cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partia Unike Gorane
Zgjedhjet e parakohshme për Kuvendin e Kosovës 2019
Në zgjedhjet e parakohshme për Kuvendin e Kosovës të cilat u mbajtën me 6 tetor 2019, JGP hyri në garë me trembëdhjetë kandidatë në listën e saj zgjedhore. Sikurse edhe në zgjedhjet e mëparshme, JGP arriti të fitojë mandatin e rezervuar për komunitetin goran në Kuvendin e Kosovës. Për JGP votuan 1.159 votues, nga gjithsejtë 2.639 vota sa morrën të gjitha subjektet politike që janë deklaruar se përfaqësojnë komunitetin goran. Deputet i Kuvendit të Kosovës, përfaqësues i komunitetit goran u zgjedh Adem Hodža.
Zgjedhjet e parakohshme për Kuvendin e Kosovës 2017
Në zgjedhjet e parakohshme për Kuvendin e Kosovës të cilat u mbajtën me 11 qershor 2017, JGP arriti të fitojë mandatin e rezervuar për komunitetin goran në Kuvendin e Kosovës. Për JGP votuan 2.369 votues, nga gjithsejtë 4.202 vota sa morrën të gjitha subjektet politike që janë deklaruar se përfaqësojnë komunitetin goran. Deputet i Kuvendit të Kosovës, përfaqësues i komunitetit goran u zgjedh Adem Hodža.
Qyteza -Kodra e gjytetit
Qyteza -Kodra e gjytetit është një monument i trashëgimisë kulturore në Bajicë, Lypjan, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 3/12/1983.
Kisha katolike në Vinarc të Epërm
Kisha Katolike në Vinarc të Epërme është një monument i trashëgimisë kulturore në Vinarc i Epërm, Mitrovicë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Historia
Në fshatin Vinarc i Epërm, i cili gjendet 7–8 km larg Mitrovicës, gjendet Kisha Mortore, e ndërtuar (sipas disa hulumtimeve të papublikuara) në shek. XVIII nga mjeshtrit vendorë, me materiale vendore, për nevojat e komunitetit vendor katolik. Kisha Mortore në Vinarc shërbente për ritet e varrimit. Shfrytëzohej nga besimtarët e komunitetit katolik. Ky komunitet në periudha të ndryshme kohore është përkujdesur dhe e ka mirëmbajtur kishën. Kisha ndihmëse – varrore, së bashku me varreza në Vinarc, i përket tipit – objekt arkitektonik sakral, rural (P+0) i religjionit katolik. Kisha njëanijatëshe, me absidë me strukturë guri, është e mbuluar me qemer. Në gjysmën e dytë të shek. XX janë realizuar ndërhyrje në mbulesën e kulmit, me ç’rast qemeri është mbuluar me kulm dyfaqësor, me pllaka beton armeje, si dhe ka pasur intervenime në suvatimin e fasadave. Deri në periudhën e luftës së vitit 1999 kisha shfrytëzohej nga komuniteti serbo-ortodoks, e nga kjo periudhë kisha është jashtë funksionit. Në afërsi të objektit (breg në anën veriore të objektit), gjendet cisterna, rezervuari i ujit për furnizim me ujë të pijes. Sipas gojëdhënave flitet për një urë në afërsi të kishës. Gjatë luftës (1998/1999), objekti pësoi dëmtime (shkrime të grafiteve në enterier dhe eksterier, demolimi i derës së hyrjes, dëmtimi i shtresës së suvasë në enterier të shkaktuar nga zjarri dhe lagështia etj.). Objekti i ishte nënshtruar rreziqeve nga faktorët natyrorë, fizikë dhe ndryshimit shoqëror social. Ishte në gjendje shumë të rëndë, por falë intervenimeve emergjente që janë bërë në vitin 2012, me ç’rast investitore ishte MKRS-ja, objekti ka shpëtuar nga rreziqet natyrore. Sot, kisha është jashtë funksionit.
Jeruzalemi Perëndimor
upright=1.15|parapamje|Zona komunale e Jeruzalemit midis 1948 dhe 1967 Jeruzalemi Perëndimor ose Kudsi Perëndimor (Arabisht: القدس الغربية‎, al-Quds al-Ḡarbiyya; hebraisht: מערב ירושלים‎, Ma'aráv Yerushalayim) i referohet sektorëve të Jeruzalemit që mbetën nën kontrollin izraelit pas Luftës Arabo-Izraelite 1948. linjat e armëpushimit të të cilit kufizonin kufirin me pjesën tjetër të qytetit, i cili atëherë ishte nën kontrollin jordanez. Një numër vendesh perëndimore, si Mbretëria e Bashkuar, e njohin de fakto autoritetin izraelit, por refuzojnë njohjen de jure. Pretendimi i Izraelit për sovranitet mbi Jerusalemin Perëndimor pranohet më gjerësisht sesa pretendimi i tij mbi Jeruzalemin Lindor.
Historia
parapamje|Plani i vitit 1918 i [[William McLean ishte skema e parë e planifikimit urban për Jeruzalemin. Ai hodhi themelet për atë që u bë Jeruzalemi Perëndimor dhe Jeruzalemi Lindor. ]] parapamje|Harta duke illustruar propozimin hebrenj për ndarjen e Jeruzalemit. paraqitur në [[Komisioni Woodhead|Komisionin Woodhead të vitit 1938]]
Lufta e vitit 1948
Para luftës së Palestinës të vitit 1948, zona e Jeruzalemit Perëndimor mbante një nga komunitetet më të pasura arabe, që numëronte rreth 28,000 njerëz, në rajon. Deri në fund të armiqësive, vetëm rreth 750 johebrenj mbetën në sektorin arab të zonës, kryesisht grekë në lagjen "koloni greke". Pas luftës, Jeruzalemi u nda në dy pjesë: pjesa perëndimore, nga e cila vlerësohet se kishin ikur ose dëbuar 30,000 arabë, ra nën sundimin izraelit, ndërsa Jeruzalemi Lindor ra nën sundimin jordanez dhe ishte i populluar kryesisht nga myslimanë dhe krishterë palestinezë. Jordanezët dëbuan një komunitet hebre prej rreth 1500 banorësh nga Qyteti i Vjetër.
Pas kësaj plaçkitje të gjerë, institucionet izraelite arritën të grumbullojnë rreth 30,000 libra, kryesisht në gjuhën arabe, që kanë të bëjnë me ligjin islam, interpretimin e Kur'anit dhe përkthimet e literaturës evropiane, së bashku me mijëra vepra nga pronat e kishave dhe shkollave. Shumë prej tyre u morën nga shtëpitë e shkrimtarëve dhe studiuesve palestinezë në Katamon, Bak'a dhe Musrara.
Ndarja më 1949
Plani i Ndarjes së Kombeve të Bashkuara për Palestinën planifikoi një "corpus separatum" për Jeruzalemin dhe rrethinat e tij si një qytet ndërkombëtar. Në dhjetor 1949 u vendos zyrtarisht transferimi i institucioneve të qeverisë së Izraelit në Jeruzalem.
