cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
இந்தியாவின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு
ஜுனாகார்
சுதேச அரசுகள் இந்தியாவுடனோ அல்லது பாகிஸ்தானுடனோ தங்கள் விருப்பப்படி இணைந்து கொள்ளலாம் என்ற கோட்பாடு இருந்த போதிலும் "நிலவியல் சார் கட்டாயங்களின்" காரணமாக பெரும்பாலான பகுதிகள் இந்தியாவுடனே இணைய வேண்டியிருக்கும் என மவுண்ட்பேட்டன் குறிப்பிட்டார். அதன் விளைவாக அவர் பாகிஸ்தானின் எல்லையோரத்தில் இருக்கும் சுதேசப் பகுதிகள் மட்டுமே பாகிஸ்தானுடன் இணையலாம் என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்.
குஜராத்தின் தென் மேற்கு பகுதியில் இருந்த சுதேச அரசான ஜூனாகத் பகுதியானது பாகிஸ்தானின் எல்லையில் இல்லாமல் இருந்த போதும் அதன் நவாப், மவுண்ட்பேட்டனின் கருத்தைப் புறக்கணித்து பாகிஸ்தானுடன் இணைவதற்கு முடிவெடுத்தார். மேலும் கடல் வழியில் சென்றால் பாகிஸ்தானை அடைவது சுலபம் என அவர் வாதாடினார். ஜூனாகாத் மேலதிகாரம் செலுத்தி வந்த மங்க்ரோல் மற்றும் பாபரியாவாத் ஆகிய இரு பகுதிகளை ஆண்ட ஆட்சியாளர்கள் ஜூனாகாத்தில் இருந்து விலகி சுதந்திரமாகச் செயல்படுவதாக அறிவித்து இந்தியாவுடன் அவர்கள் இணைவதாகத் தெரிவித்தனர். இதனால் ஜூனாகாத் நவாப் வலுக்கட்டாயமாக அந்தப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்தார். அருகிலுள்ள பகுதிகளின் ஆட்சியாளர்கள் சினமடைந்து அவர்களது படைகளை ஜூனாகாத் எல்லைக்கு அனுப்பியதுடன் இந்திய அரசாங்கத்திடம் உதவியும் கோரினர். ஆர்சி ஹுகுமத் ("தற்காலிக அரசாங்கம்") எனப்படும் புறநிலை அரசை சாமல்தாஸ் காந்தி (Samaldas Gandhi) தலைமையில் ஜூனாகாதி மக்களில் ஒரு பிரிவினர் உருவாக்கினர்.
ஜூனாகத்தை பாகிஸ்தானுடன் இணைவதற்கு அனுமதித்தால் குஜராத்தில் ஏற்கனவே கொதிப்பாக உள்ள இனரீதியான பதட்டம் மோசமான நிலையை அடைந்துவிடக்கூடும் என இந்தியா கருதியது. அதனால் இந்த இணைப்பிற்கு மறுப்பு தெரிவித்தது. அந்தப் பகுதியில் 80% இந்துக்களே இருப்பதை அரசாங்கம் சுட்டிக் காட்டியது. மேலும் இந்த இணைப்பு குறித்து அந்தப் பகுதியில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதே நேரம் ஜூனாகாத்துக்கு அனுப்பப்பட்டு வந்த எரிபொருள் மற்றும் நிலக்கரி போன்றவை நிறுத்தப்பட்டன. வான்வழி மற்றும் அஞ்சல் தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன. அதன் எல்லைப்பகுதிக்கு படைகள் அனுப்பப் பட்டன. மேலும் மங்க்ரோல் மற்றும் பாபரியாவாத் பகுதிகள் மீண்டும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டன. இந்தியப் படைகளை விளக்கிக் கொள்வது பற்றி ஒரு பொதுவாக்கெடுப்புக்கு சம்மதிக்க பாகிஸ்தான் ஏற்றுக்கொண்டது. இந்தியா அதனை மறுத்தது. இந்தியப் படைகளுடன் ஏற்பட்ட சண்டைகளைத் தொடர்ந்து, நவாப் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர் அக்டோபர் மாதம் 26 ஆம் தேதி பாகிஸ்தானுக்குத் தப்பியோடினர். இதனால் ஏற்பட்ட கடும் குழப்பத்தால் நவம்பர் மாதம் 7 ஆம் தேதி ஜூனாகாத் நீதிமன்றம் இந்திய அரசாங்கத்தை அந்தப் பகுதிகளை நிர்வகிக்க அழைத்தது. அதனை இந்திய அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொண்டது. 1948 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதத்தில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் கிட்டத்தட்ட ஒருமனதாக இந்தியாவுடன் இணையலாம் என்ற முடிவு எடுக்கப்பட்டது.
ஜம்மு காஷ்மீர்
thumb|right|இங்கு பச்சை நிறத்தில் காட்டப்பட்டிருப்பது பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் காஷ்மீர் பகுதியாகும்.அடர் காவி நிறத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் பகுதிகள் இந்தியா நிர்வகிக்கும் ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீர் பகுதியாகும். இதில் அக்சை சின் பகுதி சீன நிர்வாகத்தின் கீழ் இருக்கிறது.
ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்ட அந்த நேரத்தில் காஷ்மீர் பகுதியை ஹரி சிங் மகாராஜா ஆண்டு வந்தார். அவர் இந்துவாக இருந்த போதும் அந்தப் பகுதிகளில் பெருமளவில் முஸ்லீம் மக்களே இருந்தனர். இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் இரண்டுடன் இணைவதற்கும் ஹரி சிங் தயக்கம் காட்டினார். இரண்டில் எதில் சேர்ந்தாலும் அது அவரது பேரரசில் பங்கம் விளைவிக்கிற விளைவுகளை ஏற்படுத்தி விடலாம் என அஞ்சினார். அவர் பாகிஸ்தானுடனான ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டார். பின்னர் இந்தியாவுடன் கையெழுத்திடவும் விருப்பம் தெரிவித்தார். ஆனால் காஷ்மீர் சுதந்திரமான பகுதியாக நீடிக்கும் என அறிவித்தார். எனினும் இவரது முடிவை காஷ்மீரின் பெரிய அரசியல் கட்சிகளில் ஒன்றான தேசிய கான்ஃபிரன்சின் தலைவரான ஷேக் அப்துல்லா (Sheikh Abdullah) எதிர்த்தார். இவர் ஹரி சிங் பதவி விலக வேண்டும் என வற்புறுத்தினார்.
காஷ்மீரை இணைத்துக் கொள்வதற்காக பாகிஸ்தான் அவர்களுக்கான பண்டப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் போக்குவரத்துகளைத் துண்டித்தது. பிரிவினையின் காரணமாக பஞ்சாப்பில் ஏற்பட்ட குழப்பநிலையின் காரணமாக இந்தியாவுடனான போக்குவரத்து இணைப்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டன. இந்த இரு நாடுகளுடன் காஷ்மீருக்கான ஒரே போக்குவரத்தாக வான்வழித் தொடர்பு இருந்தது. மகாராஜாவின் படைகளின் காரணமாக பொதுமக்களுக்கு இடையே ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில் பூஞ்ச் பகுதியைச் சேர்ந்த முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிராக அட்டூழியங்கள் நடப்பதாக வதந்திகள் பரவின. அதன் பின்னர் விரைவில் பாகிஸ்தானின் வட மேற்கு எல்லைப் புற மாகாணத்தைச் சேர்ந்த பழங்குடியினத்தவரான பதான் மக்கள் எல்லையைக் கடந்து காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தனர். படையெடுப்பாளர்கள் ஸ்ரீ நகரை நோக்கியும் துரிதமாக முன்னேறினர். காஷ்மீர் மகாராஜா, இராணுவ உதவியைக் கேட்டு, பதிலாக சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு ஒப்புக்கொள்வதாகவும் ஷேக் அப்துல்லா தலைமையில் இடைக்கால அரசு அமைக்கப்படலாம் என்றும் இந்தியாவுக்குக் கடிதம் எழுதினார் அந்த இணைப்பு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. ஆனால் அதனை உறுதி செய்வதற்கு எந்த சட்ட ரீதியான தேவைகள் இல்லாத போதும், பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தியே அது உறுதி செய்யப்பட வேண்டும் என நேரு அறிவித்தார்.
முதல் காஷ்மீர் போர் சமயத்தில் இந்தியப் படைகள் ஜம்மு, ஸ்ரீ நகர் மற்றும் பள்ளத்தாக்குப் பகுதிகளைக் கைப்பற்றின. ஆனால் காஷ்மீரின் பெரும்பாலான பகுதிகளுக்குள் செல்ல முடியாத குளிர்காலத்தின் தொடக்கத்தில் போர் நடந்ததால் அது கடுமையான சண்டையாக இருக்கவில்லை. அரசியல் மற்றும் போர்த்திற வல்லுநர்கள் திணறியிருந்த சூழலில் பிரதமர் நேரு தற்காலிகப் போர் நிறுத்தம் அறிவித்தார். பழங்குடியினர் படையெடுப்பை நிறுத்துவதில் தோல்வி ஏற்படும் என்ற கண்ணோட்டத்தில், பின்னர் ஐக்கிய நாடுகளை மத்தியஸ்தம் செய்ய அழைத்தார், இல்லையென்றால் சூழலில் இந்தியா, பாகிஸ்தான் மீதே படையெடுத்துத் தாக்குதல் நடத்த வேண்டியிருக்கும் என்று அவர் வாதாடினார். அங்கு பொது வாக்கெடுப்பு நடைபெறவில்லை. மேலும் 1950 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 26 ஆம் தேதி இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் காஷ்மீரில் நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டது. ஆனால் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 370 இன் கீழ் இதற்காக சிறப்பு விதிகள் கொண்டு வரப்பட்டன. எனினும் இந்தியாவினால் காஷ்மீரில் ஒட்டுமொத்தமாக நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டைப் பெற முடியவில்லை. 1947 ஆம் ஆண்டு காஷ்மீரின் வடக்கு மற்றும் தெற்குப் பகுதிகள் பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தன. அந்தப் பகுதிகள் தற்போது 'பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பு காஷ்மீர்' என இந்திய அரசாங்கத்தால் குறிப்பிடப்படுகின்றன. 1962 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற சீனா - இந்தியப் போரில், லடாக் பகுதியின் வட கிழக்கு எல்லைப்புறப் பகுதியான அக்சாய் சின் பகுதியை சீனா கைப்பற்றியது. தற்போதும் அப்பகுதியை சீனா கட்டுப்படுத்தி நிர்வகிக்கிறது.
