cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Djalli
E keqja
Zoti, pasi e krijoi nga dheu-balta… njeriun e vendosi në kopshtin e Edenit dhe i tha: mund t’i hash lirisht frytet nga çdo pemë… përveç frytete nga pema që jepë njohjen e së mirës dhe të së keqës… Sipas Biblës, peme e ndaluar ishte pema e dijes së të mirës e të keqes, por sipas Kuranit, pas ngrënies së pemës së ndaluar, Ademi dhe Hava mbetën lakuriq, gjë që dëshmon se ajo “pemë” ishte burim i së keqes që u bë shkak i shfaqjes së dobësisë së Ademit… të dyja pajtohern se pema e ndaluar nuk ishte ndonjë pemë reale, por qe një simbol. Adami me shkeljen e urdhërit të Zotit humbi parajsën por fitoi diçka që s’e kishte asnjë qenie tjetër: të dallojë të mirën nga e keqja. Kjo, e kjo, pas gjuhës, ishte dhuntia, më e madhe nga Perëndia, për krijesën e quajtur NJERI. Adamin e tradhtoi lakmia e vërboi bukuria e Evës… Je krijuar nga pluhuri dhe në pluhur do të kthehesh... Një e vërtetë rrëqethëse, si vetë vdekja.
Tomori (gazetë)
Gazeta Tomori pasqyronte frymën fashiste dhe ideologjinë e re që kishte hyrë në Shqipëri pas pushtimit fashist të 7 prillit 1939. thumb|left|450px|Ardhja e Viktor Emanuelit III
Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory
Historia
Siç tregon edhe vetë emri, Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory është vazhdim i "Metropolis Pt. 1: The Miracle And The Sleeper", këngë kjo nga albumi i dytë i bendit, Images and Words. Sidoqoftë, kur u emërua "Metropolis Pt. 1", qëllimi i bendit nuk ishte që të shkruanin këngë epike dy pjesëshe, kjo u bë vetëm si shaka. Vetëm pas lutjeve të shumta nga admiruesit e tyre, bendi filloi të punonte në pjesën e dytë.
Dalila Di Lazzaro
Dalila Di Lazzaro e lindur më 29 janar 1953 është një aktore, shkrimtare dhe modele italiane e njohur në Shqipëri në rolin e bijës së doktorit në filmin serial tv Disperatamente Giulia ose "Përgjithmonë Xhulia" përkrah aktorëve Bekim Fehmiut, Tahnee Welch dhe Fabio Testit.
Midis mes viteve '70 dhe fillim '80 Di Lazzaro punoi në filma të ndjekur me regjisorët si Alberto Lattuada, Luigi Comencini , Florestano Vancini , Alberto Sordi , Dario Argento , Klaus Kinski dhe Jacques Deray , pastaj u fokusua më shumë në televizion. Në vitin 1983 refuzoi rolin e Domino të luajtur më vonë nga Kim Basinger në filmin "Never Say Never Again".
Sergey Brin
Biografia
Lindur më 21 gusht 1973 ne Moske nga një familje me origjine Hebree, transferohet nga Bashkimi Sovjetik ne ShBA në moshën 6 vjeçare. Qe fëmije, Sergey enderronte te behej astronaut, por i dedikohet informatikës. Duke ndjekur hapat e prindërve te tij, diplomohet me nota te shkëlqyera ne matematike dhe informatike ne universitetin e Maryland. Miqësia me Larry Page lind nga ndjekja e kurseve ne Universitetin e Stanford, ku ne 1998 themelohet Google Inc., e cila nga një projekt i thjeshte është bere një nga kompanitë me te fuqishme ne Ueb. Sergey Brin është gjithashtu një nga njerëzit me te pasur ne bote.
Marrëdhëniet ndërkombëtare të Shqipërisë në kohën e Skenderbeut
Marrëdhëniet e Skënderbeut me vendet e Evropës Juglindore
Pa dyshim edhe me shtete e zotërime të tjera të Gadishullit Ballkanik, Skënderbeu ka patur marrëdhënie, por për shkak të mungesës së dokumenteve ato kanë mbetur të panjohura.
Ndihma ushtarake e Skënderbeut për Mbretërinë e Napolit
Luftëtarët shqiptarë i dhanë një ndihmë të vyer ushtarake mbretit Ferdinand për të shpartalluar kundërshtarët e vet dhe ajo ndikoi në gjallërimin e marrëdhënieve të Skënderbeut me Mbretërinë e Napolit dhe aleatët e saj. Duke vlerësuar ato ditë rëndësinë e kësaj ndihme, duka i Milanos, Françesk Sforca, i ka shkruar Skënderbeut në fund të shtatorit të vitit 1461 se "ne kemi po atë detyrim ndaj madhërisë suaj, siç e ka edhe ajo madhëri (Ferdinandi) ... dhe që tani e përgjithmonë po afrohemi për të gjitha kënaqësitë, nevojat dhe nderet e të sipërthënit zotërisë suaj, si një vëlla i mirë e i përzemërt". Në shenjë mirënjohjeje për këtë ndihmë, mbreti i Napolit i dhuroi Skënderbeut feudet e Monte Sant Anxhelos e të San Xhovani Rotondos, si dhe një pension vjetor prej 1 200 dukatesh. Për të kryer formalitetet e nevojshme feudale për pronat që iu dhuruan dhe për të nxitur interesimin e shteteve italiane për fillimin e një lufte të përbashkët antiosmane, gjatë muajve mars e prill të vitit 1464 Skënderbeu shkoi vetë në Napoli. Skënderbeu krijoi lidhje edhe me shtete të tjera italiane, si me Dukatin e Milanos, Mantovën, Sienën etj., madje edhe me vende të largëta evropiane si me dukatin e Burgonjës, por ato nuk ishin aq intensive si me Napolin, Venedikun e Papatin. Marrëdhëniet me Milanon e me Burgonjën lidheshin kryesisht me projektet për organizimin e një fushate të përbashkët antiosmane, pjesëmarrës të së cilës parashikohej se do të ishin edhe ato. Me Spanjën dhe me vendet e Evropës Qendrore, si me Poloninë etj., lidhjet ishin rrjedhim i sundimit në to i po atyre dinastive që ishin përkatësisht edhe në Napoli dhe në Hungari.
Marrëdhëniet e Shqipërisë me vendet e Evropës i forcuan edhe vizitorët e vullnetarët e huaj që erdhën nga vende të ndryshme, deri nga Franca e nga Anglia, dhe luftuan në ushtrinë e Skënderbeut. Ndër ta përmendet më 1457 anglezi Xhon Njupor. Lidhje krijoi Skënderbeu edhe me vende përtej kufijve të Evropës. Dokumentet e kohës përmendin p.sh. marrëdhëniet e tij me emirin Ibrahim të Karamanisë në Azinë e Vogël. Ibrahimi në një projekt të tij për luftë të përbashkët kundër Perandorisë Osmane një vend qendror i dha aksionit të shqiptarëve.
Vendi i shqiptarëve në projektet e fushatave ushtarake evropiane
Edhe emiri i Karamanisë, Ibrahimi, në projektin e tij për luftë të përbashkët kundër sulltan Mehmetit II, drejtuar në mesin e viteve 50 papës dhe mbretit të Napolit, u jepte një vend qendror shqiptarëve, të udhëhequr nga Skënderbeu. Ai kishte projektuar një ofensivë të madhe, që do të shpërthente njëkohësisht në tokë dhe në det, si në Azi ashtu edhe në Evropë. Kundër ushtrive osmane, sipas projektit të tij, do të angazhoheshin me forca tokësore në Evropë shqiptarët dhe hungarezët, në Azi vetë Ibrahimi, kurse në det do të vepronte një flotë e fuqishme evropiane. Ibrahimi i jepte veçanërisht rëndësi bashkërendimit të operacioneve që do të zhvilloheshin në frontin shqiptar dhe në atë danubian prej hungarezëve për t'i vënë forcat osmane, që gjendeshin në Ballkan, ndërmjet dy zjarreve.
