Qytetërimi_i_Luginës_së_Indusit
Sistemi i mundshëm i shkrimit
Midis 400 dhe 600 simbole të veçanta të Qyt. të Lug. së Indusit janë gjetur në vula, tabela të vogla, enë qeramike dhe më shumë se një dyzinë materialesh të tjera, duke përfshirë një "tabelë shenjash" që dikur varej dukshëm në portën e fortesës së brendshme të qytetit të Dholavira-s. Mbishkrimet tipike të Q.L. së Indusit janë jo më shumë se katër ose pesë karaktere në gjatësi, shumica e të cilave (përveç Tabelës së Dholavira-s) janë të vogla; më e gjata në një sipërfaqe të veçantë, që është më e vogël se 2.54 cm katrorë, është 17 shenja e gjatë; më e gjata në ndonjë objekt (e gjetur në tre faqe të ndryshme të një objekti të prodhuar në mas) ka një gjatësi prej 26 simbolesh. Ndërsa Qyt i Lug së Indusit është i karakterizuar përgjithësisht si një shoqëri shkruese në bazë të dëshmive të këtyre mbishkrimeve, ky përshkrim është sfiduar nga Farmer, Sproat dhe Witzel (2004) të cilët argumentojnë se sistemi Indus nuk kodon një gjuhë, por përkundrazi ishte i ngjashëm me një larmi shenjash jo-gjuhësore i përdorur gjerësisht në Lindjen e Afërme dhe shoqëri të tjera, për të simbolizuar familjet, klanet, zotat dhe konceptet fetare. Të tjerë kanë pohuar se simbolet ishin ekskluzivisht të përdorur për transaksione ekonomike, por ky pohim lë të pa-shpjeguar shfaqjen e simboleve Indus në shumë objekte rituale, shumë nga të cilët ishin të prodhuar në masë në kallëpe. Asnjë paralele nuk njihet për këto shkrime të prodhuara në masë në ndonjë qytetërim tjetër të hershëm. Në një studim të vitit 2009 nga P. N. Rao et al. të publikuar në gazetën Science, shkencëtari kompjuterik, duke krahasuar modelin e simboleve të sistemeve të ndryshme të shkrimeve gjuhësore dhe jo-gjuhësore, duke përfshirë DNA dhe një programim kompjuterik gjuhësor, gjeti se modeli i shkrimit Indus është më i afërt me atë të fjalë të folura, duke mbështetur hipotezën se ai është kodimi i një gjuhe akoma të pa-njohur. Farmer, Sproat dhe Witzel kanë diskutuar këtë gjetje, duke pohuar se Rao et al. në fakt nuk krahasoi shenjat Indus me "me sistemet jo-gjuhësore të botës reale" por me "dy sisteme tërësisht artificiale të shpikur nga autorët, një konsistues në 200,000 shenja të renditura rastësisht dhe një tjetër prej 200,000 shenjash tërësisht të renditura, që ata në mënyrë të pa-drejtë pohonin se përfaqësonin strukturat e gjithë sistemeve të shenjave jo-gjuhësore të botës reale". Farmer et al. kanë treguar gjithashtu se një krahasim i një sistemi jo-gjuhësor si shenjat heraldike mesjetare me gjuhët natyrore prodhoi rezultate të ngjashme me ato që mori Rao et al. me shenjat Indus. Ata konkluduan se metoda e përdorur nga Rao et al. nuk mund ti dallonte sistemet gjuhësore nga ata jo-gjuhësore. Mesazhet në vula janë të shkurtër për tu dekoduar nga një kompjuter. Çdo vulë ka një kombinim dallues simbolesh dhe ka pak shembuj të çdo sekuence për të prodhuar një kontekst të mjaftueshëm. Simbolet që shoqërorjnë imazhe të ndryshme nga vula në vulë, duke e bërë të pamundur për të nxjerr një kuptim për simbolet nga imazhet. Ka patur, gjithësesi, një numër interpretimesh të ofruar për kuptimin e vulave. Këto interpretime kanë qenë të karakterizuara nga ambiguiteti dhe subjektivizmi. Foto të shumë prej mijëra mbishkrimeve ekzistente janë publikuar në Corpus of Indus Seals and Inscriptions (1987, 1991, 2010), redaktuar nga Asko Parpola dhe kolegët e tij. Më parë, kërkuesit nuk kishin materiale suplementare në Corpus nga studimi i fotove të vogla në raportet e gërmimeve të Marshall (1931), MacKay (1938, 1943), Wheeler (1947), ose riprodhime në buremet më të fundit.