மேலே குறிப்பிட்டிருந்தது போல ஜூனாகார் நிகழ்வில், ஜூனாகார் பெருமளவில் இந்து மக்களைக் கொண்டிருந்தபடியால் அது இந்தியாவுடன் இணைக்ந்திருக்க வேண்டும், ஆகவே பாகிஸ்தான் பிரதிநிதிகள் இரு நாடுகள் கொள்கையில் இருந்து விலகிச்சென்றனர் என மவுண்ட்பேட்டன் தெளிவுபடுத்தினார். ஆனால் காஷ்மீர் நிகழ்வில் அது பெருமளவு முஸ்லீம் மக்களைக் கொண்டிருந்த போதும் அவர் அம்மக்களின் விருப்பதிற்கு மாறாக மகாராஜா முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம் என அனுமதி அளித்தார்.
ஜதராபாத்
thumb|right|1909 ஆம் ஆண்டில் ஐதராபாத் மாநிலம்.இதன் முந்தையப் பிரதேசங்கள் தற்போது ஆந்திரப்பிரதேசம், கர்நாடகா மற்றும் மகாராஷ்டிரா ஆகிய இந்திய மாநிலங்களில் இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.
ஜதராபாத் தென்கிழக்கு இந்தியாவில் 82,000 சதுர மைல்கள் (212,000 சதுர கிலோ மீட்டர்களுக்கும் மேல்) பரப்பளவைக் கொண்ட நிலங்களால் சூழப்பட்ட பகுதி ஆகும். அப்பகுதியைச் சேர்ந்த 17 மில்லியன் மக்களில் 87 சதவீதத்தினர் இந்துக்களாக இருந்த போதும் அதனை ஆண்ட நிஜாம் ஓஸ்மான் அலிகான் (Osman Ali Khan) ஒரு முஸ்லீம் ஆவார். மேலும் அப்பகுதி அரசியல் முஸ்லீம் பிரமுகர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. முஸ்லீம் உயர்குடிமக்கள் மற்றும் ஆற்றல் மிக்க முஸ்லீம் கட்சியான இட்டெஹாதுல் முஸ்லிமீன் ஆகியவை ஜதராபாத் சுதந்திரமான பகுதியாகவே நீடிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினர். மேலும் இந்தியாவையும் பாகிஸ்தானையும் சமமாக தனி நாடாக இருக்க வேண்டும் எனவும் வலியுறுத்தினர். அதன் படி, ஆட்சி மாற்றத்தின் போது 1947 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் நிஜாம் அரசாணைப் பத்திரம் வெளியிட்டார். அதில் அவரது பகுதி சுதந்திரமாகவே நீடிக்கும் என அறிவித்தார். அந்த அரசாணைப் பத்திரத்தை சந்தேகத்துக்கிடமான சட்டப்பூர்வமான உரிமை கொண்டதாகக் கருதி இந்திய அரசாங்கம் நிராகரித்தது. ஜதராபாத் பகுதியானது வட இந்தியாவுக்கும் மற்றும் தென் இந்தியாவுக்கும் இடையில் தொடர்பு கொள்வதில் பங்கு வகிக்கும் முக்கிய இடத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அதனால் அது இந்தியாவுக்கு சிக்கலை உண்டாக்குவதற்காக "வெளிநாட்டுச் சக்திகளால்" சுலபமாக உபயோகப்படுத்தப்படலாம். அதனால் இது இந்தியாவின் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்புடைய சிக்கலாக இருப்பதாக இந்திய அரசு வாதிட்டது. மேலும் அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள், வரலாறு மற்றும் இடங்கள் ஆகியவை கேள்விக்கிடமின்றி இந்தியத் தன்மை கொண்டன. ஆகையால் அந்தப் பகுதி இந்தியாவுடன் ஒருங்கிணைய வேண்டியதும் கட்டாயமானது எனக் குறிப்பிட்டது.
அதன் நிஜாம் இந்தியாவுடன் வரம்புக்குட்பட்ட உடன்படிக்கைக்கு சம்மத்திக்கும்படி தயார்ப்படுத்தப்பட்டார். அதில் வழக்கமான சேர்வடைவு முறையாவனத்தில் இல்லாத கூடுதல் பாதுகாப்பு சலுகைகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. எடுத்துக்காட்டாக இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் இடையே மோதல் அல்லது கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படும் சமயங்களில் ஹைதரபாத் நடுநிலைத்தன்மையில் இருக்கலாம் என உத்தரவாதமளிக்கப்பட்டது. மற்ற பகுதிகளும் இதே போன்ற தனிச்சலுகைகளைக் கேட்கக் கூடும் என்று வாதிட்டு இந்தியா அந்த முன்மொழிவை நிராகரித்தது. ஜதராபாத் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு அப்போது ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருந்த போதிலும், இடைக்கால ஏற்பாடாக தற்காலிக ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது. எனினும் 1947 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் உடன்படிக்கைக்கு மாறாக தொடர்ந்து நடந்து கொள்வதாக ஜதராபாத் மீது இந்தியா குறை கூறியது. அதே சமயம் இந்தியா அவரது பகுதிகளை முற்றுகையிடுவதாக ஜதராபாத் நிஜாம் குற்றம் சாட்டினார். அந்தக் குற்றச்சாட்டை இந்தியா மறுத்தது.
1948 ஆம் ஆண்டு சூழ்நிலை மேலும் மோசமாகியது. தீவிர முஸ்லீமான காசிம் ராஸ்வியின் (Qasim Razvi) செல்வாக்கின் கீழ், இட்டெஹாதுல் முஸ்லிமீனுடன் இணைந்த ரசாக்கர்கள் ("தன்னார்வலர்கள்") என்றழைக்கப்பட்ட குடிப்படை உருவாக்கப்பட்டது. இந்து மத பொதுமக்களுக்கு எதிராக பொங்கியெழும் முஸ்லீம் ஆளும் வர்க்கத்துக்கு இது ஆதரவளித்தது. இந்த அமைப்பானது அதன் நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தத் தொடங்கியது. இது கிராமப்புற மக்களை அச்சுறுத்தும் முயற்சியில் இறங்கியதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது. இந்திய தேசிய காங்கிரசுடன் இணைந்த ஜதராபாத் மாநில காங்கிரஸ் கட்சி அரசியல் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. பொதுவுடைமை வாதக் குழுக்களினால் நிலைமை மேலும் மோசமாகியது. முதலில் காங்கிரசுக்கு ஆதரவு தெரிவித்த அவர்கள் பின்னர் கட்சி மாறி காங்கிரஸ் குழுக்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர். மவுண்ட்பேட்டன் மேற்கொண்ட உடன்பாட்டுப் பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியுற்றன. ஆகஸ்டு மாதத்தில் நிஜாம் உடனடியாக அவரை படையெடுப்பு நிகழலாம் என அச்சம் கொண்டு ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்புப் பேரவை மற்றும் சர்வதேச நீதிமன்றத்தை அணுக முயற்சிகள் மேற்கொண்டார். ஐதராபாத் தொடர்ந்து சுதந்திரமாக செயல்பட்டால் இந்தியா அரசாங்கத்தின் கெளரவல் களக்கப்படுத்தப்படும். பின்னர் இந்துக்களும் சரி, முஸ்லீம்களும் சரி இந்த அரசில் பாதுகாப்பை உணர மாட்டார்கள் என பட்டேல் குறிப்பிட்டார். செப்டம்பர் மாதம் 13 ஆம் தேதி இந்திய இராணுவம் ஆபரேசன் போலோவிற்காக ஐதராபாத் அனுப்பப்பட்டது. அப்போதைய சட்டம் ஒழுங்கு சூழல்கள் தென்னிந்தியாவின் அமைதியை அச்சுறுத்துவதாக அமைந்தன என்பதன் அடிப்படையில் இப்படை அனுப்பப்பட்டது. சிறிதளவு எதிர்ப்பை எதிர்கொண்ட இராணுவப் படைகள் செப்டம்பர் மாதம் 13 ஆம் தேதிக்கும் 18 ஆம் தேதிக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அந்தப் பகுதியை முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்தன. இந்தியாவுடன் இணைந்த மற்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த மற்ற அரசர்களைப் போலவே நிஜாமும் அந்தப் பகுதியின் தலைவராக நீடித்தார். அவர் அதற்குப் பின்னர் ஐக்கிய நாடுகளிடம் கொடுக்கப்பட்ட புகார்களை மறுத்தார். பாகிஸ்தானின் தீவிரமான எதிர்ப்பு மற்றும் பிற நாடுகளின் விமர்சனங்கள் நிலவிய போதும் பாதுகாப்புப் பேரவை அதன் பின்னர் அதனைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. ஐதராபாத்தானது இந்தியாவுடன் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது.
ஒருங்கிணைப்பை நிறைவு செய்தல்
thumb|right|தற்போதைய சத்திஷ்கர், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் மகாராஷ்டிரா ஆகியவற்றின் பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கும் மத்திய ஆட்சிப் பகுதிகள் மற்றும் பெரார். thumb|right|ஆங்கிலேயர் ஆண்ட மெட்ராஸ் ஆட்சிப்பகுதி மற்றும் அருகில் இருக்கும் சுதேசப் பகுதிகள் thumb|right|இந்த மெட்ராஸ் ஆட்சிப் பகுதி பலவாறாகப் பிரிக்கப்பட்டு அருகில் இருந்த சுதேச ஆட்சிப் பகுதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டு கேரளா, தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திரப்பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.
