cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wu Wei
Zhvillimi konfucian
Creel besonte se një e dhënë e rëndësishme për zhvillimin e wu wei ekzistonte te analektet, në një thënie që i atribuohet Konfucit, e cila thotë: "Mjeshtri tha: 'A nuk ishte Shun ai që nuk bëri asgjë dhe megjithatë sundoi mirë? Çfarë bëri ai? Ai thjesht korrigjoi personin e tij ("u bë i nderuar" - Edward Slingerland) dhe mori pozicionin e tij të duhur (nga jugu) si sundimtar'". Koncepti i një mbreti hyjnor, "fuqia magjike" (virtyti) i të cilit "rregullon gjithçka në tokë" (Creel) përshkon filozofinë e hershme kineze, veçanërisht "në degët e hershme të Quietizmit që u zhvilluan në shekullin e katërt para Krishtit"
Edward Slingerland argumenton se wu wei në këtë kuptim duhet të arrihet. Por në konceptin konfucian të virtytit, virtyti mund të arrihet vetëm duke mos u përpjekur me vetëdije për ta arritur atë. Shfaqja e Virtytit konsiderohet si një shpërblim nga Qielli për ndjekjen e vullnetit të tij - si një fuqi që u mundëson atyre ta vendosin këtë vullnet në tokë. Në këtë kuptim, ndoshta më origjinal, wu wei mund të konsiderohet si "aftësia" e "të bërit një qenie njerëzore plotësisht e realizuar", një ndjenjë të cilën e ndan me taoizmin. Kjo "aftësi" shmang relativitetin duke u lidhur me një rend "normativ" metafizik, duke e bërë spontanitetin e tij "objektiv". Duke arritur një gjendje wu wei (dhe duke zënë vendin e tij të duhur ritual) Shun "unifikon dhe urdhëron" të gjithë botën dhe gjen vendin e tij në "kozmos". Marrë si një fakt historik që demonstron epërsinë e qëndrueshme të konfucianizmit (ose taoizmit, për përshkrimet taoiste), wu wei mund të kuptohet si një ideal shpirtëror-fetar fort " realist ", që ndryshon nga realizmi kantian ose kartezian në theksimin e tij kinez në praktikë.
"Objekti" i "njohjes së aftësive" të wu wei është Rruga, e cila - në një masë pavarësisht nga shkolla - "mishëron" mendjen në një "rend normativ që ekziston në mënyrë të pavarur nga mendjet e praktikuesve". Shembulli kryesor i konfucianizmit - Konfuci në moshën 7-vjeçare - shfaq "mjeshtërinë e moralit" në mënyrë spontane, prirjet e tij janë në harmoni me virtytin e tij. Konfuci e konsideron stërvitjen të panevojshme nëse dikush lind duke dashur Udhën, si me dishepullin Yan Hui. Mencius besonte se njerëzit tashmë janë të mirë dhe duhet ta kuptojnë atë jo vetëm duke u përpjekur, por duke e lejuar virtytin të realizojë vetveten dhe duke arritur ta duan Udhën. Trajnimi bëhet për të mësuar të duash në mënyrë spontane Rrugën. Virtyti krahasohet me farën e grurit (që është e zbutur) dhe rrjedhën e ujit. Nga ana tjetër, Xun Kuang e konsideroi të mundur arritjen e wu wei vetëm përmes një trajnimi tradicional të gjatë dhe intensiv.
Pas zhvillimeve të saj diku tjetër, Zhuang Zhou dhe Laozi kthehen drejt një "pa përpjekje" të pa zbukuruar. Laozi, ndryshe nga lodhja e gdhendur konfuciane, mbron një kthim te Nëna primordiale dhe për t'u bërë si druri i pagdhendur. Ai dënon të bërit dhe kapjen, duke e nxitur lexuesin të kuptojë në mënyrë konjitive njëshmërinë (ende mendjen), të zvogëlojë dëshirat dhe madhësinë e gjendjes, duke e lënë natyrën njerëzore të paprekur. Në praktikë, wu wei synohet nëpërmjet modifikimit të sjelljes; Meditimi i referuar në mënyrë të fshehtë dhe teknikat më thjesht fizike të frymëmarrjes si në Guanzi, që përfshin vetëm marrjen e qëndrimit të duhur.
Megjithëse, duke pasur ende nevojë për të bërë një përpjekje njohëse, ndoshta duke mos zgjidhur paradoksin e mos-bërjes, përqendrimi në arritjen e wu wei përmes fiziologjikut do të ndikonte mendimtarët e mëvonshëm. Dao De Jing u bë me ndikim në qarqet intelektuale rreth vitit 250 pes (1999: 26–27).
Vargu 13 përshkruan aspektet e shen "numen; numinous", të arritura me përpjekje të qetë.
Zhvillimi politik
Në pamundësi për të gjetur filozofin-mbretin e tij, Konfuci e vendosi shpresën e tij te ministrat e virtytshëm. Përveç "esencës hyjnore" ( ling ) të sundimtarit konfucian "që siguron pjellorinë e popullit të tij" dhe pjellorinë e tokës, Creel vëren se ai u ndihmua edhe nga "pesë shërbëtorë", të cilët "kryen funksionet aktive të qeverisë". Xunzi i Xun Kuang-ut, një përshtatje konfucian me "Legalizmin" Qin, e përkufizon sundimtarin në të njëjtin kuptim, duke thënë se sundimtari "ka nevojë vetëm të korrigjojë personin e tij" sepse "aftësia e sundimtarit shfaqen në emërimin e tij të njerëzve në detyrë. ": domethënë, vlerësimi i virtytit dhe nxitja e të tjerëve të performojnë.
Informacion më i rëndësishëm qëndronte në rikuperimin e fragmenteve të administratorit (i njohur si "Legalist") Shen Buhai. Shen i referohet Yao si duke përdorur Fa (metodë administrative) në përzgjedhjen dhe vlerësimin e burrave. Megjithëse nuk është një argument përfundimtar kundër ndikimit proto-taoist, termat taoist të Shenit nuk tregojnë prova të përdorimit taoist (konfucianizmi përdor gjithashtu terma si "Tao", që do të thotë "Tao" ose "Rruga" e qeverisjes), të cilëve u mungon ndonjë konotacion metafizik. Libri i mëvonshëm "Legalist", Han Feizi ka një koment mbi Tao Te Ching, por i referohet Shen Buhait dhe jo Laozit për këtë përdorim.
Shen vlerësohet me thënien "Sundimtari i urtë mbështetet në metodë dhe nuk mbështetet në mençuri; ai mbështetet në teknikë, jo në bindje", dhe përdori termin wu wei për të nënkuptuar se sundimtari, megjithëse vigjilent, nuk duhet të ndërhyn në detyrat e ministrave të tij, duke thënë "Ai që ka mënyrën e duhur të qeverisjes nuk kryen funksionet e pesë zyrtarëve (aka të ndryshëm) dhe megjithatë është zot i qeverisë".
Meqenëse pjesa më e madhe e Tao Te Ching dhe Zhuangzi duket se janë kompozuar më vonë, Creel argumentoi se mund të supozohet se Shen ka ndikuar tek ata, shumica e të dyjave duken të jenë kundërargumente kundër "Legalistit". "kontrollet. Kapitulli i trembëdhjetë i Zhuangzi-t, "T'ien Tao", duket se ndjek Shen Buhain deri në detaje, duke thënë: "Eprorët duhet të jenë pa veprim në mënyrë që të kontrollojnë botën; inferiorët duhet të jenë aktivë në mënyrë që të punësohen në biznesi i botës...” dhe për të perifrazuar, ai themel dhe parim janë përgjegjësi e eprorit, superstruktura dhe detajet e ministrit, por më pas vazhdon duke sulmuar detajet administrative të Shenit si jo thelbësore.
