cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
தைமூர்
பாரசீகத்தை வெல்லுதல்
thumb|[[சியார்சியா|சியார்சியாவிற்கு எதிராகப் படையெடுக்குமாறு தைமூர் ஆணையிடுகிறார்.]] thumb|1396ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில் சியார்சியாவின் நெர்கெஸ் பட்டணத்தில் தப்பிப் பிழைத்தவர்களைத் தைமூரின் இராணுவம் தாக்குகிறது. 1335 ஆம் ஆண்டு ஈல்கானரசின் ஆட்சியாளரான அபு சயித்தின் இறப்பிற்குப் பிறகு பாரசீகத்தில் ஒரு அதிகார வெற்றிடம் ஏற்பட்டது. இறுதியாக பாரசீகமானது முசாபரிடுகள், கர்டிடுகள், எரெட்னிடுகள், சோபனிடுகள், இஞ்சுயுடுகள், சலயிருடுகள் மற்றும் சர்பதர்களால் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. 1383ஆம் ஆண்டு தனது நீண்ட இராணுவப் படையெடுப்பைப் பாரசீகத்தின் மீது தைமூர் மேற்கொண்டார். 1381 ஆம் ஆண்டிலேயே சர்பதர் அரசமரபின் கவாஜா மசூத் சரணடைந்த காரணத்தால் பாரசீக குராசான் பகுதியைத் தைமூர் ஏற்கனவே ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்தார். தைமூர் தனது பாரசீகப் படையெடுப்பைக் கர்டிடு அரச மரபின் தலைநகரான ஹெராத்தில் இருந்து தொடங்கினார். சரணடைய மறுத்த போது அந்நகரம் இடிக்கப்பட்டது. நகர மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். 1415 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஷாரூக் மீண்டும் நகரத்தை கட்ட ஆணையிடும் வரை அது இடிபாடுகளாகவே இருந்தது. பிறகு கிளர்ந்தெழுந்த காந்தாரத்தைப் பிடிப்பதற்காகத் தன்னுடைய ஒரு தளபதியைத் தைமூர் அனுப்பினார். ஹெராத்தைக் கைப்பற்றிய பிறகு கர்டிடு இராச்சியமானது சரணடைந்தது. தைமூருக்குக் கப்பம் கட்டுபவர்களாக மாறினர். ஒரு தசாப்தத்திற்கு பிறகு 1379 ஆம் ஆண்டு தைமூரின் மகனான மீரான் ஷா இந்த இராச்சியத்தை பேரரசில் இணைத்தார்.
பிறகு மேற்கு நோக்கி சக்ரோசு மலைத்தொடரைக் கைப்பற்ற மாசாந்தரான் மாகாணம் வழியாகத் தைமூர் பயணித்தார். பாரசீகத்தின் வடக்குப் பகுதியில் தைமூர் பயணித்தபோது தெகுரான் பட்டணத்தைக் கைப்பற்றினார். அந்நகரம் சரணடைந்தது. அதன் காரணமாகக் கருணையுடன் நடத்தப்பட்டது. 1384ஆம் ஆண்டு தைமூர் சுல்தானியே நகரை முற்றுகையிட்டார். ஒரு ஆண்டிற்குப் பிறகு குராசான் பகுதியானது கிளர்ந்து எழுந்தது. இதன் காரணமாக இஸ்பிசர் நகரைத் தைமூர் அழித்தார். கைது செய்யப்பட்டவர்கள் சுவர்களில் உயிரோடு புதைக்கப்பட்டனர். அடுத்த ஆண்டு மிரபனிடு அரச மரபின் கீழிருந்த சிஸ்டான் இராச்சியமானது அழிக்கப்பட்டது. அதன் தலை நகரமான சரஞ்ச் அழிக்கப்பட்டது. பிறகு தனது தலைநகரமான சமர்கந்திற்குத் தைமூர் திரும்பினார். அங்கு சியார்சியா மற்றும் தங்க நாடோடிக் கூட்டம் ஆகிய நாடுகளின் மீதான படையெடுப்பிற்குத் திட்டம் தீட்டினார். 1386 ஆம் ஆண்டு தைமூர் மாசாந்தரான் மாகாணம் வழியாகப் பயணித்தார். கடந்த முறை சக்ரோஸ் பகுதியை கைப்பற்றும் போது எவ்வழியே சென்றாரோ அவ்வழியிலேயே தற்போதும் பயணித்தார். சுல்தானியே நகரத்திற்கு அருகில் சென்றார். இந்நகரம் இவரால் ஏற்கனவே வெல்லப்பட்டிருந்தது. பிறகு வடக்கு நோக்கித் திரும்பி தப்ரீசைச் சிறிய எதிர்ப்பைச் சமாளித்துக் கைப்பற்றினார். மரகா நகரமும் கைப்பற்றப்பட்டது. அம்மக்கள் மீது கடும் வரிகளை விதிக்கத் தைமூர் ஆணையிட்டார். வரியானது அடில் அகாவால் வசூலிக்கப்பட்டது. சுல்தானியே நகரத்தின் மீதும் அதிகாரம் உள்ளவராக அடில் அகா இருந்தார். பிற்காலத்தில் ஊழல் குற்றச்சாட்டு சுமத்தப்பட்டதன் காரணமாக சந்தேகமடைந்த தைமூர் அவரைக் கொன்றார்.
பிறகு வடக்கு நோக்கி திரும்பிய அவர் தனது சியார்சியா மற்றும் தங்க நாடோடிக் கூட்டப் படையெடுப்புகளைத் தொடங்கினார். முழு ராணுவத்தையும் கொண்டு பாரசீகத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட படையெடுப்பானது நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. திரும்பி வந்தபோது பாரசீகத்தில் கைப்பற்றப்பட்ட நகரங்கள் மற்றும் நிலங்களை தனது தளபதிகள் நல்லமுறையில் பாதுகாத்து இருப்பதை உணர்ந்தார். பல நகரங்கள் கிளர்ந்தெழுந்தன. எனினும் மீரான் ஷா கிளர்ந்தெழுந்த கப்பம் கட்டிய அரசமரபுகளை வலுக்கட்டாயமாக பேரரசில் இணைத்தார். இந்த நிகழ்வுகளின் போது மீரான் ஷா அரசப் பிரதிநிதியாக இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. இதன் காரணமாக எஞ்சிய பாரசீகத்தைக் கைப்பற்ற முன்னேறினார். முக்கியமாக இரண்டு முக்கியத் தெற்கு நகரங்களான இசுபகான் மற்றும்சீராசு. 1387ஆம் ஆண்டு இசுபகானுக்குத் தைமூர் தனது இராணுவத்துடன் வந்தபோது அந்த நகரம் உடனடியாகச் சரண் அடைந்தது. மற்ற சரணடைந்த நகரங்களைப் போலவே இந்த நகரமும் கருணையுடன் (ஹெராத் தவிர) நடத்தப்பட்டது. தைமூரின் வரி வசூலிப்பவர்கள் மற்றும் அவரது சில படைவீரர்களைக் கொன்றதன் மூலம் இஸ்பகான் நகரமானது தைமூரின் வரிகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்து எழுந்தது. இதன்காரணமாக அந்நகர மக்களைக் கொல்லத் தைமூர் உத்தரவிட்டார். இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 1 முதல் 2 லட்சம் வரை இருக்கலாம் என்று கணக்கிடப்படுகிறது. இந்தப் படுகொலைகளை நேரில் கண்ட ஒருவர் ஒவ்வொரு கோபுரமும் 1,500 தலைகளைக் கொண்டவாறு 28 கோபுரங்கள் உருவாக்கப்பட்டதாகக் கூறியுள்ளார். "பட்டணங்களுக்கு எதிராக அமைப்புரீதியான பயங்கரவாதம்...தைமூரின் அபாயத்தின் ஒரு பொதுவான பகுதி" என இது விளக்கப்படுகிறது. இதன்மூலம் எதிர்ப்புகள் ஒடுக்கப்பட்டு இரத்தம் சிந்துவது தடுக்கப்படுவதாகத் தைமூர் கருதினார். படுகொலைகள் தேர்ந்தெடுத்துச் செய்யப்பட்டன. கலைஞர்கள் மற்றும் படித்தவர்களுக்கு இதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டது. இக்கொள்கைகள் அடுத்த பெரிய பாரசீகப் படையெடுப்பாளரான நாதிர் ஷாவின் நடவடிக்கைகளிலும் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
1392இல் தனது ஐந்து வருடகாலப் படையெடுப்பை மேற்கு நோக்கித் தைமூர் தொடங்கினார். பாரசீக குர்திஸ்தான் தாக்கப்பட்டது. 1393ஆம் ஆண்டு சரணடைந்த பிறகு சிராஸ் நகரமானது கைப்பற்றப்பட்டது. முசாபரிடுகள் தைமூருக்குக் கப்பம் கட்ட ஒப்புக்கொண்டனர். எனினும் இளவரசர் ஷா மன்சூர் கிளர்ச்சி செய்தார். ஆனால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். முசபரிடுகளின் நாடானது தைமூரின் பேரரசுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்நிகழ்வுக்குப் பிறகு சிறிது காலத்திலேயே சியார்சியா அழிவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. தங்க நாடோடிக் கூட்டம் சியார்சியாவைப் பயன்படுத்தி வடக்கு ஈரானை மிரட்டக் கூடாது என்பதன் காரணமாகவே சியார்சியா அழிவுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. அதே ஆண்டு பகுதாதுவைத் தைமூர் ஆகத்து மாதத்தில் திடீரெனத் தாக்கிக் கைப்பற்றினார். தாக்குதலுக்காக சிராஸ் நகரத்திலிருந்து எட்டே நாட்களில் அணிவகுத்து பகுதாதுவை இவரது இராணுவம் அடைந்தது. சுல்தான் அகமது சலயிர் சிரியாவுக்குத் தப்பி ஓடினார். அங்கு அடிமை வம்ச சுல்தானான புர்குக் அவருக்குப் பாதுகாப்புக் கொடுத்தார். தைமூரின் தூதுவர்களைக் கொன்றார். சர்பதர் இளவரசனான கவாஜா மசூதைப் பகுதாதுவின் அரியணையில் வைத்துவிட்டுத் தைமூர் கிளம்பினார். எனினும் அகமது சலயிர் திரும்பி வந்தபோது கவாஜா மசூத் துரத்தப்பட்டார். அகமது மக்கள் மத்தியில் விருப்பத்தைப் பெற்றவராக இல்லை. எனினும் காரா கோயுன்லு நாட்டின் காரா யூசுப்பிடமிருந்து சில உதவிகளை அகமது சலயிர் பெற்றார். 1399ஆம் ஆண்டு அகமது சலயிர் மீண்டும் தப்பி ஓடினார். இந்தமுறை உதுமானியர்களிடம் சென்றடைந்தார்.