Arabët që jetonin në lagje të tilla perëndimore të Jeruzalemit si Katamon apo Malha u detyruan të largoheshin; i njëjti fat pati hebrenjtë në zonat lindore, duke përfshirë Qytetin e Vjetër të Jeruzalemit dhe Silwan. Pothuajse 33% e tokës në Jeruzalemin Perëndimor në periudhën para mandatit ishte në pronësi të palestinezëve, një fakt që e bëri të vështirë për palestinezët e dëbuar të pranonin kontrollin izraelit në Perëndim. Knesset (parlamenti izraelit) miratoi ligje për transferimin e kësaj toke arabe tek organizatat hebreje izraelite.
E vetmja zonë lindore e qytetit që mbeti në duart e Izraelit gjatë 19 viteve të sundimit jordanez ishte Mali Scopus, ku ndodhet Universiteti Hebraik i Jeruzalemit, i cili formoi një enklavë gjatë asaj periudhe dhe për këtë arsye nuk konsiderohet pjesë e Jeruzalemit Lindor.
Kryeqyteti i Izraelit
Izraeli themeloi Jeruzalemin Perëndimor si kryeqytet në vitin 1950. Qeverisë izraelite i duhej të investonte shumë për të krijuar vende pune, duke ndërtuar zyra të reja qeveritare, një universitet të ri, Sinagogën e Madhe dhe ndërtesën e Knesset. Jeruzalemi Perëndimor u mbulua nga Ligji dhe Urdhëresa Administrative e vitit 1948, duke e nënshtruar Jeruzalemin Perëndimor në juridiksionin izraelit. Administrata e Presidentit të Shteteve të Bashkuara, Donald Trump, njoftoi njohjen e Jeruzalemit si kryeqytet të Izraelit më 6 dhjetor 2017. Më 15 dhjetor 2018, Australia njohu zyrtarisht Jeruzalemin Perëndimor si kryeqytetin e Izraelit.
Ribashkimi
Gjatë Luftës Gjashtë Ditore në qershor 1967, Izraeli pushtoi anën lindore të qytetit dhe të gjithë Bregun Perëndimor. Gjatë viteve në vijim, kontrolli i tyre mbeti i dobët, komuniteti ndërkombëtar refuzoi të njihte autoritetin e tyre dhe vetë izraelitët nuk ndiheshin të sigurt.
Në vitin 1980, qeveria izraelite aneksoi Jeruzalemin Lindor dhe ribashkoi qytetin, por komuniteti ndërkombëtar e kundërshtoi këtë. Popullsia e Jeruzalemit ka mbetur kryesisht e ndarë përgjatë ndarjes historike të qytetit lindje-perëndim. Qyteti më i madh përmban dy popullsi që janë "pothuajse plotësisht të ndara ekonomikisht dhe politikisht... secila ndërvepron me distriktin e tij të veçantë qendror të biznesit", duke mbështetur analizën se qyteti ka ruajtur një strukturë duocentrike, në krahasim me strukturën tradicionale monocentrike.
Urcel
Urcel është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Urcel ka një popullsi prej 554 banorë dhe sipërfaqe 7.2 km², me një dendësi prej 77 banor/km².
Fortifikata Gjyteti i Madh në Tushilë
Fortifikata Gjyteti i Madh në Tushilë është një monument i trashëgimisë kulturore në Tushilë, Skenderaj, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër.
Irfan Sabir
Irfan Sabir (lindi më 19 dhjetor 1977) është avokat dhe politikan kanadez i cili në zgjedhjet e vitit 2015 në Asamblenë Legjislative të Albertës duke përfaqësuar distriktin elektoral të Calgary-McCall. Ai tani është Ministri i Shërbimit Njerëzor në Kabinetin Alberta.
Gërmadhat e mureve të Shën Markut
Gërmadhat e mureve të Shën Markut është një monument i trashëgimisë kulturore në Levoshë, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-996/66.
Varret e vjetra në Majen e Buçanit
Varret e vjetra në Majen e Buçanit është një monument i trashëgimisë kulturore në Buçan, Pejë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkeologjik", i miratuar me numër 02-57/67.
Zapanaja e Braho Babocit (Gjirokastër)
Zapanaja e Braho Babocit (Gjirokastër) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekture", i miratuar me numër "14030.03.2010".
Mladen Mladenović
Mladen Mladenović (lindur më 13 Shtator 1964) është një ish-futbollist.
Kombëtarja
Për kombëtaren kroate ka luajtur 19 ndeshje.
Shtëpia e Dobrunave Polloshka
Shtëpia e Dobrunave Polloshka është një monument i trashëgimisë kulturore në Gjakovë, Kosovë. Ky monument është i kategorisë "Arkitekturor", i miratuar me numër.
Gianmaria Biemmi
Gianmaria Biemmi (Goglione Sopra, 2 shkurt 1708 - Brescia, 27 dhjetor 1784) ka qenë një prift dhe historian italian. Njihet në historiografinë shqiptare për veprën e tij Istoria di Giorgio Castrioto Scanderbeg-Begh, botuar në Brescia më 1742.
Faik Konica historinë e lashtë dhe burimore të flamurit tonë e dëshmon në bazë të burimeve shkencore. Si burim të parë ai përmend veprën e një autori të panjohur shqiptar nga Tivari: “Historia e Skënderbeut”, botuar latinisht në Venedik më 1480, trembëdhjetë vjet pas vdekjes së Skënderbeut. Siç na informon Konica, për fat të keq nga kjo vepër nuk ka mbetur asnjë ekzemplar ; po me megjithëkëtë – thotë autori – e njohim me anë të priftit Biemmi, i cili e përdori, pothuaj e përktheu në jetë të Kastriotit që e botoi italisht më 1742 në Breshia. Këtë burim të parë, Konica e konsideron shumë të vlefshëm për jetën e Skënderbeut.
Konventa për të Drejtat e Fëmijës
Konventa për të Drejtat e Fëmijës e Kombeve të Bashkuara (Convention on the Rights of the Child - CRC ose UNCRC) është një traktat ndërkombetar për të drejtat e njeriut i cili përcakton të drejtat civile, politike, ekonomike, sociale, shëndetësore dhe kulturore të fëmijëve. Konventa përcakton një fëmijë si çdo qenie njerëzore nën moshën tetëmbëdhjetë vjeç, përveç nëse mosha madhore e tij është arritur më herët sipas legjislacionit perkates kombëtar.
Kombet që ratifikojnë këtë konventë janë të obliguara ndaj saj me ligjin ndërkombëtar. Pajtueshmëria monitorohet nga Komiteti i Kombeve te Bashkuara për të Drejtat e Fëmijëve, i cili përbëhet nga anëtarë prej vendeve të ndryshme te botës. Një herë në vit, Komiteti i paraqet një raport Komisionit të Tretë të Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara, i cili gjithashtu dëgjon një deklaratë nga Kryetari i Komiteti i te Drejtave te Fëmijes, dhe Asambleja miraton një Rezolutë për të Drejtat e Fëmijëve.
Asambleja e Përgjithshme e Kombeve te Bashkuara ka miratuar Konventën dhe e ka ofruar atë për nënshkrim më 20 nëntor te vitit 1989 (30 vjetori i Deklaratës së saj për të Drejtat e Fëmijëve). Ajo hyri në fuqi më 2 shtator 1990, pasi u ratifikua nga numri i kërkuar i kombeve.
Komodus
Commodus (/k ɒ m ə d ə s / ; 31 gusht 161 - 31 dhjetor 192) ishte perandor romak së bashku me babain e tij Mark Aurelit nga 176 deri në vdekjen e babait të tij në 180, dhe vetëm deri në 192. Mbretërimi i tij zakonisht konsiderohet të shënojë fundin e periudhës së artë të paqes në historinë e Perandorisë Romake të njohur si Pax Romana.
