cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lufta e Bosnjës
Luftë civile apo një luftë agresioni
Akademiku Mary Kaldor argumenton se Lufta e Bosnjës është një shembull i asaj që ajo i quan luftëra të reja, të cilat nuk janë as civile dhe as ndërshtetërore, por kombinojnë elementë të të dyjave.
Lufta etnike
Në Miti i Luftës Etnike: Serbia dhe Kroacia në vitet 1990, profesori i Kolegjit të Itakës V.P. Gagnon sfidon besimin e pranuar gjerësisht në Perëndim se Lufta e Bosnjës (dhe luftërat e tjera jugosllave) ishin një produkt i urrejtjes etnike midis fraksioneve ndërluftuese. Gagnon argumenton se luftërat u shkaktuan nga elitat politike të etur për pushtet që i rezistuan liberalizimit dhe demokratizimit politik dhe ekonomik, jo nga njerëzit e zakonshëm. Në kundërshtimin e vlerësimit të përbashkët nga akademikët, politikanët dhe gazetarët perëndimorë për një luftë etnike dhe të Ballkanit si një rajon antitetik me vlerat perëndimore, Gagnon përmend shkallën e lartë të martesave të përziera, përqindjen e lartë të rezistuesve, rezistencën ndaj lëvizjeve nacionaliste dhe pikëpamjet e favorshme për marrëdhëniet ndëretnike në sondazhet e kryera në fund të viteve 1980 në Jugosllavi, mes faktorëve të tjerë.
Filma
Lufta e Bosnjës është përshkruar në një sërë filmash, duke përfshirë filma të Hollivudit, si Partia e Gjuetisë, ku Richard Gere luan rolin e gazetarit Simon Hunt në përpjekjen e tij për të kapur të dyshuarin për krime lufte dhe ish-presidentin serb të Bosnjës, Radovan Karaxhiç; Behind Enemy Lines, bazuar në incidentin e Mrkonjić Grad, tregon për një pilot të rrëzuar të marinës amerikane, i cili zbulon një masakër ndërsa ishte në arrati nga trupat serbe që e duan atë të vdekur; Paqebërësi, me aktorë George Clooney dhe Nicole Kidman, është një histori për një kolonel të ushtrisë amerikane dhe një ekspert bërthamor të Shtëpisë së Bardhë që hetojnë armët e vjedhura bërthamore ruse të marra nga një diplomat jugosllav i nxitur nga hakmarrja, Dushan Gavrić.
In the Land of Blood and Honey, është një film amerikan i vitit 2011, shkruar, prodhuar dhe drejtuar nga Angelina Jolie; filmi ishte debutimi regjisorial i Jolie dhe ai përshkruan një histori dashurie të vendosur kundër përdhunimit masiv të grave muslimane në Luftën e Bosnjës. Filmi spanjoll/italian i vitit 2013 Twice Born, me rolin kryesor të Penélope Cruz, bazuar në një libër nga Margaret Mazzantini. Ai tregon historinë e një nëne që sjell djalin e saj adoleshent në Sarajevë, ku babai i tij vdiq në konfliktin në Bosnje vite më parë.
Filmat britanikë përfshijnë Mirë se vini në Sarajevë, për jetën e Sarajevanëve gjatë rrethimit. Filmi boshnjako-britanik "Njerëz të bukur" me regji të Jasmin Dizdar portretizon takimin midis familjeve angleze dhe refugjatëve boshnjakë të ardhur në kulmin e Luftës në Bosnje. Filmi u nderua me çmimin Un Certain Regard në Festivalin e Kanës 1999. Filmi spanjoll Territorio Comanche tregon historinë e një ekipi televiziv spanjoll gjatë rrethimit të Sarajevës. Filmi polak Demons of War (1998), i vendosur gjatë konfliktit në Bosnje, portretizon një grup ushtarësh polakë në IFOR, të cilët ndihmojnë një çift gazetarësh të gjurmuar nga një kryekomandant vendas, krimet e të cilit i kishin regjistruar.
Filmi No Man's Land i regjisorit boshnjak Danis Tanović fitoi çmimet e filmit më të mirë të huaj në Academy Awards 2001 dhe Golden Globes 2002. Filmi boshnjak Grbavica, për jetën e një nëne beqare në Sarajevën bashkëkohore pas përdhunimit sistematik të grave boshnjake nga trupat serbe gjatë luftës, fitoi Ariun e Artë në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Berlin.
Filmi Remake i vitit 2003, i drejtuar nga regjisori boshnjak Dino Mustafić dhe shkruar nga Zlatko Topçiq, ndjek babanë Ahmed dhe djalin Tarik Karaga gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe Rrethimit të Sarajevës. Ai u shfaq premierë në Festivalin e 32-të Ndërkombëtar të Filmit në Roterdam. Filmi i vitit 2010 Të braktisurit, me regji të Adis Bakraç dhe me shkrim nga Zlatko Topçiç, tregon historinë e një djali nga një shtëpi për fëmijë të braktisur, i cili përpiqet të gjejë të vërtetën për origjinën e tij, duke u nënkuptuar se ai është fëmija i një përdhunimi. Filmi u shfaq premierë në Festivalin e 45-të Ndërkombëtar të Filmit në Karlovy Vary.
Filmi i vitit 1997 Rrethi i përsosur, me regji nga regjisori boshnjak Ademir Kenović, tregon historinë e dy djemve gjatë Rrethimit të Sarajevës dhe u nderua me çmimin François Chalais në Festivalin e Kanës 1997.
Bellavilliers
Bellavilliers është një komunë në Francë. Bellavilliersbën pjesë në departamentin Orne të rajonit Basse-Normandie. Komuna ka një popullsi prej 163 banorë dhe sipërfaqe 15.73 km².
Lufta e Bosnjës
Filma
Filmi i vitit 1998 Shpëtimtari, me protagonist Dennis Quaid tregon historinë e një mercenari të thekur në Legjionin e të Huajve, i cili fillon të gjejë njerëzimin e tij kur përballet me mizoritë gjatë luftimeve në Bosnje.
Pretty Village, Pretty Flame me regji të regjisorit serb Srđan Dragojević, paraqet një rrëfim të zymtë por me humor të errët të Luftës së Bosnjës. Filmi serb Jeta është një mrekulli, i prodhuar nga Emir Kusturica, përshkruan romancën e një kujdestari të stacionit serb të Paqësorit dhe një gruaje të re boshnjake muslimane që iu besua atij si peng në kontekstin e përleshjeve kufitare boshnjako-serbe; u nominua në Festivalin e Kanës 2004.
Një numër filmash perëndimor e bënë konfliktin boshnjak sfondin e tregimeve të tyre – disa prej tyre përfshijnë Avenger, bazuar në romanin e Frederick Forsyth, në të cilin një mercenar gjurmon një kryekomandant serb përgjegjës për krimet e luftës, dhe The Peacemaker, në të cilin një burrë jugosllav emocionalisht të shkatërruar nga humbjet e komploteve të luftës për t'u hakmarrë ndaj Kombeve të Bashkuara duke shpërthyer një bombë bërthamore në Nju Jork. The Whistleblower tregon historinë e vërtetë të Kathryn Bolkovac, një paqeruajtëse e OKB-së që zbuloi një skandal të trafikimit të qenieve njerëzore që përfshin Kombet e Bashkuara në Bosnjën e pasluftës. Shot Through the Heart është një film televiziv i vitit 1998, me regji nga David Attwood, i shfaqur në BBC dhe HBO në 1998, i cili mbulon Rrethimin e Sarajevës gjatë Luftës në Bosnje nga këndvështrimi i dy gjuajtësve jugosllavë të nivelit olimpik, njëri prej të cilëve bëhet snajper.
