காட்டாம்பூண்டி_ஊராட்சி
பாளையம் என்ற ஊருக்கான பின் ஓட்டின் பொருள் ஆனது படைகள் சூழ்ந்து பாடி தங்குமிடம் என்பதால் கிபி பதினான்காம் நூற்றாண்டில் படையெடுத்து வந்த விஜயநகர தெலுங்கர்கள் தங்களது படை தளத்தினை காட்டாம் பூண்டியில் நிறுவ எத்தனித்து இருக்க வேண்டும், ஆனால் முன்பு செல்வ செழிப்பாக வாழும் ஒரு பூர்வீக இன குழுவிற்க்குள் தங்களது இனக்குழுவினை நிறுவுவது கடினமான செயல் என்பதனால் காட்டாம் பூண்டியின் தற்போதைய ஊருக்கு வெளியில் அமைந்த பகுதியினை அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்திருக்க வேண்டும். அதெப்படி நீங்கள் படையெடுத்து தங்கி பாடி வாழ்ந்த கூட்டத்தினரை தெலுங்கர்கள் என்று கூறுகிறீர்கள் என்ற கேள்விக்கு பதிலாக தற்சமயம் சுக்கம்பாளையம் கிராமத்தில் வசிக்கும் தெலுங்கை தாய்மொழியாக கொண்ட சில குடும்பங்களே சான்றாக விளங்குகின்றனர். இந்த ஒரு சான்று போதுமா என்று கேட்போருக்காகவே இன்றைய சுக்கம்பாளையம் கிராமத்தின் ஊர் பகுதியில் அமைந்துள்ள பெரும்பாலான வீட்டு மனைகளும் நிலங்களும் அவர்களது முன்னோர்களிடமிருந்து வாங்கப்பட்டதை தெள்ளத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது. அப்படி என்றால் சுக்காம்பாளையம் கிராமத்தின் வரலாறு கிபி 14 ஆம் நூற்றாண்டில் தான் தொடங்குகிறதா என்ற கேள்விக்கு விடையாக அதற்கு முன்பே தற்போதைய சுக்கம்பாளையம் கிராமத்தின் வடக்கு மேட்டு பகுதியில் அமைந்த மக்கள் வாழ்ந்ததற்கான தடயங்கள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த தடையங்கள் குறித்து மறைந்த மு அய்யாக்கண்ணு அவர்களிடம் கேட்ட போது அவர் சுக்கம்பாளையம் வடக்கு மேட்டு பகுதியில் தமது நிலங்களில் சிதிலமடைந்த பானை ஓடுகளும், முதுமக்கள் தாழிகளும், புகைப்பான்களும் கிடைத்ததை விவரிக்கிறார். மானாவாரி நிலமான வடக்கு மேட்டு பகுதியானது மேற்கிலிருந்து கிழக்கிற்கு பள்ளமாகவும், வடக்கில் இருந்து தெற்கிற்கு பள்ளமாகவும் இருந்ததாக பதிவு செய்கிறார். மேலும் அனைத்து நிலங்களும் ஒஞ்சரிவு என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பக்கம் மேடாகவும் மறுபக்கம் ஒரே சீரான பள்ளமாகவும் இருந்ததையும் மேலும் தமது நிலத்தில் ஓடை ஒன்று ஓடியதையும் நினைவு கூறுகிறார். இந்த நிலங்கள் ஆனது மானாவரி பயிர் மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில் காமராஜரின் ஆட்சிக் காலத்தில் கட்டப்பட்ட சாத்தனூர் அணையிலிருந்து காட்டாம் பூண்டி கிராமத்திற்கும் நீர் பாசனத்திற்கு வந்ததால் நெல் பயிரிடும் பொருட்டு இந்த நிலங்கள் அனைத்தும் சமன் செய்யப்பட்டது. அப்படி சமன் செய்யும் பொழுது அதற்கு