Diku tjetër Zhuangzi i referohet një "legalisti" tjetër, Shen Dao, si i paanshëm dhe pa egoizëm, "mënyra e tij e shkëlqyer që përqafon të gjitha gjërat".
Mosveprim nga sundimtari
Shen Buhai argumentoi se nëse qeveria do të organizohej dhe mbikëqyrej duke u mbështetur në metodën e duhur (Fa), sundimtari duhet të bëjë pak – dhe duhet të bëjë pak. Me sa duket duke parafrazuar analektet, Shen nuk e konsideronte domosdoshmërisht marrëdhënien midis sundimtarit dhe ministrit antagonist, por megjithatë besonte se ministrat më të aftë të sundimtarit ishin rreziku i tij më i madh, dhe ishte i bindur se ishte e pamundur t'i bënte ata besnikë pa teknikat. Sinologu Herrlee G. Creel shpjegon: "Subjektet e sundimtarit janë kaq të shumtë dhe kaq të vëmendshëm për të zbuluar dobësitë e tij dhe për të marrë më të mirën prej tij, sa që është e pashpresë për të vetëm si një njeri të përpiqet të mësojë karakteristikat e tyre dhe t'i kontrollojë ato duke njohuritë e tij... sundimtari duhet të përmbahet nga marrja e iniciativës dhe nga bërja e tij e dukshme – dhe për këtë arsye e pambrojtur – duke ndërmarrë ndonjë veprim të hapur”.
Duke theksuar përdorimin e metodave administrative (Fa) në fshehtësi, Shen Buhai e portretizon sundimtarin si një front për të fshehur dobësitë dhe varësinë e tij nga këshilltarët e tij. Prandaj Shen këshillon sundimtarin të mbajë këshillën e tij, të fshehë motivet e tij dhe të fshehë gjurmët e tij në mosveprim, duke përfituar nga një pamje e marrëzisë dhe pamjaftueshmërisë. Shen thotë:
Duke vepruar me metodën administrative (Fa), sundimtari fsheh qëllimet, pëlqimet dhe mospëlqimet, aftësitë dhe opinionet e tij. Duke mos vepruar vetë, ai mund të shmangë manipulimin. Sundimtari nuk luan asnjë rol aktiv në funksionet qeveritare. Ai nuk duhet ta përdorë talentin e tij edhe nëse e ka. Duke mos përdorur aftësitë e tij, ai është më i aftë të sigurojë shërbimet e funksionarëve të aftë. Creel argumenton se mos përfshirja në detaje i lejoi sundimtarit të Shenit të "sundonte me të vërtetë", sepse e lë të lirë të mbikëqyrë qeverinë pa ndërhyrë, duke ruajtur perspektivën e tij. Duke parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur, sundimtari është në gjendje të marrë vendime në mënyrë të pavarur dhe, thotë Shen, është në gjendje të sundojë botën me këtë.
Ky wu wei (ose mosveprim) mund të thuhet se përfundon teorinë politike të "legalistëve", nëse nuk bëhet termi i tyre i përgjithshëm për strategjinë politike, duke luajtur një "rol vendimtar në promovimin e traditës autokratike të politikës kineze". Mosveprimi (i kualifikuar) i sundimtarit siguron pushtetin e tij dhe stabilitetin e shtetit.
Mosveprim në shtetësi
Shen Buhai këmbënguli që sundimtari duhet të ishte plotësisht i informuar për gjendjen e mbretërisë së tij, por nuk mund të përballonte të kapej në detaje dhe në një situatë ideale nuk kishte nevojë të dëgjonte askënd. Dëgjimi i oborrtarëve të tij mund të ndërhyjë në promovime, dhe ai nuk ka kohë për ta bërë këtë, siç thotë sinologu Herrlee G. Creel. Mënyra për të parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur është grupimi së bashku i të dhënave në kategori duke përdorur metodën mekanike ose operacionale (Fa). Përkundrazi, sytë dhe veshët e sundimtarit do ta bëjnë atë "të shurdhër dhe të verbër" (të paaftë për të marrë informacion të saktë). Duke parë dhe dëgjuar në mënyrë të pavarur, sundimtari është në gjendje të marrë vendime në mënyrë të pavarur dhe, thotë Shen, është në gjendje të sundojë botën me këtë.
Shen e zgjidhi çështjen gjyqësore për ndarjen e flokëve përmes Wu Wei, ose duke mos u përfshirë, duke i bërë fjalët e një zyrtari përgjegjësinë e tij. Shen Buhai thotë: “Sundimtari kontrollon politikën, ministrat menaxhojnë punët. Të flasësh dhjetë herë dhe dhjetë herë të jesh i drejtë, të veprosh njëqind herë dhe njëqind herë të kesh sukses – kjo është puna e dikujt që i shërben tjetrit si ministër; nuk është mënyra për të sunduar." Lidhja midis wu wei dhe ming-shih ka të ngjarë të informojë konceptin taoist të Tao-s pa formë që "lind dhjetë mijë gjëra".
Yin (vëmendja pasive)
Respektimi i përdorimit të teknikës në qeverisje kërkon që sundimtari të mos përfshihet në asnjë ndërhyrje apo konsideratë subjektive. Sinologu John Makeham shpjegon: "vlerësimi i fjalëve dhe veprave kërkon vëmendjen e paanshme të sundimtarit; (yin është) aftësia ose teknika për ta bërë mendjen një tabula rasa, duke marrë parasysh pa përkushtim të gjitha detajet e pretendimeve të një njeriu dhe më pas krahasimin objektiv të tij. arritjet e pretendimeve origjinale”.
Një koment për Shiji citon një libër tashmë të humbur duke cituar Shen Buhai duke thënë: "Duke përdorur (yin), 'vetëdijen pasive', në mbikëqyrjen dhe mbajtjen e llogarisë për vasalët e tij, përgjegjësia është e gdhendur thellë." Guanzi thotë në mënyrë të ngjashme: "Yin është mënyra e mosveprimit. Yin nuk është as për të shtuar dhe as për të ulur nga asgjë. Për t'i dhënë diçka një emër në mënyrë rigoroze në bazë të formës së saj - kjo është metoda e yin." Yin gjithashtu synonte të fshehte qëllimet, pëlqimet dhe opinionet e sundimtarit.
Shen Dao
Shen Dao përkrah një administratë jopersonale në të njëjtin kuptim si Shen Buhai dhe argumentoi për wu wei, ose mosveprimin e sundimtarit, në të njëjtën linjë, duke thënë
Shen Dao i shmanget takimit me intervistë në favor të një shpërndarjeje mekanike që ndan çdo person sipas arritjeve të tyre. Lidhja e metodave ose standardeve administrative me nocionin e objektivitetit të paanshëm të lidhur me interesin universal dhe duke riformuluar gjuhën e rendit të vjetër ritual për t'iu përshtatur një shteti universal, perandorak dhe shumë burokratizuar, Shen paralajmëron sundimtarin që të mos mbështetet në gjykimin e tij personal., kundërshtimi i opinioneve personale me meritën e standardit objektiv si parandalimi i gjykimeve ose opinioneve personale nga ushtrimi. Opinionet personale shkatërrojnë standardet dhe sundimtari i Shen Daos "nuk tregon favorizim ndaj një personi të vetëm".
