cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
கவாத்து செய்தல்
தேயிலை கவாத்து
தேயிலை செடிகளுக்கு ஏற்ற சீதோஷ்ண நிலை மழைக்காலத்தில் ஏற்பட்டும் அப்பொது அந்த  சீதோஷ்ண நிலையை பயன்படுத்தி சிறு தேயிலை விவசாயிகள் தங்களது தேயிலை தோட்டத்தின் மொத்த பரப்பளவில், 25 சதவீதம் தேயிலை தோட்டத்தை கவாத்து செய்தல் வேண்டும். இதை கடைப்படித்தால் தரமான பசுந்தேயிலையை உற்பத்தி செய்ய முடிகிறது. கவாத்து செய்யும் வழிமுறை தேயிலை செடிகளுக்கு ஏற்ற சீதோஷ்ண நிலையின் போது, தோட்டத்தை கவாத்து செய்வதால் மண்ணில் உள்ள ஈரப்பதம் மற்றும் மழையின் காரணமாக கவாத்து செய்த தேயிலை தோட்டத்தில் விரைவில் அரும்புகள் துளிர்விட ஏதுவாக அமையும் அதன் மூலம் தரமான தேயிலைகளையும் அதிக அளவில் உற்பத்தி செய்ய முடியும்.
சான்றுகள்
பகுப்பு:துப்புரவு முடிந்த நாமக்கல் மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள்
நீலகிரி பொந்து பாம்பு
நீலகிரி பொந்து பாம்பு (Plectrurus perrotetii-பெலிக்டுரரசு பெரோடெட்டி) என்பது பெரோடெட்சு தட்டைவால் பாம்பு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இது இந்தியாவில் உள்ள ஓர் விசமற்ற மிகச்சிறிய பாம்பு சிற்றினமாகும். இந்த பாம்பு இந்தியாவில் மட்டுமே காணக்கூடிய ஓர் அகணிய உயிரியாகும்.
பெயரிடல்
பிரெஞ்சு இயற்கையியலாளர் ஜார்ஜ் சாமுவேல் பெரோட்டெட்டின் (1793-1867) நினைவாக இந்த பாம்பின் சிற்றினப் பெயரான பெரோடெட்டி இடப்பட்டது.
பரவல்
இது இந்தியாவின் தெற்கு பகுதியிலும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைத்தொடர்களிலும் காணப்படுகிறது.
விளக்கம்
இப்பாம்புகள் அளவில் சிறியதாக இருக்கும். இதன் நீளம் அதிகபச்சமாக 44 செமீ வரை (17.5 அங்குலம்) வளரக்கூடியது. பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும், கூரான தலை மற்றும் மழுங்கிய வால்கொண்டிருக்கும். இதன் உடலிலில் மென்மையான, பெரிய பளபளப்பான செதில்கள் இருக்கும். உடல் உருளையாக, செம்பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும். இவை தன் பெரும்பாலான நேரத்தை மண்ணுக்கு அடியில் கழிக்கிறது. இரவாடியான இவற்றை பார்ப்பது அரிது. இப்பாம்பிற்கே உரிய கூம்பிய தலையில், கரிய நிற கண்கள் இருக்கும்.
உயிரியல்
இப்பாம்புகள் பொதுவான புழுப்பாம்பு போல இருக்கும். சிலர் இதை மண்புழு என தவறாக கருதவும் இடம் உள்ளது. மலைக்காடுகளில் இதன் வாழிடம் அழிக்கப்படுவதால் இது அருகிவரும் இனமாகிவிட்டது.
மேலும் காண்க
பகுப்பு:நச்சுத்தன்மை அற்ற பாம்புகள் பகுப்பு:தமிழ்நாட்டுப் பாம்புகள்
அதிர்வெண் பண்பேற்றம்
அதிர்வெண் பண்பேற்றம் (இலங்கை வழக்கு: அதிர்வெண் மட்டிசைப்பு) (frequency modulation) (FM) என்பது தகவல் தொடர்புத் துறையில் கடத்தி அலையின் (carrier wave) மீது தகவலைச் (Signal) சேர்க்கும் முறைகளில் ஒன்றாகும். இம்முறையில் கடத்தி அலையின் அதிர்வெண் தகவலுக்கேற்ப மாறக் கூடியது. வீச்சுப் பண்பேற்றத்திலோ வீச்சு மாறக்கூடியது; அதிர்வெண் மாறாதது. வானொலி அலைகள், தொலை அளத்தல், ராடார் ஆகிய துறைகளில் அதிர்வெண் பண்பேற்றம் பயன்படுகிறது.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:இயற்பியல் தொடர்பான குறுங்கட்டுரைகள் பகுப்பு:தொலைத்தொடர்பு பகுப்பு:இயற்பியல் பகுப்பு:மின்னணுவியல்
லாபு
லாபு (ஆங்கிலம்: Labu; மலாய் மொழி: Labu) என்பது மலேசியா, நெகிரி செம்பிலான் மாநிலத்தின், சிரம்பான் மாவட்டத்தில் அமைந்து உள்ள ஒரு முக்கிம் சார்ந்த நகரம் ஆகும். சிரம்பான் நகர மையத்தில் இருந்து 21 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
இந்த நகரம் கோலாலம்பூர் மாநகரில் இருந்து தெற்கே 66 கி.மீ. தொலைவிலும்; மலாக்கா நகரில் இருந்து 102 கி.மீ. தொலைவிலும்; ஜொகூர் பாரு நகரில் இருந்து 280 கி.மீ. தொலைவிலும் உள்ளது.
வரலாறு
19-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் லாபு முக்கிம் நிறுவப்பட்டது. சுங்கை ஊஜோங் (சிரம்பான்) (Datuk Undang of Sungai Ujong) ஆட்சியின் எட்டாவது டத்தோ உண்டாங் பதவி வகித்த, டத்தோ கெலானா பெட்ரா ஸ்ரீ ஜெயா (Dato' Kelana Petra Sri Jaya) என்பவரால் இந்த முக்கிம் உருவாக்கப்பட்டது.
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது, ஜப்பானியர்கள் லாபு நகரத்தைத் தங்களின் தலைமையகங்களில் ஒன்றாகப் பயன்படுத்தினார்கள். நகரத்திற்கு அருகில் பல கோட்டைகளைக் கட்டினார்கள். அவை பெரும்பாலும் 1995-ஆம் ஆண்டில், இரட்டை இரயில்பாதை அமைக்கப் படுவதற்காக இடிக்கப்பட்டு விட்டன.
அமெரிக்க அதிபர் லின்டன் ஜான்சன்
மலாயா அவசர காலத்தின் போது உள்ளூர் சீனத் தொழிலாளர்களைத் தங்க வைப்பதற்காக லாபு நகரத்திற்கு அருகிலேயே புதிய கிராமங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.
1966 அக்டோபர் 31-ஆம் தேதி, அமெரிக்க அதிபர் லின்டன் பி. ஜான்சன் இந்த நகருக்குப் பயணம் செய்தார். அவர் சென்ற இடமான லாபு ஜெயாவிற்கு பெல்டா ஜான்சன் (ஆங்கிலம்: FELDA LB Johnson; மலாய் மொழி: Kampung LB Johnson) என்று பெயரிடப்பட்டது.
சிரம்பான் மாவட்டத்தில் உள்ள முக்கிம்கள்
சிரம்பான் மாவட்டத்தில் மாவட்டத்தில் 8 முக்கிம்கள் உள்ளன. அவற்றுள் ராசாவும் ஒரு முக்கிம் ஆகும்.
போக்குவரத்து
லாபு நகரில் உள்ள லாபு சாலை என்பது லாபு நகருக்கும் திரோய் (Tiroi) நகருக்கும் முதுகெலும்பாக உள்ளது. நீலாய் மற்றும் சிரம்பான் நகரங்களுக்குச் செல்வதற்கு இந்தச் சாலை பயன்படுகிறது.
லாபு நகருக்கு சிரம்பான் தொடருந்து சேவை (KTM Komuter Seremban Line) உள்ளது. இருப்பினும் இந்தத் தொடருந்து நிலையத்திற்குச் செல்லும் சாலை கடந்த சில ஆண்டுகளாகப் பழுது பார்க்கப் படாமல் உள்ளது.
வெளி இணைப்புக்கள்
பகுப்பு:மலேசிய நகரங்கள் பகுப்பு:நெகிரி செம்பிலான்
காஞ்சிபுரம் மார்க்கண்டேசுவரர் கோயில்
காஞ்சிபுரம் மார்க்கண்டேசுவரர் கோயில் (மார்க்கண்டேசம், (ஏகம்பம்) எனப்படும் இது, காஞ்சிபுரத்திலுள்ள சிவக்கோயில்களில் ஒன்றாகும். மேலும், இம்மூர்த்தியை மார்க்கண்டேயர் வழிபட்டதாக அறியப்படும் இக்கோயில் குறிப்புகள் காஞ்சி புராண படலத்துள் உட்கோயில்களாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.
தல வரலாறு
மார்க்கண்டேய முனிவர் ஓர் காலத்தில் சலப்பிரளயம் (பெருவெள்ளம்) வந்தபோது அதில் நீந்திவந்து ஓர் புகலிடம் காணாது மனம் வருந்திப் பார்க்க காஞ்சியிலுள்ள வேதசுவரூபமாகிய மா விருடம் வளர்ந்து சலப்பிரளயத்தின் மேல் தோன்றியது அதுகண்டு அதனைப் பிடித்துக் கொண்டு காஞ்சியிலிருந்து ஆரம்பமாகிய யாவையும் ஆம்ர நாதரையும் (ஏகாம்பர நாதரை) கண்டு களித்துப்பின்னர் தமது பெயரால் பூசித்தனர்.
புற இணைப்புகள்
பகுப்பு:காஞ்சிபுரம் மாவட்டத்திலுள்ள சிவன் கோயில்கள்
அங் மோ கியோ ரயில் நிலையம்
அங் மோ கியோ ரயில் நிலையம் (Ang Mo Kio MRT station)சிங்கப்பூரின் துரிதக் கடவு ரயில் நிலையங்களில் ஒன்றாகும். இது நாட்டின்	மத்திய பகுதியில் அங் மோ கியோ நகரில் அங்குள்ள மக்களுக்கு செவைசெய்கிறது. வடக்கு தெற்கு வழித்தடத்தில் இது பதினாறாம் ரயில் நிலையமாகும்.இது இயோ சூ காங் ரயில் நிலையம் மற்றும் பீஷான் ரயில் நிலையம் ஆகிய இரண்டிற்கும் நடுவில் அமைந்துள்ளது. இரண்டு தளமேடைகளை கொண்ட இந்த ரயில் நிலையத்தில் ஒன்றில் ஜூரோங் கிழக்கு ரயில் நிலையம் நோக்கியும் மற்றொன்றில் மரீனா பே நோக்கியும் ரயில்கள் பயணிக்கின்றன.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:சிங்கப்பூர் ரயில் நிலையங்கள்
இரஜனி துகன்
வலது|thumb|258x258px| இரஜனி துகன்னா இரஜனி துகன் (Rajani Duganna) என்பவர் இந்திய அரசியல்வாதியும் கருநாடக மாநிலம் மங்களூர் மாநகராட்சியின் முன்னாள் மாநகரத்தந்தையும் ஆவார். இவர் 26 பிப்ரவரி 2010 அன்று பி. இராஜேந்திர குமார் மாநகரத் துணை தந்தையாக பதவியேற்க மாநகரத்தந்தையாகப் பதவியேற்றார். 1984ஆம் ஆண்டு மாநகராட்சி நிறுவப்பட்டதிலிருந்து, மாநகராட்சியின் மாநகர தந்தையாகவும், இதன் ஐந்தாவது பெண் மாநகரத் தந்தையும், 24வது மாநகரத் தந்தையும் ஆவார். இவர் ஒரு பில்லாவா (பூசாரி) மற்றும் பாரதிய ஜனதா கட்சி சேர்ந்தவர் ஆவார். துகன்னாவிற்குப் பின்னர் பிப்ரவரி 2011 அன்று இவரது உறவினர் பிரவீன் குமார் மாநகரத் தந்தையாகப் பதவியேற்றார்.
