cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ஏ. எக்ஸ். எல்
தயாரிப்பு
2016 ஆகத்தில் பாப் நட்சத்திரமான பெக்கி ஜி  டுவிட்டர் மூலமாக  நடிகர் சேரவுடன் சேர்ந்து நடிப்பதாக அறிவித்தார். நடிகர் அலெக்ஸ் மெக்னிகோல் 2016 அக்டோபரில் இத்திரைப்படத்தில் அலெக்ஸ் நெஸ்டாடெடருடன் இணைந்தார்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:அமெரிக்கத் திரைப்படங்கள் பகுப்பு:அறிமுக இயக்குநர் திரைப்படங்கள் பகுப்பு:ஆங்கிலத் திரைப்படங்கள் பகுப்பு:2018 திரைப்படங்கள்
ம. ஆ. சுமந்திரன்
'''எம். ஏ. சுமந்திரன் என அழைக்கப்படும் மதியாபரணன் ஆபிரகாம் சுமந்திரன்' (Mathiaparanan Abraham Sumanthiran'', பிறப்பு: பெப்ரவரி 9, 1964), இலங்கை அரசியல்வாதியும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், இலங்கைத் தமிழ் மனித உரிமை ஆர்வலரும், வழக்கறிஞரும், சனாதிபதி சட்டத்தரணியும் ஆவார்.
ஆரம்ப வாழ்க்கை
2001 ஆம் ஆண்டில் ஆத்திரேலியாவின் மொனாஷ் பல்கலைக்கழகத்தில் இணைய மற்றும் இலத்திரனியல் சட்டத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.
சுமந்திரன் மெதடிய கிறித்தவர் ஆவார். இலங்கை மெதடிசத் திருச்சபையின் துணைத் தலைவராகப் பணியாற்றியவர்.
சட்டப் பணி
1991 ஆம் ஆண்டு முதல் கொழும்பில் வழக்குரைஞராகப் பணியாற்றி வரும் சுமந்திரன் உரிமையியல் வழக்குகளில் மீயுயர், மேன்முறையீட்டு, உயர், மற்றும் மாவட்ட நீதிஅமன்றங்களில் வாதாடி வருகிறார். இலங்கை காப்புறுதிக் கூட்டுத்தாபன, மற்றும் இலங்கை கடல்வள சேவைகள் ஆகியவற்றைத் தனியார் மயமாக்கல் போன்றவற்றில் இவர் வெற்றிகரமாக வாதாடியுள்ளார். அடிப்படை மனித உரிமை மீறல்கள், நாடாளுமன்ற சட்டமூலங்களுக்கான சட்டமீளாய்வு போன்ற வழக்குகளில் வாதாடியுள்ளார். கொழும்பில் இருந்து தமிழர் கட்டாய வெளியேற்றங்களை இவர் தடுத்து நிறுத்தியுள்ளார்.
அரசியலில்
சுமந்திரன் இலங்கை நாடாளுமன்றத்துக்காக ஏப்ரல் 2010 தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் தேசியப் பட்டியல் உறுப்பினராகத் தெரிவு செய்யப்பட்டார். 2012 மே மாதத்தில் இவர் இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் வெளிவிவகார மற்றும் சட்ட விவகாரங்களுக்கான செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார். 2014 செப்டம்பரில் தமிழரசுக் கட்சியின் இரண்டு உதவிச் செயலாளர்களில் ஒருவராக நியமிக்கப்பட்டார். சுமந்திரன் 2015 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் ததேகூ வேட்பாளராகப் போட்டியிட்டு 58,043 விருப்பு வாக்குகள் பெற்று மீண்டும் நாடாளும்ன்றம் சென்றார்.
2017 சனவரியில் சுமந்திரனைக் கொலை செய்யத் திட்டமிட்டதாகக் குற்றம் சாட்டி இலங்கை காவல்துறையின் பயங்கரவாத புலனாய்வுத் திணைக்களத்தினர் விடுதலைப் புலிகளின் முன்னாள் உறுப்பினர்கள் சிலரைக் கைது செய்தனர். 2016 திசம்பர் 12 இலும் 2017 சனவரி 13 இலும் மருதங்கேணி அருகே சொரணம்பட்டு-தாளையடி வீதியில் கொலை முயற்சி இடம்பெற்றதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. விடுதலைப் புலிகளின் முன்னாள் உறுப்பினர்கள் ஐவர் கைது செய்யப்பட்டனர். ஐந்து சந்தேக நபர்களும் 2017 செப்டம்பரில் யாழ்ப்பாணம் உயர் நீதிமன்றால் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டனர். 2018 சூலையில் இவர்கள் கொழும்பு உயர்நீதிமன்றத்தில் பயங்கரவாத தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:வாழும் நபர்கள் பகுப்பு:இலங்கையின் 14வது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:இலங்கையின் 15வது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:இலங்கையின் 16வது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:கொழும்பு மாவட்ட நபர்கள் பகுப்பு:யாழ்ப்பாணத்து நபர்கள் பகுப்பு:இலங்கை மெதடிசக் கிறித்தவர்கள் பகுப்பு:1964 பிறப்புகள் பகுப்பு:இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:இலங்கைத் தமிழ் வழக்கறிஞர்கள் பகுப்பு:இலங்கைத் தமிழ் அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:கொழும்பு றோயல் கல்லூரி பழைய மாணவர்கள் பகுப்பு:இருபத்தொராம் நூற்றாண்டு இலங்கை அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:இணுவில் நபர்கள்
ஆதனூர் தஞ்சாவூர்
இந்தியா.தமிழ்நாடு, நாகப்பட்டினம் மாவட்டம் வேதாரண்யம் தாலுகாவில் உள்ள ஆதனூர் கிராமம் ஆகும்.
குறிப்புகள்
பகுப்பு:தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலுள்ள கிராமங்கள்
அல்-உக்சுர் கோயில்
right|thumb|200px|நைலின் கிழக்குக் கரையில் இருந்து லக்சோர் கோயிலின் தோற்றம். right|thumb|200px|3400 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும் தான் தனது கடவுள்களுக்காகக் கட்டிய கோயிலைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் எகிப்திய அரசரின் சிலை.
அல்-உக்சுர் கோயில் (Al 'Uqṣur temple or Luxor temple) இன்று லக்சோர் என அழைக்கப்படும் நகரத்தில் நைல் நதியின் கிழக்குக் கரையில் அமைந்துள்ள பெரிய பண்டைய எகிப்தியக் கோயில் ஆகும். இக் கோயில் அமூன், மூத், கோன்சு எனும் பண்டைய எகிப்தியர்களின் மூன்று கடவுளர்களுக்காக அமைக்கப்பட்டது. பழங்கால எகிப்தின் புது எகிப்து இராச்சியக் காலத்தில் கொண்டாடப்பட்டு வந்த ஒப்பெத் திருவிழா இக்கோயிலை மையமாகக் கொண்டே இடம்பெற்றது. இவ் விழாவில், அமூன் கடவுளின் சிலை, அருகாமையில் உள்ள கர்னாக் கோயிலிலிருந்து ஊர்வலமாக எடுத்து வரப்படும். இங்கே அமூன், அவரது துணைவியான மூத் எனும் பெண் கடவுளுடன் தங்க வைக்கப்பட்டு, விழாக் கொண்டாடப்படும்.
இக் கோயிலுக்கான நுழைவாயில் வடக்குப் பக்கத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த நுழைவாயிலுக்குச் செல்லும் பாதையின் இரு மருங்கும் வரிசையாக ஸ்ஃபிங்ஸ் உருவங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இப் பாதை, பிற்காலத்தில், 30 ஆவது அரச வம்சத்தின் பார்வோன் முதலாம் நெக்தனெபோவின் காலத்தில் அமைக்கப்பட்டது.
right|thumb|200px|தொகுப்பு லக்சோர் கோயில். 1: நீத் கர்ப்பமுறுவாள் என தூத் (பறவை அலகுடன் கூடிய உருவம்) அவளுக்கு அறிவித்தல்.
2: நெஃப் (Kneph) மற்றும் ஆத்தோர் இருவரும் ஆங்க்'' கருவி மூலம் நீத்தைக் கருவுறச் செய்தல்.
3: இரா கடவுள்.
4: The adoration of Ra by the gods and the courtiers.]] இக் கோபுர நுழைவாயில் உள்ளே அமைந்துள்ள தூண் வரிசைகளால் சூழப்பட்ட முற்றம் ஒன்றுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. இப் பகுதியும் இரண்டாம் ராமேசஸ் காலத்தில் கட்டப்பட்டதே. இப்பகுதியும், நுழை வாயிலும் கோயிலின் ஏனைய பகுதிகளிலிருந்து வேறுபட்ட கோணத்தில் அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். இம் முற்றத்துக்கு அப்பால், தூண் வரிசைகளோடு கூடிய ஊர்வலப் பாதை உள்ளது. மூன்றாம் அமென்கோதேப் என்பவனால் கட்டப்பட்ட இப்பாதை 100 மீட்டர் (328 அடி) நீளம் கொண்டது. இப்பாதை 14 வடிவப் போதிகைகளுடன் கூடிய தூண் வரிசைகளைக் கொண்டது.
சுவரில் அமைந்துள்ள அலங்காரப் பட்டிகளில் ஒப்பெட் விழாவின் பல்வேறு கட்டங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கர்னாக்கில் நடைபெறும் பலிகள், அமூன் கடவுள் லக்சோருக்கு வருதல், மீண்டும் திரும்பிச் செல்லுதல் ஆகிய காட்சிகள் இவற்றுள் அடங்கும்.