சேர்வடைவு முறையாவணமானது மிகவும் வரம்புக்குட்பட்டதாக இருந்தது. இந்தியாவுக்கு மூன்று விசயங்களில் மட்டுமே கட்டுப்பாடுகள் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டன. மேலும் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கு இடையில் நிர்வாகம் மற்றும் ஆட்சி முறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாறுபாட்டுடன் தளர்ச்சியான குடியரசு உருவாக்கப்பட்டது. மாறாக முழுமையான அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு ஏற்பட, பல்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த அரசியல்வாதிகள் அவர்களது விசுவாசம், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை இந்தியக் குடியரசு என்ற புதிய அமைப்பின் அடிப்படையில் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது எளிதான காரியமாக இல்லை. மைசூர் போன்ற சில சுதேச அரசுகள் ஆட்சிமுறையில் சட்டமியற்றும் அதிகாரமுள்ள அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. அவை விரிவான வாக்குரிமையைக் கொண்டிருந்தன. மேலும் இந்த முறை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் பின்பற்றப்பட்ட முறைக்கு குறிப்பிடத்தக்களவில் மாற்றம் இல்லாத முறையாக இருந்தது. மற்ற பகுதிகளில் அரசியல் முடிவு எடுத்தல் என்பது சிறிய, வரம்புக்குட்பட்ட நாகரிகமான அமைப்புகளுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. இதனால் இந்த ஆட்சிமுறையின் விளைவுகள் தந்தை வழி அமைப்பு என்பதாக சிறந்ததாகவும் உட்சதிகளின் சூழ்நிலையில் மோசமானதாகவும் இருந்தது. சுதேச அரசுகளின் இணைப்பினை முடித்த பிறகு, இந்திய அரசு 1948 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1950 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாநிலங்களை ஒன்றாக இணைக்கும் வேலைகளில் இறங்கியது. மேலும் ஒற்றைக் குடியரசு அரசியலமைப்பின் கீழ் முந்தைய பிரிட்டிஷ் அதிகார வரம்புகள் ஒற்றை நிருவாக முறைக்கு மாற்றப்பட்டன.
துரிதமான ஒருங்கிணைப்பு
இந்தச் செயல்பாட்டின் முதல் படி 1947 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1949 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதில் இந்திய அரசாங்கம், நிலைத்து நீடிக்கவல்ல நிர்வாக அமைப்புகாலாகக் கருதாத சிறிய மாநிலங்கள் அருகில் உள்ள மாநிலத்துடன் இணைக்கப்பட்டது அல்லது அடுத்த சுதேசப் பகுதியுடன் சேர்த்து "சுதேச ஒன்றியம்" உருவாக்கப்பட்டு அதனுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்தக் கொள்கையானது சேர்வடைவு முறையாவணங்களில் சிறிது காலத்திற்கு முன்பு நீடித்திருக்கலாம் உத்தரவாதமளிக்கப்பட்ட இந்த மாநிலங்களைக் கலைக்கும் செயலில் ஈடுபட்டதால், இது முரணானதாக இருந்தது. ஒருங்கிணைப்பு மேற்கொள்ளப்படாமல் இருந்தால் மாநிலங்களின் பொருளாதார நிலை சீர்குலைந்துவிடும் என பட்டேலும் மேனனும் உறுதியாய்க் கூறினர். மேலும் அரசர்களால் குடியாட்சியை வழங்க முடியவில்லை என்றாலும், சரியாக நிருவகிக்கவில்லை என்றாலும் குழப்ப நிலை ஏற்படும் என்றும் தெரிவித்தனர். பெரும்பாலான சிறிய மாநிலங்கள் அவர்களது வளர்ந்துவரும் மக்கள் தொகைக்கு ஆதரவளிக்கும் பொருளாதார நிலைக்குத் தேவையான வள ஆதாரங்கள் இல்லாமல் இருக்கின்றன என்பதையும் சுட்டிக் காட்டினர். பலர் சுமத்தப்பட்ட வரி விதிகள் மற்றும் மற்ற கட்டுப்பாடுகள் வர்த்தகத்துக்கு இடையூறாக இருப்பதாகக் கருதினர். அவற்றை ஒருங்கிணைந்த இந்தியாவில் மாற்றம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒருங்கிணைப்பில் தனிப்பட்ட முறையில் மவுண்ட்பேட்டன் கொடுத்த வாக்குறுதிகள் குலைக்கப்படும் என்பதால் பட்டேலும் நேருவும் அவரது கவர்னர் ஜெனரல் பதவிக்காலம் வரை காத்திருந்து பிறகு முடிவெடுக்கலாம் என நினைத்திருந்தனர். எனினும் 1947 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் ஒரிஸ்ஸாவில் எழுச்சியடைந்திருந்த ஆதிவாசிகள் அவர்களை நிர்ப்பந்தப்படுத்தினர். 1947 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் கிழக்கிந்திய நிறுவனம் மற்றும் சட்டிஸ்கரைச் சேர்ந்த அரசர்கள் மேனனுடன் ஒரு சந்திப்புக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். அதில் மத்திய ஆட்சிப்பகுதியான ஒரிஸ்ஸா மற்றும் பீகார் ஆகியவற்றுடன் அவர்களது ஆட்சிப் பகுதிகளை 1948 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி முதலாம் தேதியில் இருந்து இணைப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு இணங்க வைக்கப்பட்டனர். அந்த ஆண்டில் இறுதியில் குஜராத்தில் இருந்த 66 பகுதிகள் மற்றும் டெக்கான் போன்ற பகுதிகள் பம்பாயுடன்இணைக்கப்பட்டன. இதில் கோலாபூர் மற்றும் பரோடா ஆகிய பெரிய பகுதிகளும் உள்ளடக்கி இருந்தன. மற்ற சிறிய பகுதிகள் மெட்ராஸ், கிழக்கு பஞ்சாப், மேற்கு வங்காளம், ஐக்கிய சுதேசப் பகுதிகள் மற்றும் அஸ்ஸாம் ஆகிய பகுதிகளுடன் இணைக்கப்பட்டன. எனினும் இணைத்தல் உடன்படிக்கையில் குறிப்பிடப் பட்டிருந்த அனைத்துப் பகுதிகளும் ஆட்சிப் பகுதிக்குள் இணைக்கப்படவில்லை. இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்த, சர்வதேச எல்லையில் அமைந்திருந்த முன்னால் பஞ்சாப் மலைப்பகுதி நிறுவனத்தின் கீழ் இருந்த முப்பது பகுதிகள் இமாச்சலப் பிரதேசமாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டன. அது பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக முதன்மை ஆணையரின் ஆட்சிப்பகுதியாக நேரடியாக மத்திய அரசினால் நிர்வகிக்கப்பட்ட பகுதியாக இருந்தது.
ஆட்சியாளர்கள் தமது பகுதிகளின் "ஆட்சிக்காகவும் ஆட்சி தொடர்பானதுமான முழுமையான மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க சட்ட உரிமையையும் அதிகாரங்களையும்" குடியேற்ற இந்தியாவுக்கு வழங்க வேண்டும் என இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தங்கள் பகுதிகளை முழுமையாக விட்டுக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டதற்கு கைம்மாறாக அப்பகுதிகளின் அரசர்களுக்கு பெருமளவு வாக்குறுதிகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. அரசர்கள் அவர்களது பகுதிகளை ஒப்படைத்தது மற்றும் அவர்களது பகுதிகளைக் கலைத்ததற்கு ஈடாக இரகசிய பணமுடிப்பு வடிவத்தில் ஆண்டு ஊதியத்தை இந்திய அரசாங்கத்திடம் இருந்து பெறுவார்கள். சுதேசப் பகுதிகளின் சொத்துக்கள் கைப்பற்றப்பட்ட போதும். அவர்ளது சொந்த சொத்துக்கள் பாதுகாக்கப்படும். அவர்களுக்கு தனிப்பட்ட சிறப்புரிமைகள், கெளரவங்கள் மற்றும் பதவிகள் ஆகியவையும் நீடிக்கும். அவர்களது வாரிசுகளுக்கும் கூட எழுதப்படாத வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்பட்டன. கூடுதலாக மாநில நிர்வாகத்தில் சமமான ஊதியம் மற்றும் நடத்தும் முறை உறுதியளிப்புடன் சுதேச அரசுகளின் பணியாட்கள் பணிக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படுவர்.
இணைத்தல் ஒப்பந்தங்கள் அடிப்படையில் சிறிய நீடித்து செயல்பட வாய்ப்பற்ற பகுதிகளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட போதிலும், அவை சில பெரிய பகுதிகளுக்கும் பயன்படுத்தப்பட்டன. சர்வதேச எல்லையில் அமைந்திருக்கும் மேற்கிந்தியாவில் கட்ச் பகுதி மற்றும் வட கிழக்கு இந்தியாவில் திரிபுரா மற்றும் மணிப்பூர் பகுதிகள் ஆகியவையும் கூட இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுவதற்கு அழைக்கப்பட்டன. இவை பெரிய பகுதிகளாக இருந்த போதிலும் முதன்மை ஆணையரின் ஆட்சிப் பகுதிகளாக இருந்தன. போபால் பகுதியை ஆண்ட மன்னர் அவரது நிர்வாகத்திறன் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அந்தப் பகுதியை மராத்தாவுடன் இணைத்தால் அதன் தனித்தன்மை இழக்கப்படலாம் என அவர் பயந்து முதன்மை ஆணையாளரின் நேரடி ஆட்சிப் பகுதியாக ஆக்க ஒப்புக்கொண்டார். பிலாஸ்பூர் பகுதியில் பெரும்பகுதிகள், பக்ரா அணையின் கட்டுமானம் முடிந்தால் வெள்ளத்தில் சிக்கக்கூடியவையாக இருந்தன. பிலாஸ்பூரும் இவ்வாறே செய்துகொண்டது.
இணைத்தல்
இந்த செயல்பாட்டின் மூலமாக பட்டேல் அவரது சொந்த மாநிலமான குஜராத்தின் சௌராட்டிர தீபகற்பத்தின் பரோடா அரசு மற்றும் பவநகர் அரசு போன்ற 222 பகுதிகளை செளராஸ்டிரா சுதேச ஒன்றியத்துடன் 1948 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதத்தில் முயன்று இணைத்தார். அதற்கடுத்த ஆண்டில் மேலும் ஆறு பகுதிகள் அந்த ஒன்றியத்துடன் இணைந்தன. 1948 ஆம் ஆண்டு மே 28 ஆம் தேதியில் குவாலியர், இந்தோர் மற்றும் பதினெட்டு சிறிய பகுதிகள் ஆகியவற்றின் ஒன்றியத்தின் மூலமாக மத்திய பாரதம் தோன்றியது. பஞ்சாப்பில் 1948 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 15 ஆம் தேதியில் பாட்டியாலா, காபுர்தாலா, ஜிந்த், நாபா, ஃபாரித்கோட், மாலர்கோட்லா, நாலர்கார் மற்றும் கால்சியா ஆகிய பகுதிகளைக் கொண்டு பாட்டியாலா மற்றும் கிழக்கு பஞ்சாப் பகுதிகள் ஒன்றியம் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த இணைப்புக்களின் வரிசையில் இறுதியாக 1949 ஆம் ஆண்டு மே 15 ஆம் தேதி ராஜஸ்தான் ஐக்கிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. 1949 ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் திருவாங்கூர் மற்றும் கொச்சின் ஆகியவை இணைக்கப்பட்டு திருவாங்கூர்-கொச்சின் சுதேச ஒன்றியம் உருவாக்கப்பட்டது. ஜம்மு காஷ்மீர் மன்னராட்சி, மைசூர் அரசு மற்றும் ஐதராபாத் நிசாம் ஆகிய மூன்று பகுதிகள் மட்டுமே இணைத்தலின் இணை உடன்படிக்கை மற்றும் இணைத்தல் ஒப்பந்தங்கள் இரண்டிலுமே கையெழுத்திடாத சுதேச அரசுப் பகுதிகள் ஆகும்.
