cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zvicra
Mesjeta
Dhe kështu këto vënde, më saktë përfaqësuesit e tre kantoneve të Uri, Schwyz, Unterwalden, në vitin 1291 nënshkruan konfederatën, kështu që këto tre njësi administrative janë themelet e Zvicrës.
Në betejën në Morgarten në 15 nëntor të vitit 1315, Zvicra mundi armatën e Habsburgut dhe siguroi pavarësinë si Konfederata Zvicerane. Habsburgët i humbën deri në shekullin XV posedimet e tyre në Zvicër.
Në vitin 1353, tre kantonëve të para iu bashkangjitën kantoni i Glarusit dhe Zugit dhe qytetet shtete Lucerni, Zyrihu dhe Berna duke formuar "Tetë Vendet e Vjetra". Dhe më vonë në vitin 1481, Frajburgu dhe Solloturni u bënë pjesë të konfederatës. Me anëtarësimin e Shafhauzenit, Baselit dhe Appenzellit u riemërua Konfederata në "Trembëdhjetë Vendet e Vjetra".
Flamuri aktual i Zvicrës në mesjetë qe në përdorim afërsisht që nga viti 1500. Dhe poashtu në atë kohë banorët të asaj konfederate u quajtën për herë të parë Zvicerian – një emër që fillimisht u përdor vetëm për banuesit të Schwyzit në Zvicrën qendrore.
Reformimi dhe zgjerimi i shtetit
parapamje|Zhvillimi teritorial i Zvicrës Reformimi protestant në shekullin XVI e ndau Zvicrën në aspektion fetar. Një pjesë e kantonëve me udhëheqjen e Zyrihut dhe me priftin e tij Huldrych Zwingli e kryej përtëritjen kishe, ndërsa kantonet në qendër të Zvicrës mbetën katolike.
Poashtu në atë shekull Kantoni Bern e sundoi vendin në brigjet e liqenit të Gjenevës. Por ky qe zgjerimi i fundit i madh i Zvicrës. Deri në vitin 1798, kufijtë e vendit nuk ndryshuan shumë.
Pas Luftës Tridhjetëvjeçare dhe Paqes Vestfale në vitin 1648, Zvicra mund të shkëputej përfundimisht dhe faktikisht nga Perandoria e Shenjtë Romake e Kombit Gjerman dhe u bë konfederatë e pavarur brenda botës shtetërore të Evropës.
Në vitin 1712 e fitojnë luftën protestantët kundër katolikëve dhe epërsia e kantonëve katolike mori fund përnjëherë.
Republika Helvetike dhe Kushtetuta Federale Zvicerane
Nga viti 1798 deri 1814 Zvicra është e zënë nga francezët në krye me Napoleon Bonaparte, që e prishi konfederatën e vjetër dhe e shpalli Republikën Helvetike. Por e cila nuk mbijetoi gjatë dhe pas humbjes së Napoleonit në luftën e tij kundër despotizmit evropian u shkatërrua përfundimisht. Pas 1814 Zvicra pushtohet njësoj si para 1798: despotizmi dhe absolutizmi i disa fisëve e përcaktoi politikën e brendshme.
Nga viti 1815 deri 1830 Zvicra zhvillohet ekonomikisht shumë shpejt, por kufijtë, doganat dhe monedhat e kantonëve i pengojnë shtetit shumë në zhvillimin e tij. Poashtu në vitin 1815 në Kongresin e Vjenës, Zvicrës i njohet "neutraliteti i përjetshëm".
Në vitin 1847, luftohen kantonet katolike dhe liberale njëra-tjetrën për mosmarrveshjen e tyre në aspektin e pushtetit dhe sistemit politik. Liberalët kërkojnë një shtet me kushtetutë demokratike, por katolikët nuk e ndryshojnë mendimin e tyre dhe kërkojnë mbajtjen e sistemit e vjetër despotist. Fitoren e marrin liberalët dhe në vitin 1848 Kushtetuta Federale Zvicerane ngrihet në këmbë. Lufta si pasojë ka 130 persona të vdekur dhe 400 të plagosur. Është një nga luftat më të mëdha të Zvicrës. Zvicra për herë të parë është shtet federal me një demokraci përfaqësuese. Shteti i ri përbëhet nga 25 kantone dhe tre gjysmë-kantone dhe. Në vitin 1874, kushtetuta bën një revizion totale: e drejta e referendumit dhe elemente nga demokracia direkte hynë në fuqi. Në vitin 1891, i shtohet kushtetutës poashtu e drejta e iniciativës.
Në luftërat botërore Zvicra nuk merr pjesë, por organizata e Kryqit të Kuq (ide zviceriane) i ndihmon të plagosurit të luftës dhe e bën Zvicrën anëtare të luftës vetëm në aspektin human.
Gjeografia
parapamje|majtas|Pamje nga sateliti i territorit zvicerian Zvicra është e vendosur në sistemin e maleve të larta të alpeve. Shpesh në literaturën gjeografike përmendet si shtet alpin. Zvicra për një kohë të gjatë ka qenë e izoluar, larg rrugëve kryesore dhe bënte kufirin natyror ndërmjet shteteve të Evropës Qendrore dhe atyre të detit Mesdhe. Pozita ndërmjetësuese ka imponuar nevojën e një lidhjeje më të mirë me shtete fqinje. Parakushtet e mira të luginave të tërthorta dhe të qafave malore kanë qenë elemente të rëndësishme të vendosjes së një rrjeti të rrugëve përmes së cilave Zvicra hapet ndaj shteteve të zhvilluara të Evropës. Roli tranzit i saj shprehet në gjysmën e dytë të shekullit XIX, në kohën kur kushtet teknike të komunikacionit ndërrohen në saje të revolucionit industrial. Rrugët bashkëkohore e bëjnë Zvicrën prej një shteti të izoluar dhe të varfër të jetë nyje e shumë rrugëve që lidhin Evropën Mesdhetare me atë Atlantike dhe Evropën e Mesme.
