cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
உடல் நிறை குறியீட்டெண்
வகைபாட்டு வரையறைகளின் வேறுபாடு
உபொசு அளவுகோலில் மிகையெடை, மீயெடை வ்வாயில் மதிப்பை எங்கே அமைப்பது என்பது தெள்வாக அமைவதில்லை. இதனால், இதற்கான செந்தரங்கள் சில பத்தாண்டுகலாகவே மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் உணவளவு வழிகாட்டுதல்கள் 1980 இலிருந்து 2000 வரையில் மிகையெடையை வேறுபாட்ட மட்டங்களில் உபொசு 24.9 முதல் 27.1 வரை வரையருத்துள்ளது. தேசிய உடல்நல நிறுவனங்களின் பொதுக்கருத்தேற்புக் கருத்தரங்க 1985 இல் மிகையெடை உபொசு மதிப்பை ஆண்களுக்கு 27.8 ஆகவும் பெண்களுக்கு 27.3 ஆகவும் பரிந்துரைத்தது.
இந்த நிறுவன அறிக்கை, 1998 இல் மிகையெடைக்கு உபொசு மதிப்பை 25 அளவுக்கு மேலாகவும் மீயெடைக்கு  உபொசு மதிப்பை 30 அளவுக்கு மேலாகவும்  அமைகிறது என முடிவு செய்தது. உலக நலவாழ்வு நிறுவனம், தேசிய உடல்நல நிறுவனச் செந்தரங்களையே ஏற்க, 1990 களில் முடிவு செய்து, 25-30 நெடுக்கம் மிகையெடைக்கும்  30 அளவுக்கும் மேலான நெடுக்கத்தை மீயெடைக்கும் வகைபடுத்தியது. இது மீயெடையைத் தீர்மானிக்கும் தெளிவான வழிகாட்டி ஆனது.
நடப்பு உலக நலவாழ்வு நிறுவன, தேசிய நலவாழ்வு நிறுவன இயல்பு எடைகளுக்கான உபொசு மதிப்புகள் இரண்டாம் வகை நீரிழிவு நோய் போன்ற நோய்களுக்கான குறைந்த இடர்வாய்ப்பை கொண்டுள்ளது; என்றாலும், ஒத்த மதிப்புகளையே தற்போக்காக, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; இந்நிலை ஆண்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமற்றதாகிறது.
ஓர் ஆய்வு, நடப்பு வரையறைப்படி, மிகையெடை, மீயெடை என அடையாளப் படுத்தப்பட்டவரில் பெரும்பாலானவர்  இறப்புவீத உயரிடர் ஏதும் சந்திக்கும் வாய்ப்பில்லை என கண்ட றிந்துள்ளது. 600,000 ஆண்களும் பெண்களும் அடங்கிய பல ஆய்வுகளின் அளவியலான பகுப்பாய்வு, உபொசு மதிப்பு 23-29 நெடுக்க மக்களில் மிகக் குறைந்த இறப்புவீதமும்;  உபொசு மதிப்பு 25–30  நெடுக்க மக்களில், மிகையெடையுள்ளவராகக் கொள்ளப்பட்ட பெரும்பாலானோரில் உயரிடர் வாய்ப்பு ஏதும் அமையவில்லை எனவும் கண்டறிந்தது.
கூட்டுச் சுட்டெண் (முப்படியேற்றம்)
கூட்டுச் சுட்டெண் அல்லது பண்டாரல் சுட்டெண் அல்லது உரோகிரர்சு சுட்டெண்  என்பது உயரத்தின் படியேற்றத்துக்கு 2க்கு மாற்றாக 3 ஐப் பயன்படுத்துகிறது. இந்தக் கூட்டுச் சுட்டெண் மீக்குட்டை, மீநெட்டை மாந்தருக்கும் உபொசு மதிப்பை விட நன்கு சரியாகப் பொருந்தும் முடிவுகளைத் தருகிறது. எடுத்துகாட்டாக, 152.4 செமீ உயர நெட்டையர் கருத்தியலான 48 கிகி எடையுடன் உள்ளபோது, உபொசு மதிப்பு20.74 ஆக அமைய, கூசு மதிப்பு 13.6 ஆகவும் 200 செமீ  உயர நெட்டையர் கருத்தியலான 100 கிகி எடையுடன் உள்ளபோது, உபொசு மதிப்பு24.84 ஆக அமைய, கூசு மதிப்பு 12.4 ஆகவும் அமைகிறது. உபொசு மதிப்பு 24.4, 25 எனும்  மிகையெடை உபொசு மதிப்புக்கு மிக நெருக்கமாகவும்  அதேபோல, கூசு மதிப்பு 12.4,  12 எனும்  இயல்பெடை கூசு மதிப்புக்கு   மிக நெருக்கமாகவும் அமைதலைக் காணலாம்.
புதிய உபொசு (2.5 படியேற்றம்)
ஆக்சுபோர்டு பல்கலைக்கழக எண்ணியல் பகுப்பாய்வுப் பேராசிரியரான நிக் திரிபிதென், குட்டை, நெட்டைத் தனியருக்கு மரபான உபொசு வாய்பாட்டின் குலைவுகளைத் தவிர்க்க, உடல் பொருண்மைச் சுட்டெண்ணைக் கணிப்பதற்கான புதிய வாய்பாட்டை முன்மொழிந்தார்.
இவர் சராசரி உயர அகவை முதிர்ந்தோருக்கான மரபு உபொசு வாய்பாட்டோடு புதிய உபொசு வாய்பாடு ஒத்தமைய, புதிய வாய்பாட்டில் 1.3 எனும் அளவீடுசெய் காரணியை அறிமுகப்படுத்தினார்; மேலும், படியேற்ற எண் 2க்கு மாற்றாக 3 ஐப் பயன்படுத்தி எடை (மாறாத அடர்த்தியின்போது பருமன் கோட்பாட்டியலாக, உயரத்தின் முப்படியாக அமையுவதால்) விளைவையும் சரி செய்தார்; என்றாலும், திரிபிதென்  தன் பகுப்பாய்வில், படியேற்ற என் 2 அல்லது 3 ஐ விட, படிஏற்ற எண் 2.5 ஏ குறைந்த குலைவுடன் புலனறிவு/ஆய்வுத் தகவல்களோடு ஒத்துபோகும் எனதையும் கண்டறிந்தார்.
முதன்மை உபொசு( இயல்பான 2 படியேற்றம்)
முதன்மை உபொசு என்பது திருத்திய இயல்பு உபொசு மதிப்பாகும். இது உண்மை உபொசு மதிப்பை மேனிலை வரம்பு உகப்புநிலை உபொசு மதிப்பால் வகுத்துவரும் விகிதமாகும் (நடப்பு வரையறைப்படி, பின்னதின் மதிப்பு 25 கிகி/மீ2 ஆகக் கொள்ளப்படுகிறது.); அதாவது, உண்மையான உபொசு மதிப்பு மேனிலை வரம்பு உகப்பு மதிப்பின் விகிதமாக வெளியிடப்படுகிறது. உண்மையான உடல் எடைக்கும் மேனிலை வரம்பு உகப்புநிலை உபொசு மதிப்பு எடைக்கும் (25 கிகி/மீ2) இடையில் அமையும் விகிதமே முதன்மை உபொசு மதிப்புக்குச் சமமாகும். எனவே, இதொரு பருமானமற்ற எண்ணாகும். இம்முறைப்படி, 0.74க்கும் குறைந்த முதன்மை உபொசு மதிப்பினர் தாழெடையினர் ஆவர்; 0.74 முதல் 1 வரையிலான முதன்மை உபொசு மதிப்பினர் உகந்தநில எடையினர் ஆவர்; 1க்கும் அதற்கு மேலும் உள்ள முதன்மை உபொசு மதிப்பினர் மிகையெடையினர் ஆவர்.
முதன்மை உபொசு மதிப்பு மருத்துவமனை நடைமுறைக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக அமைகிறது; ஏனெனில், இது ஒருவர் பெரும உகப்புநிலை முதன்மை உபொசு மதிப்பில் இருந்து எந்த விகிதத்தில் ( எ-டு: 1.36) அல்லது எந்த நூற்றன்வீதத்துக்கு மேல் ( எ-டு: 136%, அல்லது 36% அளவுக்கும் மேல்) ஒருவர் வேறுபடுவார் எனத் தெளிவாக அறிய்ய முடிகிறது.எடுத்துகாட்டாக,  34  kg/m2 உபொசு மதிப்புள்ள ஒருவரின் முதன்மை உபொசு மதிப்பு 34/25 = 1.36 ஆகும்; இவர் தன் மேனிலை பொருண்மை வரம்பை விட,  36% மேலான பொருண்மையைக் கொண்டிருப்பார்.ஆசிய மக்கள்தொகையில் (மேலே பன்னாட்டு வேறுபாட்டு பிரிவைப் பார்க்கவும்) முதன்மை உபொசு 25க்குப் பதிலாக வகுக்கும் எண்ணில் உபொசு 23 இன் உயர்நிலை வரம்பு கொண்டு கணக்கிடப்பட வேண்டும். இதனால், முதன்மை உபொசு, உயர்நிலை வரம்பு உபொசு மதிப்புக்கள் வேறுபடுகின்ற மக்கள்தொகையினரை எளிதாக ஒப்பீடு செய்ய உதவுகிறது
இடைச் சுற்றளவு
இடைச் சுற்றளவு வயிற்றறைக் கொழுப்புக்கான நல்ல சுட்டியாகும். மற்ற இடங்களில் அமையும் கொழுப்பை விட, வயிற்றறைக் கொழுப்பே கூடுதலான நலவாழ்வு இடர்களைத் தருகிறது. அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டுத் தேசிய நலவாழ்வு நிறுவனம் வரையறுப்பின்படி, இடைச் சுற்றளவு ஆண்களுக்கு 1020 மிமீ அளவுக்கும் கருவுறாத பெண்களுக்கு 880 மிமீ அளவுக்கும் கூடுதலாக இருப்பது,  இரண்டாம்வகை நீரிழிவு நோய், குருதிக்கொழுப்புமிகை, குருதி அழுத்தமிகை,  இதயக் குழல் நோய் போன்ற நோய்களுக்கான உயரிடர் தருமெனக் கருதப்படுகிறது. உபொசு மதிப்பை விட உடற்பருமன்சார் நோய்களுக்கான சிறந்த சுட்டியாக இடைச் சுற்றளவே அமைகிறது. இந்த எடுத்துகாட்டு முதியவருக்கும் ஆசியக் கால்வழியினருக்கும் ஒத்துப்போகிறது. ஆண்களுக்கான 940 மிமீ அளவும் ஆண்களுக்கான 800 மிமீ அளவும் உயரிடர் வாய்ந்தவையாகவும் தேசிய நலவாழ்வு நிறுவன மதிப்புகள் மேலும் கூடுதலான உயரிடர் வாய்ந்தவையாகவும் அமைகின்றன.
இடுப்பு-இடை விகிதமும் பயன்பட்டாலும் தனித்த இடைச் சுற்றளவை விடச் சிறந்ததாக அமையவில்லை; மேலும், இரண்டின் அளவீடுகளை எடுப்பதும் கூடுதல் சிக்கலைத் தருகிறது.