தோக்தமிசு-தைமூர் போர்
அதேநேரத்தில் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் கான் ஆகிய தோக்தமிசு தன்னுடைய புரவலருக்கு எதிராகத் திரும்பினார். 1385 ஆம் ஆண்டு அசர்பைஜான் மீது படையெடுத்தார். தைமூரால் பதிலடி கொடுப்பதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. தோக்தமிசு-தைமூர் போர் ஏற்பட்டது. ஆரம்பநிலையில் தைமூர் கோன்டுர்ச்சா ஆற்று யுத்தத்தில் வெற்றி பெற்றார். இந்த யுத்தத்திற்குப் பிறகு தோக்தமிசு மற்றும் அவரது இராணுவத்தில் சிலர் தப்பிப்பதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டனர். தோக்தமிசின் ஆரம்பகால தோல்விக்குப் பிறகு தோக்தமிசின் பகுதிகளுக்கு வடக்கில் இருந்த மஸ்கோவி மீது தைமூர் படையெடுத்தார். தைமூரின் இராணுவம் ரியாசான் நகரத்தை எரித்தது. மாஸ்கோவை நோக்கி முன்னேறியது. இந்நேரத்தில் தெற்குப் பகுதியில் தன்னுடைய படையெடுப்பைத் தோக்தமிசு மீண்டும் ஆரம்பித்தார். ஒகா ஆற்றை அடையும் முன்னர் இந்தத் தாக்குதல் காரணமாக தைமூர் தனது தாக்குதலைக் கைவிட்டுவிட்டுத் திரும்பினார்.
தோக்தமிசுக்கு எதிரான இந்தப் போரின் ஆரம்ப கட்டத்தில் தைமூர் 1,00,000 போர் வீரர்களுக்கு மேல் கொண்ட இராணுவத்தை வடக்குநோக்கிக் கூட்டிச் சென்றார். புல்வெளிப் பகுதிகளுக்குள் சுமார் 700 மைல்களுக்குப் பயணித்தார். பிறகு மேற்கு நோக்கி 1,000 மைல்களுக்குப் பயணித்தார். 10 மைல்கள் அகலமுள்ள நிலையுடன் முன்னேறினார். இவ்வாறு முன்னேறிய போது தைமூரின் இராணுவமானது தங்களது நாட்டை விட்டு வடக்கு நோக்கி தொலைதூரத்திற்குப் பயணித்து இருந்தது. அங்கு கோடைகால நாட்கள் மிக நீண்டதாக இருந்தன. இதன் காரணமாக தொழுகைக்கு அதிக நேரம் பிடிப்பதாகத் தைமூரின் இசுலாமியப் போர் வீரர்கள் முறையிட்டனர். ஓரன்பர்க் பகுதியில் உள்ள வோல்கா ஆற்றின் கிழக்குக் கரையில் அணைக்கப்பட்ட தோக்தமிசின் இராணுவம் ஆனது 1391 ஆம் ஆண்டு கோன்டுர்ச்சா ஆற்று யுத்தத்தில் அழிக்கப்பட்டது.
இந்தப் போரின் இரண்டாவது கட்டத்தில் தனது எதிரிக்கு எதிராக தைமூர் வேறு ஒரு வழியைப் பயன்படுத்தினார். காக்கேசியா பகுதி வழியாகச் சென்று தோக்தமிசின் நாட்டின் மீது படையெடுத்தார். 1395ஆம் ஆண்டு தெரெக் ஆற்று யுத்தத்தில் தைமூர் தோக்தமிசைத் தோற்கடித்தார். இவ்வாறாக இரு மன்னர்களுக்கும் இடையிலான போரானது முடிவுக்கு வந்தது. போருக்குப் பிறகு தன்னுடைய அதிகாரம் அல்லது கௌரவத்தைத் தோக்தமிசால் மீண்டும் பெற முடியவில்லை. உருசியாவின் தியூமன் என்று தற்போது அழைக்கப்படும் பகுதியில் ஒரு தசாப்தத்திற்குப் பிறகுத் தோக்தமிசு கொல்லப்பட்டார். தைமூரின் இப்படையெடுப்புகளின் போது அவரது இராணுவம் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் தலைநகரமான சராய், மற்றும் ஆஸ்ட்ரகான் ஆகிய நகரங்களை அழித்தது. இறுதியாகத் தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் பட்டுப் பாதை சிதறுண்டது. தைமூரிடம் அடைந்த தோல்விக்குப் பிறகு தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தால் அதிகாரத்தை பெற முடியவில்லை.
இசுமாயிலிகள்
1393ஆம் ஆண்டு மே மாதம் தைமூரின் இராணுவம் அஞ்சுதான் பகுதி மீது படையெடுத்தது. இதன் காரணமாக அந்த இசுமாயிலி கிராமம் முடக்கப்பட்டது. இதற்கு ஒரு ஆண்டிற்கு முன்னர் தான் மாசாந்தரன் மாகாணத்திலுள்ள இசுமாயிலிகள் மீது தைமூர் தாக்குதல் நடத்தி இருந்தார். அக்கிராமமானது தாக்குதலுக்குத் தயாராகி இருந்தது. அக்கிராமத்தின் கோட்டை மற்றும் சுரங்கப் பாதைகள் மூலம் இது நமக்குத் தெரியவருகிறது. இதற்கெல்லாம் அசராத தைமூரின் போர்வீரர்கள் கால்வாய் வெட்டிச் சுரங்களுக்குள் வெள்ளம் ஏற்படுத்தினர். எதற்காக இந்தக் கிராமத்தைத் தைமூர் தாக்கினார் என்பதற்கான காரணங்கள் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை. தைமூரின் மதரீதியான தூண்டுதல்கள் மற்றும் தெய்வீக எண்ணத்தை நடத்திக் கொடுப்பவர் தான் ஆகிய எண்ணங்கள் இவரது இந்தத் தாக்குதலுக்கு காரணமாக இருக்கலாம் என்று பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. பாரசீக வரலாற்றாளர் குவந்தமிர், பாரசீக ஈராக்கில் அரசியல் ரீதியாக மிகுந்த சக்தி வாய்ந்தவர்களாக இசுமாயிலிகளின் நிலை உயர்ந்து வந்தது ஒரு காரணமாக இருக்கலாம் என்கிறார். இப்பகுதியில் இசுமாயிலிகள் வளர்வது அங்கிருந்த உள்ளூர் மக்களின் ஒரு குழுவுக்குப் பிடிக்கவில்லை. மேலும் குவந்தமிர் எழுதியதாவது, இந்த உள்ளூர் மக்கள் ஒன்றிணைந்து தைமூரிடம் புகார் செய்தனர். இப்புகாரே இசுமாயிலிகள் மீது தைமூர் தாக்குதல் நடத்தத் தூண்டியிருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.
துக்ளக் அரசமரபுக்கு எதிரான படையெடுப்பு
thumb|1397-1398 ஆம் ஆண்டின் குளிர்காலத்தில் [[இந்திய முடியாட்சிகள் பட்டியல்|தில்லி சுல்தானாகிய நசீருதின் மகமுத் துக்ளக்கைத் தைமூர் தோற்கடித்தல். வரைபட ஆண்டு 1595- 1600.]] 1398 ஆம் ஆண்டு தைமூர் வட இந்தியா மீது படையெடுத்தார். தில்லி சுல்தானகதைத் தாக்கினார். அந்நேரத்தில் தில்லியானது துக்ளக் அரசமரபின் சுல்தானான நசுருதின் மகமுத் ஷா துக்ளக்கால் ஆளப்பட்டு வந்தது. 1398 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 30ஆம் தேதி சிந்து ஆற்றைத் தைமூர் கடந்தார். துலம்பா பட்டணத்தைச் சூறையாடினார். அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். பிறகு முல்தான் நோக்கி முன்னேறிய தைமூர் அக்டோபர் மாதத்தில் அந்நகரைக் கைப்பற்றினார். தைமூரின் படையெடுப்புக்குப் பெரிய அளவில் எதிர்ப்பு காணப்படவில்லை. பெரும்பாலான இந்திய உயர்குடியினர் சண்டையிடாமலேயே சரணடைந்தனர். எனினும் ராசபுத்திரர்கள் மற்றும் முசுலிம்கள் இணைந்த இராணுவமானது பட்னேர் நகரத்தில் தைமூரை எதிர்த்தது. இந்த இராணுவத்திற்கு ராவ் துல் சந்த் தலைமை தாங்கினார். ஆரம்பத்தில் தைமூரை எதிர்த்துச் சண்டையிட்ட ராவ் பிறகு அதிகப்படியான அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டதால் சரணடைய முயற்சித்தார். நகர சுவர்களுக்கு வெளியே ராவை அவரது சகோதரர் நிறுத்திவிட்டு வாயில் கதவுகளை அடைத்தார். ராவ் பின்னர் தைமூரால் கொல்லப்பட்டார். பிறகு நகர கோட்டை வீரர்கள் தைமூரை எதிர்த்துப் போரிட்டனர். கடைசி மனிதன் வரை ஒவ்வொருவரும் தைமூரால் கொல்லப்பட்டனர். பாட்னெர் நகரமானது சூறையாடப்பட்டு எரித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்டது.
தில்லியை நோக்கி அணிவகுத்து சென்ற போது ஜாட் விவசாயிகள் தைமூருக்கு எதிர்ப்பைக் கொடுத்தனர். அவர்கள் வண்டிகளைக் கொள்ளையடித்துவிட்டு காடுகளுக்குள் சென்று பதுங்கிக் கொள்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர். 2,000 ஜாட்களைக் கொன்ற தைமூர், மேலும் பலரை சிறைப்பிடித்தார். ஆனால் தில்லியில் இருந்த சுல்தானகமானது தைமூரின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்க எதுவும் செய்யவில்லை.
தில்லியைக் கைப்பற்றுதல் (1398)
17 திசம்பர் 1398 ஆம் ஆண்டு யுத்தமானது நடைபெற்றது. சுல்தான் நசிருதீன் மகமுத் ஷா துக்ளக் மற்றும் மல்லு இக்பாலின் இராணுவமானது யானைப் படையைக் கொண்டிருந்தது. யானைகள் சங்கிலி ஆடையுடனும் தந்தத்தில் விடத்துடனுடம் கொண்டுவரப்பட்டன. தைமூரின் தாதர் படைகள் யனைகளைக் கண்டு அஞ்சின. தங்களது அணிவகுப்பிற்கு முன்நின்ற நிலப்பகுதியில் அகழிகளைத் தோண்ட தனது வீரர்களுக்குத் தைமூர் ஆணையிட்டார். அவரிடமிருந்த ஒட்டகங்களில் அவை எந்த அளவுக்கு தாங்க முடியுமோ அந்த அளவிற்கு மரக்கட்டைகளும் வைக்கோலும் ஏற்றப்பட்டன. யானைகள் முன்னேறிய போது தைமூர் வைக்கோலில் நெருப்பைப் பற்ற வைக்கக் கூறினார். ஒட்டகங்களுக்கு முன்னால் நீட்டி இருக்குமாறு இரும்பு குச்சிகளும் கட்டப்பட்டிருந்தன. இதன் காரணமாக ஒட்டகங்கள் யானைகளை நோக்கி வேகமாக வலியுடன் கத்திக்கொண்டு ஒடின. யானைகள் சீக்கிரமே பதட்டம் அடைந்ததை தைமூர் புரிந்துகொண்டார். முதுகில் எரிந்துகொண்டிருந்த நெருப்புடன் ஒட்டகங்கள் தங்களை நோக்கி ஓடிவரும் விசித்திரமான காட்சியைக் கண்ட யானைகள் திரும்பி ஓட ஆரம்பித்தன. இதன் காரணமாக தங்களது இராணுவ வீரர்களையே மிதித்துக்கொன்றன. நசிருதீன் மகமுத் ஷா துக்ளக்கின் படைகளில் ஏற்பட்ட இந்தக் குழப்பத்தைத் தைமூர் பயன்படுத்திக் கொண்டார். எளிதான வெற்றியைப் பெற்றார். தன்னுடைய எஞ்சிய படைகளுடன் நசிருதீன் ஷா துக்ளக் தப்பித்து ஓடினார். தில்லி சூறையாடப்பட்டு சிதிலம் ஆக்கப்பட்டது. தில்லி யுத்தத்திற்கு முன்னர் தைமூர் கைதிகளில் 1,00,000 பேரைக் கொன்றார்.
