cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
கீரேசன் மாகாணம்
பண்பாடு
கீரேசன் மாகாணம் பண்பாட்டு ரீதியாக வடக்கிலிருந்து தெற்காக இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. வடக்கு கீரேசன் கிட்டத்தட்ட அண்டை மாகாணங்களான ஆர்டு மற்றும் டிராப்ஸன் போன்றவற்றின் பண்பாடைக் கொண்டிருக்கிறது, அதே நேரத்தில் தெற்கு கீரேசன் (அக்கா. எபிங்கராஹைசர் பகுதி) அண்டை மாகாணமான சிவாஸ் மாகாணம் மற்றும் மத்திய அனடோலியா பிராந்தியத்துடன் மிகவும் நெருக்கமான தொடர்பில் உள்ளது. மாகாணத்தின் பொருளாதாரம் மற்றும் மக்கள்தொகை சார்ந்த நிலைகளில் வடக்கு பகுதி ஆதிக்கம் செலுத்துவதால், மாகாணத்தின் தெற்கு பகுதி பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுவதில்லை.
கைவினைப்பொருட்கள்
கிரேசனில் அடர்ந்த வனப்பகுதிகள் உள்ளதன் காரணமாக, இப்பகுதியில் பொதுவாக மரத்தாலானகைவினைப்பொருட்களில் சிறப்பாக உள்ளது. இங்கு செய்யப்படும் விசித்திரமான சில சிறிய மரக் கைவினைப்பொருட்களான சர்ன்ஸ், கோலெக் (பாலாடைக்கட்டி சேமிக்கும் பானை) மற்றும் கரண்டிகள் போன்றவை நகர்ப்புரங்களுக்கு விசித்திரமானவை ஆகும். இதன் நகரங்களின் பழமையான கைவினைப்பொருட்களாக நெசவுப் பொருட்களாக உள்ளன. கம்பளி, லினன் நூல்கள் மற்றும் இதை ஒத்த பொருட்கள் பல்வேறு உள்ளூர் உடைகள், ஹெய்ப் (தோள்பட்டை பைகள்) போன்ற பைகள் தயாரிக்க கைத்தறிகளில் செயல்படுகின்றன. வலுவான நூல்களும், பின்னப்பட்ட நூல்களும் கைத்தறிகளில் பயன்படுத்தபடுகின்றன.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:துருக்கியின் மாகாணங்கள்
மலாயா கூட்டமைப்பு
மலாயா கூட்டமைப்பு (Federation of Malaya) என்பது 1948 சனவரி 31 முதல் 1963 செப்டம்பர் 16 வரையில் இருந்த 11 மாநிலங்களின் கூட்டமைப்பு ஆகும். ஒன்பது மலாய் மாநிலங்கள் மற்றும் பினாங்கு, மலாக்கா ஆகிய பிரித்தானிய குடியேற்றங்கள் உள்ளிட்ட 11 மாநிலங்களும் இணைந்த இக்கூட்டமைப்பு பின்னர் 1963 செப்டம்பர் 16 இல் மலேசியா என்ற பெயரில் ஒரே நாடாயின.
வரலாறு
1946 முதல் 1948 வரை 11 மாநிலங்களும் மலாயா ஒன்றியம் என்ற பெயரில் பிரித்தானியக் குடியேற்ற நாடாயின. மலாய் தேசியவாதிகளின் எதிர்ப்பை அடுத்து இந்த ஒன்றியம் கலைக்கப்பட்டு மலாயா கூட்டமைப்பு ஆனது. இக்கூட்டமைப்பு மலாய் ஆட்சியாளர்களின் அடையாளத்தை மீள உறுதிப்படுத்தியது.
இக்கூட்டமைப்புக்குள், மலாய் மாநிலங்கள் ஐக்கிய இராச்சியத்தின் காப்புநாடுகளாக (protectorate) இருந்தாலும், பினாங்கு, மற்றும் மலாக்கா ஆகியன தொடர்ந்து பிரித்தானியக் காலனித்துவ ஆட்சியின் கீழ் இருந்தன.
சிங்கப்பூர் மலாயாவின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப் பட்டாலும், மலாயா ஒன்றியத்திலோ அல்லது மலாயாக் கூட்டமைப்பிலோ சிங்கப்பூர் இணையவில்லை.
1957, ஆகத்து 31 இல் மலாயாக் கூட்டமைப்பு பொதுநலவாயத்தின் கீழ் விடுதலை பெற்றது. 1963-இல், மலாயா கூட்டமைப்பு சிங்கப்பூர், சரவாக், பிரித்தானிய வடக்கு போர்னியோ (இப்போதைய சபா) ஆகியவற்றுடன் இணைந்து மலேசியா என்ற பெயரில் ஒரு நாடாயின.
1965 ஆகத்து 9-இல் சிங்கப்பூர் மலேசியாவில் இருந்து பிரிந்து தனிக் குடியரசாகியது.
மேலும் காண்க
பகுப்பு:1948 அமைப்புகள் பகுப்பு:மலேசிய வரலாறு பகுப்பு:மலேசிய அரசியல் வரலாறு‎ பகுப்பு:முன்னாள் முடியாட்சிகள் பகுப்பு:சிங்கப்பூரின் வரலாறு
திரே தாவா
திரே தாவா (Dire Dawa) (ድሬዳዋ, கிழக்கு ஆப்பிரிக்கா நாடான எத்தியோப்பியாவின் ஒரோம்யா பிரதேப் பகுதியில் அமைந்த தன்னாட்சி கொண்ட நகர மாகாணம் ஆகும். 1993-ஆம் ஆண்டு வரை திரே தாவா நகரம் ஒரோம்யா பிரதேசத்தின் பகுதியாக இருந்தது. திரே தாவா நகரம் இரண்டு மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. 2004-ஆம் ஆண்டில் திரே தாவா நகரம் தன்னாட்சியுடன் கூடிய பட்டய நகரப் பகுதியாக மாறியது. திரே தாவா நகரம் 9.6°N, 41.86667°W பாகையில் அமைந்துள்ளது. இது ஒரு தொழில் மற்றும் வணிக நகரம் ஆகும். இங்கு திரே தாவா வானூர்தி நிலையம் உள்ளது. இது எத்தியோப்பியாவின் 7-வது பெரிய நகரம் ஆகும். 1 சூலை 2015 அன்று இந்நகரத்தின் மக்கள் தொகை 2,77,000 ஆகும்.
வரலாறு
2004-ஆம் ஆண்டில் திரே தாவா நகரம் தன்னாட்சியுடன் கூடிய பட்டய நகரப் பகுதியாக மாறியது.
போக்குவரத்து
நாட்டின் தலைநகரமான அடிஸ் அபாபா-சீபூத்தீ இணைக்கும் இருப்புப் பாதை திரே தாவா நகரம் வழியாகச் செல்கிறது. திரே தாவா வானூர்தி நிலையம் உள்ளூர் வான் வழி பயணத்திற்கு உதவுகிறது.
கல்வி
திரே தாவா பல்கலைக்கழகம் - 2006-இல் நிறுவப்பட்டது.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:எத்தியோப்பியா
லாயூரியோனைட்டு
லாயூரியோனைட்டு (Laurionite) என்பது PbCl(OH) என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிமம் ஆகும். ஓர் ஈய ஆலைடு கனிமம் என்று இதை வகைப்படுத்துகிறார்கள். நிறமற்றதாகவும் வெண்மைநிறத்திலும் செஞ்சாய்சதுரப் படிகங்களாக இக்கனிமம் உருவாகிறது. பாரா லாயூரியோனைட்டுடன் சேர்ந்து லாயூரியோனைட்டு இருபடிக உருவத்திலும் காணப்படுகிறது. இவ்விரண்டுமே மேட்லாக்கைட்டு கனிமக் குழுவின் உறுப்புனர்களாக உள்ளன.
1887 ஆம் ஆண்டு கிரீசு நாட்டின் அட்டிகா பிரதேசத்திலுள்ள லாயூரியம் மாவட்டத்தில் முதன்முதலில் லாயூரியோனைட்டு கண்டறியப்பட்டது. லாயூரியம் நகரத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட்தால் கனிமம் இப்பெயரைப் பெற்றது. ஈய தாதுவின் படிவுகளில் ஆக்சிசனேற்ற விளைபொருளாகவும், ஈயத்தைப் பகுதிப்பொருளாகப் பெற்றுள்ள கசடுகள் உப்புநீர் கரைசல்களுடன் வினைபடுவதாலும் லாயூரியோனைட்டு உருவாகிறது பென்போல்டைட்டு, பீல்டுலெரைட்டு பாசுகீனைட்டு, செருசைட்டு, ஆங்கிளசைட்டு போன்ற கனிமங்களுடன் சேர்ந்த நிலையில். பெரும்பாலும் லாயூரியோனைட்டு இயற்கையில் தோன்றுகிறது.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:ஆலைடு கனிமங்கள் பகுப்பு:நேர்ச்சாய்சதுரக் கனிமங்கள்
உள்நாட்டுப் போர்
உள்நாட்டுப் போர் என்பது ஒரு நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரே பண்பாடு, ஒரே சமூகம் அல்லது வெவ்வேறு பிரிவுகளைச் சேர்ந்த இரு பகுதியினரிடையே, அரசியல் கட்டுப்பாட்டுக்காக நிகழும் போர் ஆகும். பெரிய அளவில் சமுதாய மீளமைப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய சில உள்நாட்டுப் போர்கள் புரட்சிகள் எனப்படுகின்றன. வெற்றி பெற்றாலும், தோல்வியுற்றாலும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட படைகளைக் கொண்டு மரபுவழியாகப் போர்கள் இடம்பெறுமானால் கிளர்ச்சிகளும் உள்நாட்டுப் போர்களாகக் கொள்ளப்படுவது உண்டு. எனினும் சில வரலாற்றாளர்கள், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட பிரிவினரிடையே அல்லது ஒரு நாட்டின் வரையறுக்கப்பட்ட பகுதிகளிடையே நீடித்து நிகழும் வன்முறையை, அது மரபுவழியாக அல்லது வேறுவிதமாக அமையினும்கூட உள்நாட்டுப் போராகக் கருதலாம் என்கின்றனர்.
உள்நாட்டுப் போர், புரட்சி அல்லது வேறு ஏதாவது பெயர்களுக்கு இடையிலான வேறுபாடு எழுந்தமானமானவை ஆகும். உண்மையில் இவ்வேறுபாடுகள் பயன்பாட்டின் மூலமே தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. எனினும், உள்நாட்டுப் போர், புரட்சி ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு அடையாளம் காணத் தக்கவையாகவே உள்ளன. 1640 இல் இங்கிலாந்தில் முதலாவது சார்லசின் முடியாட்சியைத் தற்காலிகமாகத் தூக்கியெறிந்த கிளர்ச்சி ஆங்கிலேய உள்நாட்டுப் போர் எனவே குறிப்பிடப்படுகின்றது. இருந்தாலும், சில மாக்சிய வரலாற்றாளர்கள் இதனை ஆங்கிலேயப் புரட்சி என்கின்றனர்.