Pozita qendrore e Zvicrës, e vendosur në rrugët e rëndësishme ndërkombëtare, periudha e gjatë e neutralitetit të saj, peizazhet e natyrës së Alpeve, luginat e thella të lumenjve, zona e përshtatshme e pllajës e kanë bërë që ajo të jetë atraktive dhe shumë tërheqëse në suaza botërore. Nuk është e rastësishme vendosja e shumë organizatave ndërkombëtare pikërisht në Zvicër. Organizata Ndërkombëtare E Kryqit të Kuq në Lozanë, Unioni Botërorë i Postave në Bernë, Organizata Botërore e Shëndetësisë dhe e Punës në Gjenevë, bankat ndërkombëtare në Basel etj. janë vetëm disa nga funksionet që ajo kryen në suaza botërore.
Demografia
Numri i popullsisë së tashme është 8.1 milionë banorë nga të cilët 24% janë të huaj. Një pjesë e madhe të "të huajve" e përbëjnë edhe shqiptarët. Jeta mesetare e njeriut është 84.7 vjet për femra dhe 80.3 vjet për meshkuj (viti 2011). Gjuhët zyrtare janë gjermanishtja, frëngjishtja, italishtja dhe gjuha romançe. Katolikët e përbëjnë 38.2% të popullsisë, protestantët 26.9% dhe 21.4% janë jo-fetarë (viti 2012).
Politika
parapamje|[[Bundeshausi në Bernë është selia e qeverisë dhe parlamentit zvicerian]] Sipas legjendës bashkësia e tillë zvicerane është krijuar më 1 gusht 1291. Për këtë shkak 1 gushti është ditë kombëtare (dita e pavarësisë) e Zvicrës.
Në politikën e jashtme Zvicra ndjekë rrugën e politikës neutrale dhe për këtë merret edhe si shtet "neutral". Në Kongresin e Vjenës më 1815, i garantohet neutraliteti i përhershëm. Është anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara (OKB), Këshillit Evropian, EFTA-së, WTO-së, por jo edhe anëtare e Bashkësisë së Evropës (BE).
Njësitë territoriale
Konfederata zvicerane përbëhet nga 20 kantone dhe 6 gjysmë-kantone:
* Këto kantone njihen si gjysmë-kantone dhe përfaqësohen vetëm me një këshilltar (jo dy këshilltarë) në Këshillin e Shteteve Zvicerane.
Kantonet kanë një status të përhershëm kushtetues dhe në krahasim me situatën në vendet e tjera, një shkallë të lartë pavarësie. Sipas Kushtetutës Federative, të gjitha 26 kantonet janë të barabartë në status. Secili kanton ka Kushtetutën e tij dhe parlamentin, qeverinë dhe gjykatat e tij. Megjithatë, ekzistojnë dallime të konsiderueshme midis kantoneve të veçanta, veçanërisht në aspektin e popullsisë dhe zonës gjeografike. Popullsitë e tyre ndryshojnë midis 15.000 (Appenzell Innerrhoden) dhe 1.253.500 (Zyrih), dhe sipërfaqet e tyre midis 37 km² (Basel-Stadt) dhe 7.105 km² (Graubünden). Kantonet përfshijnë një total prej 2485 komunat. Brenda Zvicrës ka dy enklava: Büsingen që i takon Gjermanisë, Campione d'Italia që i takon Italisë.
Ekonomia
Zvicra ballafaqohet me shumë probleme, në radhë të parë me mungesën e lëndëve të para për industri, me kushte jo të favorshme natyrore në të cilin relievi malor përfshin 2/3 e sipërfaqes së shtetit me klimë të ashpër dhe me dendësi të vogël të popullsisë, sidomos në kompleksin malor të Alpeve. Edhe pse Zvicra ka kushte të kufizuara të zhvillimit ekonomik, ajo për të ardhurat nacionale të përgjithshme për kokë të banorit, me 44.350 dollarë, është pas Luksemburgut në vendin e dytë në botë. Është befasuese fakti se si ka arritur një zhvillim të tillë në një ambient jo aq të volitshëm. Pa dyshim, faktorët shoqërorë janë ata më esencialë të cilët kanë ndikuar në transformimin e rrethit gjeografik. Nëpërmjet kuadrit kualifikues të punëtorëve Zvicra ka mundur të zhvilloi industrinë precize që nuk ka pretendime të mëdha në lëndët e para. Me ndërtimin e rrugëve, tuneleve, urave, hoteleve, vendet për pushime rekreacion, çdo pjesë e saj, pa marrë parasysh lartësinë, mund të vizitohet.
Turizmi dhe roli transit i saj janë dy shtylla të rëndësishme të ekonomisë. Intensifikimi i ka gjetur mbështetje në potencialin energjetik të shfrytëzuar prej lumenjve. Mirëpo, për një zhvillim të vazhdueshëm të ekonomisë pa dyshim ka ndikuar statusin e saj neutral prej vitit 1815. E kursyer prej shkatërrimeve të dy luftërave botërore, papasur për pasojë fuqinë tërheqëse të kapitalit të jashtëm, i cili ka kërkuar siguri në investimet e veta.
Bazën ekonomike e bën industria e cila karakterizohet për konceptimin e kapitalit sipas degëve. Kështu, në industrinë e aluminit është monopoli Alusisse, në industrinë e makinave – Orlikon, në industrinë ë orëve – Longine dhe Omega, etj. Vlera e prodhimtarisë industriale është dyfishuar në periudhën e fundit, sidomos zhvillim më intensiv kanë shënuar industria kimike, e makinerisë, e orëve dhe elektronika.
Kampionati Botëror i Futbollit 1934
Kapmionati Botëror i Futbollit në vitin 1934 ishte hera e dytë që mbahej. Ky kampionat ishte organizuar në Itali. Në këtë kampionat kan marr pjesë vetem 16 ekipe. Kampionati është mbajtur nga 27 maj gjer më 10 qershor të vitit 1934.
Bajraku i Ostrozubit
Bajraku i Ostrozubit ishte njëri ndër bajraqet më të mëdha të Kosovës ose edhe ndër bajraqet më të mëdha në trevat shqiptare. Mendohet se është formuar si një njësi administrative në zonën malore të Llapushës e cila nuk mund të kontrollohej drejtpërsëdrejti nga qeveria osmane, përkatësisht si një zonë malore dhe kryengritëse ajo trevë ruante një sere privilegjesh. Bajraku i Ostrozubit besohet se është formuar diku nga mesi i shekullit XVII, me qënder në Ostrozub të Llapushës - sot fshat i Komunës së Malishevës.