இடைச் சுற்றளவை உயரத்தால் வகுக்கும் மற்றொரு சுட்டியும் உண்டு. இதன்படி, உயரிடர் தரும் மதிப்புகளாக, 40 அகவைக்கும் குறைவானவருக்கு 0.5 மதிப்பை விடக் கூடுதலான மதிப்பு 40–50 அகவை நெடுக்கம் உள்ளவருக்கு 0.5- 0.6 நெடுக்க மதிப்பும் 50 அகவைக்கும் மேலானவருக்கு 0.6 மதிப்பை விடக் கூடுதலான மதிப்பும்  அமைகின்றன.
புறப்பரப்புசார் உடலுருவச் சுட்டெண்
புறப்பரப்புசார் உடலுருவச் சுட்டெண்(SBSI-பஉஉசு) எனும் மேலும் சரியான சுட்டெண் பின்வரும் நான்கு அளவீடுகளை சார்ந்துள்ளது: உடல் புறப்பரப்பளவு (BSA- உபுப), குத்துநிலை முண்டச் சுற்றளவு (VTC-குமுசு), இடுப்புச் சுற்றளவு(WC -இசு),  உயரம் (H-உ). 1999–2004 கால இடைவெளியில், தேசிய நலவாழ்வு, ஊட்டச்சத்து ஆய்வு அளக்கைகள் 11,808 பேரைக் கொண்டு செய்த ஆராய்ச்சி முடிவுகள், பஉஉசு (SBSI) மதிப்பு உபொசு(BMI) மதிப்பையும்  இடுப்புச் சுற்றளவையும் உடலுருவத்தையும் மட்டும் கொண்ட உடல் உருவச் சுட்டெண்ணையும் உஉசு(ABSI) மதிப்பையும் விடச் சிறந்து விளங்கியதால், இந்த பஉஉசு மதிப்பு  பின்னிரண்டுக்கும் மாற்றாக அமைந்தது.
பருமானமற்ற ஓர் எளிய ப உ உசு (SBSI) முறையும் SBSI* எனும் பெயரில் பின்னர் உண்டக்கப்பட்டுள்ளது.
திருத்திய உடல் பொருண்மைச் சுட்டெண்(திஉபொசு)
குடும்ப மாச்சத்துவகை பல்நரம்பியல் கோளாறு போன்ற சில குறிப்பிட்ட மருத்துவச் சூழலில்,   ஊனீர் மாச்சத்துவகை(அல்புமின்) ஒரு காரணியாகக் கொண்டு திருத்திய உடல் பொருண்மைச் சுட்டெண்(திஉபொசு) உருவாக்கப்படுகிறது. திஉபொசு மதிப்பை உபொசு மதிப்பை, (ஒரு இலிட்டருக்கான கிராம்கள் அலகில் உள்ள) ஊனீர் அல்புமின் அளவால்(கி/இலி) பெருக்கிப் பெறலாம்.
இணைய நெறிமுறைப் பதிப்பு 6 முகவரி
இணைய நெறிமுறைப் பதிப்பு 6 முகவரி (Internet Protocol Version 6 address, இ.நெறி ப6 முகவரி) என்பது இ.நெறி ப6 செயலாக்கப்பட்ட கணினி பிணையமொன்றில் ஒரு கணினியின்  பிணைய இடைமுகம் அல்லது பிணையத்தில் பங்கேற்கும் ஓர் பிணைய கணுவினை அடையாளம் காணப் பயன்படுத்தப்படும்  128 பிட் அளவுள்ள எண் முத்திரை ஆகும்.
இணைய நெறிமுறை முகவரிகள் வழங்கியுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள பிணைய இடைமுகங்களை ஐயமின்றி அடையாளம் காட்டுவதுடன் எங்குள்ளது என அறிந்து இ.நெ பொதிகளை சரியாக கொண்டு சேர்க்கின்றன. வழிகாண இ.நெறி ப.6 பொதியின் தலைப்பாகத்தில் உள்ள தரவிடங்களில் மூல மற்றும் சேருமிட இ.நெறி ப6 முகவரிகள் தரப்படும்.
இணையத்தின் முதல் அடையாளம் காணும் கட்டமைப்பான இ.நெறி ப4இன் வழித்தோன்றலாகும். 32 பிட் அளவில் குறியிடும் இ.நெறி.ப4ஐ விட 128 பிட்களில் குறியிடும் இதனால் மிகவும் பரந்தளவில் உள்ள பிணையங்களிலும் பயன்படுத்த இயலும்.
முகவரி கட்டகம்
முகவரிகள் 128 பிட்கள் நீளம் மற்றும் தனி கட்டகமற்ற, மறுசுழற்சி மற்றும் குறிப்பற்ற முகவரிகள் அல்லாது , பல்வேறு கட்டக விவரிப்புகள் கொண்டதாகும்
மேலும் காண்க
கணினி_பிணையமாக்கம்_தலைப்புகள்_பட்டியல்
பகுப்பு:இணைய நெறிமுறைகள் பகுப்பு:கணினிப் பிணையமாக்கம்
மோ யான்
குயான் மோயெ  (Guan Moye, ), பரவலாக தமது புனைபெயர் மோ யான்  (Mo Yan, ) (பிறப்பு பெப்ரவரி 17, 1955), ஒரு சீன எழுத்தாளர் ஆவார். அனைத்து சீன எழுத்தாளர்களிலும் "மிகவும் புகழ்பெற்ற, பலமுறை தடை செய்யப்பட்ட மற்றும் பதிப்புரிமை உரிமைகள் திருடப்பட்டவராக" அறியப்படுகிறார். இவரது இரு படைப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு எடுக்கப்பட்ட சிவப்புச் சோளம் (Red Sorghum) என்ற திரைப்படத்தின் மூலம் மேற்கத்திய உலகுக்கு அறிமுகமானார். இவருக்கு 2012ஆம் ஆண்டின் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
நோபல் பரிசு
2012 ஆம் ஆண்டு இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு இவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சீனாவிலிருந்து இலக்கியத்துக்கு நோபல் பரிசு பெறும் முதல் நபர் இவர்.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:1955 பிறப்புகள் பகுப்பு:வாழும் நபர்கள் பகுப்பு:சீன எழுத்தாளர்கள் பகுப்பு:நோபல் இலக்கியப் பரிசு பெற்றவர்கள்
பி. கே. சிறீமதி
பி.கே. சிறீமதி, கேரள அரசியல்வாதி. இவர் கண்ணூர் மக்களவைத் தொகுதியில் போட்டியிட்டு வென்று, 2014-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய பதினாறாவது மக்களவையில் உறுப்பினர் ஆனார். இவர் இந்திய மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சேர்ந்தவர். இவர் 1949-ஆம் ஆண்டின் மே நான்காம் நாளில் பிறந்தார். இவர் ஆசிரியராக பணியாற்றுகிறார்.
பதவிகள்
இவர் கீழ்க்காணும் பதவிகளை ஏற்றுள்ளார்.
தமிழ்
right|thumb|100px|மெய்யெழுத்துகளில் ஒன்றான ழகரம் தரும் ஒலி தமிழிலும் [[மலையாளம்|மலையாளத்திலும் மாண்டரீன், சீனம் உட்பட்ட சில மங்கோலிய மொழிகளிலும் மட்டுமே காணப்படுகிறது]] தமிழ் (Tamil language) தமிழர்களினதும் தமிழ் பேசும் பலரின் தாய்மொழி ஆகும். தமிழ், உலகில் உள்ள முதன்மையான மொழிகளில் ஒன்றும் செம்மொழியும் ஆகும். இந்தியா, இலங்கை, மலேசியா, சிங்கப்பூர் ஆகிய நாடுகளில் அதிக அளவிலும், ஐக்கிய அரபு அமீரகம், தென்னாப்பிரிக்கா, மொரிசியசு, பிசி, இரீயூனியன், திரினிடாடு போன்ற நாடுகளில் சிறிய அளவிலும் தமிழ் பேசப்படுகிறது. 1997-ஆம் ஆண்டுப் புள்ளி விவரப்படி உலகம் முழுவதிலும் 8 கோடி (80 மில்லியன்) மக்களால் பேசப்படும் தமிழ், ஒரு மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டு பேசும் மக்களின் எண்ணிக்கை அடிப்படையில் பதினெட்டாவது இடத்தில் உள்ளது. இணையத்தில் அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் இந்திய மொழிகளில் தமிழ் முதன்மையாக உள்ளதாக 2017-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கூகுள் கணக்கெடுப்பில் தெரிய வந்தது.
இரண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் பழமை வாய்ந்த இலக்கிய மரபைக் கொண்டுள்ள தமிழ் மொழி, தற்போது வழக்கில் இருக்கும் ஒரு சில செம்மொழிகளில் இதுவும் ஒன்றாகும். மேலும் கவனமாகப் பழைய அமைப்புக்களைக் காக்கும் மரபினாலும் பழங்கால இலக்கிய நடை கூட மக்களால் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் உள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, பள்ளிக் குழந்தைகள் சிறுவயதில் கற்கும் அகர வரிசையான ஆத்திசூடி 1,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இயற்றப்பட்டது. திருக்குறள் ஏறத்தாழ 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் இயற்றப்பட்டது.
வரலாறு
thumb|right|250px|தமிழ் பிராமி எழுத்து, தென் இந்தியாவின் சாதவாகன பேரரசின் அரசர் 'வசிட்டி புத்திர சாதகர்ணி' -இன், இருமொழி நாணயத்தின் (160 AD) பின்புறத்தில் உள்ளது. முன் புறத்தில் அரசனின் முக உருவும், பிராகிருத மொழி பிராமி எழுத்திலும் உள்ளது.
தமிழறிஞர்களும் மொழியியலாளர்களும் தமிழ் இலக்கியத்தினதும் தமிழ் மொழியினதும் வரலாற்றை ஐந்து காலப்பகுதிகளாக வகைப்படுத்தியுள்ளனர். இவை:
பக்தி இலக்கிய காலத்திலும் மையக் காலத்திலும் பெருமளவு வடமொழிச் சொற்கள் தமிழில் கலந்துவிட்டன. பிற்காலத்தில் பரிதிமாற் கலைஞர், மறைமலை அடிகள் முதலான தூய்மைவாதிகள் இவற்றைத் தமிழிலிருந்து நீக்க உழைத்தனர். இவ்வியக்கம் தனித்தமிழ் இயக்கம் என அழைக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக முறையான ஆவணங்களிலும் மேடைப் பேச்சுகளிலும் அறிவியல் எழுத்துகளிலும் வடமொழிக் கலப்பில்லாத் தமிழ், பயன்பட வழியேற்பட்டது. பொ.ஊ. 800-இற்கும் 1000-இற்கும் இடைப்பட்ட காலப்பகுதியில், மலையாளம் ஒரு தனி மொழியாக உருவானதாக நம்பப்படுகின்றது.
