия мебошад.
Риёзӣ ҳамчун дониши саҳеҳ ин роҳро нишон медиҳад ва тартибу ҳудуди ашёи мавриди таҳқиқро муайян мекунад. Тартиби дуруст истифода аз дедуксия мебошад, ки ҳолатҳои мушкилу мураккабро ба ҳолати содаю одӣ медарорад. Минбаъд бо роҳи муқоиса ва усули айният фарқияти мавҷудотро муайян мекунанд.
Дар асоси ин метод Рене Декарт сохтори муқадимотии фалсафаро созмон медиҳад. Ӯ фалсафаро шабеҳи дарахте медонад, ки онро ба метафизика, физика ва дигар бахшҳои илмӣ тақсим намудан мумкин аст. Метафизика, ба фикри Рене Декарт бахши аввали фалсафа аст, ки асосҳои он ҳамчун решаи дарахт ба воситаи идроки ақлӣ дарк мешавад. Нахустмояи он иборат аст аз (1) мавҷудияти дақиқ, шубҳанок, дорои қобилияти фикр ва бидуни ҷисм; (2) мавҷудияти Худо. Эътиқоди муқаддамотӣ маҳз ба боварии экзистенсиалӣ (вуҷудӣ) ишора мекунад. Ба ибораи дигар, аз худбоварии экзистенсиалӣ мавҷудияти Худо собит карда мешавад: «Ман вуҷуд дорам, пас Худо низ вуҷуд дорад». Аз ин қазия муҳокимаҳои дигарро низ баровардан мумкин аст: «Ман фикр мекунам, пас ман вуҷуд дорам» ва «Ман мефаҳмам, пас ман дорои фикр мебошам, ки аз ҷисм фарқ мекунад».
Ин нуктаи таълимоти ба ғояи дини масеҳӣ роҷеъ ба мавҷудияти воқеии Худованд асос ёфтааст, зеро ӯ таъкид мекунад, ки «Худо вуҷуд дорад, пас мо низ вуҷуд дорем ва вуҷуди мо аз вуҷуди ӯ вобаста аст». Аз назари ҳастӣ собит намудани мавҷудияти Худо дар таълимоти Рене Декарт ду ҷанбаъ дорад. Ҷанбаи аввал ғояи ҳифзи ҳаёти инсон дар лаҳзаҳои муайян, яъне «ҳар чизе, ки бо қувваи худ моро нигоҳ медорад»-Худо аст. Ҷанбаи дуюм дар асоси дарки беохири «Ман»-и Рене Декарт Худо шинохта мешавад. Яъне ӯ Худоро дар худ ба таври субъект (на субъективӣ) ниҳон дорад. Назарияи Рене Декарт ду фалсафаю табиатшиносӣ таъсири амиқ гузошта, дертар дар таълимоти Спиноза ташаккул ёфт.
Адабиёт
Гурӯҳ:Файласуфон Гурӯҳ:Файласуфон аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Файласуфон
Флёринд Бaрдула
Флёринд Бaрдула (тав. 19 ноябри 1992) — футболбози Албанӣ,.
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони соли 1992 Гурӯҳ:Зодагони 19 ноябр Гурӯҳ:Ниммуҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Футболбозони Албания Гурӯҳ:Бозингарони Влазниa Шкодер Гурӯҳ:Бозингарони Б.Ф. Тeутa Дуррес
Салим Мирзоев
Салим Саидалиевич Мирзоев (26.03.1942, деҳаи Диҳои н. Шӯрообод) — олим, доктори илмҳои педагогӣ (2011), профессор (2012).
Зиндагинома
Салим Саидалиевич Мирзоев бахши биология ва химияи Донишгоҳи давлатии Хуҷанд ба номи академик Б. Ғафуров соли 1965 ба итмом расонда, дар макотиби миёнаи н. Ҳамадонӣ ва Омӯзишгоҳи тиббии ш. Кӯлоб дарс додааст. Аз соли 1968 дар Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Кӯлоб заҳмат кашида, вазифаҳои муаллим, муаллими калон, дотсенти кафедраи педагогикаю психология (1968-1989), мудири кафедраи биология (1990-1996), декани факултаи химия ва биология (1996-2007), мудири кафедраи биологияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ,(2007-2012) иҷро намудааст. Аз соли 2012 профессори кафедраи биологияи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, мебошад. Оид ба анатомия, физиология ва гигиенаи мактабӣ, асосҳои биохимия, ситология, генетика ва ғайра қариб 300 таълифот аз даст баровардааст. Бо медали «Барои меҳнати шоён» қадр шудааст.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Омӯзгорон аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Омӯзгорони Тоҷикистон Гурӯҳ:Биологони Тоҷикистон‎‎ Гурӯҳ:Олимони Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи А. Рӯдакӣ Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрӣ аз Тоҷикистон
Косарово (ноҳияи Грязоветс, Вологда)
Косарово — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Грязоветс, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Грязоветс (Вологда)
Тоҷмаҳал (деҳа, н. Данғара)
Тоҷмаҳал — деҳа дар ҷамоати деҳоти Лоҳури ноҳияи Данғара. Аз Тоҷмаҳал то маркази ноҳия 20 км. Аҳолиаш 1653 нафар (2017), тоҷикон.
Сарчашма
Гурӯҳ:Деҳаҳои Тоҷикистон Гурӯҳ:Деҳаҳои ноҳияи Данғара Гурӯҳ:Ҷамоати Лоҳур (н. Данғара)
Красный Яр (Зачачевский с/с ноҳияи Холмогор)
Деҳа, дар ҳайати ноҳияи Холмогор, ки дар вилояти Архангелск қарор дорад, ва ба ҳамин вилоят итоат мекунад, дохил мешавад.