தமிழ்நாட்டு ஈழத்தமிழர் ஆதரவுப் போராட்டங்கள்
இலங்கையில் இடம்பெறும் தமிழருக்கு எதிரான வன்செயல்களைக் கண்டித்தும், தமிழர்களின் உரிமை - சுயநிர்ணய போராடாத்தை ஆதரித்து பல்வேறு தமிழ்நாட்டு அமைப்புகள் போராட்டம் நடத்தி வருகின்றன. தமிழ்நாட்டு மக்களின் பெரும்பாலனவர்கள் இலங்கை அரசின் பேரினவாத வன்முறைக் கொடுமைகளுக்கு எதிரானவர்கள் எனினும் இந்திய அரசு இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவாக இராணுவ பொருளாதர உதவிகளை வளங்குவது இங்கு குறிக்கத்தக்கது. ஈழத்தமிழர்களின் போராட்டத்திற்கு ஆதரவாகவும், ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான இலங்கை அரசின் போக்கிற்கு எதிராகவும் பல தமிழகத் தலைவர்கள் போராட்டம் தொடங்கியக் காலங்களின் இருந்தே குரல் கொடுத்து வருகின்றனர். அன்மையில் இலங்கையின் போர் நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்ததைத் தொடர்ந்து, தமிழ் இனவழிப்பு அதிகரித்த நிலையில் தமிழ்நாட்டு தலைவர்கள் மட்டுமல்லாமல், தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்களாலும் போராட்டமும் தீவிரமடைந்துள்ளது. தமிழீழத் தனியரசுக்கான ஆதரவு நிலையும் தோன்றியுள்ளது. வே. பிரபாகரனின் நிழல்படங்களையும் புலிக்கொடிகளையும் போராட்டங்களின் போது பயன்படுத்துவதை அவதானிக்க முடிகின்றது.
உள்நாட்டுப் போர்
அமெரிக்காவில், பிரித்தானியரின் குடியேற்றப் பகுதிகளில் 1770 களில், ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட படைகளின் சண்டைகளுடன் இடம்பெற்ற வெற்றிகரமான கிளர்ச்சி அமெரிக்கப் புரட்சி என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதே சமயம், 1860 ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தென் மாநிலங்களின் கூட்டமைப்பு, மத்திய அரசுக்கு எதிராக நடத்திய தோல்வியடைந்த மரபுவழிப் போர் அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் எனப்படுகின்றது. எனினும் அப்போர் நடந்த காலத்தில் கூட்டமைப்பினர் அப் போரை இரண்டாவது அமெரிக்கப் புரட்சி அல்லது அதனை ஒத்த பெயர்களால் அழைத்தனர். இப்போர் வெற்றி பெற்றிருப்பின் அது புரட்சி என்றோ, விடுதலைப் போர் என்றோ அழைக்கப்பட்டிருக்கக் கூடும்.
தமிழ்நாட்டு ஈழத்தமிழர் ஆதரவுப் போராட்டங்கள்
வெளியிணைப்புகள்
பகுப்பு:ஈழத்தமிழர் இனவழிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் பகுப்பு:இந்தியத் தமிழர் பகுப்பு:ஈழப் போராட்ட ஆதரவுச் செயற்பாடுகள்
உள்நாட்டுப் போர்
முறையான வகைப்பாடு
ஸ்டான்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்நாட்டு யுத்தங்களின் ஒரு அறிஞர் ஜேம்ஸ் ஃபெரோன் உள்நாட்டுப் போரை "ஒரு பிராந்தியத்தில் அதிகாரத்தை எடுத்துக் கொள்ள அல்லது அரசாங்கக் கொள்கைகளை மாற்றுவதற்காக அல்லது அரசாங்க கொள்கைகளை மாற்றுவதற்காக நடத்தப்படும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குழுக்களால் நாட்டிற்குள் போராடும் ஒரு ஒரு வன்முறை மோதல்". ஆன் ஹிரொனக மேலும் ஒரு உள்நாட்டு யுத்தத்தின் ஒரு பகுதியாக மாநில என்று குறிப்பிடுகிறது. ஒரு உள்நாட்டு கலவரத்தை உள்நாட்டு யுத்தமாக மாற்றியிருக்கும் தீவிரம் கல்வியாளர்களால் போட்டியிடப்படுகிறது. சில அரசியல் விஞ்ஞானிகள் உள்நாட்டு யுத்தத்தை 1000 க்கும் அதிகமான உயிர்களைக் மாண்டிருப்பதாகக் குறிப்பிடுகின்றனர், மற்றவர்கள் மேலும் குறிப்பிடுகையில் குறைந்தபட்சம் 100 பேர் ஒவ்வொரு பக்கத்திலிருந்து வந்திருக்க வேண்டும் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். கொர்ரேலிட் ஆப் போர் அறிஞர்களால் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்ற மோதல்களின், ஒரு உள்நாட்டு யுத்தத்தை 1000 மோதல்களில் மோதல்களுக்கு ஆண்டுதோறும் விவாதப்பொருள் ஆகி வருகின்றது.இந்த விகிதம் இரண்டாம் சூடானிய உள்நாட்டுப் போரில் மற்றும் கம்போடிய உள்நாட்டுப் போரில் கொல்லப்பட்ட மில்லியன் கணக்கான சிறு பகுதிதான், உதாரணமாக, வட அயர்லாந்தின் திரபுல்ஸ் மற்றும் ஆபிரிக்க தேசிய காங்கிரசின் போராட்டம் போன்ற பல உயர்ந்த மோதல்களான மோதல்கள் தவிர, - காலம் தென்னாப்பிரிக்கா.
ஆண்டுத் 1000 இறப்புக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, 1816 முதல் 1997 வரை 213 உள்நாட்டுப் போர்கள் இருந்தன, அவற்றில் 104 போர் 1944 முதல் 1997 வரை நிகழ்ந்தன. 1000-க்கும் குறைவான துருப்புக்கள் மொத்த அளவைப் பயன்படுத்துகிறார்களானால், 1945 மற்றும் 2007 க்கு இடையில் 90 க்கும் மேற்பட்ட உள்நாட்டுப் போர்கள் இருந்தன, 2007 இல் 20 உள்நாட்டுப் போர்கள் நடந்தன.
ஜெனீவா உடன்படிக்கைகள் குறிப்பாக "உள்நாட்டுப் போர்" என்ற வார்த்தையை வரையறுக்கவில்லை, ஆயினும் "கட்சிகளின் பொறுப்புகளை ஒரு சர்வதேச குணாம்சத்தில் ஆயுதமேந்திய மோதலில்" வெளிப்படுத்துகின்றன. இதில் உள்நாட்டுப் போர்கள் அடங்கியிருக்கின்றன, இருப்பினும் உள்நாட்டுப் போரின் குறிப்பிட்ட வரையறையை மாநாடுகளின் உரையில் வழங்கவில்லை. ஆயினும்கூட, ஜெனீவா உடன்படிக்கைகளில் அதன் விளக்கங்கள் மூலம் சில விளக்கங்களை வழங்குவதற்கு செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் சர்வதேச குழு முயன்றது, பொதுவாக மாநாடுகள் "மிகவும் பொதுவானவை, எனவே தெளிவற்றவை, அது ஆயுதங்களின் சக்தியால் செய்யப்பட்ட எந்த நடவடிக்கையையும் மூடிமறைக்க எடுக்கப்படலாம் ". அதன்படி, ஜெனீவா உடன்படிக்கையின் பயன்பாடு சார்ந்திருக்கும் 'நிலைமைகள்' குறித்து கருத்துக்கள் வழங்கப்படுகின்றன, ஆனால் வர்ணனையானது, இவை கடுமையான சூழல்களாக கருதப்படக்கூடாது என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன.ICRC பட்டியலிடப்பட்ட நிபந்தனைகள் பின்வருமாறு: (ஆ) கிளர்ச்சியுள்ள சிவில் அதிகாரி உண்மையிலேயே அதிகாரத்தை தேசிய அளவில் ஒரு உறுதியான பிரதேசம் உள்ள மக்கள் மீது பயன்படுத்துகிறார். (இ) ஒரு ஒழுங்கமைப்பின் திசையில் ஆயுதப் படைகள் செயல்படுகின்றன அதிகாரம் மற்றும் போரின் சாதாரண சட்டங்களைக் கடைப்பிடிக்கத் தயாராக உள்ளனர். (ஈ) கிளர்ச்சியுள்ள குடிமக்கள் அதிகாரம் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் மாநாட்டின் விதிகள்.
காலியர்-ஹொப்ஃபர் மாதிரி உள்நாட்டு யுத்தத்தின் காரணங்கள்
உள்நாட்டுப் போரின் காரணத்தை ஆராயும் அறிஞர்கள் இரண்டு எதிர்ப்புக் கோட்பாடுகள், பேராசை மற்றும் எதிர்ப்பின் மூலம் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். மக்கள் கூறியது: இனப்படுகொலை, மதம் அல்லது வேறு [சமூக உறவுகளின்] அடிப்படையில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளதா, அல்லது முரண்பாடுகளைத் தோற்றுவிப்பதா, யார் தனிநபர்களினதும் குழுக்களினதும் பொருளாதார நலன்களைத் தொடங்குவதாலும், யார் தொடங்க வேண்டும் என்பதனைப் பொறுத்து, உள்நாட்டுப் போரின் நிகழ்வுகளை முன்னறிவிப்பதில் அடையாளம் காணும் விதம் பொருளாதார மற்றும் கட்டமைப்பு காரணிகள் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என்ற முடிவை ஆதார பகுப்பாய்வு ஆதரிக்கிறது. 21-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் உலக வங்கி குழுவினால் உள்நாட்டுப் போர் பற்றிய விரிவான ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. 1960 ஆம் ஆண்டு முதல் 1999 வரை உள்நாட்டு யுத்தம் நிகழ்ந்தபோது, கோலியர்-ஹௌஃப்லெர் மாதிரி என்று அழைக்கப்படும் ஆய்வுக் கட்டமைப்பானது 78 ஐந்தாண்டு அதிகரிப்பை பரிசோதித்தது, மேலும் ஒப்பிடுகையில் "உள்நாட்டுப் போரில்" 1,167 ஐந்தாண்டு ஊதியங்கள் இருந்தன. தரவு பல்வேறு காரணிகளின் விளைவைப் பார்க்க பின்னடைவு பகுப்பாய்வு அமைக்கிறது.எந்தவொரு ஐந்து வருட காலப்பகுதியிலும் ஒரு உள்நாட்டு யுத்தம் ஏற்படுவதற்கான வாய்ப்பைப் பற்றிய புள்ளியியல் குறிப்பிடத்தக்க விளைவுகளைக் காட்டிய காரணிகள்:
போதுமான நிதி கிடைக்கும்
தேசிய ஏற்றுமதியில் அதிகப்படியான முதன்மை பொருட்களின் தொகு கணிசமான அளவுக்கு அதிகரிக்கும் போது மோதல் ஆபத்தை அதிகரிக்கிறது. "உச்ச அபாயத்தில்" உள்ள ஒரு நாடு, 32% மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கொண்டிருக்கும் பொருட்களுடன், ஒரு ஐந்து வருட காலப்பகுதியில் உள்நாட்டு யுத்தத்திற்கு 22% ஆபத்து உள்ளது, அதே நேரத்தில் ஒரு முதன்மை சரக்கு ஏற்றுமதி இல்லாத நாடு 1% ஆபத்து உள்ளது. பிரித்தெடுக்கப்பட்டபோது, பெட்ரோலியம் மற்றும் பெட்ரோலிய அல்லாத குழுக்கள் வேறுபட்ட முடிவுகளைக் காட்டின: பெட்ரோல் ஏற்றுமதியின் மீதான ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த அளவிலான நம்பகத்தன்மை கொண்ட நாடானது சற்றே குறைவான அபாயத்தில் உள்ளது, அதே சமயம் மற்றொரு முதன்மை பொருட்களின் மீதான தேசிய சார்பை விட அதிக அளவு  எண்ணெய் ஏற்றுமதி  உள்ள நாடு உள்நாட்டு யுத்தத்தின் ஆபத்து உள்ளது.ஆய்வின் ஆசிரியர்கள், இது மற்ற பொருட்களின் செல்வத்தை ஒப்பிடும்போது முதன்மை பொருட்களின் விலையுயர்வு அல்லது கைப்பற்றப்பட்ட எளிமையான விளைவாக இருப்பதாகக் கருதுகின்றனர்; உதாரணமாக, ஆடை தயாரித்தல் அல்லது விருந்தோம்பல் சேவைகள் துறைக்கு ஒப்பிடும்போது, ஒரு தங்க சுரங்க அல்லது எண்ணெய் துறையின் வெளியீட்டைக் கைப்பற்றவும் கட்டுப்படுத்தவும் எளிதானது.
