இராகவேந்திர_சுவாமிகள்
குரு ராயரின் கடைசி உரை மற்றும் பிருந்தாவன பிரவேசம்
ஒருவர் மற்றவருக்கு தீங்கு செய்யவோ அல்லது புண்படுத்தவோ கூடாது என்பதில் எப்போதும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்கு தத்துவ சிந்தனை மிகவும் அவசியம். தத்துவ சிந்தனை இல்லாமல் நாம் சரியான முடிவுகளை எடுக்க முடியாது. ஆனால் தனிப்பட்ட விரோதம் வேண்டாம். தகுதியுடையவர்களின் நலனுக்காகச் செய்யப்படும் சமூகப் பணிகளையும் இறைவனின் வழிபாடாகக் கொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் நம் வாழ்க்கையே ஒரு வழிபாடு.ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு பூஜை. இந்த வாழ்க்கை விலைமதிப்பற்றது. நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியும் விலைமதிப்பற்றது. போன ஒரு நொடி கூட திரும்ப வராது. சரியான சாஸ்திரங்களைக் கேட்பதும், எப்போதும் அவரை நினைவு செய்வதும் உயர்ந்த கடமையாகும். இது இல்லாமல் வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாகிவிடும். இறைவன் மீது பக்தி வேண்டும். இந்த பக்தி குருட்டு நம்பிக்கையாக இருக்கக்கூடாது. இறைவனின் மேன்மையை முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்வது உண்மையான பக்தி. குருட்டு நம்பிக்கை பக்தி அல்ல. இது முட்டாள்தனம் மட்டுமே. இறைவன் மீது மட்டுமன்றி, மற்ற எல்லா தெய்வங்களுக்கும், ஆசான்களுக்கும் அவரவர் நிலைக்கேற்ப பக்தி இருக்க வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், நமக்கு மேலே உள்ளவர்களிடம் பக்தி, நமக்குச் சமமானவர்களிடையே நல்லெண்ணம், நமக்குக் கீழே இருப்பவர்களிடம் பாசம் ஆகியவை வாழ்க்கையின் சிறந்த விழுமியங்கள். உங்களை அணுகும் எவரும் இதயத்தில் பாரமாகவோ அல்லது வெறுங்கையோடும் செல்ல வேண்டாம். சமூக அருள் இல்லாமல் ஆன்மீகம் இருக்க முடியாது. மேலும் ஆன்மீகம் இல்லாத சமூக வாழ்வு வாழ்க்கையே இல்லை. ஆன்மீகம் எந்த அறத்தையும் மறுப்பதில்லை. ஆனால் இறைவன் எல்லா விழுமியங்களுக்கும் வீடு என்பதை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். இந்த உலகம் நமது இன்பத்திற்காகவும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் இல்லை. உலக நன்மைக்காக நாம் இங்கு இருக்கிறோம் என்ற எண்ணமே உண்மையான ஆன்மீகம். நம் வாழ்வில் சரியான சிந்தனை மற்றும் சரியான மதிப்புகளை இணைக்கும் அதே வேளையில், தவறான மதிப்புகள் மற்றும் தவறான சிந்தனைகளை கைவிடுவதையும் ஒரு பழக்கமாக மாற்ற வேண்டும். நாம் அவர்களுக்கு எதிராக போராடவில்லை என்றால், அது அவர்களை அங்கீகரிப்பதாகிவிடும். ஆனால் அத்தகைய மறுப்பு ஒருபோதும் கொடூரமாக மாறக்கூடாது. அது நீதியின் எல்லைக்குள் இருக்க வேண்டும். இதன் முக்கிய அம்சம் உண்மையின் மீதான அன்பாக இருக்க வேண்டும், தனிப்பட்ட வெறுப்பு அல்ல. இதுதான் நமது தத்துவம். இது ஸ்ரீமதாச்சாரியாரின் தத்துவம். இதுவே அனைத்து சாஸ்திரங்களும் கூறும் தத்துவம். ஜனகர், சனகர் போன்ற அரசர்களும் முனிவர்களும் நம்பி பின்பற்றிய தத்துவம் இது. துருவன், பிரஹலாதன் போன்ற இறைவனின் பக்தர்கள் இந்தத் தத்துவத்தை தங்கள் வாழ்வில் இணைத்துக் கொண்டனர். இந்த தத்துவத்தை நம்பி வாழ்பவர்களுக்கு எந்த பாதிப்பும் வராது என்பது இறைவனின் உறுதி.கடவுளின் பக்தர்களாகிய நீங்கள் அவருடைய பக்தர்களை மதிக்க வேண்டும், மதிக்க வேண்டும். உங்கள் உதவியை நாடுபவர்களுக்கு உங்களால் முடிந்த உதவி செய்யுங்கள். ஆனால் உங்கள் கடமைகளை எப்போதும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். உங்கள் எல்லா செயல்களையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கவும், தற்காலிக ஆதாயங்களுக்கு ஆசைப்பட வேண்டாம். சுயநல நோக்கத்துடன் செய்யப்படும் அனைத்து செயல்களும் பால் புளிப்பு போன்றது. கடவுளைப் பிரியப்படுத்தும் நோக்கத்தையும், ஞானத்தை (சரியான அறிவு) சம்பாதிக்கும் நோக்கத்தையும் விட உயர்ந்த நோக்கம் எதுவும் இருக்க முடியாது. ஆனால் எல்லா செயல்களையும் விட்டுவிட்டு, தகுதியற்ற வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுவது நம்மை முற்றிலும் அழிக்கும் விஷத்தை உட்கொள்வது போன்றது. இந்த அற்புதமான தத்துவத்தை உபதேசித்தவர் ஸ்ரீமதாச்சாரியார். ஸ்ரீராமனுக்கு சேவை செய்ய ஹனுமந்தனாகவும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை சேவிக்க பீமசேனனாகவும் தோன்றிய அதே வாயுவே ஸ்ரீமதாச்சாரியாராகவும் தோன்றி இந்த தத்துவத்தை உபதேசித்தார். இதுவே ஸ்ரீ வேதவியாசருக்கு அவர் செய்த சேவையாகும். அவரது படைப்புகளைப் போலவே அவரது வாழ்க்கையும் தத்துவமாகவே இருந்தது. இப்போது நான் உங்களிடம் விடைபெறுகிறேன். நான் நேரில் உங்களுடன் இருக்க மாட்டேன் என்றாலும் என் படைப்புகளிலும் பிருந்தாவனத்திலும் என் இருப்பு இருக்கும். எனது படைப்புகளைப் பரப்புவதன் மூலமும், படிப்பதன் மூலமும், பாதுகாப்பதன் மூலமும், கேட்பதன் மூலமும் நீங்கள் எனக்குச் சிறந்த சேவை செய்ய முடியும். உங்களுக்கு என் ஆசிகள்."