Ҷуғрофия
Ин деҳа дар ноҳияе қарор дорад, ки ба ноҳияҳои Шимолгони Русия дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Холмогор
Фурудгоҳи куто
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Таҷрибаомӯзии истеҳсолӣ (касбӣ)
Таҷрибаомӯзии истеҳсолӣ (касбӣ) – қисми амалии раванди таълиму тарбия, ки аз ҷониби муассисаи таълимии таҳсилоти миёнаи касбӣ дар мувофиқа бо муассисаю ташкилотҳои соҳаи дахлдор ба роҳ монда мешавад
Манобеъ
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи таҳсилоти миёнаи касбӣ”(21 июли соли 2015) Боби I, Моддаи 1. Мафҳумҳои асосӣ.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Таҳсилоти миёнаи касбӣ
Ато ибни Яъқуб
Ато ибни Яъқуб (ар. عطا ابن یعقوب) Атоӣ Хоҷа Амид, маъруф ба Нокук (соли таваллуд номаълум — вафот 1097) — шоири форс-тоҷик. Аз соҳибмансабони дарбори султон Иброҳими Ғазнавӣ (ҳукмронӣ 1059—1099) буд. Бо сабаби номаъ­луме ба ғазаби султон дучор гашт ва ба зиндон афтод. Аз зиндон озод гардид ва ба Лоҳур бадарға шуд. Дар ин ҷо ӯ ҳашт сол шаҳрбанд буд. Бо Масъуди Саъди Салмон муносибати дӯстӣ ва равобити эҷодӣ доштааст. Дар Лоҳур вафот кард. Масъуди Саъди Салмон дар вафоти ӯ марсияе гуфтааст. Ато ибни Яъқуб ба ду забон — форсӣ ва арабӣ шеър менавиштааст. Тазкиранигор Авфии Бухороӣ ба ду забон девон доштани ӯро таъкид кардааст. Девонҳояш мақбули аҳли адаб ва фозилони Арабу Аҷам будаанд. Абёти зерин намунае аз эҷодиёти Ато ибни Яъқуб мебошанд :
Адабиёт
Гурӯҳ:Шоирони форсу тоҷик Гурӯҳ:Шоирон аз рӯи алифбо
Фурудгоҳи дифо
Фурудгоҳи дифо (Diffa Airport) — фурудгоҳи ҳамагона (умумӣ)  аст. Ин фурудгоҳ дар кишвари Ниҷер қарор дорад.
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Рубен Де Ла Ред
Рубен де Ла Ред Гутйеррес (Rubén de la Red Gutiérrez; 5 июни 1985, Мостолес, Испания) — футболбози испанӣ, маснадашро анҷом додааст,, муррабӣ.
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 5 июн Гурӯҳ:Зодагони соли 1985 Гурӯҳ:Ниммуҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Мураббиёни футбол Гурӯҳ:Футболбозони Испания Гурӯҳ:Футболбозони тими миллии футболи Испания Гурӯҳ:Бозингарони БФ Реал Мадрид Кастила Гурӯҳ:Бозигарони БФ «Реал Мадрид» Гурӯҳ:Бозингарони БФ Хетафе
Водяновский (ноҳияи Кумилжен, Волгоград)
Водяновский — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Кумилжен, ки дар вилояти Волгоград қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Кумилжен (Волгоград)
Багратион
Багратион — як навъ гелос.
Аввалин бор дар Боғи ботаникии Никитинск (шаҳри Ялта) рӯёнда шудааст. Дарахташ қадбаланд, зудсабз (дар 4-5-солагӣ самар меорад), сершохубарг. Мевааш калон (5-6 г), дилшакл ё байзамонанд, пӯсташ нисбатан ғафси ҷилодор, мағзаш сафед, ширину хуштаъм, аз дона ба осонӣ ҷудо мешавад, думчааш дароз (ба мевааш сахт часпидааст). Багратион апрел гул карда, аввали июн мепазад. Меваашро барои тархӯрӣ ва тайёр кардани шарбат истифода мебаранд; ба ҷойҳои дур бурдан мумкин аст. Дар Тоҷикистон аз соли 1965 дар вилояти Суғд (ғайр аз ноҳияи Ғончӣ ва Истаравшан) парвариш меёбад. Дар хоки ҳосилхезу сернам нағз месабзад. Ниҳолҳоро аз рӯйи тартиби 6×5 м мешинонанд. Аз ҳар га 120—140 сентнерӣ ҳосил медиҳад. Багратион барои гардолуд шудани нав­ъи гелоси Драганаи зард муҳим аст.
Адабиёт
Гурӯҳ:Навъҳои гелос
Бойтарак (ноҳияи Енбекшиқазоқ)
Бойтарак — деҳа дар ноҳияи Енбекшиқазоқи вилояти Алмаатои Қазоқистон, ки дар соли 2009 9679 нафар аҳолӣ дошт.
Aeromarine Model 60
Aeromarine Model 60 (Aeromarine Model 60) — як ҳавогарди сохтаи Aeromarine дар кишвари Иёлоти Муттаҳидаи Амрико аст.
Манобеъ
Гурӯҳ:Ҳавогардҳо
Половинка (деҳа)
Половинка (Половинка) — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Нижнесергинский, вилояти Свердловск медарояд.
Сарчашма
Системаи хабарнигории давлатӣ
Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Нижнесергинский Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо
Соли 1620
Зодрӯзҳо
Бознигаред: Гурӯҳ:Зодагони соли 1620
Даргузаштҳо
Бознигаред: Гурӯҳ:Даргузаштагони соли 1620
Эзоҳ
Гурӯҳ:Соли 1620
Луқмон Бойматов
Луқмон Бойматов (Бойматов Луқмон Дадобоевич; 10 июли 1960, Хуҷанд вилояти Ленинобод) - муаррих-шарқшинос, нависанда, мутарҷим ва мунаққиди тоҷик. Номзади илмҳои таърих (1993). Дорандаи ҷойизаи «Қалами булӯрин» - и Ҷумҳурии Исломии Эрон.
Пойгоҳи ҳавоии Решма
Пойгоҳи ҳавоии Решма (Reshma (air base)) — фурудгоҳи низомӣ  аст. Ин фурудгоҳ дар кишвари Русия қарор дорад, ва дар баландии 125 метр аз сатҳи баҳр воқеъ шудааст.
Луқмон Бойматов
Зиндагинома
Луқмон Бойматов 10 уми июли 1960 дар шаҳри Хуҷанд ба дунё омадааст. Ӯ пас аз хатми мактаби миёна ба факултаи таърихи Донишгоҳи давлатии Маскав ба номи М. В. Ломоносов дохил шуда, соли 1984 онро бо ихтисоси муаррих хатм мекунад. Луқмон Бойматов дар шогирдии профессор С. Г. Агаджанов солҳои 1986-1991 дар риштаи аспирантура ва такмили ихтисоси Институти таърихи ИҶШС(СССР) - и Академияи илмҳои ИҶШС шаҳри Москва таҳсил кардааст.
Фаъолияти корӣ
Ӯ фаъолияти кориашро солҳои 1984-1986 чун лаборанти калон дар Шуъбаи асарҳои таърихи миёнаи Институти таърих, бостоншиносӣ ва мардумшиносии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикстон оғоз карда, солҳои 1993-1997 ба ҳайси мудири Шуъбаи кишварҳои Шарқи Миёнаи Институти иқтисоди ҷаҳонӣ ва муносиботи байнамилалии Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон ва аз соли 2005 то 2012 чун корманди пешбари илмии Институти иқтисодиёти Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият кардааст. Луқмон Бойматов ҳамчунин солҳои 1991-1992 бо гурӯҳи таърихи Донишкадаи Адабиёт ва улуми инсонии Донишгоҳи Исфаҳон ва солҳои 1997-1999 бо гурӯҳи таърихи Донишкадаи Адабиёт ва улуми инсонии Донишгоҳҳои Фирдавсии Машҳад ва якчанд марказҳои илмӣ - фарҳангии Ҷумҳурии Исломии Эрон ҳамкориҳои илмӣ доштааст.