குறை
ஆதீத "கவலை" அல்லது குறை என்பது புள்ளிவிவர ரீதியாக - பொருளாதார சமத்துவம், அரசியல் உரிமைகள், இன துருவப்படுத்தல் மற்றும் மத பாகுபாடு ஆகியவை உட்பட, உள்நாட்டுப் போர்கள், பொருளாதாரம் விடயங்களுக்கான அடையாளங்கள் காரணமாக தொடங்குகின்றன என்கிறது கோட்பாடு. இனக்குழு ஆதிக்கம், மிகப்பெரிய இனக்குழு மக்கள் பெரும்பான்மை மக்களை உள்ளடக்கியது, உள்நாட்டுப் போர் ஆபத்தை அதிகரித்தது. இன ஆதிக்கம் கொண்ட ஒரு நாட்டில் ஒரு உள்நாட்டு யுத்தத்தின் இரு மடங்கு வாய்ப்பு உள்ளது. இருப்பினும் இன, மத பாகுபாடுகளின் ஒருங்கிணைந்த விளைவுகள், அதாவது இரண்டு தனித்துவமான இன, மத குழுக்களிடமிருந்தும், ஒரு உள்நாட்டுப் போரின் குறைந்த வாய்ப்பு என்பதற்கும், அதிகமான வாய்ப்பு, நாட்டையும் தவிர்த்து, கணிசமான மற்றும் நேர்மறையானதாக இருந்தது. இன ஆதிக்கம். சிறுபான்மை குழுக்கள் தாங்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக உணர்ந்தால், கிளர்ச்சியுற்றுள்ளனர் என்று கூறி, இந்த கலகங்கள் அதிகமாக மக்களை ஒரே மாதிரியான மக்கள்தொகையாக ஏற்படுத்துகின்றன, இதனால் எழுச்சியாளர்களுக்கு மேலும் ஒற்றுமை ஏற்படுவதாகவும் இந்த ஆய்வு விளக்குகிறது. இந்த இரண்டு காரணிகளும் பல சந்தர்ப்பங்களில் ஒருவருக்கொருவர் குறைக்கலாம்.
மக்கள் தொகை அளவு
உள்நாட்டு யுத்த வீழ்ச்சியின் அபாயத்திற்கு பங்களிப்பு செய்யும் பல்வேறு காரணிகள் மக்கள்தொகை அளவில் அதிகரிக்கின்றன. ஒரு உள்நாட்டுப் போரின் ஆபத்து, ஒரு நாட்டின் மக்கள்தொகையின் அளவுடன் ஒப்பிடத்தக்கது.
நேரம்
கடந்த உள்நாட்டுப் போருக்குப் பின்னர் கழிந்திருக்கும் அதிக நேரம், மோதல்கள் மீண்டும் நிகழும் என்பதற்கு இது மிகவும் குறைவு. இந்த ஆய்வுக்கு இரண்டு சாத்தியமான விளக்கங்கள் உள்ளன: ஒரு வாய்ப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது மற்றும் பிற குறைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. மீதமுள்ள நேரம் மூலதனத்தின் தேய்மானம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தலாம், இந்த கிளர்ச்சி சண்டையிடப்பட்டு, மோதலை மறுதொடக்கம் செய்வதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கும். மாற்றாக, பழைய முறைகளை குணப்படுத்துவதற்கான படிப்படியான செயல்பாட்டை இது வரையறுக்கலாம். புலம்பெயர்ந்தவர்களிடமிருந்து நிதியுதவி கிளர்ச்சி-குறிப்பிட்ட மூலதனத்தின் தேய்மானத்தை கைவிடுகையில், புலம்பெயர்ந்தோரின் நிதி நேரம் கணிசமாக குறையும்.
சகட் அபோ
சகத் அபோ (Chakat Aboh) அகில இந்திய திரிணாமுல் காங்கிரஸ் அரசியல்வாதி ஆவார். அவர் 24 அக்டோபர் 2019 அன்று கோன்சா மேற்கு பகுதியிலிருந்து அருணாச்சல பிரதேச சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர் 3,818 வாக்குகளை எதிர்த்து 5,705 வாக்குகளைப் பெற்றார், அவரது எதிரியான அசெட் ஹோம்டோக்கிற்கு. ஜனவரி 1, 2021 அன்று அவர் அகில இந்திய திரிணாமுல் காங்கிரஸில் சேர்ந்தார்.
மேற்கோள்கள்
<references group="" responsive="1"> பகுப்பு:வாழும் நபர்கள் பகுப்பு:அருணாசலப் பிரதேச அரசியல்வாதிகள்
கிடாம்பாளையம் ஊராட்சி
கிடாம்பாளையம் ஊராட்சி (Kidampalayam Gram Panchayat), தமிழ்நாட்டின் திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் உள்ள களசபாக்கம் வட்டாரத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஊராட்சி, கலசபாக்கம் சட்டமன்றத் தொகுதிக்கும் திருவண்ணாமலை மக்களவைத் தொகுதிக்கும் உட்பட்டதாகும். இந்த ஊராட்சி, மொத்தம் 7 ஊராட்சி மன்றத் தொகுதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இவற்றில் இருந்து 7 ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். 2011ஆம் ஆண்டு இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி, மொத்த மக்கள் தொகை 2567 ஆகும். இவர்களில் பெண்கள் 1282 பேரும் ஆண்கள் 1285 பேரும் உள்ளனர்.
சிற்றூர்கள்
இந்த ஊராட்சியில் அமைந்துள்ள சிற்றூர்களின் பட்டியல் :
வொய் திஸ் கொலவெறி டி
வொய் திஸ் கொலவெறி டி (ஏனிந்த கொலைவெறி டி, Why this Kolaveri di) என்பது நவம்பர் 2011 வாக்கில் நடிகர் மற்றும் பின்னணிப் பாடகர் தனுஷ் பாடிய 3  திரைப்படத்தின் பாடல். இப்பாடலின் வரிகள் தமிழிஷ் எனப்படும் ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் நடையில் உள்ள காரணத்தால் இளைஞர்களிடையே சமூக வலைத் தளங்களில் அதிகம் பகிரப்பட்டு பிரபலமானது. யூடியூபில் பதிவேற்றப்பட்ட சில நாட்களிலேயே 10 இலட்சம் முறை காணப்பட்டதுடன் தற்போது 10 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட தடவைகள் பார்க்கப்பட்டுள்ளது. நவம்பர் 21ஆம் தேதி 2011இல் டிவிட்டரின் இந்திய போக்குகளில் முதலாவதாக இடம் பெற்றது.
கிடாம்பாளையம் ஊராட்சி
சான்றுகள்
பகுப்பு:திருவண்ணாமலை மாவட்ட ஊராட்சிகள் பகுப்பு:த. இ. க. ஊராட்சித் திட்டம்
வொய் திஸ் கொலவெறி டி
இதுகுறித்து நடிகர் தனுஷ் கூறியதாவது, கொலவெறி டி பாடலை ஆறே நிமிடங்களில் எழுதினேன். இந்தப் பாடல் வரிகள் மகா எளிமையானவை. அதில் நிறைய ஆங்கில வார்த்தைகளை நான் பயன்படுத்தியுள்ளேன். அனைவருக்குமே புரியும் படியாக பாடலை எழுத நினைத்தேன். அதன்படியே பாடலும் வந்தது. இதை ஒரு பாடலாக பயன்படுத்த நாங்கள் திட்டமிடவில்லை. ஆனால் பாடலாக அமைந்தது தான் பெரிய சந்தோசம்.
யு ட்யூப்பின் கோல்ட் விருது
thumb|வீடியோ இடம்பெறும் தனுஷ் என்ற திரை ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் நடையில் உள்ள இப் பாடலுக்கு யூடியூபில் அதிகம் பார்க்கப்பட்ட வீடியோ என்ற வகையில் 'யு ட்யூப்கோல்ட்' விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது.
விமர்சனம்
இந்தப் பாடல் எந்தளவுக்கு பிரபலமாகியதோ அந்தளவிற்கு விமர்சனத்திற்கும் உள்ளாகியுள்ளது. தமிழிஷ் எனப்படும் ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் நடைதான் விமர்சனத்திற்கு முக்கிய காரணம். இதே மெட்டில் யாழ்ப்பாணக் கலைஞர் ஜெறி ஸ்டாலின் என் தமிழ் மொழி மேலுனக்கேனிந்தக் கொலைவெறிடா..? என்ற பெயரில் பாடல் ஒன்றைப் பதிவு செய்துள்ளார்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:தமிழ்த் திரைப் பாடல்கள் பகுப்பு:2012 தமிழ்ப் பாடல்கள்
நையோபேட்டு
நையோபேட்டு (Niobate) என்பது நையோபியம்(V) ஆல் உருவாக்கப்பட்ட ஓர் ஆக்சோ-அமில உப்பு ஆகும், மெட்டாநையோபேட்டு (NbO3−), ஆர்த்தோநையோபேட்டு (NbO43−) என்பவை இவ்வுப்பின் பொதுவான வடிவங்களாகும். இலித்தியம் நையோபேட்டும் (LiNbO3) மற்றும் பொட்டாசியம் நையோபேட்டும் (KNbO3) பொதுவாகக் காணப்படும் நையோபேட்டுகளாகும்.