Quo Vadis, Aida? është një film boshnjak i vitit 2020, shkruar dhe drejtuar nga Jasmila Žbanić, për Aidën, një përkthyese e OKB-së, e cila përpiqet të shpëtojë familjen e saj pasi Ushtria e Republika Srpska merr qytetin e Srebrenicës menjëherë para masakrës së Srebrenicës.
Seriale dramatike
Seriali televiziv britanik i vlerësuar me çmime, Warriors, u transmetua në BBC One në vitin 1999. Tregon historinë e një grupi paqeruajtëssh britanikë gjatë spastrimit etnik të Luginës së Lašvës. Shumë nga ngjarjet e luftës u përshkruan në serialin dramatik pakistanez, Alpha Bravo Charlie, shkruar dhe drejtuar nga Shoaib Mansoor në 1998. Prodhuar nga Ndër-Services Public Relations (ISPR), seriali tregoi disa ngjarje aktive në fushën e betejës dhe përfshirjen e Pakistanit personeli ushtarak në misionet paqeruajtëse të OKB-së. Alpha Bravo Charlie u prezantua në Korporatën e Televizionit të Pakistanit (PTV).
Dokumentarë
Një seri dokumentarësh e BBC-së, Vdekja e Jugosllavisë, mbulon rënien e Jugosllavisë nga rrënjët e konfliktit në vitet 1980 deri në luftërat dhe marrëveshjet e paqes pasuese, dhe një libër i BBC-së u botua me të njëjtin titull. Dokumentarë të tjerë përfshijnë Bosna të Bernard-Henri Lévy! për rezistencën boshnjake kundër trupave të pajisura mirë serbe në fillim të luftës; dokumentari slloven Tunel upanja (Një tunel i shpresës) për tunelin e Sarajevës i ndërtuar nga qytetarët e rrethuar të Sarajevës për të lidhur Sarajevën me territorin e qeverisë boshnjake; dhe dokumentari britanik A Cry from the Grave për masakrën e Srebrenicës. Mrekullia në Bosnjë është një film dokumentar i vitit 1995, i xhiruar me rastin e tre vjetorit të Ushtrisë së Republikës së Bosnjë-Hercegovinës; u shfaq premierë në Festivalin e Filmit në Kanë 1995 dhe fitoi Çmimin Special. Lufta e Bosnjës është një fokus qendror në The Diplomat, një dokumentar për karrierën e Richard Holbrooke. Jugosllavia: Lufta e shmangshme (1999) shikon kontekstin më të gjerë të luftërave civile në ish-Jugosllavi. "Scream for Me Sarajevo" është një dokumentar i vitit 2017 (drejtuar nga Tarik Hodzic) për një koncert të luajtur nga Bruce Dickinson (këngëtari kryesor i një grupi rock anglez Iron Maiden) dhe grupi i tij Skunkworks, në Sarajevë, në fund të vitit 1994, gjatë rrethimit. .
Libra
Sarajevo Blues i Semezdin Mehmedinović-it dhe Sarajevo Marlboro i Miljenko Jergović-it janë ndër librat më të njohur të shkruar gjatë luftës në Bosnje. Ditari i Zlatës është një ditar i botuar i mbajtur nga një vajzë e re, Zlata Filipović, i cili tregon jetën e saj në Sarajevë nga viti 1991 deri në 1993. Për shkak të ditarit, ajo nganjëherë quhet "Ana Frank e Sarajevës". Lista e Bosnjës nga Kenan Trebincevic dhe Susan Shapiro kronikën e luftës përmes syve të një refugjati boshnjak që kthehej në shtëpi për herë të parë pas 18 vitesh në Nju Jork.
Vepra të tjera rreth luftës përfshijnë:
Popullsia e lashtë e Durrësit
Popullsia e lashtë e Durrësit libër me autor Hava Hidri dhe Sali Hidri (red. e transl.). Botuar në Tiranë nga "Globus R.", në vitin 2006. Faqe 128. ISBN 99943-36-30-4
Lufta e Bosnjës
Muzikë
"Miss Sarajeva" e U2, për luftën në Bosnje, shfaq Bono dhe Luciano Pavarotti. Këngët e tjera përfshijnë "Pure Massacre" nga Silverchair,< "Bosnia" nga Cranberries, "Sarajevo" nga UHF, "Sva bol svijeta" nga Fazla, "Nad trupem Jugosławii" nga grupi punk rock polak KSU dhe të tjera. Koncepti i albumit Dead Winter Dead nga Savatage tregon një histori të vendosur gjatë Luftës së Bosnjës.
Filmi Remake i vitit 2003, i drejtuar nga regjisori boshnjak Dino Mustafić dhe shkruar nga Zlatko Topçiq, ndjek babanë Ahmed dhe djalin Tarik Karaga gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe Rrethimit të Sarajevës. Ai u shfaq premierë në Festivalin e 32-të Ndërkombëtar të Filmit në Roterdam.
Libri i autorit kanadez Steven Galloway "The Cellist of Sarajevo" ndjek tre personazhe që jetojnë gjatë rrethimit dhe ndikimet që ai ka mbi ta.
Grupi amerikan i rockut Jackopierce shkroi këngën "Anderson's Luck" nga albumi i tyre Weather bazuar në rrethimin, duke përshkruar jetën e një çifti që përpiqej të mbijetonte në Sarajevë, në kontrast me familjen e këngëtarit, duke parë me siguri ngjarjet që shpaloseshin në televizion.
Video lojëra
Videoloja 2014 This War of Mine u frymëzua nga kushtet e këqija të jetesës dhe mizoritë e kohës së luftës që duruan civilët boshnjakë gjatë Rrethimit të Sarajevës, ku lojtari kontrollon një grup civilësh të mbijetuar në një shtëpi të dëmtuar të improvizuar.
Belle-Isle-en-Terre
Belle-Isle-en-Terre është një komunë në Francë. Belle-Isle-en-Terrebën pjesë në departamentin Côtes-d'Armor të rajonit. Komuna ka një popullsi prej 1057 banorë dhe sipërfaqe 14.11 km².
Forcat e Armatosura Norvegjeze
parapamje|Stema e Norvegjisë Forcat e Armatosura Norvegjeze është organizata ushtarake përgjegjëse për mbrojtjen e Norvegjisë. Ato përbëhen nga pesë degë, Ushtria Norvegjeze, Marina Mbretërore Norvegjeze, e cila përfshin Rojet Bregdetare, Forcat Ajrore Mbretërore Norvegjeze, Gardën e Kombëtare dhe Forcën e Mbrojtjes Kibernetike Norvegjeze si dhe disa departamente të përbashkëta.
Forca ushtarake në kohë paqeje është rreth 17.185 personel duke përfshirë personelin ushtarak dhe civil, dhe rreth 70.000 gjithsej me personelin aktual ushtarak, rekrutët dhe Gardën e Brendshme Norvegjeze në mobilizim të plotë.
Ndër anëtarët evropianë të NATO-s, shpenzimet ushtarake prej 7.2 miliardë dollarësh janë më të lartat për kokë banori.