தில்லி சுல்தானகத்தினைக் கைப்பற்றிய நிகழ்வானது தைமூரின் பெரிய வெற்றிகளில் ஒன்றாகும். ஏனெனில் அந்நேரத்தில் உலகத்தில் இருந்த செல்வவளம் மிக்க நகரங்களில் தில்லியும் ஒன்றாகும். தில்லி தைமூரின் இராணுவத்திடம் வீழ்ந்த பிறகு, துருக்கிய-மங்கோலியர்களுக்கு எதிராக தில்லி மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்தனர். இதை ஒடுக்குவதற்காக தில்லியின் சுவர்களுக்குள் ஒரு இரத்தம் தோய்ந்த படுகொலை நடத்தப்பட்டது. தில்லிக்குள் 3 நாட்கள் நடந்த மக்கள் எழுச்சிக்குப் பிறகு மக்களின் சிதைந்த உடல்களால் துர்நாற்றம் வீசியதாக கூறப்பட்டது. அவர்களின் தலைகளைக் கொண்டு கோபுரம் அமைக்கப்பட்டது. தைமூரின் வீரர்களால் இறந்த மக்களின் உடல்கள் பறவைகளுக்கு உணவாக விடப்பட்டன. தில்லி மீதான தைமூரின் படையெடுப்பு மற்றும் அதற்குப் பிறகு ஏற்பட்ட அழிவானது இன்றும் இந்தியாவில் ஒரு பெரும் குழப்பமாக உட்கொண்டு கொண்டு இருக்கிறது. இந்த பெரிய இழப்பைச் சந்தித்த தில்லி நகரமானது கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டுக்கு அதிலிருந்து மீளவில்லை.
லெவன்ட் படையெடுப்புகள்
thumb|[[எகிப்து|எகிப்தின் அடிமை வம்சச் சுல்தானாகிய நசிருதீன் பரஜை தைமூர் தோற்கடித்தல்.]] thumb|தைமூரால் கைதியாக முதலாம் பயேசித் வைக்கப்பட்டுள்ளதை விளக்கும் 19ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். 1399 ஆம் ஆண்டின் முடிவதற்கு முன்னர் உதுமானியப் பேரரசின் சுல்தான் ஆகிய முதலாம் பயேசித் மற்றும் எகிப்திய அடிமை வம்ச சுல்தான் ஆகிய நசிருதீன் பரஜ் ஆகியோருக்கு எதிராக தைமூர் போரை ஆரம்பித்தார். அனத்தோலியாவில் இருந்த துருக்குமேனிய மற்றும் இசுலாமிய ஆட்சியாளர்களின் பகுதிகளைத் தன்னுடைய பேரரசில் தைமூர் இணைக்க ஆரம்பித்தார். துருக்குமேனிய ஆட்சியாளர்களின் தலைவனாகத் தன்னைக் கோரிய தைமூருக்குப் பின்னால் துருக்குமேனிய ஆட்சியாளர்கள் தஞ்சமடைந்தனர்.
பிறகு தனது கவனத்தை சிரியா மீது தைமூர் திருப்பினார். அலெப்போ மற்றும் திமிஷ்கு ஆகிய நகரங்கள் சூறையாடப்பட்டன. கலைஞர்கள் தவிர மற்ற நகர மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். கலைஞர்கள் சமர்கந்திற்கு அனுப்பப்பட்டனர். திமிஷ்குவின் மக்களைத் தான் படுகொலை செய்ததற்கு தைமூர் கூறிய காரணங்களானவை கலீபாவான முதலாம் முஆவியா, ஹசன் இபின் அலியைக் கொன்றது மற்றும் முதலாம் யசீத், உசைன் இபின் அலியைக் கொன்றது ஆகியவையாகும்.
1401 ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் பகுதாது மீது தைமூர் படையெடுத்தார். நகரம் கைப்பற்றப்பட்ட பிறகு 20,000 மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். ஒவ்வொரு படை வீரனும் குறைந்தது இரண்டு துண்டிக்கப்பட்ட தலையையாவது தன்னிடம் காண்பிக்க வேண்டும் என்று தைமூர் ஆணையிட்டார். தைமூரின் படைவீரர்கள் கொல்லப்பட ஆண்கள் கிடைக்காதபோது படையெடுப்பில் முன்பு கைது செய்யப்பட்ட கைதிகளைக் கொன்றனர். கொல்லப்பட கைதிகள் கிடைக்காதபோது பலர் தங்களது சொந்த மனைவிகளைக் கொன்றனர்.
அனத்தோலியா படையெடுப்பு
மேற்குறிப்பிட்ட யுத்தம் நடைபெறுவதற்கு இடையில் சில ஆண்டுகளுக்கு தைமூர் மற்றும் பயேசித் இடையில் அவமதிக்கும் கடிதங்கள் பரிமாறப்பட்டன. இரண்டு மன்னர்களும் தங்களது பாணியில் ஒருவரையொருவர் அவமதித்துக் கொண்டனர். ஒரு மன்னனாகப் பயேசித்தின் நிலையைக் குறைத்து கூறுதல் மற்றும் அவரது இராணுவ வெற்றிகளின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்துக் கூறுதல் ஆகிய அவமதிப்புகளைத் தைமூர் செய்தார்.
உதுமானிய சுல்தானுக்கு அனுப்பப்பட்ட தைமூரின் கடிதங்களில் இருந்து ஒரு பகுதி பின்வருமாறு:
இறுதியாக தைமூர் அனத்தோலியா மீது படையெடுத்தார். 20 சூலை 1402 ஆம் ஆண்டு அங்காரா யுத்தத்தில் பயேசித்தைத் தோற்கடித்தார். பயேசித் கைது செய்யப்பட்டார். கைதில் இருக்கும் போது பயேசித் இறந்தார். இந்நிகழ்வு ஏற்படுத்திய வெற்றிடம் காரணமாக உதுமானிய உள்நாட்டுப்போர் 12 ஆண்டுகளுக்கு நடந்தது. பயேசித் மற்றும் உதுமானியப் பேரரசைத் தாக்கியதன் நோக்கமாக தைமூர் கூறியதாவது, செல்யூக் அதிகாரத்தை மீண்டும் நிலை நிறுத்துவதே ஆகும். அனத்தோலியாவை ஆட்சிசெய்யும் உரிமையானது செல்யூக் அரசமரபினருக்கே இருந்ததாகத் தைமூர் நினைத்தார். ஏனெனில் மங்கோலியப் படையெடுப்பாளர்களால் செல்யூக் அரசமரபினருக்கு அந்த உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தது. செங்கிஸ் கான் வழித்தோன்றல்களின் மரபில் தைமூருக்கு இருந்த ஆர்வத்தை இந்நிகழ்வு மீண்டும் நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகிறது.
திசம்பர் 1402 ஆம் ஆண்டு ஸ்மைர்னா நகரத்தை முற்றுகையிட்ட தைமூர் அதனைக் கைப்பற்றினார். அந்நகரம் கிறித்தவ நைட் வீரர்களின் கோட்டையாக இருந்தது. இந்த வெற்றிக்குப் பிறகு தைமூர் தன்னை காசி அல்லது "இசுலாமின் போர்வீரன்" என்று அழைத்துக் கொண்டார். பின்னர் அந்நகரத்தில் தைமூரின் படையினர் படுகொலை செய்ய ஆரம்பித்தனர்.
பிப்ரவரி 1402 ஆம் ஆண்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட கல்லிபோலி ஒப்பந்தம் காரணமாக செனோவா மற்றும் வெனிசு நகரத்தினர் மீது தைமூருக்குக் கடும் கோபம் ஏற்பட்டது. ஏனெனில் அவர்களது கப்பல்கள் திரேசிற்கு உதுமானிய இராணுவத்தைப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு சென்றன. ஐக்கிய இராச்சியத்தின் பிரபு கின்ரோசு தனது உதுமானிய நூற்றாண்டுகள் எனும் நூலில், தங்களால் கையாள முடியாத எதிரிகளை விட தங்களால் கையாளக்கூடிய எதிரிகளை இத்தாலியர்கள் தேர்ந்தெடுத்ததாக எழுதினார்.
உதுமானிய உள்நாட்டுப் போரின் ஆரம்பத்தில் முதலாம் பயேசித்தின் மகன் மெஹ்மெத் செலேபி தைமூரிடம் கப்பம் கட்டுபவராகச் செயல்பட்டார். மற்றவர்களைப் போல் இல்லாமல் தைமூரின் பெயர் கொண்ட நாணயங்களை அச்சிட்டார். நாணயங்களில் "தெமுர் ஹான் குர்கான்" (تيمور خان كركان‎) என தைமூரையும், "மெஹ்மெத் பின் பயேசித் ஹான்" (محمد بن بايزيد خان) என தன்னைப் பற்றியும் அச்சிட்டார். உலுபத் யுத்தத்திற்குப் பிறகு புர்சா நகரை மெஹ்மெத் கைப்பற்றி இருந்தார். அந்த நகரைத் தான் கைப்பற்றியதை நியாயப்படுத்துவதற்காகத் தைமூரின் பெயரையும் நாணயத்தில் அவர் அச்சிட்டு இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது. ரும் நகரத்தில் மெஹ்மெத் தன்னை நிறுவிக் கொண்ட அதே நேரத்தில் தைமூர் நடு ஆசியாவிற்குத் திரும்புவதற்காகத் தனது ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். இதற்குப் பிறகு அனத்தோலியாவின் ஆட்சி நிலையை மாற்ற எந்த விதமான முயற்சிகளையும் தைமூர் செய்யவில்லை.
அனத்தோலியாவில் தைமூர் இருந்த அதே நேரத்தில் 1402 ஆம் ஆண்டு காரா யூசுப் பகுதாதுவைத் தாக்கினார். அதனைக் கைப்பற்றினார். தைமூர் பாரசீகத்திற்குத் திரும்பினார். பகுதாதுவை மீண்டும் வெல்லத் தனது பேரன் அபு பக்கிர் இபின் மீரான் ஷாவை அனுப்பினார். அவரது பேரன் பகுதாதுவுக்குச் சென்றார். பிறகு அருதவீல் நகரத்தில் சில காலத்தைத் தைமூர் கழித்தார். அங்கு சபாவியா சூஃபித்துவ பிரிவின் தலைவரான அலி சபாவிக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான கைதிகளைக் கொடுத்தார். இறுதியாக குராசான் பகுதிக்கு அணிவகுத்தார். பிறகு சமர்கந்திற்குச் சென்றார். அங்கு 9 மாதங்களைக் கழித்தார். கொண்டாட்டங்களில் கலந்து கொண்டார். மங்கோலியா மற்றும் சீனா மீது படையெடுப்பதற்கான முயற்சிகளை ஆரம்பித்தார்.