Kampionati Botëror i Futbollit 1934
FIFA-Kampion Botëror 1934
🇮🇹 ITALIA - KAMPIONE BOTËRORE 1934
Bajraku i Ostrozubit
Bajraku i Ostrozubit përfshinte rreth 43 fshatra të Llapushës jugore dhe qendrore dhe të Drenicës jugore dhe këto janë :
Ky Bajrak në popull ka qenë i njohur edhe si Kapakli Bajraku për shkak se nëpër beteja ku merrte pjesë, luftëtarët e këtij bajraku mbanin armët e tipit kapakli. Në bazë të shumë burimeve gojore ky bajrak bashkë me bajraqet tjera shqiptare ka marrë pjesë në shumë beteja anekënd perandorisë osmane. Edhe sot e kësaj ditë këndohen këngët për heroizmin e treguar nga luftëtaret e Bajrakut të Ostrozubit gjatë luftës Ruso-turke, luftës për mbrojtjen e Sangjakut të Nishit, luftës për mbrojtjen e Plavës dhe Gucisë, betejave në Koshare, Slivove dhe Qafe të Duhles gjatë periudhës së Lidhjes Shqiptarë të Prizrenit (1881), etj.
Kategoria e Parë 1947
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1946. Ky ishte Kampionati i 13të i Shqipërisë. Nisi më 16 mars, 1947 dhe përfundoi më 1 tetor, 1947.
Kategoria e Parë 1946
Statistika të Kategorisë së Parë në sezonin 1946. Ky ishte Kampionati i 12të i Shqipërisë. Nisi më 14 prill 1946 dhe përfundoi më 14 korrik 1946.
Sezoni i kaluar : Kategoria e Parë 1945. Sezoni i radhës : Kategoria e Parë 1947.
Pull citat
Pull citat është tërheqja e një teksti në qendër të dy kolonave. Tekst mund të jetë i ‘’tërhequr’’ nga kolona e parë apo e dytë dhe ka për qëllim tërheqjen e vëmendjes në përmbajtje kryesore të temës për lexuesin. Ky term përdoret te botuest edhe në gazetari..
Kategoria e Parë 1946
Klasifikimi dhe rezultatet
Grupi A :
Pull citat
Vendosja e pull citatit në faqe mund të definohet në publikime apo web sajte si stil i udhëzimeve. Këto mjete nuk duhet të jenë në përputhje me kolonat në faqe. Disa dizajner për shembull, e vendosin pull citation në dy e më shumë kolona, si është e treguar edhe në ilustrimin më lart.
Kategoria e Parë 1946
Klasifikimi dhe rezultatet
Grupi B :
Pull citat
Pull citati duhet të jetë, kopje e njejtë e tekstit i cili citohet, varësisht nga sitili i cili përdoret me shkurtime në hapësirë të faqes.
Kategoria e Parë 1946
Finalet
Shënues ndeshja e vajtjes: Mirashi 4’, Mirashi 58’.
Adriana Fonseca
Adriana Fonseca është një aktore meksikane, lindur me 16 mars 1979 në Veracruz, Meksiko.
Ka nje moter Jacqueline dhe vellain Hugo, dhe prinderit janë Hugo Fonseca dhe Guillermina Castellanos, te dy dentista.
Kategoria e Parë 1946
Përbërja e skuadrës fituese
Dode Tahiri, Muhamet Rexhepi, Beqir Osmani, Muhamet Dibra, Muc Koxhja, Prenge Gjeloshi, Bimo Fakja, Muhamet Ademi, Latif Alibali, Ernest Halepiani, Xhevdet Shaqiri, Met Vasija, Pal Mirashi, Adem Smajli, Isuf Coba, Zyhdi Barbullushi.
Adriana Fonseca
Fitoi "El Rostro del Heraldo" në 1998.
Ajo filloi karrierën e saj duke marrë pjesë në disa show televiziv. Në moshën 16 vjeçe u pranua në C.E.A (Centro de Education Artistica) në Meksiko ku studion 3 vjet. Njihet më shumë në telenovelat "La Usurpadora" bashkë me Fernando Colugna dhe Gabriela Spanic. Pati rol të rendësishem në telenovelën "Rosalinda" bashkë me Thalia, ku luajti motrën e Rosalindes. Ne e kemi parë edhe në telenovelën Tradhetia nga Vizion Plus.
Çeta "Çamëria"
Lufta për çlirimin e Konispolit
Pas kësaj mbledhjeje, çeta iu drejtua Konispolit, pasi kishte izoluar forcat fashiste në të gjitha pikat ku mbështeteshin, ushtarët e ndodhur në Konispol u larguan. Kjo ishte një ngjarje e rëndësishme dhe u festua nga banorët e Konispolit, çeta ishte tashmë në gjendje të garantonte sigurinë dhe të ofronte ndihmë. Me hyrjen në Konispol numri i çetës u shtua shumë, ai arriti në 220 vetë. Pra detyrimisht kërkohej një tjetër organizim, jo ai i një çete, por më tepër. Kjo çoi në krijimin e batalionit që mbante po një emër me atë të çetës, "Çamëria", komandant i saj ishte Haki Rushiti.
" Kjo çete u be baze  per formimin e batalionit partizan "Çamëria" ku se  bashkume batalionet e tjera qe vepronin ne Sarande, formuan formacionet me te medha si Brigada e 19S qe u quajt edhe brigada e vllazerimit shqipatr e minoritar, Grupi i IV Partizan".
Literature
Neriman Gjivogli '76-vejtori i formimit te cetes "Çamëria" ' gazeta "Kushtrim brezash" f7 15 shkurt 2019
Shih edhe
Batalioni "Çamëria"
Damin Zote Buli
Damin Zote Buli ishte nje kaçak nga fshati Varfanj i Gumenicës ne Cameri.
Jeta
Lindi ne fshatin Varfanj te Gumenices-Cameri .Ne vitin 1911 del ne mal dhe lufton kunder ushtrise Turke,por nje vit me vone kapet nga turqit dhe burgoset ne kalane e Janines.Lirohet ne vitin 1913,kur greket pushtuan Janinen.Ne vitin 1914 rekrutohet ushatr nga forcat Greke dhe dergohet ne Selanik,por atje dezerton nga ushtria dhe kthehet ne Cameri ku qendron ne arati gjersa ushtria Italiane ne vitin 1916-1918 pushton Camerine,Pas largimit te Italise ai detyrohet te kaloje ne Shqiperi.Edhe ne Shqiperi detyrohet te qendroje i fshehur pasi agjentet greke e kishin nen vezhgim pasi qeveria greke e kishte denuar me vdekje ne mungese.