நிலவு மோதல் சலாகை
நிலவு மோதல் சலாகை (Moon Impact Probe (MIP) ஒன்று. இது சந்திராயன் - I கலத்தால் எடுத்துச்செல்லப்படும் ஒரு செயற்கைக்கோள். கலமானது நிலவைச் சுற்றிய 100 கி.மீ சுற்றுப்பாதையை அடைந்ததும் இச்செயற்கைக்கோள் வெளித்தள்ளப்பட்டு நிலவின்மீது மோதவிடப்படும். MIP ஆனது அதிக துல்லியத்துடன்கூடிய நிறை நிறமாலைமானி, எஸ்-பட்டை உயர அளவி, கண்ணுரு படமாக்கக் கருவி ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்கும்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:இந்திய விண்வெளித் திட்டங்கள்
சரவாக் மாநில சட்டமன்றம்
சரவாக் மாநில சட்டமன்றம் அல்லது சரவாக் சட்டப் பேரவை (மலாய்: Dewan Undangan Sarawak; ஆங்கிலம்: Sarawak State Legislative Assembly; சீனம்: 砂拉越州议会; ஜாவி: ديوان اوندڠن نڬري سراوق) என்பது மலேசியா, சரவாக் மாநிலத்தின் சட்டப் பேரவையாகும்.
மலேசியாவின் 13 மாநிலங்களில் ஒன்றான சரவாக் மாநிலத்தில், சட்டங்களை இயற்றும் அல்லது சட்டங்களைத் திருத்தும் அவையாகும். 2021-ஆம் ஆண்டு நிலவரப்படி சரவாக் மாநிலச் சட்டமன்றம் 82 உறுப்பினர்களைக் கொண்டுள்ளது. மலேசியாவில் அதிக அளவில் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சட்டமன்றமாகவும் அறியப்படுகிறது.
சரவாக் மாநிலத்தின் சட்டமன்ற முறைமை ஐக்கிய இராச்சியத்தின் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் நாடாளுமன்ற முறைமையை (Westminster Parliamentary System) பின்னணியாகக் கொண்டது. சரவாக், கூச்சிங் மாநகரில், புதிய சரவாக் மாநில சட்டமன்ற (New Sarawak State Legislative Assembly Building) கட்டடத்தில் சரவாக் மாநிலப் பேரவை கூடுகிறது.
பொது
சரவாக் கட்டாய வாக்களிப்பு நடைமுறையை (Compulsory Voting) பின்பற்றுவது இல்லை. மேலும் தகுதியுள்ள குடிமக்கள் தேர்தலில் வாக்களிக்க, தானாகப் பதிவு செய்யப் படுவதும் (Automatic Voter Registeration) இல்லை. 1978-ஆம் ஆண்டு முதல் சரவாக் சட்டமன்றத்திற்கான தேர்தல்கள் மலேசியாவின் மற்ற மாநிலங்களுடன் இணைந்து நடத்தப்படுவதும் இல்லை.
1903-ஆம் ஆண்டில், சரவாக் பொதுச் சட்டமன்றம், மாநிலச் சட்டமன்றமாக (Council Negri) மாறியது. இந்தச் சட்டமன்ற முறைமை வெள்ளை ராஜாக்களின் எஞ்சிய காலத்திலும் நீடித்தது. மற்றும் காலனித்துவ காலம் (Crown Colony of Sarawak) முழுவதும் மற்றும் மலாயா கூட்டமைப்பின் ஆரம்ப ஆண்டுகள் வரையிலும் தொடர்ந்தது.
சரவாக் இராச்சியம்
சரவாக்கில் முதல் சட்டமன்றம் வெள்ளை ராஜாக்களின் ஆட்சியின் போது உருவாக்கப்பட்டது. சரவாக் இராச்சியத்தின் (Kingdom of Sarawak) பொதுச் சட்டமன்றம் (Majlis Umum), 1867 செப்டம்பர் 8-ஆம் தேதி, சரவாக் அரசராக இருந்த ஜேம்ஸ் புரூக் என்பவரின் உத்தரவின் கீழ், அப்போதைய சரவாக் இளவரசர் (Rajah Muda) சார்லஸ் புரூக் (Charles Brooke) என்பவரால் கூட்டப்பட்டது.
சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் உள்ளூர்ப் பழங்குடி தலைவர்களில் இருந்து தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டனர். உள்ளூர்ப் பழங்குடி தலைவர்கள் சரவாக் இராச்சியத்தை நிர்வகிப்பதில் ஜேம்ஸ் புரூக்கிற்கு உதவ முடியும் என்று கருதப் பட்டனர்.
சரவாக் அரசியலமைப்பு
1937-இல், சீனர்களும் இபான்களும் உறுப்பினர்களாக சேர்க்கப் பட்டனர். 1941-ஆம் ஆண்டில் சரவாக்கின் அரசியலமைப்பு சட்டமன்றத்தின் மீது ராஜாவின் முழுமையான அதிகாரத்தை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பு (Japanese Occupation) காரணமாக அது நிறைவேறவில்லை.
1969-இல், சரவாக் மாநிலச் சட்டமன்றத்தில் 48 இடங்கள் இருந்தன. 1985-இல் 56; 1985-இல் 62; 2005-இல் 71 என உயர்ந்தது. 2014-இல், தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையை 82 ஆக உயர்த்துவதற்கு ஓர் அவசரச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இப்போது மலேசியாவில் அதிகமான சட்டமன்ற இடங்களைக் கொண்ட சட்டமன்றமாகவும் விளங்குகிறது.
சரவாக் சட்டமன்றத் தகவல்கள்
சரவாக் மாநில சட்டமன்றம் சரவாக் மாநிலத்திற்குப் பொருத்தமான சட்டங்களை இயற்றுகிறது. ஒரு வருடத்திற்கு குறைந்த பட்சம் இரு அமர்வுகளை நடத்த வேண்டும். ஒவ்வோர் ஆண்டும் மார்ச் மற்றும் அக்டோபர் மாத இறுதியில் அல்லது நவம்பர் மாதத் தொடக்கத்தில் மாநில வரவு செலவு கணக்கைத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்.
சரவாக் மாநில அரசியலமைப்பின் 13-வது பிரிவின் கீழ் சட்டமன்றம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சரவாக் மாநில சட்டமன்றம் ஒரு நாடாளுமன்றத்தைப் போல இயங்குகிறது. சரவாக் மாநில சட்டமன்றம், சரவாக் மாநிலம் தொடர்பான சட்டங்களை நிறைவேற்றுகிறது. அதன் உறுப்பினர்கள் பொதுத் தேர்தல் அல்லது இடைத் தேர்தல் மூலமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப் படுகின்றனர்.
சட்டமன்ற உறுப்பினர் உரிமை
மலேசிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் கீழ், பொதுப் புகார்கள் போன்ற தற்போதைய பிரச்சனைகளைச் சுதந்திரமாக விவாதிக்கச் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு உரிமைகள் வழங்கப்பட்டு உள்ளன.
நிதி விசயங்களில், மாநில அரசாங்கத்திற்கு நிதி வழங்குவதற்கு மாநிலச் சட்டமன்றம் ஒப்புதல் அளிக்கிறது; மற்றும் வரி செலுத்துவோர் நலன் கருதி, அந்த நிதி ஒதுக்கீடு முறையாகச் செலவிடப் படுவதையும் உறுதி செய்கிறது.
ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினரின் பதவிக் காலம் ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும். ஒவ்வோர் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கும் ஒரு முறை சரவாக் சட்டமன்றம் கலைக்கப்பட வேண்டும்.
சரவாக் சபாநாயகர்
சரவாக் மாநில சட்டமன்றக் கூட்டங்களுக்கு சபாநாயகர் (Speaker) தலைமை தாங்குகிறார். தவிர விவாதங்களின் போது ஒழுங்கை உறுதிப் படுத்துகிறார். தற்சமயம் ஜிபிஎஸ் கூட்டணியின்; பிபிபி கட்சியைச் சேர்ந்த முகமது அசுபியா அவாங் நாசர் (Mohamad Asfia Awang Nassar) என்பவர் சரவாக் சட்டமன்ற சபாநாயகராக உள்ளார்.
சட்டமன்றத்தில் பெரும்பான்மை ஆதரவைப் பெற்ற கட்சி அல்லது கூட்டணி மந்திரி பெசார் தலைமையில் மாநில அரசாங்கத்தை அமைக்கிறது. பின்னர் அவர் மாநிலச் செயற்குழுவை (Majlis Mesyuarat Kerajaan) நியமிக்கிறார்.
1963-இல் சரவாக் பொதுச் சட்டமன்றம் என்பது சரவாக் மாநிலச் சட்டமன்றம் எனும் புதிய பெயரைப் பெற்றது. அந்தப் புதிய சட்டமன்றத்தில் முதல்முறையாகச் சபாநாயகர் நியமிக்கப்பட்டார். அந்த முதல் சபாநாயகர் ஒரு மலேசியத் தமிழர் ஆகும். அவரின் பெயர் டத்தோ டாக்டர் முருகேசு சொக்கலிங்கம் (Dato Dr Murugasu Sockalingam). 1963-ஆம் ஆண்டில் இருந்து 1968-ஆம் ஆண்டு வரை சரவாக் சபாநாயகராகப் பொறுப்பு வகித்தார்.
சரவாக் பிரதமர்
சரவாக் மாநிலத்தின் ஆளுநர் (Governor); யாங் டி பெர்துவா சரவாக் என்று அழைக்கப் படுகிறார். அதே நேரத்தில் அரசாங்கத்தின் நிர்வாகத் தலைவர்; சரவாக் பிரதமர் என்று அழைக்கப் படுகிறார். 2022 மார்ச் 1-ஆம் தேதி முதல் சரவாக்கின் முதலமைச்சர் பதவி சரவாக் பிரதமர் (Premier of Sarawak) பதவி என மாற்றம் கண்டுள்ளது.
சரவாக் நிர்வாகம்
சரவாக் மாநிலத்தை நிர்வாகப் பிரிவுகள் (Administrative Divisions) என்றும் மாவட்டங்கள் (Districts) என்றும் பிரித்து உள்ளார்கள். ஐக்கிய இராச்சியத்தின் வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் நாடாளுமன்ற அமைப்பு முறைமையைக் கொண்டது.
இந்த அமைப்பு முறைமை மலேசியாவின் ஆரம்பகால மாநிலச் சட்டமன்ற அமைப்பைப் போன்றதாகும். மலேசிய அரசியலமைப்பின் (Malaysian Constitution) கீழ், தீபகற்ப மலேசியா மாநிலங்களை விட சரவாக் மாநிலத்திற்கு அதிக சுயாட்சி உள்ளது.