Пойгоҳи ҳавоии Решма
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Луқмон Бойматов
Фаъолияти корӣ
Муаррих аз соли 2013 инҷониб дар кишвари Суед (Шветсия) иқомат мекунад. Л. Бойматов муассиси «Институти байналмилалии таҳқиқоти тоҷикпажӯҳӣ” (2019, Суед, шумораи сабт - 802527-0516, дар кишвари Шветсия) ва фаслномаи илмӣ-пажӯҳишии «Тӯроннома» (2021) мебошад.
Фаъолияти илмӣ
Луқмон Бойматов бештар таҳқиқоти таърихӣ анҷом дода, асосан ба таърихи асрҳои 13-14-и Осиёи Марказӣ ва Эрон таваҷҷуҳ кардааст. Масоили насаб ва таърихи системи давлатдории Сомониён низ мавриди таваҷҷуҳи хосси ин муаррих мебошад. Таърихи муборизаи ниёкони тоҷикон алайҳи истилогарони аҷнабӣ, ба мисли лашкари мақдуниён, арабҳо ва муғулҳо дар силсилаи пажӯҳишҳои ин муаррих мавриди вежае дорад. Таърих асрҳои миёни Хуҷанд ва шахсиятҳои маъруфи ин диёр низ яке аз самтҳои фаъолияти илмии ин таърихшонос ба ҳисоб меравад. Муфассалтарин таҳқиқоти Луқмон Бойматов таҳқиқотҳои «Спитамон», «Абӯмуслими Хуросонӣ», «Муқаннаъ», Темурмалик", Маҳмуди Торобӣ" ва «Сарбадорони Самарқанд» дониста мешаванд.
Луқмон Бойматов яке аз муаллифони аслии «Донишномаи адабиёт ва санъати тоҷик» (1989, 1991), «Донишномаи хоҷагии қишлоқи Тоҷикистон» (1989), «Донишномаи Рӯдакӣ»(2008), «Донишномаи миллии тоҷик» (2011, 2020), ва донишномаҳои дигари кишварҳои хориҷӣ мебошад. Аксари китобҳо ва мақолоти ин муаррих берун аз кишвари Тоҷикистон ба чоп расида, ӯ бо донишгоҳҳо ва марказҳои мухталифи кишварҳои Урупо ва Шарқ ҳамкорӣ дорад. Ӯ ширкаткунандаи беш аз 25 конфронсҳои байналмилалӣ аст.
Номбурда муаллифи чандин китобу рисолаҳои илмӣ таҳқиқотӣ аз қабили «Шӯpиши Маҳмуди Тоpобӣ», «Аз Темурмалик чӣ медонем?», «Сегонаи мутаҳҳар», «Фиребхӯрдагонем», «Спитамон», «Инқилоби исломӣ аз дидгоҳи муҳаққиқони шӯравӣ», «Қиёми Маҳмуди Торобӣ», «Фурӯғи ишқ», «Сочинения Рашид-ад-дина как источник по истоpии наpодов Сpедней Азии», «Социально -экономическое положение и наpодно-освободительные движения в Мавеpаннахpе во втоpой четвеpти XIII веке», «Сарбадары Самарканда и амир Тимур», «Критика монографии „Происхождение Саманидов“» ва ғайра мебошад.
Маҳорати нависандагии Луқмон Бойматов низ қобили тавсиф буда, дар ҷомеаи форсизабонон ӯро чун нависандаи тавоно мешиносанд. Китоби ӯ бо номи «Фиребхӯрдагонем», ки иборат аз навиштаҳои фалсафӣ ва ирфронӣ аст, дар Ҷумҳурии исломии Эрон дар кӯтоҳтарин муддат се маротиба ба чоп расидааст.
Ҷоизаҳо
Луқмон Бойматов дорандаи ҷойизаи «Қалами булӯрин» - и Ҷумҳурии Исломии Эрон мебошад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Олимони Тоҷикистон Гурӯҳ:Таърихшиносони Тоҷикистон Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрии байналмилалӣ аз Тоҷикистон
“Ӯ таърихнигор аст”. Бахшида ба 60-солагии Луқмон Бойматов. https://asiaplustj.info/tj/news/opinion/20200710/u-tarikhnigor-ast-bakhshida-ba-60-solagii-luqmon-boymatov
Луқмон Бойматов - муаррих-шарқшинос, нависанда, мутарҷим ва мунаққиди тоҷик. https://tg.freejournal.org/208479/1/lumon-boymatov.html
DFW R.III
Манобеъ
Гурӯҳ:Ҳавогардҳо Гурӯҳ:Мақолоти ҳавогардҳо
Ордени «Хосе Мартӣ»
Ордени «Хосе́ Мартӣ́» (Orden José Martí) — яке аз се ордени олии Ҷумҳурии Кубо. Номи қаҳрамони миллии кубоии асри 20 Хосе Мартиро гирифтааст. Орден 2 декабри 1972 таъсис ёфтааст.
Пайвандҳои беруна
Гурӯҳ:Орденҳои Кубо
Даниэл Гэдес
Даниэл Гэдес да Силва (Daniel Guedes da Silva; 2 апрели 1994, Жоан Рамалю, Бразилия) — футболбози бразилӣ,.
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 2 апрел Гурӯҳ:Зодагони соли 1994 Гурӯҳ:Муҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Футболбозони Бразилия Гурӯҳ:Бозингарони БФ Сантос
Такмили ихтисос
Такмили ихтисос – низоми афзун намудани маҳорату малакаи касбии омӯзгорон, кормандони илмӣ ва дигар кормандони зинаи таҳсилоти миёнаи касбӣ
Манобеъ
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи таҳсилоти миёнаи касбӣ”(21 июли соли 2015) Боби I, Моддаи 1. Мафҳумҳои асосӣ.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Таҳсилоти миёнаи касбӣ
Хулио Банйуэлос
Хулио Банйуэлос Саэс (Julio Bañuelos Sáez; 7 декабри 1970, Миранда Де Эбро, Испания) — футболбози испанӣ, маснадашро анҷом додааст,, муррабӣ.
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 7 декабр Гурӯҳ:Зодагони соли 1970 Гурӯҳ:Муҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Мураббиёни футбол Гурӯҳ:Футболбозони Испания Гурӯҳ:Бозингарони БФ Mirandés Гурӯҳ:Бозингарони БФ Real Zaragoza B Гурӯҳ:Бозингарони БФ Maspalomas Гурӯҳ:Бозингарони БФ Бадалона Гурӯҳ:Бозингарони БФ Balaguer
Рябиновка (Нижнесергинский)
Рябиновка (Рябиновка) — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Нижнесергинский, вилояти Свердловск медарояд.
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Ноҳияи Котлаский (Котласский район) — ноҳияест дар Русия, ки дар таҳти итоати вилояти Архангелск мебошад.