தயாரிப்பு
நையோபியம் பெண்டாக்சைடுடன் தொடர்புடைய ஆக்சைடு, ஐதராக்சைடு அல்லது கார்பனேட்டுடன் வினைபுரிவதன் மூலம் நையோபேட்டைப் பெறலாம். உதாரணமாக இலித்தியம் கார்பனேட்டுடன் நையோபியம் பெண்டாக்சைடை வினைபுரியச் செய்தால் இலித்தியம் நையோபேட்டு கிடைக்கும்.:
கோபால்ட் மோனாக்சைடுடன் நையோபியம் பெண்டாக்சைடைச் சேர்த்து சூடாக்குவதன் மூலம் கோபால்ட் மெட்டா நையோபேட்டு உற்பத்தியாகும்:
இலந்தனைடு ஆக்சைடுகள் நையோபியம் பெண்டாக்சைடுடன் வினைபுரிந்து இலந்தனைடு ஆர்த்தோநையோபேட்டை உற்பத்தி செய்கின்றன.:
பிராங்கிளின் மணிகள்
பிராங்கிளின் மணிகள் (Franklin bells) அல்லது கார்டன் மணிகள் (Gordon’s Bells)  மற்றும் மின்னல் மணி எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.) ஆரம்ப காலங்களில் மின்னூட்டத்தை செயல் விளக்கம் செய்துகாட்ட லேய்டின் கொள்கலனுடன் இணைத்து பயன்படுத்தப்பட்டது. பிராங்ளின் மணிகள் மின்னூட்டத்தை செயல் விளக்கம் செய்துகாட்டவே பயன்பட்டதேயன்றி, எந்தவித ஆராய்ச்சிக்கும் உதவவில்லை. இக்கருவி மின்னாற்றலைத் தொடர்ந்து இயக்க ஆற்றலாக மாற்ற உதவியது. இரண்டு எதிரெதிர் மின்னூட்டம் பெற்ற மணிகளுக்கிடையே மணியின் நா (clapper) ஒன்று முன்னும் பின்னும் அசைந்து ஒலி எழுப்புகிறது.
வரலாறு
மின்னியல் தொடர்பான தனது ஆராய்ச்சிகளுக்கு பெஞ்சமின் பிராங்கிளின் இக் கருவியைப் முதலில் பயன்படுத்தியதால், பின்னர் அவர் பெயரால் கருவியும் அழைக்கப்பட்டது. செர்மனி நாட்டைச் சேர்ந்த ஆண்ரூ கார்டன் (Andrew Gordon) என்ற தத்துவவியல் பேராசிரியர் இக் கருவியை உருவாக்கியதாகக் கூறப்படுகிறது. 1742 ல் இவர் மின்மணிகளை உருவாக்கியதைப் பற்றி மின்னியல் தொடர்பான பாடப் புத்தகங்களில் விரிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. கார்டனின் வடிவமைப்பைத் தனது இடிதாங்கியுடன் பிராங்கிளின் இணைத்தார். இது பற்றி ஒரு ஆராய்ச்சி கட்டுரையில் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார். In September 1752, I erected an Iron Rod to draw the Lightning down into my House, in order to make some Experiments on it, with two Bells to give Notice when the Rod should be electrified. (தமிழாக்கம்: செப்டம்பர் 1752 ல், மின்னலை ஈர்த்து சில சோதனைகள் செய்ய ஒரு இரும்பு கம்பியை எனது வீட்டில் பொருத்தினேன். அதனுடன் பொருத்தப்பட்ட மணிகள், மின்னூட்டம் பெறும் போது ஒலிக்கச் செய்தன.)
வடிவமைப்பு மற்றும் இயங்கும் விதம்
ஒரு உலோகத் தாங்கியின் குறுக்குச்சட்டத்தில், மூன்று மணிகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. மின்கடத்தும் சங்கிலியுடன் முதல் மற்றும் மூன்றாம் மணிகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மின்காப்புப் பொருளின் உதவியுடன் நடுவிலுள்ள மணி தொங்கவிடப்பட்டுள்ளது. இந்த மணிகளுக்கு இடையே இரண்டு மணி நாக்கள் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளது. இவை ஊசல் போல் மின்காப்புப் பொருளினால் கட்டித் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும். நடுவிலுள்ள மணியின் முனையில் ஒரு சிறிய சங்கிலி இணைக்கப்பட்டுள்ளது.
லேய்டின் கொள்கலனின் உட்பரப்புடன் நடுவிலுள்ள மணியின் சங்கிலி இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் வெளிப்பரப்பு உலோகத் தாங்கியுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. உட்பரப்பில் உருவாகும் மின்னூட்டங்கள், நடுவிலுள்ள மணிக்கும், வெளிப்பரப்பில் உருவாகும் மின்னூட்டங்கள், மற்ற இரு மணிக்களுக்கும் பாய்கின்றன. ஒரு மணியால் ஈர்க்கப்படும் மணியின் நா, அதன் மின்னூட்டத்தைப் பெற்று விலகலடைகிறது. அலைவினால் அடுத்த மணியை அடைகிறது. பின்னர் அதே செயல் தொடருகிறது. இச் செயல், லேய்டின் கொள்கலனிலுள்ள மின்னூட்டங்கள் மின்னிறக்கம் அடையும் வரை நடைபெறுகிறது. பின்னர் மணி ஒலிப்பது நின்று விடுகிறது.
வெளியிணைப்புகள்
பகுப்பு:மின்னியல் பகுப்பு:துப்புரவு முடிந்த விருதுநகர் மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள் பகுப்பு:கருவிகள்
சிவாஜி (பேரரசர்)
முதலாம் சிவாஜி போன்சலே என்பவர் ஓர் இந்திய ஆட்சியாளர் ஆவார். இவர் சத்திரபதி சிவாஜி மகாராஜா என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். இவர் மராத்தா சமூகத்தின் போன்சலே குலத்தைச் சேர்ந்தவர் ஆவார். பீஜாப்பூரின் வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த அதில்ஷாகி சுல்தானகத்திலிருந்து தனது சொந்த சுதந்திர இராச்சியத்தைச் சிவாஜி உருவாக்கினார். இதுவே மராத்தியப் பேரரசின் தொடக்கமாக அமைந்தது. 1674ஆம் ஆண்டு அலுவல்ரீதியாகத் தனது நிலப்பகுதிகளுக்குச் சத்திரபதியாக இராய்கட் கோட்டையில் முடிசூட்டிக் கொண்டார்.
தன் வாழ்நாளில் முகலாயப் பேரரசு, குதுப் ஷாஹி வம்சம், பீஜப்பூர் சுல்தானகம் மற்றும் ஐரோப்பியக் காலனிய சக்திகளுடன் கூட்டணிகளையும் எதிர்ப்புகளையும் சிவாஜி ஏற்படுத்தினார். மராத்தியச் செல்வாக்குப் பகுதிகளைச் சிவாஜியின் இராணுவப்படைகள் விரிவாக்கின. கோட்டைகளைக் கைப்பற்றவும், புதிதாகக் கட்டவும் செய்தன. மராத்தியக் கப்பற்படையை உருவாக்கின. நன் முறையில் கட்டமைக்கப்பட்ட நிர்வாக அமைப்புகளையுடைய ஒரு செயல்திறன்மிக்க முற்போக்கு மனப்பான்மையுள்ள ஆட்சிமுறையை சிவாஜி நிறுவினார். பண்டைய இந்து அரசியல் பாரம்பரியங்கள், அரசவை மரபுகள் ஆகியவற்றுக்குப் புத்துயிர் கொடுத்தார். அரசவை மற்றும் நிர்வாகத்தில் பாரசீகத்தை நீக்கிவிட்டு, மராத்தி மற்றும் சமசுகிருதப் பயன்பாட்டை ஊக்குவித்தார்.
ஆரம்ப வாழ்க்கை
thumb|[[சிவனேரி கோட்டை]] சிவாஜி ஜுன்னர் நகரத்திற்கு அருகில் சிவனேரி மலைக்கோட்டையில் பிறந்தார். இது தற்போதைய புனே மாவட்டத்தில் உள்ளது. இவர் எந்தத் தேதியில் பிறந்தார் என்பது பற்றி அறிஞர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உள்ளது. மகாராஷ்டிர அரசு பெப்ரவரி 19ஆம் தேதியைச் சிவாஜியின் பிறந்த நாளாக, சிவாஜி ஜெயந்தியாக விடுமுறை அளித்துக் கொண்டாடுகிறது. சிவாஜிக்கு உள்ளூர்ப் பெண் தெய்வமான சிவாயியின் பெயர் வைக்கப்பட்டது. சிவாஜியின் தந்தை சாகாஜி போன்சலே தக்காணச் சுல்தானகங்களிடம் பணியாற்றிய ஒரு மராத்தியத் தளபதி ஆவார். இவரது தாய் ஜிஜாபாய் ஆவார். அவர் சிங்கேத்தின் லாகுஜி ஜாதவ் ராவின் மகள் ஆவார். லாகுஜி ஜாதவ் இராவ் முகலாய ஆதரவு ஒரு சர்தார் ஆவார். அவர் தௌலதாபாத் கோட்டையின் யாதவ அரச குடும்பத்திலிருந்து தோன்றியவராகத் தன்னைக் கோரினார்.
சிவாஜி போன்சலே இனத்தின் மராத்தியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். இவரது தந்தை வழி தாத்தா மாலோஜி (1552–1597) அகமது நகர் சுல்தானகத்தின் ஒரு செல்வாக்கு மிகுந்த தளபதி ஆவார். அவருக்கு "இராஜா" என்ற அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. அவருக்குப் புனே, சுபே, சகான் மற்றும் இந்தப்பூரின் தேசமுகி உரிமைகள் இராணுவச் செலவுகளுக்காகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. இவருடைய குடும்பம் தங்குவதற்காக இவருக்குச் சிவனேரி கோட்டையும் (c. 1590) கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
சிவாஜியின் பிறப்பின் போது, தக்காணத்தில் சக்தியானது மூன்று இசுலாமியச் சுல்தான்களால் பகிரப்பட்டு இருந்தது: பீஜப்பூர், அகமது நகர் மற்றும் கோல்கொண்டா. அகமது நகரில் நிசாம் ஷாகி, பீஜப்பூரின் அதில்ஷா மற்றும் முகலாயர்கள் ஆகியோரிடையே சாகாஜி அடிக்கடித் தனது கூட்டணியை மாற்றிக்கொண்டார். ஆனால், புனேவில் இருந்த இவரது சாகிர் (நிலம்) மற்றும் இவரது சிறிய இராணுவத்தை எப்போதுமே தக்க வைத்திருந்தார்.
பின்புலமும், சூழலும்
1636ஆம் ஆண்டு பீஜப்பூரின் அதில்ஷாகி சுல்தானகமானது அதற்குத் தெற்கிலிருந்த இராச்சியங்கள் மீது படையெடுத்தது. இந்தச் சுல்தானகம் அப்போது தான் முகலாயப் பேரரசுக்கு திறை செலுத்திய ஒரு அரசாக மாறி இருந்தது. இதற்கு சாகாஜி உதவி செய்தார். சகாஜி அப்போது மேற்கு இந்தியாவில் மராத்தா உயர் நிலங்களின் தலைவராக இருந்தார். வெல்லப்பட்ட நிலப்பரப்புகளில் சாகிர் நிலப் பரிசுகள் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் சாகாஜிக்கு இருந்தது. அவ்வாறு கிடைக்கும் நிலங்களிலிருந்து ஆண்டுத் தொகையாக அவரால் வரியை வசூலிக்க முடியும்.