மொழிக்குடும்பம்
தமிழ், திராவிட மொழிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மொழியாகும். இக்குடும்பத்தில், இருளா, கைக்காடி, பெட்டக் குறும்பா, சோலகா மற்றும் யெருகுலா என்னும் மொழிகள் அடங்கும். தமிழ் மொழிக் குடும்பம்: தமிழ் நாட்டை எல்லையாகக் கொண்டுள்ள, கேரள மாநில மக்களால் பேசப்படும் மலையாளம், சொற்கள், வசன அமைப்பு ஆகிய அம்சங்களில் தமிழை நெருக்கமாக ஒத்துள்ள ஒரு மொழியாகும். ஏறத்தாழ ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுவரை தமிழும், மலையாளமும் ஒரே மொழியின் இரு வட்டார வழக்குகளாகவே இருந்து வந்தன. இரு பகுதியினருமே இம்மொழியினைத் தமிழ் எனவே வழங்கி வந்துள்ளனர். மலையாளத்துக்கும் தமிழுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகள் சில, வரலாற்றுக்கு முந்திய காலம் தொட்டே கிழக்குத் தமிழ் வழக்கிற்கும் மேற்குத் தமிழ் வழக்கிற்குமிடையே பிரிவு ஏற்படத் தொடங்கியதைக் காட்டுவதாக அமைகின்ற போதும், தெளிவாக இரண்டு தனி மொழிகளாகப் பிரிந்தது 13-ஆம் மற்றும் 14-ஆம் நூற்றாண்டுக் காலப் பகுதியிலேயே ஆகும்.
சொற்பிறப்பு
thumb|300px|left|சம்பை தமிழ் பிராமி கல்வெட்டு. விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் திருக்கோவிலூருக்கு அருகே உள்ளது. இது தமிழ்ச் சங்க காலத்தைச் (400 BCE) சேர்ந்தது.
சௌத்துவருத்து என்பவர் தமிழ் என்பதன் ஆறு தம்-மிழ் என்று பிரித்துக் காட்டி "தனது மொழி" என்று பொருள்படும் என்று தெரிவிக்கிறார். காமெல் சுவெலிபில் என்ற செக்கு மொழியியலாளர், தம்-இழ் என்பது "தன்னிலிருந்து மலர்ந்து வரும் ஒலி" என்ற பொருள் தரவல்லது என்கிறார். மாறாக, tamiz < tam-iz < *tav-iz < *tak-iz என்ற கிளவியாக்கம் நடந்திருக்கலாமென்றும், அதனால் இது "சரியான (தகுந்த) (பேச்சு) முறை" என்ற பொருளிலிலிருந்து தொடங்கியிருக்கலாம் என்றும் கூறியிருக்கிறார்.
தமிழ் பேசப்படும் இடங்கள்
thumb|left|[[மாங்குளம் கல்வெட்டு|மாங்குளம் தமிழ் பிராமி கல்வெட்டு, தமிழ்ச் சங்க காலத்தைச் (400 BCE- 200 CE) சேர்ந்தது.]] thumb|left|[[மாங்குளம் கல்வெட்டு|மாங்குளம் தமிழ் பிராமி கல்வெட்டு, தமிழ்ச் சங்க காலத்தைச் (400 BCE- 200 CE) சேர்ந்தது, அதன் விளக்கம்.]]
தமிழ், தென் இந்திய மாநிலமான தமிழ் நாட்டின் பெரும்பான்மையினரதும் இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் வாழும் மக்களதும் முதன் மொழியாகும். தமிழ், மேற்படி நாடுகளின் பிற பகுதிகளிலும் குறிப்பாக, இந்திய மாநிலங்களான கருநாடகம், கேரளம் மற்றும் மகாராட்டிரத்திலும், இலங்கையில் கொழும்பிலும் மத்திய மலை நாட்டுப் பகுதிகளிலும் முசுலிம்கள் வாழும் பகுதிகளிலும் வழங்கி வருகின்றது
தமிழ் மக்கள், 19-ஆம் நூற்றாண்டிலும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலும் ஒப்பந்தக் கூலிகளாகவும் கீழ்நிலை அரசப் பணியாளர்களாகவும் இந்தியா, இலங்கை போன்ற நாடுகளிலிருந்து பிரித்தானியப் பேரரசின் பல பகுதிகளுக்கும் அனுப்பப்பட்டனர். அவ்வாறு, அவர்கள் சென்ற இடங்களில் தமிழ் பேசும் சமுதாயங்கள் உருவாகின. இவர்களின் வழிவந்தவர்கள் இன்று சிங்கப்பூர், மலேசியா, மொரீசியசு போன்ற நாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க குடித்தொகை கொண்டவர்களாக வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். தென்னாப்பிரிக்கா, கயானா, பிசி, சுரினாம், திரினிடாடு, உடொபாகோ போன்ற நாடுகளிலும் பலர் பூர்வீகத் தமிழராக இருந்தும், அந்நாடுகளில் அவர்கள் தமிழ் மொழியைப் பேசுவதில்லை.
மிக அண்மைக்காலங்களில், பெரும்பாலும் இலங்கையின் இன முரண்பாடுகள் காரணமாக அகதிகளாக அங்கிருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்களும் ஓரளவு பொருளாதாரக் காரணங்களுக்காக இடம் பெயர்ந்தவர்களுமாகப் பல தமிழர்கள் ஆத்திரேலியாவிலும் கனடாவிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் பெரும்பாலான ஐரோப்பிய நாடுகளிலும் வாழ்ந்து வருகின்றார்கள். தற்போது இவர்களில் பழைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் தமிழ் மொழியை ஓர் உயிர்ப்புள்ள மொழியாக வழங்கி வந்தபோதிலும் இளைய தலைமுறையினர் பலர் தமிழ் மொழியைப் பயன்படுத்த இயலாதவர்களாகவும் ஆர்வமற்றவர்களாகவும் வளர்ந்து வருவதைக் கவனிக்க முடிகின்றது.
ஆட்சி மொழி அங்கீகாரம்
தமிழ் இந்திய மாநிலங்களில் ஒன்றான தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி மொழியாகும். அத்துடன் இந்திய அரசியலமைப்பின், எட்டாவது பட்டியலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள 22 மொழிகளுள் ஒன்றாகவும் உள்ளது. இலங்கையில் மூன்று ஆட்சி மொழிகளுள் தமிழும் ஒன்று. இந்தியாவில் தமிழ்நாடு மாநிலத்திலும் புதுச்சேரி ஒன்றியப் பகுதியிலும் தமிழ் அரச அலுவல் மொழியாக இருக்கிறது. சிங்கப்பூரிலும் நான்கு ஆட்சி மொழிகளுள் தமிழும் ஒன்று. தென்னாப்பிரிக்காவிலும் தமிழுக்கு அரசியலமைப்பு அங்கீகாரம் உள்ளது. மலேசியாவிலும் முதல் நான்கு ஆட்சி மொழிகளில் தமிழும் இடம்பெற்றுள்ளது. மலேசியாவில் தொடக்க இடைநிலைப்பள்ளிகளில் தமிழ் கற்பிக்கப்படுகிறது. நாடு முழுவதும் 523 தமிழ்த் தொடக்கப்பள்ளிகள் அரசுப் பள்ளிகளாக இயங்குகின்றன.
இந்தியாவில் செம்மொழி அங்கீகாரம்
இந்தியாவிலும் வெளி நாடுகளிலும் உள்ள பல தமிழ் அமைப்புகளினதும் அறிஞர்களினதும் நீண்ட கால முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து இந்திய அரசினால் தமிழ் ஒரு செம்மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு அங்கீகாரம் பெற்றுள்ள முதல் இந்திய மொழி தமிழாகும். இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளினதும் கூட்டுக் கூட்டமொன்றின்போது, 2004 சூன் 6 ஆம் நாள் அப்போதைய இந்திய குடியரசுத்தலைவர் அப்துல் கலாம் இதனை அறிவித்தார். குடியரசுத் தலைவரின் பேச்சின்-கூற்று 41 யும், இந்திய அமைச்சரவையின் முறையான அங்கீகாரம்] தொடர்பான பிபிசி செய்தியையும் காண்க. தமிழ் செம்மொழியாக அறிவித்த அரசாணையை அக்டோபர் 12 2004 இல் இந்திய அரசு வெளியிட்டது.
பேச்சுத்தமிழ் – உரைநடைத்தமிழ் வேறுபாடுகள்
பல ஐரோப்பிய மொழிகளில் காணப்படுவதற்கு மாறாக, தமிழில், அதன் வரலாற்றின் பெரும் பகுதியிலும், ஒரு பொதுவான பேச்சுமொழி இருந்ததில்லை. தற்காலத்தில் அதிகரித்த கொடுந்தமிழ்ப் பயன்பாடு, அதிகாரபூர்வமற்ற முறையில் பொதுப் பேச்சுத் தமிழ் வழக்குகள் தோன்றுவதற்குக் காரணமாகவுள்ளது. இந்தியாவில் பொதுக் கொடுந்தமிழ், "படித்த, பிராமணரல்லாதவர்'களின் பேச்சுவழக்கை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது" (Schiffman, 1998). எனினும் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்குத் தஞ்சாவூர் மற்றும் மதுரைப் பேச்சு வழக்குகளில் செல்வாக்கு உள்ளது. இலங்கையில், அதிக மக்கள் தொகையைக் கொண்ட யாழ்ப்பாணப் பேச்சு வழக்கையே பெரும்பாலான வெளியார் இலங்கைத் தமிழ்ப் பேச்சு வழக்காக இனங்கண்டு கொள்கின்றனர். இருப்பினும் இலங்கையின் கிழக்குப்பகுதியில் குறிப்பாக மட்டக்களப்புப் பேச்சுத் தமிழ் யாழ்ப்பாணப் பேச்சு வழக்கிலிருந்து வேறுபட்டு வடமொழிக்கலப்புக் குறைந்து மிகப்பழைய விளிப்புப் பெயர்களையும் அசைச்சொற்களையும் கொண்டு காணப்படுகிறது.
வட்டார மொழி வழக்குகள்
தமிழில் வட்டாரமொழி வழக்குகள், பெரும்பாலும் சொற்களை ஒலிப்பதில் மாறுபடுகின்றன. மற்றும் பல வேறு பழைய செந்தமிழ்ச் சொற்களினின்றும் பிறந்தவையாகும். எடுத்துக்காட்டாக, "இங்கே" என்ற சொல் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் பரவலாக "இஞ்ச" என்றும் தஞ்சாவூர் பகுதிகளில் "இங்க" என்றும் யாழ்ப்பாணம் (இலங்கை) பகுதிகளில் "இங்கை" என்றும் வழங்கப்படுகின்றது. ஆயினும் திருநெல்வேலி பகுதிகளில் "இங்கனெ" என்றும் இராமநாதபுரம் பகுதிகளில் "இங்குட்டு" / "இங்கிட்டு" என்றும் வழங்கும் சொற்கள் "இங்கே" என்ற சொல்லில் கிளைத்தவை அல்லாமல் வேறு செந்தமிழ்ச் சொற்களினின்றும் பிறந்தவையாகும். இங்கனெ என்பது "இங்கணே"/"இங்கனே" என்பதன் மாற்றமும் "இங்குட்டு"/"இங்கிட்டு" என்பது "இங்கட்டு" என்னும் செம்மொழிச்சொல்லின் மாற்றமும் ஆகும். "கண்" என்னும் சொல்லின் பொருள் இடம் ஆகும். சான்றாகச் சென்னைத் தமிழகராதி: "Place, site; இடம். ஈர்ங்கண்மா ஞாலம் (குறள், 1058)". கட்டு என்னும் சொல்லும் கண் என்பதோடு து-விகுதி சேர்ந்து வழங்கும் சொல்லாகும். கொங்குநாட்டார் இன்றும் "அக்கட்டாலே போய் உட்கார்" என்று சொல்வதைக் கேட்கலாம். "இங்கன்" அல்லது "ஈங்கன்" என்பதும் பழைய இலக்கியங்களில் காண்பவை (சென்னைப் பல்கலைக் கழகத் தமிழகராதி காண்க). இஃது ஒரே சொல் பலவாறு சிதைந்ததாகக் கருதும் கோட்பாட்டைத் திருத்த உதவும்; மேலும் வட்டாரவழக்குகள் பழைய இலக்கியச்சொற்கள் உண்மையிலேயே பேச்சில் வழங்குவதற்கு நல்ல சான்றாகவும் இருப்பதைக் காட்டும்.