Qeveria e Ahmet Zogut i jep Damin Bulit nenshtetesine Shqiptare dhe nuk ja dorezon qeverise greke.
Gjete Luftes se Dyte boterore ai zgjidhet anetar i Keshillit N.Cl. por shume shpejt largohet nga komunistet kur shikon planet dhe lidhet e ngushta qe komunistet kishin me jugosllavet dhe E.A.M.-in grek.
Me vone i pergjigjet thirrjes se Ballit Kombetar dhe formon ceten e tij ne zonen e Delvines. Me vone ju dha komanda e Batalionit "Cameria",por per nje periudhe te shkurter,pasi kete batalion e mori nen komande Haki Rushiti.
Damini caktohet si Komandant i Batalionit "Skenderbeg" te Delvines,batalion qe ai e udhehoqi deri ne okupimin e Shqiperise nga komunistet. Ne Shkoder ai e shperndan Batalionin duke u thene ushtareve te ktheheshin ne vatrat e tyre,pasi nuk donte te derdhte gjak Shqiptari.
Nëpër ditët e dhimbjes dhe lirisë së Kosovës
Nëpër ditët e dhimbjes dhe lirisë së Kosovës, libër i shkruar nga Rajmonda Malecka botuar në Tiranë viti 2001.
Kantoni Pouilly-sur-Loire
Kantoni Pouilly-sur-Loire (frëngjisht: Canton de Pouilly-sur-Loire) është një kanton në departamentin Nièvre, rajonin Bourgogne në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Pouilly-sur-Loire. Ka sipërfaqe 211.57km2 dhe popullsi 5962 banorë.
Taksonomia e shkollave
Taksonomia e shkollave paraqet një kategorizim të institucioneve arsimore duke u nisur nga disa kritere ose dimensione të ndryshme. Kriteri më i rëndësishëm është ndoshta mosha ose niveli i nxënësve dhe studentëve në institucion, por zakonisht përdoren gjithashtu edhe kritere tjera të kategorizimit si p.sh. burimi i financimit, përkatësia dhe ekskluziviteti gjinor, racor ose etnik, etj.
Foshnjat dhe të vegjlit
Ky nivel arsimimi është për fëmijët deri në moshën rreth 5 vjeç. Në shumicën e vendeve, ajo është ende fakultative, me disa fëmijë që qëndrojnë në shtëpi me prindërit deri në fazën tjetër. Shkollat e këtij lloji shpesh nuk janë pjesë e ndonjë sistemi arsimor formal dhe shumë prej tyre nuk janë pa pagesë edhe në ato vende ku është sistemi shkollor funksional në tërësi.
Arsimi fillor
Vitet e para të sistemit arsimor formal njihen më në përgjithësi si " shkolla fillore ", megjithëse ato kanë edhe emrat e mëposhtëm në disa fusha (jo të gjitha plotësisht sinonime):
Arsimi i mesëm
Shumë juridiksione nuk kanë nivel formal "të mesëm" midis shkollës fillore dhe shkollës së mesme, por në ato që kanë, "shkolla e mesme" është një term i përgjithshëm për të. Disa zona e trajtojnë "shkollën e mesme të ulët " si një sinonim të këmbyeshëm për "shkollën e mesme", por të tjerat ruajnë një dallim për sa i përket nivelit (e mesme është pak më e lartë) ose stilit (e mesme e lartë është modeluar më afër pas një shkolle të mesme). Disa juridiksione i kanë të dyja, në të cilin rast shkolla e mesme e ulët janë zakonisht klasat 5-6 dhe klasat e mesme 7-8. Disa përdorin edhe shkollën "e mesme".
Në disa zona, nuk ka shkollë të mesme zyrtare, por shkollat e mesme kanë një "ndarje të vogël". Kjo është më e zakonshme në shkollat private.
Në Angli, një " shkollë përgatitore " është një lloj specifik i shkollës së mesme.
Shkolla e mesme
Shkolla e mesme mund të fillojë në mosha të ndryshme (zakonisht diku nga 11 deri në 15 vjeç). Ata zakonisht edukojnë fëmijë deri në moshën 18 ose 19 vjeç. Ato njihen me një sërë emrash, tani kryesisht sinonimë:
Arsimi pas sekondar
Nuk ka një term të vërtetë gjenerik për të gjithë arsimin pas arsimit të mesëm. Disa lloje të arsimit pas arsimit të mesëm (ose terciar ) përfshijnë:
Një shënim i veçantë për termin " kolegj ": në përdorimin e Amerikës së Veriut dhe veçanërisht në SHBA, ky është një term vërtet i përgjithshëm për të gjithë arsimin pas arsimit të mesëm, duke përfshirë edhe arsimin e lartë dhe universitetin, por gjithashtu mund të kuptohet se do të thotë një institucion më i vogël, katërvjeçar, institucion i diplomës. Diku tjetër, më shpesh kuptohet se nënkupton vetëm kolegjet e reja dhe shkollat profesionale. Një përdorim më i vjetër vazhdon ende në emrat e duhur të disa shkollave të mesme. Në përgjithësi, termi nuk është i përshtatshëm për një audiencë ndërkombëtare pa përkufizim të mëtejshëm.
Arsimi pasuniversitar
Shkollat që ofrojnë arsim pasuniversitar janë shpesh, por jo gjithmonë, një njësi e një universiteti më të madh. Kategoritë përfshijnë:
Sipas burimit të financimit
Një tjetër klasifikues kryesor është nëse institucioni financohet nga shteti apo jo.(1) Kjo është e ndërlikuar nga përdorimi kontradiktor ndërkombëtar.