Vendimet e Kongresit të Mantovës Skënderbeu i pa me interes të veçantë. Por shpresat për realizimin e projektit të papa Piut II nuk vazhduan gjatë, sepse pjesëmarrësit kryesorë të Kongresit të Mantovës kishin mosmarrëveshje dhe nuk u angazhuan seriozisht për të. Shumë prej tyre e propaganduan fushatën e përbashkët antiosmane, me qëllim që të nxirrnin sa më shumë përfitime materiale për vete. Për këtë, një vëzhgues i këtyre ngjarjeve Gerard de Kolis, në mesin e viteve 60, shkruante se "zotërinjtë kanë nxjerrë të holla nga popujt e tyre me pretekstin e kësaj ndërmarrjeje dhe pastaj i kanë futur në xhep për dobinë e tyre". Në këto rrethana, kur nuk po bëhej asnjë përgatitje për organizimin e luftës së përbashkët në shkallë evropiane, Skënderbeu pranoi propozimin e sulltan Mehmetit II dhe në pranverë të vitit 1463 lidhi me të një paqe me afat 10-vjeçar, e cila nuk vazhdoi gjatë. Menjëherë pas saj, vetë sulltan Mehmeti II u vu në krye të trupave osmane për pushtimin e rajoneve të Shqipërisë së Epërme e të Ballkanit.
Në fund të vitit 1463 Skënderbeu veproi energjikisht për të nxitur përgatitjet për fillimin e fushatës së përbashkët antiosmane. Për këtë qëllim, në pranverë të vitit 1464 ai shkoi vetë në Napoli dhe dërgoi ambasadorë në Romë dhe te duka i Milanos, i cili kishte deklaruar se për të filluar luftën do të dërgonte në Shqipëri 2 mijë kalorës dhe 1 mijë këmbësorë. Skënderbeu kthehet në Shqipëri me përshtypjen se më në fund lufta e përbashkët do të shpërthente. Në gusht të vitit 1464 ai u nis në Raguzë për të pritur ushtritë evropiane që do të vinin nga Ankona. Por në Ankonë u grumbulluan pak forca dhe me vdekjen aty të papa Piut II, më 14 gusht të vitit 1464, dështoi përfundimisht organizimi i fushatës ushtarake të përbashkët në shkallë evropiane kundër pushtuesve osmanë.
Konferenca e Teheranit
thumb|Nga e majta:[[Stalini|Jozef Stalinit, Franklin D. Rusvelt dhe Uinston Churchill në verandën e ambasadës Sovjetike në Teheran]] Konferena e Teheranit, e qujatur gjithashtu si  Konferenca EUREKA gjegjesisht. Konferenca e Tre te medhenjve ishte takimi i Jozef Stalinit, Franklin D. Rusvelt dhe Uinston Churchill me 28 nëntor deri me 1 dhjetor, 1943, ne ambiente ku shumica e të cilave u zhvillua në ambasadën sovjetike në Teheran, Kjo ishte e para konference ne luften boterore midis Tre liderve te Fuqive te Medha (Bashkimi Sovjetik, Shtetet e Bashkuara dhe Britania e Madhe) në të cilat Stalini ishte i pranishëm. Konferenca te tjera pasuan me Konferencën e Kairos, Konferencen e Jaltës dhe me ate te Konferences se Potsdamit. Diskutimi u përqendrua nga kryesuesi i mbledhjes ne hapjen e një Fronti të dytë në Evropën Perëndimore. 1. Në të njëjtën kohë te nenshkronin një protokoll të veçantë, qe u ishte premtuar tre Fuqive te Medha per të njohe pavarësinë e Iranit: Rusvelt, Churchill, Stalini dhe të gjithë ranë dakord të mbështesnin qeverinë e Iranit, te shprehur si në deklaratën e mëposhtme: “Tre qeveritë kuptojnë se lufta ka shkaktuar vështirësi të veçantë ekonomike për Iranin, dhe ata janë dakord që ata do të vazhdojnë të vënë në dispozicion të qeverisë së Iranit ndihma të tillë ekonomike sa të jetë e mundur, ne sektore qe kane me shume nevoje emergjente si ne transporte, ne materiale të papërpunuara, dhe furnizime për nevojat imediate te popullit. ” (Deklarata e Tre Fuqive Lidhur me Iranin-1 dhjetor 1943) Qëllimi kryesore e konferencës ishte që të planifikojnë strategjinë përfundimtare për luftën kundër Gjermanisë naziste dhe aleatëve të saj.
Themistokli Gërmenji
Ceta e Themistokliut.
Themistokli Gërmenji ishte një nga patriotët shqiptarë, i cili luftoi për pavarësinë e Shqipërisë me pushkë dhe penë.Ai ishte nje nga patriotet me te medhenj te Korcës,Oparit,Gore dhe krahinat e saj.Ne Opar dhe Gore kishte suksese te larta ne luftime.Nje nga patriotet me te besuar te Themistokliut ishte Feim Zacellari qe "mbizoteronte" zonen e Gorës.
Komisari i dritës
Lidhje te jashtme
Link i filmit ne Youtube
Barometri i Toriçelit
Instrumenti i shpikur prej Evangelista Toriçelit për matjen e trysnisë quhet barometër. Në fund duhet cekur se Evangjelista Toriçeli ishte fizikan dhe matematikan italian, nxënës i Galileo Galileut, dhe ka jetuar relativisht shkurt. Ai u lind në vitin 1608, kurse vdiq më 1647.
Rajonet e Francës
Të trembëdhjetë rajonet administrative metropolitane (duke përfshirë Korsikën që nga viti 2019) ndahen më tej në dy deri në trembëdhjetë departamente administrative, ku prefekti i departamentit të qendrës administrative të çdo rajoni vepron gjithashtu si prefekt rajonal. Rajonet jashtë shtetit përbëhen administrativisht nga vetëm një departament secila dhe kështu kanë edhe statusin e departamenteve jashtë shtetit.
1982–2015
Termi rajon u krijua zyrtarisht nga Ligji i Decentralizimit (2 mars 1982), i cili gjithashtu u dha rajoneve statusin e tyre ligjor. Zgjedhjet e para të drejtpërdrejta për përfaqësuesit rajonalë u mbajtën më 16 mars 1986.
Abedin Nepravishta
Biografia
Gjatë kohës kur shërbeu si prefekt në Vlorë në vitete 1931–1933, zbuloi Lëvizjen e Vlorës të financuar nga legata serbe në qytet. Gjatë shërbimit të tij në Vlorë u ndërtua shëtitorja Vlorë-Skelë
Eryngium
është grup bimësh i familjes Apiaceae.