Pastel Blues (album)
Pastel Blues është një album i këngëtares/pianistes/tekst-shkrueses Nina Simone (1933–2003). Ky studio album u regjistruar në vitin 1964 dhe 1965 në New York City dhe u lëshua në vitn 1965 nga Philips Records. Emri Pastel Blues është disi mashtrues sepse këngët në album inkorporojnë stile të ndryshme muzikore përveç blues, siç janë jazz, soul dhe folk.
Logny-Bogny
Logny-Bogny është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Logny-Bogny ka një popullsi prej 192 banorë dhe sipërfaqe 10.66 km², me një dendësi prej 18 banor/km².
Baraigne
Baraigne është një komunë në Francë. Baraigne bën pjesë në departamentin Aude të rajonit Languedoc-Roussillon. Komuna ka një popullsi prej 151 banorë dhe sipërfaqe 4.76 km².
Arshin Xhezo
Arshin Xhezo është një ndër emrat më të spikatur të gazetarisë shqiptare, veçanërisht në shtypin e para viteve ’90. Ai u lind ne qytetin e Beratit ne vitin 1947, ku edhe kreu shkollen e mesme, ndersa studimet universtare i kreu ne Tirane. Pas perfundimit te studimeve ai ka punuar fillimisht si gazetar ne Revisten Hosteni, e me pas reporter ne gazeten Zeri i Popullit. Kulmin e tij në këtë periudhë, e shënoi si kryeredaktor në gazetën më të madhe në vend “Zëri i Popullit” në vitet 1983-1988, të cilën e ktheu në një tribunë të intelektualëve të njohur, mes tyre dhe Ismail Kadare e Dritëro Agolli. Xhezo është gazetari i parë i cili shkruajti për ruajtjen dhe shpëtimin e hebrenjve në Shqipëri, që në vitet e diktaturës.
Gjatë viteve të tranzicionit, Arshin Xhezo i është përkushtuar kritikës letrare, publicistikës dhe mesimdhenies. Ai është redaktor i botimit me poezi “Lypësi i kohës” nga Dritëro Agolli, romanit “Kupa e helmit”, i shkrimtarit Dhimitër Xhuvani me të cilin pati një sërë bashkëpunimesh, apo librit “Ardhja e Migjenit në letërsinë shqipe”, me autor Ismail Kadare.
Krahas botimeve letrare Arshin Xhezo ka dhënë kontributin e tij në redaktimin gjuhësor dhe në botimet shkencore, ku spikasin dhjetra bashkëpunime me gjuhëtarin e njohur, Shaban Demiraj, e mjekun, Feçor Agaçi.
Pas një përkushtimi disa vjeçar, me dhjetra përkthime e redaktime, Arshin Xhezo rikthehet në shtypin e shkruar me disa ese dhe intervista. Ai “shkund” opinionin publik me një rrëfim të sinqertë dhe autokritik me titull “Diktatura na përdori hollë ne gazetarët”, të botuar në vitin 2005, në gazetën Tirana Observer. Më pas, si gazetar i parë që shkruajti për rolin e shqiptarëve në shpëtimin e hebrenjve, Arshin Xhezo, i kushtoi një seri analizash e intervistash kësaj çështje. Ai spikat dhe për kritikën letrare dhe kontributin e veprës poetike, të poetit Xhevahir Spahiu. U nda nga jeta më 10 shkurt 2016.
Karikuesi
Një karikues baterie, rimbushës ose thjesht karikues, është një pajisje që ruan energjinë në një bateri duke kaluar një rrymë elektrike përmes saj. Protokolli i karikimit (sa tension ose rrymë për sa kohë dhe çfarë duhet bërë kur të përfundojë karikimi) varet nga madhësia dhe lloji i baterisë që ngarkohet. Disa lloje baterish kanë tolerancë të lartë ndaj mbingarkesës (d.m.th., karikimi i vazhdueshëm pasi bateria të jetë ngarkuar plotësisht) dhe mund të rikarikohen duke u lidhur me një burim tensioni konstant ose një burim rrymë konstante, në varësi të llojit të baterisë. Ngarkuesit e thjeshtë të këtij lloji duhet të shkëputen manualisht në fund të ciklit të karikimit. Llojet e tjera të baterive përdorin një kohëmatës për të ndërprerë kur karikimi duhet të përfundojë. Llojet e tjera të baterive nuk mund të përballojnë ngarkimin e tepërt, dëmtimin (kapaciteti i zvogëluar, jetëgjatësia e reduktuar), mbinxehja apo edhe shpërthimi. Ngarkuesi mund të ketë qarqe sensorë të temperaturës ose tensionit dhe një kontrollues mikroprocesor për të rregulluar në mënyrë të sigurt rrymën dhe tensionin e karikimit, për të përcaktuar gjendjen e karikimit dhe për të ndërprerë në fund të karikimit. Ngarkuesit mund të rrisin tensionin e daljes proporcionalisht me rrymën për të kompensuar rezistencën në tela.
Një karikues i rrjedhshëm siguron një sasi relativisht të vogël të rrymës, e mjaftueshme vetëm për të kundërshtuar vetë-shkarkimin e një baterie që është në punë për një kohë të gjatë. Disa lloje baterish nuk mund të tolerojnë karikimin me rrjedhje; përpjekjet për ta bërë këtë mund të rezultojnë në dëmtim. Bateritë litium-jon nuk mund të përballojnë karikimin me rrjedhje të pacaktuar. Ngarkuesit e ngadaltë të baterive mund të duhen disa orë për të përfunduar një karikim. Ngarkuesit me shpejtësi të lartë mund të rivendosin shumicën e kapacitetit shumë më shpejt, por karikuesit me shpejtësi të lartë mund të jenë më shumë sesa mund të tolerojnë disa lloje baterish. Bateritë e tilla kërkojnë monitorim aktiv të baterisë për ta mbrojtur atë nga mbingarkesa. Automjetet elektrike në mënyrë ideale kanë nevojë për karikues me normë të lartë. Për akses publik, instalimi i ngarkuesve të tillë dhe mbështetja e shpërndarjes për ta është një çështje në miratimin e propozuar të automjeteve elektrike.
Marcia Bartusiak
Marcia F. Bartusiak është shkrimtare, gazetare dhe Profesore e Praktikës në Programet e Diplomimit në Shkencat e Shkrimit të Massachusetts Institute of Technology. Ajo shkruan për fushën e astronomisë dhe fizikës. Marcia e ka publikuar në National Geographic, Discover, Astronomy, Sky & Telescope, Science, Popular Science, World Book Encyclopedia, Smithsonian, dhr MIT Technology Review. Ajo është një kolumniste për revistën Natural History. Bartusiak dy herë e ka fituar Çmimin e Shkrimit Shkencor të Institutit Amerikan të Fizikës - në vitin 2001 për Einstein's Unfinished Symphony dhe në vitin 1982 për "The Ultimate Timepiece" Discover Magazine.
Let It All Out
Let It All Out është një album i këngëtares/pianistes/tekst-shkrueses Nina Simone. U ëshua në vitin 1966, ky ishte albumi i saj i gjashtë me studion Philips Records. Disa nga këngët janë regjistruar gjatë paraqitjeve live, akoma e paqartë cila prej tyre.
Mäntsälä
Mäntsälä (Mäntsälän kunta), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Jugore, dhe është pjesë e rajonit Uusimaa.