கன்கா தேசியப் பூங்கா
கன்ஹா தேசியப் பூங்கா (ஆங்கிலம்: Kanha National Park) இந்தியாவில் அமைந்துள்ளது. இப்பூங்காவில் புலிகள் பாதுகாப்புத் திட்டம் செயல்படுத்தப்படுகிறது. இது மத்தியப் பிரதேச மாநிலத்தின் பாலாகாட் மாவட்டம் மற்றும் மண்ட்லா மாவட்டங்களில் அமைந்துள்ளது. 1955 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 1 ஆம் தேதி இது தேசியப் பூங்காவாக அறிவிக்கப்பட்டது. இப்போது இத்தேசியப் பூங்காவின் மொத்தப் பரப்பளவு 940 சதுர கிலோமீட்டர்கள் ஆகும். மத்திய இந்தியப் பகுதியில் அமைந்துள்ள தேசியப் பூங்காக்களுள் மிகப்பெரியது இந்தத் தேசியப் பூங்கா ஆகும். இங்கு வங்காளப் புலிகள், சிறுத்தைகள், செந்நாய்கள் மற்றும் மான்கள் அதிக அளவில் காணப்படுகின்றன. இப்பூங்காவில் மூங்கில் மரங்களும் அதிக அளவில் உள்ளன. புகழ்பெற்ற புதினமான தி ஜங்கிள் புக் இப்பூங்காவின் உந்துதலால் எழுதப்பட்டது.
இரஜனி துகன்
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:21-ஆம் நூற்றாண்டு இந்திய அரசியல்வாதிகள் பகுப்பு:வாழும் நபர்கள்
கன்கா தேசியப் பூங்கா
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:இந்திய தேசியப் பூங்காக்கள் பகுப்பு:மத்தியப் பிரதேசம் பகுப்பு:பாலாகாட் மாவட்டம்
சர்வோதயம் (சிற்றிதழ்)
கிராமப் பொருள்கள் வளர்ச்சியை முக்கியமானதாகக் குறிப்பிடும் சர்வோதயம் இதழ், காந்திய வழியை, காந்திய தத்துவத்தை, அதன் உயர்வை எடுத்துக் கூறுகிறது. தனிமனித ஒழுக்கம், நேர்மை, சத்தியம், அயராத உழைப்பு, சுய கட்டுப்பாடு முதலியவற்றின் அவசியத்தைச் சுட்டிக் காட்டுகிறது. அதற்கேற்ற சான்றோர் வாக்குகள், அறிஞர் பொன்மொழிகள், தலைவர்களின் சிந்தனைகளை இதழ்தோறும் வெளியிடுகிறது.
காந்தியப் பொருளாதார அடிப்படையில் பல்வேறு தொழில்கள், கைத் தொழில்கள், சிறு தொழில்கள் அவற்றின் நிலைமை, அவை எதிர் கொள்ளும் சிக்கல்கள் போன்றவை பற்றிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள் புள்ளி விவரங்களுடன் ஒவ்வொரு இதழிலும் வெளிவருகின்றன.
குறிப்புகள்
பகுப்பு:தமிழ்நாட்டுத் தமிழ் இதழ்கள் பகுப்பு:சிற்றிதழ்கள் பகுப்பு:காந்தியம்
தாராபாரதி
தாராபாரதி (26 பிப்ரவரி 1947 – 13 மே 2000) தமிழகத்தை சேர்ந்த ஆசிரியரும், கவிஞரும் ஆவார். திருவண்ணாமலை மாவட்டம் ‘குவளை’ என்னும் சிற்றூரில் பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் இராதாகிருஷ்ணன். பெற்றோர் துரைசாமி; புஷ்பம் அம்மாள். அவருக்கு ஒரு அண்ணனும் (மலர் மகன் எனப்படும் துரை சீனிவாசன்), தம்பியும் (துரை மாதவன்) உள்ளனர். துணைவியாரின் பெயர் சந்தானலட்சுமி. 34 ஆண்டுகள் ஆசிரியராகப் பணியாற்றியவர். இவரது ஆசிரியர் சேவைக்காக தமிழக அரசின் நல்லாசிரியர் விருது பெற்றவர். கவிஞாயிறு என்ற சிறப்புப் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறார். தமிழ் நாடு அரசு 2010 - 2011 இல் இவரது நூல்களை நாட்டுடைமை ஆக்கியுள்ளது. இவருக்கு இரு புதல்வர்கள், விவேகாநந்தன் மற்றும் முனைவர் லோகுதுரை.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:1947 பிறப்புகள் பகுப்பு:2000 இறப்புகள் பகுப்பு:தமிழகக் கவிஞர்கள் பகுப்பு:நாட்டுடைமை நூல்களின் ஆசிரியர்கள் பகுப்பு:திருவண்ணாமலை மாவட்ட நபர்கள்
ஜேன் பவல்
ஜேன் பவல் (Jane Powell , பிறப்பு: சனவரி 19 1957), இங்கிலாந்து பெண்கள் தேர்வுத் துடுப்பாட்ட அணி அங்கத்தினர். இவர் ஆறு தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும், 24 ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டுள்ளார். 1984 - 1990 ஆண்டுகளில், இங்கிலாந்து பெண்கள் தேசிய அணி உறுப்பினராக தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும், ஒருநாள் பன்னாட்டுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும்  பங்குகொண்டார்.
பகுப்பு:இங்கிலாந்து பெண்கள் தேர்வுத் துடுப்பாட்ட அணி பகுப்பு:1957 பிறப்புகள் பகுப்பு:வாழும் நபர்கள்
கால்நடை
கால்நடைகள் (livestock) என்பவை வேளாண்தொழில் சூழலில் வீட்டில் வளர்க்கும் விலங்குகள் ஆகும். கால்நடைகள் அவற்றின் உழைப்புக்காகவும் இறைச்சி, முட்டை, பால், முடி, தோல், கம்பளி போன்ற பொருட்களுக்காகவும் பயன்படுகின்றன. சிலவேளைகளில் இவை இறைச்சிக்காக மட்டுமோ அல்லது பண்ணை விலங்குகளாக மட்டுமோ பயன்படுவதுண்டு. அமெரிக்காவில் குதிரைகள் கால்நடைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. பலவகை கால்நடைகள் அவற்றின் சிவப்பு இறைச்சிக்காகவே வளர்க்கப்படுகின்றன. மீனும் கோழியும் இவ்வகைபாட்டில் அடங்குவதில்லை.
வேட்டையாடல்-உணவுதிரட்டல் வாழ்க்கைமுறையில் இருந்து வேளாண்மைசார் வாழ்க்கைமுறைக்கு மாறியபோது அனைத்து தொல்பண்பாடுகளிலும் வழக்கில் வந்த கால்நடைகளை வளர்த்தல், பேணுதல், கொன்று இறைச்சியாகப் பயன்படுத்தல் ஆகிய செயல்முறைகளின் கூட்டுத் தொழில் கால்நடை வளர்ப்பு எனப்பட்டது. இது வேளாண்மையின் துணைத்தொழிலாகி விட்டது. கால்நடை வளர்ப்பு பண்பாட்டுக்குப் பண்பாடு மாறுவதோடு காலத்துக்குக் காலமும் மாறும். பல்வேறு குமுகங்களில் இது தனிச்சிறப்பான பண்பாட்டு, பொருளியல் பாத்திரத்தை வகிக்கிறது.
இப்போது கால்நடைப் பண்ணை பெரிதும் "செறிநிலை விலங்குப் பண்ணை"யாக உருமாறிவிட்டது. சிலவேளைகளில் புதுவடிவம் "தொழிலகப் பண்ணை" எனவும் அழைக்கப்படுகிறது ; அமெரிக்காவில் 99% க்கும் மேலாக கால்நடைகள் இம்முறையில்தான் வளர்க்கப்படுகின்றன. செறிநிலை விலங்குப் பண்ணை பல்வகை வணிக வெளியீடுகளை கூட்டுகிறது; ஆனால், விலங்குநலம், சுற்றுச்சூழல் தாக்கம், மக்கள் நலவாழ்வு ஆகியவற்றின்பால் எதிர்மறை விளைவுகளைச் செலுத்துகிறது. இந்த எதிர்மறை விளைவுகளாலும் ஒட்டுமொத்தத் திறமை குறைவதாலும், 2030 கால அளவில் சில நாடுகளின் சிலவகைக் கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை சரிவடையும் என சில புள்ளிவிவரங்கள் கணிக்கப்பட்டுள்ளன.
சொற்பிறப்பியல்
கால்நடை எனும் சொல் முதலில்  1650 களுக்கும் 1660 களுக்கும் இடையில் பயனுக்கு வந்தது. கால்நடை என்பது கால், நடை ஆகிய சொற்களி ன் கூட்டுச்சொல்லாகும். இன்று ஆடுமாடுகள் அசைபோடும் விலங்குகளாக அமைய, கால்நடைகள் அனைத்து வளர்ப்பு விலங்குகளையும் குறிக்கிறது.
ஐக்கிய அமெரிக்காவின் கூட்டுக் குடியரசு சட்டம் இச்சொல்லைக் குறிப்பிட்ட திட்டத்தில் வேளாண்பொருள்களின் ஆக்கத்துக்கு பயன்படுமா இல்லையா என்பதைப் பொறுத்தே வரையறுக்கிறது. எடுத்துகாட்டாக, 1999 ஆண்டைய கட்டாயக் கால்நடை அறிவிப்புச் சட்டம் (P.L. 106-78, தலைப்பு IX) அசைபோடும் ஆடு, மாடு போன்ற விலங்குகளை  ம்ட்டும் கால்நடைகளாக வரையறுக்கிறது. ஆனால், 1988 ஆம் ஆண்டைய சட்டம் ஆடுமாடுகள், செம்மறி, வெள்ளாடு,பன்றி, கோழி, உணவுக்கும் உணவு தயாரிக்கவும் பயன்படும் விலங்குகள், மீன்கள் போன்றவற்றைக் கால்நடைகளாக வரையறுக்கிறது.