Han Fei
Duke ia kushtuar tërësinë e kapitullit 14, "Si t'i duam ministrat", "të bindësh sundimtarin të jetë i pamëshirshëm ndaj ministrave të tij", sundimtari i ndritur i Han Feit godet terrorin te ministrat e tij duke mos bërë asgjë (wu wei). Cilësitë e një sundimtari, "fuqia e tij mendore, përsosmëria morale dhe aftësia fizike" janë të parëndësishme. Ai e hedh poshtë arsyen dhe moralin e tij privat dhe nuk shfaq ndjenja personale. E rëndësishme është mënyra e tij e qeverisjes. Fa (standardet administrative) nuk kërkojnë përsosmëri nga ana e sundimtarit.
Përdorimi i Wu Wei nga Han Fei mund të ketë qenë derivat i taoizmit, por Tao-ja e tij thekson autokracinë ("Tao nuk identifikohet me asgjë përveç vetvetes, sundimtari nuk identifikohet me ministrat"). Sinologë si Randall P. Peerenboom argumentojnë se Shu (teknika) e Han Feit është padyshim më shumë një "parim praktik i kontrollit politik" sesa çdo gjendje shpirtërore. Han Fei megjithatë fillon duke e këshilluar sundimtarin të qëndrojë "bosh dhe i qetë":
Interpretimet Moderne
Filozofi Alan Watts besonte se Wu Wei mund të përshkruhet më së miri si "jo i detyruar". Watts e kuptoi gjithashtu Wu Wei-n si "artin e të dalësh nga rruga e dikujt" dhe ofroi ilustrimin e mëposhtëm: "Lumi nuk shtyhet nga pas, as tërhiqet nga përpara. Bie nga graviteti.”
Leo Tolstoi u ndikua thellësisht nga filozofia taoiste dhe shkroi interpretimin e tij të Wu Wei në veprën e tij Jo-Aktiviteti.
Psikoanalisti Robin S. Brown ka ekzaminuar Wu Wei në kontekstin e psikoterapisë perëndimore. Brown e lidh Wu Wei-n me nocionin psikoanalitik të aktit.
Lista e kantoneve në departamentin Haute-Saône
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Haute-Saône, në Francë.
Lista e kantoneve në departamentin Réunion
Në vijim është një listë e kantoneve në departametin Réunion, në Francë.
Égat
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css">
Égat (Shqip: Egati ; Katalanisht: èguet) është një komunë në departamentin Pirenejtë Orientalë, rajoni i Ocitanisë në Francën jugore.
Vendndodhja
Egati ndodhet në kantonin Pirenejtë katalanë dhe në rrethin e Pradesit. qendër|parapamje|300x300px| Harta e Egatit dhe komunave përreth
Kimetsu no Yaiba
Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba (鬼き滅めつの刃やいば fjalë për fjalë "Shpata e Shkatërrimit të Demonit") është një seri manga e ilustruar nga Koyoharu Gotōge. Është serializuar në Weekly Shōnen Jump më 15 shkurt 2016, me kapitujt individualë të mbledhur dhe botuar nga Shueisha në shtatëmbëdhjetë vëllime tankōbon që nga tetori 2019. Seria është botuar në anglisht nga Viz Media dhe është simuluar nga Shueisha në anglisht në aplikacionin dhe faqen e internetit Manga Plus.
Një përshtatje e serisë televizive anime me 26 episode, prodhuar nga Ufotable, u transmetua nga prilli deri në shtator 2019. Një film vazhdim, Kimetsu no Yaiba: The Movie - Mugen Train, u publikua në tetor 2020 dhe u bë filmi anime me fitimin më të madh dhe japonez film i të gjitha kohërave. Një sezon i dytë i serialit anime, duke ripërshtatur harkun "Mugen Train" i parë në film në shtatë episode dhe duke mbuluar harkun "Entertainment District" nga manga në 11 episode, i transmetuar nga tetori 2021 deri në shkurt 2022. Një sezon i tretë që mbulon është shpallur harku “Fshati i Shpatarëve”.
Që nga shkurti i vitit 2021, manga kishte mbi 150 milionë kopje në qarkullim, duke përfshirë versionet dixhitale, duke e bërë atë serinë e nëntë të mangave më të shitura të të gjitha kohërave. Gjithashtu, ishte manga më e shitur në 2019 dhe 2020. Si manga ashtu edhe përshtatja e saj anime kanë marrë vlerësime të kritikëve. Seriali anime ka marrë çmime të shumta dhe konsiderohet si një nga animet më të mira të viteve 2010. Në vitin 2020, ekskluziviteti i Demon Slayer gjeneroi një të ardhur vjetore të vlerësuar nga shitjet prej 1 trilion ¥ (8.75 miliardë dollarë), duke u bërë një nga ekskluzivitetet mediatike me fitimin më të lartë të të gjitha kohërave.
Vendosja
Historia zhvillohet në Japoninë e epokës Taishō, ku një shoqëri e fshehtë, e njohur si Trupat e Vrasësve të Demonëve, ka zhvilluar një luftë të fshehtë kundër demonëve për shekuj me radhë. Demonët janë ish-njerëz të cilët u shndërruan në demonë nga Muzan Kibutsuji duke u injektuar atyre me gjakun e tij, dhe ata ushqehen me njerëz dhe zotërojnë aftësi të mbinatyrshme si fuqia super, fuqitë që demonët mund të marrin të quajtur "Arti i Demonit të Gjakut" dhe rigjenerimi. Demonët mund të vriten vetëm nëse u prehet koka me armë të krijuara nga një aliazh i njohur si Nichirin, i injektuar me helm të nxjerrë nga lulet e wisterias ose nëse ekspozohen ndaj dritës së diellit. Nga ana tjetër, vrasësit e demonëve janë krejtësisht njerëzorë; megjithatë, ata përdorin teknika të veçanta të frymëmarrjes elementare, të njohura si "Stilet e frymëmarrjes", të cilat u japin atyre forcë mbinjerëzore dhe rritje të rezistencës, duke i ndihmuar ata të luftojnë kundër demonëve. Vrasësit më të fortë të demonëve njihen si Hashira.
Përmbajtja
Tanjiro Kamado është një djalë zemërmirë dhe inteligjent që jeton me familjen e tij në male. Ai u bë mbajtësi i familjes së tij pas vdekjes së babait të tij, duke bërë udhëtime në fshatin e afërt për të shitur qymyr. Gjithçka ndryshoi kur ai u kthye në shtëpi një ditë për të zbuluar se familja e tij u sulmua dhe u masakrua nga një demon. Tanjiro dhe motra e tij Nezuko ishin të mbijetuarit e vetëm të incidentit, me Nezukon që u shndërrua në një demon, por ende çuditërisht duke shfaqur shenja të emocioneve dhe mendimeve njerëzore. Pas një takimi me Giyū Tomioka, Hashira e Ujit të Trupave të Vrasësve të Demonës, Tanjiro rekrutohet nga Giyū dhe dërgohet te zotëria e tij në pension Sakonji Urokodaki për trajnim për t'u bërë gjithashtu një vrasës demonësh, duke filluar kërkimin e tij për të ndihmuar motrën e tij të kthehet përsëri në njeri dhe hakmerret për vdekjen e familjes së tij.