பெரும்பாலான வட்டார மொழி வழக்குகளின் சொல் அகராதியில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் இல்லை என்றாலும், சில வழக்குகள் பெரிதும் மாறுபடுகின்றன. இலங்கையில் பேசப்படும் தமிழின் சில சொற்கள், தமிழகத்தில் அன்றாட வழக்கில் பயன்படுத்தப் படுவதில்லை. "பாலக்காட்டு ஐயர்" தமிழில் பல மலையாள சொற்கள் கலந்திருக்கும். சில இடங்களில் மலையாள வாக்கிய அமைப்பும் காணப்படும். இறுதியாக, எப்பார் மற்றும் மாண்டியம் வட்டாரங்களில் பதினோறாம் நூற்றாண்டில் புலம் பெயர்ந்த வைணவ கோட்பாட்டைப் பின்பற்றும் ஐயங்கார் தமிழர்களால் பேசப்படும் தமிழில் வைணவ பரிபாசையின் எச்சம் காணப்படுகிறது.
தமிழ் மொழி வழக்குகள் வட்டார அடிப்படையில் மட்டுமல்லாது சாதி அடிப்படையிலும் வேறுபடும். பல சாதிகளுக்கெனத் தனியான பேச்சு வழக்குகள் இருந்து வந்தன. தற்போது சாதி மறுப்பு இயக்கங்களின் விளைவாக இவ்வேறுபாடுகள் மறைந்து வந்தாலும், ஒருவரின் பேச்சு வழக்கை வைத்து அவரின் சாதியைச் சில வேளைகளில் கணிக்க முடிகிறது.
புவியியல் தொடர்பான வட்டார வழக்குகள் ஒருபுறமிருக்க, சமுதாய அடைப்படையிலும் பல்வேறு மட்டங்களில் தமிழ் மொழிப் பயன்பாட்டில் வேறுபாடுகளைக் கவனிக்கலாம். புதிய வழக்காக, தொலைக்காட்சி முதலான தொடர்புச் சாதனங்களும் இன்று பெருமளவுக்கு ஆங்கிலம் கலந்த தமிழைத் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் புழக்கத்துக்கு விட்டுள்ளன. மேனாட்டுக் கல்வி மற்றும் அறிவியல் வளர்ச்சி தொடர்பில் புதிய சொல்லாக்கம், கலைச்சொல்லாக்கம் முதலிய அம்சங்களில் ஒருங்கிணைவு அற்ற முயற்சிகள் வேறுபட்ட மொழி வழக்குகளை உருவாக்கியுள்ளன. முக்கியமாக, இலக்கியம் மற்றும் அது போன்ற பண்பாட்டு மற்றும் மரபுவழிப் பயன்பாடுகளுக்கு அப்பால், கல்வி, அறிவியல், நிருவாகம் மற்றும் இன்னோரன்ன நவீனத் துறைகளிலும் தமிழைப் பயன்படுத்திவரும் தமிழ்நாடு, இலங்கை போன்ற நாடுகளில் உருவாக்கப்படும் ஆயிரக்கணக்கான தமிழ்ச் சொற்கள், ஒரு பகுதியினர் பயன்படுத்தும் தமிழை இன்னொரு பகுதித் தமிழர் புரிந்து கொள்ளமுடியாத அளவுக்கு வேறுபாடுள்ள மொழி வழக்குகள் உருவாகக் காரணமாக உள்ளன.
எழுத்துமுறை
thumb|right|300px|எழுத்துரு மாற்ற வரலாறு thumb|right|300px|[[திருக்குறள் ஓலைச் சுவடி.]]
வட்டெழுத்தில் சமசுகிருத ஒலிகள் குறிக்கப்பட முடியாது என்பதால் சமசுகிருத ஒலிகளை எழுதும் பொருட்டு சில கிரந்த எழுத்துமுறை கிரந்த எழுத்துகளைப் பயன்படுத்தினர். இவ்வெழுத்துகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு மாறாகத் தொல்காப்பியம் கூறியபடி அச்சொற்களைத் தமிழ்படுத்த வேண்டும் என்றும் ஒரு கருத்து நிலவுகிறது.
பின்னர், வீரமாமுனிவரின் அறிவுரைப்படி இரட்டைக் கொம்பு போன்ற மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. 1977-ஆம் ஆண்டு ம. கோ. இராமச்சந்திரன் ஆட்சியில் அச்சில் ஏற்றுவதை எளிமைப்படுத்தும் வகையில் ஈ. வெ. இராமசாமியால் பரிந்துரைக்கப்பட்ட ஆகார மற்றும் ஐகார உயிர்மெய் எழுத்துகளில் சீர்திருத்தம் செய்யப்பட்டது. எனினும் ஈ. வெ. இராமசாமி – அதில், உகர சீர்திருத்தம் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
கிரந்த எழுத்துகள்
கிரந்த எழுத்துகள் தென்னிந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழ் நாட்டில் சமசுகிருத மொழியை எழுதப் பயன்பட்ட வரி வடிவங்களாகும். இருபதாம் நூற்றாண்டில் தேவநாகரி எழுத்துகள் பிரபலமடைந்ததாலும் தமிழ்நாட்டில் திராவிட இயக்கம் சமற்கிருதம் மீது பொதுவாகச் செய்த தாக்கத்தாலும் கிரந்த எழுத்துகளின் பயன்பாடு பெருமளவு குறைந்து விட்டது. தமிழில் மணிப்பிரவாள எழுத்து நடை செல்வாக்கு செலுத்தியபொழுது கிரந்த எழுத்துகள் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இன்று, மணிப்பிரவாள எழுத்து நடை மறைந்தாலும், "ஜ", "ஷ", "ஸ", "ஹ","க்ஷ" போன்ற கிரந்த எழுத்துகள் ஆங்கிலச் சொற்களையும் அறிவியல் சொற்களையும் வடமொழிச் சொற்களையும் பிறமொழிச் சொற்களையும் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
தமிழ் ஒலிப்புமுறை
thumb|[[தஞ்சாவூர் பெரிய உடையார் கோவில் (தஞ்சைப் பிரகதீசுவரர் கோவில்|கோவிலில்) உள்ள தமிழ் கல்வெட்டு. இது வட்டெழுத்தில் உள்ளது. இது சோழப் பேரரசின் காலத்தில் 1000 CE – இல்  கட்டப்பட்டது.]] முதன்மைக் கட்டுரை: தமிழ் ஒலிப்புமுறை
தமிழில் 12 உயிரெழுத்துகளும், 18 மெய்யெழுத்துகளும் உள்ளன. ஒவ்வொரு உயிரெழுத்தும் 18 மெய்யெழுத்துகளோடும் சேர்வதால் 216 உயிர்மெய்யெழுத்துகள் பிறக்கின்றன. இவற்றோடு ஆய்த எழுத்தும் சேர்த்து தமிழ் எழுத்துகள் மொத்தம் 247 (உயிரெழுத்துகள் – 12, மெய்யெழுத்துகள் – 18, உயிர்மெய்யெழுத்துகள் – 216, ஆய்த எழுத்து – 1) ஆகும்.
உயிர் எழுத்துகள்
உயிரெழுத்துகளில் குறுகிய ஓசையுடைய எழுத்துகளான அ, இ, உ, எ, ஒ ஆகிய எழுத்துகள் குற்றெழுத்துகள் (குறில்) எனவும், நீண்ட ஓசையுடைய எழுத்துகளான ஆ, ஈ, ஊ, ஏ, ஐ, ஓ, ஔ ஆகிய எழுத்துகள் நெட்டெழுத்துகள் (நெடில்) எனவும் வழங்கப்படும்.
குறிலெழுத்துகள் ஒவ்வொன்றையும் ஒரு மாத்திரை நேரத்திலும் நெட்டெழுத்துகள் ஒவ்வொன்றையும் இரண்டு மாத்திரை நேரத்திலும் ஒலிக்க வேண்டும்.
மெய் எழுத்துகள்
மெய்யெழுத்துகளில் வன்மையான ஓசையுடைய எழுத்துகள் வல்லினம் என்றும், மென்மையான ஓசையுடைய எழுத்துகள் மெல்லினம் என்றும், இவை இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஓசையுடைய எழுத்துகள் இடையினம் என்றும் வழங்கப்படும்.
மெய்யெழுத்துகள் ஒவ்வொன்றும் அரை மாத்திரை நேரத்தில் ஒலிக்கப்படும்
கீழேயுள்ள அட்டவணையில் தமிழ் மெய்யெழுத்துகள், அனைத்துலக ஒலிப்பெழுத்துகளுடனும், ஒலிப்பு வகைகளுடனும் தரப்பட்டுள்ளன.
சிறப்பு எழுத்து - ஆய்த எழுத்து
thumb|right|83px|ஆய்த எழுத்து
ஃ – மூன்று புள்ளிகளாக எழுத்தப்படும் ஆய்த எழுத்திற்கு அஃகேனம், தனிநிலை, புள்ளி, ஒற்று என்னும் வேறு பெயர்களும் உண்டு. இவ்வெழுத்தானது தனக்கு முன்னர் ஒரு குறில் எழுத்தையும் பின்னர் ஒரு வல்லின உயிர்மெய் எழுத்தையும் பெற்றே உச்சரிக்கப்படும். எடுத்துக்காட்டு.
பழந்தமிழில் பரவலாக ஆய்த எழுத்து பயன்படுத்தப்பட்டாலும் தற்காலத்தில் ஆய்த எழுத்தின் பயன்பாடு அரிதே. சில நேரங்களில் பகரத்துடன் சேர்த்து (ஃப) ஆங்கில எழுத்தான f-ஐக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. ஆய்த எழுத்து ஒரு சார்பெழுத்தாகும். தொல்காப்பியத்தின்படி சார்பெழுத்து மொழிக்கு முதலிலும், இறுதியிலும், தனித்தும் வராது.