மிங் அரசமரபைத் தாக்க முயற்சிகள்
thumb|தைமூர் படையெடுக்கலாம் என்ற அச்சம் காரணமாக சீனப் பெருஞ்சுவரில் [[ஜியாயு கணவாய்|சியாயு கணவாயிலிருந்த கோட்டையானது வலுவாக்கப்பட்டது. ]] thumb|1405 ஆம் ஆண்டு தைமூர் இறந்தபோது தைமூரியப் பேரரசு 1368 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஆன் சீனப் படைகள் சீனாவிலிருந்து மங்கோலியர்களை விரட்டியடித்தன. புதிய மிங் அரசமரபின் முதல் பேரரசர்களான கோங்வு பேரரசர் மற்றும் அவரது மகன் ஓங்லே பேரரசர் ஆகியோர் பல நடு ஆசிய நாடுகளைக் கப்பம் கட்ட வைத்தனர். ராஜாதி ராஜன் மற்றும் கப்பம் கட்டுபவர் உறவானது மிங் பேரரசு மற்றும் தைமூரிய அரசு ஆகியவற்றுக்கு இடையே நீண்ட நாட்களுக்கு நீடித்திருந்தது. 1394 ஆம் ஆண்டு கோங்வுவின் தூதுவர்கள் தைமூரிடமும் ஒரு கடிதத்தை அளித்தனர். அக்கடிதத்தில் தைமூர் தங்கள் குடிமகன் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. கடிதத்தைக் கொண்டுவந்த பூ ஆன், குவோ சி மற்றும் லீயூ வெயி ஆகிய தூதர்கள் திரும்பிச் செல்லவிடப்படாமல் தடுக்கப்பட்டனர். கோங்வுவின் அடுத்த தூதரான சென் தெவென் (1397) மற்றும் ஓங்லேயின் முடிசூட்டலைத் தெரிவித்த குழுவும் இதைவிட நல்லவிதமாக நடத்தப்படவில்லை.
இறுதியாகச் சீனா மீது படையெடுக்கத் தைமூர் திட்டமிட்டார். மங்கோலியாவில் எஞ்சியிருந்த மங்கோலியப் பழங்குடியினருடன் கூட்டணி ஏற்படுத்தினார். புகாரா வரை இருந்த அரசுகளுடன் கூட்டணி ஏற்படுத்தினார். எங்க் கான் தனது பேரன் ஒல்சே தெமுர் கானை அனுப்பி வைத்தார். ஒல்சே தெமுர் கான் மற்றொரு பெயரான "புயன்சிர் கான்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். புயன்சிர் கான் தைமூரின் அரசவையில் இசுலாம் மதத்திற்கு மாறினார்.
இறப்பு
தன்னுடைய யுத்தங்களை இளவேனில் காலத்தில் நடத்தவே தைமூர் விரும்புவார். எனினும் சீனா மீது தனது குணத்திற்கு முரணாக குளிர்காலத்தில் படையெடுக்க முயற்சி மேற்கொண்டார். செல்லும் வழியிலேயே இறந்தார். திசம்பர் 1404 ஆம் ஆண்டு மிங் சீனாவிற்கு எதிராக இராணுவ நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார். ஒரு மிங் தூதுவனை திரும்பிச் செல்ல விடாமல் தடுத்தார். சிர் தரியா ஆற்றிலிருந்து தொலைதூரப் பகுதியில் முகாமிட்டிருந்த போது அவருக்கு உடல் நலக்குறைவு ஏற்பட்டது. 17 பெப்ரவரி 1405 ஆம் ஆண்டு சீன எல்லையை அடையும் முன்னரே பரப் நகரத்தில் தைமூர் இறந்தார். தைமூரின் இறப்பிற்குப் பிறகு பூ ஆன் மற்றும் மீதமிருந்தவர்கள் உள்ளிட்ட மிங் தூதுவர்களைத் தைமூரின் பேரன் கலீல் சுல்தான் விடுதலை செய்தார்.
அடுத்த மன்னன்
thumb|[[உசுபெக்கிசுத்தான்|உசுபெக்கிசுத்தானின் சமர்கந்திலுள்ள தைமூரின் சமாதி.]] தைமூர் இறப்பதற்கு முன்னர் இரண்டு முறை தனது வாரிசுகளை நியமித்தார். ஆனால் அந்த இரண்டு வாரிசுகளும் தைமூர் இறப்பதற்கு முன்னரே இறந்து விட்டனர். தைமூரின் முதல் வாரிசான, அவரது மகன் ஜஹாங்கீர், உடல்நலக் குறைவு காரணமாக 1376 ஆம் ஆண்டு இறந்தார். இரண்டாவதாக நியமிக்கப்பட்டது தைமூரின் பேரன் முகம்மத் சுல்தான். 1403 ஆம் ஆண்டு யுத்தத்தில் ஏற்பட்ட காயம் காரணமாக இறந்தார். இரண்டாமவர் இறப்பிற்குப் பிறகு தைமூர் வாரிசாக யாரையும் நியமிக்கவில்லை. தைமூர் மரணப்படுக்கையில் இருந்தபோது முகமது சுல்தானின் தம்பியாகிய பீர் முகமத்தை தனக்கு அடுத்த மன்னனாக நியமித்தார்.
தன்னுடைய உறவினர்களிடமிருந்து போதிய ஆதரவை பீர் முகமத்தால் பெற இயலவில்லை. இதன் காரணமாக தைமூரின் வழித்தோன்றல்களுக்கு இடையே கசப்பான உள்நாட்டுப் போர் ஏற்பட்டது. பல்வேறு இளவரசர்கள் ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரினார். கடைசியாக 1409 ஆம் ஆண்டு தைமூரின் கடைசி மகனாகிய ஷாருக் தனது எதிராளிகளைத் தோற்கடித்து அரியணையில் ஏறினார்.
தைமூரின் மனைவிகள் மற்றும் துணைவிகள்
தைமூருக்கு பதினெட்டு மனைவிகளும் இருபத்து நான்கு துணைவியர்களும் இருந்துள்ளனர்
மதம்
தைமூர் சன்னி இசுலாமியப் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றிய ஒரு முஸ்லீம் ஆவார். அந்நேரத்தில் திரான்சாக்சியானாவில் பிரபலமானதாக இருந்த நக்‌ஷ்பந்தி பிரிவைச் சேர்ந்தவராக தைமூர் இருந்திருக்கலாம் என கருதப்படுகிறது. தைமூரின் அதிகாரப்பூர்வ தலைமை மத ஆலோசகர் மற்றும் அறிவுரையாளர் ஹனபி அறிஞரான அப்துல் சாபர் குவாரசமி ஆவார். திர்மித் நகரத்தில் தைமூர் தனது ஆன்மீக வழிகாட்டியான சயித் பராகாவைச் சந்தித்தார். சயித் பராகா என்பவர் பால்க் நகரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தலைவர் ஆவார். இவர் தைமூருக்கு அருகில் குர்-இ-அமீரில் புதைக்கப்பட்டுள்ளார்.
தைமூர், அலீ மற்றும் அலால்-பயத் ஆகியோரைப் பெரிதும் மதித்தார். பல்வேறு அறிஞர்கள் தைமூர் சியாக்களுக்கு ஆதரவான நிலைப்பாட்டை எடுத்ததாகக் கூறுகின்றனர். எனினும் சகபாக்களின் நினைவுகளை இழிவுபடுத்தியதற்காக சியாக்களுக்குத் தைமூர் தண்டனை கொடுத்துள்ளார். மதரீதியாகச் சியாக்கள் தைமூரால் தாக்கப்பட்டுள்ளனர். வேறு சில நேரங்களில் மதரீதியாகச் சன்னி இசுலாமியர்களும் தாக்கப்பட்டுள்ளனர். அலமுத் நகரில் இசுமாயிலிகளைத் தாக்கியதற்காகத் தைமூர், செல்யூக் சுல்தான் அகமத் சஞ்சரைப் பெரிதும் மதித்தார். அதேநேரத்தில் அஞ்சுதான் கிராமத்தில் இருந்த இசுமாயிலிகள் மீது தைமூர் நடத்திய தாக்குதலும் அகமத் சஞ்சரின் தாக்குதலுக்குச் சமமாக மிருகத் தனமாக இருந்தது.
குணங்கள்
thumb|[[தைமூர் வம்சம்|தைமூரிய அரசமரபின் காலத்தில் வரையப்பட்ட தைமூரின் வரைபடம்.]] தைமூர் ஒரு இராணுவ மேதையாகவும், ஒரு சிறந்த தந்திரோபாயவாதியாகவும் கருதப்படுகிறார். நிலையற்ற அரசியல் அமைப்பில் வெற்றிபெறுவதிலும், நடு ஆசியாவில் தனது ஆட்சியின் போது நாடோடிகளின் விசுவாசத்தைப் பெறுவதிலும் ஒரு விசித்திரமான திறமையைப் பெற்றவராக தைமூர் இருந்தார். உள்ளுணர்வின் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், அறிவாற்றலின் அடிப்படையிலும் அசாதாரண புத்திசாலியாகத் தைமூர் கருதப்படுகிறார். சமர்கந்தில் தான் இருந்த நேரம் மற்றும் தனது பல பயணங்களின்போது, புகழ்பெற்ற அறிஞர்களின் வழிகாட்டுதலில் பாரசீகம், மங்கோலியம் மற்றும் துருக்கிய மொழிகளைத் தைமூர் கற்றார் (அரேபிய எழுத்தாளர் அகமத் இபின் அரப்ஷாவின் கூற்றுப்படி தைமூருக்கு அரபு மொழியில் பேசத் தெரியாது). யோவான் யோசோப்பு சான்டர்சு என்கிற பிரித்தானிய வரலாற்றாளரின் கூற்றுப்படி, தைமூர் "இசுலாமிய மயமாக்கப்பட்ட மற்றும் ஈரானிய மயமாக்கப்பட்ட சமூகத்தின் ஒரு படைப்பு" ஆவார், புல்வெளி நாடோடி கிடையாது. மிக முக்கியமாக, தைமூர் ஒரு சந்தர்ப்பவாதியாகக் கருதப்படுகிறார். தனது துருக்கிய-மங்கோலியப் பாரம்பரியத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். இசுலாமிய மதம் அல்லது ஷரியா சட்டம், மற்றும் மங்கோலியப் பேரரசின் பாரம்பரியம் ஆகியவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை அடிக்கடி தனது இராணுவ இலக்குகள் அல்லது உள்நாட்டு அரசியல் குறிக்கோள்களைச் சாதிக்கத் தைமூர் பயன்படுத்திக் கொண்டார். தைமூர் ஒரு கற்றறிந்த மன்னன் ஆவார். அறிஞர்களுடன் உரையாடுவதை விரும்பினார். அறிஞர்களிடம் சகிப்புத் தன்மையுடனும் பெருந்தன்மையுடனும் நடந்து கொண்டார். பாரசீகக் கவிஞர் ஹபீஸ் காலத்தில் தான் தைமூரும் வாழ்ந்தார். ஹபீசைத் தைமூர் சந்தித்ததாக ஒரு கதை உள்ளது. தைமூரைப் பற்றி பின்வருமாறு வரிகளைக் கொண்ட ஒரு கசலை ஹபீஸ் எழுதினார்:
உங்களது கன்னத்தில் உள்ள கருப்பு மச்சத்திற்காக
நான் சமர்கந்து மற்றும் புகாரா நகரங்களைக் கொடுப்பேன்.