Shënim (1): Ndërsa financimi i plotë publik (aka shteti) në përgjithësi nënkupton një shkollë publike në Amerikën e Veriut, teknikisht ky nuk është gjithmonë rasti dhe nuk është përkufizimi i mirëfilltë i një shkolle publike. Një qeveri mund të sigurojë fonde të plota për një student për të shkuar në një shkollë private, si kuponat e shkollës, madje duke paguar për të gjithë studentët në një shkollë të tillë, por ai mbetet privat, pasi një organizatë private zotëron dhe kontrollon shkollën. Anasjelltas, një shkollë "publike" mund të vendosë tarifa të larta dhe të kërkojë burime të tjera financimi private, por të jetë "publike" për shkak të zotërimit dhe kontrollit të shkollës nga "publiku" (p.sh., ajo është në pronësi të një bordi të shkollës publike, ose të tjera autoriteti publik).
Sipas gjinisë
Historikisht, shumica e shkollave ishin të ndara sipas gjinisë (dhe shumë më tepër ishin vetëm meshkuj sesa femra). Norma moderne është që shkollat të jenë bashkëedukuese ; Shumica dërrmuese e shkollave të financuara nga publiku në botën anglishtfolëse janë të tilla, megjithëse kjo nuk është universale në mbarë botën. Shumë shkolla private, fetare dhe laike, mbeten shkolla njëgjinore.
Nga raca, gjuha, etnia
aaa aaa aaa Në shumë zona të botës ku bashkëjetojnë etni të ndryshme, veçanërisht kur në ato komunitete fliten gjuhë të ndryshme, shpesh organizohen sisteme paralele shkollore për t'u shërbyer atyre. Motivimet për këtë mund të ndryshojnë; një sistem i tillë mund të jetë shtypës nëse njëri nga sistemet paralele është inferior ndaj tjetrit, por mund të jetë fuqizues nëse i mundëson një komuniteti pakicë të përjetësojë gjuhët, traditat dhe normat e tij.
Lubizhda (Prizren)
Lubizhdë është një vendbanim në komunën e Prizrenit, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Lugisht i Qytetit.
Bërvenica
Demografia
Sipas regjistrimit të vitit 2002 në fshatin Bërvenica jetonin 2 918 banorë nga të cilët 2 834 ishin maqedonas dhe 84 të tjerë.
Ebu el-Hasan Ali ibn el-Hysein Mesudi
Abd al-Hasan Ali ibn al-Husayn Masudi lindi në Bagdad rreth vitit 890 dhe vdiq rreth vitit 957, ishte gjeograf, historian, filozof dhe shkrimtar arab.
Masudi udhëtoi nëpër Spanjë, Persi, Madagaskar, Rusi, Indi, Sri Lankë dhe Kinë, ndërsa vitet e fundit të jetës i kaloi në Siri dhe Egjipt.
Në veprën e tij kryesore Muruj al-Dhabab ua-Ma'adin al-Jauhak (lexo: Muruxh al Dhubab ua Muaëadin al Xhauhak, sq.: Fushat e arta dhe minierat e gurit të çmueshëm) sipas shënimeve të mbledhura nga udhëtimet e tija ai ka paraqitë në literaturën historike, politike dhe sociale të Orientit nga “krijimi i botës” deri në vitin 947. Në veprat e tija ai kapërfshirë edhe diskutime fetare dhe përshkrime gjeografike.
Haki Rushiti
Haki Rushiti ishte nje ushtarak shqiptar i Luftës së Dytë Botërore dhe krijues i Çetës "Çamëria", nëpërmjet të cilës i krijoi dëme formacioneve të ushtrisë gjermane në Jug të Shqipërisë.
Jeta
Lindi në 13 maj 1905 në Konispol. Mësimet e para i mori në vendlindje dhe në vitin 1921 u regjistrua në një shkollë ushtarake në Itali nga ku u gradua me gradën toger. Në fillim të vitit 1941 u emërua kryetar i Komunës Markat. Më 2 shkurt 1943 në fshatin Markat të rrethit të Sarandës Rushiti krijoi Çetën "Çamëria", e cila ka qenë formacioni i parë luftarak ne Jug të Shqipërisë. Kjo çetë do ishte më vonë bërthama e parë e grupit të katërt partizane të Zonës së parë operative Vlorë-Gjirokastër. Më mbrapa ky formacion mori emrin Brigada e XIX-të Sulmuese. Ditët e para të krijimit të saj, Çeta "Çamëria" kishte ne rradhet e saj 50-60 veta dhe më vonë ky numer u rrit në 350. Shumica e luftëtarëve dhe komandantëve të këtij njësiti luftarak ishin nga Çamëria, kurse një pjesë e vogël nga Delvina dhe Kurveleshi. Komandanti dhe krijuesi i cetes ishte Haki Rushiti.
Aktivitetet luftarake te Cetes Cameria kunder okupatorve italo-gjermane mbulonin gjith Jugun e Shqiperise. Disa nga aksionet me ne ze te kesaj cete, ishin lufta per marjen e postave ushtarake te Sopikut dhe Sminecit ku te gjithe karrabinjeret italjane u dorzuan dhe nga ta u zu nje sasi e madhe municionesh luftarake qe me vone do te kthehej ne bazen luftarake per rezistencen e famshme te Konispolit. Lufta e Konispolit ishte lufta me e ashper dhe me e pabarabarte ku ceta Cameria me heroizem te pa shoqe i beri balle per me shume se nje muaj fuqise ushtarake Gjermane qe vinte nga Greqia dhe kerkonte te hynte nepermjete Qafe- Botes ne Juge te Shqiperise. Kjo lufte filloi me 5 gusht 1943 dhe vashdoje deri me 11 shtator 1943. Gjermanet ne perpjekje per te care rrugen drejte Jugut te Shqiperise, vune ne perdorim te gjithe arsenalin e tyre luftarake. Nate e dite, per me shume se nje muaj, tanket dhe artileria e rende gjermane se pushuan zjarin e tyre kunder pozicjoneve te cetes Cameria Ne kete beteje te pa barabarte qe vashdoi dhe trup me trup u vrane me shume se 200 gjermane, kurse nga ana e partizanve te cetes Cameria ngelen te vrare 12 partizane dhe u plagosur 17 vete.
Me mbrapa Shtabi i Pergjithshem me Enver Hoxhen ne krye e coptuan dhe shkermoqen kete informacion luftarake. I nderuan emrin nga ceta Cameria ne Thanas Ziko dhe me vone Lefter Talo. Komandatet e cetes si Haki Rushiti dhe drejtuesit e tjere u ndoqen dhe persekutuan dhe si perfundim identiteti dhe perpjekiet e kesaj cete u shduken plotesishte nga historia e Shqiperise. Haki Rushti I kërkohet të largohet nga drejtimi I Batalionit me pretekst se do të shkonte në batalion tjetër, por këtu ai kupton se qëllimi ishte elemini fizik I tij, se bindjet e tij nacionaliste nuk përkonin me qëllimin e Partisë Komuniste.
