cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia e Gjermanisë (1990–tani)
Mandati i pestë i Kohl, 1994–1998
Pas zgjedhjeve federale të vitit 1994, Helmut Kohl eshte rizgjodh si Kancelar për mandatin per Gjermania e tij të pestë dhe të fundit.
Kancelaria e Gerhard Schröder (1998–2005)
parapamje| Schröder me [[Presidenti i Rusisë|presidentin rus Vladimir Putin në Moskë më 9 maj 2005]]
Mandati i parë, 1998-2002
Qeveria e koalicionit liberal-konservator në pushtet, e përbërë nga CDU/CSU dhe FDP, nuk fitoi zgjedhjet federale të vitit 1998 dhe Gerhard Schröder u zgjedh si Kancelar, një kryetar i një koalicioni qeveritar të përbërë nga partia e tij SPD dhe Të Gjelbrit. Joschka Fischer, një politikan kryesor i Gjelbër, u bë Zëvendës Kancelar dhe Ministër i Jashtëm.
Menjëherë pas formimit të qeverisë ministri i Financave Oskar Lafontaine, ish-kryetar i SPD dhe rival i Schröder, dha dorëheqjen nga kabineti. Ai pasua si Ministër i Financave nga Hans Eichel.
Një reformë e madhe tatimore u zbatua në vitin 2000. Pas vitit 2003, qeveria federale miratoi një sërë reformash në politikën sociale dhe shëndetësore, të njohura si Axhenda 2010. Qeveria Shroder promovoi reduktimin e gazit serrë.
Gjermania mori pjesë në luftën e NATO-s kundër Jugosllavisë në vitin 1999. Kancelari Schröder mbështeti luftën kundër terrorit pas sulmeve të 11 shtatorit kundër Shteteve të Bashkuara dhe Gjermania dërgoi forca në Afganistan. Gjermania dërgoi forca edhe në Kosovë dhe në vende të tjera të botës. Gjermania mbështet Kosovën dhe e njeh Kosovën.
Tërvol
Tërvol është një fshat në Komunën Pishaj, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Historia e Gjermanisë (1990–tani)
Mandati i parë, 1998-2002
Në vitin 1999, Gjermania miratoi pjesërisht euron, e cila zëvendësoi plotësisht markën gjermane si monedhën e Gjermanisë në 2002. Euron eshte paratë e përdorura në BE
Shumë përmbytje ne Dresden dhe Magdeburg gjatë përmbytjeve evropiane të vitit 2002.
Mandati i dytë, 2002–2005
Në vitin 2002, Edmund Stoiber ishte kandidat për Kancelar për CDU/CSU, hera e parë që një politikan i CSU ishte kandidat për kancelar që nga kandidatura e Franz Josef Strauss në 1980. Si CDU/CSU ashtu edhe SPD morën 38.5% në zgjedhjet federale të vitit 2002. Meqenëse të Gjelbrit u bënë më të mëdhenj se liberalët, qeveria e Gerhard Schröder u rizgjodh.
Gjermania dhe Franca kundërshtuan me forcë Luftën e Irakut të vitit 2003, duke bërë që administrata e George W. Bush të etiketonte Gjermaninë dhe Francën si Evropën e Vjetër, në krahasim me vendet (kryesisht vendet e ish-bllokut lindor) që mbështetën luftën. Megjithatë, Gjermania i mbështeti Shtetet e Bashkuara ushtarakisht në pjesë të tjera të botës, veçanërisht në Bririn e Afrikës dhe Kuvajt. parapamje| Presidenti Horst Köhler Në fillim të viteve 2000 papunësia u rrit dhe popullsia u plak. Qeveria ndërmori reforma të mëtejshme për të përballuar këto sfida, të njohura si reformat Hartz. Rritja e shpejtë nga riatdhesimi dhe imigrimi dëmton gjithashtu punësimin e përgjithshëm. Megjithatë, duke qenë se Bundesrati i Gjermanisë kishte një shumicë CDU/CSU, qeveria e Gerhard Schröder varej nga mbështetja e konservatorëve për të miratuar legjislacionin.
Më 23 maj 2004, Horst Köhler, ish-kreu i Fondit Monetar Ndërkombëtar dhe një politikan i CDU-së, u zgjodh President i Gjermanisë. Köhler u bë shpejt një nga politikanët më të njohur të vendit.
Pas një disfate të hidhur për SPD-në në zgjedhjet shtetërore në shtetin e Rhein-Vestfalisë së Veriut (22 maj 2005), kancelari Schröder i kërkoi Bundestagut gjerman (dhoma e ulët e parlamentit) një votë mosbesimi. Pas humbjes së këtij votimi, siç ishte menduar, më 1 korrik, kancelari Schröder ishte në gjendje t'i kërkonte Presidentit Horst Köhler të thërriste zgjedhje të reja federale. Më 21 korrik 2005, Presidenti ra dakord me kërkesën e kancelarit dhe shpërndau parlamentin, duke caktuar zgjedhjet e parakohshme parlamentare për 18 shtator.
Mandati i parë, 2005-2009
parapamje| [[Angela Merkel, 2008]] Zgjedhjet federale të vitit 2005 rezultuan në një ngërç për të dyja partitë kryesore, SPD dhe CDU/CSU, pasi fituan pothuajse të njëjtin numër vendesh, por jo të mjaftueshme për të formuar një shumicë pa mbështetjen e disa partive më të vogla. Kjo u zgjidh më 11 nëntor 2005, kur të dyja palët ranë dakord të formonin një koalicion të madh të udhëhequr nga Angela Merkel, e cila u bë kancelarja e parë femër e Gjermanisë.
Nën drejtimin e Merkelit, Gjermania priti samitin e G8 në 2007 në Heiligendamm, Mecklenburg.
Në janar 2009, qeveria gjermane miratoi 50 € Plani i stimulit ekonomik miliardë për të mbrojtur disa sektorë nga rënia dhe rritja e mëvonshme e normave të papunësisë.
Mandati i dytë, 2009–2013
Në zgjedhjet federale të vitit 2009, CDU/CSU dhe FDP fituan shumicën dhe Angela Merkel mund të formonte një koalicion me liberalët, Kabineti Merkel II. Guido Westerwelle u bë Zëvendës Kancelari i ri. Social Demokratët dolën veçanërisht keq në zgjedhje.
Ndër projektet kryesore politike gjermane të iniciuara në këtë mandat janë tranzicioni energjetik ( Energiewende ) [Në fakt, ishte qeveria e mëparshme ajo që nisi daljen nga energjia bërthamore. Kjo politikë u përmbys nga Merkel para se të detyrohej në një kthesë nga Fukushima.] për një furnizim të qëndrueshëm me energji, " Breni i borxhit " ( Schuldenbremse ) për buxhetet e balancuara, reforma e ligjeve gjermane të imigracionit dhe strategjitë e teknologjisë së lartë për informatizimin dhe tranzicionin e ardhshëm të ekonomisë gjermane, përmbledhur si Indust.
Mandati i tretë i diskutueshëm, 2013–2018
Në dhjetor 2013, koalicioni i madh u rivendos në një kabinet të tretë të Merkelit. Liberalët e FDP-së nuk janë të pranishëm në Bundestag për herë të parë. Që nga viti 2014, partia e sapokrijuar populiste e krahut të djathtë Alternativa për Gjermaninë (AfD) u zgjodh për mandate të ndryshme në Landtag.