இந்த வரிகளுக்காக தைமூர் ஹபீசை கடிந்துகொண்டார். பிறகு தைமூர் "எனது வாள் வீச்சைக்கொண்டு சமர்கந்து மற்றும் புகாராவை விரிவுபடுத்த உலகின் பெரிய பகுதிகளை நான் வென்றுள்ளேன். இவை எனது தலைநகரங்கள் மற்றும் இருப்பிடங்கள் ஆகும். பரிதாபத்திற்குரிய உயிரினமான நீ, இந்த இரண்டு நகரங்களையும் ஒரு மச்சத்திற்காகக் கொடுப்பாயா?" என்றார். அச்சமடையாத ஹபீஸ், "இதனைப் போன்ற தாராள மனப்பான்மையுடன் இருந்ததனால்தான், நீங்கள் தற்போது என்னைக் காணும் ஏழ்மை நிலைக்கு நான் வந்துள்ளேன்" என்று கூறிச் சமாளித்தார். கவிஞரின் அறிவாற்றல் நிறைந்த பதிலை கண்ட மன்னர் மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அற்புதமான பரிசுகளுடன் கவிஞர் அரசவையில் இருந்து வெளியேறினார்.
தைமூரின் விடாமுயற்சி செய்யும் குணமானது அருகிலிருந்த ஒரு கிராமத்தின் மீது நடத்திய ஒரு தோல்விகரமான தாக்குதலுக்குப் பிறகு உருவானதாகக் கூறப்பட்டது. இந்நிகழ்வு அவரது வாழ்க்கையின் ஆரம்ப காலத்தில் நிகழ்ந்திருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. புராணக் கதையின்படி எதிரியின் அம்பால் காயமடைந்த தைமூர், பாலைவனத்தில் இருந்த கைவிடப்பட்ட ஒரு பழைய கோட்டையின் சிதிலங்களில் ஒதுங்கியிருந்தார். தன்னுடைய விதியை எண்ணி புலம்பிய தைமூர், இடிந்த சுவற்றின் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய எறும்பு ஒரு தானியத்தை மேலே எடுத்துச் செல்ல முயல்வதைக் கண்டார். தன்னுடைய முடிவு நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என எண்ணிய தைமூர், தனது கவனம் முழுவதையும் அந்த எறும்பின் மீது திருப்பினார். காற்று அல்லது பொருளின் எடையால் அந்த எறும்பு கலக்கம் அடைந்ததைக் கண்டார். ஒவ்வொருமுறை சுவற்றின் மீது ஏறும் போதும் அந்த எறும்பு கீழே விழுந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அது கீழே விழுவதைத் தைமூர் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். 69 முறை முயற்சித்த அந்த எறும்பு 70 ஆவது தடவையாக வெற்றி கண்டது. அந்த சிறிய எறும்பு தன்னுடைய கூட்டிற்கு மதிப்புடைய பரிசுடன் சென்றது. ஒரு எறும்பு இவ்வாறு விடா முயற்சி செய்யும்போது ஒரு மனிதனும் நிச்சயமாக விடாமுயற்சியைக் கொண்டிருக்க முடியும் என்று தைமூர் எண்ணினார். மனம் தளராத அந்த எறும்பால் ஈர்க்கப்பட்ட தைமூர் மீண்டும் தான், நம்பிக்கையை இழக்கவே கூடாது என முடிவு செய்தார். இறுதியாக நடந்த நிகழ்வுகள், தைமூரின் விடாமுயற்சி மற்றும் இராணுவ அறிவு ஆகியவை அவரை அவர் காலத்தில், விவாதத்திற்கு உரியதாக இருந்தாலும், அதிக சக்தி வாய்ந்த மன்னன் ஆக்கியது.
தைமூரின் படையெடுப்புகளுக்கு உண்மையான உந்துதலானது அவரது ஏகாதிபத்தியக் குறிக்கோளேயாகும் என பரவலான கருத்து உள்ளது. எனினும் தைமூரின் வார்த்தைகளான "உலகின் மக்கள் வாழும் முழு பகுதியும் 2 மன்னர்களை கொண்டிருக்க போதாது ஆகும்" என்பவை இவரது உண்மையான எண்ணமானது உலகத்தை வியப்படைய செய்ய வேண்டும் என்பதே ஆகும் என நமக்கு உணர்த்துகின்றன. தனது அழிவை ஏற்படுத்திய படையெடுப்புகள் மூலம் நீடித்த முடிவுகளை அடைவதை விட, உலகத்தை வியப்படைய வைக்கும் ஒரு தோற்றத்தை உருவாக்கவே தைமூர் விரும்பினார். இதற்கு மேலும் வலு சேர்க்கும் உண்மையாதெனில், ஈரானை தவிர மற்ற நாடுகளை சூறையாட தைமூர் விரும்பினார். அதன் மூலமாக தன்னுடைய தாயகமான சமர்கந்தை வளமாக்கத் தைமூர் விரும்பினார். வெல்லப்பட்ட மற்ற பகுதிகளை அவர் கண்டுகொள்ளவில்லை. இதன் காரணமாகவே தைமூரின் இறப்பிற்கு பிறகு, அவரது பேரரசு உடனேயே சிதறுண்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
தனது உரையாடல்களில் அடிக்கடி பாரசீகச் சொற்றொடர்களைத் தைமூர் பயன்படுத்தினார். தைமூரின் பொதுவான வாக்கியமானது, பாரசீகச் சொற்றொடரான ரஸ்டி ருஸ்டி (rāstī rustī, راستی رستی) என்பது ஆகும். இதன் பொருள் "உண்மையே பாதுகாப்பு" என்பதாகும். சதுரங்கத்தின் ஒரு வகை விளையாட்டான தைமூர் சதுரங்க விளையாட்டைத் தைமூரே உருவாக்கியதாகக் கருதப்படுகிறது. 10x11 பலகையில் இது விளையாடப்படும்.
ஐரோப்பா உடனான தொடர்பு
thumb|1402 ஆம் ஆண்டு பிரான்சின் ஆறாம் சார்லஸ் தைமூருக்கு எழுதிய கடிதம். இது ஐரோப்பாவுடன் தைமூர் கொண்டிருந்த தொடர்புக்குச் சான்றாகும். இது தற்போது பாரிஸில் உள்ள தேசிய காப்பகத்தில் உள்ளது. தைமூர் பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகளுடன் ஏராளமான கடிதம் மற்றும் தூதரகத் தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார். முக்கியமாக ஸ்பெயின் மற்றும் பிரான்ஸ் உடன் அவர் இத்தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார். தற்போதைய ஸ்பெயினில் நடுக்காலத்தில் அமைந்திருந்த கேஸ்டில் நாட்டின் மூன்றாம் ஹென்றியின் அவைக்கும் தைமூருக்கும் இடைப்பட்ட உறவானது நடுக்கால கேஸ்டில் நாட்டு தூதரக உறவுகளில் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றியது. 1402 ஆம் ஆண்டு அங்கார யுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் இரண்டு எசுப்பானிய தூதுவர்கள் தைமூருடன் இருந்தனர். அவர்களின் பெயர் பெலயோ டி சோடோமேயர் மற்றும் பெர்னான்டோ டி பலசியூலோஸ். பிற்காலத்தில் லியோன் மற்றும் கேஸ்டில் இராச்சியத்தின் அவைக்கு ஹாஜி முகம்மது அல்-காசி என்ற ஒரு சகதை தூதுவரைக் கடிதங்கள் மற்றும் பரிசுகள் உடன் தைமூர் அனுப்பி வைத்தார்.
கிளாவிசோவின் கூற்றுப்படி, எசுப்பானியத் தூதுவர்களைத் தைமூர் நல்லவிதமாக நடத்தினார். அதே நேரத்தில் சீன மன்னனான "காத்தே பிரபுவின்" (ஓங்லே பேரரசர்) தூதுவர்களைத் தைமூர் வெறுப்புடன் நடத்தினார். சமர்கந்திற்குச் சென்ற கிளாவிசோவால் காத்தேயிலிருந்து (சீனா) வந்த செய்திகளை ஐரோப்பியப் பார்வையாளர்களுக்குக் கொடுக்க முடிந்தது. ஏனெனில் மார்க்கோபோலோவின் பயணங்களுக்குப் பிறகு சில ஐரோப்பியர்கள் மட்டுமே அந்த நூற்றாண்டில் அங்கு பயணித்து இருந்தனர்.
பிரஞ்சுக் காப்பகங்கள் பின்வருவனவற்றைப் பாதுகாத்து வருகின்றன:
15 சூன் 1403 ஆம் ஆண்டு ஆறாம் சார்லஸ் தைமூருக்கு எழுதிய பதில் கடிதத்தின் நகல்.
மேலும் பைசாந்திய யோவான் ஏழாம் பலையலோகோஸ் ஒரு தொமினிக்கா கிறித்தவரை ஆகஸ்ட் 1401ஆம் ஆண்டு தைமூரிடம் அனுப்பி வைத்தார். அந்நேரத்தில் பலையலோகோஸ் தனது உறவினர் இல்லாத சமயத்தில் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்து வந்தார். தைமூர் துருக்கியர்களைத் தோற்கடித்த பிறகு அவருக்கு மரியாதை செய்யவும், தானே முன்வந்து கப்பம் கட்டுவதற்காகவும் பலையலோகோஸ் இத்தூதுவர்களை அனுப்பினார்.
மரபு
சிறிது காலமே நிலைத்திருந்த தைமூரின் பேரரசானது, திரான்சோக்சியானாவில் துருக்கிய-பாரசீக பாரம்பரியத்தை இணைத்தது. தைமூரின் ஆளுமைக்குக் கீழ் வந்த பெரும்பாலான பகுதிகளில் இனங்களைத் தாண்டி நிர்வாகம் மற்றும் இலக்கியக் கலாச்சாரத்திற்கு முதன்மை மொழியாகப் பாரசீகம் உருவானது. மேலும் தைமூரின் ஆட்சியின்போது துருக்கிய இலக்கியங்களும் எழுதப்பட்டன. இதன் காரணமாகத் துருக்கியக் கலாச்சாரச் செல்வாக்கு விரிவடைந்து வளர்ந்தது. சகதை துருக்கிய மொழியின் ஒரு இலக்கிய வடிவமானது பாரசீகத்துடன் ஒரு கலாச்சார மற்றும் அலுவலக மொழியாகப் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. thumb|[[தங்க நாடோடிக் கூட்டம்|தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் கானாகிய தோக்தமிசிற்கு எதிராக அமீர் தைமூர் மற்றும் அவரது படைகள் முன்னேறுகின்றன.]] தைமூர் கிழக்குத் திருச்சபையைக் கிட்டத்தட்ட முழுவதுமாக அழித்து விட்டார். தைமூருக்கு முன்னர் கிறித்தவ மதத்தின் ஒரு முக்கியமான பிரிவாக அது இருந்தது. ஆனால் பிறகு அசிரிய முக்கோணம் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சிறிய பகுதிக்குள் மட்டுமே அடங்கிப்போனது.
