Njerëzit_romakë
Romakët e perandorisë së hershme
Duke qenë se romanizmi ishte bërë gati universal brenda perandorisë, identitetet lokale u bënë gjithnjë e më të spikatura. Në Perandorinë Romake të vonë, dikush mund të identifikohej si romak si qytetar i perandorisë, si një person me origjinë nga një prej rajoneve kryesore (Afrika, Britania, Galia, Hispania etj.) ose si me origjinë nga një provincë specifike. ose qytet. Megjithëse vetë romakët nuk i shihnin ato si koncepte ekuivalente, nuk ka asnjë ndryshim thelbësor midis nënidentiteteve të tilla romake dhe identiteteve të gjinive që u atribuohen barbarëve. Në disa raste, autorët romakë ia atribuonin cilësi të ndryshme qytetarëve të pjesëve të ndryshme të perandorisë, si Ammianus Marcellinus i cili shkroi për ndryshimet midis 'galëve' dhe 'italianëve'. Në ushtrinë e vonë romake, kishte regjimente të emërtuara sipas nënidentiteteve romake, si ' keltët ' dhe ' batavianët ', si dhe regjimente të emërtuara sipas gjinive barbare, si Frankët ose Saksonët. parapamje| Ushtarët romakë të vonë, ndoshta me origjinë barbare, siç përshkruhet në një reliev nga perandori [[Teodosi I|Theodosius I ( r. 379–395)]] Ushtria romake pësoi ndryshime të konsiderueshme në shekullin e 4-të, duke përjetuar atë që disa e kanë quajtur 'barbarizim',  e kuptuar tradicionalisht si rezultat i rekrutimit të sasive të mëdha të ushtarëve barbarë. Megjithëse origjina barbare harrohej rrallë, shkalla e madhe dhe natyra meritokratike e ushtrisë romake e bëri relativisht të lehtë për rekrutët "barbarë" të hynin në ushtri dhe të ngriheshin nëpër grada vetëm duke pasur parasysh aftësitë dhe arritjet e tyre. Nuk është e qartë se deri në çfarë mase ka pasur ndikim aktual jo-romak mbi ushtrinë; është e besueshme që një numër i madh barbarësh janë bërë pjesë e ushtrisë normale romake, por është po aq e besueshme që ka pasur gjithashtu, ose në vend të kësaj, njëfarë ' elegancë barbare' në ushtri, e krahasueshme me Zouaves franceze të shekullit të 19-të (ushtara franceze njësi në Afrikën e Veriut që adoptuan veshjet vendase dhe praktikat kulturore). Rritja e zakoneve jo-romake në ushtrinë romake mund të mos ketë ardhur si rezultat i rritjes së numrit të rekrutëve barbarë, por nga njësitë ushtarake romake përgjatë kufijve perandorakë që formojnë identitetet e tyre të veçanta. Në perandorinë e vonë, termi "barbar" përdorej ndonjëherë në një kuptim të përgjithshëm nga romakët jo në ushtri për ushtarët romakë të vendosur përgjatë kufirit perandorak, në lidhje me natyrën e tyre të perceptuar agresive. Pavarësisht arsyes, ushtria romake gjithnjë e më shumë filloi të mishëronte aspekte 'barbare' që në kohët e mëparshme ishin konsideruar si antitetike me idealin romak. Aspekte të tilla përfshinin theksimin e forcës dhe etjes për betejë, si dhe supozimin e strategjive dhe zakoneve "barbare", të tilla si barritus (një thirrje beteje dikur gjermanike), Schilderhebung (ngritja e një perandori të zgjedhur në një mburojë) si dhe formacionet luftarake gjermane. Supozimi i këtyre zakoneve, në vend të barbarizimit, mund t'i atribuohet ushtrisë romake thjesht duke adoptuar zakone që i dukej të dobishme, një praktikë e zakonshme. Disa ushtarë barbarë të rekrutuar në ushtrinë romake përqafuan me krenari identifikimin romak dhe në disa raste, trashëgimia barbare e disa individëve të vonë romakë madje u injorua plotësisht në botën më të gjerë romake.