Projektet kryesore politike të koalicionit të dytë të madh nën Merkelin janë legjislacioni për një pagë minimale të përgjithshme në Gjermani dhe reforma të ndryshme të mirëqenies, përfshirë reformat e pensioneve. Projektet e iniciuara me Liberalët në mandatin e dytë vazhdojnë në masë të madhe.
Gjermania u prek nga kriza evropiane e emigrantëve në vitin 2015, pasi u bë destinacioni përfundimtar i zgjedhjes për shumë azilkërkues nga Afrika dhe Lindja e Mesme që hyjnë në BE. Vendi pranoi mbi një milion refugjatë dhe migrantë dhe zhvilloi një sistem kuotash që rishpërndante emigrantët nëpër shtetet e tij federale bazuar në të ardhurat e tyre tatimore dhe dendësinë ekzistuese të popullsisë. Vendimi i Merkelit për të autorizuar hyrjen e pakufizuar çoi në kritika të rënda në Gjermani, si dhe brenda Evropës.
Në 2017, Angela Merkel fitua mandat katërt si kancelare. FDP. Herë të parë populiste e djathtë AfD hyri gjithashtu në zgjedhje. parapamje| [[Olaf Scholz]] Më 8 dhjetor 2021, socialdemokrati Olaf Scholz u betua si kancelar. Pastaj SPD fitoi një pluralitet si rezultat i zgjedhjeve federale të 2021, Olaf Scholz formoi një qeveri koalicioni me FDP me të Gjelbërit dhe FDP.
Per hera e parë per SPD, Frank-Walter Steinmeier ka mandat si president i Gjermanisë, i pari për një president të SPD-së, që i atribuohet perceptimit të tij si një simbol i konsensusit dhe vazhdimësisë.
Pushtimi rus i Ukrainës në vitin 2022 dhe sanksionet per Rus dominuan politikat e hershme të jashtme dhe të brendshme të Scholz. Politika e mëparshme e jashtme e Gjermanisë ndaj Rusisë u kritikua se ishte shumë butë ndaj Rusisë dhe shume i varur me Rusisë per ekonomisë sidomos me naftën dhe energjisë. Fjalimi i Scholz-it Zeitenwende tre ditë pas fillimit të pushtimit sinjalizoi një ndryshim të politikës së jashtme në Gjermaninë bashkëkohore, me miliarda dollarë investime në ushtrinë gjermane. Scholz miratoi gjithashtu ndihmën e drejtpërdrejtë ushtarake dhe ekonomike për Ukrainën. Në mes të një krize globale energjetike, Scholz u angazhua për të dobësuar varësinë nga importet ruse të energjisë duke ndërprerë certifikimin e Nord Stream 2, duke u përkushtuar gjithashtu ndaj politikës së Merkelit për heqjen graduale të energjisë bërthamore.
Resinca (Prokuplë)
Resincë (serbisht: Ресинац/Resinac) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Cambiac
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Cambiac (Shqip: Kambiak ; Ocitanisht: Cambiac) është një fshat dhe komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore. Njihet më së shumti për kalanë e cila dominon fshatin.
Gjeografia
Kambiaku kufizohet me katër komuna të tjera: Caraman në veriperëndim, Auriac-sur-Vendinelle në verilindje, Maurens në juglindje dhe në fund nga Beauville në jugperëndim.
Drita Islami
Drita Islami (lindur më 1 Gusht 1996) është një vrapuese në garat me pengesa.
Mori pjesë në 2016 Summer Olympics në women's 400 metres hurdles ; koha e saj  1:01.18 nuk e kualifikoj atë për në garat e gjysmëfinales. Drita Islami është njëkohësisht mbajtëse kombëtare e Maqedonisë në 400 metra pengesa..
Armous-et-Cau
Armous-et-Cau është një komunë në Francë. Armous-et-Cau bën pjesë në departamentin Gers të rajonit Occitanie. Komuna ka një popullsi prej 95 banorë dhe sipërfaqe 9.33 km².
Eurokonektori
Eurokonektori është një prizë e rrymës AC shtëpiake e sheshtë, me dy pole, me kunja të rrumbullakëta, e vlerësuar për voltazhë deri në 250V dhe rryma deri në 2.5 A. Është një dizajn kompromisi që synon të lidhë pajisjet me fuqi të ulët të klasës II në mënyrë të sigurtë me shumë forma të ndryshme të prizës elektrike shtëpiake me pin të rrumbullakët që përdoren në të gjithë Evropën. Megjithatë, nuk është në përputhje me prizat BS 1363 me kunj drejtkëndëshe që gjenden në Qipro, Gjibraltar, Singapor, Malajzi, Emiratet e Bashkuara Arabe, Hong Kong, Irlandë, Maltë dhe Mbretërinë e Bashkuar. Prizat evropiane nuk janë të rilidhura dhe duhet të furnizohen të bashkangjitur në një kabllo elektrike.
Historia
Dizajni Europrizë, i destinuar për përdorim me priza që plotësojnë standarde të tjera, u shfaq për herë të parë në 1963 si Alternativa II e Fletës Standarde XVI në botimin e dytë të Botimit CEE 7 nga anëtarët kontribuues të Austrisë, Belgjikës, Çekosllovakisë, Danimarkës, Republikës Federale të Gjermanisë, Finlandës, Francës, Greqisë, Hungarisë, Mbretërisë së Bashkuar, Italisë, S. dhe Jugosllavisë. Prandaj, Eurokonektori nganjëherë referohet edhe si "priza CEE 7/16 Alternative II" ose thjesht si "priza CEE 7/16". Ai u përshkrua gjithashtu në 1975 si priza C5 në Raportin Teknik IEC 83. Në vitin 1990 u përcaktua nga standardi Cenelec EN 50075 i cili ka ekuivalente kombëtare në shumicën e vendeve evropiane, siç përshkruhet në IEC 60083 që zëvendësoi IEC/TR 83 (dhe nuk përdor më përcaktimin C5).
Eurokonektori është i pazakontë pasi standardi specifikon vetëm një konektor; nuk ka asnjë prizë të projektuar posaçërisht për përdorim me të.
Dimitrija Çupovski
Dimitrija Çupovski (Димитрија Чуповски; 8 nëntor 1878 – 29 tetor 1940) ishte shkrimtar dhe leksikograf maqedonas.
Vitet e hershme
Dimitrija Çupovski lindi në fshatin Papradishtë (tani pjesë e Komunës së Çashkës) në Perandorinë Osmane (tani Maqedonia e Veriut). Para se të lindte Çupovski, babai i tij ishte vrarë nga mercenarët shqiptarë. Kur ai ishte 10 vjeç fshati i tij u dogj dhe ai dhe familja e tij u vendosën më pas në Krushevë, vendlindja e nënës së tij. Pasi mësoi zanatin e pikturës, së bashku me vëllezërit e tij u nisën për në Sofje në kërkim të punës. Në kryeqytetin e Mbretërisë së sapokrijuar të Bullgarisë Çupovski punoi gjatë ditës dhe vizitoi shkollën e organizuar nga Dame Gruev, Petar Pop Arsov dhe nxënës të tjerë.