Pas kësaj Haki Rushiti rithemelon Batalionin Çameria, por këtë herë duke qenë pjesë e grupimit politik të Ballit Kombëtar. Në shtator të vitit 1944 largohet nga Shqipëria për tu vendosur në SHBA, ku ishte edhe një nga eksponentët kryesorë të Ballit Kombëtar. Në vitin 1960 u akuzua nga Sigurimi I Shtetit si bashkëpuntor i Teme Sejkos, por kjo ishte një farsë siç qe edhe akuza ndaj Teme Sejkos. Vdiq në 25 maj 1965 në New York dhe u përcoll me nderime të shumta të organizuara nga Balli Kombëtar dhe organizata të tjera të emigracionit shqiptar në SHBA.
Zagora Shuke
Zagora Shuke është një aktore e njohur shqiptare.
Partia Demokracia Sociale
Partia Demokracia Sociale është parti politike në Shqipëri që u krijua në vitin 2003. Një pjesë e anëtarësisë së saj u shkëput nga Partia Social Demokratike, i përket spektrit politik të qendrës së majtë. Kryetar i saj është Paskal Milo.
Elementet dalluese
Elemente dalluese të kësaj partie nga partit tjera politike apo nga forma tjera të organizimit nuk janë të përkufizuara me statut. Si do që të jetë, në dy statuet e paraqitura në internet (njëra si fjalë hyrse dhe tjetra si list parimesh ) bie në sy shkurtesa PDS si dhe në ballore të amzës gjendet një simbol i cili duket të jetë i partisë.
Kampionati Botëror i Futbollit 2018
2018 FIFA Kupa e Botës ishte edicioni i 21të i FIFA Kupës së Botës, një turnament ndërkombëtar futbolli që zhvillohet një herë në katër vite dhe që luhet midis ekipeve kombëtare anëtar të FIFA-s. U zhvillua në Rusi nga 14 qershor 2018 e deri më 15 korrik 2018. Ishte edicioni i parë i Kupës së Botës që u zhvillua në Evropën lindore, dhe edicioni i 11të i zhvilluar në Evropë. Ky edicion i Kupës së Botës rezultoi të ishte më i kushtueshmi në histori me shpenzimet për organizimin e tij që arritën rreth 14.2 miljard $. Gjithashtu ishte edhe edicioni i parë ku u vendos edhe përdorimi i sistemit Video assistant referee (VAR).
Finalja u zhvillua më 15 korrik në Stadiumin Luzhniki në Moskë, ndërmjet Francës dhe Kroacisë. Franca fitoi ndeshjen 4–2 për të fituar trofeun e tyre të dytë në histori, duke u bërë trofeu i katërt rresht që fitohet nga një ekip evropian.
Përzgjedhja e vendit pritës
parapamje|Personeli rus duke festuar dhënjen e të drejtës për të oranizuar Kupën e Botës 2018 më 2 dhjetor 2010. parapamje|Presidenti [[Vladimir Putin duke mbajtur trofeun e FIFA Kupës së Botës në një ceremoni para fillimit të turnamentit në Moskë më 9 shtator 2017.]] Procedura e kandidaturës për të organizuar Kupën e Botës 2018 dhe 2022 filloi në janar 2009, dhe vendet e interesuara kishin kohë deri më 2 shkurt 2009 për t'u regjistruar për kandidaturë. Për edicionin e 2018-tës ishin fillimisht nëntë kandidatura, por Meksika më vonë u tërhoq nga procedura, kurse kandidatura e Indonezisë u refuzua nga FIFA në shkurt 2010 pasi qeveria indonezia kishte dështuar të dërgonte një letër që mbështeste kandidaturën e tyre. Gjatë procesit, tre jo-kombe të UEFA-s (Australia, Japonia dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës) hoqën dorë gradualisht nga kandidatura për edicionin e 2018-tës, kurse kombet e UEFA-s hoqën dorë nga edicioni i 2022-shit. Si përfundim ngelën vetëm katër kandidatura për Kupën e Botës 2018, dy prej të cilave ishin kandidatura të përbashkëta: Anglia, Rusia, Holanda/Belgjika dhe Portugalia/Spanja.
22 anëtarët e komitetit ekzekutiv të FIFA-s u mblodhën më 2 dhjetor 2010 në Zyrih për të votuar vendet organizatore të dy turnamenteve të ardhshme. Rusia fitoi të drejtën për të organizuar Kupën e Botës 2018 në raundin e dytë të votimit. Kandidatura e Portugalisë/Spanjës u rendit e dyta kurse e Holandës/Belgjikës e treta. Anglia, e cila po kandidonte për të organizuar turnamentin për herë të dytë në histori, u eliminua në raundin e parë.
Rezultatet e votimit ishin si më poshtë:
Kritikat
Federata Angleze e Futbollit dhe të tjerë ngritën shqetësimin e rryshfeteve nga ana e palës ruse dhe korrupsion nga antarët e FIFA-s. Ata pretenduan se katër antar të komitetit ekzekutiv kishin kërkuar rryshfet për të votuar për Anglinë, kurse Sepp Blatter tha se vendimi për të shpallur Rusinë fituese ishte marrë para se votimi të kryhej. Një hetim i brëndëshëm, i quajtur si 2014 Garcia Report i kryer nga Michael J. Garcia, u tërhoq nga publikimi në shtyp nga Hans-Joachim Eckert, kryetari i FIFA-s i gjykimit mbi çështjet etike. Në vend të kesaj Eckert nxorri një përmbledhje të shkurtër, dhe refuzimi i FIFA-s për të publikuar hetimin e plotë solli dorëheqjen e Garcias në shenjë proteste. Për shkak të polemikave, Federata Angleze refuzoi të pranone teorinë e Eckert që shfajsonte Rusinë, me Greg Dyke që bëri thirrje për ri-ekzaminimin e çështjes kurse David Bernstein bëri thirrje për të bojkotuar turnamentin.
