శ్రీను_వైట్ల
నేపధ్యము
ఆయన స్వస్థలం తూర్పు గోదావరి జిల్లా కందులపాలెం (రామచంద్రాపురం) దగ్గర ఉన్న కందులపాలెం అనే పల్లెటూరు. నాన్న వ్యవసాయం చేసేవాళ్ళు, నాన్న వాళ్ళు ఐదుగురు అన్నదమ్ములు..వాళ్ళు, అత్తయ్యలూ, అందరూ కలిసి చాలా పెద్ద కుటుంబము. అందరి మధ్యలో ఇతడి బాల్యం సరదాగా గడిచిపోయింది. ఎప్పుడు ఎలా మొదలైందో తెలీదు కానీ చిన్నప్పటినుంచీ సినిమాలంటే విపరీతమైన పిచ్చి ఎప్పటికైనా సినిమాల్లోకి వెళ్ళిపోయి ఏదో చెయ్యాలనే అలోచన చిన్నప్పటినుంచే ఉండేది. ఏమి చెయ్యాలో తెలీదు, అది ఎలా సాధ్యపడుతుందో కూడా ఆలోచించలేని వయసు. పైగా వీరిది చిన్న పల్లెటూరు, సినిమా రంగమంతా ఉండేది మద్రాసులో.అస్సలు ఎక్కడా పొసగని దూరాలు. ఐనా ఇతడి అలోచనలన్నీ సినిమాలచుటూనే తిరుగుతుండేవి.ఇంటర్మీడియట్కి వచ్చే సరికి, 1984లో, కాకినాడ వెళ్ళి చదువుకుంటానని ప్రపోజల్ పెట్టాడు. పక్కనే రామచంద్రాపురంలో కాలేజీ ఉన్నా, కాకినాడ ఎందుకు వెత్తానన్నాడంటే అక్కడైతే ఇతడిని ఎవరూ చూడరూ, విడిగా రూమ్ లో వుంటూ ఇష్టమొచ్చినన్ని సినిమాలు చూడొచ్చు అనీ. ఆ విధంగా 1984-86 మధ్యలో కాకినాడలో ఇంటర్మీడియట్ చదువుతూ ఎడాపెడా సినిమాలు చూసూ కాలక్షేపం చేసే వాడు. ఫ్రెండ్స్ అందరూ హీరోల్ని అభిమానిస్తుంటే ఇతడు మాత్రం మణిరత్నం గారిని అభిమానిస్తుండేవాడు. డైరెక్టర్ కావాలన్న ఆలోచన అప్పట్లోనే ఉండేదోమో అంతగా గుర్తులేదు. చదువు విషయానికొస్తే, మరీ తప్పితే తిడతారు కాబట్టి పాసవడ్డానికి కావల్సినంత చదివి ఎలాగైతేనేం ఇంటర్మీడియట్ పూర్తిచేశాడు. కథలు వ్రాయడం, నాటకాలు వేయడం..ఇలాంటివేమీ లేవు. ఉన్న టైమంతా సినిమాలు చూడ్డమే! తరువాత బి.ఎస్సీ చదవాడినికి మళ్ళీ కాకినాడకే వచ్చాడు. ఐతే ఇంక అప్పటికే సినిమా జ్ఞానమంతా ఒంటబట్టేసింది కాబట్టి మద్రాసు వెళ్ళిపోవాలని నిర్ణయానికివచ్చేశాడు - బి.ఎస్సీలో చేరిన నాలుగైదు నెలలకే ఫీజులు కట్టడానికని ఇంట్లో ఇచ్చిన డబ్బులు జేబులో పెట్టుకుని బొకారో ఎక్స్‌ప్రెస్ ఎక్కేశాడు మద్రాసుకి..! మద్రాసు ఎలా ఉంటుందో తెలీదు. ఎక్కడికి వెచ్ఫాలో తెలీదు.ప్రయాణం మొదలైంది. ట్రైన్లో ఒక కుర్రాడు పరిచయమయ్యాడు. అతనిది మద్రాసు దగ్గరలోనే ఏదో ఒక ఊరు. అతని స్నేహితుడు జాస్తి చౌదరి అనే అతను మద్రాసులో ఉంటాడని చెప్పి ఎడ్రసు ఇచ్చి, ఎప్పుడేనా వీలైతే కలుసుకోమని చెప్పాడు. ఇతడి బుర్ర వేగంగా పనిచేసింది, ముక్కూ మొహం తెలీని మద్రాసులో దిగగానే ఏం చెయ్యాలో అప్పుడే నిర్ణయించుకున్నాడు. మద్రాసు సెంట్రల్ స్టేషన్లో దిగగానే తెలిసిందేమిటంటే అక్కడ సిటీ బస్సులన్నీ సమ్మె ఆ రోజు. చేతిలో జాస్తి చౌదరి అనే అపరిచిత స్నేహితుడి చిరునామా ఉంది. పాండీ బజార్. ఎంతదూరం ఉంటుందో తెలీదు. నడవడం మొదలెట్టాడు. అలా దాదాపు 15 కి.మీ. దూరం నడిచి వెళ్ళి జాస్తి చౌదరి రూమ్ తలుపు తట్టాను. రైల్లో కలిసిన కుర్రాడు నాకు బాగా ఫ్రెండ్ అనీ, అతనే ఇక్కడికి వెళ్ళమన్నాడనీ నమ్మకం కుదిరేలా చెప్పాడు. అతను సరేనని నేను తనతో మూడు రోజులు ఉండడానికి ఒప్పుకున్నాడు. అదిచాలు. మిగతా విషయాలు మూడు రోజుల తర్వాత ఆలోచిద్దాంలే అని అక్కడ తాత్కాలికంగా సెటిలయ్యాడు. ఆ మూడు రోజుల్లోనే బయటికి భోజనానికి వెళ్ళినప్పుడు కృష్ణవంశీ పరిచయమయ్యాడు. నాకు వసతి కావాలని అడిగితే తన గదిలో ఉండమని అన్నాడు. అలా కృష్ణవంశీ రూమ్మేట్గా సెటిలయ్యాడు. చేతిలో డబ్బులున్నాయి కాబట్టి తిండికేమీ ఇబ్బంది లేకుండా గడిచిపోయింది. అలా మద్రాసు వచ్చిన పదిహేను రోజులకి ఇంటికి ఉత్తరం రాశాడు. ఇలా మద్రాసులో ఉన్నాను, నాకోసమేమీ బెంగపడకండి, నేను క్షేమంగానే ఉంటున్నాను. నేనే మళ్ళీ ఉత్తరం రాస్తాను అని. అప్పటికే ఇంట్లో వాళ్ళు ఇతడి కోసం తీవ్రంగా వెదుకుతున్నారంట. నా అడ్రసు తెలిస్తే వచ్చి ఇతడిని లాక్కెళ్ళి పోవడం ఖాయం.అందుకే అడ్రసు లేకుండా అప్పుడప్పుడూ ఉత్తరాలు వ్రాస్తుండే వాడు. ( ఓ ఆరునెలల తరువాత ఇంటికి వెళ్ళి అందరినీ ఒప్పించి మద్రాసు చేరుకోవడం..అదంతా మరో కథా). అలా కృష్ణవంశీ రూమ్లో చేరిన రెండునెలలకే తను హైదరాబాదు వెళ్ళిపోయాడు. ఇంక రూమ్లో ఒక్కడినే మిగిలిపోయాడు. ఎలాగైనా సినిమా రంగంలో చిన్న అవకాశం రావాలి అని తిరుగుతుండేవాడు.