Rafael_Kazanova
Pas rrethimit
Me pozitën e tij të re si Qytetar Nderi, Rafael Kasanova arriti principet politike të Barcelonës. Që nga ai vit ai morri pjesë në të gjitha mbledhjet e Meahut, dhe emri i tij u bë pjesë e listës ekskluzive e njerëzve të cilët do të mund të nxirren për t'u bërë shef i ministrisë së  Barcelonës, e cila u zhvillua në 1713. Gjithashtu në vitin 1708, në mirënjohje të prestigjit të tij dhe reputacioni, Rafael Casanova ishte një nga përfaqësuesit e caktuar, me Manuel de Ferrer i Sitges dhe Cristòfor Lledo i Carreras, nga Barcelona, që mbretëresha Elizabeth I kishte pranuar gjatë ceremonisë së dasmës me mbretit Karl të Austrisë. Vonë në vitin 1708 i tij në ligj Paul Bosch vdiq, duke vdekur të gjithë fëmijët e saj dhe duke lënë tre nipër e mbesa: Francisco Casanova dhe Bosch, dhe Rafael Casanova Bosch, dhe Josep Campllonch Garza, bir i martesës së parë vajza e tij i vdekur. Duke lënë si trashëgimtar të dytë vëllanë e tij të ri Rafaelin nëse i pari vdes pa lënë fëmijë, dhe më në fund i vendosur se trashëgimia nga nipi i tij Joseph Garza ishte Campllonch 3000 paund te Barcelonës. Në vitin 1709, Campllonch kërkoi pagesën e plotë të 3000 £, ndërsa Kasanova e mbrojti pasurin e fëmijëve të tij duke menduar se Campllonch kishte marrë £ 2750 dhe i kishin mbetur vetëm 750 £, kur martesa e dytë e nënës së tij Maria Bosch duke pretenduar se £ 3000 e trashëgimisë Campllonch janë zgjidhur. Marrëveshja do të do të çojë në një mosmarrëveshje të gjatë ligjore që zgjati deri më 1744. Pas rrethimit të Barcelonës 1706, trupat austriake avancuan pa opozitën për të pushtuar Madridin por u tërhoq shpejt pas, kur trupat e Filipit V, të përforcuara në Francë, kaluan kufirin. Ata vazhduan avancimin deri në Betejën e Almansa. Pas një traktati paqeje të dështuar në 1709, trupat austriake nisën një ofensivë të re e cila arriti kulmin në 1710 me kapjen e Madridit përsëri. Të detyruar të largohen nga qyteti para ardhjes së përforcimeve franceze, në 1711. Në shtator 1711 atë vit Archduke Charles la gadishullin dhe u drejtua për në Vjenë për të marrë Perandorinë e Shenjtë Romake. Në 1712, Rafael Casanova dhe Manuel de Ferrer i Sitges, mori pjesë në një konferencë ku ata negociuan situatën politike ne Kataloni. Viti 1713, filloi zyrtarisht në qytetin holandez të bisedimeve të paqes Utrecht midis fuqive të mëdha. Fillimisht ambasadorët e perandorit Charles VI këmbëngulën se Principata e Katalonisë është ngritur në statusin e një republike të pavarur. Megjithatë, pas Philip V hoqi dorë nga froni i Francës (Neni 2) ,Gjibraltar (neni 10) dhe Minorcë (neni 11), dhe avantazhet komerciale të garantuara indianëve (neni 12), të jepnin anglisht për Philip V në 14 maj 14 , 1713 , për të njohur atë si mbretin  legjitim të Spanjës , edhe pse marrëveshja mbeti sekret deri më 13 korrik 1713. Nga ana e tij Filipi V u zotua në nenin 13 të Traktatit të Utrehtit, të japë amnisti Katalanase, por vetëm me të njëjtat privilegje që kishin banorët e Mbretërisë së Kastijas.Neni supuzonte shfuqizimin de –fakto të Kushtetutës së Katalonisë, sië kishte bërë më parë më Aragonin dhe Valencian, dhe kushtonte heqjen e ligjeve, të drejtave dhe qeverinë e të gjitha shteteve ne mbretërinë e Aragonit, e cila më pas do të vijë sipas ligjeve dhe qeverisë të Këshillit të Kastijas. Anijet britanike filluan pas pak evakuimin e trupave të fundit aleate të mbetur në Katalonia, duke bërë të mundur avancimin e shpejtë të Burbonëve drejt Katalonisë në Barcelonë.