Lista e anëtarëve
Janë diku rreth 230 lloje të këtij grupi, duke i numëruar dhe këto:
Open Labs
500x500px|parapamje|djathtas|Logo-ja e komuniteti OPEN LABS Open Labs Albania është qendra e komunitetit shqiptar promovues të teknologjive dhe kulturës 'kod strukture falas' (open source) si dhe dijes së hapur. Në mjediset e Open Labs hackerspace çdo javë organizohen takime midis anëtarëve të projekteve dhe komuniteteve të ndryshme si Wikipedia, Linux, Mozilla, WordPress, Arduino etj. Gjithashtu në mjediset e Open Labs organizohen projeksione dokumentarësh të publikuara në liçensat Creative Commons, biseda, punëtorí të hapura për të gjithë dhe zbatohen projekte që kanë si qëllim rritjen dhe aktivizimin e komunitetit. Gjithashtu anëtarët e Open Labs organizojnë aktivitete e ngjarje dhe në qytete të ndryshme të Ballkanit dhe Europes duke bashkëpunuar me organizata dhe komunitete të ngjashme open source. Open Labs ka qendrën në Tiranë dhe është organizatë jo-fitimprurëse aktive që në verën e vitit 2012.
Qemajl Ahmeti
Shkollimi
I mesëm : Gjimnazin në drejtimin natyroro-shkencorë gjatë viteve shkollore 1974/75 – 1977/78 në gjimnazin “Zenel Hajdini“ në Gjilan.
Jason Isaacs
Jason Isaacs (i lindur më 6 qershor 1963) është një aktor britanik[1] i lindur në Liverpul, i cili është i njohur mirë për punën e tij si Malfoy horr Lucius në filmat e Harry Potter, brutal koloneli William Tavington ne The Patriot dhe si Michael përjetshëm penale. Kafe në ndërkombëtarisht-transmetuar amerikan Vëllazëria seri televizive[2][3]. Edhe pse shumica e punës së tij ka qenë në film dhe televizion, ajo gjithashtu përfshin shfaqje fazë, më së shumti si Louis Ironson në Declan Donnellan e 1992 dhe 1993. Royal Teatrin Kombëtar në Londër premierave të Parts Një (Mijëvjeçarit Qasjet) dhe dy (perestrojka) i Pulitzer Prize-fitues Tony Kushner të luajë Engjëjt në Amerikë : Një Gay Fantasia në Kombëtare Temat,[4][5] dhe si Ben, një nga dy hitmen, duke luajtur Lee kundërta Evans si Gus, në vitin 2007 kritike-vlerësua Harry Burton's ringjallje 50-vjetorin e 1957 dy të majtën Nobel laureatin e Harold Pinter-së Kamarier Dumb në Trafalgar Studios.
Shpend Ahmeti
Arsimi
Studimet universitare i ka filluar më 1996 në Universitetin Amerikan të Bullgarisë (AUBG) për ekonomi dhe administrim biznesi, duke u specializuar në ekonomi të aplikuar dhe administrim biznesi. Ka përfunduar studimet master në politika publike më 2004 në Universitetin e Harvardit, duke u specializuar në zhvillimin politik dhe ekonomik.
FC Kevitan
Historia
Më 10 shkurt 2015, klubi arriti një rezultat rekord në Kategorinë e Tretë duke mposhtur me rezultatin 15–0 kundër KS Flabinës, me Mziu-n i cili shënoi plot tetë gola. Pas fitores 14–0 kundër Akademisë Ajax, klubi arriti fitoren e 18 rresht duke thyer rekordin e vendosur nga Dinamo. Kevitan deri tani ka 20 fitore nga 20 ndeshje të mundshme, duke vendosur një rekord apsolut, duke shënuar edhe 129 gola dhe duke pësuar vetëm 5 gola.
Ronald Reagan
Guvernator i Kalifornisë (1967-1975)
Në fillim në vitit 1967, debati kombëtar mbi abortin kishte filluar. Senatori demokrat i senatit të Kalifornisë Anthony Beilenson prezantoi "Aktin e abortit terapeutik", në një përpjekje për të zvogëluar numrin e aborteve të fshehta, të kryera në Kaliforni. Legjislatura e Shtetit e dërgoi projektligjin në tryezën e Reganit, ku, pas shumë ditësh pavendosmërie, ai nënshkroi atë. Rreth dy milionë aborte u kryhen si rezultat, shumica për shkak të një dispozite në ligj që lejonte abortet për shëndetin e nënës. Regan ishte në detyrë prej jo më shumë se katër muaj kur ai nënshkroi ligjin, dhe më vonë deklaroi se po të kishte qenë më me përvojë si guvernator, ai nuk do ta kishte nënshkruar atë. Pasi njohu atë që ai e quajti "pasojat" e ligjit, ai njoftoi se ishte pro-jetës. Ai e ruajti këtë pozicion më vonë në karrierën e tij politike, duke shkruar gjerësisht për abortin.
Pavarësisht një përpjekje të pasuksesshme për ta hequr atë me zgjedhje të parakohëshme në vitin 1968, Regani u rizgjodh në vitin 1970, duke mundur "Big Daddy" Jesse Unruh. Ai nuk kërkoi një mandat të tretë në zgjedhjet e mëpasme.
"Reganomia" dhe ekonomia
Regan zbatoi politika të bazuara në anën e ofertës të ekonomisë, duke theksuar një filozofi "laissez-faire" dhe politikë fiskale të tregut të lirë, duke kërkuar të stimulojë ekonominë me ulje të mëdha të taksave kudo. Duke cituar teoritë ekonomike të Arthur Laffer, Regan promovoi uljen e propozuar të taksave si stimulim potencialisht të ekonomisë, të mjaftueshme për zgjerimin e bazës tatimore, kompensimin e humbjes të ardhurave për shkak të normave të reduktuara të taksave, një teori që hyri në diskutimin politik si kurba Laffer. Reganomia ishte tema e debatit midis mbështetësve, që vinin në dukje përmirësimet në disa tregues kryesorë ekonomikë, si dëshmi e suksesit, dhe kritikëve që tregonin rritje të madhe në deficitin e buxhetit federal dhe borxhin kombëtar. Politika e tij e "paqes përmes forcës" rezultoi në një rritje rekord të fuqisë mbrojtëse në kohë paqeje, duke përfshirë një rritje reale prej 40% në shpenzimet e mbrojtjes midis viteve 1981 dhe 1985. thumb|250px|Fjalimi në televizion nga Zyra Ovale i Reganit, duke përshkruar planin për projekt-ligjin e uljes së taksave korrik 1981
Licenca
Licensë rrjedh nga fjala latine "licensia" që do të thotë "e drejtë për diçka". Licensa paraqet të drejtën e shfrytëzuesit të patentës së huaj, të mbrojtur nën kushte të caktuara. Për kontabilitetin financiar kjo nënkuptohet si kompensimi për fitimin e një të drejte të tillë. Me fjalë tjera, licensa (edhe: leja) është një e drejtë për kryerjen e një veprimtarie të para përcaktuar, kryesisht të lejuar nga organet qeveritare përkatëse.
Beteja e Kirit
Beteje e zhvilluar ne vitin 1468.Ushtria shqiptare e drejtuar nga Lekë Dukagjini kunder  trupave osmane buze lumit Kir ne Shkoder.Ahmet Pasha me forcat osmane sulmoi nga veriu, per te grabitur e Shkretuer Shkodren. Ushtria shqiptare e sulmon ushtrine osmane me 17 janar diten e  vdekjes se Skenderbeut. Osmanet te thyer u terhoqen.