Vrasja e Commodus në vitin192 shënoi fundin e dinastisë Nerva – Antonine. Ai u pasua nga Pertinax, perandori i parë në Vitin e trazuar të Pesë Perandorëve.
Jeta e hershme
Commodus lindi më 31 gusht pas Krishtit161 në Lanuvium, afër Romës. Ai ishte djali i perandorit në fuqi, Marcus Aurelius dhe kushëririt të parë të Aurelit, Faustina i Riu, vajza e vogël e perandorit Antoninus Pius, i cili kishte vdekur vetëm disa muaj më parë. Commodus kishte një vëlla më të madh binjak, Titus Aurelius Fulvus Antoninus, i cili vdiq në vitin 165. Më 12 tetor 166, Commodus u bë Cezar së bashku me vëllain e tij më të vogël, Marcus Annius Verus. Ky i fundit vdiq në 169 duke mos arritur të shërohej nga një operacion, i cili la Commodus si djalin e vetëm të mbijetuar të Marcus Aurelius. parapamje|250x250px| Sestertius duke festuar lindjen e Commodus dhe vëllait të tij binjak në 161 djathtas|parapamje|375x375px| Busti i [[Mark Aureli|Marcus Aurelius në Muzeun Arkeologjik të Stambollit, Turqi]] Ai u kujdes nga mjeku i babait të tij, Galen, cili trajtoi shumë nga sëmundjet e zakonshme të Commodus. Commodus mori një mësim të gjerë mësimor nga një mori mësuesish me përqendrim në edukimin intelektual. Midis mësuesve të tij, përmenden Onesikrati, Antistius Capella, Titus Aius Sanctus dhe Pitholaus.
Abdel Fetah el-Sisi
Abdel Fetah Said Husein Halil el-Sisi (Arabisht: عبد الفتاح سعيد حسين خليل السيسي‎ ʿAbdel-Fattāḥ Saʿīd Ḥesēn Khalīl es-Sīsi; lindi më 19 nëntor 1954) është një politikan egjiptian i cili është presidenti i gjashtë dhe i tanishëm i Egjiptit. Duke filluar nga 10 shkurt 2019, Sisi gjithashtu filloi të shërbejë një mandat një vjeçar si Kryetar i Bashkimit Afrikan, i cili përfundoi në vitin 2020.
Komodus
Jeta e hershme
Në Prill të vitit175, Avidius Cassius, Guvernatori i Sirisë, e deklaroi veten Perandor pas thashethemeve që Marcus Aurelius kishte vdekur. Pasi ishte pranuar si Perandor nga Siria, Judea dhe Egjipti, Cassius vazhdoi rebelimin e tij edhe pasi u bë e qartë se Marcus ishte ende gjallë. Gjatë përgatitjeve për fushatën kundër Cassius, Commodus mori toga virilis në frontin Danubian në 7 korrik të vitit 175, duke hyrë zyrtarisht në moshën e rritur. Kasi, megjithatë, u vra nga një prej centurionëve të tij para se të fillonte fushata kundër tij.
Abdel Fetah el-Sisi
Sisi lindi në Kajro dhe pasi u bashkua me Ushtrinë Egjiptiane, mbajti një post në Arabinë Saudite përpara se të regjistrohej në Kolegjin e Komandës dhe Shtabit të Ushtrisë Egjiptiane. Në vitin 1992, Sisi u trajnua në Kolegjin e Komandës dhe Shtabit të Shërbimeve të Përbashkëta në Mbretërinë e Bashkuar, dhe më pas më 2006 u trajnua në Kolegjin e Luftës së Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara në Carlisle, Pensilvania. Sisi shërbeu si komandant i mekanizuar i këmbësorisë dhe më pas si drejtor i inteligjencës ushtarake. Pas revolucionit egjiptian të vitit 2011 dhe zgjedhjes së Muhamed Morsi në presidencën egjiptiane, Sisi u emërua Ministër i Mbrojtjes nga Morsi në 12 gusht 2012, duke zëvendësuar Husein Tantavi të epokës së Husni Mubarekut.
Komodus
Jeta e hershme
Më pas Komodi shoqëroi babanë e tij në një udhëtim të gjatë në provincat Lindore, gjatë së cilës vizitoi Antiokinë. Perandori dhe djali i tij më pas udhëtuan në Athinë, ku u iniciuan në misteret eleusinase. Ata më pas u kthyen në Romë në vjeshtën e vitit 176.
Abdel Fetah el-Sisi
Si Ministër i Mbrojtjes, dhe përfundimisht Komandant i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura Egjiptiane, Sisi ishte i përfshirë në grusht shteti ushtarak që largoi presidentin e atëhershëm Muhammed Morsi nga zyra më 3 korrik 2013, në përgjigje të protestave të qershorit 2013, të quajtur një revolucion nga ithtarët e saj. Ai shpërndau Kushtetutën Egjiptiane të vitit 2012 dhe propozoi, së bashku me figurat kryesore të opozitës dhe fetare, një hartë të re politike, e cila përfshinte votimin për një kushtetutë të re dhe zgjedhjet e reja parlamentare dhe presidenciale. Morsi u zëvendësua nga një president i përkohshëm, Adli Mansur, i cili emëroi një kabinet të ri. Qeveria e përkohshme goditi Vëllazërinë Myslimane dhe mbështetësit e saj islamikë në muajt që pasuan, dhe më vonë kundër disa kundërshtarëve liberalë të administratës pas-Morsit. Më 14 gusht 2013, policia kreu masakrën e Rabaa në gusht 2013, duke vrarë qindra civilë dhe duke plagosur mijëra, duke çuar në kritika ndërkombëtare.
Komodus
Rregull i përbashkët me babanë (176–180)
parapamje|300x300px| Kreu i Bruttia Crispina Marcus Aurelius ishte perandori i parë, që nga Vespasiani që kishte një djalë të ligjshëm biologjik dhe, megjithëse ai vetë ishte i pesti në linjën e të ashtuquajturve Pesë Perandorëve të Mirë, secili prej të cilëve kishte adoptuar pasardhësin e tij, duket se ka qenë qëllimi i tij i vendosur që Commodus duhet të jetë trashëgimtari i tij. Commodus ishte perandori i parë (dhe deri në vitin të vitit 337, i vetmi) "i lindur në vjollcë ", që do të thotë gjatë mbretërimit të babait të tij. Më 27 nëntor 176, Marcus Aurelius i dha Komodit gradën Imperator dhe, në mes të vitit 177, titullin August, duke i dhënë djalit të tij të njëjtin status me statusin e tij dhe zyrtarisht duke ndarë pushtetin.
Abdel Fetah el-Sisi
Më 26 mars 2014, në përgjigje të thirrjeve të mbështetësve për të garuar për presidencë, Sisi u tërhoq nga karriera e tij ushtarake, duke njoftuar se do të kandidonte si një kandidat në zgjedhjet presidenciale të 2014. Zgjedhjet u mbajtën midis 26 dhe 28 maj dhe kishte një kundërshtar Hamdeen Sabahi. Sisi fitoi me 97% të votave dhe u betua në detyrë si President i Egjiptit më 8 qershor 2014.
