பனி_யுகம்
பனி யுகக் கோட்பாட்டின் தோற்றம்
1742 ஆம் ஆண்டில் ஜெனீவாவில் வாழ்ந்த பொறியியலாளரும் புவியியலாளருமான பியேரி மார்டெல் (1706–1767) சவாய் ஆல்ப்ஸ்களில் இருக்கும் சாமோனிக்ஸ் பள்ளத்தாக்கிற்கு வருகைபுரிந்தார். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பின்னர் அவர் தன்னுடைய பயணம் குறித்த குறிப்புக்களை பதிப்பித்தார். இந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்கு குடியேறியவர்கள் பனிப்படலங்கள் ஒருகாலத்தில் மிக நீளமாக நீண்டிருந்தது என்பதற்கான ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகளின் சிதறடிப்பிற்கு பங்களித்திருக்கின்றனர் என்று அவர் தெரிவித்திருந்தார். பின்னாளில் இதேபோன்ற விளக்கங்கள் ஆல்ப்ஸின் பிற பகுதிகளிலும் இருப்பதாக. 1815 ஆம் ஆண்டில் மரவேலை செய்பவரும் சேமி ஆடு வேட்டையாடுபவருமான ஜேன்-பியரி பெராடின் (1767-1858) ஸ்விஸ் கேண்டன் பள்ளத்தாக்குகளில் உள்ள வால் டி பேக்னஸில் இருக்கும் ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகள் அதற்கு முன்பாக மேற்கொண்டு நீடித்தபடியிருந்த பனிப்படலங்களின் காரணமாகவே ஏற்பட்டவை என்று விளக்கினார். பெர்னிஸ் ஓபர்லேண்டில் உள்ள மெய்ரிங்கனைச் சேர்ந்த பெயர் தெரியாத மரம் வெட்டுபவர் 1834 ஆம் ஆண்டில் ஸ்விஸ்-ஜெர்மன் புவியியலாளரான ஜேன் டி சார்பெண்டியர் (1786–1855) உடனான ஒரு விவாதத்தில் இதேபோன்ற கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். ஒப்பிடக்கூடிய விளக்கங்கள் வாலேஸின் வால் டி ஃபெரட் மற்றும் மேற்கு சுவிட்சர்லாந்தின் டீலேண்ட் மற்றும் கதேயின் சயின்டிஃபிக் ஒர்க்ஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து தெரிய வருகின்றன. இதுபோன்ற விளக்கங்கள் உலகின் மற்ற பாகங்களிலிருந்தும் தெரிய வருகின்றன. பெவேரியன் இயற்கைவாதியான எர்ன்ஸ்ட் வான் பிப்ரா (1786–1855) 1849–1850 ஆம் ஆண்டில் சிலியன் ஆண்டிஸிற்குச் சென்று அங்கிருக்கும் பூர்வகுடிகள் பனிப்படலங்களின் இத்தகைய செயல்பாட்டிற்கான படிவக் குவியலுக்கு காரணமாகியிருக்கின்றனர் என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். அதேநேரத்தில், ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்கள் ஒழுங்கற்ற பொருள்களின் சிதறலுக்கு எது காரணமாக இருக்கிறது என்பதை அறியத் தொடங்கியிருந்தனர். 18 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியப் பகுதியிலிருந்து நகர்ந்துகொண்டிப்பது என்ற அர்த்தத்திலேயே பனிக்கட்டி குறித்து விவாதித்தனர். சுவீடன் நாட்டு சுரங்க நிபுணரான டேனியல் டிலாஸ் (1712–1772) 1742 ஆம் ஆண்டில் ஸ்காண்டின்வியன் மற்றும் பால்டிக் பிரதேசங்களில் ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகள் இருப்பதற்கான காரணமாக கடல் பனிக்கட்டி மிதந்துசெல்வதைக் குறிப்பிட்ட முதலாமவராவார். 1795 ஆம் ஆண்டில் ஸ்காட்டிஷ் தத்துவவாதியும் இயற்கையியலாளருமான ஜேம்ஸ் ஹட்டன் (1726–1797), ஆல்ப்ஸ் மலைகளில் உள்ள ஒழுங்கற்ற பாறைகள் பனிக்கட்டியாறுகளின் காரணமாக ஏற்பட்டவை என்று விளக்கினார். இருபதாண்டுகளுக்குப் பின்னர் 1818 ஆம் ஆண்டில் ஸ்வீடன் தாவரவியலாளரான கோரன் வாலன்பெர்க் (1780–1851) ஸ்காண்டிநேவியன் பெனிசுலாவின் பனிக்கட்டியாறு குறித்த தன்னுடைய கோட்பாட்டைப் பதிப்பித்தார். அவர் பனிக்கட்டி ஆற்றை பிரதேச நிகழ்வு என்று குறிப்பிட்டார். ஒரு சில ஆண்டுகளிலேயே டேனிஷ்-நார்வீஜிய புவியியலாளரான ஜென்ஸ் எஸ்மார்க் (1763–1839) உலகளாவிய பனி யுகங்களில் தொடர்நிகழ்வு குறித்து விவாதித்தார். 1824 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், எஸ்மார்க் இதுபோன்ற பனிக்கட்டியாறுகளுக்கு காலநிலையில் ஏற்படும் மாற்றமே காரணம் என்று குறிப்பிட்டார். இவை புவியின் கோளப்பாதையில் ஏற்படும் மாற்றங்களிலிருந்து உருவாகின்றன என்று நிரூபிக்க முயற்சித்தார். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் எஸ்மார்க்கின் கருத்தாக்கங்கள் விவாதிக்கப்பட்டு அவற்றின் சில பகுதிகள் ஸ்வீடிஷ், ஸ்காட்டிஷ் மற்றும் ஜெர்மன் அறிவியலாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ராபர்ட் ஜேம்ஸன் (1774–1854) எஸ்மார்க்கின் கருத்தாக்கங்களை வரவேற்றவராக தெரிகிறது. பழங்கால பனிக்கட்டியாறுகள் குறித்த ஜேம்ஸனின் கருத்துக்கள் பெரும்பாலும் அநேகமாக எஸ்மார்க்கின் தாக்கத்தினால் ஏற்பட்டவையாக இருக்கலாம். ஜெர்மனியில் டிரெய்ஸ்கேக்கரைச் சேர்ந்த காடுவளர்ப்பியல் பேராசியரான ஆல்பிரெக்ட் ரெய்ன்ஹார்ட் பெர்னார்டி (1797–1849) எஸ்மார்க்கின் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். 1832 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையில் புவியின் வெப்ப மண்டலங்களை முடிந்தவரை எட்டுகின்ற முந்தைய துருவ பனிப் படலங்கள் குறித்த அனுமானங்களை பெர்னார்டி வெளியிட்டிருக்கிறார்.