குடியாட்சிமயமாதல்
ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் நிர்வாக இயந்திரங்களை இணைத்து அவற்றை ஒரே அரசியல் மற்றும் நிர்வாக உறுப்பின் கீழ் ஒருங்கிணைப்பது என்பது சுலபமான ஒன்றல்ல. குறிப்பாக பல இணைக்கப்பட்ட பகுதிகள் முன்னர் போட்டி மனப்பான்மை கொண்டவையாக இருந்தன. முந்தைய மத்திய இந்திய நிறுவனத்தின் சுதேசப் பகுதிகள் விந்தியப் பிரதேசம் என்று அழைக்கப்பட்ட சுதேசப் பிரதேசத்தினுள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதில் இருந்த இரண்டு குழுக்கள் இடையே சிக்கல் ஏற்பட்டது. அதனால் ஏற்கனவே அவர்கள் கையெழுத்திட்டிருந்த பழைய இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தை இந்திய அரசு இரத்து செய்துவிட்டு அவர்களை புதிய இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட வற்புறுத்தியது. மேலும் அந்தப் பகுதியை முதன்மை ஆணையரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக் கொண்டது. அங்கு இணைப்பாளர்கள் இந்திய அரசாங்கம் அல்லது உள் துறை எதிர்பார்த்த அளவில் நடந்து கொள்ளவில்லை. 1947 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் மேனன், "பாராட்டும்படியான அரசாங்கத்தை நிறுவுவதை நோக்கிய நடைமுறைப் படிநிலைகளை" மாநிலங்களின் ஆட்சியாளர்கள் எடுக்க வேண்டும் என ஆலோசனை தெரிவித்தார். உள்துறை அவரது ஆலோசனையை ஏற்றுக் கொண்டது. இணைக்கப்பட்ட சுதேச ஒன்றியங்களின் ராஜ்பிரமூக்களின் கையெழுத்திடப்பட்ட சிறப்பு இணை உடன்படிக்கை மூலமாக அதனை நடைமுறைப் படுத்தியது. அதன் மூலம் அவர்களை சட்டத்திற்குட்பட்ட முடிமன்னர்களாக செயல்படும் விதமாக அமைத்தது. அதாவது அவர்களது அதிகாரங்கள் முந்தைய பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளில் ஆளுநர்களுக்கு இருந்த அதிகாரங்களில் எந்த மாற்றமும் இல்லாததாக இருந்தது. ஆகையால் இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்த அரசாங்கங்களைப் போலவே அவர்களது பிரதேசங்களைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் பொறுப்பான அரசாங்கம் வழங்கப்பட்டது.
ஒருமுகப்படுத்தல் மற்றும் அரசியலமைப்புச் சட்டமாக்கம்
குடியாட்சிமயமாதலில் முந்தைய சுதேச அரசுகள் மற்றும் முந்தைய பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப் பகுதிகளுக்கு இடையில் முக்கியமானதொரு வேற்றுமை தொடர்ந்து இருந்தது. அதாவது சுதேச அரசுகள் மூன்று விசயங்கள் மட்டுமே உள்ளடக்கிய வரம்புக்குட்பட்ட சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்ததால், மற்ற பகுதிகளின் அரசுக் கொள்கைகளில் இருந்து பிரித்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர். இது அவர்களின் சமூக நீதி மற்றும் தேசிய மேம்பாடு ஆகியவற்றுக்கான கொள்கைகளை உருவாக்குவதற்கான திறனைத் தடுத்து நிறுத்தும் என காங்கிரஸ் கருதியது. அதன் விளைவாக, அவர்கள் முந்தைய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி சமயத்தில் முந்தைய சுதேச அரசுகள் கொண்டிருந்த அதே விதமான அதிகாரங்களை வழங்குவதன் மூலமாக மத்திய அரசைப் பாதுகாப்பதற்கு முயற்சித்தனர். 1948 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் வி.பி. மேனனின் முயற்சியால் சுதேச ஒன்றியங்களின் ராஜ்பிரமூக்களுக்கும் உள்துறைக்கும் இடையே டெல்லியில் ஒரு சந்திப்பு நடத்தப்பட்டது. அதன் முடிவில் ராஜ்பிரமூக்கள் இந்திய அரசாங்கத்தின் புதிய சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்திட்டனர். அதில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் 1935 இன் ஏழாவது சட்ட இணைப்பின் கீழ் இருந்த விசயங்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதனைத் தொடர்ந்து மைசூர் மற்றும் ஐதராபாத் உட்பட அனைத்து சுதேச ஒன்றியங்களும் மாநிலத்தின் ஆட்சிமுறையாக சட்ட சபையில் முன்மொழியப்பட்ட இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைப் பின்பற்றுவதற்கு ஒப்புக்கொண்டன. ஆகையால் முந்தைய பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் சட்ட ரீதியாக எந்த நிலையில் இருந்தனரோ அதே நிலையை இந்திய அரசாங்கம் அடைவதற்கு உறுதியளிப்பதாக இது அமைந்தது. இதில் ஒரே விதிவிலக்காக இருப்பது காஷ்மீர் மட்டுமே ஆகும். இந்தியாவுடனான அதன் தொடர்பு இன்னும் ஆரம்பத்தில் எழுதப்பட்ட சேர்வடைவு முறையாவனத்தையும், அந்த மாநிலத்தின் சட்ட சபையில் முன்மொழியப்பட்ட ஆட்சிமுறையையும் சார்ந்ததாகவே தொடர்கிறது.
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டமானது இந்தியாவின் அரசியலமைப்புப் பகுதிகளை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரித்திருக்கிறது. அவை பகுதி A, B மற்றும் C வகை மாநிலங்கள் என குறிப்பிடப்படுகின்றன. முந்தைய ஆங்கிலேய ஆட்சிப் பகுதிகள் மற்றும் அவற்றை இணைத்துக் கொண்ட சுதேசப் பகுதிகள் பகுதி A மாநிலங்கள் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. சுதேச ஒன்றியங்கள் மற்றும் அதனுடன் சேர்ந்து மைசூர் மற்றும் ஐதராபாத் போன்றவை பகுதி B மாநிலங்கள் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. முந்தைய முதண்மை ஆணையர் ஆட்சிப் பகுதிகள் மற்றும் அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள் நீங்களாக மற்ற மத்திய அரசால் நிருவகிக்கப்படும் பகுதிகள் ஆகியவை பகுதி C மாநிலங்கள் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. பகுதி B மாநிலங்களின் அரசியலமைப்புத் தலைவர்கள் மத்திய அரசின் ஆளுநரால் நியமிக்கப்படுபவராக அல்லாமல் இணைத்தலின் இணை உடன்படிக்கையின் அடிப்படையில் நியமிக்கப்பட்ட ராஜ்பிரமூக்களாக இருப்பார்கள். இது மட்டுமே நடைமுறையில் பகுதி A மாநிலங்களுக்கும் பகுதி B மாநிலங்களுக்கும் இடையில் உள்ள வேறுபாடு ஆகும். கூடுதலாக முந்தைய சுதேசப் பகுதிகளின் மீது மத்திய அரசாங்கம் குறிப்பிட்ட வரம்பில் அதிகாரம் செலுத்துவதற்கு அரசியலமைப்புச் சட்டம் அதிகாரம் வழங்கியிருக்கிறது. அதில் மற்ற விசயங்களுக்கு மத்தியில் "அவர்களின் ஆட்சிமுறை பொதுவான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்க வேண்டும் மற்றும் குறிப்பிட்ட திசையை நோக்கி நகர்வதாக இருக்க வேண்டும், அவ்வப்போது குடியரசுத் தலைவர் சொல்லும் விசயங்களுக்குக் கீழ்படிவது" போன்றவை முக்கியமானவை ஆகும். இந்த மாறுபாடுகள் தவிர்த்து இரண்டிலும் அரசாங்கம் ஒரே மாதிரியாகவே செயல்படுகிறது.
புனரமைத்தல்
பகுதி A மற்றும் பகுதி B மாநிலங்களுக்கு இடையேயான வேறுபாடு தோராயமாக இடைக்காலத்திலேயே மறைந்திருக்க வேண்டும் எனக்கருதப்படுகிறது. 1956 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேய ஆட்சிப் பகுதிகளும் சுதேச அரசுப் பகுதிகளும் மாநிலங்கள் புனரமைப்புச் சட்டம் மூலமாக மொழி வாரியாக புனரமைப்பு செய்யப்பட்டன. அதேசமயம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் ஏழாவது திருத்தத்தின் மூலமாக பகுதி A மற்றும் பகுதி B மாநிலங்களுக்கு இடையேயான வேறுபாடுகள் களையப்பட்டன. அவையிரண்டும் தற்போது "மாநிலங்கள்" என்று பொதுவாக அழைக்கப்படுகின்றன. பகுதி சி மாநிலங்கள் "ஒன்றியப் பிரதேசங்கள்" என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டன. ராஜ்பிரமூக்கள் அவர்களது அதிகாரத்தை இழந்தனர். அதற்குப் பதிலாக மத்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர்களால் நியமிக்கப்படும் அரசியலமைப்புத் தலைவர்களுக்கு நிர்வாகப் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது. இந்த மாற்றங்கள் காரணமாக இறுதியாக மன்னராட்சி முறை முடிவுக்கு வந்தது. சுதேசப் பகுதிகளின் ஒரு பகுதியாக இருந்த பிரதேசங்கள் சட்ட ரீதியாகவும் நடைமுறையிலும் முழுமையாக இந்தியாவுடன் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு விட்டன. ஆனால் அவை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் ஒரு பகுதியாக இருந்த போது எப்படி கருதப்பட்டனவோ. அதே போன்றே தற்போதும் கருதப்படுகின்றன. அரசர்களுக்கு தனிப்பட்ட முறையில் வழங்கப்பட்ட சலுகைகளான இரகசிய பணமுடிப்பு, வரி விலக்கு மற்றும் மரபு சார்ந்த கெளரவங்கள் நீண்ட காலத்திற்கு நீடித்தன. ஆனால் அவை 1971 ஆம் ஆண்டில் இருந்து இரத்து செய்யப்பட்டன.