குறுகிய கால முகலாயச் சேவையில் சாகாஜி ஒரு புரட்சியாளராகத் திகழ்ந்தார். பீஜப்பூர் அரசாங்கத்தால் ஆதரவளிக்கப்பட்டு, முகலாயர்களுக்கு எதிரான சாகாஜியின் போர்ப் பயணங்கள் பொதுவாக வெற்றிகரமாக அமையவில்லை. அவர் முகலாய இராணுவத்தால் தொடர்ந்து பின்தொடரப்பட்டார். சிவாஜியும், அவரது தாய் ஜிஜாபாயும் ஒரு கோட்டையிலிருந்து மற்றொரு கோட்டைக்கு இடம் மாறிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலை இருந்தது.
1636ஆம் ஆண்டு சாகாஜி பீஜப்பூர் சுல்தானகத்தில் சேவையாற்ற இணைந்தார். அதற்குப் பரிசாக புனாவைப் பெற்றார். சிவாஜியும், ஜிஜாபாயும் புனாவில் குடியேறினர். பீஜப்பூரின் ஆட்சியாளரான அதில்ஷாகியால் சாகாஜி பெங்களூரில் பணிக்கு அமர்த்தப்பட்டார். நிர்வாகியாகத் தாதாஜி கொண்டதேவை சாகாஜி நியமித்தார். 1647இல் கொண்டதேவ் இறந்தார். சிவாஜி நிர்வாகத்தைப் பெற்றார். இவரது முதல் செயல்களில் ஒன்று நேரடியாகப் பீஜப்பூர் அரசாங்கத்திற்குச் சவால் விடுத்தது.
பீஜப்பூர் சுல்தானகத்துடன் சண்டை
1646இல் 16 வயது சிவாஜி தோரணக் கோட்டையைக் கைப்பற்றினார். சுல்தான் மொகம்மது அதில் ஷாவின் உடல்நலக்குறைவு காரணமாக பீஜப்பூர் அவையானது குழப்பத்தில் மூழ்கியது. இந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திய அவர் தோரணக்கோட்டையில் இருந்த பெருமளவு பொக்கிஷங்களைக் பறிமுதல் செய்தார். இதற்குப் பின் வந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் புனேவுக்கு அருகில் இருந்த பல முக்கியக் கோட்டைகளைச் சிவாஜி கைப்பற்றினார். இதில் புரந்தர், சின்ஹகட் மற்றும் சகான் ஆகியவையும் அடங்கும். மேலும், புனேவுக்குக் கிழக்கே இருந்த சுபா, பாராமதி மற்றும் இந்தப்பூர் ஆகிய பகுதிகளைத் தனது நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்தார். தோரணக் கோட்டையில் பெற்ற பொக்கிஷங்களைப் பயன்படுத்தி இராஜ்கட் என்ற ஒரு புதிய கோட்டையைக் கட்டினார். ஒரு தசாப்தத்திற்கும் மேலாக இவரது அரசாங்கத்தின் அமைவிடமாக அந்தக் கோட்டை சேவையாற்றியது. இதற்குப் பிறகு கொங்கண் மண்டலத்தை நோக்கி மேற்கே சிவாஜி திரும்பினார். கல்யாண் என்ற முக்கியமான பட்டணத்தினைக் கைப்பற்றினார். இந்நிகழ்வுகளைப் பீஜப்பூர் அரசாங்கமானது கவனித்தது. நடவடிக்கை எடுக்க ஆரம்பித்தது. 25 சூலை 1648இல், பீஜப்பூர் அரசாங்கத்தின் ஆணையின் கீழ், சிவாஜியைக் கட்டுப்படுத்தும் நடவடிக்கையாக, ஒரு தன் இன மராத்தா சர்தார் பாஜி கோர்ப்பதேவால் சாகாஜி சிறைப்படுத்தப்பட்டார்.
1649ஆம் ஆண்டு, செஞ்சியைக் கைப்பற்றிய பிறகு கர்நாடகாவில் அதில்ஷான் அமைவிடமானது பாதுகாப்புப் பெற்ற பிறகு சாகாஜி விடுதலை செய்யப்பட்டார். 1649–1655 வரையிலான காலகட்டத்தில் சிவாஜி தனது படையெடுப்புகளைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தினார். தான் பெற்றவற்றை அமைதியாக உறுதிப்படுத்தினார். இவரது தந்தை விடுதலை செய்யப்பட்ட பிறகு சிவாஜி திடீர்த் தாக்குதல்களை மீண்டும் தொடங்கினார். 1656ஆம் ஆண்டு சர்ச்சைக்குரிய சூழ்நிலைகளின் கீழ், ஒரு தன் இன மராத்தியரும், பீஜப்பூரின் நிலச்சுவான்தாருமான சந்திர இராவ் மோரேவைக் கொன்றார். தற்போதைய மஹாபலீஸ்வர் மலை வாசஸ்தலத்திற்கு அருகில் உள்ள ஜவாலி பள்ளத்தாக்கை அவரிடமிருந்து கைப்பற்றினார். போன்சலே மற்றும் மோரே குடும்பங்களையும் சேர்த்து, பல பிற குடும்பங்கள் தேசமுகி உரிமைகளுடன் பீஜப்பூரின் அதில்ஷாகியிடம் சேவையாற்றினார். அவை சாவந்த்வாடியின் சாவந்த், முதோலின் கோர்ப்பதே, பல்தானின் நிம்பல்கர், சிர்க்கே, மானே மற்றும் மோகிதே ஆகியோர் ஆவர். இந்த சக்திவாய்ந்த குடும்பங்களை அடிபணிய வைக்க சிவாஜி, திருமண பந்தம் ஏற்படுத்துதல், தேசமுகிகளைத் தாண்டி அவர்களது கிராம பாட்டில்களுடன் நேரடியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துதல் அல்லது அவர்களைப் படையைக் கொண்டு அடிபணிய வைத்தல் ஆகிய வெவ்வேறு உத்திகளைக் கையாண்டார். சாகாஜி தனது கடைசி ஆண்டுகளில் தன் மகனிடம் இரு வேறுபட்ட மனப்பாங்கைக் காட்டினார். தன் மகனின் புரட்சிச் செயல்களுக்கு ஆதரவளிக்க மறுத்துவிட்டார். பீஜப்பூரிடம் சிவாஜியை என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளுங்கள் என்று கூறி விட்டார். 1664-1665இல் ஒரு வேட்டை விபத்தின்போது சாகாஜி இறந்தார்.
அப்சல் கானுடன் சண்டை
thumb|பீஜப்பூரி தளபதி அப்சல் கானுடன் சிவாஜி சண்டையிடுவதைச் சித்தரிக்கும் சாவ்லாராம் கல்தங்கரின் ஆரம்ப 20ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம் thumb|[[பிரதாப்காட் கோட்டை|பிரதாப்காட் கோட்டை|260x260px]] தங்களிடம் திறை செலுத்திய சாகாஜி கைவிட்ட சிவாஜியின் படைகளிடம் தாங்களின் இழப்புகளைக் கண்டு பீஜப்பூர் சுல்தானகமானது எரிச்சலடைந்தது. முகலாயர்கள் உடன் ஓர் அமைதி உடன்படிக்கை, இளவயது இரண்டாம் அலி அதில் ஷா சுல்தானாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது ஆகியவற்றுக்குப் பிறகு, பீஜப்பூர் அரசாங்கமானது நிலைத்தன்மையைப் பெற்றது. அது தனது கவனத்தைச் சிவாஜியை நோக்கித் திருப்பியது. 1657இல் சுல்தான் அல்லது அவரது தாயும், தற்காலிகமாக நாட்டை ஆண்ட ஒருவரும், ஓர் அனுபவசாலி தளபதியான அப்சல் கானை சிவாஜியைக் கைது செய்ய அனுப்பினார். சிவாஜியிடம் மோதுவதற்கு முன்னர், சிவாஜி குடும்பம் புனிதமாகக் கருதிய துல்சா பவானி கோயிலையும், இந்துக்களுக்கு ஒரு முக்கிய புனிதப் பயணத் தலமாக விளங்கிய பண்டரிபுரத்தில் உள்ள விதோபா கோயிலையும் பீஜப்பூர் படைகள் சேதப்படுத்தி அவமதித்தன.
பீஜப்பூரி படைகளால் பின் தொடரப்பட்ட சிவாஜி பிரதாப்காட் கோட்டைக்குச் சென்றார். அங்கு சிவாஜியுடன் பணியாற்றியவர்கள் அவரைச் சரணடையுமாறு அழுத்தம் கொடுத்தனர். இரண்டு படைகளும் யாருக்கும் வெற்றி தோல்வியின்றி இருந்தன. சிவாஜியால் கோட்டையின் முற்றுகையை முறியடிக்க இயலவில்லை. அதே நேரத்தில், அப்சல் கானிடம் ஒரு சக்திவாய்ந்த குதிரைப்படை இருந்தது. ஆனால், அவர்களிடம் முற்றுகை எந்திரங்கள் இல்லை. அதனால் அவர்களால் கோட்டையைக் கைப்பற்ற இயலவில்லை. இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, பேச்சு வார்த்தைக்காக கோட்டைக்கு வெளியே தனியாக இரண்டு தலைவர்களும் சந்திக்கலாம் என்ற பரிந்துரையுடன் ஒரு தூதுவரை அப்சல் கான் சிவாஜியிடம் அனுப்பினார்.
10 நவம்பர் 1659இல் பிரதாப்காட் கோட்டையின் அடிவாரத்தில் இருந்த ஒரு குடிசையில் இருவரும் சந்தித்தனர். இந்தச் சந்திப்பின் விதிமுறைகளின்படி, இருவரும் ஒரு வாளுடனும், ஒரு துணையாளுடனும் மட்டுமே வர முடியும். அப்சல் கான் தன்னைக் கைது செய்வார் அல்லது தாக்குவார் என்று சந்தேகித்த சிவாஜி தனது உடைக்குள் கவசத்தை அணிந்திருந்தார். தன்னுடைய இடது கையில் பாக் நகத்தை (உலோகப் "புலி நகம்") மறைத்து வைத்திருந்தார். தனது வலது கையில் ஒரு கத்தியை வைத்திருந்தார். வரலாற்று நிலையற்ற தன்மை மற்றும் மராத்தா நூல்களில் புனைவுடன் இக்கதை கூறப்பட்டுள்ளதால், அங்கு என்ன நடந்தது எனத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை. எனினும், இருவருக்கும் இடையில் சண்டை ஏற்பட்டது என்ற உண்மையை அனைவரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். இந்தச் சண்டை அப்சல் கானின் மரணத்தில் முடிந்தது. சிவாஜியின் கவசத்தைக் கானின் கத்தியால் கிழிக்க இயலவில்லை. ஆனால், சிவாஜி அப்சல் கானைக் கொன்றார். பிறகு பீரங்கியைக் கொண்டு சுட்டு பீஜப்பூர் இராணுவத்தைத் தாக்க சமிக்ஞை செய்தார்.
