Lufta_e_Parë_Ballkanike
Rënia e Adrianopojës dhe fërkimet serbo-bullgare
parapamje|267x267px|Ushtarët bullgarë në kalanë Ayvaz Baba, jashtë Adrianopojës, pas marrjes së saj. Dështimi i operacionit Şarköy-Bulair dhe vendosja e Ushtrisë së Dytë Serbe, me artilerinë e saj të rëndë shumë të nevojshme, vulosën fatin e Adrianopojës. Më 11 mars, pas një bombardimi dy-javor, i cili shkatërroi shumë prej strukturave të fortifikuara përreth qytetit, filloi sulmi përfundimtar, me forcat e Lidhjes që gëzonin një epërsi dërrmuese ndaj garnizonit osman. Ushtria e Dytë Bullgare, me 106.425 burra dhe dy divizione serbe me 47.275 burra, pushtoi qytetin, ku bullgarët pësuan 8.093 dhe serbët 1.462 viktima. Viktimat osmane për të gjithë fushatën e Adrianopojës arritën në 23.000 të vdekur. Numri i të burgosurve është më pak i qartë. Perandoria Osmane filloi luftën me 61.250 burra në kala. Richard Hall vuri në dukje se 60,000 burra u kapën rob. Duke i shtuar 33,000 të vrarëve, "Historia moderne e Shtabit të Përgjithshëm Turk" vë në dukje se 28,500 burra i mbijetuan robërisë duke lënë 10,000 burra të pagjetur si ndoshta të zënë rob (duke përfshirë numrin e paspecifikuar të të plagosurve). Humbjet bullgare për të gjithë fushatën e Adrianopolit arritën në 7682. Kjo ishte beteja e fundit dhe vendimtare që ishte e nevojshme për një përfundim të shpejtë të luftës edhe pse supozohet se kalaja do të kishte rënë për shkak të urisë. Rezultati më i rëndësishëm ishte se komanda osmane kishte humbur çdo shpresë për të rifituar iniciativën, gjë që e bëri të pa kuptim çdo vijim të luftimeve. parapamje|267x267px| Kartolinë osmane që feston mbrojtësin e Adrianopojës, [[Mehmed Şükrü Pasha]] Beteja pati rezultate të mëdha dhe kyçe në marrëdhëniet serbo-bullgare, duke mbjellë farat e konfrontimit të dy vendeve disa muaj më vonë. Censori bullgar hoqi me rigorozitet çdo referencë për pjesëmarrjen serbe në operacion në telegramet e korrespondentëve të huaj. Kështu, opinioni publik në Sofje nuk arriti ta njohë kontributin vendimtar të Serbisë në betejë. Prandaj, serbët pretenduan se trupat e tyre të Regjimentit të 20-të ishin ata që kapën komandantin osman të qytetit dhe se koloneli Gavriloviç ishte komandanti aleat që kishte pranuar dorëzimin zyrtar të Garnizonit nga Shukri, një deklaratë që bullgarët e kundërshtuan. Serbët protestuan zyrtarisht dhe theksuan se megjithëse kishin dërguar trupat e tyre në Adrianopojë për të fituar territor për Bullgarinë, marrja e të cilit nuk ishte parashikuar nga traktati i tyre reciprok, bullgarët nuk e kishin përmbushur kurrë klauzolën e traktatit që Bullgaria të dërgonte 100.000 burra për të ndihmuar serbët në frontin e tyre të Vardarit. Bullgarët u përgjigjën se stafi i tyre kishte njoftuar serbët më 23 gusht. Fërkimi u përshkallëzua disa javë më vonë, kur delegatët bullgarë në Londër paralajmëruan troç serbët se nuk duhet të presin mbështetjen bullgare për pretendimet e tyre në Adriatik. Serbët u përgjigjën me zemërim se kjo ishte një tërheqje e qartë nga marrëveshja e paraluftës e mirëkuptimit të ndërsjellë, sipas linjës së zgjerimit Kriva Pallankë-Adriatik, por bullgarët këmbëngulën që sipas tyre, pjesa maqedonase e Vardarit të marrëveshjes mbetej aktive dhe serbët ishin ende të detyruar ta dorëzonin territorin, siç ishte rënë dakord. Serbët u përgjigjën duke i akuzuar bullgarët për maksimalizëm dhe theksuan se nëse do të humbnin Shqipërinë e Veriut dhe Maqedoninë e Vardarit, pjesëmarrja e tyre në luftën e përbashkët do të ishte praktikisht kot. Tensioni shpejt u shpreh në një seri incidentesh armiqësore midis të dy ushtrive në vijën e tyre të përbashkët të pushtimit përgjatë luginës së Vardarit. Zhvillimet në thelb i dhanë fund aleancës serbo-bullgare dhe e bënë të pashmangshme një luftë të ardhshme midis dy vendeve.