Рябиновка (Нижнесергинский)
Сарчашма
Системаи хабарнигории давлатӣ
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Маркази маъмурии ноҳия шаҳри Котлас мебошад.
Рябиновка (Нижнесергинский)
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Нижнесергинский Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Таърих
Ноҳияи Каргополский 25 июни соли 1924 таъсис ёфт.
Конденсатор
thumb|Аломати шартии конденсатор thumb|250px|Конденсаторҳои гуногун
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Ҷуғрофия
Ноҳияи Котлаский дар дохили Шимолгони Русия аст.
Конденсатор
thumb|313x313px|Конденсатори ғунҷоишаш тағйирёбанда Конденсатор — қисми афзори электронӣ, ки ғунҷоиши электрикии муайян дорад. Асосан барои ҷамъ кардани заряди майдони электрӣ ба кор бурда мешавад. Конденсатор қисми пассиви радиоэлектронӣ мебошад. Одатан аз ду электрод (дар шакли пластина) ва диэлектрик иборат аст. Конденсатор аз ҷиҳати ғунҷоиш ду намуд: доимӣ ва тағйирёбанда мешавад.
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Ҷуғрофия
Ноҳия дар ҷанубу-шарқии вилояти Архангелск ҷой гирифта масоҳати умумиаш — 6300 км²-ро ташкил мекунад.
Конденсатор
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Радиоэлектроника
Ноҳияи Котлаский (вилояти Архангелск)
Ҷуғрофия
Ҳамсарҳадӣ мекунад:
Сарчашма
Гурӯҳ:Ноҳияи Котлаский Гурӯҳ:Вилояти Архангелск
Владимир Анатолевич Яковлев
Владимир Анатолевич Яковлев (таваллуд 25 ноябри 1944, Олекминск, Ҷумҳурии Мухтори Шӯравии Сотсиалистии Ёқутистон) — ходими сиёсӣ ва давлатии Русия.
Зиндагинома
Ӯ 25 ноябри соли 1944 дар Олекминск таваллуд шудааст, ки дар онҷо моҳи марти соли 1942 модараш Ҳилма Ляхтинен бадарға шуда буд, ки зодаи деҳаи Лимузи ноҳияи Ораниенбауми вилояти Ленинград (аз финҳои ингерманландӣ) аст.
Аз 2 сентябри соли 2000 то 12 марти соли 2001 — узви Президиуми Шӯрои давлатии Федератсияи Русия.
28 апрели соли 2009 дар конгресс дар Маскав президенти Иттифоқи бинокорони Русия (РСС) интихоб шуд.
Соли 2012 бо қарори Анҷумани IX Иттифоқи бинокорони Русия бори дигар ба мӯҳлати 5 сол президенти РСС интихоб шуд.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Дорандагони ордени Шараф Гурӯҳ:Докторони улуми иқтисод Гурӯҳ:Номзадҳои улуми техникӣ Гурӯҳ:Сиёсатмадорони асри XXI Гурӯҳ:Сиёсатмадорони асри XX Гурӯҳ:Дорандагони ордени «Барои хидмат ба Ватан» дараҷаи 4 Гурӯҳ:Аъзои Ҳизби коммунистии Иттиҳоди Шӯравӣ
Корино (ноҳияи Сокол, Вологда)
Корино — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Сокол, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Сокол (Вологда)
Аладино (ноҳияи Трубчев)
Аладино — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа, дар ҳайати ноҳияи Трубчев, ки дар вилояти Брянск қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Трубчев
Ҷабргароӣ
Ҷабргароӣ, детермини́зм (аз determinare — «ҳад гузоштан, муайян кардан») — таълимоти фалсафӣ дар бораи робитаҳои объективии қонунӣ ва вобастагии мутақобилаи ҳодисаҳои оламҳои моддиву маънавист. Ҷавҳари асосии ҷабргароӣ мавҷудияти сабаб аст.
Дар робитаи падидаҳо як ҳодиса (ба унвони сабаб) дар шароити муайян метавонад боиси ба вуҷуд омадани ҳодисаи дигар (ба унвони натиҷа) гардад. Дар байни шаклҳои муайяни ҷабргароӣ ки дорои робитаи мутақобилаи гуногуни ҳодисаҳо мебошанд, робитаи сабабу натиҷаро барои роҳнамоии дурусти фаъолияти илмиву амалии инсон донистан зарур аст. Сабабро ҳамчун унсури асосии системаи омилҳои ҷабргароӣ арзёбӣ намудан мумкин аст, вале усулу мафҳуми ҷабргароӣ васеътар аз иртиботи сабабӣ мебошад. Он метавонад шомили иртиботи байни зарурат ва тасодуф, имконият ва зарурат, инкишофи бевосита ва бавосита низ бошад.
Ҷабргароӣ муқобили адами қатъият аст, ки ҳама гуна робитаи сабабиро рад мекунад. Тасаввуроти ҷабргароӣ дар сайри таърихии худ вобаста ба инкишофи дониш ғанӣ мегардад. Аз ин рӯ, сабабиятро ба ҷабргароии классикӣ (метафизикӣ ва механикӣ) ва фароклассикӣ ҷудо мекунанд. Ғояи ҷабргароӣ дар Юнони қадим (назарияи атомистии мутафаккирони Юнон) ба вуҷуд омад ва минбаъд дар улуми табиатшиносӣ, фалсафаи материалистии давраи нав интишор ёфт. Он ба дастовардҳои механикаи классикии И. Нютон такя карда, сатҳи сабабиятро ба дараҷаи мутлақ бардошт. Хусусияти механикии ҷабргароиро П. Лаплас муайян кард. Дар таълимоти ҷабргароии ӯ аҳаммияти координативу импулсҳои ҳамаи зарраҳои Коинот дар замони мавҷуда вазъи онҳоро чӣ дар замони гузашта ва чӣ дар замони оянда як хел муайян хоҳанд кард.
Материалистони фаронсавӣ Ж. О. Ламетрӣ ва П. А. Голбах ҳамин гуна ҷабргароиро нисбат ба ҷомеа ва инсон татбиқ намуданӣ буданд.
Назарияи эволютсионии Дарвин, ки мақсаднокии нисбиро дар табиати зинда материалистона шарҳ дод ва инкишофи кибернетика, ки таълимоти системаҳои худтанзимро ба миён гузошт, ба телеологияи идеалистӣ, фатализм, таълимоти қазову қадар ва сарнавишт зарбаи қатъӣ зада, дурустии тамоми далелҳои мабдаии ҷабргароии диалектикиву материалистии муосирро тасдиқ намуданд. Дар садаи XX ҳодисаи синергетика ба инкишофи ҷабргароӣ мусоидат кард. Асосҳои фалсафӣ ва методологии ҷабргароӣ мақоми усулҳои робитаи мутақобилаи илмию табиатшиносиро аз тариқи мақолаҳои сабабии зарурат, тасодуф, ҳақиқат, қонуният ва ғ. мушаххас менамоянд. Дар ҷомеаи муосир таълимотҳои гуногуни ҷабргароӣ (ҷуғрофӣ, фарҳангӣ, технологӣ, иқтисодӣ, маънавӣ ва диг. соҳаҳои ҳаёти иҷтимоӣ)-ро аз ҳам фарқ мекунанд, ки ҳар яке аз онҳо дар дохили чаҳорчӯбаи масоили соҳаҳои худ амал мекунанд.