இறுதியாக, 10 நவம்பர் 1659இல், பிரதாப்காட் போர் நடைபெற்றது. பீஜப்பூர் சுல்தானகத்தின் படைகளை சிவாஜியின் படைகள் தீர்க்கமாகத் தோற்கடித்தன. பீஜப்பூர் இராணுவத்தின் 3,000க்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். உயர் பதவி வகித்த ஒரு சர்தார், அப்சல் கானின் இரண்டு மகன்கள் மற்றும் இரண்டு மராத்தா தலைவர்கள் கைதிகளாகப் பிடிக்கப்பட்டனர். இந்த வெற்றிக்குப் பிறகு, பிரதாப்காட்டில் சிவாஜி ஒரு பெரிய அளவிலான மறு சீராய்வை மேற்கொண்டார். அதிகாரிகள் மற்றும் போர் வீரர்கள் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய கைது செய்யப்பட்ட எதிரிகள் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். அவர்கள் தங்களது வீட்டிற்குச் செல்லும் போது, பணம், உணவு மற்றும் பிற பரிசுப் பொருட்களுடன் அனுப்பப்பட்டனர். மராத்தாக்களுக்கும் இது போலப் பரிசுகள் கொடுக்கப்பட்டன.
பன்காலா முற்றுகை
தம்மை எதிர்த்து வந்த பீஜப்பூர் படைகளைத் தோற்கடித்த சிவாஜியின் இராணுவமானது கொங்கண் மற்றும் கோலாப்பூர் நோக்கி அணிவகுத்தது. பன்காலா கோட்டையைக் கைப்பற்றியது. 1659ஆம் ஆண்டு உருசுதம் சமான் மற்றும் பசல் கான் ஆகியோரின் கீழ் அனுப்பப்பட்ட பீஜப்பூர் படைகளைத் தோற்கடித்தார். 1660இல் அதில்ஷா தனது தளபதி சித்தி ஜாவுகரைச் சிவாஜியின் தெற்கு எல்லைப் பகுதியைத் தாக்குவதற்காக அனுப்பினார். வடக்கிலிருந்து தாக்க முகலாயர்களுடன் கூட்டணி வைத்துக்கொண்டு அதில்ஷா திட்டமிட்டார். அதே நேரத்தில், பன்காலா கோட்டையில் தனது படைகளுடன் சிவாஜி முகாமிட்டிருந்தார். 1660ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் சித்தி ஜவுகரின் இராணுவமானது பன்காலாவை முற்றுகையிட்டது. கோட்டைக்குப் பொருட்கள் சென்ற வழிகளை வெட்டியது. பன்காலா மீது நடத்தப்பட்ட வெடிகுண்டுத் தாக்குதலில் தம் திறனை அதிகரிப்பதற்காக இராஜப்பூரில் இருந்த ஆங்கிலேயர்களிடமிருந்து சித்தி ஜவுகர் எறி குண்டுகளை விலைக்கு வாங்கி இருந்தார். இக்கோட்டையின் மீதான தனது வெடிகுண்டுத் தாக்குதலுக்கு உதவுவதற்காக சில ஆங்கிலேயேப் பீரங்கிப் படையினரையும் சம்பளம் கொடுத்து பணிக்கு அமர்த்தி இருந்தார். ஆங்கிலேயர்களால் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு கொடியை அனைவருக்கும் தெரியுமாறு சித்தி ஜவுகர் பறக்கவிட்டார். சிவாஜிக்கு இது நம்பிக்கை துரோகமாகத் தெரிந்தது. இந்நிகழ்வு அவரைச் சினம் கொள்ள வைத்தது. இராஜப்பூரில் இருந்த ஆங்கிலேயேத் தொழிற்சாலையை இதற்காகப் பழிவாங்க, திசம்பரில் சிவாஜி சூறையாடினார். அங்கு பணியாற்றிய நான்கு பேரைப் பிடித்தார். 1663ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதி வரை அவர்களைக் கைதியாக வைத்திருந்தார்.
மாதங்களுக்கு நடந்த முற்றுகைக்குப் பிறகு, சிவாஜி சித்தி ஜவுகருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார். 22 செப்டெம்பர் 1660இல் கோட்டையின் கட்டுப்பாட்டை அவருக்கு வழங்கினார். விசால்கத்துக்குச் சிவாஜி பின் வாங்கிச் சென்றார். 1673இல் சிவாஜி பன்காலா கோட்டையை மீண்டும் கைப்பற்றினார்.
பவன் கிந்த் யுத்தம்
இரவின் இருளைப் பயன்படுத்தி பன்காலாவிலிருந்து சிவாஜி தப்பினார். எதிரிகளின் குதிரைப் படையால் அவர் பின் தொடரப்பட்டார். இவரது மராத்தா சர்தாரான பண்டல் தேசுமுக் இனத்தைச் சேர்ந்த பாஜி பிரபு தேஷ்பாண்டே, தன் 300 வீரர்களுடன் சிவாஜியுடன் சென்றார். கோத் கிந்த் ("குதிரை மலையிடுக்கு") என்ற இடத்தில் தாம் மடிந்தாவது எதிரிகளைத் தடுத்து நிறுத்த பாஜி பிரபு தேஷ்பாண்டே தாமாக முன் வந்தார். இதன் மூலம் சிவாஜி மற்றும் எஞ்சிய இராணுவத்தினரும் விசால்கத் கோட்டையின் பாதுகாப்பை அடைவதற்கு ஒரு வாய்ப்பு ஏற்படும் என்று எண்ணினார்.
பிரிட்டிசு கொலம்பியா
பிரிட்டிசு கொலம்பியா (British Columbia) கனடாவின் தென்மேற்கு பகுதியில் அமைந்த மாகாணமாகும். இதன் தலைநகரம் விக்டோரியா, மிகப்பெரிய நகரம் வான்கூவர். 2008 மதிப்பீட்டின் படி 4,428,356 மக்கள் வசிக்கின்றனர்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:பிரிட்டிசு கொலம்பியா பகுப்பு:கனடிய மாகாணங்களும் ஆட்சி நிலப்பகுதிகளும்
சிவாஜி (பேரரசர்)
முகலாயர்களுடன் சண்டை
1657 வரை முகலாயப் பேரரசுடன் சிவாஜி அமைதியான உறவுமுறையைப் பேணி வந்தார். பீஜப்பூரின் கோட்டைகள் மற்றும் கிராமங்கள் தன் கீழ் இருப்பதற்கான உரிமையை அலுவல் பூர்வமாக அங்கீகரிப்பதற்கு மாற்றாக, பீஜப்பூரை வெல்ல முகலாயப் பேரரசரின் மகனும், தக்காணத்தின் அப்போதைய முகலாய உயரதிகாரியுமான ஔரங்கசீப்பிற்கு சிவாஜி தனது ஆதரவை அளித்தார். முகலாயப் பதில் செயலால் மனநிறைவு அடையாத சிவாஜி பீஜப்பூரிடமிருந்து அதை விட மேம்பட்ட ஒரு வாய்ப்பைப் பெற்றார். முகலாயத் தக்காணப்பகுதி மீது ஒரு திடீர்த் தாக்குதலை சிவாஜி தொடங்கினார். 1657ஆம் ஆண்டின் மார்ச் மாதத்தில் முகலாயர்களுடனான சிவாஜியின் மோதல் தொடங்கியது. அகமது நகருக்கு அருகில் இருந்த முகலாய நிலப்பகுதி மீது சிவாஜியின் இரண்டு அதிகாரிகள் திடீர்த் தாக்குதல் நடத்தினர். இதற்குப் பிறகு ஜுன்னர் மீது திடீர்த் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டது. 3,00,000 குன் பணத்தையும், 200 குதிரைகளையும் சிவாஜி அங்கிருந்து கைப்பற்றிச் சென்றார். இந்தத் திடீர்த் தாக்குதலுக்குப் பதிலாக ஔரங்கசீப், அகமது நகரில் சிவாஜியின் படைகளைத் தோற்கடித்த நசீர் கானை அனுப்பினார். எனினும், மழைக்காலம் மற்றும் பேரரசர் ஷாஜகானின் உடல் நலக் குறைவைத் தொடர்ந்து முகலாய அரியணைக்கு இவரது சகோதரர்களுடன் ஔரங்கசீப் செய்த யுத்தம் ஆகியவை சிவாஜிக்கு எதிரான ஔரங்கசீப்பின் பதில் நடவடிக்கைகளுக்குத் தடை ஏற்படுத்தியது.
சயிஸ்தா கான் மற்றும் சூரத் மீதான தாக்குதல்கள்
thumb|right|முகலாயத் தளபதி சயிஸ்தா கான் மீது புனேயில் சிவாஜி திடீர்த் தாக்குதலில் ஈடுபடுவதைச் சித்தரிக்கும் ஓர் 20ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். ஓவியர் எம். வி. துரந்தர். பீஜப்பூரின் பாதி பேகமின் வேண்டுகோளின் பேரில் அப்போது முகலாயப் பேரரசராக இருந்த ஔரங்கசீப் தனது தாய்வழி மாமா சயிஸ்தா கானை 1,50,000க்கும் மேற்பட்ட வீரர்களையும், ஒரு சக்தி வாய்ந்த பீரங்கிப் படைப் பிரிவையும் கொண்ட ஓர் இராணுவத்துடன், சனவரி 1660ஆம் ஆண்டு சித்தி ஜவுகரால் தலைமை தாங்கப்பட்ட பீஜப்பூரின் இராணுவத்தினருடன் சேர்ந்து சிவாஜியைத் தாக்க அனுப்பினார். நல்ல ஆயுதங்களைக் கொண்டிருந்த, தயார் செய்யப்பட்டிருந்த 80,000 வீரர்களைக் கொண்ட இராணுவத்தின் மூலம் சயிஸ்தா கான் புனேவைக் கைப்பற்றினார். அருகிலிருந்த சகான் கோட்டையையும் அவர் கைப்பற்றினார். ஒன்றரை மாதங்களுக்கு முற்றுகையிட்டு மதில் சுவர்களைக் கடந்தார். தான் கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய, நன்முறையில் பராமரிக்கப்பட்டு கனரக ஆயுதங்களைக் கொண்ட முகலாய இராணுவத்தைத் தனக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திய சயிஸ்தா கான் மேலும் முன்னேறினார். சில மராத்தா நிலப்பகுதிக்குள் முன்னேறினார். புனே நகரைக் கைப்பற்றினார். இலால் மகாலில் சிவாஜியின் அரண்மனையைத் தன்னுடைய இருப்பிடமாக நிறுவினார்.