பிரிவுகள்
சரவாக் மாநிலத்தில் உள்ள பிரிவுகள்:
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:சரவாக்கில் அரசியல் பகுப்பு:மலேசியாவின் மாநில சட்டமன்றங்கள்
சங்கர்சிங் வகேலா
சங்கர்சிங் வகேலா (Shankersinh Vaghela) (பிறப்பு: 21 சூலை 1940) இந்தியாவின்  குஜராத் மாநில முதலமைச்சராகவும், குஜராத் சட்டமன்ற எதிர்கட்சித் தலைவராகவும் இருந்தவர்.
அரசியல்
துவக்கத்தில் குஜராத் மாநில பாரதிய ஜனதா கட்சியில் செயல்பட்ட சங்கர்சிங் வகேலா, பின்னர் இராஷ்டிரிய ஜனதா கட்சியை நிறுவி, இந்திய தேசிய காங்கிரசு ஆதரவுடன் குஜராத் மாநில முதலமைச்சராக 1996 முதல் 1997 முடிய ஒராண்டு காலம் ஆட்சி செய்தவர். பின்னர் தான் நிறுவிய ராஷ்டிரிய ஜனதா கட்சியை இந்திய தேசியக் காங்கிரசு கட்சியுடன் இணைத்து விட்டார்.
சிறுநல்லூர் வெள்விடைநாதர் கோயில்
சிறுநல்லூர் வெள்விடைநாதர் கோயில் தமிழ்நாட்டில் திருவண்ணாமலை மாவட்டம், சிறுநல்லூர் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள சிவன் கோயிலாகும்.
சங்கர்சிங் வகேலா
அரசியல்
1984 முதல் 1989 வரை மாநிலங்களவை உறுப்பினராக இருந்தவர். மன்மோகன் சிங்கின் முதல் அமைச்சரவையில் ஜவுளித் துறை அமைச்சராக 2004 – 2009 வரை செயல்பட்டார்.
தற்போது கபத்வஞ்சு சட்டமன்றத் தொகுதியிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, குஜராத் சட்டமன்ற உறுப்பினராக உள்ளார்.
சிறுநல்லூர் வெள்விடைநாதர் கோயில்
கோயில் அமைப்பு
இக்கோயிலில் வெள்விடைநாதர், காசிவிசாலாட்சி சன்னதிகளும், விநாயகர், முருகர், நவக்கிரகம் சண்டிகேஸ்வரர் உபசன்னதிகளும் உள்ளன. இக்கோயில் முதன்மைத் திருக்கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. வழக்கு நிலுவையில் இருப்பதால் நடைமுறை நிருவாகியால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
சங்கர்சிங் வகேலா
உள்கட்சி அரசியல் பிணக்கு
1995-இல் பாரதிய ஜனதா கட்சியின் சங்கர்சிங் வகேலா, குஜராத் முதலமைச்சர் கேசுபாய் படேலுக்கு எதிராக 47 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுடன் குரல் கொடுத்ததால், கேசுபாய் படேல் மாற்றப்பட்டு சங்கர்சிங் வகேலாவின் ஆதரவாளரான சுரேஷ் மேத்தா, குஜராத் மாநில முதல்வராக நியமிக்கப்பட்டார்.
சிறுநல்லூர் வெள்விடைநாதர் கோயில்
பூசைகள்
இக்கோயிலில் ஒருகாலப் பூசை திட்டத்தின் கீழ் காமிகாகம முறைப்படி ஒருகாலப் பூசை நடக்கின்றது.
சங்கர்சிங் வகேலா
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:1940 பிறப்புகள் பகுப்பு:குஜராத் முதலமைச்சர்கள் பகுப்பு:14வது மக்களவை உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:6வது மக்களவை உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:9வது மக்களவை உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:10வது மக்களவை உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:13வது மக்களவை உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:இந்திய அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:இந்திய அமைச்சர்கள் பகுப்பு:வாழும் நபர்கள் பகுப்பு:பாரதிய ஜனதா கட்சி அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:இருபதாம் நூற்றாண்டு இந்திய அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:21-ஆம் நூற்றாண்டு இந்திய அரசியல்வாதிகள்
சிறுநல்லூர் வெள்விடைநாதர் கோயில்
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:சரி பார்க்க வேண்டிய தானியக்கக் கோயில் கட்டுரைகள் பகுப்பு:திருவண்ணாமலை மாவட்டத்திலுள்ள சிவன் கோயில்கள்
வாகைக்குளம் ஊராட்சி
வாகைக்குளம் ஊராட்சி (Vagaikulam Gram Panchayat), தமிழ்நாட்டின் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள அம்பாசமுத்திரம் வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊராட்சி, அம்பாசமுத்திரம் சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் திருநெல்வேலி மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும். இந்த ஊராட்சி, மொத்தம் 7 ஊராட்சி மன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில் இருந்து 7 ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த மக்கள் தொகை 2384 ஆகும். இவர்களில் பெண்கள் 1225 பேரும் ஆண்கள் 1159 பேரும் உள்ளனர்.
சான்றுகள்
பகுப்பு:திருநெல்வேலி மாவட்ட ஊராட்சிகள் பகுப்பு:த. இ. க. ஊராட்சித் திட்டம்
ராஜாவூர் (பென்னாகரம்)
அமைவிடம்
இந்த ஊரானது மாவட்ட தலைநகரான தருமபுரியிலிருந்து 33 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், பென்னாகரத்தில் இருந்து 4 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும், சென்னையில் இருந்து 323 கிலோமீட்டர் தொலைவிலும் உள்ளது. இவ்வூர் கடல்மட்டத்தில் இருந்து சராசரியாக 350 மீட்டர் உயரத்தில் இருக்கிறது. இவ்வூரின் அமைவிடம் 12°05'32.2"N 77°54'18.9"E ஆகும். இங்கு மொத்த குடியிருப்புகள் 310,.
சாஹிபா மஹால்
thumb|311x311px|மாலிகா-இ-ஜஹான் சாஹிபா மஹால் என்றும் அழைக்கப்படும் மாலிகா-இ-ஜஹான் பேகம் (1793 இல் இறந்தார்) முகலாய பேரரசர் முஹம்மது ஷாவின் ராணியாக இருந்தார். <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2020)">மேற்கோள் தேவை  ] பகுப்பு:1793 இறப்புகள்
கீழச்செவல் செல்வ விநாகர் மருதஉடையார் சாஸ்தா கோயில்
கீழச்செவல் செல்வ விநாகர் மருதஉடையார் சாஸ்தா கோயில் தமிழ்நாட்டில் திருநெல்வேலி மாவட்டம், கீழச்செவல் என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள கிராமக் கோயிலாகும்.
கோயில் அமைப்பு
இக்கோயிலில் மருதஉடையார் சாஸ்தா, அருள்மிக பூர்ணா+புஷ்கலாம்பிகை சன்னதிகளும், செல்வ விநாயகர் உபசன்னதியும் உள்ளன. இங்குக் கோயில் குளம் உள்ளது. இக்கோயில் தொகுப்புக் கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அல்லாத அறங்காவலர் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது.
பூசைகள்
இக்கோயிலில் ஒருகாலப் பூசை திட்டத்தின் கீழ் இரண்டு காலப் பூசைகள் நடக்கின்றன. ஆனி மாதம் முக்கிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. பங்குனி மாதம் பங்குனி உத்திரம் திருவிழாவாக நடைபெறுகிறது.
மேற்கோள்கள்
கிராமக் கோயில்கள் பகுப்பு:சரி பார்க்க வேண்டிய தானியக்கக் கோயில் கட்டுரைகள்
தென்னிந்திய வரலாறு
தென்னிந்திய வரலாறு (History of South India) இரும்புக் காலத்திலிருந்து (கிமு 1200 - கிமு 24), கிபி 14ம் நூற்றாண்டு வரையிலான பாண்டியர், சோழர், சேரர்,  சாதவாகனர், சாளுக்கியர், இராஷ்டிரகூடர், பல்லவர், காக்கத்தியர், போசளர் காலத்திய பண்டைய தென்னிந்திய வரலாறு அறியப்படுகிறது.
களப்பிரர்கள் (கிபி 250  –   600 ) சேர, சோழ, பாண்டியர்களை வென்று தென்னிந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளை ஆட்சி செய்தனர்.
தென்னிந்திய அரச குலங்கள், தங்கள் பேரரசின் நிலவிரிவாக்கத்திற்கு ஒன்றுடன் ஒன்று எப்போதும் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், வெளிநாட்டு, குறிப்பாக வடநாட்டு இசுலாமிய படைகளுடனும் எதிர்த்து நின்றது.
கிபி 16ம் நூற்றாண்டில், வணிக நோக்கில் தென்னிந்தியாவில் காலூன்றிய ஐரோப்பிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிகள், தென்னிந்திய மன்னர்களின் ஒற்றுமையின்மைக் கண்டு, தென்னிந்தியாவைக் கைப்பற்ற தங்களுக்குள் போட்டியிட்டனர். இப்போட்டியில் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய நிறுவனம் தென்னிந்தியாவின் பெரும் பகுதிகளைக் கைப்பற்றி சென்னை மாகாணத்தை நிறுவினர். பிரித்தானியர்களின் துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்றுக் கொண்ட, தென்னிந்திய சுதேச சமஸ்தான மன்னர்கள், ஆங்கிலேயர்களுக்கு ஆண்டுதோறும் கப்பம் செலுத்திக் கொண்டு தங்கள் பகுதிகளை ஆண்டனர். தென்னிந்தியாவின் புதுச்சேரி, காரைக்கால், மாகி மற்றும் ஏனாம் பகுதிகள் பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினர் ஆண்டனர்.
1947ல் இந்தியப் பிரிவினைக்கு பின்னர், தென்னிந்தியாவில் இருந்த ஐதராபாத் இராச்சியம், மைசூர் அரசு, திருவிதாங்கூர், கொச்சி இராச்சியம், புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் போன்ற சுதேச சமஸ்தானங்கள் 1948ல் இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது.