Pas dy vjet trajnimi të mundimshëm, Tanjiro merr pjesë në një provim të mrekullueshëm dhe është një nga të paktët e mbijetuar që ka kaluar, duke e bërë zyrtarisht atë një anëtar të Trupit Demon Slayer. Ai fillon punën e tij për të gjuajtur dhe vrarë demonët së bashku me Nezukon, i cili është hipnotizuar për të mos sjellë asnjë dëm për njerëzit dhe që herë pas here e ndihmon atë në betejë. Një nga detyrat e Tanjiro e sjell atë në Asakusa ku takohet me Muzan Kibutsuji, paraardhësin e të gjithë demonëve dhe atë që vrau familjen e tij. Ai gjithashtu takon Tamayo dhe Yushiro, demonë që janë të lirë nga kontrolli i Muzanit. Tamayo dhe Yushiro bashkohen me Tanjiron dhe fillojnë të zhvillojnë një kurë për Nezukon, megjithëse do të kërkojë që Tamayo të furnizojë Tamayo me gjak nga Dymbëdhjetë Kizuki, demonët më të fuqishëm nën komandën e Muzanit.
Duke vazhduar misionin e tij, Tanjiro takohet me Zenitsu Agatsuma dhe Inosuke Hashibira, të mbijetuarit e provimit me të cilët ai formon një ekip të pamundur gjatë një beteje me ish-Rangën e Ulët Gjashtë të Kizuki. Së shpejti grupi do të përballet me Rangun e Ulët Pestë të Kizuki, por përfundimisht ia kalon; ata shpëtohen nga Giyū dhe kthehen në seli. Atje, vëllezërit e motrat Kamado marrin pjesë në një këshill midis Kagaya Ubuyashiki, udhëheqësi i Trupave vrasës demonësh dhe Hashira, anëtarët më elitë të Korpusit, të cilët (me përjashtim të Giyū) nuk besojnë se Nezuko duhet të lejohet të jetojë. . Megjithatë, Kagaya megjithatë arrin t'i bindë ata që ta pranojnë atë. Me këtë marrëveshje, Tanjiro fillon të punojë së bashku me Hashira, ku ai ndesh dukshëm më shumë rezistencë nga demonët. Krahas anëtarëve të Hashira dhe Korpusit, Tanjiro merr pjesë në beteja të shumta rrëqethëse kundër Kizuki, të cilave ata i mbijetojnë me diferenca të ngushta, duke marrë gjithashtu humbje të tyre, duke përfshirë vdekjen e Flame Hashira dhe tërheqjen e Sound Hashira. Gjatë një beteje në fshatin Swordsmith, zbulohet se Nezuko është e paprekshme ndaj dritës së diellit, një zbulim që e bën atë objektivin kryesor të Muzanit, i cili prej kohësh kërkon një mënyrë për të kapërcyer diellin dhe për t'u bërë kështu qenia përfundimtare.
Kryekënga e Kombit : 100 vjet me himnin e flamurit
Kryekënga e Kombit : 100 vjet me himnin e flamurit filmi dokumentar shqiptar. Skenari dhe regjia; Petrit RUKA, Producent: Piro MILKANI. Historia e plotë e Himnit shqiptar nga lindja e tij deri më sot. Një histori që mbart në vetvete mrekullinë dhe pushtetin e artit apo siç do ta quante Konica i madh “The sweet power of music”( Pushteti i ëmbël të muzikës), Kryekëngë që në momente kyçe ka ngritur peshë zemrat e shqiptarëve kudo që ata ndodheshin brenda kufijve shtetërorë, në trojet e tyre amtare në Ballkan apo në Diasporë. Me tingujt dhe fjalët e zjarrta të këtij himni, kësaj Kryekënge, ngritur mbi tekstin e Asdrenit “Betimi mbi flamur” janë shoqëruar çaste tepër të rëndësishme për fatet e Kombit, e shtetit amë dhe mbarë etnisë shqiptare.
Tempulli Kamakshi Amman
12.84068°N, 79.70324°W Tempulli Kamakshi Amman (në gjuhën tamile: அருள்மிகு காமாட்சி அம்மன் திருகோயில்) është tempull i lashtë Hindu kushtuar Kamakshit, një nga format e hyjneshës Parvati. Gjendet në qytetin historik të Kanchipuramit, pranë Chennait në shtetin indian Tamil Nadu dhe është tradicionalisht i lidhur me Adi Shankaran, një nga gurutë më të mëdhenj Hindu. Tempulli Meenakshi Amman në Madurai, Tempulli Akilandeswari në Thiruvanaikaval pranë Tiruchirappallit dhe ky tempull janë qendra të rëndësishme të adhurimit të hyjneshës Parvati në Tamil Nadu. Tempulli u ndërtua në Stilin Dravidian me shumë gjasa nga mbretërit Pallava, kryeqyteti i të cilëve ishte Kanchipurami. Imazhi i hyjnisë kryesore, Kamakshit, në vend të qëndrimit tradicional në këmbë, është i ulur në një Padmasana madhështore, një pozicion yoge që nënkupton paqe dhe begati. Hyjnesha mban një hark kallam-sheqeri dhe një tufë lulesh në dy krahët e poshtëm dhe në dy krahët e sipërm mban një pasha (litar) dhe një ankusha (hosten). Pranë tufës së luleve gjendet edhe një papagall. Në qytetin e Kanchipuramit nuk ka tempuj të tjerë të Parvatit, përvec/ këtij tempulli që është i pazakontë në një qytet tradicional që ka qindra tempuj tradicional. Ka legjenda të ndryshme lidhur me këtë fakt. Një nga to sipas Kamakshivilasas është se hyjnesha kishte përvetësuar të gjitha format e tjera të Shaktit për ti realizuar një lutje Kamas, engjëllit vedik të dëshirës. Një tjetër legjendë ia atribuon atë pozës Raja Rajeswari të hyjneshës që nënkupton një kontroll absolut mbi tokën nën kontrollin e saj. Legjenda tregon se Kamakshi po adhuronte një Shivalingam të bërë prej rëre, nën një pemë mangoje dhe kështu arriti të martohej me Shivën. Adi Shankaracharya, studiuesi dhe shenjti i famshëm i shekullit të VIII, e rivendosi Sri Chakran në këtë tempull të hyjneshës Kamakshi një strukturë të zgavërt të këtij tempulli. Kjo Sri Chakra shpejt u bë Kamakoti Peethami i famshëm në të gjithë Indinë. Lalitha Trishati Bhashya e Acharyas e konsideron Kamakoti Peetamin si Sri Chakra.
Festat
C/do ditë në tempull ofrohen katër shërbime adhurimi. Festa vjetore zhvillohet në pranëverë, në muajin tamil të masit, që bie nga mesi i marsit deri në mesin e prillit. Gjatë kësaj kohe mbahet karroja festive e tempullit (Theri) dhe trapi festiv (Theppami). Festa të tjerë përfshijnë Navaratrin, Aadin dhe Aippasi Pooramin, Sankara Jayanthi dhe Vasanta Utsavami në muajin tamil të Vaikasit. Të githa të premtet e muajit tamil të adit (mesi i korrikut deri në mesin e gushtit) dhe thait (mesi i janarit deri në mesin e shkurtit) konsiderohen të shenjta dhe festohen..