5 ஏப்ரல் 1663இன் இரவில் சயிஸ்தா கானின் முகாம் மீது சிவாஜி ஒரு துணிச்சலான இரவுத் தாக்குதலை நடத்தினார். சிவாஜியும் அவருடைய 400 வீரர்களும் சயிஸ்தா கானின் கட்டடத்தைத் தாக்கினர். கானின் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தனர். அவரைக் காயப்படுத்தினர். கான் தனது மூன்று விரல்களை இழந்தார். இந்த மோதலில் சயிஸ்தா கானின் மகன், அவரது பல மனைவிகள், பணியாட்கள் மற்றும் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். புனேவுக்கு வெளியில் இருந்து முகலாயப் படைகளிடம் கான் தஞ்சமடைந்தார். இந்த அவமானத்திற்குத் தண்டனையாகக் கானை ஔரங்கசீப் வங்காளத்திற்குப் பணி மாற்றினார்.
சயிஸ்தா கானின் தாக்குதலுக்குப் பதிலடியாகவும், அப்போது குறைந்திருந்த தனது கருவூலத்தை நிரப்பவும் 1664ஆம் ஆண்டு சிவாஜி துறைமுக நகரமான சூரத்தைச் சூறையாடினர். அது ஒரு செல்வச் செழிப்பு மிக்க முகலாய வணிக மையமாக இருந்தது. 13 பெப்ரவரி 1665இல் தற்போதைய கர்நாடகாவில் போர்த்துக்கீசியரிடம் இருந்த பஸ்ரூர் மீது ஒரு கடல் வழித் தாக்குதலையும் சிவாஜி நடத்தினார். அதில் பெருமளவு பொருட்களைக் கைப்பற்றினார்.
புரந்தர் உடன்படிக்கை
thumb|ஆம்பரின் இராஜாவான [[முதலாம் ஜெய் சிங்|ஜெய் சிங் புரந்தர் உடன்படிக்கைக்கு ஒரு நாள் முன் சிவாஜியை வரவேற்றல்]] சயிஸ்தா கான் மற்றும் சூரத் மீதான தாக்குதல்கள் ஔரங்கசீப்பைக் கோபம் அடைய வைத்தன. பதிலாக அவர் தனது இராசபுத்திரத் தளபதியான மிர்சா இராஜா முதலாம் ஜெய் சிங்கை 15,000 வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு இராணுவத்துடன் சிவாஜியைத் தோற்கடிக்க அனுப்பினார். 1665ஆம் ஆண்டு முழுவதும் ஜெய் சிங்கின் படைகள் சிவாஜிக்கு அழுத்தம் கொடுத்தன. நாட்டுப்புறத்தில் இருந்த கட்டடங்களை அவரது குதிரைப்படை இடித்தது. சிவாஜியின் கோட்டைகள் மீது அவர்களது முற்றுகைப் படைகள் யுத்தம் நடத்தின. சிவாஜியின் முக்கியத் தளபதிகள் மற்றும் அவரது குதிரைப்படையில் பெரும்பாலானவர்களை முகலாயர் பக்கம் சேவையாற்ற வரவழைப்பதில் முகலாயத் தளபதி வெற்றி கண்டார். 1665ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில் புரந்தர் கோட்டையானது முற்றுகையிடப்பட்டது. அது கைப்பற்றப்படும் சூழ்நிலையை நெருங்கியபோது, சிவாஜி ஜெய் சிங்குடன் உடன்படிக்கை செய்து கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
புரந்தர் உடன்படிக்கையானது 11 சூன் 1665இல் சிவாஜி மற்றும் ஜெய் சிங்கிற்கு இடையே கையொப்பம் இடப்பட்டது. தன்னுடைய கோட்டைகளில் 23 கோட்டைகளைக் கொடுத்துவிட்டு, 12 கோட்டைகளைத் தனக்காக வைத்துக் கொள்ளவுனம், முகலாயர்களுக்கு 4,00,000 குன் பணத்தை இழப்பீடாகச் செலுத்தவும், முகலாயப் பேரரசுக்கு திறை செலுத்துபவராக மாறவும், தக்காணத்தில் மான்சப்தாரியாக முகலாயர்களுக்காகப் போரிடத் தனது மகன் சம்பாஜியை 5,000 குதிரைப்படை வீரர்களுடன் அனுப்புவதற்கும் சிவாஜி ஒப்புக்கொண்டார்.
ஆக்ராவில் கைதும், தப்பிப்பும்
thumb|முகலாய பாட்ஷா ஔரங்கசீப்பின் அரசவையில் இராஜா சிவாஜி இருப்பதைச் சித்தரிக்கும் 20ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். ஓவியர் எம். வி. துரந்தர். 1666 ஆம் ஆண்டு ஔரங்கசீப் சிவாஜியை ஆக்ராவிற்கு (சில ஆதாரங்களின் படி தில்லிக்கு) அவரது ஒன்பது வயது மகன் சம்பாஜியுடன் வருமாறு கூறினார். ஔரங்கசீப் சிவாஜியைத் தற்போதைய ஆப்கானித்தானிலுள்ள காந்தாரத்திற்கு முகலாயப் பேரரசின் வடமேற்கு எல்லையை உறுதிப்படுத்த அனுப்பத் திட்டமிட்டார். எனினும், அரசவையில் 12 மே 1666இல் ஒப்பீட்டளவில் தாழ்ந்த உயர் குடியினருடன் சிவாஜி நிற்க வைக்கப்பட்டார். அவர்களில் பெரும்பாலானவர்களை யுத்தத்தில் சிவாஜி ஏற்கனவே தோற்கடித்திருந்தார். இதை அவமானமாகக் கருதிய சிவாஜி அவையில் இருந்து வேகமாக வெளியேறினார். சிவாஜி உடனடியாக வீட்டுக் காவலில் வைக்கப்பட்டார். ஜெய் சிங்கின் மகனான இராம் சிங்கிற்கு சிவாஜியையும், இவரது மகனையும் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது.
வீட்டுக்காவலில் சிவாஜியின் நிலைமையானது ஆபத்தை விளைவிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. சிவாஜியின் உயிருக்கு உத்தரவாதமளித்த ஜெய்சிங், ஔரங்கசீப்பின் முடிவை மாற்ற முயற்சித்தார். அதே நேரத்தில், தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள சிவாஜியும் ஒரு திட்டம் தீட்டினார். தன்னுடைய வீரர்களில் பெரும்பாலானவர்களைத் தாயகத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். தனக்கும், தன் மகனுக்கும் பாதுகாப்பு உத்தரவாதத்தைப் பேரரசரிடம் கொடுத்திருந்த இராம் சிங்கை அந்த உத்தரவாதத்தைத் திரும்பப் பெறுமாறு கூறினார். முகலாயப் படையிடம் தானே சரணடைந்தார். பிறகு, சிவாஜி உடல் நலம் குன்றியவராகக் காட்டிக்கொண்டார். தனது தவறுக்குப் பிராயச்சித்தம் எனக் கூறி ஏழைகளுக்கு பெரிய கூடைகளில் இனிப்புகளை அனுப்ப ஆரம்பித்தார். 17 ஆகத்து 1666இல் அதில் ஒரு பெரிய கூடையில் தானே அமர்ந்து கொண்டார். தனது மகன் சம்பாஜியை மற்றொரு கூடையில் அமர வைத்தார். அங்கிருந்து தப்பித்த சிவாஜி ஆக்ராவை விட்டு வெளியேறினார்.
முகலாயர்களுடன் அமைதி
சிவாஜியின் தப்பிப்புக்குப் பிறகு, முகலாயர்களுடனான எதிர்ப்பானது குறைந்தது. புதிய அமைதிப் பரிந்துரைகளுக்குச் சிவாஜி மற்றும் ஔரங்கசீப்புக்கு இடையே முகலாய சர்தாரான ஜஸ்வந்த் சிங் இடையீட்டாளராகச் செயல்பட்டார். 1666 மற்றும் 1668க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் ஔரங்கசீப் சிவாஜிக்கு இராஜா என்ற பட்டத்தைக் கொடுத்தார். சம்பாஜிக்கு அவருடைய 5,000 குதிரைகளுடன் மீண்டும் ஒரு முகலாய மான்சப்தாராகப் பதவி வழங்கப்பட்டது. ஔரங்காபாத்தில் முகலாய உயரதிகாரியாக இருந்த இளவரசன் முவாசமுடன் சேவையாற்ற தளபதி பிரதாப் இராவ் குஜருடன் சம்பாஜியைச் சேவையாற்ற அந்த நேரத்தில் சிவாஜி அனுப்பி வைத்தார். வரி வசூலிப்பதற்காக பெராரில் நிலப்பகுதியும் சம்பாஜிக்கு வழங்கப்பட்டது. வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த அதில்ஷாகியைத் தாக்குவதற்குச் சிவாஜிக்கு ஔரங்கசீப் அனுமதி அளித்தார். பலவீனமான சுல்தானான இரண்டாம் அலி அதில் ஷா அமைதி வேண்டினார். சிவாஜிக்கு சர்தேசமுகி மற்றும் சௌதை உரிமைகளை இரண்டாம் அலி அதில் ஷா கொடுத்தார்.
மீண்டும் வெல்லுதல்
சிவாஜி மற்றும் முகலாயர்களுக்கு இடையிலான அமைதியானது 1670 வரை நீடித்தது. அந்நேரத்தில், சிவாஜிக்கும் முவாசத்துக்கும் இடையிலான நெருங்கிய உறவால் ஔரங்கசீப் சந்தேகமடைந்தார். முவாசம் தன் அரியணையைத் தவறான வழியில் கைப்பற்றலாம் எனவும், சிவாஜியிடம் இருந்து இலஞ்சம் கூடப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கலாம் எனவும் சந்தேகம் கொண்டார். மேலும், நேரத்தில் ஆப்கானியருடனான சண்டையில் ஔரங்கசீப் மூழ்கியிருந்தார். தக்காணத்தில் இருந்து தனது இராணுவத்தைப் பெருமளவில் குறைத்திருந்தார். பிரிந்திருந்த இவரது பல வீரர்கள் உடனடியாக மராத்தியர்களிடம் சேவையாற்ற இணைந்தனர். பெராரின் சாகிரிடம் ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தாங்கள் கடனாகக் கொடுத்த பணத்தை மீட்பதற்காகச் சிவாஜியிடமிருந்து பெராரின் சாகிரை முகலாயர்கள் கைப்பற்றினர். இதற்குப் பதிலடியாக முகலாயர்களுக்கு எதிராகத் தாக்குதலை சிவாஜி தொடங்கினார். நான்கு மாத இடைவெளியில் முகலாயர்களிடம் சரணடைய வைத்த நிலப்பரப்புகளின் பெரும்பாலான பகுதிகளை மீட்டார்.
சிவாஜி சூரத்தை 1670ஆம் ஆண்டு இரண்டாம் முறையாகச் சூறையாடினர். ஆங்கிலேய மற்றும் டச்சுத் தொழிற்சாலைகளால் இந்தத் தாக்குதலை முறியடிக்க முடிந்தது. ஆனால், சிவாஜி நகரத்தையே சூறையாடினார். மீண்டும் தொடங்கப்பட்ட தாக்குதல்களால் கோபமடைந்த முகலாயர்கள் மராத்தியர்களுடனான தங்களது எதிர்ப்பை மீண்டும் புதுப்பித்தனர். சூரத்தில் இருந்து தனது தாயகத்திற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்த சிவாஜியை வழிமறிக்கத் தாவூத் கான் தலைமையில் ஒரு படையை அனுப்பினர். ஆனால், தற்கால நாசிக்கிற்கு அருகில் நடந்த வானி-திந்தோரி யுத்தத்தில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.