Ronald Reagan
Shkallëzimi i Luftës së Ftohtë
Regan shkallëzoi Luftën e Ftohtë, duke përshpejtuar një ndryshim nga politika e detantës, e cila filloi në vitin 1979 pas luftës sovjetike në Afganistan. Regan urdhëroi një zgjerim dhe forcim masiv të Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara dhe zbatoi politika të reja ndaj Bashkimit Sovjetik : ripërtëritjen e programit B-1 Lancer që ishte anuluar nga administrata e Karterit, dhe prodhimin e raketave. Në përgjigje të vendosjes së raketave sovjetike SS-20, Regan mbikëqyri vendosjen nga NATO të raketave Pershing në Gjermaninë Perëndimore. left|thumb|260px|Regan, presidenti i parë amerikan që flet para parlamentit britanik më 8 qershor 1982, duke parashikuar që marksizëm-leninizmi do të mbetet në koshin e plehrave të historisë. Së bashku me kryeministren e Mbretërisë së Bashkuar, Margaret Thatcher, Regan e denoncoi Bashkimin Sovjetik në terma ideologjike. Në një fjalim të famshëm më 8 qershor 1982 para ParlamentiT Britanik në Galerinë Mbretërore të Pallatit të Westminster, Regan tha: "marshimi përpara i lirisë dhe demokracisë do të lerë marksizëm-leninizmin në koshin e plehrave të historisë". Më 3 mars 1983 ai parashikoi se komunizmi do të binte, duke deklaruar:" Komunizmi është një tjetër kapitull absurd, i trishtuar, në historinë njerëzore, faqet e fundit të të cilit po shkruhen tani". Në një fjalim në Shoqatën Kombëtare të Ungjillorëve më 8 mars 1983, Regani e quajti Bashkimin Sovjetik "perandori djalli".
Mandati i dytë, 1985-1989
thumb|majtas|Ronald Regan duke bërë betimin për një mandat të dytë si president në sallën e rrumbullaktë të Ndërtesës së Kongresit Regan u betua si president për herë të dytë më 20 janar 1985, në një ceremoni private në Shtëpinë e Bardhë. Për shkak se 20 janari ishte e dielë, nuk u mbajt një ceremoni publike atë ditë, por u zhvillua të nesërmen në Sallën e Rrumbullaktë të Ndërtesës së Kongresit. Ajo ditë, 21 janar, ishte një nga ditët më të ftohta të regjistruara në Uashington, DC. Për shkak të motit të ftohtë, festimet e inaugurimit u mbajtën brenda Ndërtesës Kongresit të quajtur Kapitol. Në javët e ardhshme ai e shkundi disi personelin e tij, duke lëvizur Shefin e Personelit të Shtëpisë së Bardhë James Baker si Sekretar të Thesarit dhe emërimin e Sekretarit të Thesarit Donald Regan, një ish-zyrtar të kompanisë financiare "Merrill Lynch", si Shef të Personelit.
Vitet pas presidencës (1989-2004)
Pas largimit nga detyra në vitin 1989, Reganët blenë një shtëpi në Bel Air, Los Angeles. Ata shkonin rregullisht në Kishën Presbiterane të Bel Air  dhe herë pas here ka bërë paraqitje në emër të Partisë Republikane. Regani mbajti një fjalim që u prit mirë në Konventën Kombëtare Republikane të vitit 1992. Më parë më 4 nëntor 1991, atij iu dedikua dhe u hap për publikun Biblioteka Presidenciale Ronald Reagan. Në ceremonitë e përurimit të saj, ishin të pranishëm pesë presidentët, si dhe gjashtë zonjat e para, duke shënuar herën e parë që pesë presidentë janë mbledhur në të njëjtin vend. Në vitin 1992 Regani themeloi Çmimin e Lirisë Ronald Reagan dhënë nga Fondacioni Presidencial Ronald Reagan i sapoformuar. Fjalimi i tij i fundit publik ishte në 3 shkurt 1994 në Uashington DC, dhe shfaqja e tij të fundit në publik ishte në funeralin e Richard Nixon, më 27 prill 1994. thumb|200px|Ronald dhe Nensi Regan në Los Anxhelos pas lënies së Shtëpisë së Bardhë.
Vdekja e Reganit
Regani vdiq nga pneumonia, e komplikuar nga sëmundja Alzhaimer, në shtëpinë e tij në Bel Air, Kaliforni, në pasditen e 5 qershorit 2004. Pak kohë pas vdekjes së tij, Nensi Regan dha një deklaratë duke thënë: "Familja dhe unë do të donim që bota të dijë se presidenti Ronald Reagan ka vdekur pas 10 viteve të sëmundjes Alzhaimer në moshën 93 vjeçare. Ne vlerësojmë lutjet e të gjithëve." Presidenti George W. Bush deklaroi 11 qershorin ditë zije kombëtare, dhe ngushëllime u dërguan nga e gjithë bota. Trupi i Reganit u dërgua në Ndërtesën e Shërbimeve Funerale "Kingsley dhe Gates" në Santa Monika, Kaliforni më vonë atë ditë, ku dashamirët e bënë homazhe, duke vendosur lule dhe flamuj amerikanë. Më 7 qershor, trupi i tij u dërgua në Bibliotekën Presidenciale Ronald Regan. Trupi i tij u preh në hollin e Bibliotekës deri në 9 qershor. Gjatë kësaj kohe mbi 100 mijë njerëz bënë homazhe.
Dizajneri grafik
Emrat e vjetër, apo thirrjet te, për të njejtin profesion janë: ; grafiku artistik, redaktori teknik, përkujdesës teknik-grafik, përkujdesës artistik, etj.
Ungjilli i Markut
parapamje|170px|Shën Marku Ungjilltar. Autori i të dytit Ungjill, ështe Marku. Ky njihet në Besëlidhjen e re me emër:>>Gjoni që quhet Mark<< (V.ap 12,25). Në udhëtime misionare e përcjell kushëririn e vet,Barnabën(V.ap 13,5. 13; 15,39). Me Palin bashkëpunon për do kohë e pastaj ndahet(V.ap 13,5. 15,37-39). Më vonë, përsëri, është ndihmës i Palit (Flm 24; Kol 4,10). Bashkëpunoi ngushtë me Pjetrin (V.ap 12,12, 1Pjt 5,13).
Thuhet se Ungjilli i Markut është ngushtë i lidhur me predikimet e Pjetrit.
Antonio Liozzi
Jeta dhe vepra
Liozzi u trajnua nën tutelën e Marco Benefial (1684–1764) në kryeqytetin Romë në studios private të Benefial-i.
Lufta e Gjirit
Më 2 gusht 1990, Iraku pushtoi Kuvajtin fqinj dhe e kishte pushtuar plotësisht vendin brenda dy ditësh. Fillimisht, Iraku drejtoi territorin e pushtuar nën një qeveri kukull të njohur si "Republika e Kuvajtit" përpara se të vazhdonte me një aneksim të plotë në të cilin territori sovran i Kuvajtit u nda, me "Distriktin Saddamiyat al-Mitla'" që ishte gdhendur nga veriu i vendit. pjesën dhe "Guvernatori i Kuvajtit" që mbulon pjesën tjetër. Janë bërë spekulime të ndryshme në lidhje me qëllimet e vërteta pas pushtimit irakian, duke përfshirë më së shumti paaftësinë e Irakut për të shlyer borxhin prej më shumë se 14 miliardë dollarësh që kishte marrë hua nga Kuvajti për të financuar përpjekjet e tij ushtarake gjatë Luftës Iran-Irak. Kërkesat e Kuvajtit për shlyerje u shoqëruan me rritjen e niveleve të prodhimit të naftës, gjë që i mbajti të ardhurat në rënie për Irakun dhe dobësoi më tej perspektivat e tij ekonomike; gjatë pjesës më të madhe të viteve 1980, prodhimi i naftës në Kuvajt ishte mbi kuotën e detyrueshme të OPEC-ut, gjë që i mbajti çmimet ndërkombëtare të naftës në rënie. Iraku e interpretoi refuzimin e Kuvajtit për të ulur prodhimin e naftës si një akt agresioni ndaj ekonomisë irakiane, duke çuar në armiqësi. Pushtimi i Kuvajtit u prit menjëherë me dënim ndërkombëtar, duke përfshirë Rezolutën 660 nga Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara (KSKB), i cili vendosi njëzëri sanksione ekonomike kundër Irakut në Rezolutën 661. Kryeministrja britanike Margaret Thatcher dhe presidenti amerikan George H. W. Bush dislokuan trupa dhe pajisje në Arabinë Saudite dhe haptazi u kërkoi vendeve të tjera të dërgonin forcat e tyre në vendngjarje. Në përgjigje të thirrjes së përbashkët, një sërë vendesh iu bashkuan koalicionit të udhëhequr nga Amerika, duke formuar aleancën më të madhe ushtarake që nga Lufta e Dytë Botërore. Pjesa më e madhe e fuqisë ushtarake të koalicionit ishte nga Shtetet e Bashkuara, me Arabinë Saudite, Mbretërinë e Bashkuar dhe Egjiptin si kontribuesit më të mëdhenj kryesorë, në atë renditje; Arabia Saudite dhe qeveria e Kuvajtit në mërgim kanë paguar rreth 32 miliardë dollarë nga kostoja prej 60 miliardë dollarësh për të mobilizuar koalicionin kundër Irakut.