Komodus
Rregull i përbashkët me babanë (176–180)
Më 23 dhjetor të vitit 176, të dy imperatorët festuan një triumf të përbashkët dhe Commodus-it iu dha pushteti gjykatës. Më 1 janar të vitit 177, Commodus u bë konsull për herë të parë, gjë që e bëri atë, 15 vjeç, konsullin më të ri në historinë romake deri në atë kohë. Ai më pas u martua me Bruttia Crispina para se të shoqëronte babanë e tij në frontin Danubian edhe një herë në 178. Marcus Aurelius vdiq atje në 17 Mars 180, duke lënë perandorin e vetëm Commodus 18-vjeçar.
Mbretërimi Solo (180–192)
Ndërsa mbretërimi i Marcus Aurelius ishte shënuar nga një luftë pothuajse e vazhdueshme, sundimi i Commodus ishte relativisht paqësor në kuptimin ushtarak, por karakterizohej gjithashtu nga grindje politike dhe sjellje gjithnjë e më arbitrare dhe kapriçioze të vetë perandorit. Sipas pikëpamjes së Dio Cassius, pranimi i tij shënoi zbritjen "nga një mbretëri ari në një prej hekuri dhe ndryshku".
Pavarësisht famës së tij, dhe duke marrë parasysh rëndësinë e mbretërimit të tij, vitet e Komodus në pushtet nuk janë kronikuar mirë. Burimet kryesore letrare të mbijetuara janë:Herodiani, Dio Cassius (një vëzhgues bashkëkohor dhe nganjëherë i dorës së parë, senator gjatë mbretërimit të Commodus, por raportet e tij për këtë periudhë mbijetojnë vetëm si fragmente dhe shkurtesa), dhe Historia Augusta (e pabesueshme për karakterin e saj si një vepër letrare sesa historike, me elemente të trillimit të ngulitura në biografitë e saj; në rastin e Commodus, mund të qëndrojë mirë mbi atë që autori gjeti në burime të arsyeshme të mira bashkëkohore). parapamje|262x262px| Një denar me Komodin. Mbishkrimi: TR. P. VIII, PUN. VI, COS. IIII, PP - SC Komodusi qëndroi me ushtritë e Danubit për vetëm një kohë të shkurtër përpara se të negocionte një traktat paqeje me fiset Danubiane. Ai më pas u kthye në Romë dhe festoi një triumf për përfundimin e luftërave më 22 tetor të vitit 180. Ndryshe nga perandorët e mëparshëm Trajan, Hadrian, Antoninus Pius dhe Marcus Aurelius, ai duket se kishte pak interes në biznesin e administratës dhe ishte i prirur gjatë gjithë sundimit të tij të linte drejtimin praktik të shtetit në një sërë favoritësh, duke filluar me Saoterus, një i liruar nga Nikomedia i cili ishte bërë dhoma e tij e dhomës.
Pakënaqësia me këtë gjendje të punëve do të çonte në një sërë komplotesh dhe përpjekjesh për grushte shteti, të cilat nga ana e tyre provokuan përfundimisht Commodus për të marrë drejtimin e punëve, gjë që ai e bëri në një mënyrë gjithnjë e më diktatoriale. Sidoqoftë, megjithëse urdhri senatorial e urreu dhe i frikësohej, provat sugjerojnë se ai mbeti i popullarizuar në ushtri dhe njerëzit e thjeshtë për pjesën më të madhe të mbretërimit të tij, jo më shumë për shkak të shfaqjeve të tij të bujshme të largesse (të regjistruara në monedhën e tij) dhe për shkak të ai vuri në skenë dhe mori pjesë në luftime spektakolare të gladiatorëve.
Një nga mënyrat që ai pagoi për dhuruesit e tij (dhuratat perandorake) dhe argëtimet masive ishte të taksonte rendin senatorial, dhe në shumë mbishkrime, rendi tradicional i dy fuqive nominale të shtetit, Senatit dhe Popullit ( Senatus Populusque Romanus ) është përmbyset në mënyrë provokuese (Populus Senatusque)...
Komplotet e vitit 182
parapamje| Komod me atributet e [[Heliu|Helios, Apollo dhe Jupiter, fundi i shekullit të 2-të pas Krishtit, lehtësim kameo sardonik, Muzeu i Hermitazhit, Shën Petersburg.]] Në fillim të mbretërimit të tij, Commodus, 18 vjeç, trashëgoi shumë këshilltarë të vjetër të babait të tij, veçanërisht Tiberius Claudius Pompeianus (burri i dytë i motrës së madhe të Commodus Lucilla), vjehrrin e tij Gaius Bruttius Praesens, Titus Fundanius Vitrasius Pollio, dhe Aufidius Victorinus, i cili ishte Prefekt i Qytetit të Romës. Ai gjithashtu kishte katër motra të mbijetuara, të gjitha me burra që ishin rivalë të mundshëm. Lucilla ishte mbi dhjetë vjet më i madh se ai dhe mbante gradën Augusta si e veja e burrit të saj të parë, Lucius Verus.
Kriza e parë e mbretërimit erdhi në 182, kur Lucilla krijoi një komplot kundër vëllait të saj. Motivi i saj pretendohet të ketë qenë zilia e Perandoreshë Crispina. Burri i saj, Pompeianus, nuk ishte i përfshirë, por dy burra që pretendohet se kanë qenë të dashurit e saj, Marcus Ummidius Quadratus Annianus (konsulli i vitit 167, i cili ishte edhe kushëriri i saj i parë) dhe Appius Claudius Quintianus, u përpoqën të vrisnin Commodus ndërsa ai hyri në një teatër. Ata e ndoqën punën dhe u kapën nga truproja i perandorit.
Quadratus dhe Quintianus u ekzekutuan. Lucilla u internua në Capri dhe më vonë u vra. Pompeianus u tërhoq nga jeta publike. Njëri nga dy prefektët pretorianë, Publius Tarrutenius Paternus, kishte qenë në të vërtetë i përfshirë në konspiracion, por përfshirja e tij nuk u zbulua deri më vonë, dhe pas kësaj, ai dhe kolegu i tij, Sextus Tigidius Perennis, ishin në gjendje të rregullonin për vrasjen e Saoterus, dhoma e urryer.
Commodus e mori keq humbjen e Saoterus dhe Perennis tani e shfrytëzoi rastin për të përparuar duke implikuar Paternusin në një komplot të dytë, një me sa duket i udhëhequr nga Publius Salvius Julianus, i cili ishte djali i juristit Salvius Julianus dhe u fejua me vajzën e Paternus. Salvius dhe Paternus u ekzekutuan së bashku me një numër konsullorësh dhe senatorësh të tjerë të shquar. Didius Julianus, perandori i ardhshëm dhe një i afërm i Salvius Julianus, u shkarkua nga guvernatori i Germania Inferior.
Pastrues
Pas vrasjes së fuqishme Saoterus, perennis lehtë mori frenat e pushtetit dhe të Commodus gjeti një eunuk të ri dhe të preferuar në Cleander, një Phrygian Freedman i cili kishte një martuar prej dashnore e perandorit, Demostratia. Cleander ishte në fakt personi që kishte vrarë Saoterusin. Pas atyre përpjekjeve për jetën e tij, Commodus kaloi pjesën më të madhe të kohës jashtë Romës, kryesisht në pronat e familjes në Lanuvium. Ndërsa ishte i fortë fizikisht, interesi i tij kryesor ishte në sport: ai mori pjesë në gara me kuaj, qerre dhe luftime me kafshë dhe burra, kryesisht në privat, por edhe me raste në publik.