Сарчашма
Гурӯҳ:Ҳастишиносӣ Гурӯҳ:Фалсафаи илм
Соли 1626
Зодрӯзҳо
Бознигаред: Гурӯҳ:Зодагони соли 1626
Даргузаштҳо
Бознигаред: Гурӯҳ:Даргузаштагони соли 1626
Кесово (ноҳияи Меленков)
Кесово — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа, дар ҳайати ноҳияи Меленков, ки дар вилояти Владимир қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Меленков
Спас-Нозига (ноҳияи Фурманов, Иванов)
Спас-Нозига — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Фурманов, ки дар вилояти Иванов қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Фурманов (Иванов)
Смялч (ноҳияи Гордеев)
Деҳа, дар ҳайати ноҳияи Гордеев, ки дар вилояти Брянск қарор дорад, дохил мешавад.
Aeromarine 40
Aeromarine 40 (Aeromarine 40) — як ҳавогарди сохтаи Aeromarine Plane and Motor Company аст. Нахустин истифодакунандаи ин ҳавогард United States Navy будааст. Ин ҳавогард дар 1919 нахустин парвози худро анҷом дод.
Стандартҳои тахассусии таҳсилоти миёнаи касбӣ
Стандартҳои тахассусии таҳсилоти миёнаи касбӣ – маҷмӯи меъёрҳое, ки талаботи ягонаро барои тахассусҳои таҳсилоти миёнаи касбӣ муқаррар менамоянд
Манобеъ
Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи таҳсилоти миёнаи касбӣ”(21 июли соли 2015) Боби I, Моддаи 1. Мафҳумҳои асосӣ.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Таҳсилоти миёнаи касбӣ
Фурудгоҳи Байн‌алмиллалии Замбоанга
Фурудгоҳи Байн‌алмиллалии Замбоанга (Paliparang Pandaigdig ng Zamboanga) (маҳаллӣ: Paliparang Pandaigdig ng Zamboanga) — фурудгоҳи ҳамагона (умумӣ) ио низомӣ мусофирбарӣ бо Коди ИОТОи ZAM аст, ки як бонди фуруди асфалт дорад, ва тӯли бонди он 2611 метр аст. Ин фурудгоҳ дар кишвари Филиппин қарор дорад, ва дар баландии 6 метр аз сатҳи баҳр воқеъ шудааст.
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Ордени Моно
Ордени Моно (: Ordre du Mono) — ордени давлатии Ҷумҳурии Того. 2 декабри соли 1961 таъсис ёфтааст. Номи худро ба хотири дарёи асосии Того гирифтааст.
Оҳо, якка (рақс)
«Оҳо, якка» (рақс) – рақси халқии тоҷикон мебошад.
Хуан Мануэл Коело
Хуан Мануэл Коело Торрес (Juan Manuel Coello Torres; 21 майи 1976, Тегусигалпа, Ҳондурас) — футболбози ҳондурасӣ, маснадашро анҷом додааст,, муррабӣ.
Жуан Родригес (футболбоз)
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 12 май Гурӯҳ:Зодагони соли 1996 Гурӯҳ:Ҳуҷумкунандагони футбол Гурӯҳ:Футболбозони Колумбия Гурӯҳ:Бозингарони БФ Челси Гурӯҳ:Бозингарони БФ Deportes Quindío Гурӯҳ:Бозингарони БФ Уняутонома Гурӯҳ:Бозингарони БФ Бастйа Гурӯҳ:Бозингарони БФ Vitória F.C. Гурӯҳ:Бозингарони БФ Синт Труиденсе В.В. Гурӯҳ:Бозингарони БФ Independiente Santa Гурӯҳ:Бозингарони БФ Cortuluá
Ордени Моно
Эзоҳ
Гурӯҳ:Орденҳои Того
Хуан Мануэл Коело
Пайвандҳо
Гурӯҳ:Зодагони 21 май Гурӯҳ:Зодагони соли 1976 Гурӯҳ:Ниммуҳофизатгарони футбол Гурӯҳ:Мураббиёни футбол Гурӯҳ:Футболбозони Ҳондурас Гурӯҳ:Футболбозони тими миллии футболи Ҳондурас Гурӯҳ:Бозингарони БФ К.Д. Мотагуа Гурӯҳ:Бозингарони БФ К.Д.С. Вида Гурӯҳ:Бозингарони БФ Депортес Савио
Оҳо, якка (рақс)
Тавсифи мухтасар
«Оҳо, якка» – рақси мардона буда, дар тӯю маракаҳо, гаштакҳои мардона иҷро мешавад. Як гурӯҳ раққосон давра сохта, китф ба китф зада, ҷӯр шуда, «оҳо, якка» ё «уҳо, якка» гуфта, баробар қарсак задан мегиранд. Дар ин рақс ягон сози мусиқӣ истифода намешавад, танҳо садои қарсак ва нидоҳои хурсандиомези иштирокчиёну тамошобинҳо шунида мешаванд.
Вазъи имрӯзаи унсур
Фаъол
Манобеъ
Гурӯҳ:Рақсҳои анъанавӣ Гурӯҳ: Ҳунарҳои иҷроӣ дар Тоҷикистон
Қалъанак
Қалъанак — деҳа дар ҷамоати деҳоти Қалъанаки ноҳияи Рашт. Аз Қалъанак то маркази ҷамоат 5 км, то маркази ноҳия 17 км. Аҳолиаш 1729 нафар (2017), тоҷикон.
Деҳоти Даштиҷум
Ҷамоати Дашти Ҷум — Ҷамоат  дар Ноҳияи Шӯроободи, вилояти Хатлон. Бар оморӣ соли (2010) Ҷамоати Дашти Ҷум 3 551 тан ҷамъият доштааст.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Ҷамоати Даштиҷум Гурӯҳ:Ноҳияи Шамсиддин Шоҳин
Сотим Улуғзода
Сотим Улуғзода — нависандаи муосири тоҷик, Нависандаи халқии Тоҷикистон, Узви вобастаи Академияи илмҳои ҶТ (1951), дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Рӯдакӣ. Бо асарҳое, чун «Субҳи ҷавонии мо», «Қисмати шоир», «Фирдавсӣ», «Ривояти суғдӣ», «Марги Ҳофиз» ва «Восеъ» шуҳрат ёфтааст.