Turqit
parapamje|Veshje tradicionale e Turqisë
parapamje|Njerëz në Bulevardin Anafartalar, [[Ankaraja|Ankara, Turqi në vitet 1950]] parapamje|423x423px|Turkët Populli turk (Türk ulusu) ose Tyrqit (Türkler), të njohur edhe si Turqit e Anadollit (Anadolu Türkleri), janë një grupe etnik dhe komb turkik, të cilët jetojnë kryesisht në Turqi dhe flasin gjuhën turke, gjuhën më të folur familjes gjuhësore turkike. Ata janë grupi etnik më i madh në Turqi, si dhe kombi më i madh në mesin e kombeve turkike. Minoritete etnike turke jetojnë në tokat e dikurshme të Perandorisë Osmane. Përveç kësaj, diaspora tuke është themeluar me mërgime bashkëkohore, sidomos në Evropën Perëndimore.
Etimologjia dhe identiteti etnik
Etnonimi "turk" dallohet për herë të parë tek veprat e Herodotit (rr. 484–425 p.e.s.), i cili i reforehet Targitasit, mbretit të parë të skithianëve; për më tepër, gjatë shekullit të parë të erës së re, Pomponius Mela i referohet pyjeve në veri të Detit Azov si "Turcae", dhe Plini Plaku liston "Tyrcae" si popull që banon të njëjtën zonë. Burimet e para që i referohen "turqve" vijn kryesisht nga burimet kineze të shekullit VI. Në këto burime, fjala "turk" shfaqet si "tujue" (kinezçe: 突厥 T’u-chüe), e cila i referohej gëkturqve. Edhe pse fjala "turk" i referohet popullit turk, ajo gjithashtu ndonjëherë i referohet popujve turkike.
Periudha osmane
Gjatë periudhës osmane, sistemi i miletit përcaktonte bashkësitë në baza fetare. Si pasoje e këtij sistemi, vetëm fshatarët që ndiqnin fenë islame konsideroheshin si turq. Turqit e krishterë, hebrenj, apo edhe alevitë mund të mos konsideroheshin si turq. Në anën tjetër, arabët dhe kurdët që ndiqnin fenë islame, e të cilët jetojnë në lindje të Anadollit ndonjëherë janë konsideruar si turq. Neni 66 i Kushtetutës së Turqisë përcakton një "turk", si çdokush që është i "lidhur për shtetin turk përmes lidhjes së shtetësisë."
Poix-Terron
Poix-Terron është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Poix-Terron ka një popullsi prej 822 banorë dhe sipërfaqe 14.26 km², me një dendësi prej 58 banor/km².
Gaten Matarazzo
Gaetano John "Gaten" Matarazzo III ( i lindur më 8 shtator 2002) është një aktor dhe këngëtar amerikan. Ai e filloi karrierën e tij në skenën e Broadway si Benjamin në Priscilla, Mbretëresha e Shkretëtirës dhe si Gavroche në Les Misérables. Ai luan si Dustin Henderson në serialin dramë shkencor-fiction-horror Netflix Stranger Things , dhe pret në emisionin Netflix Prank Encounters. Ai është gjithashtu këngëtari kryesor i grupit indie rock Punë në Progres.
Syd Barrett
Roger Keith "Syd" Barrett (6 Janar 1946 – 7 Korrik 2006) ishte një këngëtar, tekstshkrues, muzikant, kompozitor, dhe piktor Anglez. I mirënjohur si pjestar themelues i grupit Pink Floyd, Barrett ishte këngëtari kryesor, kitaristi dhe kompozitori kryesor në vitet e tij te hershme dhe ka marrë meritat e emërtimit të grupit. Barrett u përjashtua nga Pink Floyd në Prill 1968 pasi David Gilmour u bë kitaristi i ri i grupit, dhe pas një kohe të shkurter u shtrua në spital pas spekuilmeve për sëmundje mendore.
Gaten Matarazzo
Jeta e hershme
Matarazzo lindi në Connecticut, në Gaetano dhe Heather Matarazzo, por u rrit në Little Egg Harbour Township, New Jersey, dhe ai ndoqi shkollën e mesme rajonale të Pinelands në Tuckerton, New Jersey. Ai ka dy motra, një motër më të madhe Sabrina dhe një vëlla më të vogël Carmen.
Jeta personale
Matarazzo është me origjinë italiane.
Ai është vegjetarian.
Filantropi
Matarazzo përdor platformën e tij për të rritur ndërgjegjësimin për CCD dhe mbledhjen e fondeve për Buzëqeshjet në CCD, një organizatë që ndihmon në mbulimin e kostove të operacioneve me gojë për njerëzit me CCD. Matarazzo ka filluar gjithashtu një linjë të bluzave, të ardhurat e të cilave do të shkojnë në Buzëqeshjet CCD. Në faqet e tij në mediat sociale, Matarazzo u tregon ndjekësve se si t'i dhurojnë dhuratat për CCD Smiles dhe promovon ngjarje në të cilat do të marrë pjesë. Në nëntor 2017, motra e tij filloi një fushatë në Facebook për të mbledhur para për organizatën.
Shum (këngë)
"Shum" (Stilizuar "SHUM"; ШУМ, shqip: Zhurmë ) është një këngë nga banda elektro-folk ukrainase Go_A. Ajo e ka përfaqësuar Ukrainën në Festivalin Evropian të Këngës 2021 në Roterdam. Është hera e parë që një këngë e kënduar tërësisht në gjuhën ukrainase e përfaqëson shtetin në Eurovision.
Festivali Evropian i Këngës
Kënga u zgjodh për të përfaqësuar Ukrainën në Eurovision Song Contest 2021 më 4 shkurt 2021, pasi Go_A u zgjodh brenda nga transmetuesi kombëtar UA: PBC. Më 17 nëntor 2020, EBU konfirmoi se shorti i ndarjes gjysmëfinale për garën 2021 nuk do të mbahej. Në vend të kësaj, gjysmëfinalet do të paraqesin të njëjtën përbërje të shteteve siç përcaktohet nga shorti për gjysmëfinalet e garës 2020, i cili u mbajt më 28 janar 2020 në Bashkinë e Roterdamit. Ukraina u vendos në gjysmëfinalen e parë, që do të mbahej më 18 maj 2021 dhe ishte planifikuar të performonte në gjysmën e dytë të shfaqjes.
Castillon-de-Saint-Martory
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Baraize
Baraize është një komunë në Francë. Baraize bën pjesë në departamentin Indre të rajonit Centre. Komuna ka një popullsi prej 313 banorë dhe sipërfaqe 16.39 km².
Philips Records
Historia
Studio e regjistrimeve u fillua nga "Philips Phonographische Industrie" (PPI) në qershor të viti 1950, kur ajo filloj lëshimin e regjistrimeve klasike. Regjistrimet gjithashtu janë bërë edhe me me artistë të famshëm të kombësive të ndryshme dhe me artistë klasik nga Gjermania, Franca dhe Hollanda. E lëshuar nën slloganin "Records Of The Century", lëshimet e para në Britani u shfaqën në fillim të janarit 1953 në disqet 10" 78rpm.
Bogdan Bogdanović
Bogdan Bogdanović (20 gusht 1922 – 18 qershor 2010) ishte një arkitekt, urbanist dhe eseist serb dhe jugosllav. Ai ishte edhe mësimdhënës i arkitekturës në Fakultetin e Arkitekturës në Universitetin e Beogradit, ku shërbeu edhe si dekan.
Sulltanati i Egjiptit
Sulltanati i Egjiptit (arabisht: السلطنة المصرية) ishte protektorati jetëshkurtër që Mbretëria e Bashkuar vendosi mbi Egjiptin midis 1914 dhe 1922.