Mirëpo, pas kësaj vazhdoi shkollimin në Beograd në shkollën e mësuesve të Shoqërisë së Shën Savës nga viti 1893 deri në vitin 1894. Pas përfundimit të shkollimit në Beograd, Çupovski punoi si mësues serb në Papradishtë në vitet 1895-1896. Më pas u kthye në Beograd. Më pas vazhdoi studimet në Shën Petersburg. Revolucionari bullgar maqedonas Hristo Shaldev, i cili atëherë jetonte në Shën Petersburg, e përshkroi atë si një person që ndante pikëpamje pro-serbe. Sipas Shaldev, anëtar i rrethit të fshehtë maqedono-adrianopolitan dhe IMRO, ideologët kryesorë nën ndikimin e të cilëve Çupovskit dështoi, ishin profesorët serbë Stojan Novakoviq, Jovan Cvijiq dhe Aleksandar Beliq. Sidomos Novakoviqi përdori rolin e tij diplomatik në Shën Petersburg për të vënë në praktikë idetë e tij, nëpërmjet mbështetjes së tij për Shoqërinë Letrare Maqedonase, e themeluar në Shën Petersburg më 1902, dhe anëtarët e saj "maqedonistë" si Çupovski.
Kur në vitin 1905 Çupovski u përpoq të organizonte për herë të parë një konferencë pan-maqedonase në Veles, ai u dëbua nga qyteti nga një shef lokal i IMRO-së Ivan Naumov, dhe u kërcënua me vdekje për promaqedonët e tij dhe idetë antibullgare. Blaže Ristovski pretendon se kjo ndodhi për shkak të intrigave të peshkopit lokal bullgar Mitropolitan dhe veprimtarisë së Shaldevit, i cili më pas e përshkroi Çupovskin si agjent serb, por më në fund, në Kujtimet e tij, do të paraqiste një letër nga Çupovski, të shkruar në 1904, ku ai flet kundër “propagandës serbe në Maqedoni dhe ndikimit të saj shkatërrues në popull”. Disa studiues bullgarë supozojnë gjithashtu se Çupovski ishte një figurë margjinale dhe agjent serb në një shërbim të Ministrisë së Punëve të Jashtme Perandorake Ruse.
Pas shpërthimit të Luftës Ballkanike në vitin 1912, Çupovski mbërriti më 17 nëntor në Sofje, ku u takua me një pjesë të emigracionit maqedonas, por pa shumë sukses. Më 4 dhjetor, ai mbërriti në Shkup, ku Çupovski qëndroi në shtëpinë e dajës së tij dhe gjithashtu u takua me disa qytetarë vendas. Edhe kjo përpjekje për t'i bindur ata të përvetësojnë idetë e tij promaqedonase dështoi, madje ai u dëbua nga i afërmi i tij.
Më pas ai shkoi në Veles, ku organizoi një konferencë panmaqedonase, në të cilën de facto morën pjesë disa revolucionarë vendas nga krahu i majtë i IMRO-së. Çupovski i bindi që të dërgojnë përfaqësues në konferencën e paqes në Londër, në përpjekje për të ruajtur integritetin e rajonit të Maqedonisë, por më në fund edhe kjo përpjekje përfundoi pa sukses. Më pas Çupovski u largua nga Maqedonia dhe u kthye në Petersburg, ku inicioi dërgimin e një memorandumi për pavarësinë e Maqedonisë për Fuqitë e Mëdha dhe një tjetër për vendet e Lidhjes Ballkanike. Pas luftërave ballkanike dhe aneksimit serb të Maqedonisë së Vardarit, Çupovski ekspozoi gjithashtu çdo detaj të propagandës shoviniste serbe dhe çdo viktimë të agresionit serb.
Në periudhën 1913–1914, Çupovski botoi gazetën "Македонски Голосъ" (Zëri Maqedonas) në të cilën ai dhe anëtarët e tjerë të Kolonisë Maqedonase të Petersburgut promovuan ekzistencën e një populli maqedonas të veçantë, i cili është i ndryshëm nga grekët, bullgarët dhe serbët, dhe po luftonin për të popullarizuar idenë për një shtet të pavarur maqedonas. Pas Luftës së Parë Botërore dhe Revolucionit të Tetorit në Rusi, veprimtaria politike e Çupovskit pushoi.
Dimitrija Çupovski konsiderohet si një nga maqedonasit etnikë më të shquar në histori dhe një nga aktorët më të rëndësishëm të fillimit të nacionalizmit maqedonas.
Armoy, Haute-Savoie
Armoy është një komunë në Francë. Armoy bën pjesë në departamentin Haute-Savoie të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 940 banorë (regjistrimi 1999) dhe sipërfaqe 4.95 km².
Caragoudes
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Caragoudes (Ocitanisht: Caragodas ; Shqip: Karaguda) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Esma Rexhepova
Esma Rexhepova-Teodosievska (Macedonian: Есма Реџепова-Теодосиевска; 8 Gusht 1943 – 11 Dhjetor 2016) ishte kengetare, kompozitore dhe humanitare e etnikes Romane. Per shkak te profilizimit tee saj, qe perfshin qindra keng ,per shkak te kontributit te saj qe e dha per kulturen Rome dhe promovimin e saj , ajo mori nofken Mbreteresha e Ciganeve. Ajo filloi qe te kendoj kur ishte tinexhere ne vitin 1950 dhe kariera e saj zgjati mbi pese dekada.Suksesi i saj muzikor lidhej ngushte me martesen e saj me Stevo Teodosievski i cili ishte kompozitor dhe drejtor i muzikes ansamble.Redzepova u shënua veçanërisht për zërin e saj të fuqishëm dhe emocional. Në vitin 2010, ajo u përmend në mesin e 50 zërave të mëdhenj në botë nga NPR, një organizatë e shquar amerikane e medias. Rexhepova u njoftua edhe për aktoret e saj ekstravagante dhe turbanët e saj, si dhe për përdorimin e stereotipeve të saj tipikë rreth grave rome, si ndjeshmëria dhe lumturia. Në vitin 2010, ajo u nderua me Urdhrin e Meritave të Maqedonisë dhe në vitin 2013 me titull "Artist Kombëtar i Republikës së Maqedonisë" nga Presidenti maqedonas Gjorgje Ivanov. Me burrin e saj të ndjerë, Stevo Teodosievski, ajo ka nxitur 47 fëmijë dhe ka marrë shumë mirënjohje për punën e saj humanitare. Ajo mbështeti të drejtat e romëve dhe të grave dhe u përfshi gjithashtu në politikën lokale në qytetin e saj të lindjes, Shkup. Rexhepova, së bashku me Vlatko Lozanoski, përfaqësuan Maqedoninë në Eurovision Song Contest 2013 në Malmö, Suedi. Ajo vdiq më 11 dhjetor 2016 pas një sëmundje.
Kariera e filmit
Përveç videove të shumta, Esma Redzepova u shfaq në disa filma, si fiction dhe dokumentar. Ajo bëri debutimin e saj si aktore në Krst Rakoc, një film jugosllav i lëshuar në vitin 1962 dhe me rolin kryesor Bata Zhivojinoviç. Ajo regjistroi katër këngë të përfshira në fonogram. Në vitin 1968 ajo u shfaq si këngëtare në Zapei Maqedoni, një film për të cilin gjithashtu regjistroi këngë. Ajo bëri paraqitjen e saj të fundit në një film jugosllav në vitin 1971, për Yugovizija, në të cilën ajo luajti rolin e saj.