Эҷодиёт
Сотим Улуғзода бо ҳамкории донишҷӯйи факултети шарқшиносии Университети Тошканд Понов повести «Сом ва Дик»-и М. А. Алексеевро аз русӣ ба тоҷикӣ тарҷума намуд, ва ин тарҷума бо кӯшиш ва дастгирии устод Айнӣ ба нашр расид. Бадҳо Сотим Улуғзода ин соҳаро бо муваффақият идома дод ва чун сермаҳсултарин тарҷумон дар адабиётӣ садаи асри XX тоҷик эътибор пайдо кард. Тарҷумаҳои Сотим Улуғзода, аз ҷумла асарҳои Э. Л. Войнич «Ғурмагас» (1931), В. Н. Билл-Белосерковский «Ҳаёт даъват мекунад» (1935), Н. Ф. Погодин «Одами милтиқдор» (1940), А. Н. Островский «Гунаҳгорони бе гуноҳ» (1945), М. Горкий «Модар» (1953), В. Шекспир «Дон Кихот» (1974), Ч. Айтматов «Қуллаи Фудзияма» ҳоло ҳам аз беҳтарин тарҷумаҳо дар адабиёти тоҷик мебошанд. Сотим Улуғзода ҳанӯз аз солҳои 30 ба тадқиқи осори намояндагони шинохтаи адабиётӣ сеҳазорсолаи тоҷик таваҷҷуҳ зоҳир намуд. Ӯ чун узви вобастаи Академияи илмҳои Тоҷикистон (1951) асару мақолаҳои зиёд таълиф намуда дар инкишофи адабиётшиносии тоҷик саҳми муносиб гузоштааст. Як қатор мақолаҳои олим, аз ҷумла «Лоҳутии мо» (1933) «Анҷумани якуми нависандагони шӯрои Тоҷикистон» (1934), «Садриддин Айнӣ» (1935), «Дар бораи шоирони Помир» (1935), «Барои асарҳои саҳнавии олисифат» (1947), «Дар бораи баъзе масъалаи танқиди адабӣ ва адабиётшиносӣ дар республика» (1954), ба адабиётшиносии даври нави тоҷик бахшида шудаанд. Ҳамчунин Сотим Улуғзода оид ба рӯзгор ва эҷодиёти шахсиятҳои барҷастаи фарҳангӣ, чун Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, Дақиқӣ, Фирдавсӣ, Абӯалӣ ибни Сино, Носир Хусрав, Аҳмади Дониш, асару мақолаҳои пурқимат таълиф намудааст. Рисолаҳои «Аҳмади Дониш» (1946) ва «Пири ҳакимони машриқзамин» (1980) дорои қимати калони илмӣ мебошанд. Мақоми Сотим Улуғзода дар таърихи адабиёти давраи нави тоҷик чун нависанда, драматург басо баланд аст.
Филмномаҳои «Ҷавонии Ибни Сино» («Ӯзбекфилм», 1956), «Қисмати шоир» («Тоҷикфилм», 1957) ба қалами ӯ тааллуқ доранд. «Қисмати шоир» дар Фестивали филмҳои Осиёву Африқо (1960) ба дарёфти Ҷоизаи «Уқоби тило» сазовор гардидааст. Сотим Улуғзода дар насри бадеӣ ҳам устоди забардасте буда, фаъолияти нависандигияш аз иншои қиссаи «Ёрони боҳиммат» (1947) оғоз ёфтааст. Баъдан романи «Навобод» (1953), ки соли 1949 бо номи «Диёри навобод» нашр шудааст, қиссаи «Субҳи ҷавонии мо» (1954), романҳои «Восеъ» (1967), «Фирдавсӣ» (1988), қиссаи «Ривояти суғдӣ» (1975—2014)-ро ба қалам овардааст, ки дар инкишофи насри муосири тоҷик марҳилаи наве гардидаанд. Соли 1996 романи «Фирдавсӣ» дар Озмуни байналмилалии «Китоби сол» ба дарёфти Ҷоизаи аввали Раиси Ҷумҳурии Исломии Эрон мушарраф гардидааст.
Устод Улуғзода дар тарҷумаи осори Л. В. Войнич «Ғурмагас» (1931, 1981), Н. Ф. Погодин «Одами милтиқдор» (1940), К. Голдони «Хизматгори ду хоҷа» (1944), А. Н. Островский «Гунаҳкорони бе гуноҳ» (1945), М. Горкий «Модар» (1953), В. Шекспир «Ҳамлет» (1970), Ж. Б. Молйер «Табиби зӯракӣ» (1972), М. Сервантес «Дон Кихот», Шарл де Костер «Тил Уленшпигел» (1975) маҳорати фавқулодаи суханварию тарҷумонӣ зоҳир кардааст. Дар заминаи «Шоҳнома»-и безаволи Фирдавсӣ китоби дуҷилдаи мансури «Достонҳои Шоҳнома»-ро офаридааст (1976—1977), ки маҳбуби пиру барнои кишвар аст.
