cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
துருவ ஒளி
Multimedia
பகுப்பு:சூரியத் தோற்றப்பாடுகள் பகுப்பு:ஒளியியல் தோற்றப்பாடுகள் பகுப்பு:புவியின் தோற்றப்பாடுகள் பகுப்பு:மின் தோற்றப்பாடுகள்
கெய்ஜி கிக்காவா
இவர் டோக்கியோ நகரப் பல்கலைக்கழகத்தில் தன் இளமறிவியல் பட்டயத்தினை  1959 ல் பெற்றார். டோக்கியோ பல்கலைகழகத்தில் தன் ஆராய்ச்சிக்குப்பின் 1964ல் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். அதன்பிறகு டோக்கியோ பல்கலைக்கழகம். ரோஸெண்டர் பல்கலைக்கழகம். விஸ்கொன்சின் பல்கலைக்கழகம் போன்றவற்றில் தன் ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார். 1970 முதல் நீயூயார்க் நகர கல்லூரியிலும் 1974 ல் ஒசாக்கா பல்கலைக்கழகத்திலும் துணை பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். 1979 இல் ஹிரோசிமா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். 1983 இல் அவர் ஒசாகா பல்கலைக்கழகத்திற்குத் திரும்பி 1993 வரை பணியாற்றினார். 2000 முதல் 2004 வரை கனகாவா பல்கலைக் கழகத்திலும் பணியாற்றினார்.
இவர் சரக் கோட்பாட்டின் முன்னோடி ஆவார். கிக்காவா 1960 களில் பான்கி சகிதா மிகுல் விராசொரா மற்றும் மிசியோ காகு ஆகிய அறிஞர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றினார்
விருதுகள்
கெய்ஜி கிக்காவா அவர்கள் 1988ல் நிஷினா நினைவுப்பரிசு பெற்றார்.
மேற்கோள்கள்
பகுப்பு:சப்பானிய இயற்பியலாளர்கள் பகுப்பு:கோட்பாட்டு இயற்பியலாளர்கள் பகுப்பு:1935 பிறப்புகள் பகுப்பு:2013 இறப்புகள் பகுப்பு:துப்புரவு முடிந்த தர்மபுரி மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள்
திரேசா கோக்
திரேசா கோக் சு சிம் (மலாய்: Teresa Kok Suh Sim; சீனம்: 郭素沁; ஆங்கிலம்: Teresa Kok Suh Sim) (பிறப்பு: 31 மார்ச் 1964) என்பவர் முன்னாள் பாக்காத்தான் (Pakatan Harapan) நிர்வாகத்தில் 2018 சூலை முதல் 2020 பிப்ரவரி வரையில் மலேசிய தோட்டத் தொழில் மற்றும் மூலப் பொருட்கள் அமைச்சராக பணியாற்றிய மலேசிய அரசியல்வாதி ஆவார்.
1999 நவம்பர் முதல் செபுத்தே நாடாளுமன்றத் தொகுதியின் உறுப்பினராக (MP) பணியாற்றி வருகிறார். அத்துடன் 2008 மார்ச் தொடங்கி 2013 மே மாதம் வரையில் சிலாங்கூர் மாநில சட்டமன்ற செயற்குழு உறுப்பினராகவும் (Selangor State Executive Councillor); சிலாங்கூர் மாநில கின்ராரா சட்டமன்ற உறுப்பினராகவும் (Selangor State Kinrara State Constituency) பணியாற்றியவர் ஆகும்.
தற்போது இவர் ஆளும் பாக்காத்தான் (Pakatan Harapan) கூட்டணியின் ஓர் அங்கமான ஜனநாயக செயல் கட்சியின் (Democratic Action Party) உறுப்பினரும் ஆவார்.
பொது
கோலாலம்பூரில் பிறந்து வளர்ந்த திரேசா கோக், சீன வம்சாவளியைச் சேர்ந்த மூன்றாம் தலைமுறை மலேசியர் ஆகும். இவரின் மூதாதையர்கள் சீனாவின் குவாங்டாங் மாநிலத்தில் (Guangdong Province) உள்ள ஊய்சோ பகுதியைச் சேர்ந்தவர்கள்.
சீன மொழியின் ஒரு பிரிவான கேசிய மொழி (Hakka); மற்றும் கண்டோனீயம் (Cantonese) ஆகிய மொழிகளில் சரளமாகப் பேசக் கூடியவர். மலாய் மொழி, ஆங்கிலம் மொழிகளிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். இவர் ஒரு கத்தோலிக்கர்.
தத்துவத் துறையில் முதுகலை பட்டம்
1990இல் மலேசிய அறிவியல் பல்கலைக்கழகத்தில் (Universiti Sains Malaysia) தகவல்தொடர்பு துறையில் இளங்கலை பட்டம் பெற்றார். மேலும் மலாயா பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவத் துறையில் முதுகலை பட்டம் பெற்றார். முதுகலை பட்டத்திற்கு "டாக்டர் மகாதீரின் சகாப்தத்தில் (1981-2001) அம்னோவில் பிரிவுவாதம்" (Factionalism in Umno During Dr Mahathir's Era: 1981–2001) என்ற தலைப்பில் ஆய்வுகள் செய்தார். மலேசியாவின் சின் சிவ் டெய்லி (Sin Chew Daily) சீன நாளிதழுக்கு எழுதி வருகிறார்.
அரசியல் வாழ்க்கை
1990 முதல் 1995 வரை மலேசியாவின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் லிம் கிட் சியாங்கின் (Lim Kit Siang) அரசியல் செயலாளராக இருந்தார். 1995-ஆம் ஆண்டு மலேசியப் பொதுத் தேர்தலில், ஈப்போ பாராட் நாடாளுமன்றத் தொகுதியில் ஜனநாயக செயல் கட்சியின் சார்பில் போட்டியிட்டார்.
ஆனாலும் மலேசிய சீனர் சங்க (Malaysian Chinese Association) வேட்பாளரால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். அதன் பிறகு தன் படிப்பை மேற்கொள்வதற்காக அரசியல் செயலாளர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார். பின்னர் 1996 முதல் 1998 வரை பர்மாவில் மக்களாட்சியை ஊக்குவிக்கும் அரசியல் தலைவர்கள் வலையமைப்பின் செயலகத்தில் (Secretariat of the Political Leaders Network Promoting Democracy in Burma) பகுதிநேரமாகப் பணியாற்றினார்.
வாக்குகள் பெரும்பான்மை
2008-ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில், 36,492 பெரும்பான்மையில் செபுத்தே தொகுதியைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார். இது மலேசியாவில் எந்தத் தொகுதியிலும் இல்லாத மிகப்பெரிய பெரும்பான்மையாக அறியப் படுகிறது. மற்றும் அதே வேளையில் சிலாங்கூர் மாநில சட்ட மன்றத்தின் கின்ராரா தொகுதியிலும் (Kinrara State Constituency) வெற்றி பெற்றார்.
2013 பொதுத் தேர்தல் சாதனை
அதன் பின்னர் அவர் புதிய சிலாங்கூர் மாநில சட்ட மன்றத்தின் செயற்குழுவிற்கு (Selangor State Executive Council) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்; இதன் தொடர்ச்சியாக அனைத்து நிதிகளும் மலேசியர்களுக்கு வழங்கப்படுவதை உறுதி செய்வதற்காக உருவாக்கப்பட்ட முதலீடு, வர்த்தகம் மற்றும் தொழில்துறைக்கு அமைச்சராக (Executive Councillor) நியமிக்கப்பட்டார்.
2013-ஆம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலில், அவர் மீண்டும் செபுத்தே தொகுதியில் வெற்றி பெற்றார். இந்த முறை செபுத்தே தொகுதியின் மொத்த வாக்குகளில் 86 விழுக்காடு வாக்குகளைப் பெற்று சாதனையும் படைத்தார். 2018 பொதுத் தேர்தலில் ஐந்தாவது முறையாக செபுதே தொகுதிக்கு மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
இறுதியாக 2022 பொதுத் தேர்தலில் 73,234 வாக்குகள் (83.74%) பெரும்பான்மையில் வெற்றி பெற்றார்.
சர்ச்சைகள்
2008-ஆம் ஆண்டில், உள்நாட்டுப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் (Internal Security Act) கைது செய்யப்பட்டார். இந்தச் சட்டத்தின் கீழ், குற்றம் ஏதேனும் இருந்தாலும் அதை வெளியிட வேண்டிய அவசியம் காவல்துறைக்கு இல்லாததால், திரேசா கோக் எதற்காகக் கைது செய்யப்பட்டார் எனும் விவரங்கள் வெளியிடப்படவில்லை.
மலாய் நாளிதழ் உத்துசான் மலேசியா (Utusan Malaysia), அவர் பூச்சோங்கில் உள்ள ஒரு மசூதிக்கு அசான் (Azan) செய்யும் போது ஒலிபெருக்கிகளைப் பயன்படுத்த வேண்டாம் என்று "அறிவுரை" செய்ததாக செய்தி வெளியிட்டது. திரேசா கோக் அந்தக் குற்றச்சாட்டை மறுத்தார். மசூதியில் அசான் ஒலிபரப்பப் படாததற்கு, பழுதடைந்த ஒலிபெருக்கி அமைப்புதான் காரணம் என்பது பின்னர் தெரியவந்தது.
அவர் 19 செப்டம்பர் 2008-இல் விடுவிக்கப்பட்டார். பின்னர் 2008 செப்டம்பர் 27-ஆம் தேதி, இரண்டு மொலோடோவ் வெடிச் சாதனங்கள் (Molotov Cocktails) அவரின் வீட்டின் வளாகத்தில் வீசப்பட்டன. அதனுடன் ஓர் எச்சரிக்கை கடிதமும் இருந்தது. அந்தச் சம்பவத்தில் யாரும் காயம் அடையவில்லை.