Në vitet 2000, Redzepova rifilloi karrierën e saj të filmit. Ajo u shfaq në katër filma dokumentarë gjatë dekadës, duke filluar me Im Herzen des Lichts gjermane - Die Nacht der Primadonnen në vitin 2002. U pasua nga Kur rruga bends ... Tales of a Caravan cigane në 2006, një dokumentar rreth pesë muzikës rome vepron në turneun e tyre nëpër Shtetet e Bashkuara. Ajo megjithatë ishte shumë e pakënaqur me këtë film dhe me imazhin që ajo jep për komunitetin e saj. Ajo mendonte se audienca do të imagjinonte se të gjithë romët jetojnë në kushte të këqija, duke injoruar se ka romë të klasës së mesme, ashtu si ajo vetë. Filmi Rromani Soul, i lëshuar një vit pas dhe i drejtuar nga Louis Mouchet, paraqet Esma si një udhërrëfyes për origjinën e vërtetë të romëve të vendosur në Kannauj, Uttar Pradesh nga gjuha rome Marcel Courthiade. Në vitin 2009, ajo u shfaq në një film dokumentar të dytë gjerman, Balkan Soul & Gypsy Blues.
Poroçan
Poroçan është një fshat në Komunën Poroçan, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Tamara Todevska
Tamara Todevska (Тамара Тодевска, lindur qershor 1, 1985), e njohur si Tamara, është kënëtare pop nga Maqedone.
Jeta
Tamaea todevska ka lindur në Shkup. Ajo është rritur në një familje muzikantësh. Babai i saj, Velko Todevski, është profesor maqedon në një shkollë muzike dhe nëna e saj, Branka Todevska, është serbe boshjake këngëtare opere. Nëna e Tamarës e influencoi atë për stilin vokal të thellë operistik.
Motra e saj është Tijana Dapčević.
"Sino"
Në 2005, u krijua albumi i saj i parë nën titullin Sino (Shqip përkthim "E kaltër". Producenti dhe kompozitori i kësaj kënge është Aleksandar Masevski me të cilin Tamara bashkpunon që në 2004. Albumi fitoi Albumin e vitit (2005). Hitet nga ky album janë:  "Sino", "Molci, molci" (ft. Ronin), "A,shto ako?", "Ljubovna prikazna" (ft. Ugro), "Najverni prijateli", "Ljubi, ljubi" (duet me Tunën), "Shetaj" etj.
Nacionalen Eurosong 2007
Tamara ishte e suksesshme gjatë selektimit të Eurovisionit maqedon. Ajo fitoi 105 poena, duke u vendosur e dyta me këngën "Kazi Koj Si Ti" ("Më trego kush je ti").
Skopje Fest 2008
Në shkurt 2008, Tamara fitoi Skopje Fest 2008 me kompozimin "Vo ime na ljubovta" në bashkëpunim me Rade Vrchakovski dhe Adrian Gaxha. Kënga ishte një hit në Ballkan, dhe parashihej  të ketë sukses në ESC 2008. Kënga u këndua në gjashtë gjuhë,(Macedonian, English, Serbian, Turkish, Russian and Albanian) dhe kualiteti i videos u bë nga Dejan Milicevic. Në Eurovision Song Contest 2008] ata u vendosën në gjzsmëfinalen e dytë në 18 nëntor. Ata kënduan versionin anglisht të "[[Vo ime na ljubovta" e quajtur "Let me love you" dhe arriti të vendoset e dhjeta në gjysmëfinale. Ata dështuan në kualifikimin për në finale.
Eurovision 2019
Todevska e ka përfaqësuar Maqedoninë e Veriut në Eurovision Song Contest 2019 në Tel Aviv me këngën “Proud”.
Jeta personale
Në 27 qershor 2015, Tamara u martua me basketbollistin  Aleksandar Dimitrovski. Ata kanë një vajzë që quhet Hana dhe një djal që quhet Daren.
Takashi Takabayashi
(2 Gusht 1931 – 27 Dhjetor 2009) ishte një ish-futbollist japonez.
Shumësi i singularizuar
Shumësi i singularizuar libër nga Eqrem Çabej. Shtëpia botuese: "Çabej". Viti i botimit 2012. Faqet e librit 276.
Fragment nga libri:
Forma e shumësit që ka kaluar në njëjës, pra singularizimi i shumësit është një dukuri gramatikore mjaft e shpeshtë në shqipen. Procesi që ka vepruar në këtë mes në shumicën e rasave ka qenë i dyfishtë: së pari, është përdorur një emër në shumës; pastaj nga trajta e shumësit është formuar një njëjës i ri, pra është singularizuar shumësi.
Ky proces, që shfaqet dhe në të tjera gjuhë, ka zënë shpeshherë rrënjë aq të thella, mbulimi i njëjësit të mëparmë nga ana e shumësit ka qenë aq i plotë, saqë njëjësi jo pak herë është zhdukur pa lënë gjurmë, dhe duhet aftësia gjurmuese e gjuhëtarit për ta diktuar.
Tani del pyetja se pse në të tilla rasa është përdorur shumësi. Përveç detyrave të zakonshme të tij për t shprehur një shumësi objektesh e konceptesh, shumësi ka edhe funksionin e një intensivi, duke shprehur pra ndjenja të ngritura e të dendësuara brenda jetës afektive.
Në disa rasa të veçanta ai është mbetura gjuhësore e fundit e botëkuptimit magjik të njeriut primitiv, sipas të cilit disa objekte e koncepte të caktuara përmbajnë në vetvete një fuqi të fshehtë. Kjo mënyrë mendimi gjen shprehjen e saj gjuhësore në përdorimin me shumës të emrave që shënojnë këto objekte e koncepte.
Në këtë studim, duke marrë shkas nga fjala vise, autori trajton një sasi këso fjalësh. Ato janë shumëse pjesërisht të ruajtura, pjesërisht të singularizuara. Me këtë mënyrë vështrimi disa fjalë, forma e të cilave gjer tani nuk ka qenë dhe aq e qartë, bëhen më të kuptueshme nga kjo anë, dhe kjo ka rëndësi edhe për etimologjinë.
Cardeilhac
Cardeilhac (Ocitanisht: Cardelhac ; Shqip: Kardeljak) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Lleshaj
Lleshaj është një fshat në Komunën Poroçan, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Twist in My Sobriety
"Twist in My Sobriety" është një këngë e shkruar dhe regjistruar nga Tanita Tikaram. U lëshuar si një të këngë në vitin 1988 nga albumi i saj debutues, Ancient Heart, që ishte suksesi më i madh ndërkombëtar i Tikaram, duke arritur në top 10 e listave të disa shteteve të Evropës.
Prapavija
Rreshti i parë i këngës "Të gjithë fëmijët e Perëndisë kanë nevojë për këpucë udhëtimi" (All God's children need traveling shoes), është titulli i një libri nga shkrimtari/poeti Maya Angelou.