Насри бадеии Улуғзода
Дар эҷодиёти Сотим Улуғзода насри бадеӣ асосан баъди Ҷанги Бузурги Ватанӣ мавқеъ пайдо мекунад. Дар очерку ҳикояҳои «Атака» (1944), «Бибӣ» (1946), «Саёҳати Бухоро бо ҳамроҳии Айнӣ» (1950), «Қаҳрамони Днестр, Висла ва Одер» (1967) воқеаҳои даврони шуравӣ мавриди баррасӣ қарор гирифтаанд. Воқеаи ҳикояи «Марги Ҳофиз» (1972) бошад, дар Ҳиндустон рӯй медиҳад. Падар — Ҳофизи бузург фарзанди хинашро мекушад ва баъдтар худро низ ҳалок месозад. Моҷарои падару писар ва ҳифзи ватан аз мавзӯъҳои қадимии адабиётӣ ҷаҳон мебошад, ки дар ҳикояи «Марги ҳофиз» тамоман ба таври нав тасвир ёфтааст. Нахустин асари калонҳаҷми Сотим Улуғзода дар соҳаи насри бадеӣ қиссаи «Ёрони боҳиммат» (1947) мебошад, ки ба воқеаҳои Ҷанги Бузурги Ватанӣ иртибот дорад. Дар асар образҳои Зайнаб, Ҷӯрабек ва Ориф мавқеъ доранд. Зайнаб аз майдони ҷанг «Хати сиёҳ» мегирад, ки шавҳараш Ҷӯрабек дар мухориба қаҳрамонона ҳалок гардида аст. Ӯ баъди як соли мотам ба хотири аз гапу калочаҳои мардум раҳоӣ ёфтан ба Ориф Каримов ном муҳандис издивоҷ мекунад. Вале дере нагузашта аз шифохонаи шаҳри Тошканд мактуби Ҷӯрабек ба дасти вай мерасад. Лаҳзаи ҳассоси асар он аст, ки Зайнаб ду шавҳари қонунӣ дорад ва интихоб дар ихтиёри ин зани дар ҳолати парешонӣ қарор дошта мебошад. Зайнаб баъди андеша ва муҳокимаҳои зиёди мантиқиву ахлоқӣ шавҳари аввалашро интихоб кард, дар беморхона мегӯяд: «Ман Ҷӯрабекро гирифта мебарам». Зайнаб бо ин сухан масъулияти азимеро дар зиндагӣ ба уҳда гирифт, то ки Ҷӯрабеки аз пову даст маҳрум гаштаро наҷот бидиҳад ва ӯро ба ҷодаи зиндагӣ раҳсипор созад. Аввалин романи Сотим Улуғзода «Навобод» (1953) мебошад, ки он ба масъалаҳои муттаҳидкунии хоҷагиҳои деҳқонӣ ва ободонии деҳоти Тоҷикистон дар даврони шӯравӣ бахшида шудааст. Ин асар дар таърихи адабиётӣ давраи нави тоҷик мавқеи муайян дорад. Асарҳои насрии «Восеъ» (1967), «Ривояти суғдӣ» (1975), «Достонҳои „Шоҳнома“» (1976, 1977), «Фирдавсӣ» (1985) ба мавзӯъҳои таърихӣ бахшида шудаанд. Дар эҷодиёти Сотим Улуғзода охирин асари калонҳаҷми ӯ — «Фирдавсӣ» мавқеи босазо дорад. «Фирдавсӣ» романи муҳташам буда, мавзӯъ ва масъалаҳои зиёди ватанпарастиву хештаншиносиро дар бар мегирад. Нависанда дар маркази сужети роман нақши Ҳаким Фирдавсиро гузошта, ӯро ба сифати шоири ҳақҷӯ, ростгӯ, ватанпараст, додхоҳ ва олиҳиммат тасвир менамояд. Дигар образҳои асар аз ҷумла Фотимабону (ҳамсари Фирдавсӣ), Манижа ва Ҳушанг (фарзандони Фирдавсӣ) Абӯ Дулаф, Муҳаммад лашкарӣ, Ҳусайн қутайб, Салоҳиддини дуредгар, Унсурии шоир дар такмили образи асосӣ саҳм гирифтаанд. Адиб бо эҷоди «Фирдавсӣ» дар таърихи адабиёти давраи нави тоҷик як навъи тозаи романнависиро кашф намуд.
Некдошти устод
Баъд аз вафоташ бо Қарори Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 29 апрели соли 2009 ба Донишкадаи давлатии забонҳои Тоҷикистон номи Сотим Улуғзода гузошта шудааст. 100-солагии ӯ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон бошукӯҳ ҷашн гирифта шудааст.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Нависандагони тоҷик аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Нависандагони Тоҷикистон Гурӯҳ:Аъзои вобастаи АИ Тоҷикистон Гурӯҳ:Аъзои Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Гурӯҳ:Барандагони Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ Гурӯҳ:Иштирокдорони Ҷанги Бузурги Ватанӣ
Солдатка (деҳа)
Солдатка (Солдатка) — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Нижнесергинский, вилояти Свердловск медарояд.
Сарчашма
Системаи хабарнигории давлатӣ
Фурудгоҳи кшолин-згрз пумурски
Фурудгоҳи кшолин-згрз пумурски (Koszalin-Zegrze Pomorskie Airport) (маҳаллӣ: Port Lotniczy Koszalin-Zegrze Pomorskie) — фурудгоҳи ҳамагона (умумӣ) мусофирбарӣ бо Коди ИОТОи OSZ аст, ки як бонди фуруди бутун дорад, ва тӯли бонди он 2400 метр аст. Ин фурудгоҳ дар шаҳри кшолин кишвари Лаҳистон қарор дорад.
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
DFS 194
DFS 194 (DFS 194) — як ҳавогарди сохтаи Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug аст. Нахустин истифодакунандаи ин ҳавогард Luftwaffe будааст. Ин ҳавогард дар 1940 нахустин парвози худро анҷом дод.
Манобеъ
Гурӯҳ:Ҳавогардҳо Гурӯҳ:Мақолоти ҳавогардҳо
Болшой Исток (ноҳияи Череповетс, Вологда)
Болшой Исток — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Череповетс, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Череповетс (Вологда)
Борок (ноҳияи Тайшет, Иркутск)
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Тайшет, ки дар вилояти Иркутск қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Тайшет (Иркутск)
Хушдилон
Сарчашма
Гурӯҳ:Деҳаҳои Тоҷикистон Гурӯҳ:Деҳаҳои ноҳияи Данғара Гурӯҳ:Ҷамоати Лоҳур (н. Данғара)
Атобак
Атобáк, атобакон — унвон ва ё лақабе, ки подшоҳони салҷуқӣ ба баъзе амирони боэътимод ё ғуломони воломансабтарбиятгарони шоҳзодагони худ дода буданд. Ваҷҳи тасмияи атобак аз вожаи туркии ато (ё ота) – падар ва бак (бек) – амир аст. Бад-ин минвол муҳаққиқин атобакро ба маънои маҷозии «падарбузург» ё «падархонд» шарҳ додаанд. Интихоби мураббӣ барои фарзандон дар байни туркони салҷуқӣ ва ғузҳо аз қадим расм будааст. Урфу одати атобакӣ бо додани иқтоъ ба соҳиби ин мансаб ҳамроҳ будааст ва бад-ин сабаб онҳо имкон пайдо карданд вазифаи худро хуб анҷом диҳанд. Бо оғози таназзули давлатдории Салҷуқиён атобакони салҷуқӣ, ки ба мақоми аморат расида буданд, ҳар яке дар ҳавзаи худ мустақил ё ниммустақил гардида буданд ва минбаъд мансаби худро меросӣ карданд. Ба ҳамин минвол атобакони Шом, атобакони Мавсил, атобакони Озарбойҷон, атобакони Форс ва атобакони Язд ба вуҷуд омаданд. Чунонки Туғтегин-атобак писари Тоҷуддавла дар соли 1104 силсилаи Атобакони Димишқ (1104–1154) ва Имомуддини Зангӣ аз ғуломзодагони Маликшоҳ – Атобакони Мавсил (1127–1250) ва Элдигиз-атобак Арслоншоҳ – Атобакони Озарбойҷонро (1148–1276) таъсис доданд. Ануштегин – падари Қутбуддин Муҳаммади Хоразмшоҳ ва Сулғур ҷадди Атобакони Форс (1148–1276) ҳам аз ҷумлаи ғуломон ё руасои лашкари салҷуқӣ буданд. Расми атобакӣ дар байни Хоразмшоҳиён ва салҷуқи­ёни Рум низ маъмул буд.