வடமராட்சி கிழக்கு
யாழ் குடா நாட்டின் வடமுனையின் தென் கிழக்கே எழில் வனப்பு மிக்க வயல் வெளிகளையும், கடலையும் கொண்டுள்ள வடமராட்சி கிழக்கானது மருத நிலமும, நெய்தல் நிலமும் ஒருங்கே சேரப்பட்டுள்ளது. இது மணற்காடு கிராம அலுவலர் பிரிவு தொடக்கம் சுன்டிக்குளம் கிராம அலுவலர் பிரிவு வரையான பதினெட்டு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளையும் உள்ளடக்கியது ஆகும். வடமராட்சி கிழக்கானது வடமேற்கே வடமராட்சி வடக்கு பிரதேச செயலர் பிரிவினையும் வடகிழக்கே சமுத்திரத்த்தினையும் தென்கிழக்கே முல்லைக்தீவு மாவட்டத்தையும் தென்மேற்கே பச்சிலைப்பள்ளி பிரதேச செயலகப்பிரிவு மற்றும் தென்மராட்சி பிரதேச செயலகப்பிரிவு ஆகியவற்றினையும் எல்லையாக கொண்டது. வடமராட்சிப்பிரதேச செயலக பிரிவில் அடங்கும் கிராமங்களாக மணற்காடு,குடத்தனை, குடத்தனை வடக்கு, பொற்பதி, அம்பன், நாகர்கோயில் கிழக்கு, நாகர் கோயில் மேற்கு, நாகர்கோயில் தெற்கு, செம்பியன்பற்று வடக்கு, செம்பியன்பற்று தெற்கு, மருதங்கேனி, வத்திராயன், உடுத்துறை, அழியவளை, வெற்றிலைக்கேனி,போக்கறுப்பு, சுண்டிக்குளம் என்பனவாகும்.
வடமராட்சிப்பிரதேசமானது பறவைகளின் சுவர்க்க பூமியாகவும் மணல் மண் வளம் நிறைந்த பகுதியாகவும் வரலாற்றுக்காலத்தில் பூர்வீகக் குடிகளாகிய நாகர்கள் வாழ்ந்த பிரதேசமாகவும் இது சிறப்பு பெறுகின்றது. இப் பிரதேசமக்களின் வழிபாட்டிற்குரிய ஆலயங்களில் நாகர் கோவில், நாகதம்பிரான் ஆலயம் வரலாற்றுத் தொடர்போடு கூடிய ஆலயமாக விளங்குகின்றது. மேலும் கப்பல் ஏந்திய மாதாகோவில், மண்டலாய்ப்பிள்ளையார் ஆலயம் என்பனவும் பிரசித்தி பெற்ற ஆலயமாய் விளங்குகின்றது.
புவியியல் அமைப்பு
இலங்கையின் வட மாகாணமானது ஐந்து மாவட்டங்களைக்கொண்டது. இதில் யாழ்ப்பாண மாவட்டமானது 15 பிரதேச செயலகப்பிரிவுகளை உள்ளடக்கியதாகவும் அமையப் பெற்றிருக்கிறது. இதில் வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசமானது தனித்துவமான புவியியல் அமைப்பினைக்கொண்டு விளங்குகின்றது. புவியியல் அமைவு ரீதியில் வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசமானது யாழ் மாவட்டத்தில் ஒர் ஒடுக்கிய நீண்ட வடிவத்தில் அமைவுற்றுள்ளது. வடக்கே வல்லிபுரத்தில் தொடங்கி தெற்கே சுண்டடிக்குளம் வரை ஏறத்தாழ 53 கீ.மீ நீளமும் 2.5 கீ.மீ அகலமும் கொண்டதாக காணப்படிகின்றது. வடக்கே இந்து சமுத்திர பெருங்கடலாலும் தெற்கே தொண்டமானாறு கடல்நீரேரியினாலும் கிழக்கே நன்நீர்தொடுவாயினாலும் சூழப்பட்ட ஒர் பிரதேசமாகக் காணப்படுகின்து.
இப்பிரதேச செயலாளர் பிரிவில் கிராம சேவகர் எல்லைகள் பெருமளவாக இப்பிரதேசத்தின் பௌதீக மற்றும் பண்பாட்டு விழுமியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு வகுக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் குடத்தனை, குடத்தனை வடக்கு, செம்பியன்பற்று தெற்கு ஆகிய மூன்று கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் குடத்தனை குடத்தனை வடக்கு, செம்பியன் பற்று தெற்கு ஆகிய மூன்று கிராம அலுவலர் பிரிவுகளை தவிர ஏனையவை இந்துமா சமுத்துடத்துடன் நேரடியாக தொடர்புபட்டவையாகவும் காணப்படுகின்றது.
தரைத்தோற்றமும் மண்ணும்
வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்தின் பாறைத்தொகுதிகள் சுண்ணாம்புக்கற்பாறைத்தொகுதியாகக் காணப்படுகின்றது. இவை மயோசின் கால இறுதிப் பகுதியை சேர்தவை. புவியசைவுகள் காரணமாக கடலிலிருந்து மேலுயர்த்தப்பட்ட அடையல் பாறை வகையைச் சார்ந்தவையாகும். இப்பாறைப்படைகளின் மேல் பல மீற்றர் தடிப்புடைய மண் படை மூடிக்காணப்படுகின்றது. இங்கு காணப்படும் சுண்ணாம்புக்கற்பாறைகளை கட்டடத்தேவைகளுக்கும் பயன்படுத்தலாம். மண அமைப்பை நோக்கின் கடற்கரை சார்ந்து மணல் மண்ணும் தொண்டமனாறு கடல் நீரேரீ சார்ந்து களி மண்ணும் காணப்படுகின்றது. மணல் மண்ணானது சிலிக்கா படிவுகளாக காணப்படுகின்றது. மணற்காடு தொடக்கம் நாகர் கோவிலை அண்டிய சிலிக்கா படிக மணல் கண்ணாடி உற்பத்திக்கு மிகவும் சிறந்தது. இப்பகுதியில் உள்ள மண்ணானது கண்ணாடித்தொழிற்சாலைக்கு தேவையான மூலப்பொருளாக பயன்படுத்தப்படுத்தக்கூடியதாக உள்ளது. மேலும் சூரிய சக்தியில் இருந்து மின்சாரம் பெற்றுக்கொள்ளும் சூரிய கலங்களைத் தயாரிப்பதற்கும் ஏற்ற கணிமமாக இது காணப்படுகின்றது. மணற்காட்டிலுள்ள மணலில் இரும்பு அதிகம் கலந்துள்ளமையால் இது இலகுவில் கட்டியாகும் தன்மை கொண்டதாகும். மேலும் இது கட்டடத்தேவைகளுக்கு பொருத்தமானதாகவும் காணப்படுகின்றது.
காலநிலை
வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசமானது அயன் வலயப்பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ளது. மேலும் இதன் தரைத்தோற்றமும் அதனைச்சூழவுள்ள கடல் மற்றும் கடல் மற்றும் சார் நீரேரிஇ கண்டல் தாவரங்கள் சவுக்கு மரக்காடுகள் சிறிய நீர் நிலைகள் என்பனவும் இப்பிரதேசத்தின் காலநிலையில் செல்வாக்கு செலுத்தப்படுகின்றன. இப்பிரதேசமானது நவம்பர் - பிப்ரவரி மாதத்தில் வட கீழ் பருவக்காற்றின் செல்வாக்குக்குட்பட்ட பகுதியாக உள்ளது. மேலும் பிரதேசத்தின் வருட சராசரி வெப்பநிலையானது 280ஊ ஆக காணப்படுகின்றது. அத்துடன் தென்மேல் பருவக்காற்றின் செல்வாக்கும் ஓரளவு காணப்படுகின்றன. முழை வீழ்ச்சியானது பருவப்பெய்ச்சிக் காற்றின் செல்வாக்கினால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றது. அதிக மழை வீழ்ச்சி பெறும் மாதங்களாக அக்டோபர் தொடக்கம் பிப்ரவரி வரை காணப்படுகின்றது. இவற்றினைத் தவிர மார்ச் - ஏப்ரல் மாதங்களில் மேற்காவுகை மழையும் அக்டோபர் - நவம்பர் மாதங்களில் சூறாவளியுடன் கூடிய மழை வீழ்ச்சியையும் இப்பிரதேசம் பெறுகின்றது. காலநிலையின் சீரற்ற தன்மையினால் இங்கு ஆண்டு ரீதியாக மட்டுமின்றி பருவக்கால ரீதியாகவும் மழை வீழ்ச்சி தளம்பல்கள் ஏற்படுகின்றன. இதனால் பருவந்தவறிய வெள்ளப்பெருக்கு பயிர் அழிவுகள் என்பன வருடாவருடப் ஏற்படுகின்றன. ஏனைய மழை வீழ்ச்சி குறைந்த காலப்பகுதியில் சில பகுதிகளில் அதீத வரட்சியுடன் குடி நீர் தட்டுப்பாடும் காணப்படுகின்றது.
நீர் வளம்
இப்பிரதேசமானது மூன்று பக்கங்களும் கடல் மற்றும் கடல்நீரேரியால் சூழப்பட்டாலும் அதன் நீர் வளமானது அனேகமான பகுதிகளில் நன்னீராகவே காணப்படுகின்றது. இதற்கு காரணம் மழை நீர் பாறைப்படைகளின் மேல் தேங்கி காணப்படுவதனல் ஆகும். மேலும் நிலத்தடி நீரானது குறைந்த ஆழத்திலேயே காணப்படுவதும் இதில் ஒரு சிறப்பம்சமாகும். மேலும் சிலிக்கா தன்மை கொண்ட சேர்ப்பதும் இந்நீர்ப்படையானது நன்னீராகக் காணப்படுவதற்கு ஒரு காரணமாகவும அமைந்துள்ளது. அத்துடன் மேற்பரப்பிலுள்ள குளங்கள் மற்றும் தாவரங்களும் நீர்ப்படையைப் பாதுகாப்பதில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றன.
அனர்த்தம்
உலகின் பல பகுதிகளில் இயற்கை அனர்த்தங்களினாலும் மனிதனால் ஏற்படும் அனர்த்தங்களினாலும் பௌதீக சமூக பொருளாதார அரசியல் ரீதியான பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்துகின்றது. வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்தின் புவியியல் அமைவு காரணமாக பல அனர்த்தங்கள் தாக்ககூடிய ஏது நிலை காணப்படுகின்றது. கடலினைலும் கடல் நீரேரியினையும் இரண்டு பக்கங்களிலும் எல்லையாக கொண்டு இவற்றின் மத்தியில் ஒடுங்கிய நிலப்பரப்பாக அமைந்திருப்பதனால் பாரிய அனர்த்த தாக்கத்திற்கு உள்ளாக கூடிய பிரதேசமாக இது காணப்படுகின்றது.
வாழ்கைத்தரம்
யாழ் மாவட்டத்தில் கேந்திர முக்கியத்துவமாக வாய்ந்ததாக விளங்கும் வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்தில் வாழும் மக்களின் பிரதான வாழ்க்கைத்தரமாக மீன் பிடித்தொழில் விளங்குகின்றது.