முன்பு தாம் கண்ட சிதிலமடைந்த பானை ஓடுகள் மற்றும் சில பொருட்களைத் தவிர மேலும் சிதிலமடையாத முதுமக்கள் தாழிகளை நிறைய கண்டதாகவும் அவற்றை முன்னோர்களின் மேலுள்ள பற்றினாலும், இயந்திரங்களின்மையினாலும் பெரிய அளவிலான சேதாரங்கள் இன்றி அவற்றில் மண்ணிற்குள் இருப்பவற்றை அப்படியேயும் மேட்டுப்பாங்கான நிலங்களை வெட்டி சமன் செய்யும் பொழுது மண்ணிற்கு வெளியே தட்டுப்படும் முதுமக்கள் தாழிகளை பள்ளங்களில் வைத்து மண்களால் நிரப்பியும் சமன் செய்யப்பட்டதை நம்மிடையே பகிர்ந்து கொண்டார். இவருடைய வார்த்தையின் நம்பகத் தன்மையானது இரண்டாம் வகுப்பு வரை மட்டுமே பள்ளி சென்றிருந்தாலும் சுமார் 20 வருடங்களுக்கு முன்பே முதுமக்கள் தாழி என்பது முந்தைய காலத்தில் வாழ்ந்த வயது முதிர்ந்த தமது தேவைகளான உணவு உண்ணுதல் கழிவு வெளியேற்றுதல் போன்ற தேவைகளுக்கு கூட பிறரை நம்பி வாழும் சூழ்நிலையில் இருந்தவர்களையும், இம் மண்ணுலக வாழ்வில் தத்தமது கடமைகளை முடித்துவிட்டதாக கருதி உணவு முதலானவற்றை கைவிட்ட முதியவர்களையும், எலும்பைத் தவிர தசை நரம்பு தோல் போன்றவை சுருங்கி மெலிந்து ஒரு குழந்தையாகவே மாறிய வாழ்வில் பற்றற்ற முதியோர்களையும் மிகப்பெரிய பானையில் அடிபாகத்தில் சிறிது தவிடினை கொட்டி (தவிடு ஆனது தட்பவெப்ப சூழ்நிலையை ஒரே சீராக நிலை நிறுத்தவும் ஈரப்பதத்தை உறிஞ்சவும் கதகதப்பாக வைத்திருக்கவும் கொட்டப்படுகிறது) முதியவரை அந்தப் பானைக்குள் வைத்து அவர்களுக்கு தேவையான நீர் ஆகாரம் போன்றவற்றையும் வைத்துவிட்டு தினமும் பராமரித்து வருவார்கள், எப்பொழுது அவர் உயிர் பிரிகிறதோ அதன்பின்பு அவர் பயன்படுத்திய பொருட்களையும் மறுபிறவியில் அவருக்கு தேவையென கருதும் பொருட்களையும் உடன் வைத்து மண்ணுக்குள் புதைப்பார்கள் என்று கூறினார். மேலும் உடைந்த கலைநயமிக்க புகைப்பிடிப்பான்களின் துண்டுகளை அவரிடம் காட்டி என்னவென்று கேட்ட பொழுது சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு தொல்லியல் அறிவில்லாத அவர் புகை பிடிப்பான் என்று சரியாக கூறினார். இது தவிர வடக்கு மேட்டு நிலத்தில் மக்கள் வாழ்ந்தமைக்கு சான்றாக ஒரு உரலும், தானியங்களை உடைக்கும் ஒரு எந்திரமும் கண்டறியப்பட்டு அவர்களது குடும்பத்தினரால் இன்றளவும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இது தவிர சிதிலமடைந்த ஒரு உரலும் குழவியும் வடக்கு மேட்டு நிலப்பகுதியில் காணப்படுகிறது. அப்படி என்றால் பதினான்காம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு இந்த ஊர் எப்படி அடைக்கப்பட்டிருக்கும் என்ற கேள்விக்கும் விடை கிடைத்தது. அந்தப் பெயர்தான் "சுக்கான் பாறை"