Rezoluta 678 e KS të OKB-së e miratuar më 29 nëntor 1990 i ofroi Irakut një mundësi përfundimtare deri më 15 janar 1991 për të zbatuar Rezolutën 660 dhe për t'u tërhequr nga Kuvajti; ai fuqizoi më tej shtetet pas afatit për të përdorur "të gjitha mjetet e nevojshme" për të detyruar Irakun të largohej nga Kuvajti. Përpjekjet fillestare për të zhvendosur praninë irakiane në Kuvajt filluan me një bombardim ajror dhe detar më 17 janar 1991, i cili vazhdoi për pesë javë. Gjatë kësaj kohe, ndërsa ushtria irakiane e gjeti veten të paaftë për të shmangur sulmet e koalicionit, Iraku filloi të lëshonte raketa në drejtim të Izraelit. Ndërsa vetë koalicioni nuk përfshinte Izraelin, udhëheqja irakiane kishte nisur fushatën me shpresën se breshëria e raketave do të provokonte një përgjigje të pavarur ushtarake izraelite dhe shpresonte se një përgjigje e tillë do të nxiste vendet me shumicë myslimane të koalicionit të tërhiqeshin (shih Arabisht – Konflikti izraelit). Megjithatë, përpjekja e rrezikimit ishte përfundimisht e pasuksesshme pasi Izraeli nuk iu përgjigj asnjë sulmi irakian dhe Iraku vazhdoi të qëndronte në kundërshtim me shumicën e vendeve me shumicë myslimane. Barazimet me raketa irakiane që synonin objektivat e koalicionit të stacionuara në Arabinë Saudite ishin gjithashtu kryesisht të pasuksesshme dhe më 24 shkurt 1991, koalicioni filloi një sulm të madh tokësor në Kuvajtin e pushtuar nga Iraku. Ofensiva ishte një fitore vendimtare për forcat e koalicionit të udhëhequr nga Amerika, të cilët çliruan Kuvajtin dhe filluan menjëherë të përparojnë përtej kufirit Irak-Kuvajt në territorin irakian. Njëqind orë pas fillimit të fushatës tokësore, koalicioni pushoi përparimin e tij në Irak dhe shpalli armëpushim. Luftimet ajrore dhe tokësore u kufizuan në Irak, Kuvajt dhe zonat që shtrihen në kufirin Irak-Arabinë Saudite.
Lufta Arabo-Izraelite 1948
Një ditë pas miratimit më 29 nëntor 1947 të Planit të Ndarjes së Kombeve të Bashkuara për Palestinën – i cili planifikonte ta ndante Palestinën në një shtet arab, një shtet hebre dhe në regjimin special ndërkombëtar që përfshinte qytetet e Jerusalemit dhe Betlehemit – shtatë hebrenj u vranë në Sulmet e autobusëve Fajja nga militantët arabë në një incident që konsiderohet si i pari në luftën civile. Ky sulm ishte hakmarrje ndaj vrasjes së pesë anëtarëve të një familjeje arabe, të dyshuar si informatorë britanikë, nga Lehi më 19 nëntor. Kishte tension dhe konflikt midis arabëve, hebrenjve dhe britanikëve që nga Deklarata e Balfourit të vitit 1917 dhe krijimi i mandatit britanik të Palestinës në vitin 1920. Politikat britanike i pakënaqën si arabët ashtu edhe hebrenjtë. Opozita arabe u zhvillua në revoltën arabe të viteve 1936-1939 në Palestinë, ndërsa opozita hebraike u zhvillua në kryengritjen hebraike të Palestinës 1944-1947.
Kurjuni
Gjeografia
E vendosur në zonën jugperëndimore të provincës së saj, komuna e Corleone ka një sipërfaqe prej 229,46 kilometra katrorë (88,60 mi katrorë) dhe ndodhet në një pellg në një zonë malore në brendësi, afërsisht 600 metra (2,000 këmbë) mbi nivelin e detit, 10 kilometra. (6.2 milje) në jug të Rocca Busambra. Kufizohet me komunat Bisacquino, Campofelice di Fitalia, Campofiorito, Contessa Entellina, Chiusa Sclafani, Godrano, Mezzojuso, Monreale, Palazzo Adriano, Prizzi and Roccamena. Fshati i tij i vetëm (Frazione) është fshati Ficuzza, një enklavë në territorin komunal të Monreale
Serbia Moraviane
Serbia Moraviane (serbisht: Моравска Србија, romanizuar: Moravska Srbija), Principata e Serbisë Moraviane (serbisht: Кнежевина Моравска Србија, romanizuar: Kneževina Moravska Srbija) ose Mbretëria e Princit Lazar janë emrat që përdoren në historiografi për më të mëdhenjtë dhe më të fuqishmit. Principata serbe të dalë nga rrënojat e Perandorisë Serbe (1371). Serbia Moraviane u emërua pas Moravës, lumit kryesor të rajonit. Principata e pavarur në rajonin e Moravës u krijua në vitin 1371 dhe arriti shtrirjen e saj më të madhe në vitin 1379 përmes aktiviteteve ushtarake dhe politike të sundimtarit të saj të parë, princi Lazar Hrebeljanović. Në vitin 1402 u ngrit në Despotatin Serb, i cili do të ekzistonte deri në vitin 1459.
Historia
Pas vdekjes së mbretit Louis në vitin 1382, një luftë civile shpërtheu në Mbretërinë e Hungarisë. Lazar mori pjesë për një kohë të shkurtër në luftë si një nga kundërshtarët e Princit Sigismund të Luksemburgut dhe dërgoi disa trupa për të luftuar në rajonet e Beogradit dhe Syrmia. Këto luftime përfunduan pa përfitime territoriale për Lazarin, i cili bëri paqe me Sigismundin në vitin 1387.