1956ல் மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டப்படி, தென்னிந்தியாவை, ஆந்திரப் பிரதேசம், கேரளா, கர்நாடகா மற்றும் தமிழ்நாடு என நான்கு மாநிலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. 2014ல் தெலுங்கு மொழி பேசும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் பழைய ஐதராபாத் இராச்சியத்தின் பகுதிகளைக் கொண்டு, 2014ல் தெலங்கானா மாநிலம் உருவானது.
thumb|400px|[[கிருஷ்ணா ஆறு|கிருஷ்ணா ஆற்றிற்கும், துங்கபத்திரை ஆற்றிற்கு இடைப்பட்ட நிலப்பரப்பில் வரலாற்றுக் காலத்திற்கு முந்தைய தலங்கள், ஆந்திரப் பிரதேசம்]]
இரும்புக் காலம்
thumb|வேலைபாடுகளுடன் கூடிய சாம்பல் வண்ண மட்பாண்டங்கள், [[அரிக்கமேடு, புதுச்சேரி]] கிமு 1200ல், துவக்க இரும்புக் காலத்திய தென்னிந்தியாவின் முக்கியத் தொல்லியல் களங்களாக தமிழ்நாட்டின் ஆதிச்சநல்லூர் மற்றும் கர்நாடகாவின் ஹல்லூர் விளங்கியது.
கிமு 5ம் நூற்றாண்டில் தென்னிந்தியாவில் கிடைத்த தமிழ்ப் பிராமி கல்வெட்டுகள் மூலம்,  பௌத்த சமயம் பரவியதை அறியமுடிகிறது.
பண்டைய வரலாறு
right|175px|thumb|கிமு 300ல் தென்னிந்தியாவில் சேர, சோழ, பாண்டிய அரசுகளின் பரப்புகள்
பேரரசர் அசோகர் (கிமு 304 –232 ) ஆட்சியின் போது, தென்னிந்தியாவை சேர, சோழ, பாண்டிய, வேளிர் குலங்கள் ஆண்டது.
பாண்டிய வம்சம் (கிமு 300 - கிபி 1335)
thumb|கல் சிற்பம், [[வைகுண்டநாதர் கோவில், ஸ்ரீவைகுண்டம், தூத்துக்குடி மாவட்டம்]]
மதுரையைத் தலைநகராகக் கொண்ட பாண்டியர்கள் கிமு 300 முதல் கிபி 15ம் நூற்றாண்டு வரை ஆண்டனர். பாண்டியர்களின் துறைமுகமாக விளங்கிய கொற்கை, முன்னர் பாண்டியர்களின் பூர்விகமாக இருந்தது. பின்னர் மதுரைக்கு தலைநகரை மாற்றினர். சங்க இலக்கியங்கள் (கிமு 400 – கிபி 300), கிரேக்கப் பேரரசு மற்றும் உரோமைப் பேரரசுக் கால குறிப்புகளில் பாண்டியர்களைக் குறித்துள்ளது.
களப்பிரர்கள், பாண்டியர்களை வென்று கிபி 250 முதல் 600 வரை  ஆட்சி செய்தனர். கிபி 9ம் நூற்றாண்டில், எழுச்சி கொண்ட சோழர்கள், பாண்டியர்களை வென்றனர். கிபி 13ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பல்லவர், சேரர் மற்றும் சிங்களவர்களுடன் கூட்டுச் சேர்ந்த பாண்டியர்கள், சோழர்களை வென்று, மீண்டும் மதுரையில் அரியணை ஏறினர். முதலாம் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் (கிபி 1251), தெலுங்கு பேசும் ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் இலங்கையின் வடபகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். பாண்டியர்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவின் தற்கால சுமத்திரா தீவு எனப்படும் சிறீவிஜயம் பகுதிகளுடன் கடல் வணிகம் மேற்கொண்டனர். தில்லி சுல்தான்களுடன் பாண்டியர்கள் தொடர்ந்து பிணக்கு கொண்டிருந்தனர்.
முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியனின் (1268–1308) மரணத்திற்கு பிறகு, அவரது மகன்கள் சுந்தர பாண்டியனுக்கும், வீரபாண்டியனுக்கும் இடையே உள்நாட்டுப் போர் மூண்டது. இதனை பயன்படுத்திக் கொண்ட தில்லி சுல்தானியப் படைத்தலைவர் மாலிக் கபூர் கிபி 1310ல் மதுரையை சூறையாடினார். கிபி 1335ல் ஜலாலுதீன் ஆசன் கான் என்பவர் மதுரை சுல்தானகத்தை நிறுவினர். பாண்டிய நாடு, மாபார் என்ற பெயருடன் தில்லி சுல்தானகத்தின் ஐந்து தென்னிந்திய பிரதேசங்களுள் மாபார், தேவகிரி, டிலிங்க், கம்பிலி, துவாரசமுத்திரம்) ஒன்றாகியது.  கிபி 1378ல் பின்னர் விஜயநகரப் பேரரசர்  முதலாவது புக்கா ராயனின் மகன் இளவரசர் குமார கம்பணன், மதுரை சுல்தான்களை வென்று,  மதுரை நாயக்கர் வம்சத்தை நிறுவினார்.
பாண்டியர்கள் இலக்கியத்திலும், வணிகத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். முத்தெடுக்கும் தொழிலில் வல்லவர்கள். பாண்டிய நாட்டு முத்துக்கள், பண்டைய உலகின் பெருமை மிக்கதாகும்.
தென்காசிப் பாண்டியர்கள் (கிபி 1371–1650)
பிற்கால பாண்டிய மன்னர் சடையவர்மன் பராக்கிரம பாண்டியன் முதல் அவனின் அடுத்த வந்த பாண்டியர் அனைவரும் தென்காசிப் பாண்டியர்கள் எனப்படுவர். பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட முகலாயர் மற்றும் நாயக்கர் படையெடுப்புகளால் பாண்டியர் தங்கள் பாரம்பரியத் தலைநகரான மதுரையை இழந்து தென்காசி, திருநெல்வேலி போன்ற தென்தமிழக நகரங்களில் சிற்றரசர்களாக வாழத் தலைப்பட்டனர். பாண்டியர்களின் கடைசித் தலைநகரம் தென்காசி ஆகும். வள்ளியூர், உக்கிரன் கோட்டை போன்ற நகரங்களும் இவர்களின் முக்கிய நகரங்களாகும். தென்காசி பெரியகோயில், பிரம்மதேசம், சேரன்மாதேவி, அம்பாசமுத்திரம், களக்காடு ஆகிய ஊர்களில் இவர்களைப் பற்றிய கல்வெட்டுகள் மற்றும் செப்பேடுகளும் காணப்படுகின்றன. தென்காசிப் பாண்டியர்களில் கொல்லங்கொண்டான் என்பவனே பாண்டியர் வரலாற்றில் அறியப்படும் கடைசி பாண்டிய மன்னனாவான்.
சோழ வம்சம் (கிமு 300 - கிபி 1279)
thumb|left|250px| [[இராசேந்திர சோழன் காலத்தில் கிபி 1030ல் சோழப் பேரரசு]] right|thumb| [[முதலாம் இராஜராஜ சோழன் கட்டிய தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில்]] thumb| [[இராசேந்திர சோழன் கட்டிய கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோவில்]]
சோழர்களில் கரிகால் சோழன் (கிபி முதல் நூற்றாண்டு) சேர, பாண்டியர்களை வென்று பெரும் புகழ் பெற்றவன். சோழ நாடும், கிபி 300 – 600 வரை களப்பிரர்கள் ஆட்சியில் சென்றது. கிபி 850ல் விசயாலய சோழன் தஞ்சாவூரை வென்று, மீண்டும் சோழ வம்சத்தை நிலைநிறுத்தினான். இவரது மகன் ஆதித்த சோழன் (ஆட்சிக் காலம் கி.பி 871 – 907), பல்லவ மன்னன் அபாரசிதனை வென்று, தொண்டை மண்டலத்தைக் கைப்பற்றி, சோழப் பேரரசை விரிவாக்கினார். முதலாம் இராஜராஜ சோழனின் (ஆட்சிக் காலம்: கிபி 985 – 1014) கடற்படைகள், இலங்கையின் அனுராதபுரம், திருவனந்தபுரம், ஆந்திரத்தின் கிழக்குப் பகுதிகள் மற்றும் கலிங்க நாடு மற்றும் வங்காளப் பகுதிகளை வென்றதுடன், தென்கிழக்காசியாவின் மலேசியா, பர்மா, சுமத்திரா பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். இராசேந்திர சோழன் (ஆட்சிக் காலம்: கி.பி. 1012–1044) தற்கால அரியலூர் மாவட்டத்தில் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலைக் கட்டினார். பாண்டியர்களின் தொடர் படையெடுப்பால் சோழப் பேரரசு கிபி 1279ல் வீழ்ச்சி கண்டது.
சேர வம்சம் (கிமு 300 - கிபி 11ம் நூற்றாண்டு)
தமிழர்களான சேரர்கள் தென்னிந்தியாவின் மேற்கு தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளையும், தற்கால கொங்கு மண்டலத்தையும் கிமு 3ம் நூற்றாண்டு முதல், கிபி 11ம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்டவர்கள். துவக்க கால சேர மன்னர்கள் தற்கால கேரளாவின் மலபார் கடற்கரை, தமிழ்நாட்டின் கொங்கு மண்டலப் பகுதிகளை ஆண்டனர்.
சேரர்கள் நறுமணப் பொருட்கள், யானைத் தந்தங்கள், மரங்கள், முத்துக்கள், நவரத்தினக்கற்களை, மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கும், உரோம் மற்றும் கிரேக்கம் போன்ற தெற்கு ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு முசிறித் துறைமுகம் வழியாக ஏற்றுமதி செய்தனர்.சங்க காலச் சேரர்களில் புகழ்பெற்றவர்கள், சேரன் செங்குட்டுவன் மற்றும் சிலப்பதிகாரம் இயற்றிய அவரது தம்பி இளங்கோவடிகள் ஆவர்.பிற்காலத்தில் சேர நாட்டில் தமிழ் மொழியுடன், சமசுகிருதம் அதிக அளவில் கலந்து பேசியதால், மலையாள மொழி உருவானது.