இறந்த கால்நடை கொல்லும் முன்பே நோயால் இறந்த கால்நடைகளைக் குறிக்கிறது. கனடா போன்ற சில நாடுகளின் சட்டங்கள் இறந்த கால்நடைகளை உணவாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்துள்ளன.
வரலாறு
முதல் வீட்டு விலங்கு நாய்தான். நாய் 15,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஐரோப்பாவிலும் சேய்மைக் கிழக்குப் பகுதிகளிலும் வீட்டு நாய்கள் காணப்பட்டுள்ளன. வெள்ளாடுகளும் செம்மறிகளும் தென்மேற்கு ஆசியாவில் 11,000 ஆண்டுகளுக்கும்  5,000 ஆண்டுகளுக்கும் இடையே விட்டு விலங்குகளான. கி.மு 8,500 கால அளவில் பன்றிகள் அண்மைக் கிழக்குப் பகுதிகளில் வீட்டு விலங்குகளாகின  சீனாவில் கி.மு 6,000 அளவில் வீட்டுப் பன்றிகள் உருவாகியுள்ளன. கி.மு 4,000 ஆண்டளவில் குதிரைகள் வீட்டு விலங்குகளாகின. மாடுகள் 10,500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே வீட்டு விலங்குகளாகிவிட்டன. கி.மு 7,000 ஆண்டளவில் கோழிகளும் பிற பறவைகளும் வீட்டில் உணவாகப் பயன்படத் தொடங்கிவிட்டன.
வகைகள்
"கால்நடை" எனும் சொல்லைக் குறுகலான பொருளிலும் அகல்விரிவான பொருளிலும் வரையறுக்கலாம். அகல்விரிவான பொருளில் வணிகப் பயன்பாட்டுக்கு மக்கள் வளர்க்கும் எந்தவொரு விலங்கையும் கால்நடை குறிக்கும்.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:கால்நடைகள் பகுப்பு:இறைச்சித் தொழில்துறை
தக்குவாறிம்போ
right|thumb|ஏப்ரல் சதுக்கம் தக்குவாறிம்போ (Spanish: Tacuarembó) என்பது உருகுவை நாட்டில் அமைந்திருக்கும் தக்குவாறிம்போ ஒன்றியத்தின் தலைநகரமாகும்.
புவியியல்
றிவேரா ஒன்றியத்தின் தலைநகரமான றிவேராவிலிருந்து தென் மேற்கு திசையில் 113 கி.மீ தொலைவில் நெடுஞ்சாலை 390-க்கும் வழித்தடம் 5-க்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் அமைந்திருக்கின்றது தக்குவாறிம்போ. அறோயோ தக்குவாறிம்போ சிக்கோ என்ற கிளையாறு இந்நகரத்தின் வடதிசையில் ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றது. கடந்த 2011-ஆம் ஆண்டின் மக்கள் தொகைக் கணக்கீட்டின் படி, நாட்டின் எட்டாவது பெரிய நகரமாக இது விளங்குகின்றது.
வரலாறு
1831-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 24-ஆம் நாள், உருகுவையின் அதிபராகவிருந்த புருக்தூசோ றிவேரா என்பவரது ஆணைக்கிணங்க இந்நகரம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இந்நகரத்தை நிர்மாணிக்கும் பணியை அதிபரின் தம்பியாரான கேணல் பெர்நபே றிவேரா என்பவரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது.
மாண்டேவிடியோ நகரத்திலிருந்து புறப்பட்ட கேணல் பெர்நபே றிவேரா தனது பணியாட்கள் மற்றும் அவர்களுடைய குடும்பத்தினரோடு மூன்று மாதப் பயணத்தின் பின் தக்குவாறிம்போதி ஆற்றங்கரையை அடைந்தார். குவாரணி மொழியில் தக்குவாறிம்போதி என்றால் நாணல் புற்களின் ஆறு என்று பொருள்படும். இந்த பகுதியை தேர்ந்தெடுத்த கேணல் றிவேரா, அதை பிரித்து பல குடியிருப்பு பகுதிகளை உருவாக்கினார். 1832, ஜனவரி 21-ஆம் நாள் கேணல் றிவேரா இந்த நகரத்துக்கு அடிக்கல் நாட்டியதோடு சான் புருக்தூசோ எனப் பெயரிட்டார்
தெற்குகாருசேரி வல்லகுளம் குலசேகரநாதசுவாமி கோயில்
தெற்குகாரசேரி குலசேகரநாதர் கோயில் என்பது தமிழ்நாட்டில் தூத்துக்குடி மாவட்டம், தெற்குகாரசேரி என்னும் ஊரில் அமைந்துள்ள ஒரு சிவன் கோயில் ஆகும்.
தலபுராணம்
பாண்டிய தேசத்தை ஆண்ட மன்னன் குலசேகரன் ஒரு முறை தன் படை வீரர்களுடன் காட்டுக்கு வேட்டையாடிப் புறப்பட்டான். பொதியமலையின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் பயணித்துச் செல்கின்றபோது வழியில் ஓரிடத்தில் சில முனிவர்கள் பந்தல் அமைத்துக் கொண்டிருந்தனர். தாங்கள் செல்லும் வழியில் அந்தப் பந்தல் இருந்ததால், முனிவர்களைக் கூப்பிட்டு இதை அகற்றச் சொன்னார்கள் படை வீரர்கள், இங்கே மிகப் பெரிய வேள்வி நடத்தப்பட இருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தப் பந்தல். இதை அகற்றினால் எங்களில் குருநாதர் கோபித்துக் கொள்வார் என்று சொன்னார்கள் முனிவர்கள். முனிவர்களின் முன்பு விவேகத்துடனும், அடக்கத்துடனும் செயல்பட மன்னனும் படை வீரர்களும் அங்கே மறந்து போனது துரதிர்ஷ்டம். விளைவு – கோபப்பட்ட வீரர்கள், அந்தக் பந்தலைப் பிரித்தெரியத் தொடங்கினர். முனிவர்களின் குரு ஸ்தானத்தில் இருந்த கனகமுனி என்பவர், ஆத்திரத்தில் முகம் சிவந்தார். ஒரு மன்னன் என்பவன் தன் நாட்டு மக்களையும் அந்தணர்களையும் நலமுடன் காத்து, இறை பக்தி தன் சாம்ராஜ்யத்தில் மேலோங்கச் செய்ய வேண்டும். இதுதான் அவனது கடமை, அப்படிப்பட்ட ஒரு மன்னனே, நாட்டின் நலம் காக்க நடத்தப்படும் வேள்விச் சாலையில் பந்தலைப் பிரித்தெரிவதா ? இதை விட கேவலம் ஏதும் இல்லை, தகாத செயலைச் செய்த நீ தீராத வயிற்று வலியால் இன்று முதல் அவஸ்தைப்படுவாய் என்று கடும் கோபத்துடன் சாபம் கொடுத்தார் கனகமுனி. குலசேகர மன்னன் சாபத்தைக் கேட்டுத் துடிதுடித்துப் போனான். தன் பிழை பொறுக்குமாறும், இதற்கு சாப விமோசனம் அருளுமாறும் கனகமுனி மற்றும் அங்கு கூடி இருந்த முனிவர்கள் அனைவரிடமும் வேண்டினான். இதை அடுத்து, மனம் இளகினார் முனிவர்கள். பிறகு, இதுவரை நீ எந்தெந்த இடங்களில் எல்லாம் வேட்டையாடி முனிவர்களுக்கும் காட்டு விலங்குகளுக்கும் தொந்தரவு கொடுத்தாயோ, அங்கெல்லாம் ஒரு சிவாலயம் எழுப்பி வழிபாடு நடத்து. இதன்படி செய்து வந்தால், உன் வயிற்று வலியும் படிப்படியாகக் குணமாகும் என்று விமோசனம் அருளினர் முனிவர்கள். இறை பக்தியுடன் குலசேகர பாண்டியனது பயணம் அங்கிருந்து ஆரம்பமானது. தான் வேட்டையாடி மிருகவதை செய்த இடங்களிலும், முனிவர்களை அலட்சியம் செய்த இடங்களிலும், படை வீரர்களுடன் தங்கினான். கோயில் கட்டினான். வழிபாடுகளைத் துவக்கி வைத்தான். இப்படிப் பயணித்துக் கொண்டே வந்தவன், கடைசியில் பத்தை என்கிற இந்த ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தான். இங்கு காமதேனு வழிபாடு செய்த சுயம்பு லிங்கமூர்த்தத்தை பூஜித்தான். சாபமாகத் தான் பெற்ற நோயைப் போக்கி அருளுமாறு இந்த ஆதி நாதரிடம் பிரார்த்தித்தான்.
மன்னனின் பூஜையில் அகம் மகிழ்ந்து ஈசனும் உமையும் ஒரு நாள் குலசேகர மன்னனுக்குக் காட்சி தந்தனர். மன்னனின் தீராத வயிற்று வலி நோய் தீர அருளினார்கள். பிறகு, ஈசனிடம் மன்னன், தாங்கள் எனக்கு இங்கு திருக்காட்சி தந்ததை நினைவுபடுத்தும் வகையில் என் பெயர் தாங்கி, இங்கே என்றென்றும் அருள் வேண்டும். தங்களைத் தரிசிக்க வரும் பக்தர்களின் பிணிகளைத் தீர்த்தருள வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக் கொண்டான். அப்படியே ஆகட்டும் என்று ஈசனும் அருள… பின்னாளில் தனக்குக் காட்சி தந்த ஈசனை, விக்கிரகமாக வடித்து வைத்தானாம் குலசேகரன். அந்த லிங்கத் திருமேனியே, குலசேகரநாதர் என அழைக்கப்பட்டது. மன்னன் குலசேகரனுக்குத் தரிசனம் தரும் அவசரத்தில் தலையில் கிரீடம் எதுவும் அணியாமல், கேசத்தையே ஒரு ஒரு கிரீடம் போல் சுற்றி அமைத்துக் கொண்டு கயிலாயத்தில் இருந்து தேவி வந்தாள். எனவே, தனக்குத் திருக்காட்சி தந்த தேவியின் திருவடிவத்தை நினைவுபடுத்தும் விதமாக மன்னன் வடித்த உமையின் வடிவம், அறம்வளர்த்தநாயகி அம்பாள் என ஆனது. கோயில் கட்டியதோடு தன் பணிகளை நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை குலசேகர மன்னன். தனது 15-ஆம் ஆட்சி ஆண்டில் இங்கு தேவாரம் தொடர்ந்து ஓதுவதற்குக் கட்டளை அமைத்தான். மேலும் அமுது படிக்காக நிலங்களை அவன் ஒதுக்கினான் என்றும் கல்வெட்டுகள் தகவல் சொல்கின்றன.