Provokacionet greke 1949
Armatimi
Posta jonë afër Kapshticës kishte vetëm 15-20 vetë, por në të gjithë gjatësinë e kufirit kishte me dhjetra ushtarë si ne në mbrojtje të kufirit. Ishim të paisur me armatim të lehtë e të rëndë të këmbsorisë si dhe me topa. Pushkë, automatik, granata, mitraloz të lehtë e të rëndë, kundërajror, mina kundërtanke dhe kundërkëmbsorisë, flakhedhës deri tek murtajat e topat. Të gjitha i kishim. Ishim edhe të përgatitur. Komanda na kishte treguar se çfarë përgatitej nga ana e grekëve. Kjo na dha mundësi të njiheshim dhe të përgatiteshim për çdo variant sulmi. Nuk ishte e vështirë të dalloje përforcimet në kufirin grek. Por topat nuk dukeshin pasi ishte zonë e pyllëzuar dhe ata u lanë në një distancë jo shumë afër brezit të kufirit së bashku me forca të tjera të shumta greke.
Rrjedha e betejes
Ditën e dytë të luftimeve ne u rrethuam. Këtë e mësuam shumë shpejt. Avionët shkonin e vinin duke bombarduar mbi kokat tona, ndërsa ne me anë të artilerisë kundërajrore mbroheshim me të gjitha mundësitë e forcat. Vendi kishte marrë flakë ngado. Deri në thellësi të fshatrave ndëgjoheshin bombardimet greke. Popullësia përreth ishte shpërngulur më parë pasi provokacioni pritej nga çasti në çast. Megjithatë kishte në fshat shumë banorë që kujdeseshin për shtëpitë e bagëtitë, një pjesë erdhën në front me ne. Pasi shkelën në tokën shqiptare disa metër në brendësi grekët bën rrethimin tonë në formë patkoi. Duke qenë me Gulinov lëvizjet e mia e të ndihmësit ishin shumë më të kufizuara, më të pakta. Tërheqjet dhe lëvizjet ne i bënim me komandë, ndërsa mungesa e fortifikimeve e bëntë shumë të vështirë përballjen me armikun pasi ishim në fushë të hapur. Rrethimi ynë ndodhi në kohën që ne ishim afër me brezin e kufirit. Grekët lanë mesin e fushës së betejes dhe morën dy krahët tona për të na izoluar. U futëm në një gropë, vend disi i mbrojtur. Mbetëm aty. Armatim kisha mjaft. Nuk i trembesha asgjëje. Pastaj unë qëlloja me objektiv dhe jo kot më kot. Kështu ruaja sa mundja të mos shpenzoja më pa vend e pa shenjë armatimin. Përpiqesha të kapja shenjën. Natën e rrethimit greku nuk lëvizte por qëllonte e bombardonte pa u ndalur. Me të zbardhur mëngjesi situata ndryshoi, fronti u kontrollua nga forcat tona të ushtrisë. Formacione të reja nga Korça e Tirana erdhën në vijën e parë. Komanda jonë e frontit e kishte menduar se ne kishim mbetur në betejë pasi gjithë natën unë e ndihmësi qëllonim rrallë me mitraloz. Sulmi ushtrisë sonë erdhi nga vija e dytë në të parën, atje ku gjendeshim edhe ne me mitralozin. Ata nuk e dinin se ne ishim gjallë. Sapo pashë mësymjen e tyre unë e ndihmësi u ngritëm në këmbë. Shumë prej tyre na u afruan duke thërritur “jemi bashkë”, “para të gjithë”, “jemi shqiptarë”. U bashkuam dhe morëm drejt kufirit që ishte vetëm disa hapa përtej vendit ku qëndrova gjithë natën. Sulmi ishte shumë i fortë. Greku u mundua të rezistojë, por pas gjysmë orë la të gjithë zonën e futur nën kontroll në mbrëmjen e një nate të kaluar dhe u tërhoq brenda kufirit të vet. Ishim lodhur pa masë. Uria na kishte këputur. Ishte dita e tretë që shkëmbenim zjarr me palën e ushtarëve grekë. Ata kishin nxjerrë jashtë funksioni kuzhinën e repartit. Në këto kushte ne shkonim me rradhë tek arat e misrit aty pranë, këpusnim misër të njomë dhe shuanim urinë e etjen në vend të bukës e të ujit. Ushqimin e kemi parë vetëm kur u kthyem në postë. Me ardhjen e përforcimeve, ushtarët tanë na morën në krah, na dhanë forcë e besim dhe morën armatimet e mitralozin tonë duke na ndihmuar për ta vendosur atë në pikën e duhur. Kjo na lehtësoi dhe për pak minuta pushuam të ulur aty në një anë të kodrës jashtë mundësisë së grekëve për të na qëlluar. Për ushtarët e komandën e repartit tonë unë e ndihmësi rezultonim të vdekur.
Fjalori Historik i Shqipërisë
Gjatë komunizmit, Shqipëria u izolua qëllimisht nga bota e jashtme, por me hapjen e kufijve në ditët e sotme mund të vizitohet dhe po integrohet gjithnjë e më shumë me pjesën tjetër të Evropës dhe të botës.
Federata Ndërkombëtare e Kritikëve të Filmit
Çmimi FIPRESCI
Fituesit e çmimit: Robert Bresson e refuzoi këtë çmim në Festivalin e Filmit në Kanë të vitit 1974.
AS Monaco FC
Suksesi i brëndëshëm (1960–1986)
parapamje|[[Lucien Leduc ka qënë një nga trajnerët më të mirë në historinë e Monacos, duke i dhuruar klubit tre kampionate dhe dy kupa.]] Në 1960, trajneri i parë ikonik i klubit, Lucien Leduc, udhëhoqi klubin në trofeun e parë profesional, Coupe de France, duke mundur me rezultatin 4–2 Saint-Étienne në kohën shtesë. Ky sukses fillestar u forcua më shumë vitin tjetër pasi klubi fitoi ligën franceze për herë të parë në histori, duke u kualifikuar për në Kupën Europiane. Pas largimit të Ludec në 1963, Monaco e humbi dominimin që kishte fituar këto vite nën udhëheqjen e trajnerit francez, madje klubi zhvilloi sezone në divizionin e parë dhe të dytë pas vitit 1963. Në 1975, Jean-Louis Campora, djali i ish presidentit Charles Campora, u bë pronari i ri i klubit. Në sezonin e tij të dytë me klubin, ai riktheu sërisht Leduc, i cili menjëherë fitoi divizonin e dytë duke u ngjitur në divizionin e parë të cilën e fitoi në vitin e ardhshëm 1978. Leduc u largua sërisht nga klubi në 1979, i cili u pasua nga Lucien Müller dhe Gérard Banide, të cilët nuk ishin në gjëndje për të ndaluar rënien e klubit.
Vitet 1990; Wenger dhe Tigana
Pas largimit të Werger, klubi vendosi rekord duke fituar 2 liga në 4 vitet e fundit; 1 para në 1997 nën drejtimin e trajnerit Jean Tigana dhe e dyta në 2000 nën drejtimin e Claude Puel. Megjithatë, pasi dekada mori fund, u hapën thashetheme se klubi po përballej me vështirësi të mëdha financiare. Në 2003, këto probleme financiare arritën kulmin. Pavarësisht se e mbyllën ligën në vendin e dytë, klubi u rrëzua në Ligue 2 nga Liga Profesionale Franceze për shkak të një borxhi prej 50 milion € (68 milion $. Kjo gjë arriti derisa Monaco u pengua për të blerë lojtarë. Kjo gjë i mjaftoi presidentit Jean-Louis Campora, që kishte qënë 28 vite president i klubit, që të tërhiqej. Ai u zëvëndësua nga Pierre Svara, një administrator i cili konsiderohej si mik i afërm me familjen mbretërore të principatës, por pa përvojë futbolli.