சாதவாகனர் (கிபி 1 – 2ம் நூற்றாண்டு)
சாதவாகன வம்சத்தினர், தென்னிந்தியாவின் தற்கால கர்நாடகா, தெலங்கானா, ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் மேற்கிந்தியாவின் மகாராட்டிரா மற்றும் குஜராத்தின் பகுதிகளை கிமு முதல் நூற்றாண்டு முதல் கிபி 200 முடிய ஆட்சி செய்தனர்.
மௌரியப் பேரரசில் சிற்றரசர்களாக இருந்த சாதவாகனர்கள், மௌரியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர். இந்து சமயத்தை ஆதரித்தவர்கள். இந்தியப் பேரரசர்களின் முதன் முதலாக தங்கள் உருவங்கள் கொண்ட நாணயங்களை வெளியிட்டவர்கள் சாதவாகனர்கள் ஆவர். சாதவாகனர்கள் மேற்காசியா மற்றும் நடு ஆசியாவிலிருந்து படையெடுத்து வந்த  சகர்கள், யவனர்கள்,  பகலவர்கள் மற்றும் மேற்கு சத்ரபதிகளை வென்றனர். கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சாதவாகனப் பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்து பல சிற்றரசுகளாக மாறியது.
பல்லவர் (கிபி 3 – 9ம் நூற்றாண்டு)
thumb|பல்லர்கள் கட்டியா உலகப் பாராம்பரியக் களங்களில் ஒன்றான மாமல்லபுரம் கடற்கரைக் கோயில், தமிழ்நாடு
கிபி மூன்றாம் நூற்றாண்டில் தொண்டை மண்டலத்தில் அரசு அமைத்த பல்லவர்கள், கிபி 9ம் நூற்றாண்டு முடிய ஆண்டனர். பல்லவர்களின் தலைநகரம் காஞ்சிபுரம். பல்லவர்களின் தோற்றம் குறித்த ஆய்வு இன்னும் முடிவுறவில்லை.முதலாம் மகேந்திரவர்ம பல்லவன் மாமல்லபுரத்தில் புகழ்பெற்ற குடைவரைக் கோயில்களை வடித்தான். அவரது மகன் முதலாம் நரசிம்ம பல்லவன் (கி.பி 630 – 668), சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் புலிகேசியை வீழ்த்தி அவனது தலைநகரை வாதாபியை எரித்தார். தென்னிந்தியாவின் பெரும்பகுதிகளை, கிபி 6 முதல் 9ம் நூற்றாண்டு முடிய, பல்லவர்களும்; பாண்டியர்களும் ஆண்டனர்.
கதம்பர்கள் (கிபி 345 – 525)
கதம்பர் வம்சத்தை 345ஆம் ஆண்டில் தோற்றுவித்தவர் மயூரசர்மா ஆவார். கதம்பர்கள் கிபி 345  முதல் 525 முடிய தற்கால வட கன்னட மாவட்டத்தின் வனவாசியை  தலைநகராகக கொண்டவர்கள். முன்னர் இவர்கள் சாளுக்கியர், இராஷ்டிரகூடர் பேரரசின் கோவா, கங்கல் போன்ற பகுதிகளின் சிற்றரசர்களாக இருந்தனர். கதம்ப அரசனான காகுசுடவர்மன் காலத்தில் கர்நாடகத்தின் பெரும் நிலப்பரப்பை ஆண்டார். கதம்பர்கள் கன்னட மொழியை தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள். தமிழ் மொழியிலிருந்து கன்னடம் ஒரு தனி மொழியாக வளர்ந்ததற்கு கதம்பர்கள் முக்கிய காரணமானவர்கள். கதம்பர்கள் சமணத்தையும் ஆதரித்து, பல சமணக்கோவில்களை நிறுவினர்கள்.
மேலைக் கங்கர் (கிபி 350 – 1000)
மேலைக் கங்கர்கள் முதலில் சாளுக்கியர் மற்றும் இராஷ்டிரகூடர் ஆட்சியில் சிற்றரசர்களாக இருந்தனர். தற்கால கர்நாடகாவில் மேலைக்கங்கர்களின் ஆட்சி கிபி 350 – 1000 வரை நீடித்தது. முதலில் கோலாரிலும் பின்னர் தலக்காட்டிலும் தங்கள் தலைநகரை அமைத்தார்கள். வாதாபி மேலைக்ச்சாளுக்கியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் மேலைக் கங்கர்கள் தலையெடுத்தனர். மேலைக் கங்கர்களின் ஆட்சியில் தற்கால மைசூர், கோலார், மாண்டியா, பெங்களூர், தும்கூர், சாமராஜநகர் மாவட்டங்களைக் கொண்டிருந்தது. சரவணபெலகுளாவில் உள்ள சமண நினைவுச் சின்னங்கள்ம், மேலைக் கங்கர்கள் எழுப்பியதாகும்.
கீழைக் கங்கர் 1078–1434
கீழைக் கங்கர் என்பவர்கள் கலிங்கத்தை ஆண்ட சோழ அரச மரபினர் ஆவர். மேலைக் கங்க அரசமரபிலிருந்து பிரிந்து சென்ற அனந்தவர்மன் சோட(ழ)கங்கன் நிறுவிய மரபே கீழைக் கங்கர் அரச மரபு ஆகும். கீழைக் கங்கர்கள் தற்கால ஒடிசா முழுவதும் மற்றும் மேற்கு வங்காளம், சத்தீசுகர், ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் சில பகுதிகள்) 11 நூற்றாண்டு முதல் 15ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஆண்டவர்கள். இவர்களின் தலைநகர் கலிங்கநகராகும். கீழைக் கங்கர்கள் கொனார்க் சூரியன் கோயில் மற்றும் ஜெகன்நாதர் கோயிலைக் கட்டியவர்கள். பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் நான்காம் பானுதேவா ஆட்சியின் (1414–34) போது இம்மரபு முடிவுக்கு வந்தது.
சாளுக்கியர் (கிபி 6 – 12ம் நூற்றாண்டு)
thumb|right|200px|[[விருபாட்சர் கோயில், வாதாபி, கர்நாடகா]]
சாதவாகனப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைத் தொடர்ந்து, கி.பி ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கும், 12 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், தெற்கு மற்றும் மத்திய இந்தியாவின் பெரும் பகுதியை ஆண்டு வந்தனர். சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் புலிகேசியின் (கி.பி 609 – 642) ஆட்சிக் காலத்தில், சாளுக்கியப் பேரரசு, தெற்கே பல்லவ நாட்டின் வடக்கு எல்லை வரை வரை நீண்டிருந்தது. புலிகேசி ஹர்சவர்தனரை நர்மதை நதிக்கரையில் தோற்கடித்தார். தென்கிழக்குத் தக்காணத்தில் விஷ்ணுகுண்டினர்களையும் தோற்கடித்தான். ஆனால் பல்லவன் நரசிம்மவர்மன், புலிகேசியை வீழ்த்தினார். புலிகேசியின் தலைநகரான வாதாபியை தீக்கிரைக் ஆக்கினார். சாளுக்கியரின் தலைநகரம் வாதாபி என்பதால் வாதாபி சாளுக்கியர் என்றும் அவர்கள் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
சாளுக்கியப் பேரரசர் இரண்டாம் விக்கிரமாதித்தன், இரண்டாம் நந்திவர்ம பல்லவனைத் தோற்கடித்து அவன் தலைநகரமான காஞ்சியையும் கைப்பற்றினான். இராஷ்டிரகூடர்களின் எழுச்சியைத் தொடர்ந்து வாதாபிச் சாளுக்கியர் தாழ்ச்சியுற்றனர்.
கி.பி 10 ஆம் நூற்றாண்டில், இரண்டாம் தைலப்பன் (கி.பி 973 – 997) காலத்தில்  கீழ் சாளுக்கியர் மீண்டும் புகழ் பெறத் தொடங்கினர். இவர்கள் மேலைச் சாளுக்கியர் எனப்படுகின்றனர். மேலைச் சாளுக்கியர், இன்று பசவகல்யாண் என அழைக்கப்படும் கல்யாணி என்னுமிடத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டு வந்தனர். இன்னொரு பிரிவினர், வேங்கி என்னுமிடத்தைத் தலைநகரமாகக் கொண்டு ஆண்டு வந்தனர். இவர்கள் கீழைச் சாளுக்கியர் எனப்படுகின்றனர். கீழைச் சாளுக்கிய நாட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்காக, மேலைச் சாளுக்கியருக்குச் சோழருடன் ஓயாத போட்டி இருந்துவந்தது. சுமார் 300 ஆண்டுகள் புகழுடன் விளங்கிய சாளுக்கியர், போசளர் மற்றும் யாதவர்களினால் ஒடுக்கப்பட்டனர்.
வாகாடகப் பேரரசு (கிபி 250 – 500)
thumb| கிபி 375ல் வாகடப் பேரரசின் நிலப்பரப்பு சாதவாகனர்களுக்குப் பின்னர் தோன்றியதும், குப்தப் பேரரசின் சமகாலத்திய வாகாடகப் பேரரசு, தென்னிந்தியாவின் தக்கானப் பகுதியில்  கிபி 250 – 500 முடிய ஆட்சி செலுத்திய பிராமண அரச குலமாகும். விந்தியசக்தி என்பவர் கிபி 250 – 270இல் இப்பேரரசை தோற்றுவித்தார். இப்பேரரசின் தலைநகரம் தற்கால மகராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள வாசிம் நகரம் ஆகும். இவர்களது ஆட்சியில் கலை, இலக்கியம் செழித்தது. குப்த பேரரசர் இரண்டாம் சந்திரகுப்தர்  வாகாடகர்களின் ஆதரவுடன் 4ஆம் நூற்றாண்டில் மேற்கு சத்திரபதிகளை வென்றார்.
விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு (கிபி 421 – 624)
கி. பி 514இல் இப்பேரரசு சுருங்கி தெலுங்கானப் பகுதியை மட்டும் ஆண்டது. இப்பேரரசின் வீழ்ச்சியின் போது, கிருஷ்ணா ஆற்றுக்கு தெற்கே இருந்த பகுதிகள் பல்லவர்களால் கைப்பற்றப்பட்டன.
சாளுக்கிய மன்னர் இரண்டாம் புலிகேசியால் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசின் பிற பகுதிகள் கைப்பற்றப்பட்டு, கிபி 624இல் விஷ்ணுகுந்தினப் பேரரசு வீழ்ச்சியுற்றது.
இராஷ்டிரகூடர் (கிபி 735 – 982)
சாளுக்கியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் வந்த இராஷ்டிரகூடர்கள், தற்கால கர்நாடகத்தின் குல்பர்காவின் மான்யகேதம் எனும் நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு, தற்கால கர்நாடகா, தெலங்கானா, மகாராட்டிரா மற்றும் மத்தியப் பிரதேசத்தின் பெரும்பகுதிகளை கிபி 735 முதல் 982 முடிய ஆண்டனர். இராஷ்டிரகூட மன்னர்களில் முதலாம் அமோகவர்சன் புகழுடன் விளங்கியவன். எல்லோரா, அஜந்தா குடைவரைக் கோயில்களை நிறுவியர்கள் இராஷ்டிரகூடர்கள் ஆவார். இவர்களது காலத்தில் கன்னட மொழி இலக்கியம் வளர்ச்சியடைந்தது. .
மேலைச் சாளுக்கியர் (கிபி 973 – 1195)
இராஷ்டிரகூடர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் பாதமி சாளுக்கியர்களின் வழித்தோன்றல்கள் மேலைச்சாளுக்கிய மன்னர் இரண்டாம் தைலப்பன் அரசை நிறுவி, கிபி 973 முதல் 1195 முடிய ஆண்டனர். இவர்களது தலைநகரம் தற்கால வடக்கு கர்நாடகா மாநிலத்தின் பீதர் மாவட்டத்தின் பசவகல்யாணி நகரம்   ஆகும். மேலைச்சாளுக்கியர்கள் வடக்கே குஜராத்திலிருந்து தெற்கே காவேரி ஆறு|காவேரி ஆறு]] உற்பத்தியாகும் இடம் வரை ஆண்டனர். மேலைச்சாளுக்கிய மன்னர்களில் புகழ்பெற்றவர் ஆறாம் விக்கிரமாதித்தன் (கிபி 1076–1126) ஆவார்.
மேலைச்சாளுக்கியர்களில் பங்காளிகளான கீழைச் சாளுக்கியர்கள், தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசத்தை சோழர்களின் கீழ் கிபி 624 – 118 வரை ஆண்டனர்.
போசளப் பேரரசு (கிபி 1026–1343)
right|thumb|200px|கேசவப் பெருமாள் கோயில், [[சோமநாதபுரம் (கர்நாடகம்)|சோமநாதபுரம், கர்நாடகா]]
ஹோய்சாள பேரரசில் கோயில் கட்டிடக் கலையும், கன்னட இலக்கியமும், சமசுகிருத மொழி இலக்கியமும் செழித்து வளர்ந்தது. போசாள மன்னர்களில் புகழ்பெற்றவர்கள் விட்டுணுவர்தனன், இரண்டாம் வீர வல்லாளன் மற்றும் மூன்றாம் வீர வல்லாளன் ஆவார்.போசாள மன்னர்கள் ஹளேபீடு, பேளூர் மற்றும் சோமநாதபுரம்,  பெலவாடி, [[அமிர்தேஸ்வரர் கோயில், அமிர்தபுரம்|அமிர்தபுரம்] ஆகிய இடங்களில்  விஷ்ணு மற்று சிவன் கோயில்களைக் கட்டினர்கள்.
காக்கத்தியர் (கிபி 1083–1323)
thumb|right|300px|[[ருத்திரமாதேவியால் 1261இல் கட்டப்பட்ட சிவன் கோயில் தோரண வாயில், வாரங்கல்]]
தெலுங்கு மொழி பேசிய காக்கத்தியர்கள் கிபி 1083ஆம் ஆண்டு முதல் 1323ஆம் ஆண்டு வரை தற்கால ஆந்திரப் பிரதேச பகுதிகளை ஆண்டவர்கள். இவர்களின் தலைநகரம் வாரங்கல் எனும் ஒருகல்லு ஆகும். துவக்கத்தில் காகத்தியர்கள் சமண மதத்தைப் பின்பற்றி, பின்னர் இந்து மதத்தின் பிரிவான சைவ சமயத்திற்கு மாறியவர்கள்.
காக்காத்தியாத்தியர்களில் பெரும் அரசரான கணபதிதேவர், தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா, ஒடிசா மற்றும் தமிழ்நாட்டின் பெரும்பகுதிகளை ஆட்சி செய்தார். கணபதிதேவாவுக்குப் பின்வந்த ருத்திரமாதேவி கிபி 1259 முதல் 1295 வரை வாரங்கல்லை ஆண்ட காகதீய அரசியார் ஆவார். யாதவத் தலைவர் மகாதேவர், ருத்திரமாதேவியை எதிர்த்து தோல்வி அடைந்தார். 1295 - இல் ருத்திரமாதேவி காலமானபோது, அவரது பேரன் பிரதாபருத்திரன் முடிசூட்டிக் கொண்டார். கிபி 1323ல் தில்லி சுல்தான் முகமது பின் துக்ளக்கின் படைகள், காக்காத்திய அரசை கைப்பற்றி, கப்பம் வசூலித்தான்
முசுனூரி நாயக்கர்கள் (கிபி 1326–1368)
கிபி 1326 முதல் ஐம்பது ஆண்டுகள் ஆண்ட தெலுங்கானாவின் முசுனூரி நாயக்கர்கள், காகதீயர்களை வெற்றி கொண்டு, தில்லி சுல்தானகத்தின் பிடியிலிருந்து வாரங்கல்லை மீட்டனர். <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]]'' முசினூரி நாயக்க வம்சத்தின் காப்பையா நாயக்கர் (ஆட்சிக் காலம் 1333–1368) இசுலாமியர்களை வாரங்கல்லை விட்டு 1336 இல் வெளியேற்றினர். காப்பபைய நாயக்கர் தெலங்கானாவை 1368 வரை ஆட்சி செய்தார்.
ரெட்டிப் பேரரசு (கிபி 1325–1448)
ரெட்டிப் பேரரசு, கி பி 1325 முதல் 1448 வரை தற்கால ஆந்திரப் பிரதேசத்தை ஆண்டனர். காக்கத்தியர் பேரரசில், ரெட்டி இன மக்கள் படைத் தலைவரகளாகவும், குறுநில மன்னர்களாகவும் இருந்தவர்கள். 1323இல் காக்காத்தியர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் புரோலய வேமா ரெட்டி என்பவர் ரெட்டிப் பேரரசை கிபி 1325இல் நிறுவினார். தற்கால பிரகாசம் மாவட்டம், அத்தங்கி எனும் ஊரில் தற்காலிகமாக தலைநகரத்தை நிறுவினார். பின்னர் ராஜமுந்திரிக்கு மாற்றினார். ரெட்டிப் பேரரசு உச்சத்தில் இருந்தபோது, வடக்கில் ஒடிசாவின் கட்டக் முதல் தெற்கில் காஞ்சிபுரம் மற்றும் மேற்கில் ஸ்ரீசைலம் வரை விரிவு படுத்தப்பட்டது. ரெட்டிப் பேரரசர்கள் சைவம் மற்றும் வைணவ சமயங்களை ஆதரித்தனர்.
தக்காண சுல்தானகங்கள் (கிபி 1527–1688)
thumb|right|200px|[[தக்காண சுல்தான்கள்|தக்காண சுல்தானகங்களின் வரைபடம்]]
காக்காத்தியர்களையும், போசாளர்களை வென்ற தில்லி சுல்தான் முகமது பின் துக்ளக் கிபி 1347ல் தக்காணத்தில், பாமினி சுல்தானகத்தை நிறுவினார். பின்னர் பாமினி சுல்தானகம் கிபி 1527ல் பிஜப்பூர் சுல்தானகம், கோல்கொண்டா சுல்தானகம், அகமத்நகர் சுல்தானகம், பீதர் சுல்தானகம், பெரார் என ஐந்து சுல்தானங்களாகப் பிரிந்தது. தக்காணத்து சுல்தானகங்களின் ஆட்சிப்பரப்பு, தக்காணத்து மேட்டுநிலப் பகுதியில் கிருஷ்ணா ஆறு மற்றும் விந்திய மலைத்தொடருக்கு இடையில் அமைந்திருந்தன. தில்லி சுல்தானகத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் பீஜாப்பூர், அகமத்நகர், பெரார் ஆகியன 1490 இலும் பிடார், 1492 இலும், கோல்கொண்டா 1512 இலும் விடுதலை பெற்ற தனி அரசுகளாயின. தக்காண சுல்தான்கள், கிபி 1565 இல் விஜயநகரப் பேரரசை தலைக்கோட்டை சமரில் வீழ்த்தினர்.
1619 இல் பிடார் சுல்தானகம் பீஜாப்பூருடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்த சுல்தானகங்களை பின்னர் முகலாயப் பேரரசு கைப்பற்றியது. 1596 இல் பெரார் அகமத்நகரில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டது. அகமத்நகர் 1616–1636 இடைப்பட்ட  முற்றாகக் கைப்பற்றப்பட்டது. கொல்கொண்டா மற்றும் பிஜாப்பூர் ஆகியன அவுரங்கசீப்பினால் 1686-7 இல் கைப்பற்றப்பட்டன.