Dacia dhe Britania
parapamje|333x333px| Një bust i Commodus ( Muzeu Kunsthistorisches, Vjenë). Sipas [[Herodiani|Herodian ai ishte me proporcion të mirë dhe tërheqës, me flokë natyrale bionde dhe kaçurrela. ]] Commodus u përurua në 183 si konsull me Aufidius Victorinus për një koleg dhe mori titullin Pius. Lufta shpërtheu në Dacia: pak detaje janë në dispozicion, por duket se dy pretendentë të ardhshëm për fronin, Clodius Albinus dhe Pescennius Niger, të dy u dalluan në fushatë. Gjithashtu, në Britani në 184, guvernatori Ulpius Marcellus ri-avancoi kufirin Romak në drejtim të veriut në Murin Antonine, por legjionarët u rebeluan kundër disiplinës së tij të ashpër dhe brohoritën një legatë tjetër, Priscus, si perandor.
Priskusi refuzoi të pranonte thirrjet e tyre dhe Perennis i kishte të gjitha legatët legjionarë në Britani të arkëtuara. Më 15 tetor 184 në Lojërat e Kapitolinës, një filozof Cinik denoncoi publikisht Perennis përpara Commodus. Përralla e tij nuk u besua dhe ai u dënua menjëherë me vdekje. Sipas Dio Cassius, Perennis, megjithëse ishte i pamëshirshëm dhe ambicioz, nuk ishte personalisht i korruptuar dhe administroi përgjithësisht shtetin mirë.
Sidoqoftë, vitin e ardhshëm, një çetë ushtarësh nga Britania (ata ishin tërhequr në Itali për të shtypur brigandët) gjithashtu denoncuan Perennis tek perandori si komplot për të bërë perandorin e djalit të tij (atyre u ishte mundësuar ta bënin këtë nga Cleander, i cili ishte duke kërkuar të dispononte me rivalin e tij), dhe Commodus u dha atyre leje për ta ekzekutuar atë, si dhe gruan dhe djemtë e tij. Rënia e Perennis solli një valë të re ekzekutimesh: Aufidius Victorinus bëri vetëvrasje. Ulpius Marcellus u zëvendësua si guvernator i Britanisë nga Pertinax; solli në Romë dhe u përpoq për tradhti, Marcellus mezi i shpëtoi vdekjes.
Zeniti dhe rënia e Cleander (185–190)
parapamje| Mbetjet e një busti romak të një të riu me një mjekër flokëverdhë, ndoshta që përshkruan perandorin Commodus, Muzeu Kombëtar Arkeologjik, Athinë Cleander vazhdoi të përqendronte pushtetin në duart e tij dhe të pasurohej duke u bërë përgjegjës për të gjitha zyrat publike: ai shiti dhe i dha hyrjen Senatit, komandave të ushtrisë, guvernatorëve dhe, gjithnjë e më shumë, edhe konsullatave të prekura për ofertuesin më të lartë. Trazirat rreth perandorisë u rritën, me një numër të madh të dezertorëve të ushtrisë duke shkaktuar telashe në Gali dhe Gjermani. Pescennius Niger mblodhi dezertorët në Gali në një fushatë ushtarake dhe një revoltë në Bretanjë u shtyp nga dy legjionet e sjella nga Britania.
Në vitin 187, një nga udhëheqësit e dezertorëve, Maternus, erdhi nga Galia duke synuar të vriste Komodin në Festivalin e Hyjlindës së Madhe në Mars, por ai u tradhtua dhe u ekzekutua. Në të njëjtin vit, Pertinax demaskoi një komplot nga dy armiq të Cleander - Antistius Burrus (një nga kunetërit e Commodus) dhe Arrius Antoninus. Si rezultat, Commodus u shfaq edhe më rrallë në publik, duke preferuar të jetonte në pronat e tij.
Në fillim të vitit 188, Cleander disponoi me prefektin aktual pretorian, Atilius Aebutianus, dhe mori komandën supreme të Gardës Pretoriane në rangun e ri të një pugione ("mbajtësi i kamës"), me dy prefektët pretorianë të varur prej tij. Tani në kulmin e fuqisë së tij, Cleander vazhdoi të shiste zyra publike si biznesin e tij privat. Pika kulmore erdhi në vitin 190, i cili kishte 25 konsuj të pësuar - një rekord në historinë 1000-vjeçare të konsullatës romake - të gjithë të emëruar nga Cleander (ato përfshinin Perandorin e ardhshëm Septimius Severus).
Në pranverën e vitit 190, Roma u prek nga një mungesë ushqimi, për të cilën praefectus annonae Papirius Dionysius, zyrtari në të vërtetë i ngarkuar me furnizimin me grurë, u përpoq të hidhte fajin tek Cleander. Në fund të qershorit, një turmë demonstroi kundër Cleander gjatë një gare me kuaj në Circus Maximus: ai dërgoi Gardën Pretoriane për të shuar trazimet, por Pertinax, i cili tani ishte Prefekti i Qytetit të Romës, dërgoi Vigiles Urbani për t'iu kundërvënë atyre. Klander u largua në Komodus, i cili ishte në Laurentum në shtëpinë e Quinctilii, për mbrojtje, por turma e ndoqi duke i kërkuar kokën.
Me nxitjen e zonjës së tij Marcia, Commodus i preu kokat Cleander dhe djalin e tij të vrarë. Viktima të tjera në këtë kohë ishin prefekti pretorian Julius Julianus, kushërira e Commodus Annia Fundania Faustina dhe kunati i tij Mamertinus. Papirius Dionysius u ekzekutua gjithashtu.
Perandori tani ndryshoi emrin e tij në Lucius Aelius Aurelius Commodus. Në moshën 29 vjeç, ai mori më shumë frenat e pushtetit, megjithëse vazhdoi të sundonte përmes një kabali të përbërë nga Marcia, dhoma e tij e re Eclectus dhe prefekti i ri pretorian Quintus Aemilius Laetus.
Megalomania (190–192)
parapamje| Një denar i Komodit. Mbishkrim: LL COMMODVS ANTONINVS AVG. Në kundërshtim me Senatin, në prononcimet dhe ikonografinë e tij, Commodus gjithmonë e kishte theksuar statusin e tij unik si një burim fuqie, liberaliteti dhe aftësie fizike të ngjashme me zotin. Statuja të panumërta përreth perandorisë u ngritën duke e portretizuar atë me maskën e Herkulit, duke përforcuar imazhin e tij si një gjysmëperëndi, një gjigant fizik, një mbrojtës dhe një luftëtar që luftonte kundër njerëzve dhe kafshëve (shih "Commodus and Hercules" dhe " Commodus the Gladiator" më poshtë). Për më tepër, si Herkul, ai mund të pretendonte të ishte djali i Jupiterit, perëndisë supreme të panteonit Romak. Këto tendenca tani u rritën në përmasa megalomane. Larg nga festimi i prejardhjes së tij nga Marcus Aurelius, burimi aktual i fuqisë së tij, ai theksoi veçantinë e tij personale si krijues i një rendi të ri, duke kërkuar të rindërtonte perandorinë në imazhin e tij.