தைமூர் தனது இறப்பிற்குப் பிறகு ஐரோப்பாவில் ஒப்பீட்டளவில் பிரபலமான நபராக உருவானார். இதற்கு முக்கியக் காரணம் உதுமானிய சுல்தான் பயேசித்திற்கு எதிராக அவர் பெற்ற வெற்றியேயாகும். அந்த நேரத்தில் உதுமானிய இராணுவங்களானவை கிழக்கு ஐரோப்பா மீது படையெடுத்துக் கொண்டிருந்தன. ஒரு முரண்பட்ட தன்மையாகத் தைமூர் கூட்டாளியாகப் பார்க்கப்பட்டார். thumb|உசுப்பெக்கிசுத்தானில் தைமூரின் சிலை. பின்புலத்தில் ஷாரிசப்சில் இருந்த தைமூரின் கோடைகால அரண்மனையின் சிதிலங்கள். உசுபெக்கிசுத்தானில் தைமூர் அதிகாரப்பூர்வமாகத் தேசியக் கதாநாயகனாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளார். தாஷ்கந்தில் ஒருகட்டத்தில் கார்ல் மார்க்சின் சிலை நின்றுகொண்டிருந்த இடத்தைத் தற்போது தைமூரின் நினைவுச்சின்னம் ஆக்கிரமித்துள்ளது.
பாகிஸ்தானிய இயக்கத்திற்குக் காரணமாக பெரும்பாலானவர்களால் கருதப்படும் பிரித்தானிய இந்தியாவின் தத்துவவாதி, கவிஞர் மற்றும் அரசியல்வாதியான முகமது இக்பால் தைமூரின் கனவு என்று தலைப்பிடப்பட்ட ஒரு பாடலை உருவாக்கினார். இந்தப் பாடல் கடைசி முகலாயப் பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் ஷாவின் ஒரு வழிபாட்டைத் தழுவி எழுதப்பட்டதாகும்.
1794 ஆம் ஆண்டு சேக் தீன் முகமது தனது தீன் முகமதின் பயணங்கள் என்கிற பயணப் புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தார். இந்தப் புத்தகமானது செங்கிஸ் கான், தைமூர் மற்றும் முக்கியமாக முதல் முகலாயப் பேரரசரான பாபர் ஆகியோரைப் புகழ்வதுடன் தொடங்குகிறது. அவர் மேலும் அப்போதைய முகலாயப் பேரரசரான இரண்டாம் ஷா ஆலமைப் பற்றிய முக்கியமான தகவல்களையும் கொடுக்கிறார்.
வரலாற்று ஆதாரங்கள்
thumb|தைமூரின் வாழ்க்கை பற்றிய அகமத் இபின் அரப்ஷாவின் நூல். தைமூரின் ஆட்சியைப் பற்றி அறியப்பட்ட முதல் வரலாறானது நிஜாமுதீன் சமியின் ஜாபர் நாமா ஆகும். இது தைமூரின் வாழ்நாளில் எழுதப்பட்டது. 1424 மற்றும் 1428 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடையில் சராபுதீன் அலி எஸ்டி இரண்டாவது ஜாபர் நாமாவை எழுதினார். இது சமியின் முந்தைய நூலை அதிகமாகத் தழுவி எழுதப்பட்டது. அகமத் இபின் அரப்ஷா, அரபு மொழியில் தைமூரைப் பற்றி நல்ல முறையில் கூறாத நூலை எழுதினார். அரப்ஷாவின் வரலாறானது இலத்தீன் மொழிக்கு 1636 ஆம் ஆண்டு டச்சு கிழக்கியலாளர் ஜாகோபஸ் கோலியசால் மொழிபெயர்ப்புச் செய்யப்பட்டது.
தைமூரிய வழித்தோன்றல்களால் ஆதரவளிக்கப்பட வரலாறுகளாக இருந்த காரணத்தினால் இரண்டு ஜாபர் நாமாக்களும் அரப்ஷாவின் நூலிலிருந்து வேறுபட்ட தோற்றத்தை சித்தரித்த நூல்களாக இருந்தன. வில்லியம் ஜோன்சின் கூற்றுப்படி, முந்தைய நூல்கள் தைமூரை "தாராளவாத, இரக்கமுள்ள மற்றும் சிறப்பான இளவரசனாகச்" சித்தரித்தன. அரப்ஷாவின் நூலானது தைமூரைச் "சிதைந்த மற்றும் இழிவான, தாழ்ந்த பிறப்பு உடைய மற்றும் வெறுக்கத்தக்கக் கொள்கைகளை உடைய" நபராகச் சித்தரித்தது.
மல்புசத்-இ தைமூரி
மல்புசாத்-இ தைமூரி மற்றும் தைமூரின் சொந்த சுயசரிதை எனக் கருதப்பட்ட, சேர்த்து எழுதப்பட்ட துசுக்-இ தைமூரி ஆகிய இரண்டுமே கிட்டத்தட்ட 17 ஆம் நூற்றாண்டு புனைகதைகள் ஆகும். அபுதாலிப் உசைனி என்ற அறிஞர் இந்த நூல்களை முகலாயப் பேரரசர் ஷாஜகானிடம் 1637-38 ஆம் ஆண்டு வழங்கினார். ஷாஜகான் தைமூரின் தூரத்து வழித்தோன்றல் ஆவார். ஏமனிய ஆட்சியாளரின் நூலகத்தில் சகதை மொழியில் இருந்த நூல்களைக் கண்டுபிடித்த பிறகு இவ்வாறு வழங்கியதாக உசைனி கூறினார். ஏமன் மற்றும் தைமூரின் தாயகமான திரான்சோக்சியானா ஆகியவற்றுக்கு இடைப்பட்ட தொலைவு மற்றும் உண்மையான நூல்களைப் பற்றிய மற்ற ஆதாரங்கள் இல்லாத காரணம் ஆகியவற்றால் பெரும்பாலான வரலாற்றாளர்கள் இக்கதையை நம்ப முடியாததாகக் கருதுகின்றனர். நூல் மற்றும் அது உருவான கதை இரண்டுமே உசைனியால் புனையப்பட்டு இருக்கலாம் என சந்தேகிக்கின்றனர்.
ஐரோப்பியர்களின் பார்வையில்
விவாதத்திற்கு உரியதாக இருந்தாலும், மறுமலர்ச்சி கலாச்சாரம் மற்றும் ஆரம்பகால நவீன ஐரோப்பா ஆகியவற்றின் மீது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தைத் தைமூர் ஏற்படுத்தியிருந்தார். தைமூரின் சாதனைகள் ஐரோப்பியர்களை 15ஆம் நூற்றாண்டு முதல் ஆரம்பகால பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை கவரவும் செய்தன திகிலடையவைக்கவும் செய்தன.
15ம் நூற்றாண்டு முழுவதும் தைமூரைப் பற்றிய ஐரோப்பியர்களின் பார்வைகளானது கலவையானதாக இருந்தது. சில ஐரோப்பிய நாடுகள் தைமூரைக் கூட்டாளி என்று அழைத்தன. மற்ற நாடுகள், தைமூரின் வேகமான விரிவாக்கம் மற்றும் மிருகத் தன்மை காரணமாக அவரை ஐரோப்பாவிற்கு அச்சுறுத்தல் எனப் பார்த்தன.
அங்காராவில் உதுமானிய சுல்தான் பயேசித்தைப் பிடித்தபோது தைமூர் புகழப்பட்டார். பிரான்சின் ஆறாம் சார்லஸ் மற்றும் இங்கிலாந்தின் நான்காம் ஹென்றி உள்ளிட்ட ஐரோப்பிய ஆட்சியாளர்கள் தைமூரை ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய கூட்டாளியாகப் பார்த்தனர். ஏனெனில் மத்தியகிழக்கில் துருக்கிய பேரரசிடம் இருந்து கிறித்துவத்தைத் தைமூர் காப்பதாக அவர்கள் நம்பினர். அங்காராவில் தைமூர் பெற்ற வெற்றியானது கிறித்தவ வணிகர்கள் மத்திய கிழக்கிலேயே தொடர்ந்து இருக்க அனுமதி வழங்கியது. மேலும் அவர்கள் பிரான்ஸ் மற்றும் இங்கிலாந்துக்குப் பாதுகாப்பாக வீடு திரும்ப அனுமதி வழங்கியது. இதன் காரணமாக அந்த இரு மன்னர்களும் தைமூரைப் புகழ்ந்தனர். புனித நிலத்திற்குப் பயணிப்பதற்கான கிறித்தவப் புனிதப் பயணிகளின் உரிமையை மீண்டும் நிலைநாட்ட தைமூர் உதவியதாக நம்பப்பட்டது. இதன் காரணமாகவும் தைமூர் புகழப்பட்டார்.
மற்ற ஐரோப்பியர்கள் தைமூரை, ஐரோப்பியக் கலாச்சாரம் மற்றும் கிறித்தவ மதம் ஆகிய இரண்டிற்குமே அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு காட்டுமிராண்டி எதிரியாகப் பார்த்தனர். அதிகாரத்தை நோக்கிய தைமூரின் வளர்ச்சியானது பல தலைவர்களைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது. அவர்களில் முக்கியமானவர் கேஸ்டிலின் மூன்றாம் ஹென்றி ஆவார். இதன் காரணமாக தைமூரை உளவு பார்க்க, தைமூரின் மக்களைப் பற்றி அறிய, அவருடன் கூட்டணி வைக்க மற்றும் தைமூருடன் போரைத் தவிர்ப்பதற்காகத் தைமூரைக் கிறித்தவ மதத்திற்கு மாறுமாறு சம்மதிக்க வைப்பதற்காக சமர்கந்திற்கு தூதுக் குழுக்கள் அனுப்பப்பட்டன.
எஸ்டியின் ஜாபர் நாமாவின் 1723 ஆம் ஆண்டு மொழிபெயர்ப்புக்கு எழுதப்பட்ட அறிமுகத்தில் மொழிபெயர்ப்பாளர் பின்வருமாறு எழுதினார்:
"[ எம். பெட்டிஸ் டி லா க்ரோயிக்ஸ் ] நமக்குக் கூறுவது, போலி மற்றும் மோசடித் தனமான நூல்கள் உள்ளன. அவை ஆசிரியர்களால் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. தைமூரின் எதிரிகள் மற்றும் அவரது புகழைக் கண்டு பொறாமை கொண்டவர்கள் என துருக்கிய எழுத்தாளர்கள் உள்ளனர். அவர்களில் முக்கியமானவர் அகமத் பின் அரப்ஷா ... துருக்கியர்கள் மற்றும் சிரியாவின் அரேபியர்களை தைமூர்-பெக் வென்றுள்ளார். சுல்தான் பயேசித்தைக் கூட கைதியாகப் பிடித்துள்ளார். உண்மை தெரிகின்றபோதிலும், வரலாற்றுக்கு நேர்மை இல்லாதவர்களாக, இந்த விஷயத்தில் பெருமளவிற்கு எல்லை மீறியவர்களாக, அந்த நாடுகளின் வரலாற்றாளர்கள், தவறான தகவல்களைத் தருவதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை."