ஒலிப்பியல்
பெரும்பாலான இந்திய மொழிகளைப் போலன்றி தமிழில் மூச்சைக்கொண்டு ஒலிக்கும் (aspirated) மெய்யெழுத்துகள் கிடையாது. பேச்சில் வழங்கிவரினும் தமிழ் எழுத்து மிடற்றொலிகளையும் (voiced sounds) பிற ஒலிகளையும் வேறுபடுத்துவதில்லை. மிடற்றொலிகளும் அவற்றின் இனமான பிற ஒலிகளும் தமிழில் வகையொலிகள் (allophones) அல்ல. தமிழர் பொதுவாக இவ்வேறுபாட்டை உணர்ந்திருக்கின்றனர். மேலும், தொல்காப்பியத்தில் ஓர் எழுத்தை எப்பொழுது மிடற்றிலிருந்து ஒலிக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய வரைமுறை விளக்கப்பட்டுள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, "க" எனும் மெய்யொலி மிடறு நீங்கிய நிலையில் (voiceless) "k" ஒலியுடன் சொல்லின் முதலில் வரும்பொழுதும் (உ: கல்), பிற இடங்களில் ஒற்றிரட்டித்து (geminate) வரும்பொழுதும் (உ: அக்கா), அமைகிறது. "க" என்பது மிடற்றொலியாக (voiced) "g" ஒலியுடன், தொல்காப்பிய விதிப்படி சொல்லின் முதலில் வராது, சொல்லின் உள்ளே வரும்: (உ: பூங்கா) தன் இன மூக்கொலியை (nasal) அடுத்து வரும்.
சொல்லின் முதலில் சகரம் எவ்வாறு ஒலிக்கப்பட வேண்டும் என்ற நெறியைத் தவிர பிற நெறிமுறைகள் செந்தமிழில் பொதுவாகப் பின்பற்றப்படுகின்றன. கொடுந்தமிழ் அல்லது வழக்குத்தமிழில் ஒவ்வொரு வட்டாரத்திற்கும் ஏற்ப ஒலிப்புமுறை வேறுபடுகிறது. தென்வட்டார வழக்குகளிலும் இலங்கை வழக்குகளிலும் இம்முறை பெரும்பாலும், ஆனால் முழுமையாக அல்லாமல், பின்பற்றப்படுகிறது. வடபகுதி வட்டார வழக்குகளில் ஒலிப்பெயர்வு ஏற்பட்டு ஒலிப்புநெறிகளில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இவைதவிர, சமசுகிருதம் மற்றும் பிற வடமொழிகளிலிருந்து பெறப்பட்ட சொற்கள் தமிழில் பெரிதும் உள்ளபடியே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
தமிழ் எழுத்தில் ஏன் மிடற்றொலி மற்றும் பிறவொலி வேறுபாடுகள் இல்லையென்ற கேள்விக்கு ஒலிப்பியலாளர்கள் நடுவே ஒருமித்த கருத்து இல்லை. ஒரு சாரார் தமிழ் மொழியில் கூட்டுமெய்களும் மிடற்றினின்று ஒலிக்கும் வல்லெழுத்துகளோ அடிப்படையில் இருந்ததில்லையென்றும், சொற்புணர்ச்சி மற்றும் குறுக்கத்தினால் மட்டுமே இவ்வொலிகள் ஏற்படுகின்றன என்று குறிப்பிடுகின்றனர். அதனால், இந்திய ஐரோப்பிய மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மொழிகள் மற்றும் பிற திராவிட மொழிகளைப் போலன்றி தமிழில் இவ்வொலிகளுக்கெனத் தனியெழுத்துகள் தேவைப்படவில்லை என்று கருதுகின்றனர். இக்கருத்திலிருந்து மாறுபட்டு மிடற்றொலிகள் அவற்றையொத்த பிற ஒலிகளின் வகையொலிகளாகவே தமிழில் இருந்துள்ளன என்றும் அதனாலேயே அவற்றிற்கெனத் தனியாக எழுத்துக்குறிகள் இல்லையெனவும் ஒரு கருத்தைச் சிலர் முன்வைக்கின்றனர்.
குறுக்கம்
குறுக்கம் என்பது சில ஒலிப்பியல் கூறுகள் சில குறிப்பிட்ட ஒலிகளையடுத்து வரும்பொழுது தத்தம் இயல்பான ஒலி அளவுகளிலிருந்து குறைந்து ஒலித்தலைக் குறிக்கும். அவை பின்வருவன.
எண்கள்
தற்காலத்தில் தமிழில் பெரும்பாலும் அனைத்துலக எண் குறியீடுகளே பயன்பாட்டில் உள்ளனவாயினும் சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன்வரை தனியான எண் குறியீடுகள் பயன்பட்டுவந்தன. ஒன்று தொடக்கம் ஒன்பது வரையான எண்களுக்கு மட்டுமன்றி, பத்து, நூறு, ஆயிரம் ஆகியவற்றுக்கும் தனிக் குறியீடுகள் இருந்தன. தமிழில் '0' என்று எண் வடிவம் இல்லை.
இலக்கணம்
இலக்கண அடிப்படையில் தமிழ் ஒரு ஒட்டுநிலை மொழியாகும். தமிழில், பெயர் வகை, எண், வேற்றுமை, காலம், போன்றவற்றை விளக்கச் சொற்களுடன் பின்னொட்டுகள் சேர்க்கப்படுகின்றன. தமிழின் பொதுவான கருவி மொழியியல் (metalinguistic) சொற்களும் கலைச் சொற்களும் தமிழாகவே உள்ளன.
தமிழ் இலக்கணம் பெருவாரியாகத் தொல்காப்பியத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்கால தமிழ் இலக்கணம் பெரும்பாலும் நன்னூலைத் தழுவியமைந்துள்ளது. பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட நன்னூலில் தொல்காப்பிய நெறிமுறைகள் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளன.
தமிழ்ச் சொற்கள் வேர்ச் சொற்களை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இவற்றுக்கு ஒன்று அல்லது பல ஒட்டுகளைச் சேர்ப்பதன் மூலம் புதிய சொற்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இம்மொழியில் பெரும்பாலான ஒட்டுகள் பின்னொட்டுகளாகும். பின்னொட்டுகள் சொற்களின் இலக்கண வகையில் மாற்றங்களை உண்டாக்குகின்றன அல்லது அவற்றில் பொருளை மாற்றுகின்றன. இவை சொற்களுக்கு இடம், எண், பால், காலம் போன்றவற்றை உணர்த்தும் பொருள்களையும் கொடுக்கின்றன. இவ்வாறு சொற்களுக்கு ஒட்டுகளைச் சேர்ப்பதில் எவ்வித எண்ணிக்கைக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது. இதனால் தமிழில் பல ஒட்டுகளைக் கொண்ட நீளமான சொற்கள் இருப்பதைக் காணலாம்.
தமிழில் பெயர்ச் சொற்கள் இரண்டு திணைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை உயர்திணை, அஃறிணை என்பவை. உயர்திணை கடவுளர், மனிதர் என்பவர்களைக் குறிக்கும் சொற்களை உள்ளடக்குகின்றன. ஏனைய உயிரினங்களையும் பொருட்களையும் குறிக்கும் சொற்கள் அஃறிணைக்குள் அடங்குகின்றன. உயர்திணை- ஆண்பால், பெண்பால், பலர்பாலென மூன்று பால்களாகவும், அஃறிணை- ஒன்றன்பால், பலவின் பாலென இரண்டு பால்களாகவும் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. உயர்திணையுள் அடங்கும் ஆண்பால், பெண்பால் என்பன ஒருமைப் பொருளைச் சுட்டுகின்றன. பலர்பால் பன்மைப் பொருளைச் சுட்டுவது மட்டுமன்றி மதிப்புக் கொடுப்பதற்காக ஒருமையாகவும் பயன்படுவதுண்டு.
தமிழில் வேற்றுமைகள் எட்டுவகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை முதலாம் வேற்றுமை, இரண்டாம் வேற்றுமை, மூன்றாம் வேற்றுமை, நான்காம் வேற்றுமை, ஐந்தாம் வேற்றுமை, ஆறாம் வேற்றுமை, ஏழாம் வேற்றுமை, எட்டாம் வேற்றுமையெனப் பெயரிடப்பட்டு உள்ளன. இப்பகுப்பு சமசுகிருத இலக்கண அடிப்படையிலானது என்றும் இதனால் செயற்கையானது என்றும் தற்கால மொழியியலாளர் சிலர் கூறுகின்றனர்.
தமிழியல்
தமிழை உலக மொழிகளில் ஒன்றாகக் கொண்டு மொழியியல் கண் கொண்டு நோக்குவது தமிழியல். தமிழின் இயல்பினைத் தொல்காப்பியம் நமக்குப் புலப்படுத்துகிறது. அஃது இன்றைய மொழியியலாளரின் எண்ண ஓட்டத்தைப் பெருமளவில் ஒத்துள்ளது.
சொல் வளம்
தமிழ், சொல்வளம் நிறைந்த மொழி. நவீனத் தமிழ்மொழி பழந்தமிழ் மொழியில் பயன்படுத்தப்பட்ட பெரும்பாலான சொற்களை இன்னும் பயன்படுத்துகின்றது. இதனால் சற்று பயிற்சியுடன் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களை ஒரு தமிழர் படித்து அறிய முடியும். திருக்குறள் போன்ற சிறந்த பழந்தமிழ் படைப்புகள் தமிழர்களால் சிறப்பாகக் கற்கப்படுவதற்கு இத்தொடர்ச்சியான சொற்பயன்பாடு உதவுகின்றது.
பிறமொழிச் சொற்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டு இருப்பது தமிழ் மொழியின் தொடர்ச்சிக்கும் தனித்துவத்திற்கும் அவசியம், ஆகையால் தமிழ் அடிச்சொற்களிலிருந்து உருவாக்கப்படும் சொற்களைப் பயன்படுத்துவதே நன்று என்பது பல தமிழ் ஆர்வலர்களின் கருத்து ஆகும்.
கலைச்சொற்கள்
தமிழ் மொழியில் அறிவியலைப் படைக்கக் கலைச்சொல்லாக்கம் இன்றியமையாததாகும். இது தமிழ் மொழியில் தொடர்ச்சியாக மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு செயல்பாடுதான். இக்காலத்தில் தமிழக இலங்கை அரசுகளின் பல்கலைக் கழகங்கள் ஊடாகவும் தமிழ்த் தன்னார்வலர்களாலும் இப்பணி தொடர்கின்றது.
தமிழ் மொழி ஆய்வு மற்றும் வளர்ச்சி அமைப்புகள்
தமிழ் மொழி ஆய்வுக்கும் வளர்ச்சிக்கும் இந்திய அரசும், தமிழ்நாடு அரசும் சில அமைப்புகளை நிறுவிச் செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசு அமைப்பு தவிர சில தனியார் அமைப்புகளும் செயல்பட்டு வருகின்றன.
தமிழ்ப் பற்று
தமிழ்ப் பற்று என்பது ஒருவருக்கு தமிழ் மொழி, இலக்கியம், பண்பாடு, நாகரிகம் போன்றவற்றோடு இருக்கும் ஒரு பற்று ஆகும். நாட்டுப் பற்று, சமயப் பற்றுப் போன்று இஃது ஓர் உணர்வு, அரசியல், கொள்கை கலந்த ஒரு நிலைப்பாடு ஆகும். தமிழ்ப் பற்று தமிழ் அடையாளத்தினது, தமிழர் அரசியலின் ஒரு முக்கிய அடையாளமாகவும் உள்ளது.