Gjatë vitit 191, qyteti i Romës u dëmtua gjerësisht nga një zjarr që ndezi për disa ditë, gjatë të cilit shumë ndërtesa publike duke përfshirë tempullin e Pax, tempullin e Vesta dhe pjesë të pallatit perandorak u shkatërruan.
Mbase duke e parë këtë si një mundësi, në fillim të vitit 192 Commodus, duke e deklaruar veten Romulus të ri, rit rithemeloi Romën, duke e riemëruar qytetin Colonia Lucia Annia Commodiana. Të gjithë muajt e vitit u riemërtuan për të korresponduar saktësisht me emrat e tij (tani dymbëdhjetë): Lucius, Aelius, Aurelius, Commodus, Augustus, Herculeus, Romanus, Exsuperatorius, Amazonius, Invictus, Felix dhe Pius. Legjionet u riemëruan Commodianae, flota e cila importonte drithëra nga Afrika u quajt Alexandria Commodiana Togata, Senati u titullua Senati me fat i Komodisë, pallati i tij dhe vetë populli romak të gjithë u dha emri Commodianus dhe dita në të cilën u bënë këto reforma dekreti do të quhej Dies Commodianus.
Kështu, ai u paraqit si burimi i Perandorisë, jetës Romake dhe fesë. Ai gjithashtu kishte kokën e Kolosit të Neronit ngjitur me Koloseun të zëvendësuar me portretin e tij, i dha një shkop, vendosi një luan prej bronzi në këmbët e tij për ta bërë atë të dukej si Hercules Romanus dhe shtoi një mbishkrim që mburrej se ishte "i vetmi luftëtar i majtë për të pushtuar dymbëdhjetë herë një mijë njerëz ".
Vrasja (192)
Në këtë pikë, prefekti Laetus formoi një komplot me Eclectus për të zëvendësuar Commodus me Pertinax, duke marrë Marcia në besimin e tyre. Më 31 dhjetor, Marcia helmoi ushqimin e Commodus por ai vjella helmin, kështu që komplotistët dërguan partnerin e tij të mundjes Narcisin që ta mbyste atë në banjën e tij. Pas vdekjes së tij, Senati e shpalli atë një armik publik (një de facto damnatio memoriae ) dhe rivendosi emrin origjinal të qytetit të Romës dhe institucioneve të tij. Statujat e Commodus u shkatërruan. Trupi i tij u varros në Mauzoleun e Hadrianit.
Në vitin 195, perandori Septimius Severus, duke u përpjekur të fitonte favor ndaj familjes së Marcus Aurelius, rehabilitoi kujtesën e Komodusit dhe Senati e hyjnizoi atë.
Karakteri dhe motivimet
parapamje|300x300px| Denari i Komodit. Mbishkrimi: ΑΥΤ. DHC KOMMOΔΟC CEB. / ΓEP. CAP ΔHMαρχικής EΞουσίας Δ΄, YΠATος B΄ (mbishkrim grek për GER. SAR Autoriteti Komunal IV, Konsulli II). parapamje| Busti i Commodus nga Muzeu Capitoline Cassius Dio, një dëshmitar i dorës së parë, e përshkruan atë si "jo natyrshëm i lig, por përkundrazi, si pa hile si çdo njeri që ka jetuar ndonjëherë. Thjeshtësia e tij e madhe, megjithatë, së bashku me frikacakun e tij, e bënë atë skllav të shokëve të tij dhe pikërisht përmes tyre ai në fillim, nga injoranca, humbi jetën më të mirë dhe më pas u çua në zakone epshore dhe mizore, të cilat së shpejti u bë natyra e dytë."
Pas përpjekjeve të përsëritura për jetën e Commodus, qytetarët romakë shpesh vriteshin sepse e kishin zemëruar. Një ngjarje e tillë e dukshme ishte përpjekja për shfarosjen e shtëpisë së Quinctilii. Condianus dhe Maximus u ekzekutuan me pretekstin se, ndërsa ata nuk ishin të implikuar në ndonjë komplot, pasuria dhe talenti i tyre do t'i bënte ata të pakënaqur me gjendjen aktuale të punëve. Një ngjarje tjetër - siç është regjistruar nga historiani Aelius Lampridius - vendosi në banjot romake në Terme Taurine, ku perandori kishte një shoqërues të hedhur në një furrë pasi gjeti ujin e tij të vakët.
Ndryshimet e emrit
Më vonë atë vit ai miratoi si stilin e tij të plotë Lucius Aelius Aurelius Commodus Augustus Herculeus Romanus Exsuperatorius Amazonius Invictus Felix Pius (renditja e disa prej këtyre titujve ndryshon në burime). "Exsuperatorius" (supremja) ishte një titull që iu dha Jupiterit dhe "Amazonius" e identifikoi atë përsëri me Herkulin.
Një altar i gdhendur nga Dura-Europos në Eufrat tregon se titujt e Commodus dhe riemërtimi i muajve u shpërndanë në skajet më të largëta të Perandorisë; për më tepër, që edhe njësitë ushtarake ndihmëse morën titullin Commodiana dhe se Commodus pretendoi dy tituj shtesë: Pacator Orbis (biberoni i botës) dhe Dominus Noster (Zoti ynë). Ky i fundit përfundimisht do të përdorej si një titull konvencional nga perandorët Romakë, duke filluar rreth një shekull më vonë, por Commodus duket se ka qenë i pari që e mori atë.
Commodus dhe Hercules
Duke shpërfillur prirjet më filozofike të babait të tij, Commodus ishte jashtëzakonisht krenar për aftësitë e tij fizike. Historiani Herodian, një bashkëkohës, e përshkroi Commodus-in si një njeri jashtëzakonisht të bukur. Siç u përmend më lart, ai urdhëroi të bëheshin shumë statuja që e tregonin të veshur si Herkul me një luan dhe një shkop. Ai e mendoi veten si rimishërimin e Herkulit, duke imituar shpesh bëmat e heroit legjendar duke u shfaqur në arenë për të luftuar një shumëllojshmëri kafshësh të egra. Ai ishte me të majtë dhe shumë krenar për faktin. Cassius Dio dhe shkrimtarët e History of Augustan thonë se Commodus ishte një harkëtar i aftë, i cili mund të gjuante kokat nga strucët në galop të plotë, dhe të vriste një panterë ndërsa sulmonte një viktimë në arenë.
Komodusi i gladiatorit
Commodus gjithashtu kishte një pasion për luftimin e gladiatorëve, të cilin e mori aq larg sa ta çonte vetë në arenë, i veshur si një sekretar. Romakët i gjetën luftimet e gladiatorëve të Commodus si skandaloze dhe të turpshme. Sipas Herodian, spektatorët e Commodus menduan se ishte e papërshtatshme për një perandor të merrte armët në amfiteatrin për sport kur ai mund të bënte fushatë kundër barbarëve midis kundërshtarëve të tjerë të Romës. Konsensusi ishte se ishte poshtë zyrës së tij për të marrë pjesë si një gladiator. Thashethemet popullore u përhapën duke pretenduar se ai ishte në të vërtetë djali, jo i Marcus Aurelius, por i një gladiatori të cilin nëna e tij Faustina e kishte marrë si të dashur në vendpushimin bregdetar të Caieta.