திருக்கோவில் சிறப்பு
ஒன்பது சிவத்தலங்கள் உள்ளடக்கிய நவலிங்கபுரம் சிவத்தலங்களில் ஒன்றாக இக்கோயில் உள்ளது. கருவூரார் சித்தர் வழிபட்ட சிவத்தலம் இது.
சிறப்பு
சுமார் 800 வருடங்களுக்கு முன் இந்த ஊர் மிகப்பெரிய பட்டினமாக இருந்துள்ளது. அதற்கு பல தடயங்கள் உள்ளன. ஆங்கிலேயர் ஆதிக்கம் தலைவிரித்து ஆடிய சமயத்தில், சுமார் 250 வருடங்களுக்கு முன்பு கூப்பிட்ட குரலுக்கு என்னவென்று கேட்காத பல கோவில்கள் அடித்து நொறுக்கப்பட்டன. இக்கோவிலுக்கு வெள்ளைக்கார அதிகாரி குதிரையில் வந்து, கோவில் அருகே உள்ள பாறையில் நின்று கொண்டு “குலசேகரா” என்று இறைவனின் பெயரைச் சொல்லி கூப்பிட்டான். ஆனால் தெய்வம் பதில் அளிக்கவில்லை. இதனால் “கோவிலை தரைமட்டம் ஆக்குங்கள்” என்று கூறினான். உடனே ஆங்கிலேய படையினர் கோவிலை அடித்து நொறுக்கத் தயாரானார்கள். அப்போது எதிர்பாராத விதமாக பாறை மீது நின்ற குதிரை, அந்த துரையை கீழே தூக்கி வீசியது. இதில் நிலைகுலைந்து போன துரை கீழே விழுந்தான். குதிரை மறு நிமிடம் தனது காலால் மிதித்து அவனைக் கொன்று விட்டது. இதனைக் கண்ட மற்ற ஆங்கிலேயர்கள் ஓட்டம் பிடித்தனர். அந்த சம்பவத்தை நினைவு கூறும் வகையில், தற்போது குதிரையின் கால் தடம் மற்றும் துரையின் கால் தடம், முட்டு, கை தடம் காணப்படுகிறது.
இக்கோவிலில் எல்லா விழாக்களும் மிகச்சிறப்பாக நடைபெறுகின்றன. சித்திரை வருஷ பிறப்பு, வைகாசி விசாகம், பிரதோஷம், சிவராத்திரி, திருவாதிரை, சஷ்டி, திருக்கார்த்திகை, திருக்கல்யாணம் உட்பட அனைத்து பூஜைகளும் சிறப்பாக நடந்து வருகின்றன. குலசேகர மன்னன், தனக்கு எதிரிகள் மூலம் பிரச்சினை வரும் போதெல்லாம் வெற்றி வேண்டுமென்றால் இக்கோவிலில் வந்து வணங்கி சென்றதாக கூறப்படுகிறது. வெற்றியை பெற்று தரும் கோவிலாக இத்தலம் விளங்கி வருகிறது. இதனால் அரசியல்வாதிகள் தேர்தலில் வெற்றி பெறவும், மாணவர்கள் தேர்வில் வெற்றி பெறவும் இங்கே வந்து வணங்கி செல்கிறார்கள். மேலும் நீண்டநாள் நோய், விபத்தில் ஏற்பட்ட பெரும் காயம் நீங்கி விடுவதாகவும் பக்தர்கள் நம்பிக்கை தெரிவிக்கின்றனர். இங்குள்ள வள்ளி - தெய்வானை சமேத முருகன் முன்பு திருமணம் முடித்தால், குழந்தைப்பேறு நிச்சயம் என்பது ஐதீகம். இந்தக் கோவில் தினமும் காலை 7 மணி முதல் 10 மணி வரையிலும், மாலை 6 மணி முதல் இரவு 7 மணி வரையிலும் பக்தர்கள் தரிசனம் செய்வதற்காக திறந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்.
அமைவிடம்
இந்த கோவிலுக்கு நெல்லை - திருச்செந்தூர் மெயின் ரோட்டில் 18 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கிறது கருங்குளம் விளக்கு. இங்கிருந்து வலது பக்கமாக திரும்பி சென்றால் 6 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் தெற்கு காரசேரி உள்ளது. அங்கிருந்து 1 கிலோமீட்டர் ஊருக்குள் சென்றால் கோவில் இருக்கிறது.
வரலாறு
இக்கோயில் ஏழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. தூத்துக்குடி மாவட்டம், ஸ்ரீவைகுண்டம் வட்டத்தில் உள்ளது தெற்கு காரசேரி. தேரோடும் வீதிகள் நிறைந்த பெரும் பட்டணமாக விளங்கிய நல்லூர் இது. இந்த கிராமத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமான் குலசேகர நாதர் என்றும் இறைவியார் குலசேகர நாயகி என்றும் அருள்பாலிக்கின்றனர். குலசேகரப் பட்டணத்தினைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஆண்டு வந்த குலசேகர பாண்டியன் ஆட்சிக் காலத்தில் ஒரே நேரத்தில் 9 சிவன் கோயில்கள் கட்டினார். அக்கோயில்களில் ஒரே நேரத்தில் பூஜை செய்து மகிழ்ந்தார். குலசேகரபட்டிணத்தில் இருந்து திருவாங்கூர் வரை இந்த 9 கோயில்களும் அமைந்திருந்தன. அந்த ஒன்பது கோயில்கள் வரிசையில் இதுவும் அடங்கும்.
கோயிலில் சிவ பெருமான் கிழக்கு நோக்கிச் சற்று இடது புறம் சாய்ந்து பக்தர்கள் கோரிக்கையைக் கேட்கும் விதமாகக் காட்சியளிக்கிறார். அம்மை குலசேகர நாயகி தெற்கு நோக்கி அமர்ந்து அருள் பாலிக்கிறார்.
சனி பகவான், பைரவர், சூரியன், சந்திரன், அதிகாரநந்தி, நவக்கிரகம் என எல்லா தெய்வங்களும் அருள்பாலிக்கிறார்கள். தொடர்ந்து கோயிலைச் சுற்றி வந்தால் சுர தேவர், தட்சிணாமூர்த்தி ஆகியோர் அமர்ந்து அருள்பாலிக்கிறார்கள். கன்னிமூலையில் விநாயகப் பெருமான், மறுபுறம் வள்ளி தெய்வானையும் சமேத முருகபெருமானும் உள்ளனர். இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே காசி விசுவநாதர் - விசாலாட்சி, சோமசுந்தரர் - மீனாட்சி அருள் பாலிக்கிறார்கள். அதைத் தொடர்ந்து சண்டிகேஸ்வரர் வீற்றிருக்கிறார்.
குலசேகரநாதர்குலசேகரநாதர் இங்குள்ள சிவனை வணங்கி வேண்டிக்கொண்டால் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் போராடிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கும் குணம் பெறுவார்கள் என்பது நம்பிக்கை. நாள் பட்ட நோய்கள் தீர்கின்றன. இங்குள்ள வள்ளி தெய்வானை சமேத முருகன் முன்பு, பக்தர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டால் திருமண வாழ்வு சிறப்பதோடு குழந்தைபேறும் விரைவில் கிடைக்கும்.
கோயில் அமைப்பு
இக்கோயிலில் குலசேகரநாதர், அறம்வளர்த்தநாயகி இக்கோயில் தொகுப்புக் கோயில் என்ற வகைப்பாட்டில் இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது. பரம்பரை அல்லாத அறங்காவலர் அமைப்பால் நிர்வகிக்கப்படுகிறது
பூசைகள்
இக்கோயிலில் காரணாகம முறைப்படி இரண்டு காலப் பூசைகள் நடக்கின்றன.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலுள்ள சிவன் கோயில்கள் பகுப்பு:சரி பார்க்க வேண்டிய தானியக்கக் கோயில் கட்டுரைகள்
நீல டார்ட் ஏவியேசன்
நீல டார்ட் ஏவியேசன் (Blue Dart Aviation) என்பது சென்னை,  தமிழ்நாடு மைய்யமாக கொண்டு செயல்படும் ஒரு சரக்கு வானூர்தி நிறுவனம்  ஆகும். இது சென்னை அதன் முக்கிய மைய்யமாக வைத்து  இந்தியாவின் 7 மெட்ரோ நகரங்களுக்கு தனது சேவைகளை இயக்குகிறது. செர்மன் தபால் நிறுவனமான டாய்ச் போஸ்ட் அதன் துணை நிறுவனமான ப்ளூ டார்ட் எக்ஸ்பிரசு மூலம் வானூர்தியில் 70% பங்குகளை வைத்திருக்கிறது.
சேவைகள்
நீல டார்ட் ஏவியேசன் சூன் 2019 நிலவரப்படி, இந்தியாவிற்குள் சரக்கு வானூர்திகளை பின்வரும் இடங்களுக்கு இயக்குகிறது: thumb| ப்ளூ டார்ட் போயிங் 757-200 எச்.எஃப்
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:இந்திய வானூர்தி நிறுவனங்கள் பகுப்பு:நிறுவனங்கள் அடிப்படையில் தமிழ்நாடு பகுப்பு:சென்னையை மையமாகக் கொண்ட நிறுவனங்கள்
மிர்சாபூர் மாவட்டம்
மிர்சாபூர் மாவட்டம் (मीरज़ापुर ज़िला, مرزا پور ضلع) இந்தியாவின் உத்தரப்பிரதேச மாநில மாவட்டங்களில் ஒன்று. இதன் தலைநகரம் மிர்சாபூர் நகரம் ஆகும். இம்மாவட்டத்தின் பரப்பு 4521 km2. இம்மாவட்டம் மிர்சாபூர் பிரிவின் கீழ் அமைந்துள்ளது.
பிரிவுகள்
இம்மாவட்டம் மிர்சாபூர், லால்கஞ், மரிஹன், சுனர் என நான்கு வட்டங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நான்கு வட்டங்களும் பனிரெண்டு தொகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.
பொருளாதாரம்
2006ல் பஞ்சாயத்து ராஜ் அமைச்சகம் மிர்சாபூர் மாவட்டத்தை இந்தியாவின் 640 மாவட்டங்களில் மிகவும் பின்தங்கியுள்ள 250 மாவட்டங்களில் ஒன்றாக அறிவித்தது. இம்மாவட்டம் பின்தங்கியுள்ள பகுதிகளுக்கான நிதி வழங்கும் திட்டம் (BRGF) மூலம் உத்தரப்பிரதேசத்தில் பயன்பெறும் 34 மாவட்டங்களில் ஒன்றாகும்.
