வெற்றிடம்
வரலாற்றுத் தொடர்புடைய பொருள் விளக்கம்
வரலாற்று ரீதியாக, ஒரு வெற்றிடத்தை போன்ற ஒரு விஷயம் இருக்க முடியுமா என்பது பற்றி நிறைய சர்ச்சைகள் நிலவுகின்றன. பண்டைய கிரேக்க தத்துவஞானிகள் ஒரு வெற்றிடத்தை அல்லது வெற்றிடத்தை விவாதத்திற்கு உட்படுத்தியிருந்தனர், அது இயற்பியலின் அடிப்படையான விளக்கமளிக்கும் கூறுகளாக வெற்றிடத்தையும் அணுவையும் உருவாக்கியது. பிளாட்டோவைத் தொடர்ந்து, அம்சமற்ற வெற்றிடத்தின் சுருக்க கருத்தாக்கம் கணிசமான சந்தேகத்தை எதிர்கொண்டது: அது உணர்வுகள் மூலம் உணரப்பட முடியாதது, வரையறையின்படி, எந்த இயற்பியல் கன அளவுடன் ஒப்பிடத்தக்க அளவுக்கு கூடுதல் விளக்கமளிக்கும் சக்தியை இது தானாகவே வழங்க முடியாத நிலையில் உள்ளது. மொழியியலின் வார்த்தைகளின் படி ஒன்றுமே இல்லாததாக ஒன்று ஈருக்கும் என்பது சரியானதாக இருக்க முடியாது. ஏனென்றால் சூழலில் காணப்படும் அடர்த்தியான பொருளொன்றின் தொடர்ச்சியானது தொடக்க நிலையில் உள்ள கிடைத்தற்கரிய தன்மை கொண்ட, வெற்றிடத்தை உருவாக்கும் வாய்ப்பினை உறுதியாகக் கொண்ட பொருள் தொடர்ச்சியை நிரப்பக்கூடும் என்பதால், அரிஸ்டாட்டில் எந்த வெற்றிடமும் இயற்கையாகவே ஏற்படாது என்று நம்பினார், அவருடைய இயற்பியல் புத்தகம் தொகுதி IV இல், அரிஸ்டாட்டில் void என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்கெதிராக பல விவாதங்களை மேற்கொண்டுள்ளார். உதாரணமாக, ஒரு ஊடகத்தின் வழியான இயக்கத்தின் போது எந்த ஒரு தடையையும் தராத போது, முடிவற்ற வகையில் தொடரும் எனவும், ஒரு குறிப்பாக இயக்கத்தில் உள்ள பொருள் எங்காவது ஒரு இடத்தில் ஓய்வு நிலைக்கு வரும் என்று கூறவோ காரணமேதும் இல்லை என்றார்.கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் வெற்றிடம் இருப்பதைக் குறித்து லுக்ரிடியஸ் வாதிட்டிருந்தாலும், அலெக்சாண்டிரியாவின் நாயகன் முதன்முதலாக கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் ஒரு செயற்கை வெற்றிடம் உருவாக்க முயன்று தோல்வியுற்றார். 13 ஆம் மற்றும் 14 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் ரோஜர் பேகன், பார்மாவின் பிளேசியசு மற்றும் வால்டர் பர்லி போன்றோர் தங்கள் கவனத்தை இந்தப் பிரச்சனைகள் மீது தீவிரமாக செலுத்தினர். இந்த நிகழ்வில் நடுநிலையாளர்களின் இயற்பியலைப் பின்பற்றி, 14 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்தே அறிஞர்கள் பெருமளவில் பிரபஞ்சத்தின் எல்லைகளுக்கு அப்பால், இயற்கையை மீறிய வெற்றிடத்திற்கு ஆதரவாக இருந்த அரிஸ்டாட்டிய கண்ணோட்டத்தில் இருந்து பிரிந்தனர். 17 ஆம் நூற்றாண்டில் பரவலாக ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு முடிவானது, இயற்கை மற்றும் இறையியல் சார்ந்த வரையறைகளிலிருந்து தனிமைப்படுவதற்கு வாய்ப்பாக இருந்தது. பிளாட்டோவிற்குப் பிறகு சுமார் இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், ரெனே டெசுகார்டெசு வடிவியல் அடிப்படையிலான மாற்று அணுக்கோட்பாட்டை முன்வைத்தார். இந்தக் கோட்பாடு அணு மற்றும் வெற்றிடம் தொடர்பான இல்லாததும்-அனைத்தும் (nothing-everything) என்ற இருமை வாதம் இல்லாமலிருந்தது. வெற்றிடம் இயற்கையில் நிகழவில்லை என்ற சமகால நிலைப்பாட்டோடு டெசுகார்டெசு உடன்பட்டாலும், அவரது காட்டீசியன் ஆள்கூற்று முறைமையின் வெற்றி மற்றும் மேலும், அவரது நுண்பொருள் கோட்பாட்டியலின்படியான வெளி - உட்புற கூறு மறைபொருளாக உணர்த்துவதுமான வரையறையானது, வெற்றிடத்தை கன அளவு அல்லது பருமனளவின் அளவிடப்பட்ட நீட்சி என்கிறார். இதுவே, வெற்றிடத்தின் தத்துவார்த்தமான நவீன வரையறையாக உள்ளது. இருப்பினும், பழங்கால வரையறையால், திசைசார்ந்த தகவல் மற்றும் அளவு சார்ந்த வரையறைகள் கருத்து ரீதியாக வேறுபட்டவையாக உள்ளன. ஒரு குறிப்பிட்ட துாரத்தில் செயல்படும் நிலை மற்றும் நீளத்தில், விசைத் தலங்களால் அதன் தொடர்ச்சியான புறவயப்படுத்தல் மற்றும் முன்னேப்போதும் இருந்திராத அளவுக்கு அதிநவீன வடிவவியல்பு அமைப்பினைப் பெறும் தற்சார்பு உண்மை குறித்து கார்ட்டீசியனின் இயந்திரவியல் தத்துவம் மறுப்பேதும் சொல்லாத நிலையில் வெற்று அல்லது காலி வெளி குறித்த காலத்திற்கு ஒவ்வாத தன்மையானது கொதித்துக் குமுறி நோகும் நிலை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் குவாண்டம் செயற்பாட்டால் வெற்றிடத்தை மெய்நிகர்த்த முழுநிறைவாக விளக்கும் வரை விரிவடைந்து கொண்டே சென்றது.