Kamakshi si Lalitha Maha Tripura Sundari
Shri Lalita Parabhattarika kryeson mbi Kamakoshthan në pesë forma: 1. Shri Kamakshi Parabhattarika – Sri Kamakshi është mula devata e Kamakoti pithas së ulur në qendër të shenjtërores së brendshme të tempullit në Kanchipuram e njohur si gayatri mandapam. Sipas Kamakshi Rahasyas, kjo mandapa u ndërtua nga hyjnitë me katër mure që përfaqësojnë katër Vedat dhe njëzet e katër kolona që përfaqësojnë njëzet e katër rrokjet e formulës së shenjtë të gayatrit. Shrividya Parameshvari, që formon bërthamën e brendshme të prakata gayatrit dhe në këtë mënyrë e quajtur rahasya gayatri, është vendosur në qendër të gayatri mandapamit si shri Kamakshi. Ajo është e ulur mbi pancha brahmasana dhe mban në katër krahët e saj pashan, ankushan, iskhu kodandan dhe pushpa banan. Paramba është ulur në yonyasana dhe është e drejtuar nga jug-lindja. Kur u munduan nga asurat e drejtuara nga Bhandasura, devat thuhet se kryen një pendim që të shfaqej Shakti Sipëror në formën e papagallëve, që qëndrojnë mbi champaka vrkshat në Kanchi. E kënaqur me pendesën e tyre, Paramba thuhet se u shfaq nga vendqëndrimi i saj në Mahameru ose Bilakasha nëpërmjet Bila Dvaras dhe i shkatërroi demonët asura. Shri Vigraha e Parambas është përshkruar si e paraqitur në tre format e saj: Sthula (Dhyana yogya, Savayava), Sukshma (mantra dhe yantratmaka) dhe Karana ose Vasanatmaka. Thuhet gjithashtu se vetë zoti mahadeva adhuroi Paramban në katër yugat duke marrë format e të diturve Krodha Bhattaraka, Parashurama, Dhaumya dhe Adi Shankara Bhagavatpada (dhe Muka Shankara, besohet se është një mishërim i Krodha Bhattarakas). Bila Dvara që shkon te Bilakasha mund të shihet sot përballë Tapomagna Kamakshi Sannidhit brenda garbhagrihas. Thuhet po ashtu se Bhagavan Rudra mori fomën e Durvasas me shfaqjen e saj nga Bilakasha dhe në fillim e adhuroi atë nëpërmjet modaliteteve të Shrividya tantras duke shenjtëruar aty një Shrichakra. Ai është kështu guruja Sampradaya i shrIvidyas dhe vlerësohet për kristalizimin e Parambas në Kanchipuram si Gurumurtisvarupini (Charyanandanatha-Para Bhattarika Mithunatmika) që shkon në këtë Seer të madh. Format e Vashinyadi Vagdevatave mund të shihen përreth Shrichakras në pozicionin e tyre të njëjtë si Shripura. Një faltore kushtuar Hayagrivas dhe Agastyas mund të shihen në prakaran e tretë të tempullit, në vendndodhjen ku dha mësimi i Lalita Trishatit.
2. Tapah Kamakshi – Kjo formë e Parambas mund të shihet në të djathtë të Mula Devatas dhe pranë Bila Dvaras. E shkëputur nga Mahadeva, Uma e shfaqur në fillim si Annapurna në Kashi dhe pastaj duke ndjekur këshillën e të diturit Katyayana, shfaqet në Kanchi për të adhuruar Ekamranathan nën pemën e mangos në Rudrakoshtha dhe martohet me të.
3. Anjana Kamakshi – E njohur edhe si Arupa Lakshmi, faltorja e saj është e vendosur në të majtë të Mula Devatas, e drejtuar nga veriu dhe përballë Saubhagya Ganapatit. Rama thuhet se ka realizuar një vetëmohim pendestar për të rifituar bukurinë e saj të humbur në këtë vend dhe për shkak të hirit të Parambas, ofertat Kumkuma të Mula Devatas i bëhen asaj këtu përpara se të pranohen ato nga besimtarët. Ndërsa përfaqëson Raman në formën e saj si Rama-Bija, ajo përfaqson Kamakshin në formën e Kamakalaksharas që është pjesë e qenësishme e Rama Bijas.
4. Svarna Kamakshi – Faltorja e hyjneshës, të njohur edhe si Bangaru Kamakshi është e vendosur në prakaran e dytë. Thuhet se në këtë formë u krijua nga Shrividya Parameshvari nga syri i saj i tretë për ti shërbyer asaj si Shakti i Ekamranathas të emërtuar Ekambika. Statuja zanafillore e idhullit që shfaqet nga syri i tretë i Parambas shihet sot në Tanjore, ku u zhvendos nga Kamakshidasa, një paraardhës i Shri Shyama Shastrigalit, për ta mbrojtur nga sulmet myslimane.
5. Utsava Kamakshi – Faltorja e Utasava Kamakshit, idhullit që zbulohet gjatë procesioneve, është e vendosur në prakaran e dytë. Statuja e idhullit është e shoqëruar nga të dyja anët nga idhujt e Sharadas dhe Ramas. Ndërsa devatat përgjithësisht janë të shoqëruara nga bashkëshortët e tyre meshkuj/femra në shumicën e rasteve, për llogari të Kamakshit që është Shiva-Shaktyatmika, nuk ka faltore kushtuar Shivës.
Sri Lalitambika, që shfaqe nga Chidagni për shkatërrimin e Bhandasuras, u paraqit në botë nga Brahma me emrin e vec/antë – Sri Kamakshi. Në këtë mënyrë, ‘Kamakshi’ është epiteti i vec/antë i Parashakti Sri Lalitas zanafillore. Pasi sjellë gëzim në mendjen e Sri Kameshwaras, ajo konsiderohet si ‘Sri Lalita’.
Durvasa Maharishi
Faltorja e vendosur përballë Garbha Grhamit të Sri Kamakshit është e të Diturit Durvasa, i njohur edhe si Krodha Bhattaraka. Ndodhen tridhjetë e dy upasaka kryesore të Devit si Manu, Chandra, Kubera etj. Midis këtyre, Kamaraja, Lopamudra dhe Durvasa janë upasakat kryesore. Durvasa Pranita Vidya quhet Sadi Vidya. Durvasa përfaqëson fuqinë e Sattvika Krodhas së Ambas, të përdorur për të mbrojtur dhe përmirësuar besimtarët e saj, dhe kështu Kriya Shaktin e saj të pafundëm. Është Sri Durvasa që vendosi Kamakoti Peethan duke shenjtëruar një Bhu-Prastara Srichakra përballë Ambas. Ai hartoi Lalita Stavaratnan, të quajtur edhe Arya Dwisahti, që përshkruan Srinagaran. Ai hartoi gjithashtu Traipura Mahimna Stotran, një Mantra Shastra e plotë në vetëvete dhe gjithashtu Para Shambhu Mahimna Stotran. Për shkak të një mallkimi nga Saraswati, ai lindi si një brahmana shurdh-memec dhe u përhirua nga Sri Kamakshi me Anugraha Dikshan.
Raudra Swaroopa
Një tjetër mit popullor është ai rreth Adi Shankaran që zbut Raudra Swarupan e Kamakshit. Sri Kamakshi është Purna Brahma Swarupini dhe ajon nuk e mori Raudran. Faltorja në hyrje të tempullit, e përmendur si Adi Kamakshi, në fakt është Kalikamba. Është e mundur që kjo hyjni të jetë paqësuar nga Adi Acharya.