Në fillimet e nacionalizmit shqiptar
Nathalie Clayer ka shkruar një histori të shqiptarizmit të çliruar nga ideologjia nacionaliste, e cila materialin historik e përdor për të ndërtuar mite nacionaliste. Në imagjinatën kolektive shqiptare të ushqyer nga një mitologji me një qasje thelbësore ndaj identitetit, shqiptaria, si ndjenjë e identitetit kombëtar, është trajtuar si thelb i popullit shqiptar, si një "bërthamë'' e pandryshueshme që ka qenë e njëjtë që nga pellazgët e ilirët e deri në ditët tona, ndërkohë që periudha të tëra historike, të tilla si shtrirja e Perandorisë Romake në Lindje apo deri edhe komunizmi, janë parë si aksidente që nuk e kanë ndryshuar këtë thelb.
Ky libër na ndihmon shumë për të kuptuar historinë tonë të vërtetë, procesin e lindjes së miteve nacionale në shekullin XIX, por edhe për t'u çliruar nga ankronizmat e pavërtetësitë e tyre. Po ashtu, duke na ndihmuar të kuptojmë më mirë konfliktet e së djeshmes, ai na ndihmon të kuptojmë edhe konfliktet e së sotmes.
Shtypi Shqiptar
Historia e shtypit Shqiptar
Por në shtypin shqiptar, sidomos në revistën “Albania” (Bruksel-Londër), në gazetën “Shqiptari” (Bukuresht), “Dashamiri” (Trieste) dhe në ndonjë organ tjetër u shfaqën edhe pikëpamje të tjera, që shprehnin më shumë qëndrimin e elementëve më të moderuar, të cilët e kufizonin Lëvizjen Kombëtare Shqiptare vetëm me kërkesa kulturore dhe ekonomike, si “ngritja e shkollave shqipe, përhapja e librave kombëtare dhe e udhëve të hekurta”, të cilat mendonin t’i siguronin me ndihmën e qeverisë turke. Këto ishin, padyshim, masa të rëndësishme e të domosdoshme, që do të ndikonin në ngritjen e mëtejshme të ndërgjegjes kombëtare e politike të popullit, por nuk qenë të mjaftueshme për çlirimin e tij nga zgjedha osmane. Në këto organe u botuan edhe artikuj, në të cilët kundërshtohej lufta politike e posaçërisht kërkesa e autonomisë dhe e shkëputjes së Shqipërisë nga sundimi osman, nuk pranohej nevoja e luftës së armatosur. Autorët e artikujve të tillë, duke i bërë thirrje popullit shqiptar që të përpiqej t’i fitonte të drejtat kombëtare me rrugën e reformave, shkruanin: “Të lëshojmë mënjanë politikën…, të marrim të drejtat tona nga duart e mbretit suprem Hamitit”, “pa trazime dhe luftëra…, vetëm me butësi dhe urtësi”; “ne duam të pushojë lëvizja kryengritëse, e cila kërkon të bëjmë copë-copë të shtrenjtin tonë atdhe, Mbretërinë Otomane” (“Ca të tjera”, në “Albania”, Bruksel, 1897; “Fjalë për lëçitësit”, në “Shqiptari”, Bukuresht, 1903). Mjaft nga organet e tjera të shtypit i quanin këto mendime të dëmshme për lëvizjen çlirimtare, sepse, siç theksohej në to, ngjallnin te populli shqiptar “shpresa të reme” dhe iluzione në “mirëbërësinë” e sulltan Abdyl Hamitit. Në shkrimet e botuara në këto organe thuhej se “nuk na pëlqejnë idherat e atyre që thonë se duhet të mbahetë dhe të jetë Turqia, për të mirën e Shqipërisë”, se “ Turqia nuk bën asnjë reformë që t’u ap të drejta popujve…”.
Mendime të ndryshme u shprehën në shtypin shqiptar lidhur me rolin e parisë feudalo-çifligare ose, siç shprehej shtypi, të oxhakësisë, në lëvizjen kombëtare. Ndërsa atdhetarët e moderuar mendonin se lëvizja çlirimtare duhej të mbështetej te kjo pari, të cilën e quanin “shpresa e shpëtimit dhe e lirisë s’atdheut”, përfaqësuesit më radikalë të Rilindjes Kombëtare e shihnin atë si pjesë të elitës politike sunduese të Perandorisë Osmane. Ata i bënin thirrje popullit që të ngrihej jo vetëm kundër pushtetit të sulltanit, por edhe kundër parisë shqiptare, e cila, siç thuhej në shkrimet e tyre, ishte bërë “vegël e guvernës turke për t’shtrydhur gjakun e varfërisë dhe për të rrjepur njerëzinë” (“Drita”).
Duke qenë edhe vetë besimtarë dhe duke respektuar ndjenjat fetare të të gjithë shqiptarëve, rilindësit i veçonin nga kleri e shumica e klerikëve të të tria besimeve fetare këta përfaqësues të caktuar të qarqeve klerikale, që vepronin në kundërshtim me interesat e Shqipërisë, duke i quajtur “armiq po aq të rrezikshëm për kombin, sa edhe qeveria turke”, dhe arritën në përfundimin se shqiptarët nuk mund të siguronin as bashkimin e as çlirimin kombëtar pa kapërcyer veprimtarinë e tyre përçarëse. Një vend të rëndësishëm në organet e shtypit kanë zënë edhe artikujt e thirrjet e drejtuara kundër politikës shoviniste të shteteve fqinje ballkanike dhe kundër qëndrimit mospërfillës të Fuqive të Mëdha ndaj çështjes shqiptare. Në shkrimet e thirrjet e botuara në shtypin shqiptar në vitet 1902-1908 nga Asdreni, Fan Noli, Shahin Kolonja, Çerçis Topulli dhe nga mjaft autorë të tjerë anonimë, goditet veçanërisht politika shoviniste e qarqeve politike të Athinës, të Beogradit, të Sofjes e të Malit të Zi, të cilat në synimet e tyre për të përgatitur pushtimin e tokave shqiptare nuk ndaleshin para asgjëje, përdornin të gjitha mjetet, nga përçapjet për asimilimin e shqiptarëve nëpërmjet shkollave dhe kishës e deri tek organizimi në tokat shqiptare të bandave të armatosura, që terrorizonin popullsinë. Ata dënonin gjithashtu politikën e disa prej Fuqive të Mëdha e sidomos të Rusisë, që përkrahnin lakmitë aneksioniste të shteteve fqinje ndaj tokave shqiptare, si edhe ndërhyrjet që ato ndërmorën në vitet 1902-1907 për zbatimin e reformave në Turqinë Evropiane, të cilat çonin në copëtimin e territoreve shqiptare.
Idetë përparimtare e demokratike të shtypit luajtën një rol të madh për përgatitjen ideologjike e politike të popullit shqiptar në luftën për bashkimin dhe për çlirimin kombëtar të vendit.
Davide Gualtieri
Gualtieri vazhdoi të luajë me kombëtaren e San Marinos deri në vitin 2000, ku ai më pas u tërhoq për shkak të një dëmtimi. Tani ai punon si shitës kompjuterash në San Marino.
Çmimi i madh i Hungarisë 2007
Kualifikimet
Hamilton filloi udhëheqjen në fillim të sesionit të tretë kualifikueslead i oërcjellur nga Alonso, ai arriti kohën më të mirë në xhiron e parë por sëshpejti koha e tijë u tejkalua nga piloti gjerman Nick Heidfeld. Pas rreth dhjetë minutash Hamilton përsëri arriti kohë më të mirë, përsëri me kohë nën 1:20 duke mbetur prapa Alonso, Kimi Räikkönen, Nick Heidfeld, Kubica, dhe Trulli me një kohë rreth 2:30. Pas kësaj Alonso kaloi në pit stop për të ndërruar gomat, edhe Hamilton duhej kaluar në pit stopa. Alonso priti aq kohë në pit stop sa që paraqitja e tijë në xhiron kualifikuese ishte e fundit dhe koha që dhe Hailton të kyçej kishte mbaruar, duke mbetur Hamilton pa tentim për të mbrojtur kohën kualifikuese. Në këtë xhiro të fundit Alonso arriti të tejkalojë kohën e kolegut të tijë, Hamilton. I treti befasueshëm u rradhit Heidfeld, pastaj Raikkönen, Rosberg, Ralf Schumacher, Robert Kubica, Giancarlo Fisichella, Trulli dhe Webber i fundit.
