Arbëreshët_në_Greqi
Vetë emërtimi dhe emrat e tjerë të Arbëreshëve
Emri Arvanites dhe ekuivalentet e saj janë sot të përdorura në greqisht (Αρβανίτες/Arvanítes, forma njëjës Αρβανίτης/Arvanítis, forma femërore: Αρβανίτισσα/Arvanítissa) dhe në dialektin arbërisht e shqipes: (Arbëreshë ose Arbërorë). Në shqipen standarde, të tre emrat janë të përdorur: Arvanitë, Arbëreshë apo Arbërorë. Emri Arvanites dhe ekuivalentet e saj ishte në kohet më para një emër kombëtar të vjetër që është përdorur në greqisht për t'iu referuar të gjithë shqiptarët deri në fillim të shekullit 20. Ajo emër fillimisht i referonte banorëve të atij rajonit mesjetare Arbëria, që në greqisht ishte quajtur: Άρβανον/Árvanon ose Άρβανα/Árvana. Në gjuhën shqipe vetë-emërtimi Arbëror, e cila është ende në përdorim nga arbëreshë të Greqisë (arvanitas) dhe arbëreshë të Italisë, ishte shkëmbyer për emrin i ri Shqiptar, që prej shekullit të 17, një risi që nuk ishte përdorur nga komunitetet e emigrantëve shqipfolës në jug të Greqisë. Emri alternative: Albanian, e cila është përdorur nga jo shqiptarët mund së fundi të jetë i lidhur etimologjikisht me fjalën Αρβανίτη/Arvaníti, por preardhja është më pak të qartë. Në përdorim të mëvonshëm bizantin, termat Arbanitai dhe Albanoi, me një sërë variante, janë përdorur i këmbyeshme, ndërsa nganjëherë grupet e njëjta janë quajtur edhe me emra klasike si ilirët. Në shekullin 19 dhe në fillim të 20, fjala Αλβανοί/Alvanoí (shqiptarët) ishte përdorur kryesisht në regjistrat formale, kurse fjala Αρβανίτες/Arvanítes në gjuhën e popullit të greqishtes, por të dy fjalë ishin përdorur pa dallim për shqipfolës myslimanë dhe të krishterë brenda dhe jashtë Greqisë. Në rrjedhën e shekullit të 20-të, u bë zakonore për të përdorur vetëm fjalën Αλβανοί/Alvanoí për popullin e Shqipërisë, dhe vetëm Αρβανίτες/Arvanítes për arbëreshë e Greqisë, duke theksuar ndarjen kombëtare midis të dy grupeve. Ky ndryshim duke përdorur fjalë të ndryshme për të përshkruar të ngjashme ose të njëjta popullsi shqiptare ka ndodhur për shkak të ideologjisë së shtetit grek, i cili minimizon dallimeve të brendshme etnike duke distancuar këtyre popullsive nga popullsitë të ngjashme në shtetet fqinje. John Bintliff (2003). "The Ethnoarchaeology of a “Passive” Ethnicity: The Arvanites of Central Greece" in K.S. Brown & Yannis Hamilakis, (eds.). The Usable Past: Greek Metahistories. Lexington Books. f. 138. “While compiling my maps of village systems across the post-medieval centuries from the Ottoman sources (archives so remarkably discovered and tabulated for us by Machiel Kiel; see Kiel 1997; Bintliff 1995, 1997), I was careful to indicate in the English captions which of them were Albanian-speaking and which Greek-speaking villages. A strong supporter of the project, the Orthodox bishop of Livadhia, Hieronymus, watched over my shoulder as the maps took shape. "Very interesting," he said, looking at the symbols for ethnicity, "but what you have written here is quite wrong. You see the people in Greece who speak a language like Albanian are Arvanites, not Alvanoi, and they speak Arvanitika not Alvanika. In this seemingly innocuous, and of course technically correct, comment lies a much deeper layer of ideology, signified by the mere substitution of an "r" for an "l." The bishop was voicing the accepted modern position among those Greeks who are well aware of the persistence of indigenous Albanian-speakers in the provinces of their country: the "Albanians" are not like us at all, they are ex-Communists from outside the modern Greek state who come here for work from their backward country; as for the Arvanites (traditional inhabitants of the Greek countryside speaking Albanian)—well, they are a kind of ethnic Greek population from somewhere on the northwest borders of Greece, where the line between the Greek state and that of Albania has always been fuzzy and permeable to intermarriage. Thus the difference between an "l" and an "r" neatly allows the modern Greeks to divorce themselves and their history from that of the unpopular but widely employed, modern Gastarbeiter of post-Communist Albania. Shortly after this conversation, I saw the bishop pass across the courtyard of our project base—a converted monastery run as a research center—to talk to the genuine Albanian guestworkers who were restoring its stonework. I knew he was himself an Arvanitis, and listened with interest as he chatted fluently to them—and it wasn't in Greek! I was tempted, but wisely forbore, to ask him which language they were conversing in—Arvanitika or Alvanika?”