Kualifikimi
Për herë të parë në historinë e Kupës së Botës, të gjithë shtetet e disponueshme – të 209 shtetet anëtare të FIFA-s duke hequr shtetin e kualifikuar automatikisht Rusinë – aplikuan për të hyrë në fazat kualifikuese. Zimbabveja dhe Indonezia u skualifikuan para se të luanin ndeshjet e tyre të para, kurse Gjibraltari dhe Kosova, të cilat ju bashkuan FIFA-s më 13 maj 2016, shënuan pjesmarrjen e tyre të parë. Ndeshja e parë kualifikuese u zhvillua më 12 mars 2015 në Dili midis Timori Lindor dhe Mongolisë, si pjesë e fushatës kualifikuese afrikane, kurse shorti i fazës kryesore kualifikuese u hodh në pallatin Konstantinovsky të Shën Petersburgut, më 25 korrik 2015.
thumb|majtas|upright=1.5|{{legend|#0000ff|Kualifikuar}} {{legend|#ffbf00|Nuk u kualifikua}} {{legend|#000000|Skualifikuar}} {{legend|#cccccc|Nuk është pjesë e FIFA-s}} Nga 32 ekipet e kualifikuara për të luajtur në 2018 FIFA Kupën e Botës, 20 prej tyre kishin luajtur edhe në edicionin e kaluar. Islanda dhe Panamaja u kualifikuan për herë të parë, me të parën që u bë shteti me popullsinë më të vogël që luan në një Kupë Bote. Ekipe të tjera që rikthehen pas disa mungesave janë: Egjipti, rikthehet në turnament për herë të parë që nga viti 1990, Maroku, që për herë të fundit garoi në 1998, Peruja, rikthim që nga 1982 dhe Senegali, e cila konkuronte për herë të dytë pasi arriti çerek-finalet në edicionin e 2002-shit. Ishte gjithashtu hera e parë që tre shtete nordike (Danimarka, Islanda dhe Suedia dhe katër shtete arabe (Egjipti, Maroku, Arabia Saudite dhe Tunizia) kualifikohen për një Kupë Botë.
Shtetet me reputacion që dështuan të siguronin pjesmarrjen ishin katër herë kampionët e botës Italia (për herë të parë që nga 1958), tre herë finalistët dhe vendi i tretë në edicionin e 2014-tës Holanda (për herë të parë që nga 2002), katër herë kampionët e Afrikës Kameruni, dy herë fituesi i Copa América dhe finalisti i 2017 FIFA Kupës së Konfederatave Kili, fituesi i 2016 OFC Kupës së Kombeve Zelanda e Re dhe fituesit e 2017 CONCACAF Kupës Gold Shtetet e Bashkuara të Amerikës (për herë të parë që nga 1986). Shtete të tjera me repucation që deshtuan të siguronin pjesmarrjen ishin Gana dhe Bregu i Fildishtë; të dyja këto ekipe kishin luajtur në tre edicionet e fundit.
Shënim: Numrat në krah të djathtë të ekipeve tregojnë pozicionin në renditjen botërore të FIFA-s
Shorti
thumb|djathtas|[[Fabio Cannavaro, fituesi i Kupës së Botës me Italinë, në Moskë në shortin e FIFA Kupës së Botës 2018.]] Shorti u mbajt më 1 dhjetor 2017 në orën 18:00 (ora e Moskës) në pallatin State Kremlin në Moskë. Të 32 ekipet u ndan në 8 grupe me nga 4 secila, duke zgjedhur nga një ekip nga të katër vazot.
Për shortin, ekipet u ndanë në katër vazo bazuar në pozicionin e tyre në renditjen botërore të FIFA-s në tetor 2017. Vazoja 1 mban vendin organizator Rusinë (e cila hyri automatikisht) dhe shtatë ekipet më të mira, kurse vazoja 2 mban tetë ekipet e tjera më të mira edhe kështu me rradhë. Ky short ishte i ndryshëm nga herët e tjera pasi vetëm vazoja 1 u bazua në renditjen e FIFA-s kurse vazot e tjera u bazuan në konsideratat gjeografike. Megjithatë, ekipet nga e njëjta konfederatë nuk u shortuan midis njëra-tjetrës për fazën e grupeve, përjashtuar vetëm dy ekipe të UEFA-s që mund të binin në të njëjtin grup.
Skuadrat
thumb|Lojtarët e [[Kombëtarja kroate e futbollit|Kroacisë pas finales së Kupës së Botës kundër Francës.]] Fillimisht, çdo ekip duhej të prezantonte një list me 30 lojtarë, por në shkurt 2018, lista u rrit deri në 35 lojtarë. Pas ekipit fillestar, skuadrat duhej të emëronin një ekip final me 23 lojtarë (tre prej tyre detyrimisht portierë) deri më 4 qershor. Lojtarët që mund të pësonin një dëmtim serioz mund të zëvëndësoheshin 24 orë para ndeshjes së parë të ekipit dhe këto zëvëndësues mund edhe të mos ishin detyrimisht pjesë e ekipit fillestar.
35 lojtarët e përfshirë në ekipin fillestar duhej ti nënshtroheshin një testi të detyrushëm nga 21 deri më 27 maj 2018, me përjashtim të atyrë që luajtën në 2018 Finalen e UEFA Ligës së Kampioneve që u zhvillua më 26 maj.
Gjyqtarët
Më 29 mars 2018, FIFA publikoi listën e 36 gjyqtarëve dhe 63 ndihmësve për të drejtuar ndeshjet. Më 30 prill 2018, FIFA gjithashtu publikoi edhe listën e 13 gjyqtarëve që do të ishin pjesë e VAR (video assistant referee), me synimin për të ndihmuar në rastet e dyshimta.
Gjyqtari Fahad Al-Mirdasi i Arabisë Saudite u hoq nga lista më 30 maj 2018 me tentativën e trukimit të ndeshjeve, sëbashku me dy ndihmësit e tij, Mohammed Al-Abakry dhe Abdulah Al-Shalwai. Ai nuk u zëvëndësua nga një gjyqtar tjetër, por nga dy ndihmësa, Hasan Al Mahri i Emirateve të Bashkuara Arabe dhe Hiroshi Yamauchi i Japonisë, të cilët u shtuan në listë. Ndihmës gjyqtari Marwa Range i Kenjas hoqi dorë pasi BBC publikoi një hetim të kryer nga një gazetar ganez që implikonte Rangen në një skandal rryshfeti.