சுதேச சமஸ்தானங்கள்
சுதேச அரசுகளில் படிப்படியாய் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒருங்கிணைப்பு பெருமளவில் அமைதியானதாகவே இருந்த போதும் இதனால் ஒரு சில மன்னர்கள் மகிழ்ச்சியடையாமலும் இருந்தனர். சேர்வடைவு முறையாவணம் நிரந்தரமானதாக இருக்கும் என பெரும்பாலானோர் எதிர்பார்த்தனர். மேலும் அவர்கள் சுயாட்சியை இழந்ததற்காகவும், அவர்களது பகுதிகளில் அவர்களுக்கு தொடர்ந்து வரும் என அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்த ஆதாயங்களை இழந்ததற்காகவும் மகிழ்ச்சியற்று இருந்தனர். சிலர் அவர்களது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாரிசுகள் மாநிலத்தை தொடர்ந்து ஆள்வதற்கு இயலாது என்பதைச் சுலபமாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. சிலர் அவர்களது கடின உழைப்பினால் செயல்திறம் மிக்கதாக இருக்கும் எனக்கருதி உருவாக்கிய கட்டமைப்புகளுக்கு உரிமை கொண்டாட இயலாமல் இருப்பதற்கு வருந்தினர். எனினும் தனிப்பட்ட குடிமகன்களாக அவர்கள் வாழ்க்கையின் "சிரமம் மற்றும் பதட்டம்" போன்றவற்றை அனுபவித்த போதும், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் அவர்களுக்கு இரகசிய பணமுடிப்பு வழங்கப்பட்டதன் மூலமாக ஏராளமான ஓய்வூதியம் பெற்று மனநிறைவுடன் ஓய்வைக் களித்தனர். அதில பலர் அவர்களது திறனைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு மத்திய அரசின் கீழ் இருந்த அலுவலகங்களைக் கைப்பற்றினர். எடுத்துக்காட்டாக பவ்நகர் மகாராஜாவாக இருந்த துணைத்தளபதி கிருஷ்ண குமாரசிங் பவசிங் கோகில் (Krishna Kumarasingh Bhavasingh Gohil),மெட்ராஸ் மாநிலத்தின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். மேலும் பலர் வெளிநாடுகளில் அரசியல் திறம்வாய்ந்த பதவிகளில் நியமிக்கப்பட்டனர்.
குடியேற்ற நிலப்பகுதிகள்
thumb|இந்தியாவில் பிரெஞ்சின் ஐந்து குடியேற்றப் பகுதிகளில் ஒன்றான யானோன்.
சுதேசப் பகுதிகளை ஒருங்கிணைத்தது இந்தியாவில் மீதிமிருந்த குடியேற்ற நிலப்பகுதிகளின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குரியதாக்கியது. சுதந்திர இந்தியாவில், பாண்டிச்சேரி, காரைக்கால், யானம், மாஹே மற்றும் சந்திரநாகூர் போன்ற பகுதிகள் தொடர்ந்து பிரான்சின் குடியேற்றப் பகுதிகளாக இருந்தன். டையூ டாமன், தாத்ரா மற்றும் நகர் ஹாவேலி மற்றும் கோவா போன்ற பகுதிகள் போர்ச்சுகலின் குடியேற்றப் பகுதிகளாக இருந்தன. இந்தியாவுக்கும் பிரான்சுக்கும் இடையில் 1948 ஆம் ஆண்டு ஒரு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது அதன் படி இந்தியாவில் நீடித்திருக்கும் பிரான்சு குடிகளிடம் எதிர்கால அரசியலமைப்பு நிலையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக வாக்குப்பதிவு நடத்தப்படும் என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. 1949 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 19 ஆம் தேதி சந்திரநாகூரில் பொது வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் 7,463 - 114 என வாக்குகள் வழங்கப்பட்டு, (ஆதரவாக 7,463 எதிராக 114) பெரும்பாலான வாக்குகள் இந்தியாவுடன் இணைவதற்குச் சாதகமாக இருந்தன. 1949 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 14 ஆம் தேதி அது நடைமுறை எதார்த்தத்தின் அடிப்படையிலும், 1950 ஆம் ஆண்டு மே 2 ஆம் தேதி சட்டத்திற்குட்பட்டும்  இந்தியாவுக்கு உடைமை மாற்றம் செய்யப்பட்டது. எனினும் மற்ற குடியேற்றப் பகுதிகளில் எடுவர்டு கவுபர்ட் (Edouard Goubert) தலைமையிலான பிரெஞ்சு சார்பு முகாமானது சார்பு இணைப்புக் குழுக்களை அடக்குவதற்கான நிர்வாக இயந்திரமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அதில் குறிப்பிடத்தக்க அதிருப்தி நிலவியது. மேலும் 1954 ஆம் ஆண்டில் சார்பு இணைப்புக் குழுக்கள் அதிகாரம் எடுத்துக் கொண்டதால் யானம் மற்றும் மாஹே பகுதிகளில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன. 1954 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்தில் பாண்டிச்சேரி மற்றும் காரைக்காலில் நடைபெற்ற வாக்குப்பதிவுகள் இந்தியாவுடன் இணைப்பதற்கு சாதகமாக இருந்தன. மேலும் 1954 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் முதலாம் தேதி நான்கு குடியேற்றப் பகுதிகளின் நடைமுறைக் கட்டுப்பாடுகளும் குடியரசு இந்தியாவுக்கு மாற்றப்பட்டன. விட்டுக்கொடுத்தல் ஒப்பந்தம் 1956 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் கையெழுத்தானது. 1962 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் பிரெஞ்சு தேசிய சபையின் ஒப்புதலைத் தொடர்ந்து குடியேற்றப் பகுதிகளின் சட்டத்திற்குட்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டன.
thumb|1955 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 15 ஆம் தேதி இந்தியாவுடன் கோவாவை ஒருங்கிணைக்கக் கோரி ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் போர்ச்சுகீசுக்கு எதிராக நடத்திய பேரணி.
மாறாக போர்ச்சுகல் ராஜ தந்திரமான தீர்வுகளை எதிர்த்தது. போர்ச்சுகல் அதன் இந்தியக் குடியேற்றங்களின் உடைமைகளைத் தொடர்வதை அதன் தேசிய கெளரவமாகக் கருதியது. மேலும் 1951 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் உள்ள அதன் உடைமைகளை போர்ச்சுகீசு ஆட்சிப்பகுதியாக மாற்றம் செய்வதற்காக அதன் சட்டத்தில் மாற்றங்கள் செய்தது. 1954 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் தாத்ரா மற்றும் நாகர் ஹாவேலி பகுதிகளில் எழுச்சி ஏற்பட்டு போர்ச்சுகீசின் ஆட்சி தூக்கியெறியப்பட்டது. அந்தக் குடியேற்றப் பகுதியை மீண்டும் கைப்பற்றுவதற்காக போர்ச்சுகீஸ் டாமன் பகுதியில் இருந்து படைகளை அனுப்பும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. ஆனால் அந்தப் படைகள் இந்தியப் படைகளால் தடுக்கப்பட்டன. போர்ச்சுகலின் படைகளை குடியேற்றத்துக்குள் நுழைய இந்திய அனுமதி அளிக்க உத்தரவிட வேண்டும் எனக்கோரி போர்ச்சுகல் சர்வதேச நீதிமன்றத்தை நாடியது. ஆனால் அந்த நீதிமன்றம் 1960 ஆம் ஆண்டு அந்தப் புகாரை நிராகரித்தது. மேலும் அது போர்ச்சுகலின் இராணுவ அணுகலைத் தடை செய்யும் உரிமை இந்தியாவுக்கு உண்டு எனவும் கூறியது. 1961 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட்டு தாத்ராவும் நாகர் ஹாவேலியும் இந்தியாவுடன் ஒன்றியப் பிரதேசங்களாக இணைக்கப்பட்டன.
கோவா, டையூ டாமன் பகுதிகள் சிக்கல்கள் நிறைந்ததாக தொடர்ந்து நீடித்தன. 1955 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 15 ஆம் தேதி 5000 அகிம்சை வாத ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள் எல்லையில் போர்ச்சுகீசுக்கு எதிராக பேரணியில் ஈடுபட்டனர். அப்போது நடத்தப்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டில் 22 பேர் கொல்லப்பட்டனர். 1960 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபையானது போர்ச்சுகலின் அயல்நாட்டு உடைமை அந்த ஆட்சிப்பகுதிகளில் இருக்கிறது என்ற அதன் வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்தது. மேலும் அந்தப் பகுதிகளை "சுய நிர்வாகமற்ற பிரதேசங்கள்" என முறைப்படி பட்டியலிட்டது. நேரு பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வை தொடர்ந்து ஆதரித்த போதிலும், 1961 ஆம் ஆண்டில் அங்கோலாவில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில் இந்திய பொதுமக்களை போர்ச்சுகீசிய அரசு ஒடுக்கியது. அது இந்தியா இராணுவ நடவடிக்கை மேற்கொள்வதற்கு அழுத்தத்தை அதிகரிப்பதாக அமைந்தது. ஆப்பிரிக்கத் தலைவர்களும் கூட கோவா விசயத்தில் நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி நேருவுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தனர். அது ஆப்பிரிக்காவையும் தொடர்ந்த பீதியில் இருந்து காப்பாற்றும் என அவர்கள் வாதிட்டனர். 1961 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 18 ஆம் தேதி பேச்சுவார்த்தை மூலமான தீர்வுக்காக அமெரிக்கா மேற்கொண்ட முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததைத் தொடர்ந்து, இந்திய இராணுவம் கோவா, டையூ டாமன் ஆகிய பகுதிகளுக்குள் நுழைந்தது. போர்ச்சுகீசு இந்தப் பிரச்சினையை ஐ.நா பாதுகாப்புச் சபையிடம் எடுத்துச் சென்றது. ஆனால் இந்தியா அதன் படைகளை உடனடியாக திரும்பப் பெற வேண்டும் என்ற அதன் கோரிக்கை யூ.எஸ்.எஸ்.ஆரின் இரத்து செய்யும் உரிமை (வீட்டோ) மூலமாகத் தோல்வியடையச் செய்யப்பட்டது. டிசம்பர் மாதம் 19 ஆம் தேதி போர்ச்சுகல் சரணடைந்தது. இந்தக் கையகப்படுத்துதல் மூலமாக இந்தியாவில் ஐரோப்பியக் குடியேற்றம் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது. கோவா மத்திய அரசால் நிருவகிக்கப்படும் ஒன்றியப் பிரதேசமாக இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. 1987 ஆம் ஆண்டில் அது ஒரு மாநிலமாக மாறியது.