Duke folur për tekstin disi të errët dhe enigmatik, Tikaram ka ofruar pikëpamje të ndryshme mbi domethënien e tyre, por tha se kjo është kryesisht për marrëdhënien e veçantë me botën që ndjen kur hyn në moshën e rritur. "kënga është me të vërtetë për të mos e kuptuar - kur je 18 vjeç, ju keni një marrëdhënie shumë të veçantë emocionale me botën, ju ndjeheni shumë të izoluar, dhe të gjithë të tjerët janë shumë të largët dhe të ftohtë. Dhe unë mendoj se unë isha duke kënduar në lidhje me mos ndjenjën e asgjëje, ose nuk më bënin përshtypje ose nuk ndjehesha e prekur nga gjërat përreth. Unë mendoj se kjo është një ndjenjë e fortë kur ju jeni vetëm pas adoleshencës."
Lëshimi dhe pritja
E lëshuar si kënga e dytë nga albumi i saj debutues Ancient Heart, kënga është redaktuar për lëshimin si e vetme, duke eliminuar vargun e fundit të këngës. Pavarësisht promovimit të rëndë, kënga ishte një hit modest në Britani të Madhe, duke arritur vendin e #22, dhe deri më sot është kënga e fundit e Tikaram që renditet në top 40 në vendin e saj.
Stresi (këngëtar)
Sinopsi
Stresi u angazhua me muzikën që në fëmijërinë e hershme. Ka kënduar dhe interpretuar në disa shfaqje që organizoheshin për shqiptarët e diasporës në kohën kur familja e tij kishte emigruar në Belgjikë. Gjatë karrierës së mëvonshme ka qenë pjesëmarrës në disa festivale nga ku është vlerësuar me çmimin “Best Hip Hop”. Albumet e tij janë “Rrugë pa kthim” dhe “Bad Boys In Town”.
Fëmijëria dhe adoleshenca
Stresi lindi në 15 Qershor, 1986 në Tropojë. Aty kaloi pjesën më të madhe të fëmijërisë deri kur familja do largohej për në Belgjikë. Do të jetonte atje për disa vite deri në 2007-ën. Sapo u rikthye ishte koha për të nisur edhe karrierën muzikore.
Historia e emrit “Stresi” ka ardhur nga mënyra sesi e ëma e thërriste kur ishte i vogël. Djali çapkën kishte tentuar të largohej me shokët për në Greqi, ndaj mamaja e quante “Stresi”. Ai është fëmija më i vogël i familjes me tre fëmijë. Ka një motër më të madhe dhe një vëlla më të madh.
Karriera
Angazhimet e para muzikore kanë nisur në kohën kur jetonte në Belgjikë. Atje merrte pjesë në aktivitete të ndryshme që organizoheshin për shqiptarët e diasporës. Për publikun e gjerë u bë i njohur në vitin 2008. Ishte pjesëmarrës në Top Fest me këngën “Sonte është nata jem”. Po në të njëjtin vit publikoi klipin e parë “Si me lek Si pa lek”.
Stresi ka krijuar disa këngë dhe e para ka qenë “Unë jam”. E krijoi në vitin 2004 kur ende nuk ishte i njohur.
Ai numëron një sërë pjesëmarrjesh nëpër festivale nga ku ka dalë me çmime si “Best Hip Hop”. Bashkëpunimet gjatë gjithë karrierës janë të shumta edhe pse Stresi nuk ka qenë asnjëherë pjesë e ndonjë grupi muzikor. Ai është themelues i Labelit “Bad Boys For Life”.
Festivalet dhe Çmimet
Stresi ka publikuar dy albume. “Bad Boys in Town” dhe “Rrugë pa kthim”. Nga pjesëmarrjet në festivale ka dalë gjithmonë me çmime. Është vlerësuar dy herë me “Best Hip Hop” në “Top Fest” dhe 3 herë me “Best Hip Hop” në “Kënga Magjike”.
Menaxheri muzikor, aktual, është Flor Bana.
Albume
Stresi - Archimed (2023)
Stresi - Bad Boys (2011)
Stresi - Rruge Pa Kthim (2010)
Pasionet dhe Filantropia
Udhëtimet me aventura janë pasioni tjetër i Stresit veç muzikës.
Lidhje të jashtme
• Profili zyrtare në Instagram: Stresi
• Faqja zyrtare në Facebook: Stresi
• Kanali zyrtar në YouTube: StresiOfficial
• Webfaqja zyrtare: www.stresi.al
Arnac
Arnac është një komunë në Francë. Arnac bën pjesë në departamentin Cantal të rajonit Auvergne-Rhône-Alpes. Komuna ka një popullsi prej 150 banorë dhe sipërfaqe 20.15 km².
Cassagnabère-Tournas
Cassagnabère-Tournas (Shqip: Kasanjabera-Turnasi ; Ocitanisht: Cassinhabèra e Tornàs) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Isao Iwabuchi
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 8 ndeshje dhe ka shënuar 2 gola.
Azerët
Azerët (Azərilər آذریلر, Azərbaycanlılar آذربایجانلیلار), gjithashtu njihen si Turqit Azerë  (, Azərbaycan Türkləri آذربایجان تورکلری), janë një grup etnik turk   që jetojnë kryesisht në Azerbajxhanin Iranian dhe në Republikën e pavarur të Azerbajxhanit. Ato janë grupi etnik i dytë më i madh mes popujve turkikë pas turqve.
Etimologjia dhe Etnonimi
Azerbajxhani besohet se është emërtuar sipas Atropates, një satrap pers,   i cili ka sunduar në Atropatene (sot Azerbajxhani Iranian) c.  321 p.e.s.
Historia
Banorët e lashtë të zonës flisnin gjuhën e lashtë Azeri, e cila i përkiste degës iraniane të gjuhëve indo-evropiane. Në shekullin e 11 pas Krishtit me pushtimet Seljukid, fiset Oguze turke filluan të lëvizin nëpër pllajën iraniane në Kaukaz dhe në Anadoll. Fluksi i Oghuzëve dhe fiseve të tjera turkmene u nënshtruan më tej nga pushtimi mongol. Këtu, fiset Oguze u ndanë në grupe të ndryshme të vogla, disa prej të cilave – shumica Synitë – u zhvendosën në Anadoll (p.sh., më vonë Osmanët) dhe u vendosën, ndërsa të tjerët mbetën në rajonin e Kaukazit dhe më vonë – për shkak të ndikimit të Safavidëve – përfundimisht u konvertuan në degën Shiitë të Islamit.
Këto të fundit do të mbajë emrin "turkmen" ose "turkoman" për një kohë të gjatë: nga shekulli i 13 e tutje ata gradualisht i turkëzuan popullsinë iraniane-folëse të Azerbajxhanit, si Republikën bashkëkohore ashtu edhe Azerbajxhanin Iranian, duke krijuar kështu një identitet të ri të bazuar në Shiitët dhe përdorimin e Oguzëve turk. Sot, kjo popullsi turk-folëse është e njohur si Azerbajxhanasit.
Kurushi
parapamje|330x330px|Centët e sotëm (pa përfshirë 1 ₺) Kurush është emri për prerjet e monedhës brenda dhe përreth territoreve që dikur ishin pjesë e Perandorisë Osmane.
Azerët
Demografia dhe shoqëria
Azerbajxhanasit përbëjnë grupin më të madh etnik në Republikën e Azerbajxhanit dhe janë grupi i dytë më i madh etnik në Iranin fqinj. Numri më i madh në botë i azerbajxhanasve etnikë jetojnë në Iran, e ndjekur nga Azerbajxhani.