Tempulli Kanchi Kamakshi Amman si një Shakti Peetha
Miti i Daksha yagas dhe vetëflijimit të Satit është tema kryesore në zanafillën e Shakti Peethave. Shakti Peethat janë tempujt hyjnorë të Adiparashaktit dhe përfaqësojnë vendet ku kanë rënë pjesët e trupit të hyjneshës (Devi) Sati. Në këtë tempull besohet se ka rënë pjesa e kërthizës së Sati Devit. Në tërësi janë 51 Shakti Peethq që janë të lidhura me 51 gërmat e alfabetit sanskrit. Ka debate edhe nëse tempulli i vjetër i Kanchit është Shakti Peetha ku Sankaracharya ka vendosur Shri Chakran. Ajo nderohet botërisht si Kanchi Kamakoti Peethami.
Tirukkalavanuri
Në faltoren e Kamakshi Ammanin pranë shenjtërores, është i pranishëm Tirukalavanur Divya Desami, tempujt kushtuar Vishnut të lavdëruar nga alvarët (poetë të shenjtë tamilë) e shekulljve të VII-X. Tempulli i drejtuar nga perëndimi u rrënua dhe tani hyjnia është vendosur brenda Tempullit Kamakshi Amman. Mbi vimana ka gjithahtu faltore.
Pellgu tempullor dhe streha e Elefantit
Në foton e mësipërme mund të shihet Pellgu Tempullor dhe Streha e Gajas. C/do ditë ritualet tempullore fillojnë me Go Pooja dhe Gaja Pooja. Ndodhet gjithashtu një strehë e shkëputur me elefantë që i kryejnë pooja hyjnisë duke pëllitur c/do ditë në mëngjes herët në orën 5. Përballë Grabagrahas ndodhet një Gayatri Mandapam në të djathtë të të cilës mund të shohim hyjnitë Arupa Lekshmi dhe Swaroppa Lekshmi.
Emevitët
Emevitët ose Omajadët ishin një familje arabe e cila erdhi në pushtet duke krijuar Kalifatin Emevi midis viteve 661 dhe 750 dhe më vonë edhe në Iberinë Islame ndërmjet viteve 750 dhe 1031. Në periudhën para-islame, ata ishin një fis i spikatur kurejshi, si pasardhës të Umaja ibn Abd Shams. Përkundër kundërshtimit të vendosur ndaj profetit islamik Muhammed, Omajjadët përqafuan Islamin përpara vdekjes së këtij të fundit në vitin 632. Një anëtar i klanit, Othmani, vazhdoi të bëhej kalifi i tretë Rashidun në vitet 644 - 656, ndërsa anëtarët e tjerë ishin guvernatorë në pozita të ndryshme. Një prej këtyre guvernatorëve, Muavije I, fitoi Luftën Civile të Parë Muslimane në vitin 661 dhe themeloi Hilafetin Omajad me kryeqytetin e saj në Damask të Sirisë. Kjo shënoi fillimin e dinastisë Emevi, dinastisë së parë të trashëguar në historinë e fesë islame dhe dinastia e vetme që sundoi mbi të gjithë botën islame të kohës së saj.
Linja sufjanide e themeluar nga Muavija dështoi në vitin 683 dhe autoriteti omajad u sfidua në Luftën e Dytë Civile Muslimane, por dinastia përfundimisht mbizotëroi nën Marvan I, i cili themeloi linjën marvanide të kalifëve omajad. Omajadët nxitën pushtimet e hershme myslimane, duke përfshirë Afrikën e Veriut, Spanjën, Azinë Qendrore dhe Sindin, por lufta e vazhdueshme shteroi burimet ushtarake të shtetit, ndërsa revoltat e Alidëve dhe rivalitetet fisnore e dobësuan regjimin nga brenda. Më në fund, në vitin 750 Revolucioni Abasid rrëzoi kalifin Marvan II dhe masakroi pjesën më të madhe të familjes. Një nga të mbijetuarit, Abd al-Rahman, nipi i kalifit Hisham ibn Abd el-Malik, u arratis në Iberinë Muslimane (el-Andalus), ku themeloi Emiratin Omajad të Kordobës, të cilin Abd al-Rahman III e ngriti në status. i një kalifati në vitin 929. Pas një epoke të shkurtër të artë, Hilafeti i Kordobës u shpërbë në disa mbretëri të pavarura taifash në vitin 1031, duke shënuar kështu një fund përfundimtar të dinastisë Omajad.
Inagurimi i presidentit të Shteteve të Bashkuara
Recitimi i betimit për zyrën presidenciale është komponenta e vetme në këtë ceremoni e mandatuar me Kushtetutën e Shteteve të Bashkuara (në nenin II, seksioni një, klauzola 8). Megjithëse nuk është një kërkesë kushtetuese, kryetari i drejtësisë zakonisht administron betimin për detyrë presidenciale. Që nga viti 1789, betimi është administruar në 58 inaugurime të planifikuara publike, nga 15 gjyqtarë kryesorë, një drejtësi e asociuar dhe një gjyqtar i shtetit të Nju Jorkut. Të tjerë, përveç drejtësisë, kanë administruar betimin për disa nga nëntë nënkryetarët, të cilët kanë arritur sukses në presidencë pas vdekjes ose dorëheqjes së paraardhësit të tyre brenda afatit.
Që nga inaugurimi i Ronald Reagan më 1981, ceremonia është mbajtur në pjesën perëndimore të Kapitolit të Shteteve të Bashkuara përballë National Mall me Monumentin e Uashingtonit dhe Monumentin e Lincoln. Ceremonitë e tjera të betimit janë zhvilluar në një platformë mbi hapat në portikun lindor të Kapitolit në baza të rregullta për 180 vjet, dhe herë pas here brenda Dhomës së Senatit të Vjetër në anën e vjetër veriore, dhoma e Dhomës së Përfaqësuesve në jug, dhe ndërtesën rrumbullake. Inaugurimi i fundit i planifikuar rregullisht për të mos u zhvilluar në Kapitol ishte inaugurimi i katërt i Franklin D. Roosevelt më 1945, i cili u mbajt në Shtëpinë e Bardhë.
Me kalimin e viteve, janë lindur tradita të ndryshme që kanë zgjeruar inaugurimin nga një ceremoni e thjeshtë e betimit në një ngjarje ditore, përfshirë paradat dhe tubimet e shumta shoqërore. Vetë ceremonia kryhet drejtpërdrejt përmes televizioneve kryesore tregtare dhe rrjeteve të lajmeve kabllore; të ndryshme gjithashtu transmetojnë atë live në faqet e tyre të internetit.
Kur një president ka marrë përsipër detyrën brenda afatit, ceremonia e inaugurimit është zhvilluar pa ceremoni. Për të lehtësuar një tranzicion të shpejtë presidencial në rrethana të jashtëzakonshme, presidenti i ri bën betimin e detyrës në një ceremoni të thjeshtë dhe zakonisht i drejtohet kombit më pas.