Eryngium planum
( lat. Eryngium planum L. ) është bimë dhe klasifikohet në familjen e bimëve Apiaceae.
Arusha e Madhe
400 px|thumb|Arusha e Madhe|center
Princesha Fathia e Egjiptit
Vdekja
Një histori e pakonfirmuar nga një gazetar egjiptian thotë se më 10 dhjetor 1976, ditën kur po kthehej në Egjipt, ajo shkoi në shtëpinë e ish-bashkëshortit të saj me justifikimin se "i merrte rrobat e nënës së Ghalit (Galila), ku e gjeti Ghalin të dehur. Duke mos dashur që ajo të largohej, ai e qëlloi atë 6 herë në kokë me revole para se të tentonte t'i merrte jetën. Është e pasigurt nëse kjo është e vërtetë, por në fund, Ghali mbijetoi dhe u hetua menjëherë. Disa raporte thonë se ai kreu vetëm një vit burg, për shkak të shëndetit të dobët. Ai vdiq në 1987.
Luftërat e Trëndafilave
thumb|250px|Luftërat e Trëndafilave: Pamje nga Beteja e Tewkesbury nga Gand.
Në këtë kaos të madh, ku lordët e mëdhenj feudal luftonin për të shtirë në dorën e tyre pushtetin, dhe me veteranët e luftërave të lodhshme franceze, që më në fund ishin kthyer në shtëpitë e tyre vetëm për t’i gjetur ato të aneksuara nga e drejta “hyjnore” e feudalëve, nuk ishte fare e paparashikueshme se një luftë e madhe civile do të përfshinte vendin. Magna Carta (1215) me parimin se "Askujt nuk do i shesim, askujt nuk do i refuzojmë ose mohojmë të drejtën dhe drejtësinë” u la në harresë gjatë kësaj periudhe.
Anglia si Një Fushë Beteje
Lufta e Trëndafilave deri në një farë përkufizimi, është një keqkuptim. Në të vërtetë emri i referohet simboleve të përdorura nga dy familjet e mëdha të përfshira në këtë luftë. Yorkët përfaqësoheshin nga trëndafili i bardhë dhe Tudorët prezantoheshin me trëndafilin e kuq. Megjithatë, Tudorët do e përdornin simbolin e trëndafilit ngjyrë të kuqe, në një periudhë shumë të vonshme në këtë luftë famëkeqe. Kjo u bë me arsye për t’i dalluar ata nga Yorkët. Megjithatë këto nuk ishin me të vërtetë luftëra (më mirë do ishte të thoshim se ishin thjeshtë luftime të vogla në seri ose përleshje tek tuk në Angli, midis lordëve të fuqishëm feudalë).
Shkaqe dhe Ngjarje
thumb|Trëndafili i Tudorëve ishte një kombinim i dy trëndafilëve të tjerë duke simbolizuar hapur bashkimin e dy fraksioneve.
Fitoret e Besëlidhjes Shqiptare nën udhëheqjen e Skenderbeut
Fitoret e para ushtarake (1444-1447)
Pas mbylljes së Kuvendit Skënderbeu iu përkushtua organizimit të ushtrisë dhe sistemit mbrojtës të vendit. Ai udhëtoi nëpër të gjitha fshatrat e zotërimeve të Kastriotëve për të regjistruar ushtarë, vëzhgoi shtigjet, grykat e luginat nga mund të sulmonte ushtria osmane, caktoi informatorë që të vëzhgonin e të njoftonin menjëherë lëvizjet e armikut, ndërmori meremetimin e kështjellave dhe pajisjen e tyre me luftëtarë e armatime. Vëmendje të veçantë i kushtoi mbrojtjes së ballit lindor të viseve të çliruara, prej nga mund të futeshin për në thellësi të tyre ushtritë osmane. Në fund të pranverës së vitit 1444 mbaruan përgatitjet ushtarake dhe Skënderbeu kishte mobilizuar me mijëra luftëtarë që ishin të gatshëm për të mbrojtur vendin.
Fitorja e Torviollit pati jehonë të thellë në Shqipëri si dhe në vendet e tjera. Ajo përforcoi besimin e shqiptarëve te Skënderbeu e ushtria e Besëlidhjes dhe te lufta e drejtë e tyre për mbrojtjen e lirisë. Ajo i dha shtysë luftës antiosmane të popujve të Ballkanit, që filloi të fuqizohej, dhe shkaktoi shqetësim të madh në oborrin e sulltanit.
Fitoret e para ushtarake të Besëlidhjes Shqiptare nën udhëheqjen e Skënderbeut patën rëndësi të madhe për jetën politike të vendit. Ato forcuan besimin e shqiptarëve se të bashkuar mund të përballonin me sukses fuqinë ushtarake të Perandorisë Osmane, rritën autoritetin e Skënderbeut si komandant i talentuar, si dhe dashurinë e shqiptarëve ndaj tij. Në rrafsh ndërkombëtar ato i dhanë Skënderbeut dhe qëndresës së tij një rol të veçantë në luftën kundër pushtuesve osmanë dhe e vunë atë në lidhje me forcat e tjera antiosmane të kohës, si me Hungarinë, me shtetet italiane dhe me vende të tjera. Jehona e luftës fitimtare të shqiptarëve filloi të ndihej kudo, duke zënë vend edhe në letërkëmbimin e personaliteteve politike të larta të kohës, si papa Nikolla V, mbreti Alfonsi V i Napolit etj.
Konflikti me Venedikun (1447-1448)
Rëndësia ekonomike, politike dhe strategjike e zotërimeve që kishte në tokat shqiptare, bënte që Republika e Venedikut t`i kushtonte në çdo kohë vëmendje të veçantë ruajtjes së këtyre zotërimeve dhe forcimit të pozitave të veta në to. Për këtë qëllim ajo shfrytëzoi gjendjen politike të krijuar në Shqipëri pas vitit 1443. Nga fundi i këtij viti e më pas, Senati i Venedikut shqyrtoi mundësinë e kalimit në duart e Republikës të Gjirokastrës, të Janinës e të Kaninës, që ende mbaheshin nga osmanët. Duke shfrytëzuar rrethanat e krijuara nga vdekja e sundimtarit të kështjellës së Dejës, Lekë Zaharisë, nëpërmjet nënës së këtij, Boksës, që ishte motër e Tanush Dukagjinit, në shtator të vitit 1444 Venediku mori Dejën, Shasin si dhe ndonjë kështjellë tjetër të paidentifikuar të tij. Zotërimi i Dejës kishte për Venedikun rëndësi të shumanshme. Nga ana ekonomike jepte të ardhura jo të pakta si qendër doganore në kryqëzim të rrugëve të rëndësishme tregtare. Në plan strategjik e ushtarak, si kështjellë ajo mbronte zotërimet veneciane në rajonin e Shkodrës dhe ishte për Republikën, siç shprehej vetë Senati, "hapi i parë" për të hyrë në viset e çliruara shqiptare.