Bogdan Bogdanović
Përmbledhje
Bogdan Bogdanović shkroi artikuj të shumtë për urbanizmin, veçanërisht për aspektet e tij mitike dhe simbolike, disa prej të cilave u shfaqën në revista ndërkombëtare si El País, Die Zeit, dhe të tjera. Ai u përfshi edhe në politikë, si partizan jugosllav në Luftën e Dytë Botërore, më vonë si kryetar i Beogradit.
Sulltanati i Egjiptit
Historia
Menjëherë pas fillimit të Luftës së Parë Botërore, Hidivi Abbas II u hoq nga pushteti nga britanikët për shkak të pozicioneve të tij pro-osmane. Ai u zëvendësua nga xhaxhai i tij Husein Kamel, i cili shpalli pavarësinë e Egjiptit nga Perandoria Osmane dhe e shpalli veten si Sulltan. Ndonëse paraqitej si rithemelimi i sulltanatit egjiptian para-osman, sulltanati i sapokrijuar do të ishte një protektorat britanik, me fuqi efektive politike dhe ushtarake të dhënë nga zyrtarët britanikë. Kjo i dha fund sovranitetit de jure osman mbi Egjiptin, i cili kishte qenë kryesisht nominal që nga marrja e pushtetit nga shqiptari Muhamed Aliu në vitin 1805.
Bogdan Bogdanović
Përmbledhje
Bogdanoviç është një ndërtues domethënës i arkitekturës përkujtimore dhe memorialeve të ngritura në gjysmën e dytë të shekullit XX, për viktimat e fashizmit në Luftën e Dytë Botërore, në mbarë Jugosllavinë. Mes tjerash ai është dizajner edhe i Monumentit të minatorëve në Mitrovicë.
Sulltanati i Egjiptit
Historia
Pas vdekjes së Husein Kamel, djali i tij i vetëm, Princi Kamal el Dine Hussein, refuzoi pasardhjen dhe vëllai i Husein Kamel, Ahmed Fuad u ngjit në fron si Fuad I.
Kur mbaroi lufta, nacionalistët egjiptianë filluan të bëjnë presion mbi qeverinë britanike përsëri për pavarësi. Përveç arsyeve të tjera të tyre, egjiptianët u ndikuan nga presidenti amerikan Woodrow Wilson, i cili mbronte vetëvendosjen për të gjitha kombet. Në shtator 1918, Egjipti bëri lëvizjet e para drejt formimit të një wafd, ose delegacioni, për të shprehur kërkesat e tij për pavarësi në Konferencën e Paqes në Paris. Ideja për një wafd kishte origjinën midis anëtarëve të shquar të Partisë Umma, duke përfshirë Lutfi si Sayyid, Saad Zaglul, Muhamed Mahmud Pasha, Ali Sharaui, dhe Abd el Aziz Fahmi.
Më 13 nëntor 1918, që më pas u festua në Egjipt si Yawm al Jihad (Dita e Përpjekjes), Zaghloul, Fahmi dhe Sharawi iu dha një audiencë me gjeneralin Sir Reginald Wingate ('Wingate Pasha'), Komisioneri i Lartë Britanik. Ata kërkuan pavarësi të plotë me kushtin që Britania të lejohej të mbikëqyrte Kanalin e Suezit dhe borxhin publik. Ata gjithashtu kërkuan leje për të shkuar në Londër për të paraqitur çështjen e tyre përpara qeverisë britanike. Në të njëjtën ditë, egjiptianët formuan një delegacion për këtë qëllim, Al Wafd al Misri (i njohur si Wafd), i kryesuar nga Saad Zaghlul. Administrata britanike refuzoi të lejonte që Wafd të vazhdonte në Londër.
Më 8 mars, Zaglul dhe tre anëtarë të tjerë të Wafd u arrestuan dhe u burgosën në burgun e Qasr an Nil. Të nesërmen, ata u dëbuan në Maltë, një veprim që ndezi kryengritjen popullore të marsit/prillit 1919, në të cilën morën pjesë egjiptianët e të gjitha klasave shoqërore. Pati përleshje të dhunshme në Kajro dhe qytetet provinciale të Egjiptit të Poshtëm, veçanërisht Tanta, dhe kryengritja u përhap në jug, duke kulmuar në konfrontime të dhunshme në provincën Asiut në Egjiptin e Epërm.
Dëbimi i Wafdistëve shkaktoi gjithashtu demonstrata studentore dhe u përshkallëzua në greva masive nga studentët, zyrtarët e qeverisë, profesionistët, gratë dhe punëtorët e transportit. Brenda një jave, i gjithë Egjipti u paralizua nga grevat e përgjithshme dhe trazirat. Linjat hekurudhore dhe telegrafike u ndërprenë, shoferët e taksive refuzuan të punonin, avokatët nuk u paraqitën për çështjet gjyqësore dhe demonstruesit marshuan nëpër rrugë duke bërtitur parulla pro-wafdiste dhe duke kërkuar pavarësi. Dhuna shpërtheu gjatë revolucionit midis trupave britanike dhe protestuesve egjiptianë, e cila rezultoi në shumë të vrarë dhe të plagosur nga të dyja palët.
Më 16 mars, midis 150 dhe 300 gra egjiptiane të shtresës së lartë me vello organizuan një demonstratë kundër pushtimit britanik, një ngjarje që shënoi hyrjen e grave egjiptiane në jetën publike. Gratë drejtoheshin nga Safia Zaghlul, gruaja e udhëheqësit të Wafd-it, Saad Zaglul; Huda Sharawi, gruaja e një prej anëtarëve origjinalë të Wafd dhe organizatore e Unionit Feminist Egjiptian; dhe Muna Fahmi Wissa. Gratë e shtresave të ulëta demonstruan në rrugë përkrah burrave. Në fshat, gratë merreshin me aktivitete si prerja e linjave hekurudhore.
Gratë e shtresës së lartë që merrnin pjesë në politikë për herë të parë morën role kyçe në lëvizje kur udhëheqësit meshkuj u internuan ose u ndaluan. Ata organizuan greva, demonstrata dhe bojkotime të mallrave britanike dhe shkruan peticione, të cilat ua shpërndanë ambasadave të huaja duke protestuar kundër kontrollit britanik në Egjipt.
Marshimi i grave i 16 marsit i parapriu një ditë demonstratës më të madhe të Revolucionit të vitit 1919. Më shumë se 10,000 mësues, studentë, punëtorë, avokatë dhe punonjës të qeverisë filluan të marshojnë në el-Azhar dhe u nisën drejt Pallatit Abdin, ku u bashkuan me mijëra të tjerë, të cilët injoruan bllokadat dhe ndalimet britanike. Së shpejti, demonstrata të ngjashme shpërthyen në Aleksandri, Tanta, Damanhur, El Mansurah dhe El Fajjum. Deri në verën e vitit 1919, më shumë se 800 egjiptianë ishin vrarë, si dhe 31 evropianë dhe 29 ushtarë britanikë.
Gjenerali Wingate, Komisioneri i Lartë Britanik, e kuptoi forcën e forcave nacionaliste dhe kërcënimin që Wafd përfaqësonte për kontrollin britanik mbi Egjiptin dhe ishte përpjekur të bindte qeverinë britanike që të lejonte Wafd-in të udhëtonte në Paris. Megjithatë, qeveria britanike mbeti armiqësore ndaj Zaghlulit dhe nacionalistëve dhe e vendosur në refuzimin e kërkesave egjiptiane për pavarësi. Gjenerali Wingate u thirr në Londër për bisedime mbi situatën e Egjiptit, ndërsa Sir Milne Cheetham u emërua ushtrues detyre i Komisionerit të Lartë në janar 1919.