மக்கள் வகைப்பாடு
2011 ஆம் ஆண்டு மக்கட்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி மிர்சாபூர் மாவட்டத்தின் மொத்த மக்கட்தொகை 2,494,533. இது தோராயமாக குவைத் நாட்டின் மக்கட்தொகைக்கு சமமானதாகும். இதன் மூலம் இம்மாவட்டம் இந்தியாவில் உள்ள 640 மாவட்டங்களில் 174வது இடத்தில் உள்ளது. இந்த மாவட்டத்தின் மக்கட்தொகை அடர்த்தி 561 PD/sqkm. மேலும் மிர்சாபூர் மாவட்டத்தின் மக்கட்தொகை வளர்ச்சி விகிதம் 2001-2011 காலகட்டத்தில் 17.89%. மிர்சாபூர் மாவட்டத்தின் பாலின விகிதப்படி 1000 ஆண்களுக்கு 900 பெண்கள் உள்ளனர். மேலும் மிர்சாபூர் மாவட்ட மக்களின் கல்வியறிவு விகிதம் 70.38%.
வெளியிணைப்புகள்
பகுப்பு:உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள மாவட்டங்கள்
திருப்பரங்குன்றம் வெயிலுகந்த அம்மன் கோயில்
வெயிலுகந்த அம்மன் கோயில் என்பது தமிழ்நாடு மாநிலத்தில் மதுரை மாவட்டத்தின் திருப்பரங்குன்றம் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஓர் அம்மன் கோயில் ஆகும்.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 192 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள வெயிலுகந்த அம்மன் கோயிலின் புவியியல் ஆள்கூறுகள், 9.88423°N, 78.07196°W ஆகும்.
புனரமைக்கப்பட்ட இக்கோயிலின் குடமுழுக்கு 2022ஆம் ஆண்டு சூலை மாதம் ஆறாம் நாள் நடைபெற்றது. அர்த்தநாரீசுவரர், விநாயகர், காலபைரவர், மாணிக்கவாசகர், கருப்பண்ணசாமி, கத்தரிக்காய் சித்தர் மற்றும் நவக்கிரகங்கள் ஆகியோர் சன்னதிகள் இக்கோயிலில் அமையப் பெற்றுள்ளன.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:மதுரை மாவட்டத்திலுள்ள அம்மன் கோயில்கள்
அந்தியோக்கியா
அந்தியோக்கியா (Antioch) என்னும் பழங்கால நகர் இன்றைய துருக்கி நாட்டின் தென் கிழக்குப் பகுதியில், சிரியாவின் வடகிழக்கு எல்லையிலிருந்து 12 மைல் தொலையில் அமைந்த நகரம் ஆகும். இந்நகருக்கு மேற்குப்பக்கத்தில் ஒரோண்டெஸ் (Orontes) என்னும் பேராறு ஓடுவதால் அதற்கு "ஒரோண்டெஸ் கரையில் அமைந்த அந்தியோக்கியா" (Antioch on the Orontes) என்னும் பெயரும் உண்டு.
பிற மொழிகளில் இந்நகரத்தின் பெயர்: கிரேக்கம்: Ἀντιόχεια ἡ ἐπὶ Δάφνῃ, Ἀντιόχεια ἡ ἐπὶ Ὀρόντου அல்லது Ἀντιόχεια ἡ Μεγάλη; இலத்தீன்: Antiochia ad Orontem; அரபி: انطاکیه (Antakya).
பழைய நகரான அந்தியோக்கியா புது நகரான "அந்தாக்கியா" (Antakya) அருகே இன்றைய துருக்கி நாட்டில் அமைந்துள்ளது.
அந்தியோக்கியா உருவான வரலாறு
கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் மகா அலெக்சாண்டரின் தளபதிகளுள் ஒருவராகிய முதலாம் செலூக்கஸ் நிக்கட்டோர் என்பவர் அந்தியோக்கியாவை நிறுவினார். இந்நகரம் மிகுந்த வளர்ச்சியடைந்து, மேற்கு ஆசியாவில் அலெக்சாந்திரியா நகரையே விஞ்சும் அளவுக்கு விரிவுற்றது. இந்நகரத்தில்தான் கிறித்தவ சமயம் முதலில் யூதர் நடுவிலும் பின்னர் யூதரல்லாத பிற இனத்தவரிடையேயும் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் முனைப்பாகப் பரவத்தொடங்கியது.
அந்தியோக்கியா பண்டைய சிரிய நாட்டை ஒருங்கிணைத்த நான்கு பெருநகர்களுள் ஒன்றாகும் (பிற நகர்கள்: செலூக்கியா, அப்பமேயா, இலவோதிக்கேயா). அந்நகர மக்கள் "அந்தியோக்கியர்" என்று அழைக்கப்பட்டனர். அதன் உச்ச வளர்ச்சியின்போது அங்கே ஐந்து இலட்சம் மக்கள் வாழ்ந்தார்களாம். அடிக்கடி நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டதாலும், மம்லுக் இராணுவம் 1268இல் பேரளவிலான மக்களைக் கொன்றுகுவித்ததாலும் அந்தியோக்கியா நடுக்காலத்தில் சீரழியத் தொடங்கியது. மங்கோலியர் படையெடுப்பால் வர்த்தக வழிகள் அந்தியோக்கியாவின் ஊடே செல்ல தடை எழுந்ததும் இதற்கு ஒரு காரணமாகும்.
உரோமை ஆட்சியின் கீழ் அந்தியோக்கியா
கி.மு. 83இல் அந்தியோக்கியா அர்மீனிய ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. ஆனால், கி.மு. 65இல் அந்தியோக்கிய மக்கள் உரோமையரை அணுகினர். உரோமை ஆட்சியின் போது அந்தியோக்கியா "சுதந்திர நகர்" என்னும் நிலையில் தொடர்ந்தது. உரோமைப் பேரரசர்கள் அந்தியோக்கியாவின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து அதை எகிப்திய அலெக்சாந்திரியாவை விடவும் மேலாக வளர்த்தெடுத்தனர். ஜூலியஸ் சீசர் கி.மு. 47இல் அந்தியோக்கியாவுக்குச் சென்று அது தொடர்ந்து "சுதந்திர நகர்" என்னும் நிலையில் நீடிக்கும் என்று உறுதியளித்தார். சில்ப்பியுஸ் குன்றத்தில் ஜூப்பிட்டர் கடவுளுக்கு மாபெரும் கோவில் கட்டப்பட்டது. உரோமைப் பாணியில் அமைந்த பொதுவெளி (forum) உருவாக்கப்பட்டது. திபேரியுஸ் மன்னரின் ஆட்சியில் உருவாக்கப்பட்ட தூண்கள் வரிசை அமைந்த வழி சில்ப்பியுஸ் குன்றத்துக்கு இட்டுச்சென்றது. அக்ரிப்பா, திரயான், அந்தோனியுஸ் பீயுஸ், ஹேட்ரியன் போன்ற உரோமை மன்னர்கள் அந்தியோக்கியாவை அழகுபடுத்தியதோடு அங்கு பொதுமக்களின் பயன்பாட்டுக்கான கட்டடங்களையும் உருவாக்கினர். அந்தியோக்கியாவில் கோம்மொதுஸ் மன்னன் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுகள் நிகழ்த்தினார். கி.பி. 256இல் பாரசீகப் படைகள் அந்தியோக்கியாவைத் தாக்கி மக்கள் பலரைக் கொன்றன.
கிறித்தவ வரலாற்றில் அந்தியோக்கியா
கிறித்தவ சமயம் யூத நாட்டுக்கு வெளியே பரவத் தொடங்கிய காலத்தில் அந்தியோக்கியா மைய இடமாக அமைந்தது. அந்நகரில் யூத மக்கள் பலர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் தங்கியிருந்த "கெரட்டேயோன்" (Kerateion) என்னும் பகுதி நகரின் தெற்குப்பகுதியில் இருந்தது. யூத மக்களிடையே கிறித்தவ சமயத்தைப் பரப்பும் வண்ணம் பல மறைபரப்பாளர் சென்றனர். இயேசுவின் சீடரான புனித பேதுரு அங்கு போதித்தார். அதன் அடிப்படையில் இன்று அந்தியோக்கிய முதுவர் சபை தனக்கு முதன்மையிடம் உண்டு என்னும் கோரிக்கையை எழுப்புகிறது.
அந்தியோக்கியாவில் கிறித்தவ சமயத்தைப் பரப்பிய இரு பெரும் மறைபரப்பாளர்கள் பர்னபா, பவுல் (பிறப்பு: கி.பி. சுமார் 5; இறப்பு: கி.பி. சுமார் 67) ஆவர். பவுல் இந்நகரத்தில் கி.பி. 47இலிருந்து 55 வரை மறைபரப்பினார். இந்த மறைபரப்பாளர் கிறித்தவத்தை போதித்தபோது மக்கள் கூடி வந்து நற்கருணைக் கொண்டாட்டம் நிகழ்த்திய குகைப் பகுதி இன்றும் உள்ளது. இவ்வாறு அந்தியோக்கியா கிறித்தவத்தின் தொடக்க காலத்தில் முதன்மை வாய்ந்த இடமாக மாறிற்று. கிறித்தவத்தின் பிற மூன்று நகர மையங்கள் இவை: எருசலேம், அலெக்சாந்திரியா, உரோமை. புதிய ஏற்பாட்டில் உள்ள திருத்தூதர் பணிகள் என்னும் நூல் அந்தியோக்கியாவில் கிறித்தவம் பரவியதை விவரிக்கிறது. அந்தியோக்கியா பற்றிய 16 குறிப்புகள் அந்நூலில் உள்ளன (காண்க: 6:5; 11:19,20,22,26,27; 13:1,13; 14:19,21,26; 15:22,23,30,35; 18:12). மேலும் கலாத்தியர் திருமுகத்திலும் 2 திமொத்தேயு திருமுகத்திலும் அந்தியோக்கியா பற்றிய குறிப்புகள் உண்டு.
சிறப்பாக, அந்தியோக்கியாவில்தான் முதன்முறையாக, இயேசுவைப் பின்பற்றிய மக்கள் "கிறித்தவர்கள்" என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படத் தொடங்கினர். அது பற்றிய குறிப்பு இதோ:
பர்னபா சவுலைத் தேடி தர்சு நகர் சென்றார்; அவரைக் கண்டு, அந்தியோக்கியாவுக்கு அழைத்து வந்தார். அவர்கள் ஓராண்டு முழுவதும் அந்தச் சபையாரோடு கூடவே இருந்து பெருந் திரளான மக்களுக்குக் கற்பித்து வந்தார்கள். அந்தியோக்கியாவில்தான் முதல் முறையாகச் சீடர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் என்னும் பெயரைப் பெற்றார்கள் (திருத்தூதர் பணிகள் 11:25-26).
கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டளவில் அந்தியோக்கியாவில் நிலவிய கிறித்தவ சமூகம் மிகவும் வளர்ச்சியடைந்து அமைப்புப் பெற்ற குழுவாக விளங்கியது. கி.பி. சுமார் 35இலிருந்து 108 வரை வாழ்ந்த புனித அந்தியோக்கு இஞ்ஞாசியார் (Ignatius of Antioch) கி.பி. 69இலிருந்தே அந்நகரின் ஆயராகச் சிறப்பாகப் பணியாற்றினார். அவர் கிறித்தவ சமயக் கொள்கைகளை விளக்குகின்ற பல நூல்களை ஆக்கினார்.
கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டளவில் அந்தியோக்கிய திருச்சபை உரோமை மற்றும் அலெக்சாந்திரியா ஆகிய நகர்களில் அமைந்த சபைகளைப் போல முதன்மை வாய்ந்ததாக விளங்கியது. அங்கு கலையழகு வாய்ந்த கிறித்தவப் பெருங்கோவில் ஒன்று கி.பி. 327-341இல் கட்டப்பட்டது. உரோமைப் பேரரசர் காண்ஸ்டண்டைன் தொடங்கிய கோவில் கட்டடத்தை அவர்தம் மகன் காண்ஸ்தான்சியஸ் நிறைவுசெய்தார். அப்பெருங்கோவிலுக்குக் குவிமாடம் இருந்தது; கற்பதிகை முறையில் உருவாக்கிய பல கலைப்படைப்புகளும் அக்கோவிலில் இருந்தன.
கான்ஸ்டாண்டிநோப்புள் நகரம் வளர்ந்து, எருசலேம் முது ஆயர் மையமாக மாறியபோது அந்தியோக்கியாவின் முதன்மை மங்கலாயிற்று. மேலும் கிறித்தவத்துக்குப் புறம்பான கொள்கைகள் அந்தியோக்கிய சபையில் நுழைந்ததும் அதன் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாயிற்று. ஆயினும் கி.பி. 4-5 நூற்றாண்டுகளில் அந்தியோக்கியா கிறித்தவ விவிலிய ஆய்வுக்குப் பெரும் உந்துதல் அளித்தது.
உரோமைப் பேரரசன் ஜூலியன் கி.பி. 362இல் அந்தியோக்கியாவுக்கு வருகை தந்த சமயத்தில் ஒரு புலம்பல் விழா நடந்துகொண்டிருந்தது. அதை ஜூலியன் விரும்பவில்லை. அதுபோலவே கிறித்தவர்களும் ஜுலியன் தங்களுக்கு எதிராகச் செயல்பட்டதாக உணர்ந்தார்கள். யூதர்களின் சமயச் சடங்குகள் மற்றும் புராதன சமயத்தின் சடங்குகள் ஆகியவற்றை ஆதரித்த ஜூலியன் அந்தியோக்கியாவில் இருந்த கிறித்தவப் பெருங்கோவிலை மூடியது கிறித்தவர் நடுவே பெரும் எதிர்ப்பைக் கிளப்பியது. இது தவிர, ஜூலியனின் இராணுவத்தினர் புராதன சமயத்தைச் சார்ந்த கோவிலில் பலிகொடுக்கப்பட்ட விலங்குகளின் இறைச்சியை உண்டு, மதுவருந்தி நகரத் தெருக்களில் தொந்தரவு கொடுத்தனர்; அதே நேரத்தில் நகர மக்கள் பசியால் வாடினர். எனவே மக்கள் ஜூலியனை வெறுத்தனர். அவரது தாடி பற்றிக் கேலிச் சித்திரங்களும் வெளியாயின.
526இல் நிகழ்ந்த பயங்கர நிலநடுக்கத்தின்போது அந்தியோக்கியாவும் அதன் துறைமுக நகரான செலூக்கியாவும் பெரும் அழிவைச் சந்தித்தன. முதலாம் ஜஸ்டீனியன் மன்னன் அந்தியோக்கியாவுக்குக் "கடவுளின் நகர்" என்று பொருள்படும் "தியோப்பொலிஸ்" (Theopolis) என்னும் பெயரைக் கொடுத்தார். அவர் காலத்தில் பல கட்டடங்கள் சீரமைக்கப்பட்டன. கி.பி. 531இலிருந்து 579 வரை ஆட்சிசெய்த முதலாம் கொஸ்ரோ (Khosrau I) அந்தியோக்கியாவைத் தாக்கியதோடு அங்கு வாழ்ந்த சுமார் 3 இலட்சம் மக்களைக் கொன்றார். அந்தியோக்கியாவின் புகழும் மங்கத் தொடங்கியது.
அந்தியோக்கியாவில் கிறித்தவ இறையியல் வளர்ச்சி
கிறித்தவ இறையிலுக்கு அந்தியோக்கியா அளித்த பங்கு சிறப்பானது. விவிலியத்தை வாசித்து விளக்குவதற்கு அந்தியோக்கிய அறிஞர்கள் "சொல் பொருள் விளக்கம்" (literal interpretation) என்னும் முறையைக் கடைப்பிடித்தனர். அதே சமயம் அலெக்சாந்திரிய அறிஞர்கள் "உருவக விளக்கம்" (allegorical interpretation) என்னும் முறையைக் கையாண்டனர். அந்தியோக்கிய இறையியலாருள் தர்சு நகர் தியொதோர் (இறப்பு: கி.மி. சுமார் 390) என்பவரும் மொப்சுவேத்சிய தியொதோர் (கி.பி. சுமார் 350-428)என்பவரும் குறிப்பிடத்தக்கோர் ஆவர். அந்தியோக்கியாவில் புனித சீமோன் என்பவருக்கு வணக்கம் செலுத்தப்பட்டது. அவர் தவ வாழ்க்கை மேற்கொண்டார்; அந்தியோக்கியாவிலிருந்து 60 கி.மீ. தொலையில் ஒரு தூண் உச்சியில் 40 ஆண்டுகள் தனியாக வாழ்ந்து தவம் செய்தார். அவரது இறப்புக்குப் பின் அவர்தம் உடல் அந்தியோக்கியாவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு, பேரரசர் லியோ ஏற்பாடு செய்த ஒரு கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
அரபு ஆட்சிக் காலத்தில் அந்தியோக்கியா
கி.பி. 637இல் அந்தியோக்கியாவின் அருகே நிகழ்ந்த இருப்புப் பாலச் சண்டையில் (Battle of Iron Bridge) ராசிதீன் கலீபாக்கள் அந்தியோக்கியாவைக் கைப்பற்றினார்கள். அப்போது பிசான்சியப் பேரரசை ஹெராக்லியஸ் என்பவர் ஆண்டுவந்தார். அந்தியோக்கியா அரபியில் "அந்தாக்கிய்யா" (أنطاكيّة (Antākiyyah) என்று பெயர்மாற்றம் பெற்றது. அந்நகரம் சுமார் 350 ஆண்டுகளாக ஓயாது போர்நிகழும் தளமாக மாறியதால் சீரழியத் தொடங்கியது. துருக்கியர் அந்தியோக்கியாவை 1084இல் கைப்பற்றினார்கள்.
சிலுவைப் போர்க் காலத்தில் அந்தியோக்கியா
1098இல் சிலுவைப் போர் வீரர்கள் அந்தியோக்கியாவை முற்றிகையிட்டுக் கைப்பற்றினார்கள். 13ஆம் நூற்றாண்டில் மங்கோலியர்கள் படையெடுத்ததால் அந்தியோக்கியாவின் வணிக முக்கியத்துவம் குறைந்தது. 1268இல் எகிப்திய மல்முக் சுல்தான் பைபார்ஸ் என்பவர் அந்தியோக்கியாவை முற்றுகையிட்டார். அந்நகரைக் கைப்பற்றி அங்கிருந்த கிறித்தவர்களைக் கொன்றார். நகரின் காப்புச் சுவர்களையும் தகர்த்தெறிந்தார். கிறித்தவ மரபுவழிச் சபை, ஜாக்கபைட் சபை ஆகியவற்றின் தலைமையிடம் அந்தியோக்கியாவிலிருந்து தமஸ்கு நகருக்கு மாற்றப்பட்டன. 1335இல் அந்தியோக்கியாவில் இன்னும் கணிசமான மக்கள் வாழ்ந்துவந்தனர். ஆனால் 1432இல் மக்கள்வாழ் வீடுகள் சுமார் 300 மட்டுமே எஞ்சின. அவையும் பெரும்பாலும் துருக்கியர் வீடுகளாக இருந்தன.
அகழாய்வுக் கண்டுபிடிப்புகள்
பண்டைக்கால உரோமையர் அந்தியோக்கியாவை எழில் மிகுந்த நகரமாகக் கட்டியெழுப்பியிருந்தார்கள். அவர்கள் எழுப்பிய கட்டடங்களுள் மிகச் சிலவே அழிபாடுகளுடன் எஞ்சியுள்ளன. நகரத்தைக் காப்பதற்காக எழுப்பப்பட்ட மதில்சுவர் எஞ்சியது. நகருக்குக் குடிநீர் கொண்டுசெல்ல அமைக்கப்பட்ட நீர்வழிகளும் (aqueducts) இன்று காணப்படுகின்றன. புனித பேதுரு கோவில் நீடித்துள்ளது. பழங்காலக் கிறித்தவர்கள் நற்கருணைக் கொண்டாட்டம் நிகழ்த்துவதற்காகக் கூடிய குகைப்பகுதியில் இக்கோவில் எழுந்ததால் புனித பேதுரு குகைக் கோவில் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. பண்டைய உரோமை நகரான அந்தியோக்கியா பெருமளவும் ஒரோண்டெஸ் பேராற்றுப் படுகையின் கீழ் புதைந்து கிடக்கிறது; சில பகுதிகள் புதிய குடியேற்றங்கள் எழுவதன் காரணமாக அழிக்கப்பட்டுள்ளன.
1932-1939 ஆண்டுகளில் லூவர் காட்சியகம், பால்ட்டிமோர் கலைக் காட்சியகம், வூஸ்ட்டர் கலைக் காட்சியகம், ப்ரின்ஸ்டன் பல்கலைக் கழகம், ஃபாக் கலைக் காட்சியகம் போன்ற நிறுவனங்கள் கூட்டாக இணைந்து அகழ்வாய்வுகள் நிகழ்த்தின. காண்ஸ்டண்டைன் கட்டிய எண்கோண வடிவப் பெருங்கோவில், அரச அரண்மனை போன்ற இடங்கள் அகழ்வாய்வில் கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறாமல் போனாலும், பிற பொருள்கள் கிடைத்தன. அவற்றுள் கீழ்வருவன முக்கியமானவை: அந்தியோக்கியா, டாஃப்னீ, செலூக்கியா ஆகிய பண்டைய நகரங்களில் இருந்த விடுமுறை வீடுகளையும் பொதுக் குளிப்பகங்களையும் அணிசெய்த அழகிய கற்பதிகை ஓவியங்கள் (mosaics) கிடைத்துள்ளன. அந்தியோக்கியாவின் காவல் தெய்வமாகக் கருதப்பட்ட "டைக்கீ" (Tyche) என்னும் பெண் தெய்வத்தின் சிலைகள் பல கண்டெடுக்கப்பட்டன. அழகிய "டைக்கீ" சிலையொன்று வத்திக்கான் நகரக் கலையகத்தில் காக்கப்பட்டு வருகிறது. அச்சிலையின் வலது கையில் கோதுமைக் கதிர் உள்ளது; தலையில் நகரக் காப்புச் சுவர்கள் பதியப்பெற்ற மகுடம் விளங்குகிறது; சிலையின் காலடியில் ஒரோண்டஸ் பேராறு நீச்சலடிக்கின்ற ஓர் இளைஞன் வடிவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்தியோக்கு நகரம் உருவான காலத்தில் அது எப்போதும் நற்பேறு பெற்றுச் செழிப்போடு விளங்க வேண்டும் என்பதற்காக ஓர் இளம் கன்னிப்பெண் பலியாக்கப்பட்டார் என்றும் அதன் அடையாளமே "டைக்கீ" தெய்வச் சிலை என்றும் சில அறிஞர் கருதுகின்றனர்.