Kurushi
Sot kuruş (shumës kuruşlar) është një nënnjësi e monedhës turke, me një lira turke të barabartë me 100 kuruş nga rivlerësimi i lirës në vitin 2005. Deri në nënndarjen e vitit 1844 të ish-lirës së arit osman, kuruş ishte njësia standarde e monedhës brenda Perandorisë Osmane dhe u nda në 40 para ose 120 akçe.
Historia
Kuruş u prezantua në vitin 1688. Fillimisht ishte një copë argjendi e madhe (e ngjashme me talerët evropianë të lëshuar nga osmanët), afërsisht e barabartë me écu franceze, ose, nga burime të tjera, me dollarin spanjoll. Vlen 40 para. Në vitin 1844, pas një zhvlerësimi të vazhdueshëm, u prezantua lira e arit, me vlerë 100 qirsh. Gjatë fundit të shekullit të 18-të deri në fillim të shekullit të 19-të, ajo u reduktua më tej në një monedhë miliardë që peshonte më pak se 3 gram.
Ndërsa Perandoria Osmane u shpërbë, disa shtete pasardhëse ruajtën qirshin si një emërtim. Këto përfshinin Egjiptin, Arabinë Saudite, Sirinë, Libanin dhe vetë Turqinë. Të tjerë, duke përfshirë Jordaninë dhe Sudanin, miratuan qirshin si një emërtim kur krijuan monedhat e tyre.
Zyhdi Dajti
Zyhdi Dajti ka mbajtur detyrën e drejtorit të Policisë Bashkiake të Tiranës deri në vitin 2011. Në vitin 2013 ai emërohet drejtor i INUK, detyrë nga e cila jep dorëheqjen një vit më pas. Pas largimit nga INUK, Dajti u emërua në shtator të 2014-ës drejtor i Forcave të Sigurisë të Autoritetit Portual Durrës. U nda nga jeta më 9 korrik 2017.
Kurushi
Historia
Në fillim të shekullit të 19-të monedhat e argjendit ishin në qarkullim për 1 akçe, 1, 5, 10 and 20 para, 1, 2 and 2+1⁄2 kuruş së bashku me monedha ari në zeri mahbub dhe altin. Me rënien e monedhave të argjendit, u shfaqën prerje të tjera: 30 para, 1+1⁄2, 3, 5 dhe 6 kuruş. Monedha përfundimtare e lëshuar përpara reformës së monedhës përbëhej nga miliardë 1, 10 dhe 20 para, dhe argjendi 1+1⁄2, 3 dhe 6 kuruş.
Në vitin 1844, lira e arit turk u prezantua si emërtimi i ri standard. Ai u nda në 100 kuruş argjendi dhe kurushi vazhdoi të qarkullonte deri në vitet 1970.
Kuruş përfundimisht u vjetërua për shkak të inflacionit kronik në Turqi në fund të viteve 1970. Një reformë e monedhës më 1 janar 2005 siguroi kthimin e saj si 1⁄100 e lirës së re.
Starasella (Prokuplë)
Starasellë (serbisht: Старо Село/Staro Selo) është fshat në komunën e Prokuplës, Serbi.
Gjerë (Gramsh)
Gjerë është një fshat në Komunën Poroçan, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.
Para (monedhë)
parapamje|200px|50 para të vitit 1965 Para (turqisht: para, shumës: pare. Nga persishtja pārah, 'copë' ; cirilik: пара) ishte një monedhë e mëparshme e Perandorisë Osmane, Turqisë, Egjiptit, Malit të Zi, Shqipërisë dhe Jugosllavisë dhe është nën-njësia aktuale, megjithëse përdoret rrallë, e dinarit serb.
Në vitin 1524, kodi ligjor osman i Egjiptit (kanunname) i referohej monedhës egjiptiane mamluk medin si pare dhe caktoi vlerën e saj si 2,5 dirhem. Që nga viti 1640 vlera e parasë zgjidhej në raport me monedhën osmane, në 3 akçe. Në shekujt e 16-të dhe të 17-të, pare janë prerë në shumë pjesë të perandorisë, në Azi dhe Afrikën veriore. Në vitin 1688 u prezantua kuruş osman, i barabartë me 1⁄40 e një kuruș. Më 1844, një kuruș ishte, nga ana tjetër, 1⁄100 e lirës osmane të sapofutur.
Në Serbi, para ka qenë nënnjësia e dinarit që nga shekulli i 19-të. Perperi malazez u nda në 100 pare gjatë ekzistencës së tij të shkurtër midis viteve 1906 dhe 1918. Në Shqipëri, para u përdor si monedhë përpara futjes së lekut në vitin 1926.
Escoulis
Escoulis ( Ocitanisht: Escolís ; Shqip: Eskuli) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Irfan Celkupa
Irfan Celkupa ka qenë kryetar i bashkisë së Tiranës në vitet 1954-1955.
Kordoni i rrymës
Kordoni i rrymës apo kordoni i linjës është një kabllo elektrike që lidh përkohësisht një pajisje me furnizimin me energji elektrike nëpërmjet një prize ose kabllo zgjatuese. Termat përdoren përgjithësisht për kabllot që përdorin një prizë elektrike për t'u lidhur me një burim energjie të rrymës se ndryshueshme njëfazore në tensionin e linjës lokale (në përgjithësi deri në 250 volt, në varësi të vendndodhjes). Përdoren gjithashtu termat kabllo energjie, plumb elektrik, plumb fleksi ose kazan. Kordoni i llambës (kordoni zip) është një kordon me peshë të lehtë, të pabazuar dhe me një izolim me dy tela, i përdorur për ngarkesa të vogla si llamba tavoline ose dyshemeje.
Një grup kordoni përfshin lidhës të formuar në kordon në çdo skaj (shihni bashkuesin e pajisjes). Kompletet e kordonit janë të shkëputshëm si nga furnizimi me energji ashtu edhe nga pajisjet elektrike dhe përbëhen nga një kordon fleksibël me lidhës elektrikë në të dy skajet, një mashkull dhe një femër. Njëra skaj i kompletit të kordonit është ngjitur në një prizë elektrike të derdhur; tjetra është zakonisht një enë elektrike e derdhur për të parandaluar mundësinë e të paturit të një gjilpëre ose kunj të ndezur të ekspozuar që do të shkaktonte goditje elektrike. Lidhësi femër lidhet me pajisjen ose pajisjen ndërsa spina mashkull lidhet me prizën elektrike ose prizën.
Muzeu Nikola Tesla
Muzeu Nikola Tesla (Serbishte cirilike: Музеј Николе Тесле) është një muze shkencor i vendosur në zonën qendrore të Beogradit, Serbi. Ai i kushtohet nderimit dhe shfaqjes së jetës dhe veprës së Nikola Teslës, si dhe vendi i fundit i pushimit për Teslën. Ai mban më shumë se 160,000 dokumente origjinale, mbi 2,000 libra dhe revista, mbi 1,200 ekspozita teknike historike, mbi 1,500 fotografi të objekteve origjinale, teknike, instrumenteve dhe aparateve, dhe mbi 1,000 plane dhe vizatime. Shumë pak është ekspozuar në hapësirën e vogël të ekspozitës në katin e parë.
Arkivi Nikola Tesla u regjistrua në Regjistrin e Programit të Kujtesës Botërore të UNESCO-s në vitin 2003 për shkak të rolit të tij kritik në lidhje me historinë e elektrifikimit të botës dhe përparimet e ardhshme teknologjike në këtë fushë.