இடப்பெயர்வுகள்
வடமராட்சி மக்கள் பரம்பரை பரம்பரையாகத் தொன்று தொடக்கம் வாழ்ந்து வந்த அந்த மண்ணில் 1940,1956,1965 காலப்பகுதிகளில் இயற்கை அனர்த்தங்கள் சில ஏற்பட்ட சமயம் சில உயிர் இழப்புக்களுடன் உடமை இழப்புக்களையும் சந்தித்த மக்கள் தமது வாழ்விடங்களில் இருந்தும் சில இடப்பெயர்வுக்கு ஆழாகியிருந்த போதிலும் அதற்கு பிற்பட்ட காலத்தில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தங்கள், சுனாமி அனர்த்தம் என்பனவற்றில் பாரிய உயிர் இழப்புக்கள் தனது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பனவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்தில் இருந்து நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கும் ஆளாகியிருந்தனர். வடமராட்சி கிழக்குப்பகுதி மக்கள் தங்களுடைய பிரதான தொழிலாக கடற்றொழில், விவசாயம், சீவல்தொழில், வியாபாரம் ஏனைய கைத்தொழில்களுடன் சிலர் அரச உத்தியோகங்களையும் மேற்கொண்டு சந்தோசமாக வாழ்ந்து வந்தனர். இவர்களுடைய வாழ்வில் யுத்த அனர்த்தம், இயற்கை அனர்த்தம்என்பன மாறி மாறி பேரிடியாக வந்தமையால் பாரிய உயிரிழப்புக்கள், தமது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்திலிருந்தும் நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கு ஆளாகியிருந்தனர்.
மக்களது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக அமைந்திருந்த சேவை நிலையங்களான உதவி அரசாங்க அதிபர் அலுவலகம், வைத்தியசாலைகள், பாடசாலைகள், பிரதேச சபை, கமநல சேவை நிலையம், கூட்டுறவு நிலையங்கள், தபால் நிலையங்கள் மற்றும் பிரதேச மட்டத்திலான பொது அமைப்புக்கள் என்பன காலத்திற்குக் காலம் மக்களின் இடப்பெயர்வுகளிற்கு ஏற்ப நகர்ந்து தமது இருப்பிடங்களை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டன. இதனால் பல உடமைகள், சொத்துக்கள் என்பவற்றையும்அவை காலத்திற்குக் காலம் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. 1987ம் ஆண்டு மக்கள் அனர்த்தத்திற்கு உள்ளாகியிருந்த போதிலும் 14.07.1991இல் வெற்றிலைக்கேணியில் இடம்பெற்ற அனர்த்த இழப்புக்களுடன் இருப்பிடங்களையும் விட்டு நகரவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. இதுவே இப்பிரதேச மக்களின் முதல் இடப்பெயர்வு என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியும். தமது உடமைகள் அனைத்தையும் விட்டு தமது உயிரை மட்டும் பாதுகாக்கும் நோக்கில் ஓடிச்சென்றவர்களுள் சிலர் உயிரிழந்தனர். சிலர் காயங்களுடன் அயல் கிராமங்களைச் சென்றடைந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வில் முழுமையான பாதிப்பைப் பெற்ற கிராமம் வெற்றிலைக்கேணி ஆகும்.அடுத்தபடியாக கட்டைக்காட்டில் ஒரு பகுதியும் ஆழியவளையில் ஒரு பகுதியும் பாதிப்படைந்தன.
இந்த இடப்பெயர்வின் விளைவால் வடமராட்சி கிழக்குப் பிரதேசத்தில் போக்கறுப்பு, முள்ளியான், வெற்றிலைக்கேணி, ஆழியவளை, உடுத்துறை, வத்திராயன் கிராம அலுவலர் பிரிவுகள் மக்கள் எவரும் வசிக்காத சூனியப் பிரதேசங்களாக மாறின. செம்பியன்பற்று, நாகர்கோவில் பகுதிகளில் தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், உறவினர் நண்பர் வீடுகளிலும் இடம்பெயர்ந்த மக்கள் வசித்து வந்தனர். உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்த இடம்பெயர்ந்தோருக்கான உலர் உணவு நிவாரண உதவியுடன் இந்த மக்களுக்கான தற்காலிகக் குடிசைகள் மற்றும் அத்தியாவசிய தேவைகளை இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் யாழ்கிளையின் வடமராட்சி கிழக்கு பிரிவினர் ஒழுங்கமைத்து வழங்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர். தனிப்பனை, செம்பியன்பற்று வடக்கு, நயினாமுனை, மாமுனை, நாகர்கோவில் தெற்கு, நாகர்கோவில் மேற்கு, நாகர்கோவில் கிழக்கு ஆகிய பகுதிகளில் சுமார் 925 தற்காலிக குடிசைகள் அமைத்து தங்கவிடப்பட்டனர். இலங்கைச் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தில் வடமராட்சி கிழக்குப்பிரிவின் ஆரம்பகாலத் தலைவர் அமரர்.கொ.அ.ஸ்ரனிஸ்லா... அவர்களின் தலைமையிலான நிர்வாகத்தினர் இச்செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டு வந்தனர். இந்த அனர்த்தம் காரணமாக நித்தியவெட்டையில் இயங்கி வந்த முள்ளியான் மருந்தகம் முற்றாகச் சேதமடைந்ததுடன், அப்பகுதி மக்களின் இடப்பெயர்வுடன் இந்த நிலையத்தின் சேவையானது நிறுத்தப்பட்டது.
மேலும்,வெற்றிலைக்கேணி பரமேஸ்வரா வித்தியாலயம், வெற்றிலைக்கேணி றோ.க.த.க பாடசாலை, ஆழியவளை சி.சி.த.க வித்தியாலயம் ஆகிய பாடசாலைகள் செம்பியன்பற்று வடக்கு கிராமத்தில் தற்காலிகக் கொட்டகைகள் அமைத்து இயங்கத் தொடங்கின. உடுத்துறை ம.வி, மருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலை ஆகியவற்றின் மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் மேற்படி பாடசாலைகளிலும் செம்பியன்பற்று அ.த.க பாடசாலையிலும் இணைக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வின் இறுதிக்காலத்தில் யாஃஉடுத்துறை ம.வித்தியாலயம்,யாஃமருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலையிலேயே இணைந்து செயற்பட்டு வந்தது. கல்வி நிர்வாகச் செயற்பாட்டு மையமான வடமராட்சி கிழக்கு கோட்டக் கல்விப்பணிமனை 1993 பிற்பகுதியில்; செம்பியன்பற்று தெற்கில் தனியார் வீடு ஒன்றில் முதன்முதலாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தது. இப்பிரதேசத்தின் முதல் கோட்டக்கல்வி அதிகாரியாக திரு.வை.செல்வராசா அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டு இப்பணிமனையில் கடமையாற்றி வந்தார். இவ்வாறு மாணவர்களின் கல்விச்செயற்பாட்டிலும் இந்த இடப்பெயர்வு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தபோதிலும், இத்தகைய கஸ்டமான சூழலில் கல்வி கற்ற மாணவர்கள் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற்று முன்னணியில் திகழ்ந்திருந்தமை வரவேற்கக்கூடிய விடயமாகும்.
1995 ஐப்பசி, 1996 வைகாசி ஆகிய காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற யுத்த அனர்த்தங்கள் காரணமாக இப்பிரதேசத்தில் அடுத்த இடப்பெயர்வுகள் ஏற்பட்டன. 1991 இல் இடம்பெயர்ந்து தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், நண்பர் உறவினர் வீடுகளிலும் வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் பெரும்பாலானோரும், ஏனைய கிராமங்களில் நிரந்தரமாக வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் ஒரு பகுதியினரும் இந்த இடப்பெயர்வுக்கு ஆளாகி இருந்தனர். 1991 இடப்பெயர்வின் போது வசித்த மக்களுடன் இந்த இடப்பெயர்வுகளின் போது வந்த குடும்பமுமாக சுமார் 2000 குடும்பங்கள் வரையில் இப்பகுதியில் வசித்து வந்ததாக அறியமுடிகின்றது. இப்பகுதியானது பூனைத்தொடுவாய், கற்பாடு, நல்ல தண்ணீர் தொடுவாய் என உப பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு நிரவகிக்கப்பட்டு வந்தது. இப்பகுதியில் 3 பாடசாலைகள், 3 முன்பள்ளிகள் இயங்கி வந்தன.
அத்துடன் இங்கே கிராமமட்ட அமைப்புக்களும் தெரிவு செய்யப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தன. இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் தற்காலிக வைத்தியசாலையும், நடமாடும் மருத்துவ சேவையும் இயங்கி இப்பிரதேச மக்களுக்கான சுகாதாரசேவையினை வழங்கி வந்தன. இங்கே வசித்து வந்த மக்களுக்கானஇடம்பெயர்ந்தோர் நிவாரணம் கண்டாவளை உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்தது. மக்கள் தமது அத்தியாவசிய தேவைக்காக சுண்டிக்குளம் கடனீரேரியைக் கடந்து சென்றே நகர்ப்புறத்தை அடைய முடிந்தது. இதற்கென 3 இறங்குதுறைகள் இந்த நீரேரிப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டு அவர்களுக்கான படகுச் சேவைகள் சுண்டிக்குளம் கடற்றொழிலாளர் கூட்டுறவுச்சங்கத்தின் நெறிப்படுத்தலில் நடைபெற்று வந்தது.
அதன்பின்னர், 2000 ஆம் ஆண்டு சித்திரை மாதம் 26ம் திகதி குடாரப்பு பகுதியில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தம் காரணமாக இப்பிரதேச மக்கள் 4வது தடவையாக இடம்பெயர்ந்தனர். இதன்போது நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மேற்குப்பக்கமாக அமைந்த கிராமங்களிற்கும், பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர். செம்பியன்பற்று பகுதியில் வசித்துவந்த மக்களில் ஒரு பகுதியினர் மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும், பெரும்பாலான மிகுதிப் பகுதியினர் கிழக்குப்பக்கமாக நகர்ந்து சுண்டிக்குளத்திற்கும், அப்பகுதியினூடாக கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவட்ட பிரதேசங்களிற்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர்.
இந்த இடப்பெயர்வுடன் உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனை, அம்பன் மருந்தகம் பிரதேச சபையின் உப அலுவலகங்கள், பதிவாளர் சேவை அலுவலகங்கள், கமநலசேவை நிலையம், பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்க தலைமைப் பணிமனை, உப தபாலகங்கள் என்பன மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதியில் இயங்கத் தொடங்கின. வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்திற்குரிய அரச, அரச சார்பற்ற சேவை நிலையங்களின் அமைவிடங்கள் யாவும் இப்பிரதேசத்தை விட்டு முற்றாக இடம்பெயர்ந்த சம்பவம் இந்த 2000 ஆம் ஆண்டு இடப்பெயர்வின் போதே ஏற்பட்டது என அறியமுடிகின்றது. இந்த 4வது இடப்பெயர்வுடன் சுமார் 2500 குடும்பங்கள் வரை வசித்து வந்தனர்.
