Maniis,_Cingambul,_Majalengka
Sajarah
Sakitar 250 taun leuwih katukang aya hiji jalma nu luhung ku elmu jembar ku pangabisa, anu namina Bapa Sobagi, dupi padumukanana di wewengkon karajaan Kasepuhan, anu ayeuna kateulah Cirebon. Dina hiji mangsa Bapa Sobagi kenging pancen ti guruna  kedah ngodongkapan kahiji tempat anu aya di wewengkon Karajaan Galuh (Ciamis) nyaéta tempatna anu ayeuna diaranan  Desa Panjalu (Ciamis). Angkatna ti Cirebon dugi ka Panjalu Bapa Sobagi teu nganggo tunggangan nanaon, boh nganggo kuda sumawona mobil mah, istuning anjeuna kudu leumpang. Di sateungahing perjalanan anjeuna ngaraos cape tur lungse anu teu aya papadana, nya di hiji lembur anu masih kénéh geueuman tur can loba kasorang ku jalma, Bapa Sobagi ngareureuhkeun kacapena  tur ngadon niis  sakeudeung di éta lembur. Saatosna ngareureuh jeng niiskeun badana Bapa Sobagi angkat deui neruskeun leumpangna rek ka Panjalu. Dina mangsa mulangna ti Panjalu Bapa Sobagi  ngaliwat deui ka éta lembur anu dipake ngareureuh ku anjeuna,  karna ngarasa  kataji ku hawana nu tiis tur loba cai, Bapa Sobagi ngadon niis jeng ngereureuh deui di éta tempat. Bapa Sobagi kenging pancen ti guruna lain ngan ukur ka Lembur Panjalu wungkul, ogé anjeuna sok kenging pancen kudu ngadatangan ka Lembur Tasik, ka Garut jeng ka daerah nu sejena anu aya di wewengkon pakidulan, dupi tugasna Bapa Sobagi ti nu janten guruna téh nyaéta kanggo nyiarkeun agama islam, salian ti éta ogé  Bapa Sobagi kudu tulung tinulung ka papada jalma anu ngabutuhkeun anjeuna,  ku dumasar hal éta Bapa Sobagi atuh mindeung pisan  lumampah  tur ngaliwat ka lembur nu sok dipake reueueh jeng niis ku anjeuna. Dina hiji mangsa Bapa Sobagi nuju niis di éta lembur pependak sareng wanoja anu anu namina Nyi Endot, anu ahirna éta wanoja téh dijantenkeun istri anjeuna, saatosna nikah Bapa Sobagi pindah padumukan anu asalna ti Cirebon pindah ka lembur nu sok di pake ngereureuh jeng niis ku anjeuna. Di éta lembur Bapa Sobagi di pika serab, dipika ajrih ku balarea, dipikolot ku rahayat karana Bapa Sobagi luhung ku elmu jembar ku  pangabisa. Dina hiji mangsa usum halodo anu kacida poharana, di lembur anu ditempatan ku anjeuna téh teu aya cai, tatangkalan paraeh,  pepelakan loba nu teu  jaradi,  nepi kapare teu aya kusabab garing,  teu aya cai. Dina mangsa harita jalma-jalma anu pakasabanana kabeh tani ngarasa hariwang tur saleumpang ku tatanena bisi teu jaradi,  paraeh kusabab teu aya cai,  rahayat di éta lembur mikumaha ka Bapa Sobagi, nuhunkeun dipangdu’akeun ka Alloh mugi-mugi éta lembur jadi loba cai. Teras prak Bapa Sobagi dina poe éta anjeuna ngadu’a ka Alloh, teras Bapa Sobagi neangan hulu cai anu aya di éta lembur sareng Bapa Sobagi mawa awi bitung  anu panjangna sadeupa jeng mawa cai saeutik, nepi ka sareupna  weuleh anjeuna can manggihan kana hulu cai anu aya di lembur eta. Dina poe isukna Bapa Sobagi neangan deui hulu cai, dina hiji tempat Bapa Sobagi ningali hulu cai anu caina tinggal saeutik, Bapa Sobagi  bungah kacida manggihan kana hulu cai eta,  prak waé Bapa Sobagi  nanceubkeun awi bitung anu dibawana sareng cai anu saeutik dibanjurkeun kana éta awi bitung. Saengges sapoe éta cai anu aya dina hulu cai beuki euweuh,  rahayat loba nu  teu percaya ka Bapa Sobagi, namung Bapa Sobagi henteu aral subaha anjeuna teras-terasan ngadu’a jeng nuhunkeun pituduh ka Allah SWT. Poe isukna teu aya gugur teu aya hujan kersana Allah, ujug-ujug  cai cur-cor di ditu  di dieu, sumur-sumur parinuh kucai, hulu cai anu ditanceuban ku awi bitung teu sakara-kara kersaning Allah SWT éta hulu cai téh ngaluarkeun  cai anu pohara gedéna, Bapa Sobagi bungah nu taya hinggana, rahayat ogé ngarasa bungah tur gumbira. Ti kawit harita hulu cai anu di tanceuban awi bitung sadeupa ku Bapa Sobagi diaranan    hulu cai  Cimaniis. Ti saprak kajadian harita rahayat éta lembur beuki ajrih jeng beuki percaya kana elmu Bapa Sobagi,  di éta lembur Bapa Sobagi di pikolot ku sakabeh rahayat, anu ahirna Bapa Sobagi di jadikeun Demang (kuwu)  ku rahayat éta lembur. Ti kawit Bapa Sobagi dijadikeun Demang (Kuwu) ku rahayat di éta lembur, anjeuna mere ngaran ka éta lembur téh nyaéta lembur MANIIS, lembur tempat ngareueruh jeung niis anjeuna dina mangsa anjeuna nuju lumampah di piwarang ku guruna ka wewengkon pakidulan. Parantos mangrupikeun qodo jeng qodar Allah SWT Bapa Sobagi dugi kana waktosna di pundut ku nu Kagunganana, mulih kajati mulang ka asal, maot namina. Bapa Sobagi di kureubkeun di lembur kapungkur tempat anjeuna reureuh jeng niis, nyaéta lembur Maniis, saatosna maot Bapa Sobagi kateulah ku sebutan Uyut Demang dugi ka ayeuna. Anu ahirna éta lembur ti saprak Bapa Sobagi jadi Demang (Kuwu) dugikeun ka ayeuna di namian LEMBUR MANIIS/DESA MANIIS.