சிக்கிம்
thumb|right|முந்தைய சுதேச ஆட்சிப்பகுதியான சிக்கிம், இது இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையில் போர்த்திற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பகுதியில் அமைந்திருக்கிறது. இது 1975 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் 22 ஆவது மாநிலமாக இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது.
சிக்கிம் அரசு சுதேச அரசு 1947 மற்றும் 1950 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் குடியரசு இந்தியாவுடன் இணைப்பட்டிருக்கவில்லை. ஆங்கிலேயர்கள் மற்றும் இந்தியா அரசாங்கம் ஆகியோரால் நேபாளம் சட்டப்படி சுதந்திரப் பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பூட்டான் இந்தியாவின் சர்வதேச எல்லைப்புறத்தின் வெளிப்புறப் பாதுகாப்புப் பகுதியாகக் கருதப்பட்டது. இந்திய அரசாங்கம் 1949 ஆம் ஆண்டு பூட்டான் அதன் வெளியுறவுகளில் இந்திய அரசாங்கத்தின் ஆலோசனையின்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏற்பாட்டுடன் பூட்டான் உடன் உடன்படிக்கை மேற்கொண்டது.
பிரிந்து செல்லுதல் மற்றும் உப-தேசாபிமானம்
பெரும்பாலான சுதேச அரசுகள் இந்தியாவுடன் முழுமையாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டாலும் சில சிக்கல்கள் தொடர்ந்து நீடிக்கின்றன. அதில் மிகவும் முக்கியமானது காஷ்மீர் பிரச்சினையாகும். காஷ்மீரில் 1980களின் பிற்பகுதியில் இருந்து வன்முறையான பிரிந்து செல்பவர்கள் கிளர்ச்சி கடுமையாக நடைபெறுகிறது.
காஷ்மீரில் ஏற்படும் கிளர்ச்சியானது அது இந்தியாவுடன் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட முறையின் விளைவின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதாக சில தர்க்கவாதிகள் கருதுகின்றனர். சுதேச அரசுகளிலேயே தனித்துவம் வாய்ந்த காஷ்மீர் ஆனது இணைத்தல் ஒப்பந்தத்திலோ அல்லது முதலில் வழங்கியிருந்த மூன்று விசயங்கள் அடங்கிய சேர்வடைவு முறையாவனத்தைக் காட்டிலும் பெருமளவிலான கட்டுப்பாடுகள் அடங்கிய திருத்தப்பட்ட சேர்வடைவு முறையாவனத்திலோ கையெழுத்திட தேவையில்லாததாக இருந்தது. மாறாக காஷ்மீர் தொடர்புடைய சட்டங்களை உருவாக்குவதற்கான அதிகாரம் ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீருக்கான அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 5 இன் படி இந்திய அரசாங்கத்துக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. மேலும் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 370 இன் கீழ் மற்ற மாநிலங்களில் இருப்பதைக் காட்டிலும் மிகவும் கட்டுப்பாடானதாகவும் அது இருந்தது. 1980களின் போது பல காஷ்மீர் இளைஞர்கள், இந்திய அரசாங்கம் ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீர் அரசியலில் அதிகமாக குறுக்கிடுவதாக உணர ஆரம்பித்தனர் என விட்மாம் (Widmalm) வாதிடுகிறார். 1987 ஆம் ஆண்டு அங்கு நடைபெற்ற தேர்தலானது அரசியல் செயல்பாடுகளில் அவர்கள் நம்பிக்கை இழக்கக் காரணமாயிற்று. அதன் பின்னர் அவர்கள் தொடங்கிய வன்முறையான கிளர்ச்சி இன்றும் நடந்துவருகிறது. அதே போல காஷ்மீர் மீது இந்திய அரசாங்கம் கொண்டுள்ள கொள்கைகள் இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளில் உள்ளதைப் போல நவீன பல்-மரபு குடியாட்சி சார்ந்ததாக இல்லாமல் இருப்பதாக கங்குலி (Ganguly) கருத்து தெரிவித்தார். அதன் விளைவாக, அதிகரித்துவரும் அரசியல் விழிப்புணர்வு கொண்ட இளைஞர்களின் மாறாத நிலை யில் வளர்ந்துவரும் அதிருப்திகள் அரசியல் சாரா வழிகளில் வெளிப்பட்டன. இவற்றை பாகிஸ்தான் சாதகமாகக் கருதி காஷ்மீரை இந்தியா தொடர்ந்து வைத்திருப்பதில் பலவீனத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிக்கிறது, இது கிளர்ச்சியாக உருவெடுக்கிறது.
வடகிழக்கு இந்தியாவில் அமைந்திருக்கும் மற்ற இரண்டு முன்னால் சுதேச அரசுகளான திரிபுரா மற்றும் மணிப்பூர் பகுதிகளிலும் பிரிவினை வாத இயக்கங்கள் உள்ளன. இந்தியாவிற்குள் சுதேசப் பகுதிகளை இணைத்ததில் காஷ்மீரில் ஏற்பட்ட குறிப்பிட்ட சிக்கலைப் போலன்றி பரவலான வட கிழக்கு இந்தியாவின் கிளர்ச்சிகளின் ஒரு பகுதியாகவே கல்வியாளர்கள் கருதுகின்றனர். மேலும் வடகிழக்கில் பழங்குடி குழுக்களின் விருப்பங்களுக்கு இந்திய அரசாங்கம் போதுமான முக்கியத்துவம் கொடுக்கத் தவறியதன் விளைவாக அல்லது இந்தியாவின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்து வட கிழக்குப் பகுதிகளுக்கு வந்து குடியேறுவதால் எழும் பதட்டங்களைச் சமாளிக்க முடியாமல் தோல்வியடைந்தது ஆகியவற்றால் இவை எழுச்சியடைவதாகவும் கருதுகின்றனர்.
புதிய மாநிலத்தை உருவாக்குவதற்காக முந்தைய சுதேசப் பகுதியை மற்ற ஆட்சிப்பகுதிகளுடன் ஒருங்கினைப்பதுவும் சில சிக்கல்கள் எழக் காரணமாயின. முந்தைய ஐதராபாத் மாநிலத்தின் தெலுங்கு பேசும் மக்களைக் கொண்ட மாவட்டங்களுடன் தெலுங்கானா பகுதி இணைக்கப்பட்டது. இணைக்கப்பட்ட இந்தப் பகுதி, பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் தெலுங்கு பேசும் மக்களிடம் இருந்து பலவிதங்களில் மாறுபட்டதாக இருந்தது. இந்த மாறுபாடுகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் பொருட்டு, தெலுங்கானா பகுதி பரவலாகத் தெலுங்கு பேசும் பகுதிகளில் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டிராமல் தனி மாநிலமாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டும் என மாநிலங்கள் புனரமைத்தல் ஆணையம் முதலில் பரிந்துரைத்தது. இந்தப் பரிந்துரையானது இந்திய அரசாங்கத்தினால் நிராகரிக்கப்பட்டது. மேலும் தெலுங்கானா பகுதி ஆந்திரப் பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டது. அதன் விளைவாக 1960களில் தனித் தெலுங்கான மாநிலம் கோரி இயக்கம் தோன்றியது. அந்தக் கோரிக்கை 2009 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் அரசாங்கத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. முந்தைய நாக்பூர் மற்றும் முந்தைய ஐதராபாத் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பெரார் பகுதி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மகாராஷ்டிராவின் விதார்பா பகுதியில் இதே போன்ற இயக்கம் தோன்றியது. ஆனால் அது வலிமை குன்றியதாக இருந்தது.
ஒருங்கிணைப்புச் செயல்பாட்டின் விமர்சனக் கண்ணோட்டங்கள்
இக்கட்டுரையில் விவாவதித்தது போல், ஒருங்கிணைப்பு செயல்பாடானது இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் தலைவர்களுக்குள் தொடர்ந்து பிரச்சினைகளை உண்டாக்கியது. பேச்சுவார்த்தைகளின் போது, சுதேச அரசுகள் இந்தியாவுடனோ அல்லது பாகிஸ்தானுடனோ சேர்ந்தாலும் சுதந்திரமாகவே செயல்படும் என்ற திருத்தத்திற்கு, முஸ்லீம் கூட்டமைப்பை முன்னின்று வழிநடத்திய ஜின்னா பலமான ஆதரவை அளித்தார். இச்செயல்பாடு நேரு மற்றும் காங்கிரஸின் கொள்கைகளுக்கு முழுமையான எதிர்ப்பை அளிப்பதாக இருந்தது. ஜதராபாத் சுதந்திரமாக செயல்பட வேண்டுமென்ற பாகிஸ்தானின் முனைப்பு இதில் எதிரொலித்தது. பிரிவினைக்குப் பிறகு, காஷ்மீரின் மகாராஜாவின் பதவியேற்றத்திற்கும் இந்தியா அங்கீகாரம் அளிக்க மறுத்த பாகிஸ்தானின் ஜுனாகாத் பகுதியின் ஆட்சியாளரின் பதிவியேற்றத்திற்கும் இடையில் சிறிய வித்தியாசம் இருப்பதாகவும், இந்தியா வஞ்சகத்துடன் செயல்படுவதாகவும் பாகிஸ்தான் அரசாங்கம் குறை கூறியது. மேலும் பல ஆண்டுகளுக்கு இந்தியாவுடன் ஜூனாகாத் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டதற்கான அங்கீகாரம் நிராகரிக்கப்பட்டு, அது பாகிஸ்தானின் சட்டத்திற்குட்பட்ட பிரதேசமாகவே கருதப்பட்டது.