Data
Inaugurimi i parë, ai i Xhorxh Uashingtonit u zhvillua më 30 prill 1789. Të gjitha inaugurimet vijuese (të rregullta) nga viti 1793 deri më 1933, u mbajtën më 4 mars, ditën e vitit në të cilin qeveria federale filloi operacionet sipas Kushtetutës së SHBA-së më 1789. Përjashtim nga ky model ishin ato vite në të cilat 4 marsi ra të dielën. Kur ndodhi, ceremonia e inaugurimit publik do të zhvillohej të hënën, në 5 mars. Kjo ndodhi në katër raste, në vitet 1821, 1849, 1877 dhe 1917. Dita e inaugurimit u zhvendos më 20 janar, duke filluar në vitin 1937, pas ratifikimit të Amandamentit të Njëzet të Kushtetutës, ku ka mbetur që nga ajo kohë. Një përjashtim i ngjashëm i së dielës dhe lëvizja për të hënën është bërë edhe rreth kësaj date (e cila ndodhi në vitin 1957, 1985 dhe 2013).
Kjo rezultoi në disa paradokse: presidenca ishte teknikisht e lirë për 24 orë në vitin 1821, dhe në vitin 1849, pretendohet se presidenti i senatit pro tempores David Rice Atchison ishte president për një ditë. Në vitin 1877, Rutherford B. Hayes u betua në fshehtësi më 3 mars për shkak të polemikave mbi kompromisin e vitit 1877.
Që nga viti 1917, presidenti u betua të dielën në një ceremoni private dhe e përsëriti atë të nesërmen në mes të gjithë asaj ceremonie. Në vitin 1985 dhe 2013, këto ishin transmetuar.
Vendodhja
Shumica e inaugurimeve presidenciale që nga viti 1801 janë mbajtur në Uashington D.C në ndërtesën e Kapitolit. Inagurimet e para u mbajtën, së pari në Federal Hall në Nju Jork Siti (1789), dhe më pas në Congress Hall në Filadelfia, Pensilvani (1793 dhe 1797). Çdo qytet ishte, në atë kohë, kryeqyteti i kombit. Vendndodhja për betimin e James Monroe në vitin 1817 u transferua në Old Brick Capitol në Uashington për shkak të punimeve të vazhdueshme të restaurimit në ndërtesën e Kapitolit pas luftës së vitit 1812. Në vitin 1909, inaugurimi i William H. Taft u transferua në Dhomën e Senatit për shkak të nje vezullues. Tre inaugurime të tjera: inaugurimi i katërt i Franklin D. Roosevelt (1945), i pari i Harry S. Truman (1945) dhe Gerald Ford (1974) — u mbajtën në Shtëpinë e Bardhë. Inaugurimet e presidentit (duke mos përfshirë ceremonitë brenda afatit pas vdekjes ose dorëheqjes së një presidenti) kanë qenë tradicionalisht ceremoni publike në natyrë. Andrew Jackson, më 1829, ishte i pari nga 35 të mbajtur në pjesën lindore të Kapitolit. Që nga inaugurimi i vitit 1981 i Ronald Reagan, ato janë mbajtur në frontin perëndimor të Kapitolit; një veprim i krijuar për të ulur kostot dhe për të siguruar më shumë hapësirë ​​për spektatorët.
Organizatorët
parapamje|Platforma e inaugurimit në ndërtim e inaugurimit të parë të [[Woodrow Wilson më 1913]] Para ditës së inaugurimit, presidenti i zgjedhur do të emërojë një Komitet të Inaugurimit Presidenciale. Ky komitet është personi juridik përgjegjës për mbledhjen e fondeve dhe planifikimin dhe koordinimin e të gjitha ngjarjeve dhe aktiviteteve zyrtare që rrethojnë përurimit të presidentit dhe nënkryetarit (përveç ceremonisë), siç janë mbërmjes dhe sfilata.
Që nga viti 1901, Komiteti i Përbashkët i Kongresit për Ceremonitë Inaugurale ka qenë përgjegjës për planifikimin dhe ekzekutimin e ceremonive të betimit në Kapitolin e SHBA-së. Që nga viti 1953, komiteti gjithashtu ka pritur një drekë në Kapitol për presidentin e ri, nënkryetarin dhe të ftuarit.
Rajoni i Task Forcës së Përgjithshme të Kapitalit Kombëtar, i përbërë nga anëtarë të shërbimit nga të gjitha degët e Forcave të Armatosura të Shteteve të Bashkuara, përfshirë përbërësit e Rezervës dhe Gardës Kombëtare, është përgjegjës për të gjithë mbështetjen ushtarake për ceremonitë dhe autoritetet civile për periudhën inauguruese (në 2017, janar 15-24). Personeli ushtarak amerikan ka marrë pjesë në ceremonitë e Ditës së Inaugurimit që nga viti 1789 kur anëtarët e Ushtrisë Kontinentale, njësitë lokale të milicisë dhe veteranët e Luftës Revolucionare shoqëruan Xhorxh Uashington në ceremoninë e tij të parë të inaugurimit. Pjesëmarrja e tyre tradicionalisht përfshin njësi muzikore, roje ngjyrash, bateri të fala dhe kordonë nderi. Mbështetja ushtarake për inaugurimin nderon presidentin e ri, i cili është komandant i përgjithshëm i forcave të armatosura dhe njeh kontrollin civil të ushtrisë.
Pjesëmarrësit
Përveç publikut, të pranishmit në këtë ceremoni zakonisht përfshijnë nënkryetarin, anëtarët e Kongresit, gjykatësit e Gjykatës së Lartë, oficerët e rangut të lartë ushtarak, ish-presidentët, marrësit e Medaljes së Nderit, dhe dinjitarët e tjerë. Presidenti që po largohet merr pjesë në mënyrë të zakonshme inaugurimin e presidentit të zgjedhur. Vetëm pesë kanë zgjedhur të mos e bëjnë këtë. John Adams, ende i zgjuar për rezultatin e zgjedhjeve të vitit 1800, nuk mbeti në Uashington për të dëshmuar inaugurimin e Thomas Jefferson, pasardhësi i tij. Në vitin 1829, John Quincy Adams gjithashtu la qytetin, duke mos dashur të ishte i pranishëm për të parë hyrjen e Andrew Jackson në Shtëpinë e Bardhë. Në vitin 1869, Andrew Johnson po zhvillonte me zemërim një mbledhje të kabinetit, ndërsa u inaugurua pasardhësi i tij, Ulysses S. Grant. Kohët e fundit, Woodrow Wilson nuk mori pjesë në inaugurimin e Warren G. Harding në vitin 1921 (megjithëse hipi në Kapitol me të), dhe as Richard Nixon nuk mori pjesë në inaugurimin e Gerald Ford në vitin 1974 (pasi la Uashingtonin, D.C., përpara se të bënte efektin e tij).
Betimi i zyrës
parapamje|Shefi i Drejtësisë [[John Roberts duke administruar betimin presidencial të zyrës së Donald Trump më 20 janar 2017.]] Nënkryetari betohet në detyrë në të njëjtën ceremoni si presidenti. Para vitit 1937, betimi i nënkryetarit u administrua në Dhomën e Senatit (në përputhje me pozicionin e zv / presidentit si President i Senatit). Betimi i administrohet së pari nënkryetarit. Menjëherë pas kësaj, Grupi Detar i Shteteve të Bashkuara do të zhvillojë një muzikë të shkurtër, i ndjekur nga Hail, Columbia. Megjithatë, ndryshe nga betimi presidencial, Kushtetuta nuk specifikon fjalë specifike për të cilat duhet të flitet. Disa variante të betimit janë përdorur që nga viti 1789. Forma e tanishme, e cila gjithashtu recitohet nga senatorë, përfaqësues dhe zyrtarë të tjerë të qeverisë, është në përdorim që nga viti 1884:
Betohem solemnisht (ose pohoj) se do të mbështes dhe mbroj Kushtetutën e Shteteve të Bashkuara kundër të gjithë armiqve, të huaj dhe vendas; se do të mbaj besim të vërtetë dhe besnikëri ndaj të njëjtës; që e marr këtë detyrim lirshëm, pa asnjë rezervë mendore ose qëllim evazioni; dhe se do t'i përmbush detyrat e zyrës në të cilën do të hyj. Prandaj më ndihmo Perëndi.