அக்டோபர் 1670இல் பாம்பேயில் இருந்த ஆங்கிலேயர்களைத் தாக்கத் தனது படைகளை சிவாஜி அனுப்பினார். ஆங்கிலேயர்கள் சிவாஜிக்கு போர் உபகரணங்களை விற்க மறுத்து வந்தனர். பாம்பேயில் இருந்து செல்ல முயன்ற ஆங்கிலேய மரம் வெட்டும் குழுக்களை சிவாஜியின் படைகள் தடுத்தன. செப்டம்பர் 1671இல் பாம்பேவுக்கு ஒரு தூதுவரை சிவாஜி அனுப்பினார். மீண்டும் போர் உபகரணங்களைக் கேட்டார். இந்த முறை தந்தா-இராஜபுரிக்கு எதிராகச் சண்டையிட அவர் உபகரணங்களைக் கேட்டார். இந்த வெற்றி மூலம் சிவாஜி பெரும் அனுகூலங்கள் ஆங்கிலேயர்களுக்குக் கவலையை ஏற்படுத்தியது. அதே நேரத்தில், இராஜபூரில் ஆங்கிலேயத் தொழிற்சாலைகளைச் சிவாஜி சூறையாடியதற்கு இழப்பீடு பெறும் எந்த ஒரு வாய்ப்பையும் அவர்கள் இழக்க விரும்பவில்லை. சிவாஜியுடன் சண்டையிட ஆங்கிலேயர்கள் இடைநிலை அதிகாரி இசுடீபன் உஷ்டிக்கை அனுப்பினர். ஆனால், பேச்சுவார்த்தைகளானவை இராஜபூர் இழப்பீடு விவகாரம் தொடர்பாகத் தோல்வியடைந்தன. பின்வந்த ஆண்டுகளில் பல தூதர்கள் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டனர். 1674இல் ஆயுத விவகாரங்களில் சில உடன்பாடு எட்டப்பட்டது. ஆனால், தனது இறப்பிற்கு முன்னர் சிவாஜி என்றுமே இராஜபூர் இழப்பீட்டுத் தொகையை வழங்கவில்லை. 1682ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் இராஜபூரிலிருந்த தொழிற்சாலை மூடப்பட்டது.
உம்ரானி மற்றும் நெசாரி யுத்தங்கள்
பிரதாப் ராவிற்கு தன் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தி ஒரு கடிதத்தை சிவாஜி அனுப்பினார். பகலோல் கான் மீண்டும் பிடிக்கப்படும் வரை தன்னைக் காணக்கூடாது என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். தனது தலைவர் கண்டித்ததால் மனம் வருந்திய பிரதாப் இராவ் பகலோல் கானைக் கண்டுபிடித்தார். வெறும் ஆறு குதிரைப்படை வீரர்களைக் கொண்டு, பெரும்பாலான இராணுவத்தை விட்டுச்சென்றார். இந்தச் சண்டையில் பிரதாப் இராவ் கொல்லப்பட்டார். பிரதாப் ராவின் இறப்பைக் கேட்டு சிவாஜி ஆழ்ந்த துயரம் கொண்டார். தனது இரண்டாவது மகன் இராஜாராமுக்குப் பிரதாப் ராவின் மகளை நிச்சயத் திருமணம் செய்து வைத்தார். புதிய சர்னௌபத்தாக (மராத்தியப் படைகளின் தலைமைத் தளபதி) அம்பீர் இராவ் மோகித்தே பதவிக்கு வந்தார். புதிதாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த மராத்திய இராச்சியத்தின் தலைநகரமாக கிரோசி இந்துல்கரால் புதிதாகக் கட்டப்பட்ட இராய்கட் கோட்டை உருவானது.
முடிசூட்டு விழா
thumb|280x280px|100க்கும் மேற்பட்டவர்கள் வருகை புரிந்த முடிசூட்டு விழா தர்பாரைச் சித்தரிக்கும் 20ஆம் நூற்றாண்டு ஓவியம். ஓவியர் எம். வி. துரந்தர். சிவாஜி தனது படையெடுப்புகளின் மூலம் பரந்த நிலப்பரப்பையும், பொருட் செல்வத்தையும் பெற்றார். ஆனால், அவர் ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான பட்டத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நுட்பமாகக் காண்கையில் அவர் இன்னும் ஒரு முகலாய ஜமீந்தார் அல்லது ஒரு பீஜப்பூரி சாகிரின் மகனாகவே இருந்தார். தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்த நிலப்பரப்பை ஆளும் சட்டப்பூர்வமான அடிப்படை அவரிடம் இல்லை. இதையும், மேலும் நுட்பமாகக் காண்கையில், இவருக்குச் சமமானவர்களாக இருந்த பிற மராத்தியத் தலைவர்களின் சவால்களை எதிர்கொண்டு தடுப்பதற்கும் ஒரு மன்னர் பட்டம் சரியானதாக இருந்தது.
6 சூன் 1674இல் இராய்கட் கோட்டையில் நடந்த ஒரு பெரிய விழாவில் மராத்தியப் பேரரசின் (இந்தவி சுவராஜ்) மன்னனாக சிவாஜி முடிசூட்டிக் கொண்டார். இந்து நாட்காட்டியின் படி, 1596ஆம் ஆண்டின் ஆனி மாதத்தின் முதல் 14 நாள்களின் 13ஆம் நாளில் (திரயோதசி) முடிசூட்டிக் கொண்டார். காக பத்தர் இந்த விழாவை நடத்தினார். யமுனை, சிந்து, கங்கை, கோதாவரி, நருமதை, கிருஷ்ணா மற்றும் காவிரி ஆகிய ஏழு புனித ஆறுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நீரானது ஒரு தங்கக் குடத்தில் நிரப்பப்பட்டிருந்தது. அந்நீரைச் சிவாஜியின் தலையில் ஊற்றி, வேத முடி சூட்டு மந்திரங்களை ஓதி காக பத்தர் நடத்தினார். நீர் ஊற்றிய பிறகு சிவாஜி தனது தாய் ஜீஜாபாய்க்கு பாதத்தைத் தொட்டு வணங்கினார். இராய்கட்டில் விழாவுக்காக கிட்டத்தட்ட 50,000 பேர் கூடியிருந்தனர். சிவாஜிக்கு சகக்கர்த்தா ("சகாப்தத்தைத் தோற்றுவித்தவர்") மற்றும் சத்திரபதி ("மன்னன்") ஆகிய பட்டங்கள் வழங்கப்பட்டன.
தென்னிந்தியப் படையெடுப்பு
1674இல் மராத்தியர்கள் ஒரு ஆக்ரோஷமான படையெடுப்பைத் தொடங்கினர். காந்தேஷ் (அக்டோபர்) மீது திடீர்த் தாக்குதல், பிஜப்பூரி போந்தாவைக் கைப்பற்றுதல் (ஏப்ரல் 1675), கார்வார் (ஆண்டின் நடுப்பகுதி) மற்றும் கோலாப்பூர் (சூலை) ஆகியவற்றைத் தாக்கினர். நவம்பரில் மராத்தா கடற்படையானது ஜஞ்சிராவின் சித்திக்களுடன் சிறு சண்டையில் ஈடுபட்டது. ஆனால், அவர்களை இடம்பெயரச் செய்வதில் தோல்வியடைந்தது. உடல்நலக்குறைவிலிருந்து மீண்ட சிவாஜி, தக்காணத்தவர்கள் மற்றும் ஆப்கானியர்களுக்கு இடையில் பீஜப்பூரில் நடைபெற்ற ஒரு உள்நாட்டுச் சண்டையின் சூழ்நிலையைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி ஏப்ரல் 1676இல் அதானி மீது திடீர்த் தாக்குதல் நடத்தினார்.
தனது படையெடுப்புக்கு முன்னர் தக்காணத்தில் இருந்தவர்களிடம் தக்காண தேசபக்தி குறித்த உணர்வுக்கு சிவாஜி வேண்டுகோள் விடுத்தார். தென்னிந்தியாவானது தாயகம் என்றும் அயலவர்களிடமிருந்து அது பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறினார். இவரது வேண்டுகோள் ஓரளவுக்கு வெற்றிகரமாக இருந்தது. 1677இல் ஐதராபாத்துக்கு ஒரு மாதம் சிவாஜி வருகை புரிந்தார். கோல்கொண்டா சுல்தானகத்தின் குதுப் ஷாவுடன் ஒரு உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். பீஜப்பூருடனான தன்னுடைய கூட்டணியைத் தவிர்க்கவும், ஒன்றிணைந்து முகலாயர்களை எதிர்க்கவும் ஒப்புக்கொண்டார். 1677இல் 30,000 குதிரைப்படையினர் மற்றும் 40,000 காலாட் படையினர், கோல்கொண்டாவின் சேணேவி மற்றும் நிதியுதவி ஆதரவுடன் கர்நாடகா மீது சிவாஜி படையெடுத்தார். தெற்கு முன்னேறிய இவர் வேலூர் மற்றும் செஞ்சிக் கோட்டைக்களைக் கைப்பற்றினார். இவரது மகன் முதலாம் இராஜாராமின் ஆட்சியின்போது மராத்தியர்களின் தலைநகரமாகச் செஞ்சி திகழ்ந்தது.
தனது தந்தை சாகாஜியின் இரண்டாவது மனைவி துகா பாய் (மொகித்தே இனம்) மூலம் பிறந்த தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரனாகிய வெங்கோஜியுடன் (முதலாம் ஏகோஜி) சமரசம் செய்துகொள்ள சிவாஜி விரும்பினார். சாகாஜிக்குப் பிறகு தஞ்சாவூரை வெங்கோஜி ஆண்டார். ஆரம்பத்தில் நம்பிக்கையுடன் நடைபெற்ற பேச்சு வார்த்தைகள் வெற்றிகரமாக அமையவில்லை. எனவே, இராய்கட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில் 26 நவம்பர் 1677இல் தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரனின் இராணுவத்தைச் சிவாஜி தோற்கடித்தார். மைசூர் மேட்டு நிலத்திலிருந்த அவரது பெரும்பாலான உடைமைகளைப் பறிமுதல் செய்தார். வெங்கோஜியின் மனைவியான தீபா பாய் மீது சிவாஜி மிகுந்த மதிப்பு வைத்திருந்தார். தீபா பாய் சிவாஜியுடன் புதிய பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்தினார். இறுதியில், தான் கைப்பற்றிய பெரும்பாலான உடமைகளைத் தீபா பாய் மற்றும் அவரது பெண் வழித்தோன்றல்களிடம் திருப்பிக் கொடுக்க சிவாஜி ஒப்புக்கொண்டார். நிலப்பகுதிகளின் சரியான நிர்வாகத்திற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சாகாஜியின் சமாதியின் பராமரிப்பு ஆகியவற்றுக்கு வெங்கோஜி ஒப்புக்கொண்டார்.