"உடல் மண்ணுக்கு, உயிர் தமிழுக்கு" போன்ற முழக்கங்கள் ஊடாகவும் கவிதைகள் ஊடாகவும் செயற்பாடுகள் ஊடாகவும் இயக்கங்கள் ஊடாகவும் தமிழ்ப் பற்று வெளிப்படுப்படுத்தப்படுகிறது.
இணையவழித் தமிழ் கற்றல்
* பகுப்பு:ஒலிக்கோப்பு உள்ள கட்டுரைகள் பகுப்பு:செம்மொழிகள் பகுப்பு:இலங்கையின் மொழிகள் பகுப்பு:இந்திய மொழிகள் பகுப்பு:திராவிட மொழிகள்
பர்வானி சமஸ்தானம்
பர்வானி சமஸ்தானம் (Barwani State) 1947 இந்திய விடுதலைக்கு முன்னர் பிரித்தானிய இந்தியாவின் கீழிருந்த 562 சுதேச சமஸ்தானங்களில் ஒன்றாகும். இது தற்கால மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தின் தென்கிழக்கில், சாத்பூரா மலைத்தொடரில், நர்மதை ஆற்றின் தெற்கில் அமைந்த பர்வானி மாவட்டப் பகுதிகளைக் கொண்டிருந்தது.
1941-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின் படி, பர்வானி இராச்சியம் 3051.02 சதுர கிலோ மீட்டர் பரப்பளவும், 76,666   மக்கள் தொகையும், ஆண்டு வருமானம் ரூபாய்4,00,000 கொண்டிருந்தது. இதன் குடிமக்களில் பெரும்பான்மையாக பில் மலைவாழ் பழங்குடியினர் ஆவார். இதன் ஆட்சியாளர்களுக்கு  பிரித்தானிய இந்தியாவின் அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர்.
வரலாறு
இராஜபுத்திர குல சிசோடியா வம்சத்தினரால் 836-ஆம் ஆண்டில் பர்வானி இராச்சியம் நிறுவப்பட்டது. தில்லி சுல்தான்களால் சிறை பிடிக்கப்பட்ட பர்வானி அரச குடும்பத்தினர் கட்டாய இசுலாமிய மதம் மாற்றம் செய்யப்பட்ட போதும், மறைமுக இந்துக்களாக வாழ்ந்தனர். பின்னர் பர்வானி அரச குடும்பத்தினர் மீண்டும் இந்துக்களாக மதம் மாறினர். 17-ஆம் நூற்றாண்டில் மராத்தியப் பேரரசிற்கு எதிரான போரில் பர்வானி இராச்சியத்தினர் பல பகுதிகளை இழந்தனர். மூன்றாம் ஆங்கிலேய மராத்தியப் போருக்குப் பின்னர் 1818-ஆம் ஆண்டில்,  பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் கொண்டுவந்த துணைப்படைத் திட்டத்தை ஏற்ற பர்வானி இராச்சியத்தினர், ஆண்டுதோறும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு திறை செலுத்தி சுதேச சமஸ்தானமாக ஆட்சி செய்தனர். இது பம்பாய் மாகாணத்தின் கீழ் போபாவார் முகமையின் கீழ் இருந்தது. பர்வானி சமஸ்தான மன்னர்களுக்கு பிரித்தானிய இந்தியா அரசு, 11 துப்பாக்கிக் குண்டுகள் முழுங்கி மரியாதை செய்தனர்.
1947-இல் இந்திய விடுதலைக்குப் பின்னர், சுதேச சமஸ்தானங்களின் இணைப்பு ஒப்பந்தப்படி  இராச்சியம் 1948-ஆம் ஆண்டில்  பம்பாய் மாகாணத்துடன் இணக்கப்பட்டது. 1 நவம்பர் 1956 அன்று மொழிவாரி மாநில மறுசீரமைப்புச் சட்டத்தின் படி,  இராச்சியம் மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தில் இணைக்கப்பட்டது.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:இந்தியாவின் முன்னாள் சுதேச சமஸ்தானங்கள் பகுப்பு:பிரித்தானிய இந்தியா பகுப்பு:பம்பாய் மாகாணம் பகுப்பு:இந்தியாவின் மன்னராட்சிகள் பகுப்பு:மத்தியப் பிரதேச வரலாறு பகுப்பு:பர்வானி மாவட்டம்
வெதுப்பி
thumb|right|250px|வெதுப்பி thumb|right|250px|[[துருக்கி தட்டை வெதுப்பி]]
வெதுப்பி (Bread) அல்லது உரொட்டி என்பது மாவும் தண்ணீரும் கலந்து பிசைந்த குழைவில் இருந்து வேண்டிய வடிவத்தில் உருமாற்றி பின்னர் அட்டு (சுட்டு) செய்யப்படும் ஊட்டமிகு உணவாகும். வெதுப்பி வேளாண்மை தொடங்கிய காலமுதல் வரலாறு முழுவதும் உலகெங்கும் நயந்து உட்கொண்ட முதன்மையான மிகப் பழைய செயற்கை உணவாகும்.
மாவும் பிற உட்கூறுகளின் விகிதமும் செய்யும் வழிமுறைகளும் தணலில் அடுதல் (சுடுதல்) முறைகளும் பேரளவில் வேறுபடும். இதனால், உரொட்டிகளின் வகையும் வடிவமும் உருவளவும் உட்கட்டமைப்பும் உலகெங்கும் வேறுபடுகின்றன. உரொட்டி இயற்கையான நுண்ணுயிரிகளாலோ வேதிமங்களாலோ தொழிலகச் செயல்முறை நொதிகளாலோ உயரழுத்தக் காற்றூட்டத்தாலோ நொதுப்பிக்க அல்லது பதப்படுத்தப்படுகின்றன. சிலவகை உரொட்டிகள் பதப்படுத்துவதற்கு முன்பே மரபாக அல்லது சமயச் சடங்காக சமைக்கப்படுவதும் உண்டு. உரொட்டியில் கூலமல்லாத உட்கூறுகளாகிய பழங்களும் கொட்டைகளும் கொழுப்புகளும் உட்கூறுகளாக அமைவது உண்டு. வணிக உரொட்டிகளில், சில கூடுதல் சேர்க்கைப்பொருள்களைச் செய்தலை எளிதாக்கவும் மணம், வண்னம், வாணாள், உட்கட்டமைபு ஆகியவற்றை மாற்றவும் சேர்ப்பர்.
பகல் உணவுடன் பல வடிவங்களில் உரொட்டிகள் சேர்த்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. இது நொறுக்காகவும் உண்ணப்படுவதோடு, கலப்படைகள் செய்யும்போது உட்பொருளாகவும் சேர்க்கப்படுகிறது. வறுப்பு உணவுகல் ஒட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க, உரொட்டிச் சிதைவுகள் கலக்கப்படுவதுண்டு. இது உரொட்டிப் புட்டுகளிலும் உரொட்டி பலகாரங்களில் சாறுகளைத் தேக்கிவைக்க துளைநிரப்பும் அடைபொருள்களாகவும் முதன்மையான உட்கூறாகவும் பயன்படுகின்றது.
உரொட்டி ஊட்டப் பொருளாக மட்டுமன்றி, சமூகவய, உணர்ச்சிவயச் சிறப்பையும் பெற்றுள்ளது. இது சமயச் சடங்குகளில் முதன்மை பங்கு வகிக்கிறது. சமய நீக்கப் பண்பாட்டிலும் அன்றாட வாழ்விலும் தவிர்க்க முடியாத பங்கேற்கிறது. இந்நிலை, மொழியிலும் பழமொழிகளிலும் கொச்சையான சொற் பரிமாற்றங்களிலும் வெளிப்படுகின்றது. பேச்சு வழக்கான ("He stole the bread from my mouth")என்பதும் வழிபாட்டில் பயன்படும் ("Give us this day our daily bread") என்பதும் சிறந்த எடுத்துகாட்டுகளாகும்.
சொற்பொருளியல்
உரொட்டிக்கான பழைய ஆங்கிலச் சொல் கிலாப் (half) என்பதாகும். கோதிக் மொழிச் சொல் (கிளைப்சு (hlaifs)) ஆகும். புத்தாங்கிலத்தில் [[உலோஃப் (loaf)) என்பதாகும். இது தான் செருமானிய மொழிகளில் அமைந்த உரொட்டிக்கான மிகப் பழைய சொல்லாகும். பழைய உயர்செருமனி மொழியில் உரொட்டி கிளேய்ப் (hleib) எனப்பட்டது. புது செருமனி மொழியில்  இலைபு (Laib)  எனப்படுகிறது. இதில் இருந்து போலிழ்சிய மொழிச் சொல்லாகிய சிலெபு (chleb)  என்பதும் உருசிய மொழிச் சொல்லாகிய கிளெபு (khleb) என்பதும் பின்னிய மொழிச் சொல்லாகிய இலெய்பா (leipä) என்பதும் எசுதோனிய மொழிச் சொல்லாகிய இலெய்பு (leib) என்பதும் வந்துள்ளன.
இடைக்கால ஆங்கிலத்திலும் புத்தாங்கிலத்திலும் வழங்கும் பிரெட் (bread) எனும் சொல் செருமானிய மொழிகளில் ஒன்றான பிரிசிய மொழியில் பிரே (brea) டச்சு மொழியில் புரூடு (brood) எனவும் செருமனி மொழியில் புரோத் (Brot) எனவும் சுவீடிய மொழியில் புரோது (bröd)எனவும் நார்வேய டேனிய மொழிகளில் புரோது (brød) எனவும் வழங்கியுள்ளது; இது பிரூ (brew) என்பதில் இருந்தோ ஒருவேளை உடைந்த துண்டு எனும் பொருளில் பிரேக் (break) என்பதில் இருந்தோ வந்திருக்கலாம்.
வரலாறு
உரொட்டி மிகப் பழைய செய்முறை உணவாகும். 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே ஐரோப்பாவில் பாறைகளில் அரைத்த மாவின் எச்சம் கிடைக்கிறது. இதே நேரத்தில், பெரணி போன்ற தாவர வேர்களில் இருந்து பெறப்பட்ட மாவுப் பொருள், தட்டையான பாறைகளில் ஊற்று நிரவி தீயால் சுட்டு முதனிலை வடிவத் தட்டைரொட்டி செய்யப்பட்டுள்ளது. கிமு 10,000 ஆண்டுகள் அளவில் புதிய கற்காலம் தொன்றி, வேளாண்மை தொடங்கிப் பரவியபோது, உரொட்டி செய்யும் கூலமணிகள் முதன்மை உணவாகியது. அந்த மணிகளின் மீது படர்ந்த ஈச்ட்டு தற்செயலாகவே நொதுப்பியாகச் செயல்பட்டுள்ளது; எனவே இயற்கையாக விடப்பட்ட மாவுஇக் குழைவை இயல்பாக நொதிப்படைகிறது.