Revolucioni i Egjiptit i vitit 1919
Kur filloi Revolucioni i vitit 1919, Cheetham shpejt kuptoi se ishte i pafuqishëm për të ndaluar demonstratat dhe pranoi se gjërat ishin plotësisht jashtë kontrollit të tij. Megjithatë, qeveria në Londër e urdhëroi atë të mos dorëzohej në Wafd dhe të rivendoste rendin, një detyrë që ai nuk ishte në gjendje ta përmbushte.
Londra vendosi të zëvendësojë Wingate me një figurë të fortë ushtarake, Field Marshall Sir Edmund Allenby (më vonë krijoi Viskonti i 1-rë Allenby në tetor të atij viti), një nga heronjtë më të mëdhenj britanikë të Luftës së Parë Botërore. Ai u emërua komisar i lartë special dhe mbërriti në Egjipt më 25 mars. Të nesërmen, ai u takua me një grup nacionalistësh dhe ulemash egjiptianë. Pasi e bindi Field Marshallin Allenby të lironte udhëheqësit e Wafdit dhe t'i lejonte ata të udhëtonin në Paris, grupi egjiptian pranoi të nënshkruante një deklaratë duke u kërkuar njerëzve të ndalonin demonstratat. Allenby, i cili ishte i bindur se kjo ishte mënyra e vetme për të ndaluar revoltën, atëherë duhej të bindte qeverinë britanike që të pajtohej. Më 7 prill, Zaglul dhe kolegët e tij u liruan dhe u nisën për në Paris.
Në maj 1919, Lord Milner u emërua në krye të një misioni për të hetuar se si Egjiptit mund t'i jepeshin "institucione vetëqeverisëse" duke ruajtur protektoratin dhe duke mbrojtur interesat britanike. Misioni mbërriti në Egjipt në dhjetor 1919, por u bojkotua nga nacionalistët, të cilët kundërshtuan vazhdimin e protektoratit. Ardhja e Misionit Milner u pasua nga greva në të cilat morën pjesë studentë, avokatë, profesionistë dhe punëtorë. Tregtarët mbyllën dyqanet e tyre dhe organizatorët shpërndanë fletëpalosje që u kërkonin egjiptianëve të mos bashkëpunonin me misionin.
Më 4 prill 1921, kthimi i Zaglulit në Egjipt u prit me një mirëseardhje të paprecedentë, duke treguar se shumica dërrmuese e egjiptianëve e mbështetën atë. Megjithatë, Allenby ishte i vendosur të thyente fuqinë politike të Zaghlulit dhe të ndërtonte një grup pro-britanik, të cilit Britania mund t'i jepte me siguri pavarësinë egjiptiane. Më 23 dhjetor, Zaghlul u deportua në Sejshellet nëpërmjet Adenit. Deportimi i tij u pasua nga demonstrata, përleshje të dhunshme me policinë dhe greva nga studentët dhe punonjësit e qeverisë që prekën Kajron, Aleksandrinë, Port Said, Suez dhe qytete provinciale si Tanta, Zifta, Ez Zakazik dhe Xhirxha.
Pavarësia e Egjiptit (1922)
Sulltan Ahmad Fuad u bë Mbreti Fuad I dhe djali i tij, Faruku, u emërua si trashëgimtar i tij. Field Marshall Lordi Allenby mbeti, deri në vitin 1925, si Komisioner i Lartë Britanik. Më 19 prill u miratua një kushtetutë e re. Gjithashtu atë muaj, u nxorr një ligj zgjedhor që futi në një fazë të re në zhvillimin politik të Egjiptit - zgjedhjet parlamentare.
Ejaleti i Egjiptit
Ejaleti i Egjiptit (turqishtja osmane: ایالت مصر Eyālet-i Mıṣr) operoi si një ndarje administrative e Perandorisë Osmane nga viti 1517 deri më 1867. Ai filloi si rezultat i pushtimit të Egjiptit Mamluk nga osmanët më 1517, pas Luftës Osmane-Mamluk (1516-1517) dhe përthithjes së Sirisë në Perandori më 1516. Osmanët e administruan Egjiptin si një ejalet të perandorisë së tyre nga viti 1517 deri më 1867, me një ndërprerje gjatë pushtimit francez nga viti 1798 deri më 1801.
Egjipti ishte gjithmonë një provincë e vështirë për t'u kontrolluar nga sulltanët osmanë, pjesërisht për shkak të fuqisë dhe ndikimit të vazhdueshëm të mamlukëve, kastë ushtarake egjiptiane që kishte sunduar vendin për shekuj. Pasi forcat anglo-turke dëbuan francezët në vitin 1801, Muhamed Ali Pasha, një komandant ushtarak shqiptar i ushtrisë osmane në Egjipt, mori pushtetin në vitin 1805 dhe de facto themeloi Hidivllëkun e Egjiptit.
Egjipti nën dinastinë e Muhamed Aliut mbeti nominalisht një provincë osmane. Në realitet, ejaleti ishte praktikisht i pavarur dhe në fakt shkoi në luftë dy herë me perandorinë - në 1831–33 dhe 1839–41. Kostandinopoja i dha Egjiptit statusin e një shteti vasal autonom ose Hidivllëk më 1867. Isma'il Pasha (Hidiv nga viti 1863 deri më 1879) dhe Teufik Pasha (Hidiv nga viti 1879 deri më 1892) qeverisnin Egjiptin si një shtet pothuajse i pavarur nën sundimin e osman deri pushtimin britanik më 1882. Megjithatë, Hidivllëku i Egjiptit (1867–1914) mbeti një provincë de jure osmane deri më 5 nëntor 1914, kur u shpall nga Perandoria Britanike një protektorat britanik në reagim ndaj turqve të rinj të Perandorisë Osmane që iu bashkuan Luftës së Parë Botërore në anën e Fuqive Qendrore (tetor-nëntor 1914).
Mbretëria e Zotit
Mbretëria e Zotit eshte nje temë e hapur nga Jezusi e cila permbledh mesimet e Jezusit mbi jeten, Zotin, vdekjen, ringjalljen.
Mbretëria e Zotit si stil jetese
Mbretëria e Zotit(apo e Qiellit) ne mësimet e Jezusit shihet ne dy mënyra kryesore; njëra është se Mbretëria ka ardhur dhe është brenda gjithsecilit, dhe tjetra është se Mbretëria do te vijë dhe Jezusi do te Mbretëroje. Që të dyja kanë themel biblik.
"Jezusi e krahason Mbretërinë me shumë gjëra për të shpjeguar mënyrën si duhet jetuar. Nje herë e krahason me një Mbret falës, dhe nje shërbëtor të falur por që nuk fal, Jezusi thotë se ky i fundit dënohet. "Atë falna, ashtu sic ne i falim fajtorët tanë". Krahasohet edhe me një njeri i cili behet asketik ne një mënyrë "shet gjithçka për të blerë një fushë" ose "margaritar të çmuar". Kjo nënkupton se njerëzit për të shkuar në parajsë
Belle-Église
Belle-Église është një komunë në Francë. Belle-Églisebën pjesë në departamentin Oise të rajonit Picardie. Komuna ka një popullsi prej 578 banorë dhe sipërfaqe 7.83 km².
Dashuri, ma vidh vuajtjen!