2002ஆம் ஆண்டு மாசி மாதம் நாட்டில் ஏற்பட்ட சமாதானச்சூழலைத் தொடர்ந்து இப்பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் தமது சொந்த இடங்களுக்கு வந்து மீளக்குடியேறினர். ஆனால் நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மீளக்குடியமர்வதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. இப்பகுதிகள் மட்டும் மக்கள் குடியமரமுடியாத சூனியப்பிரதேசமாகவே தொடர்ந்தும் இருந்து வந்தன. இதனால் இப்பிரதேசம் துண்டாடப்பட்ட நிலையில் மேற்குப்பகுதியில் மணற்காடு தொடக்கம் அம்பன் வரை ஒரு பகுதியாகவும், கிழக்குப்பகுதியில் செம்பியன்பற்று வடக்கு தொடக்கம் சுண்டிக்குளம் வரை இன்னொரு பகுதியாகவும் இருந்து வந்தன. மேற்குப் பகுதியில் 5 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் கிழக்குப் பகுதியில் 10 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் இயங்கி வந்தன. பருத்தித்துறை – மருதங்கேணி பிரதான வீதி அம்பன் கிராமத்துடன் தொடர்ந்து மூடப்பட்ட நிலையில் இருந்தமையால் பருத்தித்துறையிலிருந்து யு9 பாதையை அடைந்து புதுக்காட்டுச் சந்தி மற்றும் இயக்கச்சி சந்தி என்பவற்றினூடாகவே இப்பிரதேச மக்கள் போக்குவரத்து செய்யக்கூடியதாக இருந்தது.
மக்களின் மீள்குடியமர்வைத் தொடர்ந்து நிர்வாகச் செயற்பாட்டு மையங்களும் அவற்றிற்குரிய இடங்களில் வந்து இயங்கத் தொடங்கின. மீள்குடியமர்வு இடம்பெற்ற இடங்களில் வைத்தியசேவையானது நடமாடும் சேவையாக சிலகாலம் நடைபெற்ற பின்பு மருதங்கேணி கிராமிய வைத்தியசாலை நெக்கோட் திட்டத்தில் புனரமைக்கப்பட்டு மருதங்கேணி பிரதேச வைத்தியசாலையாகத் தரம் உயர்த்தப்பட்டு இயங்கத் தொடங்கியது. அத்துடன் சுண்டிக்குளம் துஃ145 கிராம அலுவலர் பிரிவு மீண்டும் வடமராட்சி கிழக்கு உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவுடன் இணைக்கப்பட்டது. இங்கே வசித்து வந்த மக்கள் தமது சொந்த இடங்களில் மீள்குடியமர்ந்தமையால் குடும்ப எண்ணிக்கையில் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது. சுமார் 150 குடும்பங்கள் வரையே அங்கே வசித்து வந்தனர் என அறியமுடிகின்றது.
மீள்குடியமர அனுமதிக்கப்படாத நாகர்கோவில் கிழக்கு, நாகர்கோவில் மேற்கு, நாகர்கோவில் தெற்கு, அம்பன் கிழக்கு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் இன்னமும் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் வடமராட்சி கிழக்கின் ஏனைய கிராமங்களிலும், பருத்தித்துறை பிரதேச செயலர் பிரிவிலும், வன்னிப்பகுதியிலும் நண்பர் உறவினர் வீடுகளில் தங்கி வாழ்ந்து வந்தனர். மீள்குடியமர்வு நடைபெற்ற பகுதிகளில் இதுவரை காலமும் தொடர்ந்து வந்த யுத்த அனர்த்தங்கள், இடப்பெயர்வுகள் ஆகியவற்றால் சிதைந்து போன பொருளாதார வசதிகள், உட்கட்டுமானங்கள் யாவும் படிப்படியாக மீளுருவாக்கம் செய்யப்பட அந்த மக்களின் மனங்களும் ஓரளவு ஆறுதலடைந்து வந்தன.
மக்கள் சமாதான சூழலில் நிம்மதியாகத் தங்களின் வாழ்க்கையை நடாத்திக் கொண்டிருந்த வேளையில் இயற்கை அனர்த்தம் தனது கோரத்தாண்டவத்தை நடாத்திக்காட்டியது. 26.12.2004 அன்று காலைநேரம் சுனாமிப்பேரலை எழுந்து கரையோரக்கிராமங்கள் அனைத்தையும் சில விநாடி நேரத்திலே சின்னாபின்னமாக்கியது. ஏராளமான உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டு, பலர் அங்கவீனமாக்கப்பட்டு, உளவியல் ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டதுடன் சொத்துக்கள், உடமைகள் யாவும் அந்த சொற்ப நேரத்திலே அழித்து துடைக்கப்பட்ட கோரச்சம்பவத்திற்கு ஆளாகினர். இவர்கள் குடியிருந்த நிலம் எல்லாம் வெறும் வெற்று நிலமாகவே காட்சியளித்தது.
சுனாமி வலயத்தினுள் உள்ள காணியினுள் உரித்துடையோருக்கான காணிக்கச்சேரி நடாத்தப்பட்டு ஒவ்வொருவருக்கும் தலா இருபது பேட்ஸ் அரசகாணிகள் வழங்கப்பட்டு நிரந்தர வீடுகள் அமைத்துக் கொடுக்கும் பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. வெற்றிலைக்கேணி, முள்ளியான் கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் சுமார் 180 வீடுகள் வரை மக்களுக்குக் கையளிக்கப்பட்ட நிலையிலும், ஏனைய கிராமங்களில் கட்டுமாணப்பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வேளையிலும் 2006 ஆவணி 11 ஆம் திகதி மீண்டும் இப்பிரதேசத்தில் யுத்த அனர்த்தம் ஏற்பட்டது. இதன்போது யு9 பாதை தடைப்பட்டதுடன், இப்பிரதேச மக்களை மீண்டும் இடம்பெயர வைத்தது. 2000 ஆம் ஆண்டு அனர்த்தத்தைத் தொடர்ந்து இப்பிரதேசம் துண்டாடப்பட்டிருந்த போதிலும் யு9 பாதையூடாக இணைந்திருந்தது. 2006 ஆம் ஆண்டு அனர்த்தத்தில் முகமாலையுடன் யு9 பாதை தடைப்பட்டதால் இப்பிரதேசம் நிரந்தரமாகவே துண்டாடப்பட்டது.
பலத்த யுத்தச் செயற்பாடுகளினால் உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனை மற்றும் சமுர்த்தி வங்கி என்பன கண்டாவளையில் இயங்கி வந்த நிலையில் உத்தியோகத்தர்களின் முயற்சியினால் பழைய பணிமனையிலிருந்த தளபாடங்கள், ஆவணங்கள், ஏனைய பொருட்கள் என்பன கொண்டு வரப்பட்டு கண்டாவளையில் இயங்கிய அலுவலகத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. உடுத்துறை தொடக்கம் சுண்டிக்குளம் வரையிலான 6 கிராம அலுவலர் பிரிவுகள் இயங்கியதுடன் கணக்கெடுப்பின்படி சுமார் 3000 குடும்பங்கள் வசித்து வந்ததாக அறியப்படுகின்றது. இந்த மக்களுக்கான உதவிகளும் கொடுப்பனவுகளும் கிளிநொச்சி மாவட்டச் செயலகத்தனதும், யாழ் மாவட்டச் செயலகத்தினதும் நெருங்கிய தொடர்பின் காரணமாக வழங்கப்பட்டிருந்தது.
யுத்த அனர்த்தங்களுக்கு மத்தியிலும் மக்கள் நலனில் அக்கறையோடு சேவையாற்றிய பதில் உதவி அரசாங்க அதிபரினதும், கிராம சேவகர்களினதும், சமுர்த்தி உத்தியோகத்தரிகளினதும், வெளிக்கள உத்தியோகத்தர்களினதும், அலுவலக உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் சிற்றூழியர்கள் அனைவரினதும் தன்னலமற்ற சேவையானது இந்த மக்கள் மனதில் இன்றும் நிலைத்திருக்கின்றது. அத்துடன் இப்பகுதியில் கடமையாற்றிய அதிபர், ஆசிரியர்களும் தமது சேவையை இப்பிரதேச மக்களுக்கு பாரிய அனர்த்தங்களின் போதும் ஆற்றியமையானது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், மருதங்கேணி வைத்தியசாலையின் பொறுப்பதிகாரி டாக்டர்.ளு.சூரியகுமார் அவர்களுடன் இவ்வைத்தியசாலையில் பணியாற்றிய தாதிகள் மற்றும் ஊழியர்கள் அனைவரும் அனர்த்த காலத்திலும் தங்களது உயிர்களைத் துச்சமென மதித்து மக்களது உயிர்காக்கும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டதை எவருமே மறக்க முடியாது.
இதேபோல் அக்காலகட்டத்தில் சேவையாற்றிய சேவை நிலையங்களின் உத்தியோகத்தர்கள், பிரதேச, கிராமமட்ட அமைப்புக்களின் நிர்வாகிகள், ஊழியர்கள் அனைவருமே தமது நலனிலும் பார்க்க இப்பிரதேச மக்களின் நலனில் கூடிய அக்கறைசெலுத்தி சேவையாற்றியிருந்தனர். எனினும் இந்த இடப்பெயர்வில் இப்பிரதேச மக்கள் சந்தித்த துன்ப,துயரங்கள் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாதவை. தமது உயிர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அவர்கள் சந்தித்த அவலங்களை எழுத்து வரிகளில் எவராலும் குறிப்பிடமுடியாது. இடம்பெயர்ந்து சென்றவர்களில் முள்ளிவாய்க்காலில் வசித்த மக்கள் 2009 வைகாசி மாதம் யுத்தம் நிறைவடைந்த பின் நலன்புரி நிலையங்களுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். பின்னர், யுத்தத்தால் இடம்பெயர்ந்து நண்பர் உறவினர் வீடுகளில் வசித்து வந்த நாகர்கோவில், அம்பன பகுதியைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு அரசகாணி பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு வீட்டுத்திட்டமும் வழங்கப்பட்டன. இந்த மக்களுக்கான புனர்வாழ்வு புனரமைப்புப் பணிகள் தற்போதும் நடைபெற்று வருகின்றது. சுண்டிக்குளம் பிரிவும், நாகர்கோவில் தெற்கில் ஒரு பகுதியும் மக்கள் குடியமர்வதற்கு இன்னும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. பருத்தித்துறை – மருதங்கேணி வீதி 10 வருடங்களின் பின்னர் 2010 புரட்டாதி மாதம் மக்கள் போக்குவரத்திற்காக திறந்து வைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அப்பாதையூடாக மக்கள் போக்குவரத்தினை மேற்கொள்கின்றனர். வடமராட்சி கிழக்கில் வரலாற்றில் இல்லாத மின்சார வசதி தற்போது கிடைக்கப்பெற்றுள்ளது.முதல் இடப்பெயர்வின் போது நிறுத்தப்பட்ட முள்ளியான் மருந்தகம் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு மருத்துவசேவையானது30 வருடங்களின் பின் மீள ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.