தொடக்கநிலை உரொட்டி மாவை நொதிப்பிக்கும் பலவகை வாயில்கள் அமைந்துள்ளன. சமைப்பதற்கு முன்பு மாவுக் குழைவையை காற்ரில் வைத்தால் காற்றில் வாழும் ஈச்ட்டுகள் மாவை நொதிப்பிக்கின்றன. பிளின், முதுவர் காலியர்களும் இபேரியர்களும் பீரில் இருந்து கடைந்தெடுத்த நுரை வெண்ணெயை மற்றவரைவிட மென்மையான உரொட்டி செய்யப் பயன்படுத்தியதை அறிவித்துள்ளார். கொடிமுந்திரித் தேறலை அருந்திய மக்கள் அதில் இருந்து செய்த சாறும் மாவும் கலந்து பிசைந்து நொதிக்கத் தொடங்கிய பசையை அல்லது அத்தேறலில் கோதுமை மாவைக் கலந்து பிசைந்த குழைவையை உரொட்டி செய்ய பயன்படுத்தியுள்ளனர். நொதிப்பிக்க பயன்படுத்திய பொது வாயிலாக, முன்னாள் பயன்படுத்திய மாவுப்பகுதியை, அதாவது நொதித்த மாவுக்குழைவையை பயன்படுத்தியதையும் பிளினி அறிவித்துள்ளார்.
சார்லிவுட் உரொட்டி செயல்முறை 1961 இல் உருவாக்கப்பட்டது; இது நொதிப்புக் காலத்தைக் குறைக்கவும் உரொட்டி செய்யும் நேரத்தைக் குறைக்கவும், மாவுக்குழைவைச் செறிந்த இயக்கத்தால் குழைவிக்கப்பட்டது. இச்செயல்முறையில் உயராற்றல் கலப்புவழியால் தாழ்புரத கூலமணிகளைப் பயன்படுத்த முடிகிறது. இப்போது இம்முறையே உலகெங்கும் உரொட்டித் தொழிலகங்களில் பயன்படுகிறது. எனவே, உரொட்டி வேகமாகவும் குறைந்த விலையிலும் செய்யமுடிகிறது. என்றாலும், இதன் ஊட்டமதிப்பின் மீதான விளைவு ஐயத்தோடு நோக்கப்படுகிறது.
வகைகள்
உரொட்டி நடுவண் கிழக்குப் பகுதி வட ஆப்பிரிக்கா, ஐரோப்பா ஆகிய நாடுகளின் முதனமை உணவாகும். ஐரோப்பியப் பண்பாடு பரவிய தஎன் அமெரிக்கா, ஆத்திரேலியா, தென் ஆப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகளிலும் இது முதன்மையான உணவாக விளங்குகிறது; ஆனால், கிழக்கு ஆசியாவில் அரிசியே முதன்மையான உணவாக விளங்குகிறது. உரொட்டி வழக்கமாக நொதிவழி புளித்த கோதுமை மாவுக் குழைவையில் இருந்து செய்யப்படுகிறது; பிறகு அடுமனை அடுப்பில் சுடப்படுகிறது. உரொட்டியில் உள்ள காற்றுப் புரைகள் ஈச்ட்டு சேர்க்கப்பட்டதைக் காட்டுகிறது. மாவுக்கு பஞ்சுத்தன்மையையும் மீள்திறத்தையும் தரும் இதன் உயராற்றல் மட்ட மாப்பிசின் (gluten) காரணத்தால், கோதுமை உரொட்டி செய்யப் பரவலாகப் பயன்படுகிறது; மேலும் கோதுமையே தான் மட்டும் தனியாக உலகின் உணவுக்கு மிகப்பெரும் பங்களிப்பைச் செய்கிறது.
பிற கோதுமை இனங்களாகிய இசுபெல்டு, எம்மர், எய்ன்கார்ன் காமுத் ஆகியவற்றின் மாவில் இருந்தும் உரொட்டி செய்யப்படுகிறது. கோதுமையல்லாத கூலங்களாகிய புல்லரிசி, பார்லி, மக்கச்சோளம், காடைக்கண்ணி, சோளம் தினை, அரிசி ஆகிய கூலமணிகளில் இருந்தும் உரொட்டிஎனும் தட்டடை செய்யப்படுகிறது. என்றாலும், புல்லரிசி தவிர, மற்றவற்றோடு, அவை குறைந்த மாப்பிசின்மை பெற்றுள்ளதால், கோதுமை மாவும் உடன்சேர்க்கைப் பொருளாகப் பயன்படுகிறது. மாப்பிசின் இல்லாத உரொட்டிகளும் மாப்பிசின் சார்ந்த நோய்வாய்ப்பட்ட நோயாளிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. மாப்பிசின் சார்ந்த நோய்களாக உடற்குழி நோயும் மாப்பிசின் கூருணர்மையும் அமைகின்றன. மாப்பிசினற்ற உரொட்டிகள் வாதுமை, அரிசி, சோளம், கம்பு, கேழ்வரகு, பீன்சு போன்ற பருப்புகளில் இருந்து செய்யப்படுகின்றன; இவற்றின் மாவுகளில் மாப்பிசின் இல்லாத்தால், இவற்றின் வடிவம் செய்யும்போது மாறுவதோடு, காற்றூட்டமின்றி கரடாக அமையும். இவற்றில் மாப்பிசின் இன்மையை ஈடுகட்ட முட்டையோ அல்லது சாந்தம் பிசின், குவார் பிசின்,  போன்றவை சேர்க்கைப் பொருளாகச் சேர்க்கப்படுகின்றன.
இயற்பியல், வேதியியல் உட்கூறுகள்
சணல்விதையமைந்த வணிக உரொட்டியில் மூன்று இயற்கை பீனாலிக் குளூக்கோசைடுகளாகிய  செக்கோயிசோலாரிசிரெசினால் டைகுளூக்கோசைடு, பி-கௌமாரிக் அமில குளூக்கோசைடு, ஃபெரூலிக் அமில குளூக்கொசைடு ஆகியன அமைகின்றன.
குளூட்டெனின், கிளியாடின் ஆகிய செயல்பாட்டுப் புரதங்கள் கோதுமை உரொட்டியின் புறநிலைக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. குளூட்டெனின் டைசல்பைடு இடைப்பிணைப்புகளால் ஒருங்கிணைந்த பிசின் வலையமைப்பை உரொட்டிக்குள் அமைக்கிறது. Gliadin binds weakly to the gluten network established by glutenin via intrachain disulfide bonds. கட்டமைப்பைப் பொறுத்தவரையில், உரொட்டியை மீளியல்பு நெகிழ்திற நுரையாக வரையறுக்கலாம். குளூட்டெனின் புரதம், உருமாற்றத்துக்குப் பின் தன் உருவடிவை மீளப்பெறும் தன்மையால், உரொட்டியின் மீளியல்புக்குப் பங்களிக்கிறது. கிளியாடின் புரதம், விசைக்காட்பட்ட பின் தன் கட்டமைப்பைத் திரும்பப் பெற இயலாமையால், உரொட்டியின் நெகிழ்திறத்துக்கு உதவுகிறது. நொதிப்பின்போது மாப்பிசின் வலையமைப்புக்குள் உருவாகும் கரியிரு தீயகி வளிமத்தால் உரொட்டியின் காற்றுப்புரைகள் ஏற்படுகின்றன, எனவே, உரொட்டியை நுரை அல்லது திண்மக் கரைசலில்அடங்கிய வளிமம் என வரையறுக்கலாம்.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:ஊட்ட உணவுகள் பகுப்பு:உலக உணவுகள் பகுப்பு:தொல்பலகாரங்கள் பகுப்பு:கோதுமை பலகாரங்கள்
உப்பிலியப்பன் கோயில்
thumb உப்பிலியப்பன் கோயில் இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில், கும்பகோணம் மாநகராட்சியில் அமைந்து இருக்கும் ஒரு வைணவக் கோவில் ஆகும். இது 108 திவ்ய தேச வைணவக் கோவில்களில் ஒன்றாகும். சோழ நாட்டு பதிமூன்றாவது திருத்தலம். இக்கோயில் தென்திருப்பதி என்று சிறப்பு பெற்ற கோயிலாகும்.
தல வரலாறு
இந்த உப்பிலியப்பன் கோவில் திருநாகேஸ்வரத்திற்குத் தெற்கே ஒரு கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. மார்க்கண்டேய மகரிஷி, காவிரி, கருடன், தருமதேவதை ஆகியோருக்கு தரிசனம் தந்தவர். இத்தலம் செண்பகவனம், ஆகாசநகரம், திருவிண்ணகர், மார்க்கண்டேய க்ஷேத்திரம், ஒப்பிலியப்பன் கோவில், தென் திருப்பதி என்ற பெயர்களும் இத்தலத்திற்கு உண்டு. நம்மாழ்வாருக்கு ஐந்து வடிவங்களில் காட்சி அளித்துள்ளார். அவை பொன்னப்பன், ம்ணியப்பன், முத்தப்பன், என்னப்பன், திருவிண்ணகரப்பன். முற்காலத்தில் மிருகண்டு மகரிஷியின் புத்திரன் மார்கண்டேய மகரிஷி பூமாதேவி தனக்கு மகளாகவும் திருமால் மாப்பிள்ளை ஆக வேண்டும் என கடும் தவம் செய்தபோது துளசி வனத்தில் அழகிய பெண் குழந்தையைக் கண்டு வியந்து எடுத்து பூமாதேவி என பெயர்சூட்டி வளர்த்தார். திருமணவயதை அடைந்தாள். அவதார நோக்கம் நிறைவேறும் காலம் வந்தது. திருமால் வயது முதிர்ந்த அந்தணர் வேடம் பூண்டு மார்கண்டேயர் குடிலுக்கு வந்து பூமாதேவியைத் தனக்கு மணம் முடிக்கும்படி கேட்க ஏதேதோ கூறியும் கேட்கவில்லை. மகளுக்கு உப்பு போட்டு சமைக்க தெரியாது என கூறினார். விடவில்லை திருமால். செய்வதறியாது கண்மூடி பெருமானை வேண்டி கண் திறந்தபோது உப்பிலியப்பனே முன் தோன்றி உன்னிடம் வளர்ந்தது பூமாதேவியே என உரைத்து மணம் முடித்தார். மார்க்கண்டேயர் விருப்பம் நிறைவேறியது. இன்றும் உப்பில்லாமல் உணவு நைவேத்தியம் செய்து வழங்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு வருட ஐப்பசி சிரவண நட்சத்திரத்தன்று திருக்கல்யாணம் சிறப்பாக நடக்கும். இத்திருகல்யாணத்தில் கலந்து கொண்டால் திருமணத் தடை நீங்கி குழந்தை பேறு கிட்டும் என நம்பப்படுகிறது, திருப்பதி பெருமாளுக்கு அண்ணனாக உப்பிலியப்பன் கருதப்படுகிறார். இங்கு சென்றாலே திருப்பதி சென்ற பலன் கிட்டும்.