Dashuri, ma vidh vuajtjen! : proza poetike, me autor Bajram Dabishevci, red. Menduh Kelmendi. Botuar në Prishtinë në vitin 2017 nga "Pjetër Bogdani". Libri ka 200 faqe.
Shënime: Letërsia shqipe, proza.
Arkitektura Kadamba
Arkitektura Kadamba ishte një stil arkitekture tempujsh i themeluar nga Mayurasharma në shekullin e IV të e.s. në Karnataka të Indisë Dinastia Kadamba krijoi një stil të ri arkitekture që qe baza e stilit Hoysala të arkitekturës, Zhivlloi një shkollë origjinale skulpture, që qe pararendëse e një serie skulptorësh të Indisë së jugut. Shumë tempuj në Aihole, Badami dhe Hampi janë ndërtuar në stilin arkitekturor Kadamba. Dinastia Kadamba e Banavasi-t ishte një dinasti e lashtë mbretërore e rajonit të Karnataka-s që sundoi nga viti 345 deri në vitin 525 dhe që dhanë një kontribut të hershëm domethënës në trashëgiminë arkitekturore indiane.
Historia
Midis viteve 345 deri në 525 të e.s., dinastia e lashtë mbretërore e Karnataka-s, Kadamba dha kontribute të hershme në Arkitektrën e Karnataka-s dhe ata janë zanafillësit e saj. Dinastia Kadamba krijoi një stil të ri arkitekturor që do të ishte baza e stilit arkitekturor Hoysala, zhvilluan një shkollë origjinale skulpture, që ishte pararendëse e një sërë skulptorëve të Indisë jugore. Shumë tempuj në Aihole, Badami dhe Hampi janë ndërtuar në stilin arkitekturor Kadamba. Dr. G. M. Moraes mendon se përveç disa veçorive, Dinastia Kadamba integroi një larmi stilesh në arkitekturën e tyre, të rrjedhura nga pararendësit dhe sundimtarët e tyre, duke u bazuar për shembull në traditën arkitekturore të Satavahanas. Dinastia Kadamba ishte krijuesja e arkitekturës së Karnataka-s. Tempujt Kadamba vimana zakonisht me plan katror, kulla është në formë piramidale dhe përbëhet nga një seri shtresash horizontale të shkallëzuar të dekoruara me seri uniforme projeksionesh katërkëndore vertikale dhe vestibule të mbuluara të ngjitur me vimana-n, shtresat janë më të shumta dhe më pak të ngritura, duke u munguar zbukurimi i pavjonit. Tempulli Madhukeshëara (i zotit Shiva) në Banavasi u ndërtua nga Dinastia Kadamba dhe ka një ndërtim të ndërlikuar guri të gdhendur. I ndërtuar fillimisht nga Dinastia Kadamba, pësoi, përgjatë një periudhe prej një mijë vjetësh, shumë shtesa dhe rinovime, nga sunduesit Chalukya të Sonda-s. "Kadambotsava", një festival i përvitshëm mbahet aty në muajin e dhjetorit. Arkitektura dhe skulptura Kadamba kontribuan në themelimin e stilit Chalukya-Hoysala.
Shikara Kadamba
Veçoria më e shquar e arkitekturës Kadamba ishte Shikhara e quajtur Shikara Kadamba. Kulla ngrihet në shkallë pa ndonjë dekorim (shikara në formë piramide) me majëz (Stupika ose Kalasha) në krye. Me raste piramidat kishin dritare të hapura. Ky stil Shikhara-sh u përdor mjaft shekuj më vonë, duke ndikuar në Tempullin Doddagaddavalli në periudhën Hoysala dhe tempujt Mahakuta në Hampi.
Tempujt në stilin arkitekturor Kadamba
Monumentet e shekullit të V në Halasi janë strukturat më të vjetra të mbijetuara të stilit Kadamba. Veçoria më e shquar është Shikhara Kadamba me një Kalasa në majë. Arkitektura Kadamba përbën një lidhje të rëndësishme midis arkitekturave Shatavahana, Pallava dhe Chalukya. Elementet e Arkitekturës Kadamba u morën nga Arkitektura Hoysala. Në distriktin Belgaum, tempujt Hattikeshwara, Kalleshwara dhe Someshwara në Halasi dhe grupi i tempujve në Kadaroli ilustrojnë më së miri arkitekturën Kadamba. Basadi i vjetër xhainist që përmban një faltore të shenjtë dhe një sukanasi në Halasi është tempulli më i vjetër prej guri në Karnataka. Halasi është në sfond të Ghatseve perëndimore në atmosferë të gjelbër të harlisur. Ishte kryeqyteti i dytë i Kadambave të Banavasi-t. Tempulli i stërmadh Bhuvaraha Narasimha ka imazhe të larta të Varaha-s, Narasimha-s, Narayana-s dhe Surya-s. Vendi ka një fortesë dhe tempuj të Gokarneshswara-s, Kapileshwara-s, Swarneshwara-s dhe Hatakeshwara-s. Në Halasi gjenden grupe monumentesh si tempujt Kalmeswara, Suvarneswara, Ramalingeswara dhe Bhuvaraha.
Shumë tempuj në Aihole duke përfshirë kompleksin e tempujve Ramlingesvara, tempullin Badigergudi dhe faltore të vogla në kompleksin tempullor të Durga-s, kompleksin tempullor Tryambakeshwara, tempullin e rrënuar në kompleksin tempullor Mallikarjuna, faltoret në kompleksin tempullor Jyotirlinga, tempulli i vogël në kompleksin tempullor Hucchimalli, tempujt e rrënuar të kompleksit tempullor Galaganatha dhe shumë tempuj përgjatë lumit Malaprabha janë ndërtuar në stilin arkitekturor Kadamba.
Grupi i tempujve Mallikarjuna në stilin Kadamba dhe Grupi i tempujve Bhutanatha në Badami.
Duke përfshirë tempujt xhain dhe dy tempuj të Shiva-s si dhe shumë tempuj të rrënuar në kodrën Hemakuta në Hampi, janë ndërtuar në stilin arkitekturor Kadamba.
Ka shumë faltore me superstrukturë Kadamba në Mahakuta duke përfshirë tempullin Bhimeshwara ling, tempull i rinovuar jashtë kompleksit kryesore të tempujve.
Në Bandalike (ose Bandalika), që është rreth 35 km nga Shikaripura, ka shumë tempuj dhe Basadi, duke përfshirë Basadin Shantinath, tempullin Sahasralinga dhe tempujt tremurti Someshwara që janë të periudhës Rastrakuta dhe Kadamba të ndërtuar në stilin e arkitekturës Kadamba.
Stilet e përziera të arkitekturës Kadamba
Tempuj me këtë stil: Tempulli Ananta Vasudeva; Tempulli Champakesvara Siva; Tempulli Lingaraja; Tempulli Mangalesvara Siva; Tempulli Purvesvara Siva; Tempulli Rajarani; Tempulli Yameshwar; Tempulli Mahavinayak dhe Tempulli Baladevjew.
Mänttä-Vilppula
Mänttä-Vilppula (Mänttä-Vilppulan kaupunki), është një komunë në Finlandë. Është e vendosur në provincën Finlanda Perëndimore, dhe është pjesë e rajonit Pirkanmaa.
Salies-du-Salat
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Salies-du-Salat (, fjalë për fjalë Salies of the Salat ; Ocitanisht: Salias de Salat ; Shqip: Saliasi i Salatit) është një komunë në departamentin Garonë e Epërme në Francën jugperëndimore.