ஆதாரங்கள்
பகுப்பு:விவிலிய இடங்கள்
Antiohija Αντιόχεια Antioche אנטיוכיה Antiohija Antiokheia Antiochia ad Orontem Antiochië
மோரிரோ (நாட்டுப்புறக்கதை)
கதைச்சுருக்கம்
பண்டைய நாட்களில், கலாச்சி என்றழைக்கப்படும் மீனவர்களின் கிராமம் சிந்தி பகுதியில் இருந்தது. அந்த கிராமவாசிகளின் முக்கியமான வாழ்வாதாரம் மீன்பிடி தொழிலாகும்; அவர்கள் மீன் பிடிப்பதற்காக தங்கள் படகுகளில்  ஆழ் கடலுக்குள் செல்லுவது வழக்கம். தற்போது கிளிஃப்டன்) என்று அழைக்கப்படும் பகுதியில் கலாச்சி ஜோ குன் (கலாச்சியின் சுழல்) என்று அழைக்கப்படும் அபாயகரமான சுழல்   இருந்தது, அந்த சுழலிலே மாட்டிக்கொள்ளும் படகுகள் சிக்கி, கடலில்  ஆழமாக மூழ்கி அதில் சென்ற அனைவரையும் மரணத்தை வரவழைக்கும் அபாயம் கொண்டது. அந்த சுழலின் அருகிலேயே சுறா அல்லது திமிங்கலம் போன்ற விலங்கு வாழ்ந்து அங்கே படகில் வரும் மீனவர்களை தாக்கி விழுங்கி வந்தது.
கலாச்சியிலிருந்து கிட்டத்தட்ட 60 மைல் தொலைவில் சோமியானி என்று அழைக்கப்படும் மீனவர்களின் மற்றொரு கிராமம் இருந்தது. கிராமத்தில் ஆபாயோ ( சிந்தி : اوڀايو ) என்ற மீனவர் தனது குடும்பத்துடன்  வசித்து வந்தார். அவருக்கு ஏழு மகன்கள் இருந்தனர். அவரது இளைய மகன் மோரிரோவைத் தவிர, அனைவருமே நன்கு தசை வலிமையுள்ளவர்களாகவும் நல்ல உடலமைப்பு கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். ஆனால் அவரது இளைய மகன் மோரிரோ உயரம் குறைந்தவராகவும் ஊனமுற்றவராகவும் இருந்தார்; அதனால் அவர் தனது சகோதரர்களுடன் மீன்பிடிக்க அழைத்துச் செல்லப்படவில்லை. தினந்தோறும் அதிகாலையில் அவரது ஆறு சகோதரர்களும் மீன் பிடிப்பதற்குச் சென்று சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு திரும்பி வருவார்கள்.
அவ்வாறு இருக்கையில் ஒரு நாள் காலையில் சென்ற அவர்கள் மாலையில்  வீடு திரும்பவில்லை. இது ஆபாயோ மற்றும் அந்த கிராம மக்களை மிகவும் கவலையடையச் செய்தது. எனவே ஆறு சகோதரர்களையும் தேடுவதற்கு கடலுக்கு சென்று, அங்கே அவர்களின் படகுகள் சுழலில் சிக்கியதையும், திமிங்கலம் அவற்றை விழுங்கியதையும் கண்டுபிடித்தனர். தனது சகோதரர்களின் இத்தகைய சோகமான மரணத்தைப் பற்றி அறிந்த மோரிரோ, ஊனமுற்றவராக இருந்தாலும், அந்த திமிங்கலத்தை பழிவாங்கவும், கிராமவாசிகளை அச்சுறுத்தி வரும் அந்த அசுரனை முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்க தீர்மானித்தார். அதன் பொருட்டு அவர் பெரியதொரு வலுவான இரும்புக் கூண்டை உருவாக்கி, அதன் வெளிப்புறத்தில் கூர்மையான கம்பிகள், ஆயுதங்கள் பொருத்தப்பட்டு வலுவான கயிறுகளால் கட்டப்பட்டது. அதை ஒரு படகில் ஏற்றி பலம் வாய்ந்த இரண்டு ஆண் எருமைகளின் கழுத்தில் அந்த கயிறுகளைக் கொண்டு அந்த கூண்டு கட்டப்பட்டது. மோரிரோ கூண்டுக்குள் அமர்ந்து கொண்டு சுழலில் கூண்டோடு உள்ளே இறக்கிவிடும்படிக்கு சகா கிராமவாசிகளை அறிவுறுத்தியதோடு, அவர் உள்ளே இருந்து கயிறுகளை அசைத்த உடனேயே கூண்டை தண்ணீரில் இருந்து வெளியே இழுக்கும்படியும் கிராம மக்களுக்கு சொன்னார்.
கூண்டு தாழ்த்தப்பட்டபோது, ​​​​மீன், மோரிரோவை தனது இரை எனக்கருதி, அதை விழுங்குவதற்காக அதன் மீது பாய்ந்தது. அடுத்த கணமே, கூண்டின் வெளிப்புற கூர்முனைகளால் துளைக்கப்பட்டது. திட்டமிட்டபடியே மோரிரோ கயிறுகளை அசைத்தார். கூண்டில் சிக்கியிருந்த திமிங்கலத்தோடு கூண்டு வெளியே இழுக்கப்பட்டது. கிராமமே அவரது இந்த தீரச்செயலை பாராட்டியது. கிராமவாசிகள் அதன் வயிற்றைக் கீறி, இறந்த சகோதரர்களின் எச்சங்களை வெளியே கொண்டு வந்து, கலாச்சியின் வடகிழக்கு பகுதியில், மலையின் அடிவாரத்தில் புதைத்தனர்,மேலும் மோரிரோ தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் அவர்களின் கல்லறைகளின் காவலராகக் கழித்தார்.
இன்றும் அந்த இடம் "மோரிரோவின் கல்லறை" என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது கராச்சியிலிருந்து இரண்டு மைல் தொலைவில் குல்பாய் சௌக்-இல், இந்துக்களின் தகனம் செய்யும் இடத்திற்கு அருகில் உள்ளது.
மோரிரோ மரபின் முக்கியத்துவம்
சிந்து கவிஞரான ஷா அப்துல் லத்தீஃப் பிட்டாய் (شاھ عبداللطيف ڀٽائي; 1689/1690 – 21 டிசம்பர் 1752)) என்பவர், இந்தக் கதையைப் பயன்படுத்தி, அவரது ஆன்மிக மற்றும் மத சிந்தனைகளை பரப்ப தொலைநோக்குடன் பயன்படுத்தி பரவலாக்கினார்.
எந்த ஒரு இடத்திலும் அந்த கவிஞர் முழு கதையையும்விவரித்து கூறவில்லை. ஆனால் சில சூழ்நிலைகள், நிகழ்வுகள் மற்றும் கதையின் சில தனித்துவமான அம்சங்களை நிறைய உட்குறிப்புகளுடன் அவ்வப்போது கூறியுள்ளார். மனித ஆன்மாவில் உள்ள நன்மை மற்றும் தீய சக்திகளின் நாடகமாக உவமைகளாகவும், உருவாக்கப்படுத்தியும் தனது கவிதைகளில் கூறியுள்ளார்.
ஒரு மிருகத்துடன் மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தை ஒரு அடையாளமாக பயன்படுத்தும் அவர், ஆன்மீக ரீதியில் அந்த சுழலை தீய குணமாக கருதி, அதை எவ்வாறு கூண்டுக்குள் அடக்க ஆன்மிகம் துணை செய்கிறது என்ற ஆலோசனையுடன் தனது கருத்துக்கள், உணர்வுகள், அக்கதையின் உண்மையான உணர்வைத் தூண்டுகிறார். கடலை முடிவிலியின் அடையாளமாகவும், மனிதனின் சுயத்தை திமிங்கலமாகவும் உருவகப்படுத்தி விளக்குகிறார்.
External links
பகுப்பு:நாட்டுப்புறவியல் பகுப்பு:நாட்டுப்புறக் கதைகள் பகுப்பு:சிந்துவெளிப் புனைவுகள்
கெம்பா நஞ்சம்மணி வாணி விலாச சன்னிதானம்
மகாராணி கெம்பா நஞ்சம்மணி வாணி விலாச சன்னிதானம் (Kempa Nanjammani Vani Vilasa Sannidhana) (1866-1934) மைசூரின் ராணியும், ஆட்சியாளருமானவர். இவர் மகாராஜா பத்தாம் சாமராச உடையாரின் மனைவியும் மற்றும் மகாராஜா நான்காம் கிருட்டிணராச உடையாரின் தாயாராவார். மைசூர் வரலாற்றில் இவர் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பிடித்துள்ளார். குடிமக்களுக்கு இவர் செய்த பங்களிப்புகள், மகாராணியாக ஆட்சி புரிந்தது மற்றும் இளம் இளவரசர் நான்காம் கிருட்டிணராச உடையாரின் தாயாக இருந்தது போன்றவை. இந்தியாவின் மிகச் சிறந்த ஆட்சியாளர்களில் ஒருவரான இவரது பாத்திரங்கள் பாராட்டத்தக்கவை. மைசூர் ராணிகளின் வரலாற்றில் மூன்று அரிய ரத்தினங்களில் ஒன்றாக இவர் கருதப்படுகிறார்.
வாழ்க்கை
இவர் மகாராஜா பத்தாம் சாம்ராச உடையாரை 1878 மே 26 அன்று திருமணம் செய்து கொண்டார். 1881 ஆம் ஆண்டில், 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போது 18 வயதாக இருந்த இளவரசர் பத்தாம் சாமராச உடையாரிடம் ஆங்கிலேயர்கள் மைசூரை ஒப்படைத்தனர். அரசத் தம்பதியருக்கு 1884 ஆம் ஆண்டில், நான்காம் கிருட்டிணராச உடையார் பிறந்தார். விரைவாக அடுத்தடுத்து, இவர்களுக்கு மற்றொரு மகனான காந்தீரவ நரசிம்மராச உடையார் மற்றும் மூன்று மகள்களும் பிறந்தனர்.