Сарчашма
Гурӯҳ:Истилоҳот Гурӯҳ:Атобакон Гурӯҳ:Салҷуқиён
Пётр Багратион
Княз Пётр Ива́нович Багратио́н (პეტრე ივანეს ძე ბაგრატიონი, Пе́тре Иване́с дзе Багратио́ни;, Тифлис — , деҳаи Сима, губернияи Владимир) — княз, генерали рус, қаҳрамони Ҷанги ватании соли 1812.
Зиндагинома
Аз оилаи полковник, аз авлоди княз­ҳои қадимии гурҷӣ. Хидмати ҳарбиро соли 1782 дар Қафқоз оғоз намудааст. Дар ҷангҳои русҳову туркҳо (1787-91) ва дарамалиёти ҷангии Полша (1793-94) ширкат доштааст. Дар лашкаркашиҳои А. В. Суворов ба Итолиё ва Швейсария (1799) фармон­деҳи лашкари пешрав (авангард) буд. Ин амалиёт аз диг. муҳориба­ҳои бузург фарқ дошт. Дар Ҷанги Россия бо Фаронса (1805-07) ба қисми асосии лашкари рус сардорӣ кард. Дар Ҷанги русҳову шведҳо (1808-09) сипаҳсолори дивизия ва дар Ҷанги русҳову туркҳо (1810) фармондеҳи лашкар буд. Солҳои 1806-10 фармондеҳи лашкари Молдавия, аз август соли 1811 сарварии лашкари Подолскийро ба уҳда дошт. Барои маҳорат ва шуҷоати ҷангӣ ба ӯ рутбаи генерал-лейтенант ва баъди ҷанг бо шведҳо генерали инфантерия (сипоҳи пиёдагард) доданд. Дар Ҷанги ватании соли 1812 дар муҳорибаи Бородино фармондеҳи лашкар буд. Дар ҳамин муҳориба захмӣ шуда, дар деҳаи Сими губернияи Владимир вафот кард. Соли 1839 бозмондаҳои ҷасади ӯ ба майдони Бородино оварда шуданд.
Болтобой (ноҳияи Енбекшиқазоқ)
Болтобой — деҳа дар ноҳияи Енбекшиқазоқи вилояти Алмаатои Қазоқистон, ки дар соли 2009 3049 нафар аҳолӣ дошт.
Маҳаллаи ҳавоии Диетз
Маҳаллаи ҳавоӣ Диетз (Dietz Airpark) — фурудгоҳи хусусӣ  аст, ки як бонди фуруди чаман дорад, ва тӯли бонди он 804 метр аст. Ин фурудгоҳ дар кишвари Иёлоти Муттаҳидаи Амрико қарор дорад, ва дар баландии 54 метр аз сатҳи баҳр воқеъ шудааст.
Манобеъ
Гурӯҳ:Фурудгоҳҳои Иёлоти Муттаҳидаи Амрико Гурӯҳ:Фурудгоҳҳо аз рӯи алифбо‎
Малое Чебаево (ноҳияи Великоустюг, Вологда)
Малое Чебаево — деҳа, яке аз маҳаллаҳои аҳолинишини Федератсияи Русия мебошад.
Деҳа дар ҳайати ноҳияи Великоустюг, ки дар вилояти Вологда қарор дорад, дохил мешавад.
Сарчашма
Гурӯҳ:Маҳалҳои аҳолинишин аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Маҳаллаҳои аҳолинишини ноҳияи Великоустюг (Вологда)
Абросовская (ноҳияи Котлаский)
Абросовская (Абросовская) — деҳаест дар Русия, ки дар ҳайати ноҳияи Котлаский, вилояти Архангелск медарояд.
Сарчашма
Системаи хабарнигории давлатӣ
Собир Мирзоев
Собир Мирзоев (03.10.1930, деҳаи Арғун н. Истаравшан – 1999, шаҳри Душанбе) — олим, доктори илмҳои филологӣ (1994), профессор (1997).
Зиндагинома
Соли 1954 факултаи таъриху филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И. Ленинро (ҳоло ДМТ) ба итмом расонда, дар радиои тоҷик ба сифати хабарнигори бахши хориҷӣ кор кардааст. Солҳои 1960-1964 дар аспирантураи Институти шарқшиносии АИ СССР (ш. Маскав) хонда, фаъолияти минбаъдааш дар Донишкадаи давлатии омӯзгории шаҳри Душанбе ба номи Т.Г. Шевченко (ҳоло ДДОТ ба номи С. Айнӣ) гузаштааст, зинаҳои муаллим, муаллими калон, дотсент ва профессори кафедраи адабиёти тоҷикро тай сохтааст, солҳои 1975-1997 мудири ҳамин кафедра буд. Солҳои 1981-1985 дар Донишгоҳи Кобул (Афғонистон) дарс додааст.
Оид ба адабиёти маорифпарварии Афғонистон дар марҳалаи аввал (оғози асри XX), фаъолияти адабӣ – маърифатии намояндаи машҳури ҷараён Маҳмуди Тарзӣ ва дигар масоили марбута зиёда аз ҳаштод таълифоти илмӣ, илмӣ-оммавӣ ба хидмат овардааст.
Эзоҳ
Гурӯҳ:Омӯзгорон аз рӯи алифбо Гурӯҳ:Омӯзгорони Тоҷикистон Гурӯҳ:Филологони Тоҷикистон‎‎ Гурӯҳ:Олимони Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрӣ аз Тоҷикистон
Зен
Зен (аз 禅; ध्यान) — номи ҷопонии мактаби буддоии маҳаяна, ки дар Чин ва Ҷопон дар асрҳои миёна ташаккул ёфта буд.
Буддоия зимни сайри таърихии худ ба чандин фирқаҳо ҷудо шуд. Дар ҷануби Ҳинд ва Сейлон «ҳинаяна» ва дар шимоли Ҳинд, Тибет, Муғулистону Хитой «маҳаяна» ҷорӣ шуданд. Дар Ҷопон зен-буддогароӣ аз садаи VII амал мекард, вале интишори он ҳамчун равияи мустақили буддоияи ҷопонӣ охири садаи XII шурӯъ шуд. Нахустин тарғиботчии зенроҳиби буддоӣ бо номи Эйсай буд, ки баъди иқомат дар Хитой, дар Ҷопон мактаби ринзайро таъсис дод. Дар нимаи аввали садаи XIII Доген, ки ӯ ҳам дар Хитой таълим гирифта буд, мактаби Соторо таъсис намуд. Ринзай ва Сото мактабҳои нисбатан бонуфузи дзен- буддогароӣ буда, то ба имрӯз низ фаъолият доранд. Оид ба тамоюли иҷтимоии онҳо дар асрҳои миёна аз рӯйи мақоли дар ҳамон вақт маъмули «Ринзай барои самурайҳост ва Сото барои одамони одӣ» муҳокима рондан мумкин аст.