Belleau, Aisne
Belleau është një komunë në Francë. Belleaubën pjesë në departamentin Aisne të rajonit Picardy. Komuna ka një popullsi prej 127 banorë dhe sipërfaqe 6.72 km².
Marvaux-Vieux
Marvaux-Vieux është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Ardennes të rajonit Grand Est. Marvaux-Vieux ka një popullsi prej 76 banorë dhe sipërfaqe 11.61 km², me një dendësi prej 7 banor/km².
Wild Is the Wind (album)
Wild Is the Wind është një album i këngëtares/pianistes/tekst-shkrueses Nina Simone, i gjashti me studion Philips Records. Albumi është i përbërë nga disa pjesë të lëna nga albumet e mëparshme me Philips.
David Trezeguet
Trezeguet e nisi karrierën e tij në Argjentinë me Platensen në moshën tetë vjeç, duke kaluar nga akademia e të rinjëve në ekipin e parë, me të cilën debutoi në vitin 1994 në Primera División. Pas një sezoni, ai u transferua në Ligue 1 te AS Monaco, ku ai formoi një sulm me shokun e skuadrës në kombëtare Thierry Henry, duke fituar kampionatin në sezonin 1996–97. Ai u largua nga klubi në vitin 2000, duke shënuar 52 gola në 93 ndeshje në Ligue 1; ai gjithsej fitoi dy kampionate dhe Trophée des champions në vitin 1997. Në vitin 2000, Trezeguet firmosi me Juventusin në Serie A për 20 milion £. Në sezonin 2001–02, ai fitoi çmimin Capocannoniere si golashënuesi më i mirë i kampionatit, e cila u fitua nga Juventusi; Trezeguet gjithashtu shënoi tetë gola në dhjetë ndeshje në UEFA Ligën e Kampioneve me Juventusin që arriti në fazën e dytë të turnamentit. Pavarësisht se vuajti me dëmtimet në sezonin e ardhshëm, ai fitoi një tjetër kampionat me klubin, si dhe shënoi katër gola në dhjetë ndeshje në Ligën e Kampioneve, ku Juventus arriti në finale; ekipi u mposht 3–2 me penallti nga Milani, me Trezeguet i cili gaboi në gjuajtjen e tij. Trezeguet shënoi 138 gola në 245 paraqitje në kampionat për Juventusin, duke u bërë shënuesi i katërt më i mirë në historinë e klubit. Në vitet e fundit të karrierës, ai luajti me ekipe në Spanjë, Emiratet e Bashkuara Arabe, Argjentinë dhe Indi.
Në nivel ndërkombëtar, Trezeguet shënoi 34 gola në 71 ndeshje me kombëtaren franceze nga viti 1998 e deri në vitin 2008. Ai gjithashtu luajti për Francën në nivelet nën-18, -20 dhe -21. Trezeguet ka përfaqsuar Francën në Kupën e Botës 1998, Euro 2000 (ku në finale shënoi një gol të artë kundër Italisë), Kupën e Botës 2002, Euro 2004 dhe Kupën e Botës 2006 (ku ai humbi penalltinë e tij në humbjen nga gjuajtjet e penalltive ndaj Italisë në finale). Në vitin 2004, ai u përzgjodh në listën FIFA 100 si një nga "125 futbollistët më të mirë të të gjitha kohërave që jetojnë".
Platense
Trezeguet e nisi karrierën e tij si profesionist te Platense në Primera División, ku ai debutoi zyrtarisht më 12 qershor 1994 në moshën 16 vjeç në barazimin 1–1 kundër Gimnasia y Esgrima de La Plata. Pas vetëm pesë ndeshjesh, ai u largua nga vendlindja e tij kaloi në Francë për të luajtur me Monacon.
Monaco
Në vitin 1995, Trezeguet ishte pranë nënshkrimit të një kontrate me Paris Saint-Germain, por kjo gjë nuk ndodhi pasi klubet dështuan të arrinin në një marrëveshje. Trajneri i Monacos Jean Tigana ishte i "impresionuar" nga Trezeguet, i cili kishte shënuar 5 gola gjatë provës, duke bërë që ai të firmoste një kontratë me vlerë 15,000 franca në muaj.
Trezeguet shpenzoi dy sezone me Monaco B. Gjatë kësaj kohe, ai zhvilloi vetëm nënte paraqitje me ekipin e parë. Në vitin 1998, Trezeguet shënoi golin më të shpejtë në historinë e UEFA Ligës së Kampioneve për sa i përket shpjetësisë së gjuajtjes në ndeshjen çerek-finale kundër Manchester United. Gjuajtja e tij arriti shpejtësinë 157.3 km/h. Me Monacon, ai fitoi titullin e Ligue 1 dy herë dhe u emërua Lojtari i Ri i Vitit në vitin 1998. Ai shënoi gjithsej 60 gola në 113 ndeshje, duke e vendosur veten si një gjahtar goli.
Juventus
Në verën e vitit 2000, Trezeguet u ble nga Juventus për 45 miljard Lira italiane. Në sezonin e tij të parë në Torino nën drejtimin e trajnerit Carlo Ancelotti, Trezeguet shënoi 14 gola në Serie A edhe pse shumicën e ndeshjeve ai i luajti si zëvëndësues. Juventus nuk e fitoi kampionatin në atë sezon, duke përfunduar në vendin e dytë mbrapa Romës. Në sezonin e dytë, këtë herë me Marcello Lippin si trajner, ai shënoi plot 24 gola në 34 ndeshje, duke u shpallur golashënuesi më i mirë sëbashku me italianin Dario Hübner të Piacenzës; golat e tij ishin vendimtar për Juventusin, e cila fitoi titullin e Serie A. Përveç çmimit si golashënuesi më i mirë, Trezeguet gjithashtu u nderua me çmimet Serie A Futbollisti i vitit dhe Serie A Futbollisti i huaj i vitit. Ai ndihmoi ekipin të arrinte në finalen e Kupës së Italisë, kurse në Ligën e Kampioneve, shënoi tetë gola në dhjetë ndeshje, me Juventusin që u eliminua në raundin e dytë.
Sezoni i tretë i Trezeguet në Itali u kushtëzua nga dëmtimet, edhe pse ai kontriboi në fitimin e një tjetër titulli të Serie A nga Juventusi. Ai gjithashtu fitoi edhe Superkupën e Italisë në gusht 2002, kurse në Ligën e Kampioneve shënoi katër gola në dhjetë ndeshje duke ndihmuar ekipin të arrinte në finale. Në finale, Trezeguet ishte një nga tre lojtarët e Juventusit që gabuan në gjuajtjen e penalltive në humbjen 3–2 me penallti nga Milani. Trezeguet e nisi sezonin 2003–04 duke fituar Superkupën e Italisë për të dytin vit rresht, duke shënuar golin e vetëm të ekipit të tij kundër Milanit; koha e rregullt dhe shtesa u mbyll në barazim 1–1, duke bërë që ndeshja të kalonte në gjuajtjet e penalltive, ku Trezeguet ishte i saktë në gjuajtjen e tij, duke ndihmuar Juventusin të fitojë 5–3. Pavarësisht se luajtën në një tjetër finale të Kupës së Italisë, Juventus zhgënjeu në Ligën e Kampioneve dhe në Serie A, pavarësisht 16 golave të shënuar nga Trezeguet. Në vitin 2004, legjenda braziliane Pelé e bëri Trezeguet pjesë të FIFA 100, lista e tij me 125 lojtarët më të mirë që jetojnë.