அமைவிடம்
கும்பகோணத்தில் இருந்து தென்கிழக்கில் காரைக்கால் செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் 8 கி.மி. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. கும்பகோணத்தில் இருந்து நகரபேருந்து வசதி உள்ளது.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:108 திவ்ய தேசங்கள் பகுப்பு:தஞ்சாவூர் மாவட்டத்திலுள்ள பெருமாள் கோயில்கள் பகுப்பு:கும்பகோணம்
ஜனவரி 2007
பகுப்பு:2007 நிகழ்வுகள்
ரசவாதம்
இரசவாதம் என்பது பாதரசத்தைத் தங்கமாக மாற்றும் ஒரு கலை.பண்டைய காலத்தில் இருந்தே மனிதனின் தங்கம் மீதான மோகமே இரசவாதம் என்னும் கலை தோன்றக் காரணம்.இந்தக் கலை உலகம் முழுவதும் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பல்வேறு நபர்களால் தொடர்ச்சியாக முயலப்பட்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றது. ஆங்கிலத்தில், இந்த வார்த்தை பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய இரசவாதத்தின் விளக்கங்களுக்கு மட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, ஆனால் இதேபோன்ற நடைமுறைகள் தூர கிழக்கு, இந்திய துணைக் கண்டம் மற்றும் முஸ்லீம் உலகில் இருந்தன. நித்திய ஜீவனுக்கும் தங்கத்திற்கும் இடையேயான தொடர்பை வேதங்கள் விவரிக்கின்றன.ரசவாதத்திற்கான மெர்குரியின் பயன்பாடு முதன்முதலாக 3 ஆம் அல்லது 4 ஆம் நூற்றாண்டில் அர்த்தசாஸ்திரத்தில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 2 முதல் 5 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இருந்து புத்த நூல்கள் அடிப்படை உலோகங்களின் தங்க மாற்றத்திற்கான மாற்றத்தைக் குறிப்பிடுகின்றன
அனிச்சை செயலியல்
அனிச்சைச் செயலியல் (reflexology)(மண்டல சிகிச்சை என்றும் அழைக்கப்படும்) என்பது கால்கள், கைகளின் பகுதிகளில் அல்லது குறிப்பிடப்பட்ட புள்ளிகளில் எண்ணெய்கள், குழைமங்களை பயன்படுத்தாமல் விரல்களினாலும், கை நுட்பங்களினாலும் அழுத்தத்தை பிரயோகித்து வழங்கப்படும் மாற்று சிகிச்சை முறையாகும். அனிச்சைச் செயலியலானது உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியும் கைகளிலும் கால்களிலும் குறிக்கப்படுவதாகவும், கைகள் அல்லது கால்களில் குறிப்பிட்ட பகுதிகளை அழுத்தினால் உடலின் மற்ற பகுதிகளிலும் சிகிச்சை விளைவுகள் ஏற்படக்கூடும் என்ற போலி அறிவியலை அடிப்படையாக கொண்டது.
எந்தவொரு மருத்துவ நிலைமைகளுக்கும்  அனிச்சைச் செயலியல் சிகிச்சை முறை பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதற்கு உறுதியான ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை.
வரையறை
கோக்ரேன் ஒத்துழைப்பு மதிப்பாய்வில் "ரிஃப்ளெக்சாலஜி என்பது உடலில் வேறு பகுதிகளில் விளைவை ஏற்படுத்த பாதத்தின் சில பகுதிகளை அழுத்துவது." என்பதாக வரையறுக்கப்படுகின்றது.
மதிப்பீடு
2015 ஆம் ஆண்டில் ஆத்திரேலிய அரசாங்கத்தின் சுகாதாரத் துறை மாற்று சிகிச்சைகள் பற்றிய மதிப்பீட்டின் முடிவுகளை வெளியிட்டது. மதிப்பிடப்பட்ட 17 சிகிச்சைகளில்  அனிச்சைச் செயலியலும் ஒன்றாகும். 2017 ஆம் ஆண்டில், ஆத்திரேலிய அரசாங்கத்தினால் காப்பீட்டு மானியத்திற்கு தகுதி பெறாத நடைமுறையாக ரிஃப்ளெக்சாலஜி மதிப்பிடப்பட்டது.
2009 மற்றும் 2011 ஆம் ஆண்டுகளின் மதிப்புரைகள் எந்தவொரு மருத்துவ நிலைக்கும்  அனிச்சைச் செயலியலை பயன்படுத்துவதை ஆதரிக்க போதுமான ஆதாரங்களைக் கண்டறியவில்லை.
உரிமை கோரப்பட்ட வழிமுறை
அனிச்சைச் செயலியல் சிகிச்சையை எவ்வாறு  செயற்படுத்த வேண்டும் என்பதில் இச் சிகிச்சை நிபுணர்கள் மத்தியில் கருத்து  வேறுபாடு நிலவுகின்றது. ஆனால் இவர்கள் காலில் உள்ள பகுதிகள் உடலின் பகுதிகளுக்கு ஒத்திருக்கின்றன எனவும் இவற்றைக் கையாளுவதன் மூலம் ஒருவரின்  ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்த முடியும் என்று கருதுகின்றனர். அனிச்சைச் செயலியல் சிகிச்சை நிபுணர்கள் உடலை பத்து சம செங்குத்து மண்டலங்களாக, வலதுபுறத்தில் ஐந்து மண்டலங்களும் மற்றும் இடதுபுறத்தில் ஐந்து மண்டலங்களுமாக பிரிக்கிறார்கள். தீவிரமான நோய் நிலைமைகளுக்கு  மறிவினையியல் மூலம் சிகிச்சையளிப்பது, பொருத்தமான மருத்துவ சிகிச்சையை நாடுவதை தாமதப்படுத்தும் என்று மருத்துவ நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.
உடலில் கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்திகள் அல்லது ஆற்றல் புலங்கள் தடுக்கப்படும்போது, ​​நோய் ஏற்படலாம் என்றும்  அனிச்சைச் செயலியல் மூலம் பாதத்தை தூண்டுவதால் காலில் பெறப்பட்ட அழுத்தம் நரம்பு மண்டலத்தை சமநிலைப்படுத்தும் சமிக்ஞைகளை அனுப்பலாம் அல்லது உடலில் இயற்கையான வலி நிவாரணிகளான எண்டோர்பின்களை வெளியிடப்பட்டு அவை குணப்படுத்துவதை ஊக்குவிக்கலாம்  என்று  அனிச்சைச் செயலியல் சிகிச்சை நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர். இந்த கருதுகோள்கள் எதுவும் அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதால் மருத்துவ சமூகம் இக் கோட்பாடுகளை நிராகரிக்கிறது. அனிச்சைச் செயலியலில் கூறப்படும் ‘குய்’ எனும் உடலில் உயிர் ஆற்றலுக்கான அறிவியல் சான்றுகள் எதுவும் இல்லை. வலது|thumb|அனிச்சை செயலியலில் உடலின் "மண்டலங்களில்" உள்ள உறுப்புகளுடன் ஒத்திருப்பதாக நம்பப்படும் கையின் பகுதிகள்
ஒழுங்குமுறை
டென்மார்க்கில் அதிகம் பயன்படுத்தப்படும் மாற்று சிகிச்சைகளில்  அனிச்சைச் செயலியலும் ஒன்றாகும். 2005 ஆம் ஆண்டின் ஒரு தேசிய கணக்கெடுப்பில் டேனிஷ் மக்களில் 21.4% பேர் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில்  அனிச்சைச் செயலியலை மேற்கொண்டதாகவும், 6.1% பேர் முந்தைய வருடத்திற்குள் மேற்கொண்டதாகவும் தெரியவந்தது. 2007 ஆம் ஆண்டில் நோர்வே மக்கள்தொகையில் 5.6% பேர் கடந்த 12 மாதங்களுக்குள்  அனிச்சைச் செயலியலை பயன்படுத்தியதாக நோர்வேயில் இருந்து மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது.
வரலாறு
சீனா மற்றும் எகிப்தின் வரலாறுகளிலும் அனிச்சைச் செயலியலுக்கு ஒத்த நுட்பங்கள் நடைமுறைபடுத்தப்  பட்டதாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. "மண்டல சிகிச்சை" என்று அழைக்கப்படும் நுட்பம் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் வில்லியம் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்ட், எட்வின் எஃப். போவர்ஸ் ஆகியோரால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. டாக்டர் ஃபிட்ஸ்ஜெரால்ட் மருத்துவ நிலைமைகளைக் கண்டறிந்து சிகிச்சையளிக்க பாதத்தின் வரைபடங்களைப் பயன்படுத்தலாம் என்று பரிந்துரைத்தார். அவர் உடலை 10 மண்டலங்களாகப் பிரித்து, பாதத்துடன்  தொடர்புடைய பாகங்கள் என்று பெயரிட்டார். காலில் மென்மையான அழுத்தம் தொடர்புடைய மண்டலத்திற்கு நிவாரணம் தரும் என்று அவர் முன்மொழிந்தார். 1930 களில்,  பிசியோதெரபிஸ்ட்டான யூனிஸ் இங்காம் கால்களும் கைகளும் குறிப்பாக உணர்திறன் உடையவை என்று கூறியதுடன், முழு உடலையும் பாதத்துடன் தொடர்பு படுத்தி வரைபடமாக்கி "மண்டல சிகிச்சை" என்பதை அனிச்சைச் செயலியல் (ரிஃப்ளெக்சாலஜி) என மறுபெயரிட்டார்.
நவீன  அனிச்சைச் செயலியல் நிபுணர்கள் இங்காமின் முறைகள் அல்லது ரிஃப்ளெக்சாலஜிஸ்ட் லாரா நார்மன் உருவாக்கிய ஒத்த நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:போலி அறிவியல்
பாக்கு
thumb|வெட்டுப் பாக்கு thumb|right|பாக்கு மரத்தில் தொங்கும் பாக்குக் காய் thumb|right|பாக்குக்காய் பாக்கு (areca nut) என்பது பாக்கு மரத்திலிருந்து (Areca catechu), பெறப்படும் கொட்டையாகும். இது ஆசிய மற்றும் கிழக்கு ஆப்பிரிக்கப் பகுதிகளில் விளைகின்றது. இது தமிழர்களின் சடங்குகளிலும் விழாக்களிலும் அதிகமாக வெற்றிலையுடன் சேர்த்துப் பயன்படுத்தப்படும். பாக்கினை உண்பவர்களுக்கு புற்றுநோய் ஏற்படும் அபாயங்கள் உள்ளதாக ஆய்வுகள் மூலம் அறியப்பட்டுள்ளது. இவற்றில் வாய்ப்புற்றுநோய், களப்புற்றுநோய் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம் ஆகும்.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:கொட்டைகள் பகுப்பு:நச்சு உணவுகள் பகுப்பு:கம்போடியப் பண்பாடு பகுப்பு:இந்தியப் பண்பாடு பகுப்பு:வியட்நாம் பண்பாடு
என். முத்துவேல்
'''ந. முத்துவேல்' (N. Muthuvel'')(பிறப்பு 11 ஆகத்து 1936) ஓர் இந்திய அரசியல்வாதியும், தமிழ்நாட்டின் முன்னாள் சட்டமன்ற உறுப்பினரும் ஆவார். 1971, 1980 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற தேர்தல்களிலும் திராவிட முன்னேற்ற கழக வேட்பாளராக போட்டியிட்டு வானூர் தொகுதியிலிருந்து, தமிழ்நாடு சட்டசபைக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.