ரீஜென்சி
மகாராஜா சாமராச உடையார், 1894இல் கொல்கத்தாவுக்கு சென்றபோது, தொண்டை அழற்சி நோய் ஏற்பட்டு தனது 32 வயதிலேயே திடீர் மரணத்திற்கு ஆளானார். இதனால் 13 ஆண்டுகள் மட்டுமே இவரது நம்பிக்கைக்குரிய ஆட்சி நீடித்தது. இளவரசர் கிருட்டிணராசேந்திர உடையார் இன்னும் சிறுவனாக இருந்ததால் மகாராணி கெம்ப நஞ்சம்மணி மைசூர் இராச்சியத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்றார். இவர் 1895 முதல் 1902 வரை சுமார் எட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சியிலிருந்தார்.
அந்த காலத்தில் திவானாக இருந்த சர் கே. சேசாத்ரி ஐயர், ஆட்சி அமைப்பின் மூத்த உறுப்பினரும், முன்னாள் தலைமை நீதிபதியும் மற்றும் பல முறை திவானாக பணியாற்றியவருமான சர் தி. ஆர். ஏ. தம்புச் செட்டி, கடைசியக இவரது சகோதரரும் இராணியின் தனிச் செயலாளராகவும் இருந்த எம். காந்தராஜ் அர்சு ஆகியோர் மைசூரை சரிவிலிருந்து மீள மகாராணிக்கு உதவினர். இவர்களின் திறமையான நிர்வாகத்தின் விளைவாக அனைத்து துறைகளிலும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. காவிரி ஆற்றிலிருந்து மின்சாரம் தயாரித்தல், இந்திய அறிவியல் நிறுவனத்தை ஊக்குவித்தல், மாரி கனவே பள்ளத்தாக்கு அணைக்கட்டின் (வாணி விலாச சாகரம்) கட்டுமானம், புதிய அரண்மனை அமைத்தல், மைசூரில் புதிய இடங்களை விரிவுபடுத்துதல், குழாய்கள் மூலம் நீர் வழங்கல் மற்றும் பெங்களூரில் விக்டோரியா மருத்துவமனைக்கு அடிக்கல் நாட்டுதல் போன்ற பணிகள் இவர்களின் பணிக்கு போதுமான சாட்சியமாக இருந்தது.
மகாராணி கெம்ப நஞ்சம்மணி மகளிர் கல்வியில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். இவரது ஆதரவின் கீழ் மகாராணி கல்லூரி அமைக்கப்பட்டது. இவர் இந்து மதத்தைத் தீவிரமாக பின்பற்றுபவராக இருந்தார். ஆனால் பிற மதங்களையும் சமமாக மதித்தார்.
ஓய்வு மற்றும் கடைசி நாட்கள்
தனது மகன் நான்காம் கிருட்டிணராசேந்திர உடையாருக்கு உரிய வயது வந்தவுடன் 1902 ஆகத்து 8, அன்று, மைசூரின் அரியணையின் பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.
சிறுது காலம் நோயால் அவதிப்பட்ட இவர் 1934 சூலை 7 அன்று பெங்களூரில் இறந்தார்.
நினைவு
பழைய மைசூர் பகுதியில் 'வாணி விலாசம்' என்ற முன்னொட்டுடன் பல மாளிகைகள் உள்ளன. ஒரு மொகல்லா (நீட்டிப்பு), நீர் வழங்கும் பணிகள், மகப்பேறு மருத்துவமனை, பெண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளி, ஒரு பாலம், பெண்கள் சங்கம் மற்றும் ஒரு சாலை போன்றவைகள் இன்றுவரை, இவரது நினைவை நினைவுபடுத்துகிறது.
பேர்கன்
பேர்கன் நோர்வேயில் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகும். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு காலகட்டத்தில், நோர்வேயின் தலைநகரமாகவும் பேர்கன் இருந்தது. நோர்வேயின் வடமேற்கு கரையோரத்திலுள்ள ஓர்டலாந்து (Hordaland) மாவட்டத்தில் பேர்கன் நகரம் அமைந்திருப்பதுடன், ஓர்டாலாந்து மாவட்டத்தின் ஆட்சியக மையமும் இதுவேயாகும்.
2011 ஒக்டோபர் 1 இல் உள்ள கணக்கெடுப்பின்படி பேர்கனின் மக்கள்தொகை 261,705 ஆக உள்ளது. நோர்வே புள்ளிவிபர திணைக்களம் பேர்கன் பொருளாதாரப் பகுதியின் மக்கள்தொகை 2008 சனவரி கணக்கெடுப்பின்படி 378,818 என வரையறுத்துள்ளது.
பேர்கன் ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டு மையமாக விளங்குவதுடன், 2000 ஆம் ஆண்டில் ஐரோப்பிய பண்பாட்டுத் தலைநகரங்கள் எனப் பெருமைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்பது ஐரோப்பிய நகரங்களில் ஒன்று என்ற பெருமையையும் கொண்டுள்ளது.
பேர்கன் நகரானது ஏழு மலைகளால் சூழப்பட்டு இருப்பதுடன், ஐரோப்பிய நகரங்களிலேயே அதிக மழையைப் பெறும் நகரமாக முன்னர் அறியப்பட்டிருந்ததால், “குடையுடன் கூடிய நகரம்” என்ற செல்லப் பெயரையும் கொண்டிருந்தது. முன்னொரு காலத்தில் குடைகளை பணமிட்டு பெற்றுக் கொள்ளக்கூடிய இயந்திரங்கள் நகரில் வைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும், அவை சரியாக வெற்றியளிக்காததால் பின்னர் கைவிடப்பட்டதாகவும் அறியப்படுகிறது.
வரலாறு
பேர்கன் நகரமானது சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு பழம்பெரும் நகரமாகும். இந்நகரம் 10ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து பலநூறு ஆண்டுகள் சர்வதேச வணிகம், கப்பல் வணிகம் போன்ற துறைகளில் முன்னணியில் இருந்தது. பேர்கன் நகர வரலாறானது பல வேறுபட்ட கூறுகளை உள்ளடக்கியிருப்பதாகும்.
thumb|left|1580 இல் பேர்கன் நகரம் பேர்கன் நகரமானது ஹரால்ட் ஹாட்ரோட (Harald Hardråde) என்பவரின் மகனான ஊலாவ் கிர்ர (Olav Kyrre) (1067–1093) அரசனால் கி.பி. 1070 ஆம் ஆண்டில் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. பேர்கன் என்ற பெயரையும் ஊலாவ் கிர்ர அரசனே "மலைகளிடையேயான பசும்புல் நிலம்" என்ற அர்த்தத்தில் வழங்கியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. பேர்கன் 12 ஆம், 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சில காலம் நோர்வேயின் தலைநகரமாகவும் இருந்தது.
பேர்கன் நகரானது ஒரு சர்வதேச வணிக முக்கியத்துவம்பெற்ற இடமாகும். ஹன்சியாட்டிக் லீக் (Hanseatic League) அமைப்பினரே பேர்கன் வர்த்தகத்தில் ஆட்சியுடையவர்களாக இருந்திருப்பினும், ஏனைய ஐரோப்பிய நாட்டு வர்த்தகர்களும், நோர்வே வர்த்தகர்களும்கூட இந்த வியாபார மையத்தை முக்கியமாகப் பாவித்து வந்தனர்.
இந்நகர் பல தடவைகள் நெருப்பின் அழிவுக்குட்பட்டது. அத்துடன் சில தடவைகள் கொள்ளை நோயினால் நகரில் பலர் பாதிக்கப்பட்டும், இறந்தும் போயினர்.
நிர்வாகம்
பேர்கன் நோர்வேயில் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகும். பண்டைய காலத்தில் அரசாட்சி முறையில் ஆளப்பட்டு வந்த இந்நகராட்சி, பின்னர் அரசாட்சி முறையை இழந்து நாடாளுமன்ற நடைமுறைக்கு வந்தது. ஜூன் 2000 ஆம் ஆண்டு முதல் பேர்கன் நாடாளுமன்ற நடை முறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட நகராட்சி முறையிலான நிர்வாகத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. நகர மன்றத்தினால் தெரிவுசெய்து அமர்த்தப்படும் ஆணையர்கள் (Commisioners) என அழைக்கப்படும் ஏழு அரசாங்க அங்கத்துவர்களே நகரத்திற்கான உயர் அதிகாரத்தைக் கொண்டவர்களாவர். நகர அரசாங்கத்தின் தலைமைப் பொறுப்பில் (Chief Commisioner), 25 ஏப்ரல் 2019 இலிருந்து, ரோகர் வல்ஹம்மெர் (Roger Valhammer) என்பவர் இருக்கிறார். ஒக்டோபர் 2015 - செப்டெம்பர் 2021 இற்கான நகர முதல்வராக (Mayor) மார்த்தே மியூஸ் பேர்சென் (Marte Mjøs Persen) என்பவர் இருந்தார். தற்போதைய நகர முதல்வராக ரூன பாக்கர்வீக் Rune Bakervik 2013 வரை இருப்பார். பேர்கன் நகராட்சி உள்ளிட்ட வெஸ்ட்லான்ட் (Vestland) மாவட்டத்தின் மாவட்ட ஆணையராக (County Governer of Vestland) லார்ஸ் ஸ்பொன்ஹைம் (Lars Sponheim) என்பவர் இருக்கிறார்.
பேர்கன் நகரமானது நிலவியல் அடிப்படையில் 8 பிரதேசங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இப்பிரதேசங்களின் சில பகுதிகள் நகரப் பரப்பிற்குள் இல்லாவிட்டாலும், நகராட்சியினுள் இணைந்தே இருக்கின்றன.
நகரின் மையப் பகுதி பேர்கன்ஹூஸ் (Bergenhus) என்ற பகுதியினுள் வருகின்றது.
புவியியல்
left|100px பேர்கன் மாநகராட்சிக்கு உட்பட்ட பரப்பு 465 km2. அங்குள்ள சனத்தொகை 256,580. சனத்தொகை அடர்த்தி ஒரு சதுர கிலோ மீட்டருக்கு 551 மனிதர்கள்.
பேர்கன் நகரானது மிகக் குறைவான அளவில் தாழ்நிலத்தைக் கொண்ட, மலைசார்ந்த பிரதேசமாகும். நகரின் முக்கிய பகுதிகளும், அதனைச் சூழவுள்ள பகுதிகளும் மலைகளாலும், கடலாலும் சூழப்பட்டிருக்கிறது. 50% ஆன நிலப்பரப்பு கடல் மட்டத்தைவிட 160 மீட்டர் உயரத்திற்கு மேலாகவே உள்ளது. நிலப்பரப்பில் 40% காடாகவும், 23.3% மக்கள் நெருக்கமாக வாழும் பகுதியாகவும், 4.4% நன்னீர் கொண்ட பகுதியாகவும், 3.5% பயிர் செய்யும் நிலமாகவும் இருக்கிறது. பேர்கனின் அதியுயர் நிலமானது குல்ஃபியெல் (Gullfjell) என அழைக்கப்படும் மலையின் உச்சியாகவும், இது கடல் மட்டத்திலிருந்து 987 மீட்டர் உயரத்திலும் அமைந்திருக்கிறது.