அக்கால கட்டத்தில் இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் தலைவர்களுடைய திட்டங்களை விவரிப்பதற்கு மாறுபட்ட கோட்பாடுகள் வலியுறுத்தப்பட்டன. ஜூனாகாத் மற்றும் ஐதராபாத்தை இந்தியாவுடன் சேர்த்துக்கொள்ள முகமது அலி ஜின்னா அனுமதித்தால், காஷ்மீரைப் பாகிஸ்தான் எடுத்துக் கொள்வதில் பட்டேலுக்கு ஆட்சேபணை இல்லை என்ற கருத்தளவிலான யோசனையை ராஜ்மோகன் காந்தியும் ஏற்றுக்கொண்டார். ஜூனாகாத் மற்றும் ஐதராபாத்தைப் பற்றிய கேள்விகளை ஒரே சண்டையில் எழுப்பியதாக காந்தி வலியுறுத்தியதாக பட்டேல்: எ லைஃப் (Patel: A Life) என்ற புத்தகத்தில் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஜூனாகாத் மற்றும் ஐதராபாத்தில் இந்தியா பொது வாக்கெடுப்பு நடத்த வேண்டும் என ஜின்னா ஆலோசனை தெரிவித்தார். அந்தப் பகுதிகளில் பெரும்பான்மையானவர்கள் முஸ்லீம்களாக இருந்ததால் அவர்கள் பாகிஸ்தானுக்கே வாக்களிப்பர் என அவர் நம்பினார். இந்தக் கொள்கை பின்னர் காஷ்மீரில் பயன்படுத்தப்பட்டது நாம் அறிந்ததே. பாகிஸ்தான் அதனைக் கையகப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து ஜூனாகாத்தில் பகாவுதீன் கல்லூரியில் பேசிய பட்டேல், "அவர்கள் ஐதராபாத்தைத் தர சம்மதித்தால் நாம் காஷ்மீருக்கு ஒப்புக்கொள்ளலாம்" என்றார். அவர் அந்தத் திட்டத்திற்கு இணங்குவதற்கு விருப்பம் கொண்டவராக இருந்தார் என்பது அப்போது தெளிவானது. பட்டேலின் கருத்து இந்தியாவின் கொள்கை கிடையாது என்ற போதும், அது நேருவுடன் பகிர்ந்துகொள்ளப்படவில்லை என்ற போதும் ஜோத்பூர், போபால் மற்றும் இந்தோர் ஆகிய சுதேசப் பகுதிகளின் மீது ஜின்னா ஆர்வம் காண்பிப்பதற்காக இருவரும் சினமுற்றனர். அது பாகிஸ்தானுடன் உடன்படிக்கைக்கான சாத்தியத்தைக் கடினமாக்கியது.
இணைத்தல் செயல்பாட்டின் போது உள்துறை மற்றும் மவுண்ட்பேட்டன் பிரபுவின் பங்கு குறித்து நவீன வரலாற்றாசியர்களும் கூட மறு ஆய்வு செய்தனர். காங்கிரஸ் தலைவர்கள் சேர்வடைவு முறையாவனத்தில் கையெழுத்திட்டிருந்த போதும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த உடன்படிக்கையை நிரந்தரமானதாக்க வேண்டும் என அவர்கள் கருதவில்லை. மேலும் 1948 மற்றும் 1950 ஆகிய கால கட்டத்திற்குள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக முழுமையான ஒருங்கிணைப்பை நிறைவு செய்வதற்கு நினைத்தனர் என இயன் கோப்லாண்ட் (Ian Copland) வாதிடுகிறார். 1948 மற்றும் 1950 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கு இடையே மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்தியாவின் இணைத்தல் உடன்படிக்கைகள் மற்றும் விட்டுக்கொடுத்தல் அதிகாரங்கள் போன்றவை சேர்வடைவு முறையாவனத்துக்கு முற்றிலும் மாறானதாக இருந்தன என்று அவர் குறிப்பிட்டார். மேலும் மவுண்ட்பேட்டன் சுதேச அரசுகளிடம் வாக்குறுதியளித்திருந்த அக சுயாட்சி மற்றும் பாதுகாப்பு போன்ற உறுதிமொழிகளுக்கு முரணானதாகவும் இருந்தது என்றார். இணைத்தலுக்கான ஆரம்ப நிபந்தனைகளில், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அரசர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படாமல் ஏகமானதாக ஒப்புக்கொண்டவுடன் செய்யப்படும் விதமாகவே மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டதாக மேனன் அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றின் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அந்த நேரத்தில் அயல்நாட்டு ராஜ தந்திரிகள் சுதேச அரசுகளுக்கு கையெழுத்திடுவதைத் தவிர வேறு வாய்ப்பில்லை என்று கருதியதன் அடிப்படையில் மற்றும் சில சுதேச அரசர்கள் இந்த ஒப்பந்தங்களில் மகிழ்ச்சியற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தியதன் அடிப்படையில் இயன் கோப்லாண்ட் இதனை மறுக்கிறார். மேலும் அவர் இதில் மவுண்ட்பேட்டனின் பங்கையும் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார். சட்டத்திற்குட்பட்டு அவர் இங்கு தங்கியிருந்த போது இந்திய அரசாங்கம் இணைத்தல் ஒப்பந்தத்தில் மாற்றங்கள் செய்த போது சுதேச அரசுகளுக்கு உதவியாக அவர் ஏதேனும் செய்திருக்கலாம். சுதந்திரத்திற்கு பின்னரான மாற்றங்களில் இவர் எந்த உதவியையும் செய்யவில்லை. அரசர்கள் அவர்களது அரசுரிமையை விட்டுக் கொடுப்பதற்கு சம்மதித்தற்கான காரணங்களில் ஒன்று, அவர்கள் ஆங்கிலேயரால் முற்றிலுமாக புறக்கணிக்கப்பட்டு விட்டனர் என்று கருதியதாகும். மேலும் அவர்களுக்கு இதைத் தவிர வேறு வாய்ப்பில்லை எனவும் கருதினர் என போத் கோப்லாண்ட் மற்றும் ராமுசாக் (Ramusack) இருவரும் இறுதியாக நடைபெற்ற ஒரு கருத்தாய்வில் வாதிட்டனர். மாறாக லும்பி (Lumby) போன்ற பழைய வரலாற்று ஆய்வாளர்கள், சுதேச அரசுகள் அதிகார மாற்றத்திற்குப் பின்னர் சுதந்திரமான ஒரு உறுப்பாகச் செயல்பட முடியாது. மேலும் அவர்களது அரசுரிமை இழப்பு என்பது தவிர்க்க இயலாதது என்றும் கூறினர். அனைத்து சுதேச அரசுகளையும் வெற்றிகரமான ஒருங்கிணைத்தது இந்திய அரசாங்கம் மற்றும் மவுண்ட்பேட்டனின் பெரும் சாதனை என அவர்கள் குறிப்பிட்டனர். இந்த முயற்சிகளுக்கு சில காலங்கள் இணைந்து உறுதுணையாக இருந்த பெரும்பாலான சுதேச அரசர்களின் மதிநுட்பமும் பாராட்டத்தக்கது. அவர்கள் ஒன்றாக ஒன்றிணைந்ததால் இந்திய ஒரே ஆட்சியின் கீழ் வந்தது.
வடகிழக்கு இந்தியாவின் அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு சமயத்தில், இந்திய ஒன்றியத்துடன் ஒருங்கிணைவது என்பது மக்களின்பால் கவனம் கொண்ட தீவிர விசயமாக அரசியல் ரீதியாகக் கருதப்பட்டது வெளிப்பட்டது. வடகிழக்கு மாநிலங்களில் ஒருங்கிணைத்தல் முறையானது உடன்படிக்கைகள், வாக்குறுதிகள், பரிசுகள் மற்றும் தூண்டுதல் போன்ற வழிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்டதாக இருந்தது. பகுதிகளை ஒன்றுபடுத்தும் இந்த முயற்சிகளில் அந்தப் பகுதி மக்கள் மாறுபட்ட மரபார்ந்த இனம் சார்ந்தவர்களாக இருந்ததன் விளைவாக சீற்றத்துடன் இருந்தனர். மணிப்பூர் மற்றும் நாக மலை போன்ற சில பகுதிகள் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு மறுத்தன. மேலும் பிரிவினைவாதிகளின் நிபந்தனைகளின் விளைவாக ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேற விரும்பின. பல்வேறு பகுதிகளில் இணைப்பைத் திரும்பப் பெறுதலை வலியுறுத்துவதற்கு ஆயத்தமாயினர். மெய்டெய் மற்றும் நாகா கிளர்ச்சிக் குழுக்கள் அவர்களது பகுதிகளை கட்டாயமாக ஒருங்கிணைத்ததால் சீற்றம் கொண்டனர். மேலும் அவர்கள் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தனர். தவறானதாக இருந்த ஒருங்கிணைப்பாளரின் கொள்கை காரணமாகவே மரபார்ந்த குழுக்கள் அரசாங்கத்திடம் தனிமாநிலம் உருவாக்கக்கோரி சுயாட்சிக்கான கோரிக்கை விடுக்கின்றனர் எனத் தாமதாகவே உணரப்பட்டது. எனினும் புதிய மாநிலங்களை உருவாக்குவதற்கான கோரிக்கையின் தொடர் விளைவாக மற்ற சிறிய மரபார்ந்த குழுக்களும் மாறுபட்ட சுயாட்சித் தேவைகளுடன் சுயாட்சி கோரிக்கை விடுத்தனர்.