விஜயநகரப் பேரரசு (கிபி 1336–1646)
thumb|கிபி 1446–1520 முடிய [[ஹம்பியை தலைநகராகக் கொண்ட விஜயநகரப் பேரரசின் வரைபடம்]] thumb|200px|left| சாளுக்கியர்களின் திராவிட கட்டிடக் கலையில் கிருஷ்ணன் கோயில், [[ஹம்பி]]
விஜயநகரப் பேரரசை சங்கம மரபினர் (1336–1485), சாளுவ மரபினர் (1485–1505) மற்றும்  துளுவ மரபினர் (1491–1570),  அரவிடு மரபினர் (1542–1646) ஆட்சி செய்தனர்.
தென்னிந்திய பேரரசுகளில், விஜயநகரப் பேரரசு, வட இந்தியா இசுலாமிய முகலாயர்களின் தாக்குதல்களை முடியறிடித்து, தென்னிந்தியாவிற்கு அரண் ஆக விளங்கியது. முதலாம் புக்கராயரின் மகன் குமார கம்பணன், கிபி 1362ல் வட தமிழகத்தை ஆண்ட சம்புவரையர்களை வென்றார். பின்னர் தஞ்சாவூர் பகுதிகளை வென்று,  கிபி 1378ல் மதுரை சுல்தானியர்களை வென்று, பாண்டிய அரச குலங்களை ஆட்சியில் அமர்த்தினார். இரண்டாம் தேவராயர் (கி.பி.1426-1446). கேரளத்தையும் இலங்கையையும் விஜயநகரப் பேரரசின் கீழ் கொண்டு வந்தார். இப்பேரரசு கிபி 1336 முதல் 1646 முடிய  நீடித்ததாயினும், 1565ல் தக்காணத்துச் சுல்தான்களால் ஏற்பட்ட தோல்விக்குப் பின்னர் இப் பேரரசு பெரிதும் வலுவிழந்தது.
நாயக்க இராச்சியங்கள் (கிபி 1529–1736)
right|thumb|175ppx| [[கேளடி நாயக்கர்கள் காலத்திய அகோரேஷ்வரர் கோயில், மண்டபம், சிமோகா மாவட்டம், கர்நாடகா]] விஜயநகரப் பேரரசின் மாகாணங்களை நிர்வகிக்க, தலைமைப் படைத்தலைவர்கள் மற்றும் அமைச்சர்களை நாயக்கர்கள் எனும் ஆளுநர்களை நியமித்தனர். 1646ல் விஜயநகரப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், மதுரை, செஞ்சி, தஞ்சாவூர், மாகாண ஆளுநர்கள் தன்னாட்சியுடன் ஆளத்துவங்கினர். மேலும் மைசூர் இராச்சியம் தன்னாட்சியுடன் ஆளத்துவங்கியது. தஞ்சாவூரை ஆண்ட இரகுநாத நாயக்கர் (1600–1645), கிபி 1620ல் டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனியினருக்கு, தரங்கம்பாடியில் கோட்டை கட்டி வணிகம் செய்ய அனுமதி வழங்கினார். தமிழகத்தை ஆண்ட நாயக்க மன்னர்கள் புகழ்பெற்ற கோயில்களை சீரமைத்தனர்.
மராத்தியப் பேரரசு (கிபி 1674–1818)
thumb|right|200px|[[மைசூர் அரண்மனை, கர்நாடகா]] தில்லி முகலாயர் பேரரசை முடிவுகட்டிய மராத்தியப் பேரரசு அல்லது மராத்திய கூட்டமைப்பு தென்னிந்தியப் பகுதிகளை கிபி 1674 முதல் 1818 முடிய ஆண்டது. தஞ்சாவூர் மராத்திய அரசு, கிபி 1674 முதல் 1855 முடிய தஞ்சாவூர், திருச்சி பகுதிகளை ஆட்சி செய்தது. 1799ல் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியிடம் வீழ்ந்த தஞ்சாவூர் மராத்திய அரசு, 1855 வரை கிழக்கிந்திய கம்பெனி ஆட்சியாளர்களுக்கு அடங்கிய சுதேச சமஸ்தானமாக விளங்கியது. அவகாசியிலிக் கொள்கையின் படி, வாரிசு அற்ற தஞ்சாவூர்  மராத்திய அரசை,  1855ல் பிரித்தானிய இந்தியாவின் சென்னை மாகாணத்துடன் இணைக்கப்பட்டது.
பிரித்தானிய காலனி ஆதிக்க காலம்
thumb|right|1800ல் [[தென்னிந்தியா]] 17ம் நூற்றாண்டில் நடைபெற்ற ஆங்கிலேய-மராட்டியப் போர்களில், பிரித்தானியர்கள், தென்னிந்தியாவில் பேஷ்வாக்கள் ஆண்ட தற்கால மகாராட்டிரா மாநிலத்தின் பெரும்பகுதிகளைக் கைப்பற்றினர்.
18ம் நூற்றாண்டின் நடுவில், தென்னிந்தியாவில் தங்கள் ஆட்சிப்பரப்பை மேலும் விரிவாக்க, பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினரும், பிரித்தானியக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியினரும், உள்நாட்டு மன்னர்களான மராத்திய பேஷ்வாக்கள், ஐதராபாத் நிசாம், மைசூரின் ஐதர் அலி, ஆற்காடு நவாப் ஆகியோருடன் கூட்டணி வைத்துக் கொண்டு, கர்நாடகப் போர்களிலும், ஆங்கிலேய-மைசூர்ப் போர்களிலும் ஒருவர் மீது ஒருவர் படைபலத்தை காட்டினர்.
போரின் முடிவில் தென்னிந்தியாவை ஆண்ட உள்ளூர் இராச்சியங்களான ஐதராபாத் இராச்சியம், மைசூர் இராச்சியம், திருவிதாங்கூர், கொச்சி இராச்சியம் மற்றும் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம், பங்கனப்பள்ளி இராச்சியம் மற்றும் குடகு இராச்சியம், பிரித்தானியர்களுக்கு கட்டுப்பட்ட, சுதேச சமஸ்தானங்களாக மாறியது.
பிரித்தானிய தென்னிந்தியா
பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியில், தென்னிந்தியாவின் சென்னை மாகாணத்தை, பிரித்தானியர்கள் நேரடியாக ஆண்டனர். பிரித்தானியர்கள் கொண்டு வந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற ஐதராபாத் இராச்சியம், மைசூர் அரசு, குடகு இராச்சியம், திருவிதாங்கூர்]], கொச்சி இராச்சியம், புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் போன்ற சுதேச சமஸ்தான அரசுகள், தங்களுக்கென தனி இராணுவம் வைத்துக் கொள்ளாது, ஆங்கிலேயர்களுக்கு அடங்கி, ஆண்டுதோறும் கப்பம் செலுத்தி தன்னாட்சியுடன் ஆண்டனர்.
ஊட்டி நகரம், சென்னை மாகாணத்தின் கோடைக்கால தலைநகரமாக விளங்கியது. ஊட்டி அருகே உள்ள வெல்லிங்டன் இராணுவப் பயிற்சி நிலையத்தை அமைத்தனர். பிரித்தானிய இந்திய இராணுவத்தின் மெட்ராஸ் ரெஜிமெண்டின் தலைமையகமாக வெல்லிங்டன் தற்போதும் உள்ளது. சென்னை மாகாணத்தின் நீலகிரி மற்றும் கொடைக்கானல் பகுதிகளில், பிரித்தானியர்கள் முதன்முதலாக தேயிலை மற்றும் காபித் தோட்டங்களை பயிரிட்டனர். மேலும் நறுமணச் செடிகளான ஏலக்காய் தோட்டங்களை போடி மலைப் பகுதிகளில் பயிரிட்டனர். கரும்பு சாகுபடியின் பரப்பளவை விரிவாக்கினர்.
விடுதலைக்குப் பின்னர் தென்னிந்தியா
15 ஆகஸ்டு 1947ல் பிரித்தானிய இந்தியாவிலிருந்து விடுதலைப் பெற்று இந்தியா நாடு உருவானது. தென்னிந்தியாவின் ஐதராபாத் இராச்சியம், மைசூர் இராச்சியம், திருவிதாங்கூர், கொச்சி இராச்சியம், புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் போன்ற சுதேச சமஸ்தான மன்னராட்சிப் பகுதிகள் 1947 முதல் 1950 வரை படிப்படியாக இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் மற்றும் பங்கனபள்ளி சமஸ்தானங்கள் சென்னை மாகாணத்துடனும், குடகு இராச்சியம் மற்றும் மைசூர் அரசுகள் இணைக்கப்பட்டு மைசூர் மாகாணமாகவும்; திருவிதாங்கூர் மற்றும் கொச்சி இராச்சியங்கள் இணைக்கப்பட்டு திருவிதாங்கூர் - கொச்சி மாகாணமாகவும்; ஐதராபாத் இராச்சியம், ஐதராபாத் மாகாணம் எனவும் எனப் பெயரிடப்பட்டது.
1956ல் இந்திய அரசு இயற்றிய மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் படி, தென்னிந்தியாவில் தெலுங்கு மொழி பேசும் பகுதிகளை ஆந்திரப் பிரதேசம் எனும் புது மாநிலத்துடன் இணைத்தனர். கன்னட மொழி பேசும் பகுதிகள் மைசூர் மாநிலத்துடன் இணைத்தனர். மலையாளம் பேசும் பகுதிகள் கேரளா எனும் புதிய மாநிலத்துடன் இணைத்தனர்.
1968ல் சென்னை மாகாணத்தின் பெயரை தமிழ்நாடு எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டது. 1972ல் மைசூர் மாநிலத்தின் பெயரை கர்நாடகா எனப் பெயரிடப்பட்டது.
1961ல் போர்த்துகேய இந்தியாவின் பகுதியான கோவா இந்தியாவின் ஒன்றியப் பகுதியானது. பின்னர் 1987ல் கோவா தனி மாநிலமாக உயர்ந்தது. 1950ல் பிரெஞ்சு இந்தியாவின் பகுதியான புதுச்சேரி, இந்தியாவின் ஒன்றியப் பகுதியானது.