Në mesditë fillojnë kushtet e reja presidenciale dhe nënkryetare. Rreth asaj kohe, presidenti reciton betimin e mandatuar me kushtetutë: Betohem solemnisht (ose pohoj) se do të zbatoj me besnikëri detyrën e Presidentit të Shteteve të Bashkuara dhe do të bëj sa më mirë aftësinë time, ta ruaj dhe mbroj Kushtetutën e Shteteve të Bashkuara.
Nuk ka kërkesë që ndonjë libër, ose veçanërisht një libër me tekst të shenjtë, të përdoret për të administruar betimin, dhe asnjë nuk përmendet në Kushtetutë. Sipas kongresit, presidentët e ardhshëm ngrenë dorën e djathtë dhe vendosen të majtën në një Bibël ose në një libër tjetër, ndërsa bëjnë betimin. Bibla me rëndësi historike ndonjëherë janë përdorur në përurime. Xhorxh H. Bush, Jimmy Carter dhe Dwight D. Eisenhower përdorën Biblën Inauguruese të Xhorxh Uashingtonit. Barack Obama vendosi dorën mbi Biblën e Lincoln për betimet e tij më 2009 dhe 2013, ashtu siç bëri Donald Trump më 2017.
Që nga viti 1789, presidentët e sapo-betuar japin një fjalim e cila referohet si fjalimi i inaugurimit. William Henry Harrison mbajti fjalimin më të gjatë të inaugurimit, me 8.445 fjalë, më 1841. Adresa e John Adams më 1797, e cila kishte gjithsej 2.308 fjalë, përmbante fjalinë më të gjatë, me 737 fjalë. Në vitin 1793, Uashingtoni dha adresën më të shkurtër inauguruese në rekord, vetëm 135 fjalë.
Lutjet
Që nga viti 1937, inaugurimi presidencial i Shteteve të Bashkuara ka përfshirë një ose më shumë lutje të dhëna nga anëtarët e klerit. Që nga viti 1933, një shërbim shoqërues lutjeje, qoftë publik apo privat, i ndjekur nga presidenti i zgjedhur shpesh është bërë në mëngjesin e ditës. Ndonjëherë një shërbim i madh lutjesh publike ose transmetuese bëhet pas ceremonisë kryesore së fundmi ditën tjetër.
Kriza në Veri të Kosovës 2021
parapamje|Kosova Veriore Kriza e Veriut të Kosovës ishin një varg veprimesh të nxitura nga vendimi i Qeverisë së Kosovës për ndalimin reciprok të targave të Serbisë, një seri protestash nga serbët në veri të Kosovës, që konsistojnë kryesisht në bllokimin e trafikut pranë pikave kufitare, filluan më 20 shtator 2021. Ndalimi nënkuptonte se individët që kishin në pronësi automjete me targa serbe në Kosovë do të duhej të kalonin për targat kosovare në një qendër qeveritare të regjistrimit të automjeteve. Ndalimi kishte për qëllim të pasqyronte një ndalim ndaj targave kosovare që ishte vendosur nga Serbia që nga viti 2008. Qeveria e Serbisë nuk e njeh pavarësinë e Kosovës dhe e konsideron kufirin Kosovë-Serbi të përkohshëm.
Gjatë krizës, dy qendra qeveritare të regjistrimit të automjeteve në Zveçan dhe Zubin Potok u vunë në shënjestër të zjarrvënësve. Protestat shkaktuan përkeqësimin e marrëdhënieve ndërmjet Serbisë dhe Kosovës – të cilat ishin përmirësuar dukshëm dhe çuan në vendosjen e Forcave të Armatosura Serbe në gatishmëri të shtuar. Të dyja palët akuzuan tjetrin për një tejkalim të madh. Fuqitë ndërkombëtare, veçanërisht Bashkimi Evropian dhe NATO, bënë thirrje për de-përshkallëzimin, ndërsa Rusia kritikoi Kosovën.
Më 30 shtator, u arrit një marrëveshje për t'i dhënë fund ndalimit të targave, duke hyrë në fuqi më 4 tetor. Në këmbim, protestuesit ranë dakord të shpërndaheshin. Sipas kushteve të marrëveshjes, targat kosovare në Serbi dhe targat serbe në Kosovë tani kanë simbolet e tyre kombëtare dhe kodet e shteteve të mbuluara me një afishe të përkohshme.
Sfondi
Kosova e Veriut është me shumicë serbe dhe ka qenë një rajon që kryesisht kundërshton një Kosovë të pavarur, me protesta të shpeshta që kur Kosova shpalli pavarësinë. Ajo nuk e ka njohur Qeverinë e Kosovës dhe ka vepruar në mënyrë të pavarur prej saj para Marrëveshjes së Brukselit të vitit 2013. Sipas marrëveshjes, deri në vitin 2016 duhej të formohej Bashkësia e Komunave Serbe. Komuniteti do të ishte një asociacion vetëqeverisës i komunave me shumicë serbe në Kosovë. Që nga viti 2021, ajo ende nuk ishte formuar, sepse Qeveria e Kosovës pezulloi zbatimin e kësaj pjese të Marrëveshjes së Brukselit. Gjykata Kushtetuese e Kosovës e shpalli atë jokushtetuese.
Deri në vitin 2011, Serbia lëshonte targa serbe për qytetet në veri të Kosovës. Në raundin e negociatave Beograd-Prishtinë të vitit 2011, Serbia ra dakord të ndalonte lëshimin e këtyre targave. Pjesë e marrëveshjes ishte që ato të ndërroheshin për targa të Republikës së Kosovës (RKS) ose targa neutrale të Kosovës (KS). Targat e KS nuk mbajnë asnjë simbol shtetëror. Serbia ka lejuar targat KS në territorin e saj, por jo targat RKS. Marrëveshja zgjati 5 vjet deri në vitin 2016, kur pritej që të gjendej një zgjidhje më e mirë. Të njëjtat kushte u rinovuan më 14 shtator 2016 dhe ishin të vlefshme deri më 14 shtator 2021.
Pas fitores së Vetëvendosjes në zgjedhjet parlamentare të Kosovës 2021, qeveria rinovoi masat e reciprocitetit. Qeveria e mëparshme, e udhëhequr nga Lidhja Demokratike e Kosovës, hoqi shumë masa reciprociteti në qershor të vitit 2020, për të cilat Avdullah Hoti deklaroi se ishte heqja e barrierave për dialogun, nën presionin e SHBA-së dhe BE-së. Politika kryesore që u hoq dhe nuk është rikthyer më që atëherë, ishte një 100 % tarifë për produktet nga Bosnja dhe Hercegovina dhe Serbia. Ai u zbatua në nëntor 2018, si përgjigje ndaj armiqësisë së perceptuar të tyre ndaj Kosovës. Përderisa zgjati, nuk pati asnjë dialog të ndërmjetësuar nga BE-ja ndërmjet Serbisë dhe Kosovës.