மேலும், இங்கு பல்நோக்குக் கூட்டுறவுச்சங்கம், சமுர்த்தி வங்கி, மருதங்கேணி பிரதேச வைத்தியசாலை, பிரதேச சபை உபஅலுவலகம், அம்பன் கமநலசேவை நிலையம், பாடசாலைகள், பனை தொன்னை வள அபிவிருத்தி சங்கம், வடமராட்சி கிழக்கு கடற்றொழிலாளர் கூட்டுறவுச்சமாசம், அரச கால்நடை வைத்தியநிலையம், தாளையடி உபதபால் நிலையம், கோட்டக்கல்வி அலுவலகம், எரிபொருள் நிரப்பு நிலையம், உப்பு ஆலை, குளிரூட்டும் நிலையம், பொலிஸ் நிலையம் மற்றும் இலங்கை வங்கி கிளையொன்றும் செயற்பட்டு வருகின்றது. இப்பிரதேச மக்கள் நீண்டகால போராட்டங்களின் பின்னர் துயரங்கள் பல இருப்பினும் அந்த நிலையிலிருந்து விடுபடும் நோக்கில் மீள்கட்டுமானப்பணிகளில் தங்களை இணைத்துக் கொள்வதன் மூலம் மீண்டெழுந்து நிற்கின்றனர்.
உள்ளுராட்சிக் கட்டமைப்பு
இப்பிரதேசத்தினுள் குடத்தனை கிராம சபை, செம்பியன் பற்று கிராம சபை, என்னும் இரண்டு கிராம சபைகளும், முள்ளிப்பற்று கிராம சபையின் நான்கு வட்டாரங்களும் அமைந்திருந்தன.
குடத்தனை கிராமசபை
குடத்தனை, மணற்காடு தொடக்கம் குராரப்பு வரையான பிரதேசத்தினை நிர்வாகப்பரம்பெல்லையாக கொண்ட குடத்தனை கிராம சபை 1928 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளதாக அறியமுடிகின்யது. ஆரம்பிக்கபட்ட காலத்தில் இக்கிராமசபைப் பிரதேசம் பத்து வட்டாரங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளன. பத்து வட்டாரங்களும் பின்வரும் பெயரினைக்கொண்டிருந்தன.
1967 காலப்பகுதியினுள் குடத்தனைக்கரையூர் வட்டாரமானது குடத்தனைக்கரையூர் கரையூர், பொற்பத்தை என இரண்டு வட்டாரங்களாக பிரிக்கப்பட்டு குடத்தனை கிராம சபை பதினொரு வட்டாரங்களைக்கொண்ட கிராம சபையாக இயங்கியது.
செம்பியன்பற்று கிராமசபை
குடாரப்பு செம்பியன் பற்று ஊர் எல்லை தொடக்கம் கிழக்கு நோக்கி ஆரியவளை – உலாந்தாக்காடு தென்னந்தோட்டம் கிழக்கு வேலி வரையான பிரதேசத்தை நிர்வாகப்பரப்பெல்லயாகக் கொண்ட செம்பியன்பற்று கிராமசபை 1928 ஆம் ஆரம்பிக்கபட்டது. ஆரம்ப காலத்தில் 09 வட்டாரங்களாக கொண்ட இக்கிராம சபையானது 1967ல் இருந்து 11 வட்டாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. அவையாவன
ஓன்பது வட்டாரங்கள் இருந்த போதும் உடுத்துறை வட்டாரம் மூன்று வட்டாரங்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது
முள்ளிப்பற்று கிராமசபை
வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்தினுள் அமையாத முள்ளிப்பற்று கிராமசபையின் நான்கு வட்டாரங்கள் வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்தினுள் அமைந்திருந்தன. அவையாவன
அறிமுகம்
வடகிழக்கு பிரதேசங்களில் நிலவிய யுத்த சூழலுக்கு முந்திய காலப்பகுதியில் யாழ் மாவட்டத்தில் சுகாதார சேவைகள் மிகச் சிறப்பாக வளர்ச்சியடைந்து இருந்தன. அந்த அடிப்படையில் மருதங்கேணி பிரதேசத்திலும் சுகாதார சேவைக் கட்டமைப்புக்கள் வளமாக இருந்ததை காணக்கூடியதாக உள்ளது. ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக கடந்த முப்பது வருட காலப்போர்ச்சூழலில் இப்பிரதேசத்தின் சுகாதாரக் கட்டமைப்புக்கள் யாவும் மிகவும் மோசமாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது இவற்றை மீளக்கட்டியெழுப்பி இப்பிரதேசத்தின் சுகாதார சேவைகளுக்கு புத்துயிர் கொடுக்கும் முயற்சிகள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன.
மேலைத்தேய மருத்துவ சேவைகள் மற்றும் சித்த மருத்துவ சேவைகள்
வடமராட்சி கிழக்கில் இரு தரப்பட்ட மருத்துவ சேவைகள் மக்களுக்காக வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் ஒன்றாக மேலத்தேய மருத்துவ சேவை கீழ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வைத்திய சாலையின் கீழ் இயங்கி வருகின்றன.
பிரதேச மக்களிற்கு வழங்கப்படும் மற்றுமொரு சேவையாக சுதேச மருத்துவம் விளங்குகின்றது. இப்பிரதேசத்தில் சுதேச மருத்துவ சேவைகள் மிகவும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவிலேயே வளங்கப்பட்டு வந்துள்ளன. 1999ம் ஆண்டு வரை பருத்தித்துறை பிரதேச சபையின் நிர்வாகத்தின் இலவச ஆயுள்வேத மருந்தகம் நாகர்கோவிலில் இயங்கி வந்தது. இங்கிருந்து மருதங்கேனியில் நடபாடும் சேவைகள் வழங்கப்பட்டன. 2011ம் ஆண்டில் இருந்து பருத்தித்துறை இலவச ஆயுள்வேத மருந்தகத்தில் இருந்து அம்பன் குடத்தனை ஆகிய இடங்களில் நடமாடும் சேவைகள் நடைபெற்று வருகின்றன. தற்போது குடத்தனை வடக்கில் ஆயுள்வேத மத்திய மருந்தகம் இயங்கி வருகின்றன என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது
பகுப்பு:யாழ்ப்பாண மாவட்டம்
எம்60 இயந்திரத் துப்பாக்கி
எம்60 இயந்திரத் துப்பாக்கி என்பது அமெரிக்க பொது நோக்க இயந்திரத்துப்பாக்கியாகும். இது 7.62×51மிமீ இரவைகளைச் பட்டி இணைப்பு மூலமாக சுடக்கூடியது. இது பல வகையான, குறிப்பாக குண்டு, வரைபடி, கவசத் துளைப்பு இரவைகளைச் சுடக்கூடியது.
வெளி இணைப்புகள்
பகுப்பு:பொது நோக்க இயந்திரத் துப்பாக்கிகள்
அமிர்தலகிரி
அமிர்தலகிரி கர்நாடக இசையில் ஒரு ஜன்னிய இராகம் ஆகும். இது 47வது மேளகர்த்தா இராகமாகிய, "வஸூ" என்றழைக்கப்படும் 8வது சக்கரத்தின் 5வது மேளமாகிய சுவர்ணாங்கியின் ஜன்னிய இராகம் ஆகும்.
இவற்றையும் பார்க்கவும்
பகுப்பு:சுவர்ணாங்கியின் ஜன்னிய இராகங்கள்
திருவிழச்சல்
இங்கே தான் பன்னாட்டவை அறிவித்த மர்புச் சின்னங்களின் ஒன்றான "புலிக்குகை "உள்ளது .எப்போதோ வந்த ஓரராழிப் பேரலையால் உருத்தெரியாமல் அழிந்து மண்ணுக்குள் புதைந்து போன இக்கோயில், 2004 ஆம் ஆண்டு மீண்டும் ஆழிப் பேரலையால் வெளிவந்தது.
தமிழகத்திலேயே இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள பழமையான கோயில் பட்டியலிலலிது முதலிடம் பிடித்திருக்கிறது .இது தான் கிறித்து பிறப்பிற்கு முன் கட்டப்பட்ட முருகன் கோயில் ஆகும்.கோயிலின் முன் புறத்தில் கல்லிலேயே செய்யப்பட்ட முருகனின் வேல் ஒன்று உள்ளது
சுடுமண்ணால் ஆன ஒரு நந்தி ,ஒரு பெண்ணின் சிலை ,விளக்குகள் ,சிவலிங்கம் ,சோழர்களின் செப்பு காசு போன்ற சங்ககாலத்திய பொருள்கள் இங்கே கிடைத்துள்ளன .இங்கு கிடைக்கப்பெற்ற நந்தி தான் சுடுமண்ணால் ஆனது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பகுப்பு:துப்புரவு முடிந்த காஞ்சிபுரம் மாவட்ட ஆசிரியர்கள் தொடங்கிய கட்டுரைகள்
அலன் வாட்கின்ஸ்
அலன் வாட்கின்ஸ் (Allan Watkins, பிறப்பு: ஏப்ரல் 21 1922 ) என்பவர் இங்கிலாந்து அணியின் துடுப்பாட்டக்காரர் ஆவார். இவர் 15 தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும், 484 முதல்தர துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டுள்ளார். இவர் 1948 -1952 ல், இங்கிலாந்து தேசிய அணி உறுப்பினராக தேர்வுத் துடுப்பாட்டப் போட்டிகளிலும் பங்குகொண்டார்.