உடலைத் தோண்டுதல் மற்றும் சாபமாகக் கூறப்படுவது
thumb|துருக்கியில் செய்யப்பட்ட தைமூரின் ஒரு மெழுகுச் சிலை தைமூரின் உடலானது அவரது சமாதியில் இருந்து 19 சூன் 1941 ஆம் ஆண்டு தோண்டி எடுக்கப்பட்டது. சோவியத் மானுடவியலாளர்கள் மிக்கைல் எம். செராசிமோ, லெவ் வி. ஓஷானின் மற்றும் வி.ல. செசென்கோவா ஆகியோர் தைமூரின் உடலில் எஞ்சியவற்றை ஆய்வு செய்தனர். மண்டை ஓட்டில் இருந்து அவரது முக அமைப்பு எவ்வாறு இருந்திருக்கும் என்பதை செராசிமோ மீள் உருவாக்கம் செய்தார். அதில் தைமூரின் முக அமைப்பானது பொதுவான மங்கோலிய இன (சரியான நவீன பிரிவுச் சொல்லானது கிழக்கு ஆசியர் என்று மாற்றப்பட்டுள்ளது) சிறப்புகளுடன் காணப்பட்டதைக் கண்டுபிடித்தார். தைமூரின் மண்டையோட்டில் நடத்தப்பட்ட மானுடவியல் ஆய்வானது அவர் பெரும்பாலும் தெற்கு சைபீரிய மங்கோலிய இன அமைப்பைச் சேர்ந்தவராக இருப்பதைக் காட்டியது. தைமூரின் உயரம் 5 அடி 8 அங்குலமாக (173 சென்டி மீட்டர்கள்) இருந்தது. அக்கால மனிதர்கள் உடன் ஒப்பிடுகையில் தைமூர் உயரமானவராக இருந்தார். தைமூர் காலில் குறைபாடுடைய மாற்றுத்திறனாளி மற்றும் அவர் பட்ட காயங்கள் காரணமாக வலதுகையானது வாடியிருந்தது ஆகிய தகவல்கள் அவரது உடலில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வுகளின் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டன. தைமூரின் வலது தொடை எலும்பானது முழங்கால் உடன் பின்னப்பட்டிருந்தது. அவரது முழங்கால் மூட்டு உள்ளமைப்பானது அவர் எப்போதுமே தனது காலை வளைத்தவாறு வைத்திருந்திருக்கிறார் என்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது. எனவே தைமூர் மாற்றுத்திறனாளியாகவே அழைக்கப்பட்டிருந்திருக்க வேண்டும். தைமூர் அகன்ற மார்புடையவராக இருந்துள்ளார். அவரது முடி மற்றும் தாடியானது சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது. தைமூரின் சமாதியில், "நான் இறப்பிலிருந்து எழுந்திருக்கும்போது, உலகம் நடுங்கும்" என்று எழுதி இருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. செராசிமோ உடலைத் தோண்டி எடுத்த போது, பெட்டியில் மேலும், "என்னுடைய சமாதியை திறப்பவர்கள் என்னை விடப் பயங்கரமான படையெடுப்பாளரை அவிழ்த்துவிடுவார்கள்" என்று எழுதப்பட்டிருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. செராசிமோவுக்கு நெருக்கமான நபர்கள் இதை ஒரு புனைகதை என்று கூறுகின்றனர். இருந்தாலும் இக்கதை ஒரு புராணக் கதையாக இன்றும் உள்ளது. எது எவ்வாறாயினும், செராசிமோ தைமூரின் உடலைத் தோண்ட ஆரம்பித்த மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அடால்ப் இட்லர் உலக வரலாற்றிலேயே மிகப்பெரிய இராணுவப்படையெடுப்பான பர்பரோசா நடவடிக்கையைச் சோவியத் யூனியன் மீது மேற்கொண்டார். நவம்பர் 1942ஆம் ஆண்டு தைமூர் முழு இசுலாமியச் சடங்குகளுடன் மீண்டும் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். சுடாலின்கிராட் யுத்தத்தில் சோவியத் யூனியன் வெல்வதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்னர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
இந்தச் சாபத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட முதல் நபராகப் பாரசீகத்தின் அப்சரித்து ஆட்சியாளரான நாதிர் ஷா கூறப்படுகிறார். தைமூரின் சமாதியில் இருந்த ஒரு பச்சை மாணிக்கக்கல் பலகையை நாதிர் ஷா 1740 ஆம் ஆண்டு பாரசீகத்திற்குக் கொண்டு சென்று அதனை இரண்டு துண்டுகளாக உடைத்தார். பச்சை மாணிக்கக் கற்களானது பாரசீகத் தலைநகருக்கு வந்தவுடனேயே நாதிர் ஷாவின் மகன் உடல் நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டார். ஏராளமான பிரச்சினைகள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. நாதிர் ஷாவின் ஆலோசகர்கள் பச்சை மாணிக்கக் கல் பலகையை மீண்டும் தைமூரின் சமாதியிலேயை வைத்து விடுமாறு மன்றாடிக் கேட்டனர். அப்பலகையானது சமர்கந்திற்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டது. நாதிர் ஷாவின் மகன் குணமடைந்தார். எனினும் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நாதிர் ஷாவே கொல்லப்பட்டார்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:மங்கோலியப் பேரரசர்கள் பகுப்பு:இசுலாமியப் பேரரசர்கள் பகுப்பு:1336 பிறப்புகள் பகுப்பு:1405 இறப்புகள் பகுப்பு:பேரரசர்கள்
ஐக்கிய அரபு அமீரகத் தமிழர்
ஐக்கிய அரபு அமீரகத் தமிழர் எனப்படுவோர் தமிழ்ப் பின்புலத்துடன் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் வசிப்பவர்கள் ஆவர். இங்கு 10,000க்கு மேற்பட்ட தமிழர் வசிக்கின்றனர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் இருந்தே தொழில் வாய்புக்களைத் தேடித் தமிழர்கள் இங்கு வந்தனர். இங்கு வந்து தொழில் புரிபவர்களில் பலர் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு பின்பு நாடு திரும்பி விடுவர். இங்கு வசிப்பவர்களில் கணிசமானவர்கள் தமிழ் முஸ்லீம்கள் ஆவர்.
அமைப்புகள்
பகுப்பு:ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் தமிழர்
தி மம்மி (திரைப்படம்)
தி மம்மி என்பது 1999 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட அமெரிக்க அதிரடித் திரைப்படம் ஆகும். இத்திரைப்படத்தை ஸ்டீபன் சோமர்ஸ் இயக்கியுள்ளார். ரேச்சல் வய்ஸ், பிரேன்டன் ஃபிரேசர், ஜான் ஹன்னா, அர்னால்டு வஸ்லோ ஆகியோர் நடித்துள்ளனர். இத்திரைப்படம் 1932 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தி மம்மி திரைப்படத்தின் மறுபதிப்பு ஆகும்.
கதை
எகிப்து நாட்டின் தீபை பகுதியில் கிமு 1290 காலகட்டங்களில் வாழ்ந்த மிகப்பெரிய தலைமை மந்திரவாதியான இம்ஹோடெபும் முதலாம் பாரோ செடி மன்னனின் மனைவியான ஆங் சூ நமுனும் காதலித்து வந்துள்ளனர். பாரோ மன்னருக்கு இது பற்றி தெரிய வருகையில் இம்ஹோடெபும், ஆங் சூ நமுனும் சேர்ந்து மன்னரை கொலை செய்கிறார்கள். மன்னரை கொலை செய்துவிட்டு ஆங் சூ நமுன் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். தற்கொலை செய்தவரின் உடலை ஹன்னபுத்ராவிற்கு எடுத்துச் சென்ற இம்ஹோடெப், உடலிற்கு உரிரூட்டும் சடங்குகளை செய்யத் தொடங்குகிறார். அதற்குள் மன்னரை கொலை செய்த காரணத்திற்காக பாரோ மன்னரின் மெய்காவலர்களான மெஜாய் வீரர்கள் இம்ஹோடெப்பின் இருப்பிடத்திற்கு வந்து உரிரூட்டும் சடங்குகளை தடைபடுத்தி இம்ஹோடெப்பின் சீடர்கள் அனைவரையும் கொலைசெய்து உடலை மம்மியாக மாற்றுகின்றனர். இம்ஹோடெப்பிற்கு மட்டும் மிகவும் கடுமையான தண்டைனையான ஹோம் தாய் தண்டனை தருகின்றனர். ஹோம் தாய் தண்டனையின்படி உயிருடன் இம்ஹோடெப்பை சவப்பெட்டிக்குள் போட்டு, மனித மாமிசம் உண்ணும் வண்டுகளையும் போட்டு மூடிய சவப்பெட்டியை அனுகிஸ் தெய்வத்தின் காலடியில் புதைக்கிறார்கள். மேலும் உயிருடன் புதைக்கப்பட்டவன் மீண்டு வரமால் இருக்க மெஜாய் வீரர்கள் பாதுகாக்கும் பணியில் ஈடுபடுகிறார்கள். அதன்பின் வழிவழியாக மெஜாய்களின் வம்சாவளியினரும் இப்பணியில் ஈடுபடுகின்றனர்.
அதன் பின் கிட்டத்தட்ட 3000 ஆண்டுகள் கழித்து 1926 ஆம் ஆண்டு கைரோவில் நூலகராக பணிபுரியும் ஈவியும், அவளின் அண்ணன் ஜோனாத்தனும் அமெரிக்கரான ரிக்குடன் சேர்ந்து ஹம்னபுத்ராவிற்குச் செல்ல திட்டமிடுகிறார்கள். ஹம்னபுத்ராவிற்குச் செல்லும் வழியின் ரிக்கின் பழைய நண்பனான பெனி கூட்டிவரும் புதையல் வேட்டை குழுவுடன் இணைந்து கொள்கின்றனர். ஹம்னபுத்ராவிற்குச் சென்றவுடன் அகழ்வாராய்ச்சிகளில் ஈடுபடும் அவர்களை மெஜாய் வீரர்கள் தடுக்க முற்படுகின்றனர், அதை பொருட்படுத்தாமல் இக்குழு அடுத்த நாளும் அகழ்வாராய்ச்சியைத் தொடர்கின்றனர். அப்போது மரணப்புத்தகம் மற்றும் ஆங் சூ நமுனின் உடல் பாகங்கள் வைக்கப்பட்ட புனித ஜாடிகளை பெனியின் குழுவும், இம்ஹோடெப்பின் பதப்படுத்தப்பட்ட உடலை ரிக்கின் குழுவும் கண்டுபிடிக்கின்றனர். தவறுதலாக மரணப்புத்தகத்தை ஈவி படித்தவுடன் இம்ஹோடெப் உயிர்த்தெழுகிறான். உயிர்த்தெழுந்தவன் பெனியின் உதவியுடன் புனித ஜாடிகள் வைத்திருக்கும் நபர்களை ஒவ்வொருவராகக் கொன்று மனித உருவம் பெறுகிறான். ஆங் சூ நமுனை உயிர்த்தெழச் செய்ய ஈவியையும் கடத்திச் செல்கிறான். அமுன்றா எனும் தங்கப்புத்தகம் உயிர்த்தெழுந்த இம்ஹொடெப்பை மீண்டும் பாதாள உலகத்திற்கு அனுப்பும் எனும் செய்தியை அறிந்த ஈவி, ரிக்கின் உதவியுடன் புத்தகத்தைக் கண்டுபிடித்து அதைப் படிக்கிறாள். இம்ஹொடெப்பின் உயிர் பிரிந்து பாதாள உலகம் செல்லும் போது ரிக் இம்ஹோடெப்பின் உடலை மரண நதியில் தள்ளிவிடுகிறான். பெனியும் தெரியாமல் பொக்கிஷ அறையில் மாட்டிக்கொள்ள கிடைத்தப் பொக்கிஷங்களுடன் ரிக், ஈவி, ஜோனாத்தன் மூவரும் எகிப்தை விட்டு செல்கின்றனர்.