Historia
Muzeu Nikola Tesla ndodhet në një vilë rezidenciale të ndërtuar në vitin 1927 sipas projekteve të Dragiša Brašovan, një arkitekt i shquar serb. Ndërtesa u përdor për qëllime të ndryshme deri më 5 dhjetor 1952, kur u themelua Muzeu Nikola Tesla në përputhje me vendimin e Qeverisë së Republikës Popullore Federale të Jugosllavisë. Disa sende për muzeun u dërguan nga qyteti i Nju Jorkut në Beograd, Jugosllavi, më 7 shtator 1951, si rezultat i përpjekjeve të Sava Kosanoviqit, nipi dhe kushëriri më i afërt i Teslës dhe avokatit të tij Philip Wittenberg.
Rindërtimi
Rindërtimi i Muzeut Nikola Tesla filloi më 3 nëntor 2006. Faza e parë e projektit ishte planifikuar të përfundonte në fund të vitit 2006. Kopshti në çatinë e muzeut ishte projektuar që të mbyllej me dritare xhami, të cilat do ta kthenin çatinë në një dhomë kompjuteri. Ky rindërtim tani ka përfunduar dhe muzeu është i disponueshëm për t'u vizituar.
Waichiro Omura
(1 Janar 1933 – ?) ishte një ish-futbollist japonez.
Arnac-Pompadour
Arnac-Pompadour është një komunë në Francë. Arnac-Pompadour bën pjesë në departamentin Corrèze të rajonit Nouvelle-Aquitaine. Komuna ka një popullsi prej 1226 banorë dhe sipërfaqe 15.09 km².
Waichiro Omura
Kombëtarja
Për reprezentacionin japonez ka luajtur 5 ndeshje.
Mantikori
parapamje|Manticore nga Rochester Bestiary (rreth 1230–1240). Mantikori (latinisht: mantichōra; persishtja e vjetër e rindërtuar: merthykhuwar; persishtja moderne: مردخوار mardykhor) është një krijesë legjendare persiane e ngjashme me sfinksin egjiptian që u përhap edhe në artin mesjetar të Evropës Perëndimore. Ajo ka kokën e njeriut, trupin e një luani dhe një bisht me gjemba helmuese të ngjashme me gjilpërat e derrit, ndërsa përshkrimet e tjera e kanë atë me bishtin e një akrepi. Ka disa tregime që shtyllat mund të gjuhen si shigjeta, duke e bërë kështu mantikorin një grabitqar vdekjeprurës.
Forgues
Forgues (Ocitanisht: Hòrgas ; Shqip: Horgas/Forgas) është një komunë në departamentin Haute-Garonne në Francën jugperëndimore.
Qazim Vaqarri
Qazim Vaqarri ishte kryetar i Bashkisë së Tiranës prej vitit 1946 deri në vitin 1947.
Carol W. Greider
Carolyn Widney "Carol" Greider (e lindur më 15 prill 1961) është një biologe molekulare amerikane. Ajo është një profesore në Bloomberg Distinguished, profesore në Daniel Nathans dhe Drejtore e Biologjisë Molekulare dhe Gjenetikës në Universitetin Johns Hopkins. Ajo zbuloi enzimën telomerase në vitin 1984, derisa ishte një studente e diplomuar e Elizabeth Blackburn në Universitetin e Kalifornisë, Berkeley. Greider e themeluan hulumtim mbi strukturën e telomereve, në skajet e kromozomeve. Asaj iu dha Çmimit Nobel në vitin 2009 për Fiziologji ose Mjekësi, së bashku me Blackburn dhe Jack W. Szostak, për zbulimin e tyre se telomeret janë të mbrojtura nga shkurtimi progresiv nga enzima telomerase.
Jeta e hershme dhe edukimi
Greider lindi në San Diego, Kaliforni. Babai i saj, Kenneth Greider, ishte një profesor i fizikës. Familja e saj uzhvendos nga San Diego në Davis, Kaliforni, ku ajo kaloi shumë nga vitet e hershme dhe u diplomua nga Shkolla e Mesme Davis në vitin 1979. Ajo u diplomua nga Kolegji i Studimeve Krijuese në Universitetin e Kalifornisë, Santa Barbara, me një B. A. në biologji, në vitin 1983. Gjatë kësaj kohe ajo gjithashtu ka studiuar në Universitetin e Göttingen dhe e bëri zbulime të rëndësishme atje.
Xhevdet Shehu
Xhevdet Shehu
Gazetar shqiptar. Komiteti Kombëtar i veteranëve të Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare të Popullit Shqiptar e ka dekoruar me “Nderi i Organizatës së Veteranëve të LANÇ” (Maj 2018).
''“Qëkur kam nisur të punoj si gazetar në moshën 22-vjeçare dhe sot në 2019 unë nuk e kam ndërruar kurrë profesionin. Kam punuar në vijimësi si gazetar dhe më ka pëlqyer shumë ky profesion. Për mua është nga më të bukurit në botë. Natyrisht profesionet e tjera mund të japin të ardhura dhe bonuse më shumë, por gazetari që e do punën e tij është një fatlum i madh…”''
Kështu shprehet gazetari Xhevdet Shehu teksa flet për profesionin e tij, sot, 42 vite pasi nisi të shkruante për herë të parë.
Puna në këtë gazetë do ta ndihmonte Xhevdet Shehun të perfeksiononte pasionin e tij, dhe t’i bashkohej gazetës së dytë më të madhe të kohës, “Zëri i Rinisë”, si dhe të kryente specializimin për gazetar të mirëfilltë në Universitetin e Tiranës.
Xhevdet Shehu rrëfen se përpos pasionit, puna në gazetat e kohës do të bëhej për të dhe familjen e tij një shtysë tepër e madhe.
“Nga debitor që isha ndaj familjes që më jepte në atë kohë 1 mijë e 800 lekë në muaj për të paguar bursën, unë arrita të merrja në gazetë 5 mijë e 200 lekë në muaj dhe kështu ja dilja dhe vet por ndihmoja dhe familjen”, thotë ai.
Në vitet 1980 e mbrapa, Xhevdet Shehu punoi për 14 vite te“Zëri i Rinisë”, fillimisht si gazetare për t’u bërë më pas Sekretar i Kolegjiumit apo zëvendëskryedredaktor. Aty Xhevdet Shehu do të njihte dhe shkrimtarin e madh Dritëro Agolli, i cili do të bëhej “mësuesi” dhe “udhërrëfyesi” i tij në këtë profesion. Teksa kthehet afro 4 dekada pas në kohë, ai tregon se Dritëroi i kishte mësuar shumë “teknika” të punës, një prej tyre sipas tij intervistimi i personazheve.
“Në atë kohë ne nuk kishim diktofona si kanë gazetarët sot, apo kamera, por mbanim bllok. Dhe Dritëroi më thoshte: ''“Kur do të bësh një gjë të mirë mos mbaj bllok, por përqendrohu te bashkëbiseduesi. Përqendrohu maksimalisht te ai dhe regjistroje në tru njëlloj sikur je duke e regjistruar në diktofon. Me të mbaruar bisedën shkruaje të gjithën që të mos e harrosh sepse në momentin që hap bllokun bashkëbiseuesi “vetcensurohet” dhe stepet”,'' tregon zoti Shehu, ndërsa thekson se këshillat e Dritëro Agollit janë “piketa” në të cilat ai ecën dhe sot.