பகுப்பு:இங்கிலாந்துத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:1922 பிறப்புகள் பகுப்பு:மெரில்பன் துடுப்பாட்ட சங்கத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:2011 இறப்புகள் பகுப்பு:வேல்சின் காற்பந்தாட்ட வீரர்கள் பகுப்பு:பிளேயர்ஸ் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:வடக்கு எதிர் தெற்கு துடுப்பாட்டக்காரர்கள்
நகைமுகம் (குறியீடு)
வரலாறு
thumb|left|1953 இல் 'லிலி' திரைப்படத்தின் பிரசாரத்தின் போது முதன் முறையாக பயன்படுத்தப்பட்ட நகைமுகம் (ஸ்மைலி)
1948 இல் வெளியான இங்மார் பேர்க்மேன் என்பவரின் ஹாம்ஸ்டாட் என்ற திரைப்படத்திலேயே முதன் முதலில் மகிழ்ச்சியற்ற முகமொன்று பதிவு செய்யப்பட்டது. பின்னர், 1953 மற்றும் 1958 ஆகிய ஆண்டுகளில், முறையே லிலி' மற்றும் கிகி'' என்ற நிகழ்படத்தை அறிமுகப்படுத்தும் பிரசார நடவடிக்கைகளின் போது, மகிழ்ச்சியான நகைமுக குறியீடுகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
1958 இல் நியூ யோர்க் நகர வானொலிச் சேவையான WMCA வானொலி நிலையம், ஒலிபரப்பிய கசின் புரூசி (Cousin Brucie) என்ற அன்றைய காலத்தில் பிரபல்யமாயிருந்த வானொலி நிகழ்ச்சியின் போதே, முதன் முதலில் மகிழ்ச்சி நிறைந்த நகைமுக குறியீடு பாவிக்கப்பட்டது. அந்த வானொலி நடத்திய போட்டியில் வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு நகைமுகக் குறியீடு கொண்ட மேலங்கிகள் பரிசாக வழங்கப்பட்டன. 1950களில் ஆயிரக்கணக்கான மேலங்கிகள் இவ்வாறு வெற்றியாளர்களுக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன.
1963 ஆம் ஆண்டு, விளம்பர நிறுவனமொன்று அமெரிக்காவின் தொழில்துறை வரைகலைஞரான ஹார்வே போல் என்பவரை, பொத்தான்களில் பயன்படுத்தும் பொருட்டு நகைமுகக் குறியீடுகளை வரைவதற்கான பணியிலமர்த்தியது. இவர், ஒரு மஞ்சள் நிற கோளவடிவமுடைய பகுதியில், முட்டை வடிவான இரு இருண்ட நிறக் கண்களையும், புன்னகையை குறிப்பதாய் அமைந்த வாயையும் கொண்ட நகைமுகமொன்றை வடிவமைத்தார். இதுவே, ஸ்மைலி என்ற நாமத்திற்கு பெயர்போன குறியீடாக உருப்பெற்றது.
உசாத்துணைகள்
பகுப்பு:கணினி அறிவியல் பகுப்பு:தொலைத்தொடர்பு பகுப்பு:குறியீடுகள்
ஆத்தர் வூட்
வெளி இணைப்பு
பகுப்பு:அமெரிக்கத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:1861 பிறப்புகள் பகுப்பு:1947 பிறப்புகள் பகுப்பு:டெர்பிசையர் துடுப்பாட்டக்காரர்கள் பகுப்பு:1947 இறப்புகள் பகுப்பு:இங்கிலாந்துத் துடுப்பாட்டக்காரர்கள்
செயலாக்கிகள்
செயலாக்கிகள் (Transcription factors) என்பது மூலக்கூற்று உயிரியலில் நிகழும் ஊக்குவிக்கும் அல்லது மட்டுப்படுத்தும் வினையில் (on/off reaction) ஈடுபடும் மரபணு அல்லது மூலக்கூறு ஆகும். இவைகள் உயிரில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் அல்லது சுற்றுப்புற சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப உடலில் மரபணு வெளிபடுதலை ஒருங்கமைப்பு (regulation) பணிகளில் ஈடுபடுபவை. எ.கா. மாந்த உடலில் ஏற்படும் காயங்களின் போது ஏற்படும் குறு ஆர்.என்.ஏ மற்றும் மரபணு வெளிபடுதலை மிகையாகவோ அல்லது குறைவாகவோ கட்டுப்படுத்தும் வினைக்கு அல்லது ஒருங்கமைப்பு செய்யும். இதை போல பயரில் தீ நுண்ம நோயின் போது, ஏற்படும் மற்றங்களை கட்டுபடுத்தும் தன்மையெய் செயலாக்கிகள் கொண்டுள்ளன. ஊக்கப்படுத்தும் வினையில் ஈடுபடும் செயலாக்கிகளுக்கு செயலூக்கிகள் (Transcription activation factors, AC2 of Gemini viruses, Activation transcription factors 1, NeuroD) என்றும் மட்டுப்படுத்தும் வினையில் ஈடுபடுபவைக்கு செயல்மட்டிகள் (Neuron Restrictive Silencing Factors, NRSF) எனப் பெயரிடலாம். மேலும் இவைகள் செயல்படும் வகையெய் பொருத்து இரு வகையாக பிரிக்கலாம்.
௧. உள்-செயலாக்கிகள்- Cis- acting factors
உள்-செயலாக்கிகள்:
-cis-Acting factors
வெளி-செயலாக்கிகள்:
- trans-Acting factors
இவைகள் மற்ற மரபணு வெளிபடுதலை அவ் மரபணுக்கான தொடரிகளோடு பிணைந்து ஊக்குவிக்கும் அல்லது மட்டுப்படுத்தும் வினையில் ஈடுபடும். எ.கா AC2 of Gemini virus
பகுப்பு:மூலக்கூற்று உயிரியல்
ஜெயலட்சுமி சீதாபுரா
ஜெயலட்சுமி சீதாபுரா (ஆங்கிலம்: Jayalakshmi Seethapura; ಡಾ. ಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸೀತಾಪುರ)  என்பவர் கன்னட மொழியில் எழுதும் நவீன இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற நாட்டுப்புறவியலாளர்களில் ஒருவர். சீதாபுரா மைசூர் பல்கலைக்கழகத்தின் நாட்டுப்புறவியல் துறையில் பேராசிரியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். ஜெயலட்சுமி நூற்றுக்கணக்கான மாநில மற்றும் தேசிய அளவிலான கலாச்சாரப் போட்டிகளில் நடுவராகப் பங்கேற்றுள்ளார். நாட்டுப்புறவியல் பற்றிய இவரது புத்தகங்கள் கர்நாடக மக்களிடம் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளன.
ஜெயலட்சுமி நாட்டுப்புறவியல் குறித்து 30க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். இதில் குறிப்பிடத்தக்க சில: "நம்ம சுத்தின ஜனபத கதைன கீதேகள்" ('கர்நாடக ஜனபதா மற்றும் யக்ஷகானா அகாதமி வெளியீடு), "ஹக்கி ஹரியாவே கிடடகா", "ஜானபத ஹட்டி", "கல்யாணவெண்ணி ஜனரெல்லா" (கன்னட இலக்கிய மன்றத்தால் வெளியிடப்பட்டது). கர்நாடகாவின் நாட்டுப்புறவியல் மற்றும் நாட்டுப்புற இலக்கியம் குறித்து ஏராளமான கட்டுரைகளையும் எழுதியுள்ளார். சீதாபுரா 2016-ல் கர்நாடக ஜனபதா அகாதமி விருதையும் பெற்றார்.
புத்தகங்கள்
ஜெயலட்சுமி 30க்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். இவை பெரும்பாலும் நாட்டுப்புறவியல் மற்றும் கலாச்சார ஆய்வுகள் தொடர்பானது. இவற்றில் சில:
மேற்கோள்கள்
<references group="" responsive="1"> பகுப்பு:கன்னட மக்கள் பகுப்பு:கர்நாடக நபர்கள் பகுப்பு:கன்னட எழுத்தாளர்கள் பகுப்பு:1954 பிறப்புகள் பகுப்பு:வாழும் நபர்கள் பகுப்பு:நாட்டுப்புறவியல்
மார்சா பி. ஜான்சன்
'''மார்சா பி. ஜான்சன் (Marsha P. Johnson)''' (1945 ஆகத்து 24 - 1992 சூலை 6) இவர் ஓர் அமெரிக்க ஓரின சேர்க்கை விடுதலை ஆர்வலர் மற்றும் சுய அடையாளம் காணப்பட்ட 'இழுவை ராணி'யாவார். ஓரின சேர்க்கை உரிமைகளுக்கான வெளிப்படையான ஒருவராக அறியப்பட்ட ஜான்சன், 1969 இன் இசுடோன்வால் எழுச்சியின் முக்கிய நபர்களில் ஒருவராவார். ஓரின விடுதலை முன்னணியின் நிறுவன உறுப்பினரான ஜான்சன், ஓரின சேர்க்கை, பாலினம் அல்லாத மற்றும் திருநங்கைகளின் தெரு ஆர்வலர் அமைப்பு 1970 இல் சில்வியா ரிவேரா மற்றும் மார்சா பி. ஜான்சன் ஆகியோரால் நிறுவப்பட்டது. நியூயார்க் நகரத்தின் ஓரின சேர்க்கை மற்றும் ஓவியக் காட்சியில் பிரபலமான நபரான ஜான்சன் ஆண்டி வார்ஹோலை மாதிரியாகக் கொண்டு, இழுவை செயல்திறன் குழுவான ஹாட் பீச்செச் என்பவருடன் மேடையில் தோன்றினார். இவருக்கு கிரீன்விச் கிராமத்தின் தெருக்களில் வரவேற்புடன் பல தசாப்தங்களாக அறியப்பட்ட ஜான்சன் "கிறிஸ்டோபர் தெருவின் மேயர்" என்று அழைக்கப்பட்டார். 1987 முதல் 1992 வரை, ஜான்சன் எய்ட்சு ஆர்வலராக இருந்தார்.