Në arenë, kundërshtarët e Commodus i nënshtroheshin gjithmonë perandorit; si rezultat ai kurrë nuk humbi. Commodus kurrë nuk i vrau kundërshtarët e tij gladiatorë, në vend që të pranonte dorëzimet e tyre. Fitoret e tij shpesh mirëpriteshin nga kundërshtarët e tij më të mirë, pasi shenjat e mbartjes së duarve të një Perandori konsideroheshin si një shenjë fortësie. Qytetarët e Romës që u mungonin këmbët nga aksidenti ose sëmundja u dërguan në arenë, ku ata u lidhën së bashku për Commodus për të shkaktuar vdekjen ndërsa pretendonin se ishin gjigandë. Privatisht, ishte gjithashtu zakon i tij të vriste kundërshtarët e tij gjatë ndeshjeve të praktikës. Për çdo paraqitje në arenë, ai ngarkoi qytetin e Romës një milion sesterces, duke lodhur ekonominë romake.
Commodus ishte i njohur gjithashtu për luftimin e kafshëve ekzotike në arenë, shpesh për tmerrin dhe neveritjen e popullit romak. Sipas Cassius Dio, Commodus dikur vrau 100 luanë në një ditë të vetme. Më vonë, ai preu një struc të rrjedhshëm me një shigjetë të projektuar posaçërisht dhe më pas mbajti shpatën e tij dhe kokën e përgjakur të zogut të ngordhur në zonën e uljes së Senatorëve dhe bëri me shenjë sikur të ishin më pas. Dio vëren se senatorët e shënjestruar e gjetën këtë më shumë qesharake sesa të frikshme dhe përtypën gjethet e dafinës për të fshehur të qeshurat e tyre. Në raste të tjera, Commodus vrau tre elefantë në dyshemenë e arenës nga vetë ai, dhe një gjirafë.
Ebu Isa Muhammed et-Tirmidhi
Ebu Isa Muḥammed ibn Isa es-Sulemi eḍ-Ḍarīr el-Bughi et-Tirmidhi (Arabisht: أبو عيسى محمد بن عيسى السلمي الضرير البوغي الترمذي‎‎; 824 - 9 tetor 892) i njohur si Imam Tirmidhiu, ishte dijetar dhe koleksionist i haditheve i cili e shkroi Xhami` at-Tirmidhi dhe Shemail Muhammedije.
Emri dhe prejardhja
Nofka e tij (kunje) ishte "Ebu Isa" (Babai i Isës). Mbiemri i tij ishte "ed-Darir" (I verbër). Thuhet se ai ishte lindur i verbër, por shumica e dijetarëve kanë thënë se ai u bë i verbër në fund të jetës së tij.
Familja e Tirmidhiut ishin prej fisit arab të Benu Sulejm. Gjyshi i tij ishte me prejardhje nga Merv, por u zhvendos në Tirmidhi.
Lindja
Tirmidhiu lindi gjatë sundimit të halifit el-Ma'mun. Disa burime tregojnë se ai lindi në Mekë, kur disa të tjerë kanë thënë se ai lindi në Tirmidhi. Mendimi më i fortë është se ai ka lindur në Tirmidh.
Studimet të haditheve
Tirmidhiu filloi të studiojë për hadithe në moshën 20 vjeçare. Ai udhëtoi në Horasan, Irak dhe Hejaz vetëm për të përmbledhur hadithe.
Në kohën e tij, Horasani ishte qendra kryesore e mësimeve dhe vendlindja e shumë transmetusit të haditheve. Qendrat tjera kryesore që u vizituan nga Tirimidhiu ishin Kufa dhe Basra.
Tirmidhiu ishte nxënës i Buhariut, një prej dijetarëve më të shquar. Edh-Dhehebi shkroi: "Dija e tij rreth haditheve vinte nga Buhariu". Tirmidhiu përmendi emrin e Buhariut 114 herë në Jami`. Kur përmendet rregulli i juristave, ai ndoqi praktikën e Buhariut, pa e përmendur emrin e Ebu Hanifes. Transmetohet se Buhariu t'i ketë thënë Tirmidhiut "Unë kam përfituar më shumë prej teje sesa ti prej meje." Në Sahihun e tij ka transmetuar dy hadithe prej Tirmidhiut.
Vdekja
Sipas edh-Dhehebiut, Tirmidhiu u bë i verbër dy vitet e fundit të jetës së tij. Verbëria e tij thuhet se ka qenë pasojë e qarjes së tepërt, ose për shkak të frikës nga Zoti ose mbi vdekjen e el-Buharit.
Ai vdiq në natën e së dielës më 8 tetor 892. Ai u varros në periferi të Sherobodit, 60 kilometra në veri të Termezut, Uzbekistan. Në Termez, ai është i njohur si Ebu Isa et-Termez ose Babai i Termezit.
Saint-Martin-Rivière
Saint-Martin-Rivière është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Aisne të rajonit Hauts-de-France. Saint-Martin-Rivière ka një popullsi prej 125 banorë dhe sipërfaqe 5.52 km², me një dendësi prej 23 banor/km².
Marramendja
Marramendja nënkupton haluciacionin e lëvizjes ose/edhe luhatjes gjate lëvizjes (sikur barka në det). Kur pacienti i ankohet mjekut për marramendje kjo nënkupton se pacienti dëshiron te përshkruaj raportin e ç’rregulluar te tij me rrethinën. Orientimi subjektiv i trupit në hapësire, kontrollohet nga një sistem kompleks i cili përfshin :
temporal (fasciculus medialis longitudinalis).
Organi periferik i ekuilibrit (kanalet semicirculare dhe utriculusi), pjesa vestibulare e n .cranial te VIII-te dhe bërthama vestibulare bashkërisht formojnë te ashtuquajtur sistemin statoakustik.
Ç’rregullimi i funksionit te secilit nivel te sipërpërmendur mund te provokoje marramendjen. Sidoqoftë vetëm ç’rregullimi i sistemit vestibular mund te shkaktoje vertigo te vërtete. Mirëpo një deklarim i tille dogmatik mund te nënkuptoje edhe disa sensacione për pacientin. Kur tri sistemet primare te cilët kontrollojnë ekuilibrin (sytë dhe muskujt e syve, sistemin statokinetik dhe sistemi proprioceptiv) janë intakt, orientimi ndaj rrethit është në rregull (nga eksperienca, mësimi dhe aktivitetit refleksiv). Nëse njëri nga këto sisteme ç’rregullohet si rezultat i sëmundjes ose traumës, ose njëri nga këto nuk funksionon, vjen deri te ç’rregullimi i ekuilibrit.
Nëse dy nga këto sisteme janë te përfshira pacienti zakonisht nuk është në gjendje te mbaje stabilitetin e trupit fare. Nga te gjitha simptomat që i përshkruan pacienti, marramendja është një prej me te shpeshtave dhe njëkohësisht një prej simptomave me konfuze. Se pari gjate përshkrimit te anamnezës është me rendësi që pacienti te deklarohet “nëse gjerat përreth tij lëvizin apo ai lëviz rreth tyre”, dhe në rast se ai i ka sytë te mbyllur a ndjen se ai po lëviz. Këto dy gjendje indikojnë për një vertigo te vërtete dhe orientojnë ekzaminimin në drejtim te organit periferik, vestibular, n. VIII, dhe bërthamave vestibulare.