Sipas tij, gazetari që e do profesionin është një fatlum i madh sepse si askush tjetër ai ka mundësi të njohë kohën që jeton, të njohë personalitete e figura të rëndësishme, të zhvillojë talentin e tij në një hapësirë të pafundme.
Më tej, Xhevdet Shehu rrëfen dhe një ngjarje shumë të rëndësishme që kishte ndjekur kur punonte te “Zëri i Rinisë”. Ai tregon se ky ishte artikulli që e mbante mend shumë mirë për jehonën që bëri, por dhe për faktin se për të e thirri personalisht në zyrë Presidenti i Shqipërisë Ramiz Alia.
Zoti Shehu tregon se në tetor të 1991 në redaksinë e “Zërit të Rinisë” kishte shkuar një ftesë për të ndjekur një event të organizuar nga Ambasada e Gjermanisë në Tiranë, pas bashkimit të dy Gjermanive, i quajtur “Java e kulturës gjermane”.
Ceremonia organizohej te “Piramida” e Tiranës, 200 metra larg zyrës së redaksisë, dhe merrnin pjesë politikanët më të lartë të vendit, intelektualë të njohur, ministri i Jashtëm i Shqipërisë, ambasadorë të ndryshëm e trupa të tjerë diplomatikë.
''“Papritur, Ambasadori i Gjermanisë thotë së në ekran do të shihej një film i shkurtër për historinë e popullit gjerman nga gjeneza deri në ditët e sotme. Kur filmi erdhi në vitin 1923, në ekran u shfaq një foto e Hitlerit dhe salla duartrokiti. Unë u habita, por e kalova, thash janë provokatorë që janë futur në sallë. Kur më pas në ekran dolën trupat e ushtrisë hitleriane që bënin parakalime në sheshet e Gjermanisë. Aty salla me gjithë të ftuarit shpërtheu në ovacione dhe unë menjëherë si isha afër derës, u ngrita dhe dola jashtë. Shkova direkt në redaksi dhe në vend që të shkruaja për “Javën e kulturës gjermane” bëra një editorial me titull “Hitleri duartrokitet në Tiranë”, i botuar në dy kolona që në faqen e parë, me një mesazh të qartë: Po vjen Hitleri në Shqipëri”'', rrëfen Xhevdet Shehu.
Pak kohë më pas Xhevdeti fillon punë te “Zëri i Amerikës”, duke u bërë korrespondenti i parë në gjuhën shqipe. Ai thotë se puna te “Zëri i Amerikës” ka qenë një fat shumë i madh për të pasi ka pasur mundësinë të bisedonte me ish-presidentët e SHBA-ve Jimmy Carter e George H. W. Bush, si dhe shumë ambasadorë.
Pas eksperiencës te “Zëri i Amerikës”, gazetari Xhevdet Sehu punon në disa media të tjera të shkruara, si “Drita”, “Pasqyra”, “Albanian Daily News” e “Telegraf”, ndërsa prej marsit 2013 punon si gazetar në të përditshmen “DITA”.
Duke folur për vështirësitë e punës në atë kohë, ai tregon se ndryshe nga sot gazetarët lëviznin me trena, autobusë dhe makina të rastit pasi redaksitë kishin vetëm nga një makinë, e cila përdorej vetëm për ngjarje të veçanta. I vetmi mjet pune në gazetë, para viteve 90′ ishte blloku i dorës, ndërkohë që kujton se diktofonin e parë e ka marrë në vitin 1991.
''“Ishte një diktofon special i markës ‘Sony’ që na e kanë dhuruar në 91′ dhe më të kam punuar dhe te “Zëri i Amerikës”. Ai ishte super special dhe bënte 250 dollarë të asaj kohe dhe e ruaj dhe sot”'', kujton ai, duke shtuar se gazetarët e sotëm i kanë të gjitha mundësitë për të bërë punë dhe lajme shumë të mira pasi kanë në favor të tyre teknologjinë.
Zana (mitologji)
Mitet dhe tregimet për zanat nuk kanë një origjinë të vetme, por janë më tepër një koleksion besimesh popullore nga burime të ndryshme. Teori të ndryshme popullore rreth origjinës së zanave përfshijnë hedhjen e tyre si engjëj ose demonë të degraduar në një traditë të krishterë, si hyjni në sistemet e besimit pagan, si shpirtra të të vdekurve, si pararendës parahistorikë të njerëzve ose si shpirtra të natyrës.
Xhevdet Shehu
''“Sot ka më tepër hapësirë për të bërë një gazteari cilësore sepse liritë e shprehjes janë më të mëdha se në kohën kur kam nisur unë të shkruaj. Ama tani ky profesion është disi në vështirësi pasi duke qenë se mediat janë private, në shkrim ndikojnë dhe interesat e pronarëve dhe kjo e kompromenton rolin e gazetarit dhe zbeh profesionalizmin e tyre”,'' shpreht gazetari.
Zana (mitologji)
Etiketa e zanave është aplikuar ndonjëherë vetëm për krijesa magjike specifike me pamje njerëzore, fuqi magjike dhe një prirje për mashtrim. Herë të tjera është përdorur për të përshkruar çdo krijesë magjike, të tilla si goblins dhe gnomes. Fairy është përdorur ndonjëherë si mbiemër, me një kuptim të barabartë me "e magjepsur" ose "magjike". Përdoret gjithashtu si emër për vendin nga vijnë këto qenie, toka e Zanave.
Një motiv i përsëritur i legjendave për zanat është nevoja për të larguar zanat duke përdorur hijeshi mbrojtëse. Shembuj të zakonshëm të hijeshave të tilla përfshijnë këmbanat e kishës, veshjen e veshjeve nga brenda, tërfilin me katër fletë dhe ushqimin. Gjithashtu nganjëherë mendohej se zanat ndjekin vende të veçanta dhe i çonin udhëtarët në rrugë të gabuar duke përdorur vullnetarisht. Para ardhjes së mjekësisë moderne, zanat shpesh fajësoheshin për sëmundje, veçanërisht tuberkulozin dhe deformimet e lindjes.
Xhevdet Shehu
Si gazetar që i ka provuar të gjitha gjinitë e publicistikës, Xhevdet Shehu shprehet se për të intervista është një nga gjinitë që i ka pëlqyer gjithnjë pasi siç thotë e gjithë jeta është bashkëbisedim, ashtu si intervista. Ama pavarësisht intervistave apo dhe raportimeve të shumta, ai pa droje tregon se ka pasur raste dhe kur ka dështuar. Një ngjarje që ai sjell në vëmendje, por dhe që e ka peng dhe sot është ndërprerja e një cikli emisionesh për korrupsionin në Shqipëri, kur punonte te “Zëri i Amerikës”.
Zana (mitologji)
Përveç origjinës së tyre folklorike, zanat ishin një tipar i përbashkët i letërsisë së Rilindjes dhe artit romantik, dhe ishin veçanërisht të njohura në Mbretërinë e Bashkuar gjatë epokave Viktoriane dhe Eduardiane. Rilindja Keltike gjithashtu pa zanat të themeluara si pjesë kanonike e trashëgimisë kulturore kelte.
Kabash (Gramsh)
Kabash është një fshat në Komunën Poroçan, Rrethi i Gramshit, Qarku i Elbasanit, Shqipëri.