ஆரம்ப கால வாழ்க்கை
இளைய ஜான்சன் மால்கம் மைக்கேல்சு 1945 ஆகத்து 24 அன்று, நியூ ஜெர்சியின் எலிசபெத்தில், ஜெனரல் மோட்டார்சில் ஊழியராக இருந்த மூத்த மால்கம் மைக்கேல்சு மற்றும் ஆல்பர்ட்டா கிளைபோர்ன் ஆகியோருக்கு ஆறு உடன்பிறப்புகளுடன் பிறந்தார். தனது சிறுவயதில் ஜான்சன் ஒரு ஆப்பிரிக்க மெதடிஸ்ட் எபிஸ்கோபல் தேவாலயத்தில் பயின்றார். பிற்கால வாழ்க்கையில் மதத்தில் ஈடுபாட்டுடன் இருந்தார். பெரும்பாலும் கத்தோலிக்க மதத்தில் ஆர்வம் காட்டினார். ஜான்சன் முதலில் தனது ஐந்து வயதில் ஆண்களின் ஆடைகளை அணியத் தொடங்கினார். ஆனால் அருகிலேயே வசிக்கும் சிறுவர்களின் துன்புறுத்தல் காரணமாக தற்காலிகமாக அதை அணிவது நிறுத்தப்பட்டது. 1992 ஆம் ஆண்டு ஒரு நேர்காணலில், தான் இளம் பருவத்தில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான ஒரு இளம் பெண் என்று ஜான்சன் விவரித்தார். இதற்குப் பிறகு, ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்ற கருத்தை நோக்கி ஜான்சன் தள்ளப்பட்டார். 17 வயதில் நியூயார்க் நகரத்திற்குச் செல்லும் வரை தான் ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளராக இருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஓரினச்சேர்க்கையாளராக இருப்பவர் "ஒரு நாயை விட தாழ்ந்தவர்" என்று ஜான்சனின் தாய் கூறியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் ஆல்பர்ட்டாவிற்கு அகனள், அகனன், ஈரர், திருனர் சமூகத்தைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது என்று ஜான்சன் கூறினார். 1963ஆம் ஆண்டில் எலிசபெத்தில் உள்ள முன்னாள் எடிசன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் (இப்போது தாமஸ் ஏ. எடிசன் தொழில் மற்றும் தொழில்நுட்ப அகாதமி ) பட்டம் பெற்ற பிறகு, ஜான்சன் நியூயார்க் நகரத்திற்கு 15 டாலர் மற்றும் ஒரு பை நிறைய துணிகளைக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். 1966இல் கிரீன்விச் கிராமத்திற்குச் சென்று ஜான்சன் ஒரு உணவு விடுதியில் பணிபுரிந்தார். பின்னர், நகரத்தில் ஓரினச் சேர்க்கையாளர்களைச் சந்தித்த பின்னர், தான் ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளராக இருக்க முடியும் என்று ஜான்சன் இறுதியாக உணர்ந்து, தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டார்.
வேலை மற்றும் அடையாளம்
ஜான்சன் ஆரம்பத்தில் "பிளாக் மார்ஷா" என்ற புனைப்பெயரைப் பயன்படுத்தினார். ஆனால் பின்னர் "மார்சா பி. ஜான்சன்" என்ற பெயரை தேர்வு செய்தார் மன்ஹாட்டன் 42 வது தெருவில் உள்ள ஓவர்ட் ஜான்சனின் உணவகத்தில் இருந்து ஜானசன் என்றப் பெயரைப் பெற்றார். ஜான்சன் ஓரின சேர்க்கையாளராகவும், எதிர் பாலினத்தோடு தொடர்புடைய ஆடைகளை அணிவதிலிருந்து இன்பம் பெறுபவராகவும் மாறுபடுகிறார். அரிசோனா பல்கலைக்கழகத்தின் மனித பாலினம் மற்றும் பாலியல் ஆய்வுகள் பற்றிய பேராசிரியரான சூசன் ஸ்ட்ரைக்கரின் கூற்றுப்படி, ஜான்சனின் பாலின வெளிப்பாடு உறுதிப்படுத்தாதது என்று அழைக்கலாம்; திருநங்கைகள் என்ற வார்த்தையுடன் ஜான்சன் ஒருபோதும் சுய அடையாளம் காணப்படவில்லை. ஆனால் ஜான்சன் உயிருடன் இருந்தபோது இந்த சொல் பரந்த பயன்பாட்டில் இல்லை.
விலையுயர்ந்த கடைகளில் இருந்து ஆடைகளை வாங்க முடியாமல் போனதால் ஜான்சனின் இழுவை பாணி தீவிரமாக இல்லை. ). மன்ஹாட்டனின் பூக்களை வரிசைப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்படும் மேசைகளில் பயன்படுத்தப்பட்டபின் ஜான்சன் மீதமுள்ள பூக்கள் இவருக்குக் கிடைத்தது. மேலும் புதிய பூக்களின் கிரீடங்களை அணிந்ததற்காகவும் அறியப்பட்டார். ஜான்சன் உயரமான, மெல்லிய மற்றும் பெரும்பாலும் நீண்ட அங்கிகள் மற்றும் பளபளப்பான ஆடைகள், சிவப்பு பிளாஸ்டிக்காலான உயரமான காலணி மற்றும் பிரகாசமான தலை முடி போன்றவற்றை அணிந்திருந்தார். இது அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. அமெரிக்க நகட்டுரையாளர் இடுமண்ட் வைட் தனது 1979 கிராமக் குரல் இதழில் எழுதிய "தி பாலிடிக்ஸ் டிராக்" என்ற ஒரு கட்டுரையில் ஜான்சன் "ஆண்பால் மற்றும் பெண்பால் இடையேயான இடைவெளியை" காண்பிக்கும் விதத்தில் ஆடை அணிவதை விரும்பினார் என்று எழுதினார். இந்த கட்டுரையில் ஜான்சனின் ஒரு புகைப்படம் ஜான்சனை தலைமுடி மற்றும் ஒப்பனை ஆகியவற்றைக் காட்டுகிறது.
ஸ்டோன்வால் எழுச்சி மற்றும் பிற செயல்பாடு
நியூயார்க் நகரத்தின் மன்ஹாட்டனின் கிரீன்விச் கிராமத்தின் அருகிலுள்ள ஒரு ஓரினச் சேர்க்கை மற்றும் பொழுதுபோக்கு உணவகமான ஸ்டோன்வால் விடுதிக்கு சென்ற முதல் இழுவை ராணிகளில் ஜான்சன் ஒருவராக இருந்தார். இது முன்பு ஓரின சேர்க்கையாளர்களுக்கு மட்டுமே ஒரு விடுதியாக இருந்தது.
மன நோய் மற்றும் இறப்பு
1966 வாக்கில், ஜான்சன் தெருக்களில் வாழ ஆரம்பித்தார். மேலும் அடிப்படைத் தேவைக்காக பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டார். பாலியல் தொழில் தொடர்பாக, 100 தடவைகளுக்கு மேல் கைது தான் செய்யப்பட்டதாக ஜான்சன் கூறினார். மேலும் 1970 களின் பிற்பகுதியில் ஒரு முறை சுடப்பட்டதாகவும் தெரிவித்தார். ஜான்சன் முதன்முதலில் 1970 இல் தனக்கு மன முறிவு ஏற்பட்டதைப் பற்றி பேசினார். பாப் கோஹ்லரின் கூற்றுப்படி, ஜான்சன் கிறிஸ்டோபர் தெருவில் நிர்வாணமாக நடந்து செல்வார் எனவும், இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்களுக்கு சிகிச்சை பெறுவார் என்றும், பின்னர் ஜான்சன் இயல்பு நிலைக்கு திரும்புவார் என்றும் தெரிகிறது. 1980 க்கும் 1992இல் ஜான்சனின் மரணத்திற்கும் இடையில், ஜான்சன் ராண்டி விக்கர் என்ற ஒரு நண்பருடன் வாழ்ந்தார்.
1992 பெருமிதப் பேரணிக்குப் பிறகு, ஜான்சனின் உடல் அட்சன் ஆற்றில் மிதப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. காவலர்கள் ஆரம்பத்தில் இந்த மரணத்தை தற்கொலை என்று தீர்ப்பளித்தனர். ஆனால் ஜான்சனின் நண்பர்களும் உள்ளூர் சமூகத்தின் மற்ற உறுப்பினர்களும் ஜான்சனின் மரணம் தற்கொலை அல்ல என்று வலியுறுத்தினர். மேலும் ஜான்சனின் தலையின் பின்புறத்தில் பாரிய காயம் இருப்பதையும் குறிப்பிட்டனர். சில்வியா ரிவேராவின் கூற்றுப்படி, தொடர்ந்து அதிகரித்து வரும் பலவீனமான நிலை காரணமாக ஜான்சன் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக அவர்களது நண்பர் பாப் கோஹ்லர் நம்பினார். ஜான்சனுடன் நெருக்கமாக இருந்தவர்கள் மரணம் சந்தேகத்திற்குரியது என்று கருதினர். ஜான்சன் மனரீதியாகப் போராடிய போதிலும், இது தற்கொலை எனத் தெரியவில்லை என்று பலர் கூறினர். ராண்டி விக்கர் பின்னர் ஜான்சன் மயக்கமடைந்து ஆற்றில் விழுந்திருக்கலாம், அல்லது த்ன்னைத் துன்புறுத்துபவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க ஆற்றில் குதித்திருக்கலாம். ஆனால் ஜான்சன் ஒருபோதும் தற்கொலை செய்து கொள்ளவில்லை என்று கூறினார்.
காணொளிக் காட்சிகள்
பகுப்பு:1992 இறப்புகள் பகுப்பு:1945 பிறப்புகள்
மருதோன்றி
thumb|மருதோன்றிப் பொடி thumb|[[சூடான்|சூடானியப் பெண் ஒருவரின் கையில் மருதோன்றி]] மருதோன்றி (மருதாணி, Lawsonia inermis) ஒரு மருத்துவ மூலிகைப் பயன்பாடுடைய சிறு மரம் அல்லது புதர் ஆகும்.
பெயர்கள்
இதற்கு அழவணம், மருதாணி, மருதோன்றி ஆகிய பெயர்கள் உண்டு. அழகை வழங்குவதால், ‘ஐ’வணம் (ஐ-அழகு) என்ற பெயரும் இதற்கு உண்டு. குளிர்ச்சியைக் கொடுப்பதாலும் இது, ஐவணம் (ஐ-கபம்) என்று அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். பாதங்களுக்குப் பயன்படுவதால், சரணம் (சரணம்-பாதம்) என்ற பெயரும் உள்ளது.
விளக்கம்
இத்தாவரம் ஒரு சிறு மர வகையினைச் சார்ந்தது. இருப்பினும், 5,6 அடி உயரம் வரை வளரும் இயல்புடையது. இச்செடியின் இலைகள் புதர்போல அடர்ந்து காணப்படும்.
இதன் இலைகள், நீளத்தில் ஏறத்தாழ ஒரு அங்குல அளவுக்குள் இருக்கும். அகலத்தில் அரை அங்குல அளவு இருக்கும். இலை அம்பு வடிவமானது. எனவே, இலை நுனிகூராக இருக்கும். இளஇலையின் நிறம், வெளிர்பச்சையாகவும், முதிர் இலை சற்று அடர்பச்சையாகவும் இருக்கும். இதன் மணமுடைய மலர்கள், வெள்ளை நிறத்தில் காட்சியளிக்கும்.
கார்கில் போர்
கார்கில் போர் (ஆங்கிலம்: Kargil War) அல்லது கார்கில் பிரச்சனை, 1999இல் மே முதல் ஜூலை வரை இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையில், நடந்த போராகும். இந்த போர் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தின் கார்கில் நகரின் அருகில் உள்ள டைகர் மலையில் நடந்தது. கார்கிலை மீட்க இந்திய அரசு மேற்கொண்ட நடவடிக்கையான விஜய் நடவடிக்கை என்ற பெயரிலும் இது வழங்கப்படுகிறது.