Se dyti nëse marramendja shoqërohet me humbje te dëgjimit ose ushtime në vesh (ose te dyjat) lokalizimi i shkakut mund te jete me i lehte. Por shpesh ndodh që një vertigo e vërtete te mos shoqërohet me pengesa në dëgjim. Se treti mjeku duhet te determinoje se sensacioni i marramendjes a është kontinuel apo paroxysmal, i përcjell me periudha te qetësimit komplet. Është me rendësi te dihet se a shkaktohet marramendja gjate ndryshimit te pozitës, dhe a është prezentë në pozita te caktuara. Se katërti mjeku duhet te interesohet për shkallen e marramendjes, një vertigo e rende që shkakton nauze dhe vjellje, në mungese te një sëmundje akute te SNQ, shkaktohet me se shpeshti për shkak te ndonjë ç’rregullimi te organit periferik.
Radhitja e këtillë është baze dhe pikënisje për te gjitha testet e tjera vestibulare. Qe nga anamneza shpeshe orientimi është i sigurte a kemi te bëjmë për një patologji periferike (neuro-otologjike) apo qendrore, nënkuptohet nëse anamneza është e detajuar dhe e thukte.
Gjithashtu është e domosdoshme te kihet parasysh se shume sëmundje sistemike mund te jene shkaktare te marramendjes si p.sh. : Sëmundjet e sistemit kardiovaskular si : C’rregulimet e metabolizmit (ataqet e hipoglikemisë, hiperinsulinizmi) Marramendja paroxismale mund te jete simptomë i vetëm i PETIT MAL te epilepsia.
Shume paciente ankohen në marramendje duke mos kuptuar për ç’ka behet fjale, një mossiguri ortostatike apo distoni te sistemit vegjetativ që zgjasin vetëm disa sekonda e përshkruajmë si atak te marramendjes (vertigos). Nga aspekti i diagnoses se simptomatologjise periferike apo vestibulare 3 simptome janë esenciale :
Duke u bazuar në fiziologjinë si dhe teorinë e balancit periferik atëherë rrjedh :
Marramendja e paraqitur te Syndromi i quajtur ”Labirinti acut toxic” ose ”Neuroniti vestibular” është një marramendje e cila rritet gradualisht gjate një periudhe prej 1-3 dite pas se cilës vjen deri te zbutja e simptomeve. Nuk ka shoqërim te humbjes se dëgjimit dhe ushtimës në vesh. Ky sindromë shpesh i shoqëron sëmundjet akute febrile por gjithashtu haset edhe pas ushqimit ose konsumimit te alkoolit ose përdorimit te disa llojeve te barnave.
Dëshmi penaliteti
Dëshmi penaliteti është një vërtetim i gjendjes gjyqësore, që Ministria e Drejtësisë lëshon si vërtetim pas aplikimit të bërë më parë në Postën Shqiptare. Zakonisht këto dëshmi u lëshohen personave të ish-dënuar më parë penalisht, por edhe për paraqitje në ambasadë nga persona të veçantë, që duan të dalin jashtë shtetit ose dhe për shkaqe të tjera.
Burimi
Application for Immigrant Visas and Alien Registration
Dëshmitë e penalitetit tani merren në postë
Vallja pirrike
Vallja Pyrrhichios ose Pirrhike ("Vallja pirrike"; greqishtja e vjetër: πυρρίχιος ose πυρρίχη, por shpesh e shkruar gabimisht si πυρρίχειος ose πυρήχειος) ishte vallja më e njohur e luftës e grekëve. Ndoshta ishte me origjinë Doriane dhe në fillim praktikohej vetëm si stërvitje për luftë. Sipas burimeve të lashta, ishte një kërcim me armë.
Vështrim i përgjithshëm
Platoni (Leges, 815a) e përshkruan atë si duke imituar me lëvizje të shpejta mënyrat në të cilat duhen shmangur goditjet dhe shigjetat dhe gjithashtu mënyrat në të cilat një armik duhet të sulmohet. Kërcehej me zërin e aulos; koha e saj ishte e shpejtë dhe e lehtë, siç tregohet edhe nga këmba metrike e quajtur pirrik.
It was described by Xenophon in his work the Anabasis. In that work he writes that the dance was performed at a festival held in Trapezus to celebrate the arrival of the troops in the city. The following is the part in which the pyrrhic dance is mentioned: Një mysian që pa se ata ishin të habitur, iu përgjigj duke bindur një nga arkadianët që kishte blerë një vajzë kërcimtare që ta vishte me kostumin më të mirë që mundi, t'i vendoste një mburojë të lehtë dhe ta vinte për të dhënë një performancë të këndshme të ' Valle pirrike. Më pas pati një zhurmë duartrokitjesh dhe paflagonianët pyetën nëse edhe gratë greke luftuan krah për krah me burrat e tyre. Grekët u përgjigjën se këto ishin pikërisht ato gra që e kishin dëbuar mbretin nga kampi i tij.[citim i nevojshëm] Homeri i referohet Pyrrichios dhe përshkruan se si Akili e kërceu atë rreth funeralit të djegur të Patrokliut.
Vallja u pëlqye në të gjithë Greqinë dhe veçanërisht nga spartanët, të cilët e konsideronin atë stërvitje të lehtë luftarake. Ky besim i shtyu spartanët t'ua mësonin vallëzimin fëmijëve të tyre kur ishin ende të vegjël
Sipas Platonit
Platoni - Ligjet (7-815a) '''(815a) ὄρχησιν λέγοι. τὴν πολεμικὴν δὴ τούτων, ἄλλην οὖσαν τῆς εἰρηνικῆς, πυρρίχην ἄν τις ὀρθῶς προσαγορεύοι, τάς τε εὐλαβείας πασῶν πληγῶν καὶ βολῶν ἐκνεύσεσι καὶ ὑπείξει πάσῃ καὶ ἐκπηδήσεσιν ἐν ὕψει καὶ σὺν ταπεινώσει μιμουμένην, καὶ τὰς ταύταις ἐναντίας, τὰς ἐπὶ τὰ δραστικὰ φερομένας αὖ σχήματα, ἔν τε ταῖς τῶν τόξων βολαῖς καὶ ἀκοντίων καὶ πασῶν πληγῶν μιμήματα ἐπιχειρούσας μιμεῖσθαι· τό τε ὀρθὸν ἐν τούτοις καὶ τὸ εὔτονον, τῶν ἀγαθῶν σωμάτων (815β) καὶ ψυχῶν ὁπόταν γίγνηται μίμημα, εὐθυφερὲς ὡς τὸ πολὺ τῶν τοῦ σώματος μελῶν γιγνόμενον, ὀρθὸν..''' ''(815a)....vallen e luftës që dallon nga vallja e paqes, me të drejtë mund ta quajmë pirro. Ai imiton, nga njëra anë.lëvizjet që bën njeriu për të shmangur të gjitha goditjet që i vijnë nga afër ose larg, të bjerë anash, të tërhiqet, të kërcejë lart, të bjerë poshtë; dhe nga ana tjetër, lëvizjet e kundërta që përpiqen të imitojnë qëndrimet agresive. , pra gjuajtja e harqeve dhe hedhja e shtizës dhe gjestet që imitojnë çdo lloj goditjeje. Korrektësia dhe koordinimi që ekziston në këto valle, kur imitohen trupa të bukur dhe shpirtra të bukur, realizohet kur të gjithë anëtarët e trupit ruajnë drejtsinë e vijave të tyre.''
Kronologjia
Tregimet historike identifikojnë Thalitasin si krijuesin e pirros. Ai vetë erdhi nga Kreta dhe e prezantoi me spartanët.