பெருமங்கலம் ஊராட்சி, நாகப்பட்டினம்
பெருமங்கலம் ஊராட்சி (Perumangalam Gram Panchayat), தமிழ்நாட்டின் நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்தில் உள்ள சீர்காழி வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊராட்சி, சீர்காழி சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் மயிலாடுதுறை மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும். இந்த ஊராட்சி, மொத்தம் 7 ஊராட்சி மன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில் இருந்து 7 ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த மக்கள் தொகை 1636 ஆகும். இவர்களில் பெண்கள் 823 பேரும் ஆண்கள் 813 பேரும் உள்ளனர்.
அடிப்படை வசதிகள்
தமிழ்நாடு ஊரக வளர்ச்சி மற்றும் ஊராட்சித் துறையின் 2015ஆம் ஆண்டுத் தரவின்படி கீழ்க்கண்ட தகவல் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
சிற்றூர்கள்
இந்த ஊராட்சியில் அமைந்துள்ள சிற்றூர்களின் பட்டியல் :
சிங்காநல்லூர்
சிங்காநல்லூர், தமிழ்நாட்டில் கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதியாகும். முன்னர் இது சிங்காநல்லூர் நகராட்சிப் பகுதியாக இருந்தது. 1981ம் ஆண்டு சிங்காநல்லூர் நகராட்சிப் பகுதி கோயம்புத்துர் நகராட்சியுடன்   இணைக்கப்பட்டு கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சி ஆனது. சிங்காநல்லூர் பகுதி சிங்காநல்லூர் (சட்டமன்றத் தொகுதி)க்கும்,  கோயம்புத்தூர் மக்களவைத் தொகுதிக்கு உட்பட்டதாகும்.
சிங்காநல்லூர் குளம்
கோவை மாநகரில் உள்ள பத்து குளங்களில் ஒன்று சிங்காநல்லூர் குளமாகும். கோவையில் 19ம் நூற்றாண்டு பிற்பகுதியில் ப்ளேக் நோய் என்னும் கொடிய காய்ச்சல் பரவியது. இதனால் அந்த நோயை தீர்க்கும் விதத்தில் ப்ளேக் மாரியம்மன் திருக்கோயில் இக்குளத்தின் அருகிலேயே அமைந்துள்ளது.இந்த குளத்தின் பரப்பளவு 1.153 சதுர கிலோமீட்டராகும். தமிழக முதலமைச்சர் செல்வி ஜெயலலிதா ஆட்சியில் தான் இந்த குளம் பராமரிப்பு செலவு அதிகம் நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டது.இக்குளம் பல்லுயிர் சூழல் பொருந்தியதாகும்.
கோவை மாநகராட்சி படகு இல்லம்
இக்குளத்தில் கோவை மாநகராட்சியின் படகு இல்லம் அமைந்து உள்ளது.
மக்கள் தொகை
2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்புப் படி கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சி க்கு உட்பட்ட பழைய  சிங்காநல்லூர் நகராட்சிப் பகுதியில் 8,32,402 பேர் வசிக்கின்றனர். இவற்றில் ஆண்கள் 53% பேரும் 47% பேர் பெண்களும் இருக்கின்றனர்.மேலும் இது 1991ஆம் ஆண்டு தேசிய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு விட 43.02% அதிகம்.
சிங்காநல்லூர் பேருந்து நிலையம்
கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சியில் அமைந்துள்ள 7 பேருந்து நிலையங்களில் இதுவும் ஒரு பேருந்து நிலையம் ஆகும். இங்கிருந்துதான் தமிழகத்தின் தென் மற்றும் மத்திய மாவட்டங்களுக்கான பேருந்து சேவை இயக்கப்படுகிறது.இங்கு என தமிழக போக்குவரத்து சார்பில் பேருந்துகள் இயக்கப்படுகின்றன.மேலும் உள்ளூர் சேவைகளை மாநகர் போக்குவரத்து கழகம்-கோவை வழங்குகிறது. சிங்காநல்லூர் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து மதுரை, திருச்சி, நாகர்கோவில், கன்னியாகுமரி, மார்த்தாண்டம், திருநெல்வேலி, தூத்துக்குடி, திருச்செந்தூர், கோவில்பட்டி, ஏர்வாடி, வள்ளியூர், குற்றாலம், ராஜபாளையம், விருதுநகர், ராமேஸ்வரம், ராமநாதபுரம், மேலூர், உசிலம்பட்டி, தேனி, வத்தலக்குண்டு, செம்பட்டி, தாராபுரம், பல்லடம், காங்கேயம், வெள்ளகோவில், கரூர், குளித்தலை, தஞ்சாவூர், கும்பகோணம்,வேளாங்கண்ணி, திருவாரூர், நாகப்பட்டினம், அரியலூர், துறையூர், புதுக்கோட்டை, பரமக்குடி, காரைக்குடி, பெரியகுளம், சிவகங்கை, மணப்பாறை, குமுளி, கம்பம் என தமிழக தென்பகுதிகளுக்கு பல பேருந்துகள் இயக்கப்படுகின்றன.
வசதிகள்
சிங்கநல்லூரில் இருந்து காந்திபுரம் மத்திய பேருந்து நிலையம் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. கோயம்புத்தூர்  பன்னாட்டு விமான நிலையம் சுமார் 4 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது. கோயம்புத்தூர்   ரயில் நிலையம் சுமார் 9 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
சிங்காநல்லூரில் அமைந்துள்ள மேம்பாலங்கள்
பழைய சிங்காநல்லூர் நகராட்சிப் பகுதிகளுக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் ஒண்டிப்புதூர் மேம்பாலம்,ஹோப் காலேஜ் மேம்பாலம்,வெள்ளலூர் சாலை மேம்பாலம் ஆகியவை போக்குவரத்து நெரிசலைத் தவிர்க்க கட்டப்பட்டு உள்ளன. மேலும் எஸ்.ஐ.ஹெச்.எஸ் காலனி  சாலை மேம்பாலம், நீலிக்கோனாம்பாளையம் மேம்பாலம், திருச்சி சாலை மேம்பாலம் ஆகியன கட்டப்பட்டு வருகின்றன.
கோயம்புத்தூர் மாநகராட்சி கிழக்கு மண்டல அலுவலகம்
சிங்கநல்லூரில் இருந்து திருச்சி செல்லும் சாலையில் சுமார் அரை கிலோமீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.இவ்வலுவலகம் சிங்காநல்லூர் நகராட்சி அலுவலகமாக 1981ம் ஆண்டு வரை செயல்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது.
சிங்காநல்லூர் ரயில் நிலையம்
சிங்கநல்லூரில் இருந்து எஸ்.ஐ.ஹெச்.எஸ் காலனி செல்லும் சாலையில் அமைந்துள்ளது. இருகூர் மற்றும் பீளமேடு ரயில் நிலையங்களுக்கு இடையே இந்த ரயில் நிலையம் அமைந்துள்ளது.இங்கு கோயம்புத்தூர் ரயில் நிலையம் செல்லும் அனைத்து பயணிகள் ரயிலும் நின்று செல்கின்றன
இ.எஸ்.ஐ மருத்துவக்கல்லூரி மருத்துவமனை
சிங்கநல்லூரில் இருந்து ஹோப் காலேஜ் செல்லும் காமராஜர் சாலையில் 1 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இந்த மருத்துவமனை அமைந்துள்ளது. 2016ம் ஆண்டு இம்மருத்துவமனை புதுப்பிக்கப்பட்டு மாண்புமிகு பாரதப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி அவர்களால் திறந்து வைக்கப்பட்டது
உழவர் சந்தை
சிங்காநல்லூர் உழவர் சண்டை 2001ம் ஆண்டு சிங்காநல்லூர் வீட்டுவசதி வாரியக் குடியிருப்புக்கு அருகில் திறக்கப்பட்டது.
முன்மொழியப்பட்ட கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ ரயில்
கோயம்புத்தூர் மெட்ரோ ரயிலின் 5ம் வழித்தடம் திருச்சி சாலையில் உள்ள கோவையின் புறநகர்ப் பகுதியான காரணம்பேட்டை பகுதி முதல் சிங்காநல்லூர் பேருந்து நிலையம் வழியாக  தடாகம் சாலையில் உள்ள தண்ணீர்பந்தல் வரை முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.
சாந்தி சமூக சேவைகள்
சாந்தி சமூக சேவைகள் நிறுவனம் சிங்கநல்லூரில் இருந்து திருச்சி செல்லும் சாலையில் சுமார் 1 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:கோயம்புத்தூர்
ஏ. சிவபெருமாள்
'''ஏ. சிவபெருமாள்''' ஓர் இந்திய அரசியல்வாதியும், தமிழகத்தின் முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினரும் ஆவார். இவர் 2001 ஆம் ஆண்டு நடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில், ஓட்டப்பிடாரம் தொகுதியிலிருந்து, அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழக வேட்பாளராக, தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழக அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:துப்புரவு முடிந்த வேலூர் மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள் பகுப்பு:12 ஆவது தமிழ்நாடு சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பகுப்பு:தமிழக அரசியல்வாதிகள்
டெட் டேர்னர்
இராபர்ட்டு எட்வர்டு  "ட்டெட்" டேர்னர் III (Robert Edward Ted Turner III, பி:நவம்பர் 19, 1938 ) ஓர் அமெரிக்க  ஊடக பேருரிமையாளரும் பொதுநல வள்ளலும் ஆவார். ஓர் வணிகராக அமெரிக்காவின் மின்வட தொலைக்காட்சி வரலாற்றில் முதல் முறையாக 24 மணிநேர செய்தித் தொலைக்காட்சி அலைவரிசை சிஎன்என்னை நிறுவியதற்காக அறியப்படுகிறார். தவிர ஓர் பொதுநல வள்ளலாக ஐக்கிய நாடுகளின் தேவைகளுக்காக $1 பில்லியன் நன்கொடையாகக் கொடுத்துள்ளார்; இதனைக்கொண்டே ஐக்கிய நாடுகள் பவுண்டேசன் என்ற பொது  ஈகை நிறுவனம் உருவாக்கப்பட்டது. டேர்னர் இந்த நிறுவனத்தின் இயக்குநர் வாரியத்தின் தலைவராக உள்ளார்.