மே 1999இல் பாகிஸ்தான் இராணுவமும், காஷ்மீரி போராளிகளும் பாகிஸ்தானிலிருந்து கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டைத் தாண்டி இந்தியாவிற்குள் நுழைந்ததே போருக்கு முக்கிய காரணமாகும். போரின் ஆரம்பத்தில் பாகிஸ்தான், பழியை முற்றிலுமாக காஷ்மீரி போராளிகள் மீது சுமத்தியது. ஆனால், உயிரிழந்த வீரர்களிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட ஆவணங்கள் மூலமாகவும், போருக்குப்பின் பாகிஸ்தான் பிரதமர் மற்றும் பாகிஸ்தான் இராணுவத் தளபதி ஆகியோர் விடுத்த அறிக்கைகள்  மூலமாகவும், பாகிஸ்தான் துணை இராணுவப் படையினர், தளபதி அஷ்ரஃப் ரஷீத் தலைமையில் போரில் ஈடுபட்டிருந்தது உறுதியானது. இந்திய வான்படையின் துணையோடு, இந்தியத் தரைப்படை, பாகிஸ்தான் இராணுவம் மற்றும் போரளிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இந்தியப் பகுதிகளை மீட்டது. சர்வதேச நாடுகள் பாகிஸ்தானின் செயலுக்குக் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால், பாகிஸ்தான் படைகள் இந்தியாவுடனான போரைக் கைவிட்டன.
இப்போரானது, மிக உயர்ந்த மலைத்தொடரில் மிகுந்த சவால்களை எதிர்கொண்டு நடந்த போருக்கு சிறந்த உதாரணமாகும். இதுவரை இந்த போர் மட்டுமே, அணு ஆயுத சக்தியுடைய நாடுகள் இரண்டுக்கிடையில் நடந்த நேரடிப் போராகும். இந்தியா முதன்முறையாக 1974 இல் வெற்றிகரமாக அணு ஆயுதச் சோதனை நிகழ்த்தியது. பாகிஸ்தானும் இரகசியமாக அணு ஆயுத ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், 1998 ஆம் ஆண்டு இந்தியா நிகழ்த்திய இரண்டாவது அணு ஆயுதச் சோதனைக்குப் பிறகு இரண்டு வாரங்கள் கழித்தே பாகிஸ்தான் தனது முதல் அணு ஆயுதச் சோதனையை நிகழ்த்தியது.
அமைவிடம்
1947 ஆம் ஆண்டு நடந்த இந்திய பிரிவினைக்கு முன், கார்கில் பகுதி லடாக்கின் பல்திஸ்தான் மாவட்டத்தோடு இணைந்திருந்தது. உலகின் பல உயர்ந்த மலைகளைக் கொண்ட கார்கில் பகுதி, பல இன, மொழி மற்றும் சமய வேறுபாடுடைய மக்களைக் கொண்டது. முதல் காஷ்மீர் போருக்குப் பின் (1947–1948) வரையறுக்கப்பட்ட கட்டுப்பாட்டுக் கோட்டின் படி, கார்கில் நகரம் இந்திய மாநிலமான ஜம்மூ காஷ்மீரின் லடாக் பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்திய-பாகிஸ்தான் போரில் (1971) பாகிஸ்தானின் தோல்விக்குப் பின் இந்தியாவும் பாகிஸ்தனும் செய்துகொண்ட சிம்லா உடன்படிக்கையில், இரு நாடுகளும் கட்டுப்பாட்டு எல்லையைத் தாண்டி இராணுவ மோதல்களில் ஈடுபடக்கூடாது என்று ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.
thumb|போர் நடைபெற்ற கார்கிலின் அமைவிடம்
கார்கில் நகரம், ஸ்ரீநகரில் இருந்து 205 கி.மீ. (127 மைல்) தொலைவில், இந்தியாவிற்குட்பட்ட பகுதிகளின் வடக்கு எல்லையில் உள்ளது. இமய மலைகளுக்கு அருகில் அமைந்துள்ளதால் மிதமான வானிலை கொண்டதாக கார்கில் விளங்குகிறது. கோடை காலங்கள் குளுமையாகவும்; குளிர்காலங்கள் நீண்டதாகவும், மிகவும் குறைந்த வெப்பநிலை (-48 °C வரை) கொண்டதாகவும் இருக்கும். ஸ்ரீநகரையும் லேவையும் இணைக்கும் தேசிய நெடுஞ்சாலையான NH-1D, கார்கில் வழியாக செல்கிறது. ஊடுருவல் நடந்தது இந்த சாலைக்கு சிறிது தொலைவில் இருக்கும் முகடுகளில்தான். இப்பகுதியல் உள்ள இராணுவ கண்காணிப்புத் தளங்கள் தரைமட்டத்தில் இருந்து சுமார் 5000 மீட்டர் (16,000 அடி) உயரத்தில் அமைந்துள்ளன. மாவட்டத் தலைநகரைத் தவிர முஷ்கோ பள்ளத்தாக்கு, திரஸ் எனும் நகரம், படாலிக் பகுதி, கார்கிலின் வடகிழக்கு மற்றும் தென்மேற்குப் பகுதிகளில் மக்கள் வசிக்கின்றனர்.
கார்கில் நகரம் ஊடுருவப்பட்டதற்கு முக்கிய காரணம், அதன் அருகில் இருந்த காலியான இராணுவ கண்காணிப்புத் தளங்களாகும். இதுபோன்ற இடங்களில், மலை முகடுகளின் உச்சியில் தற்காப்பு நிலைகள் ஏற்படுத்தப்பட்டால், அது கோட்டையை போன்ற பாதுகாப்பைத் தரும். உயரத்தில் இருக்கும் இராணுவத்தை எதிர்த்துப் போரிடும் படையினருக்கு பன்மடங்கு அதிக பலம் தேவைப்படும் என்பதைத் தவிர நடுங்க வைக்கும் குளிரையும் அப்படையினர் தாக்குப்பிடித்தாக வேண்டும்.
பாகிஸ்தானின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஸ்கார்டூ எனும் நகரம் கார்கிலில் இருந்து 173 கி.மீ (107 மைல்) தொலைவில்தான் உள்ளது. அந்நகரம் பாகிஸ்தான் படையினருக்கு, தாக்குதலின் போது தேவையான ஆயுதங்கள் மற்றும் பிற தளவாடங்களை விநியோகிக்கக்கூடியதாக அமைந்தது.
பின்புலம்
thumb|இமய மலைத் தொடரின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள கார்கில் நகரம் 1971 ஆம் ஆண்டு நடந்த இந்திய-பாகிஸ்தான் போருக்குப் பின் இரு நாடுகளுக்கிடையே பெரும்பாலும் அமைதியே நிலவியது. ஆனால் சியாசென் பனிமலையைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வருவதற்கு இரு நாடுகளும் செய்த முயற்சிகளும் அதன் காரணமாக அமைக்கப்பட்ட இராணுவ கண்காணிப்பு நிலைகளும், சிறிய அளவில் மோதல்கள் ஏற்பட காரணமாக அமைந்தது. காஷ்மீரில் 1990 களில் பாகிஸ்தான் ஆதரவுடன் நடந்த பிறிவினைவாத மோதல்களும், இரு நாடுகளும் 1998 இல் மேற்கொண்ட அணு ஆயுத சோதனைகளும், பதற்றம் அதிகரிக்கக் காரணமாயின. பதற்றத்தைத் தணிக்கவும், காஷ்மீர் மோதல்களை அமைதியான முறையில் தீர்த்துக் கொள்ளவும் இரு நாடுகளும் பிப்ரவரி 1999 இல், லாகூர் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட்டன.
பாகிஸ்தான் பாதுகாப்புப் படைகளைச் சேர்ந்த பாகிஸ்தான் இராணுவத்தின் சில பிரிவுகளும் பாகிஸ்தான் துணை இராணுவப் படையினரும் முஜாஹிதீன் போராளிகளைப்போல இந்தியக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள காஷ்மீர் பகுதிக்குள் 1998–1999 களில் ஊடுருவத் தொடங்கினர். இந்த ஊடுருவல் பத்ர் நடவடிக்கை என்ற குறியீட்டுப் பெயரால் அறியப்பட்டது. காஷ்மீருக்கும் லடாக்குக்கும் உள்ள இணைப்பைத் துண்டிப்பதும்; சியாசென் பனிமலையில் இருக்கும் இந்தியப் படையினரைப் பின் வாங்க வைத்து காஷ்மீர் எல்லைப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண இந்தியாவை நிர்பந்திப்பதும் இதன் முக்கிய நோக்கங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. காஷ்மீர் பகுதியில் பதற்றம் அதிகரித்தால் சர்வதேச நாடுகள் தலையிடும் என்றும் அதன் மூலம் காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு விரைவில் முடிவு காண முடியும் என்றும் பாகிஸ்தான் நம்பியது. இந்தியக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் காஷ்மீரில் நடந்து வரும் கிளர்ச்சியையும் இதன்மூலம் பெரிதாக்க முடியும் என்பதும் இதன் ஒரு முக்கிய இலக்காக இருந்திருக்கலாம்.
பாகிஸ்தான் இராணுவத்தின் லெப்டினன்ட் ஜெனரல் சாகித் அஸிஸ் மற்றும் ஐ.எஸ்.ஐ யின் கூற்றுகளால் ஊடுருவலில் முஜாகிதீன் ஈடுபடவில்லை என்பதும், ஊடுருவியதும் கார்கில் போரில் ஈடுபட்டதும் பாகிஸ்தான் படையினர்தான் என்பதும் புலனாகிறது. இந்த நடவடிக்கை, இந்தியாவின் மேக்தூத் நடவடிக்கைக்குப் பாகிஸ்தானின் பதிலடி என்றும் நம்பப்படுகிறது.
இந்தியாவின் அப்போதைய தரைப்படைத் தளபதியான வேத் பிரகாஷ் மாலிக் மற்றும் பலர், இந்த ஊடுருவல் பாகிஸ்தான் இராணுவத்தால் பல காலமாகத் திட்டமிடப்பட்டது என்று கருதுகின்றனர். பல முறை பாகிஸ்தான் இராணுவம் இத்திடத்தை செயல்படுத்தப் பாகிஸ்தான் தலைவர்களிடம் (சியா உல் ஹக் மற்றும் பெனசீர் பூட்டோ) அனுமதி கேட்டும், இது பெரும் போருக்கு வித்திடக்கூடும் என்ற அச்சத்தால் தொடர்ந்து அனுமதி மறுக்கப்பட்டு வந்தது.