Deciu
Banjat e Deciusit
Sipas DS Potter, Decius nuk u përpoq të impononte epërsinë e Panteonit romak mbi ndonjë perëndi tjetër. Është e mundshme që dekreti të ishte një përpjekje për të legjitimuar pozicionin e tij dhe për t'iu përgjigjur një shqetësimi të përgjithshëm të provokuar nga kalimi i mijëvjeçarit romak. Ndërsa vet Decius mund ta ketë menduar dekretin si një mënyrë për të riafirmuar vizionin e tij konservator të Pax Romana dhe për të qetësuar qytetarët e Romës se perandoria ishte akoma e sigurtë, ajo gjithsesi shkaktoi një "krizë të tmerrshme autoriteti pasi peshkopët e ndryshëm të krishterë dhe tufat e tyre reaguan ndaj në mënyra të ndryshme". Së pari u morën masa duke kërkuar që peshkopët dhe oficerët e kishës të bënin një sakrificë për perandorin. Sakrifica ishte në emër të pro perandorit, jo për të perandorit, pasi një perandori e gjallë nuk konsiderohej hyjnore. Janë lëshuar çertifikata për ata që kanë kënaqur komisionerët gjatë përndjekjes së të krishterëve nën Decius. Janë botuar dyzet e gjashtë çertifikata të tilla, të gjitha datojnë nga 250, katër prej tyre nga Oxyrhynchus. Kushdo, përfshirë pasuesit e krishterë, të cilët refuzuan të ofrojnë një flijim për Sipas DS Potter, Decius nuk u përpoq të impononte epërsinë e Panteonit romak mbi ndonjë perëndi tjetër. Është e mundshme që dekreti të ishte një përpjekje për të legjitimuar pozicionin e tij dhe për t'iu përgjigjur një shqetësimi të përgjithshëm të provokuar nga kalimi i mijëvjeçarit romak. Ndërsa vet Decius mund ta ketë menduar dekretin si një mënyrë për të riafirmuar vizionin e tij konservator të Pax Romana dhe për të qetësuar qytetarët e Romës se perandoria ishte akoma e sigurtë, ajo gjithsesi shkaktoi një "krizë të tmerrshme autoriteti pasi peshkopët e ndryshëm të krishterë dhe tufat e tyre reaguan ndaj në mënyra të ndryshme". Së pari u morën masa duke kërkuar që peshkopët dhe oficerët e kishës të bënin një sakrificë për perandorin. Sakrifica ishte në emër të pro perandorit, jo për të perandorit, pasi një perandori e gjallë nuk konsiderohej hyjnore. Janë lëshuar çertifikata për ata që kanë kënaqur komisionerët gjatë përndjekjes së të krishterëve nën Decius. Janë botuar dyzet e gjashtë çertifikata të tilla, të gjitha datojnë nga 250, katër prej tyre nga Oxyrhynchus. Kushdo, përfshirë pasuesit e krishterë, të cilët refuzuan të ofrojnë një flijim për perandorinSipas DS Potter, Decius nuk u përpoq të impononte epërsinë e Panteonit romak mbi ndonjë perëndi tjetër. Është e mundshme që dekreti të ishte një përpjekje për të legjitimuar pozicionin e tij dhe për t'iu përgjigjur një shqetësimi të përgjithshëm të provokuar nga kalimi i mijëvjeçarit romak. Ndërsa vet Decius mund ta ketë menduar dekretin si një mënyrë për të riafirmuar vizionin e tij konservator të Pax Romana dhe për të qetësuar qytetarët e Romës se perandoria ishte akoma e sigurtë, ajo gjithsesi shkaktoi një "krizë të tmerrshme autoriteti pasi peshkopët e ndryshëm të krishterë dhe tufat e tyre reaguan ndaj në mënyra të ndryshme". Së pari u morën masa duke kërkuar që peshkopët dhe oficerët e kishës të bënin një sakrificë për perandorin. Sakrifica ishte në emër të pro perandorit, jo për të perandorit, pasi një perandori e gjallë nuk konsiderohej hyjnore. Janë lëshuar çertifikata për ata që kanë kënaqur komisionerët gjatë përndjekjes së të krishterëve nën Decius. Janë botuar dyzet e gjashtë çertifikata të tilla, të gjitha datojnë nga 250, katër prej tyre nga Oxyrhynchus. Kushdo, përfshirë pasuesit e krishterë, të cilët refuzuan të ofrojnë një flijim për perandorin dhe mirëqenien e perandorisë deri në një datë të caktuar rrezikuan torturat dhe ekzekutimet. Një numër i krishterëve të shquar, në fakt, nuk pranuan të bënin një sakrificë dhe u vranë gjatë procesit, duke përfshirë vetë Papën Fabian në 250, dhe "ndjenja antikrishtere çoi në vrasje në Kartagjenë dhe Aleksandri". Në realitet, megjithatë, kah fundi i vitit të dytë të mbretërimit të Deciusit, "egërsia e persekutimit antikristian ishte lehtësuar dhe tradita e hershme e tolerancës kishte filluar të rikonfirmohej". Pavarësisht nga asnjë shënim në tekstet e mbijetuara se dekreti synonte ndonjë grup të veçantë, të krishterët morën barrën e persekutimit dhe kurrë nuk e harruan mbretërimin e Deciusit; të cilët i kujtuan si "ai tiran i egër.