நோயியல்
வரலாறு
உடலின் விரிவான நோய்ப் பரிசோதனை, குறிப்பிட்ட நோய்களுக்கு அறுவை சிகிச்சை மற்றும் நோய் விசாரணை உள்ளிட்ட நோயியல் ஆய்வுகள், பழங்காலத்தில் இருந்தே தொடர்ந்து வருகிறது. பல நிபந்தனைகளின் அடிப்படை புரிதல் பெரும்பாலான ஆரம்பகால சமூகங்களில் இருந்தது. மத்திய கிழக்கு, இந்தியா மற்றும் சீனா உள்ளிட்ட ஆரம்பகால வரலாற்று சமூகங்களின் இதற்கான பதிவுகளும் சான்றளிக்கின்றனref name="Long1965">. பண்டைய கிரேக்கத்தின் எலெனிய காலகட்டத்தில், நோயைப் பற்றிய ஒரு ஒருங்கிணைந்த காரண ஆய்வு நடந்து கொண்டிருந்தது. . பல குறிப்பிடத்தக்க ஆரம்பகால இப்போகிரட்டீசு போன்ற மருத்துவர்கள், நோயறிதல் மற்றும் முன்கணிப்பு முறைகளை உருவாக்கியுள்ளனர் பல நோய்களுக்கு. ரோமானியர்கள் மற்றும் பைசாண்டின்களின் மருத்துவ நடைமுறைகள் இந்த கிரேக்க வேர்களிலிருந்து தொடர்ந்தன, ஆனால், விஞ்ஞான விசாரணையின் பல பகுதிகளைப் போலவே, மருத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வளர்ச்சியும் பாரம்பரிய சகாப்தத்திற்குப் பிறகு சிறிது தேக்கமடைந்தது, ஆனால் தொடர்ந்து பல கலாச்சாரங்களில் மெதுவாக வளர்ச்சி தொடர்ந்தது. குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இசுலாத்தின் இடைக்கால சகாப்தத்தில் பல முன்னேற்றங்கள் காணப்பட்டன. இந்த காலத்தில் கிரேக்க பாரம்பரியத்தின் அடிப்படையில் ஏராளமான சிக்கலான நோயியல் நூல்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அப்படியிருந்தும், அறிவாற்றல் மற்றும் பரிசோதனைகளின் மறுமலர்ச்சி, அறிவொளி மற்றும் பரோக் காலங்களில் மீண்டும் பெருகத் தொடங்கும் வரை, நோயைப் பற்றிய சிக்கலான புரிதலின் வளர்ச்சி பெரும்பாலும் நலிந்தே இருந்தது. புதிய புலமைப்பரிசில் மையங்களில் அனுபவ முறை மீண்டும் எழுந்ததைத் தொடர்ந்து. 17 ஆம் நூற்றாண்டில், நுண்ணோக்கி பற்றிய ஆய்வு நடந்து கொண்டிருந்தது மற்றும் திசுக்களின் ஆய்வு பிரித்தானிய இராயல் கழக உறுப்பினர் ராபர்ட் ஊக்கை " செல் " என்ற சொல்லை உருவாக்க வழிவகுத்தது, இது பிற்கால கிருமிக் கோட்பாட்டிற்கான களத்தை தொடங்கி வைத்தது. நவீன நோயியல் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் இயற்கையான தத்துவவாதிகள் மற்றும் மருத்துவர்கள் மூலமாக வளர்ச்சி பெற்றது. நோயை அணுபவத்தின் மூலம் படித்து அவர்கள் “நோயியல் உடற்கூறியல்” அல்லது “நோயுற்ற உடற்கூறியல்” என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர். முறைசாரா ஆய்வுகள் மூலம் ஒரு தனித்துவமான விசாரணைத் துறையாக நோயியல் உருவாக்கத் தொடங்கியது. இருப்பினும், நுண்ணுயிரியல் பற்றிய விரிவான ஆய்வின் வருகை நிகழும் வரை 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை நோயியல் ஒரு சிறப்புப் பகுதியாக முழுமையாக உருவாக்கப்படவில்லை. 19 ஆம் நூற்றாண்டில், நோயை உருவாக்கும் நோய்க்கிருமிகள் அல்லது கிருமிகள் பற்றி புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினர். நோயை உண்டாக்கும், நோய்க்கிருமிகளான பாக்டீரியாக்கள், வைரசுகள், பூஞ்சைகள், அமீபா, அச்சுகள், புரோட்டீசுட்டுகள் போன்றவை அறியப்பட்டன. இவை. இனப்பெருக்கம் மற்றும் பெருகும் திறன் கொண்டவை என்பது உணரப்பட்டது. முந்தைய 1,500 ஆண்டுகளாக ஐரோப்பிய மருத்துவத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஆன்மீக முகவர்களின் முந்தைய நம்பிக்கைகளை மாற்றியமைத்தன. நோய்க்கிருமிகளைப் பற்றிய புதிய புரிதலுடன், மருத்துவர்கள் ஒரு கிருமியின் அறிகுறிகள் மற்றும் பண்புகள் பாதிக்கப்பட்ட நபருக்குள் வளர்ந்ததை மற்றொரு கிருமியின் பண்புகள் மற்றும் அறிகுறிகளுடன் படிப்படியாக ஒப்பிட்டு பார்க்கத் தொடங்கினர். இந்த உணர்தல் மூலம் நோய்கள் தங்களை பிரதிபலிக்க முடிகிறது, மேலும் அவை மனித உடலில் பல ஆழமான மற்றும் மாறுபட்ட விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற அடிப்படை புரிதல் தோன்ற இது வழிவகுத்தது. நோய்களுக்கான காரணங்களைத் தீர்மானிக்க, மருத்துவ வல்லுநர்கள் தங்கள் காலத்தின் மிகவும் பொதுவான மற்றும் பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அனுமானங்களை அல்லது அறிகுறிகளைப் பயன்படுத்தினர், இதுவே நவீன மருத்துவத்திலும் தொடரும் அணுகுமுறையாகும்.