கதாபாத்திரங்கள்
பிரேன்டன் ஃபிரேசர் ரிச்சர்ட் ஓகானல் அல்லது ரிக் எனும் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். ரேச்சல் வய்ஸ் ஈவ்லின் அல்லது ஈவி எனும் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். அர்னால்டு வஸ்லோ இம்ஹோடெப் மற்றும் மம்மி கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். இக்கதாபாத்திரம் 1290 காலகட்டங்களில் வாழ்ந்த மிகப்பெரிய தலைமை மந்திரவாதி, உயிருடன் புதைக்கப்பட்டு திரும்பி வராமல் இருக்க மெஜாய் வீரர்களால் பதுகாக்கப்பட்டவன், 3000 ஆண்டுகள் கழித்து மம்மியாக உயிர்பெற்ரு வருகிறான். ஜான் ஹன்னா ஜோனாத்தன் எனும் கதாப்பாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். இக்கதாபாத்திரம் ஈவியின் அண்ணன். பாரோவின் சொத்துக்களை திருடுவதற்காக ஹன்னபுத்ராவிற்கு செல்லுபவன். ஆடெட் பெர் ஆர்டெத் பே எனும் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளார். இக்கதாபாத்திரம் ஒரு மெஜாய் வீரன் மேலும் ஹன்னபுத்ரா நகரின் பாதுகாவலன்.
வெளியீடு மற்றும் வசூல்
தி மம்மி திரைப்படம் மே 7, 1999 அன்று அமெரிக்காவில் 3210 திரையரங்குகளில் திரையிடப்பட்டது. திரையிடப்பட்ட முதல் வாரமே இத்திரைப்படம் நாற்பத்தி மூன்று மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை வசூலித்தது. இத்திரப்படம் மொத்தமாக அமெரிக்காவில் 155 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களையும் வெளிநாடுகளில் 260 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களையும் வசூல் செய்தது. மொத்தம் இத்திரைப்படம் உலகம் முழுவதுமிருந்து நானூற்று பதினைந்து மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்களை வசூலித்தது.
விருதுகள்
ஜெர்ரி கோல்ட்ஸ்மித் இத்திரைப்படத்தின் சிறந்த இசைக்காக பி.எம்.ஐ திரைப்பட விருதை வாங்கினார். நிக் டட்மென் மற்றும் ஐலின் செடன் ஆகிய இருவரும் இத்திரைப்படத்தின் ஒப்பனைக்காக சாட்டர்ன் விருதை வாங்கியுள்ளனர்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:ஆங்கிலத் திரைப்படங்கள் பகுப்பு:அமெரிக்கத் திரைப்படங்கள்
புள்ளிச் சில்லை
புள்ளிச் சில்லை என்பது சில்லை எனப்படும் திணைக்குருவி வகையைச் சேர்ந்த சிட்டுக்குருவி அளவிலான ஒரு பறவை. இது ஆசியாவைத் தாயகமாகக் கொண்டது. இது 1758-இல் லின்னேயசால் அறிவியல் முறைப்படி பெயரிடப்பட்டது.
இதன் மேற்புறம் பழுப்பாகவும் மார்பு, வயிற்றுப்புறம் செதில் போல் புள்ளிகளுடன் இருப்பதால் புள்ளிச் சில்லை எனப்படுகிறது. இதன் அலகு பெரிதாக கூம்பு வடிவத்தில் இருக்கும். இது புற்களின் கிழங்கினை உணவாகக் கொள்ளும். மேலும் சிறு பூச்சிகளையும் பழங்களையும் உண்ணும். இவை கூட்டமாக வாழும் தன்மையுடையன.
மேலும் இப்பறவைகள் இவற்றின் அழகிய தோற்றத்தின் காரணமாக செல்லப் பறவைகளாகவும் வளர்க்கப்படுகின்றன.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:சில்லைகள் பகுப்பு:தெற்காசியப் பறவைகள் பகுப்பு:டொமினிக்கன் குடியரசுப் பறவைகள்
சௌராட்டிர மேல்நிலைப் பள்ளி, மதுரை
சௌராட்டிர மேல்நிலைப் பள்ளி மதுரை மாநகரின் மையப்பகுதியில் காமராசர் சாலையில் அமைந்துள்ளது. சௌராட்டிர மொழி பேசும் மொழிவாரிச் சிறுபான்மை சௌராட்டிர  சமுகத்தவரால் நடத்தப்படும் இப்பள்ளி சௌராட்டிர சமுக மக்களின் பண்பாடு, மற்றும்  நாகரிகத்தின் சின்னமாக  திகழ்கிறது. தற்போது இப்பள்ளியில் 3500 மாணவர்கள் படித்து வருகின்றனர்.
வரலாறு
1886ஆம் ஆண்டில் மதுரை நகரின் கிழக்குப்பகுதியில் உள்ள, இராமநாதபுரம் சாலையில் (தற்போது காமராசர் சாலை என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது) இருந்த தொப்பே. பெல்லய்யர் சத்திரத்தில், கந்தாள்ளு. ரெ. சுந்தரராஜபாகவதர் தலைமையில் இருந்த கல்விக் குழு,  சௌராட்டிர துவக்கப் பள்ளி துவக்கப்பட்டது. பின்னர் 1900ஆம் ஆண்டில் '''கெண்டேன். கே. எஸ். பி. நன்னுசாமி பாகவதவர்''' தமது சொந்த கட்டிடத்தை, சௌராட்டிர துவக்கப் பள்ளி அவ்விடத்தில் நிலையாக நடைபெற நன்கொடையாக வழங்கினார். இத்துவக்கப் பள்ளியை “கெண்டென் பொள்டம்” என்று சௌராட்டிர சமூக மக்கள் இன்றளவும் சிறப்பாக அழைப்பர்.
பள்ளியில் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை பெருகவே, தெற்குமாசிவீதியில், திருமலை நாயக்கர் மன்னரின் இசை மன்றமாக விளங்கிய நவபத்கானா  எனும் பழைய கட்டிடத்தை அன்றைய ஆங்கிலேய அரசிடமிருந்து ஐயாயிரம் ரூபாய் விலைக்கு வாங்கி, 1892ஆம் ஆண்டு அவ்விடத்தில் புதிய துவக்கப்பள்ளி தொடங்கப்பட்டது.
1895ஆம் ஆண்டு முதல் இப்பள்ளியின் நிர்வாகப் பெறுப்பு மதுரை சௌராட்டிர சபையின் கீழ் வந்தது. 1898ஆம் ஆண்டில் இந்த துவக்கப் பள்ளி இடைநிலைப் பள்ளியாக நிலை உயர்த்தப்பட்டது. 1900ஆம் ஆண்டில் உயர்நிலைப் பள்ளியாக உயர்ந்தது. இவ்வுயர்க்கு காரணமாக விளங்கியவர்களில் புளியடி. முனிநாகேந்திர பாகவதர், மாணிக்கா. இராம. சங்கரநாராயணய்யர், கந்தாள்ளு. வெ. இலட்சுமணய்யர், கே. எஸ். பி. நன்னுசாமி பாகவதர் மற்றும் கே. எஸ். சேசய்ய பாகவதர் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்கள்.
1900இல் பள்ளியின் நிர்வாகக் குழு
மதுரை சௌராட்டிர சபையினரால் நியமிக்கப்பட்ட கே. டி. இலக்குமண பாகவதர் செயலாளராக கொண்ட, எல். கே. துளசிராம், கே. வி. இராமாச்சாரி, கே. எஸ். பி. நன்னுசாமி பாகவதர், என். கே. இராமலிங்கய்யர், ஆகியவர்கள் கொண்ட நிர்வாகக்குழு, 1900ஆம் ஆண்டு முதல் பள்ளியின் நிர்வாகத்தை திறம்பட நடத்தினர்.
உயர்நிலைப் பள்ளியாக தரம் உயர்வு
மாணவர்கள் எண்ணிக்கை உயரவே இடப்பற்றாக்குறை ஏற்பட்ட காரணத்தினால், 1901ஆம் ஆண்டு, ஆகத்து மாதத்தில் மேங்காட்டுப் பொட்டல், எட்வர்டு பூங்கா (இன்றைய ஜான்சிராணி பூங்கா) (நியு சினிமா திரைஅரங்கு) அருகில் இருந்த கட்டிடத்தை, அருளம்மாள் அந்தோணியிடமிருந்து ரூபாய் ஐயாயிரத்தி அறுநூறுக்கு வாங்கி, நவபத்கானாவில் இருந்த பள்ளியை புதிய கட்டிடத்திற்கு மாற்றினர்.
பள்ளி கல்விக் குழு
உயர்நிலைப் பள்ளியின் தேவைகள் தொடர்ந்து பெருகப் பெருக, சிக்கலான நேரங்களில் நிலைமையை சமாளிக்க 1906இல் பத்து பேர் கொண்ட கல்விக்குழு அமைக்கப்பட்டது. பள்ளிக் கல்விக்குழுவின் மேலாளராக 1. எல். கே. துளசிராம் மற்ற உறுப்பினர்களாக 2. கே. வி. இராமாச்சாரி, 3. கே. எஸ். சேஷய்ய பாகவதர், 4. கே. டி. இலக்குமண பாகவதர், 5. கே. எஸ். பி. நன்னுசாமி பாகவதர், 6. அல்லு. சொக்கய்யர், 7. என். கே. இராமலிங்கம், 8. என். எம். ஆர். பாலுசாமி அய்யர், 9. சி. எம். வெங்கடாசலபதி அய்யர், 10. எஸ். பி. நாகேசுவர அய்யர் ஆகியவர்களின் நிர்வாகத்தில் பள்ளி செயல்பட்டது.
புதுப் பொலிவுடன் சௌராட்டிர உயர்நிலைப் பள்ளி கட்டிடம்
மதுரை சௌராஷ்ட்ர சபையின் கீழ் இருந்த இப்பள்ளியின் நிர்வாகம், 1911இல் அமைக்கப்பட்ட சௌராட்டிர உயர்நிலைப் பள்ளிக் குழுவின் கீழ் வந்தது.
மாணவர்களின் எண்ணிக்கை பெருகவே, 1911இல் மதுரை, இராமநாதபுரம் சாலையில் (காமராசர் சாலை) இருந்த மதுரை நகராட்சிக்கு சொந்தமான இடத்தை முப்பதாயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கி, 1917இல் பள்ளிக்கட்டிடம் கட்ட அடிக்கல் நாட்டப்பட்டது. கட்டிட நிதிக்காக சமுக மக்களிடம் நன்கொடை பெற்று, ரூபாய் 1,50,000/- செலவில் புதிய பள்ளிக் கல்கட்டிட திறப்பு விழா 17. 01. 1929இல் நடந்தது. மதுரை, திருநகரில் உள்ள சீதாஇலக்குமி ஆலைத் தலைவர் சி. எஸ். இராமாச்சாரி, வழங்கிய நன்கொடை மூலம்,  பள்ளியின் முதன்மை கல்கட்டிடத்தின் முதல் மாடியில சீதாஇலக்குமி கூட்ட அரங்கம்  (Meeting Hall)  கட்டப்பட்டது.