புற இணைப்புகள்
பகுப்பு:இந்திய வரலாறு பகுப்பு:இந்தியா பகுப்பு:நேரு ஆட்சி பகுப்பு:கூகுள் தமிழாக்கம்-இந்தியா
மாடப்புறா
மாடப்புறா (rock dove, Columba livia) என்பது ஒருவகைப் புறாவாகும். இது வீட்டுப் புறாவின் மூதாதை. இதன் உடல் சாம்பல் நிறத்திலும், இதன் கழுத்து, மார்பு ஆகியவை பச்சை, நீலநிறம் கொண்டது. உயர்ந்த பாறைகள் கொண்ட திறந்தவெளிக் காடுகளிலும், உயர்ந்த மாடங்கள், கோபுரங்கள், கட்டடங்கள் போன்ற இடங்களிலும் வாழும்.
காட்டு மாடப் புறாக்கள் வெளிர் சாம்பல் நிறத்தில் இருக்கும், ஒவ்வொரு இறக்கையிலும் இரண்டு கருப்புப் பட்டைகள் தெளிவாகத் தெரியும். அதேசமயம் வீட்டு மற்றும் வீட்டிலிருந்து காட்டுக்கு வந்த புறாக்கள் நிறத்திலும் வடிவத்திலும் வேறுபடுகின்றன. ஆண் பறவைகளுக்கும் பெண் பறவைகளுக்கும் இடையே சில வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன. இந்த இனம் பொதுவாக ஒரு வாழ்க்கைத் துணையைக் கொண்டது. இவை இரு முட்டைகளை இட்டு, ஆணும் பெண்ணும் மாறிமாறி அடைகாக்கும்.
இதன் வாழ்விடங்களில் பல்வேறு திறந்த மற்றும் அரை-திறந்த சூழல்கள் அடங்கும். இந்தப் புறாக்கள் பாறை இடுக்குகள், கோபுரங்கள், மாடங்கள் போன்றவற்றில் உள்ள பொந்துகளில் கூடமைத்து முட்டையிட்டடு இனப்பெருக்கம் செய்கிறது. முதலில் ஐரோப்பா, வட ஆபிரிக்கா, மேற்கு ஆசியாவில் காடுகளாகக் காணப்பட்ட புறாக்கள் உலகெங்கிலும் உள்ள நகரங்களில் பரவியுள்ளன. இந்த இனங்கள் ஏராளமாக உள்ளன, ஐரோப்பாவில் மட்டும் 17 முதல் 28 மில்லியன் மாடப் புறாக்கள் மற்றும் உலகளவில் 120 மில்லியன் வரையிலான எண்ணிக்கையில் இருப்பதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
மாடப் புறாக்கள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக வளர்க்கப்பட்டு வருகின்றன. இவற்றிலிருந்தே வீட்டுப் புறாக்கள் தோன்றின. இவை தவிர அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் பல வகை ஆடம்பரப் புறாக்களும் உள்ளன.
மேற்கோள்
பகுப்பு:இந்தியப் பறவைகள் பகுப்பு:புறாக்கள் பகுப்பு:தீவாய்ப்பு கவலை குறைந்த இனங்கள் பகுப்பு:ஐரோவாசியப் பறவைகள் பகுப்பு:வீட்டினமாக்கப் பறவைகள் பகுப்பு:வட ஆப்பிரிக்கப் பறவைகள்
தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல், 1984
தமிழ்நாட்டின் எட்டாவது சட்டமன்றத் தேர்தல் 1984 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் நடை பெற்றது. அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் வெற்றி பெற்று, ம. கோ. இராமச்சந்திரன் மூன்றாம் முறையாக தமிழகத்தின் முதல்வரானார். 1987 இல் இறக்கும்வரை அவரே தமிழகத்தின் முதல்வராக தொடர்ந்து பதவி வகித்தார்.
தொகுதிகள்
1984 ஆம் ஆண்டு தமிழ் நாட்டில் மொத்தம் 234 சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் 189 பொதுத் தொகுதிகளில் இருந்தும் 45 தனித் தொகுதிகளில் இருந்தும் (தாழ்த்தப்பட்டவருக்கும், பழங்குடியினருக்கும் ஒதுக்கப்பட்டவை) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.
கட்சிகள்
1977 முதல் எட்டாண்டுகள் தமிழகத்தை ஆண்டு வந்த அதிமுகவுடன் இந்திரா காங்கிரசும் காந்தி காமராஜ் காங்கிரசும் கூட்டணி அமைத்து இத்தேர்தலில் போட்டியிட்டன. திமுக தலைமையில் அமைந்த எதிர்க்கட்சி கூட்டணியில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட், ஜனதா கட்சி ஆகியவை இடம் பெற்றிருந்தன. மேற்குறிப்பிட்ட கட்சிகளைத் தவிர அம்பேத்கார் க்ராந்தி தளம், பாரதீய ஜனதா கட்சி, காங்கிரசு (ஜே), தமிழ் நாடு காங்கிரசு போன்ற கட்சிகளும் இத்தேர்தலில் போட்டியிட்டன.
தேர்தல் முடிவுகள்
தேர்தல் தேதி – 24 டிசம்பர் 1984; மொத்தம் 73.47 % வாக்குகள் பதிவாகின.
ஆட்சி அமைப்பு
அதிமுக தனிப்பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்றது. எம். ஜி. இராமச்சந்திரன் மீண்டும் தமிழகத்தின் முதல்வரானார். 1987 வரை அவரே தமிழக முதல்வராகப் பணியாற்றினார்.
வெளியிணைப்பு
1984 சட்டமன்ற தேர்தல் முடிவுகள்
பகுப்பு:1984 தேர்தல்கள் பகுப்பு:தமிழ்நாடு சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் பகுப்பு:1984 நிகழ்வுகள்
சார்லி லெவலின்
சார்லி லெவலின் (Charlie Llewellyn,பிறப்பு: செப்டம்பர் 29 1876, இறப்பு: சூன் 7 1964), தென்னாப்பிரிக்க அணியின் துடுப்பாட்டக்காரர். இவர் 15 தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும்,267 முதல்தர துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டுள்ளார். இவர் 1892 -1912 ஆண்டுகளில், தென்னாப்பிரிக்க தேசிய அணி உறுப்பினராக தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளில் பங்குகொண்டார்.
பகுப்பு:தென்னாபிரிக்கத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:1876 பிறப்புகள் பகுப்பு:1964 இறப்புகள் பகுப்பு:ஹாம்ப்சையர் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:விசுடென் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:பிளேயர்ஸ் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:தென்னாபிரிக்கத் தேர்வுத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள்
அரபுத் தமிழியல்
அரபுத் தமிழியல் (Arabic Tamil Studies) என்பது அரபு மொழி, அரபு தீபகற்பம், மற்றும் அராபியர்களுக்கு தமிழ் மொழி மற்றும் தமிழர் களுடன் உள்ள தொடர்பையும் பண்பாட்டுப் பரிமாறுதல்களையும் ஆயும் இயல் ஆகும்.
ஆதாரங்கள்
பகுப்பு:அரபுத் தமிழியல் பகுப்பு:தமிழியல்
ஞாயிறு புஷ்பரதேசுவரர் கோயில்
புஷ்பரதேசுவரர் கோயில் என்பது இந்தியா தீபகற்பத்தில் தமிழ்நாடு மாநிலத்தின் திருவள்ளூர் மாவட்டத்திலுள்ள ஞாயிறு புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு சிவன் கோயில் ஆகும்.
கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 61 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ள புஷ்பரதேசுவரர் கோயிலின் புவியியல் ஆள்கூறுகள் 13.2613°N, 80.2145°W ஆகும்.
புஷ்பரதேசுவரர் கோயில், தமிழ்நாடு அரசின் இந்து சமய அறநிலையத் துறை கட்டுப்பாட்டில் இயங்குகிறது. சூரிய புஷ்கரணி மற்றும் சிம்ம தீர்த்தம் என்று இரண்டு தீர்த்தங்கள் இக்கோயிலில் காணப்படுகின்றன. கண்கள் மற்றும் தோல் சம்பந்தப்பட்ட வியாதிகள் இங்குள்ள புஷ்கரணிகளிலுள்ள நீர் நம் உடலில் படுவதினால் குணமடைகின்றன என்ற நம்பிக்கை இங்கு நிலவுகிறது. சூரியன் இங்குள்ள சிவபெருமானை வழிபட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. சுமார் ஆயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகள் தொன்மையான கோயிலாகும் இது.
வெளி இணைப்புகள்
GeoHack - ஞாயிறு புஷ்பரதேசுவரர் கோயில்
பகுப்பு:திருவள்ளூர் மாவட்டத்திலுள்ள சிவன் கோயில்கள்
இரண்டாம் தியடோர் (திருத்தந்தை)
திருத்தந்தை இரண்டாம் தியடோர் திருத்தந்தை ஐந்தாம் ஸ்தேவானால் குருவாக திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். இவரது சசோதரர் தியோடியுஸ் ஒரு ஆயராவார். இவர் 898-ஆம் ஆண்டு திசம்பர் திங்களில் 20 நாட்களுக்கு திருத்தந்தையாக இருந்தார். திருத்தந்தை ஆறாம் ஸ்தேவானால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட குருக்களுக்கு மீண்டும் பதவி அளித்தார். திருத்தந்தை ஃபொர்மோசுஸில் திருபீடத் தேர்வை செல்லத்தக்கதாக ஏற்பிசைவளித்தார். டைபர் நதியில் தூக்கி எறியப்பட்ட அவரது உடலை கண்டெடுத்து புனித பேதுரு பேராலயத்தில் அடக்கம் செய்தார்.
உசாத்துணை
பகுப்பு:897 இறப்புகள் பகுப்பு:இத்தாலியர் பகுப்பு:திருத்தந்தையர்கள் பகுப்பு:இத்தாலிய திருத்தந்தையர்கள் பகுப்பு:840 பிறப்புகள்
பிலிம்பேர் சிறந்த நடிகை விருது (தெலுங்கு)
சிறந்த நடிகைக்கான பிலிம்பேர் விருது - தெலுங்கு ஆண்டுதோறும் தெலுங்கு மொழித் திரைப்படங்களில் சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தும் நடிகை என்னும் பிரிவில் பிலிம்பேர் பத்திரிக்கையால் வழங்கப்படும். இது பிலிம்பேர் விருதுகளில் உள்ள ஒரு பிரிவாகும். இவ்விருது 1972 ஆவது ஆண்டில் இருந்து வழங்கப்பட்டு வருகிறது. இதை அதிக முறை வென்றவர் விஜயசாந்தி ஆவார்.
குறிப்புகள்
பகுப்பு:பிலிம்பேர் விருதுகள்