Video assistant referee
Pak pas vendimit të Bordit të Shqoqatës Ndërkombëtare të Futbollit për të vendosur sistemin "Video assistant referee" (VAR) në ligjet e lojës, më 16 mars 2018, këshill i FIFA-s mori vendimin e pritshëm për të miratuar përdorimin e VAR për herë të parë në një edicion të FIFA Kupës së Botës.
Ndërhyrjet e VAR në çdo ndeshje u kryen nga një zyrë e vetme në Moskë, e cila merr video direkt të ndeshjeve dhe janë në kontakt me radio me gjyqtarët e ndeshjeve. Sistemet ishin në vend për të komunikuar informacione në lidhje me VAR dhe ishin të dukshme në ekranet e çdo stadiumi për tifozët e pranishëm.
VAR kishte një ndikim të rëndësishëm në disa ndeshje. Më 15 qershor 2018, goli i Diego Kostës kundër Portugalisë u bë goli i parë pas vendimit të VAR; penalltia e parë me vendim të VAR ju dha Francës në ndeshjen ndaj Australisë një ditë më vonë dhe u shënua nga Antoine Griezmann. Një numër rekord penalltishë u dhanë gjatë turnamentit, me VAR që luajti një rol të rëndësishëm. Përgjithshisht, VAR u vlerësua dhe kritikua nga komentatorë dhe analistë. FIFA e quajti vendosjen e VAR në turnament një sukses që në javën e parë të përdorimit.
Qytetet
Rusia propozoi këto qytete për të zhvilluar turnamentin: Kaliningradin, Kazanin, Moskën, Nizhny Novgorodin, Rostovin, Shën Petersburgun, Samarën, Saranskun, Soçin, Volgogradin, Yaroslavlin dhe Jekaterinburgun. Shumica e qyteteve janë në Rusinë Evropiane kurse qytete si Soçi dhe Jekaterinburgu ndodhen aftër kufirit Evropë-Azi, për të paksuar kohën e udhëtimit për skuadrat. Vlersimi i raportit të kanditaturës thoshte: "Kandidatura ruse propozon 13 qytete dhe 16 stadiume, duke kaluar kështu kriteret minimale të FIFA-s. Tre nga këto 16 stadiume do të rindërtohen, kurse 13 të tjerat do të ndërtohen".
Në tetor 2011, Rusia uli numrin e stadiumeve nga 16 në 14. Ndërtimi i stadiumit të propozuar Podolsk në rajonin e Moskës u anullua nga qeveria rajonale, dhe gjithashtu në kryeqytet, stadiumi Otkrytiye Arena po konkuronte me Stadiumin Dynamo se kush do të ndërtohej i pari.
Zgjedhja finale e stadiumeve pritëse u zyrtarizua më 29 shtator 2012. Numri i qytete u paksua sërisht duke shkuar 11 kurse numri i stadiumeve ra në 12; Krasnodari dhe Yaroslavl u hoqën nga lista. Nga 12 stadiumet e përdorura për turnamentin, 3 prej tyre (Luzhniki, Jekaterinburgu dhe Soçi) ju nënshtruan një rinovim madhor kurse nëntë stadiumet e tjera ishin të reja. 11.8 miljard $ u përdorën për të pritur turnamentin.
Sepp Blatter në korrik 2014 deklaroi se, duke parë shqetësimet në përfundimin e stadiumeve të Rusisë, numri i stadiumeve për të zhvilluar turnamentin mund të ulej nga 12 në 10. Ai gjithashtu shtoi: "Neve nuk do të jemi në një situatë, si në rast të një, dy ose tre stadiume në Afrikën e Jugut, ku qëndron një problem se çfarë do të bëhet me këto stadiume". thumb|Rindërtimi i Stadiumit Qëndror të Jekaterinburgut në janar 2017.
Në tetor 2014, në vizitën e parë zyrtare në Rusi, komiteti inspektues i FIFA-s dhe kryetari i saj Chris Unger vizituan Shën Petersburgun, Soçin, Kazanin dhe Moskën. Ata ishin të kënaqur me punimet.
Nga 12 stadiumet e vendosura – Stadiumi Luzhniki në Moskë dhe ai i Shën Petersburgut – ishin dy stadiumet me kapacitetin më të madh dhe u përdorën më shumë gjatë turnamentit. Të dyja pritën nga shtatë ndeshje. Soçi, Kazani, Nizhny Novgorodi dhe Samara pritën nga gjashtë ndeshje, përfshirë nga një çerek-finale secila, kurse Stadiumi Otkrytiye dhe ai i Rostovit pritën pesë ndeshje, përfshirë nga një ndeshje të raundit të 16-tave secila. Volgogradi, Kaliningradi, Jekaterinburgu dhe Saranski pritën vetëm katër ndeshje, asnjëra prej tyre pjesë e fazës me eliminim direkt.
Stadiumet
thumb|Pjesa e jashtme e Otkrytie Arena në Moskë Gjithsej u ndërtuan dhe rindërtuan dymbëdhjetë stadiume në njëmbëdhjetë qytete të Rusisë për FIFA Kupën e Botës.
Transporti
Shërbime të transportit publik falas ju dhanë biletë-mbajtësve gjatë Kupës së Botës, përfshirë edhe transportin e trenit në 11 qytetet ku u zhvillua turnamenti. Një tjetër lloj transporti ishte edhe ai me autobuz.
Trenton
Trenton është kryeqyteti i shtetit New Jersey të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe qendra e rrethit Mercer.
Trenton kishte një popullsi prej 84.913 banorësh në 2010.
Partia Demokratike e Shqipërisë
Partia Demokratike është parti politike e qendrës së djathtë në Shqipëri. Partia Demokratike ishte partia kryesore në koalicionin qeverisës pas zgjedhjeve të 28 qershorit 2009. Pas humbjes së zgjedhjeve të 2013, kaloi në opozitë.Më 22 maj 2022, Sali Berisha u zgjodh kryetar i partisë, pas disa muajsh trazirash të brendshme brenda strukturave të partisë mes mbështetësve të tij dhe të ish-kryetarit Lulzim Basha. Berisha ka qenë më parë kryetar i partisë, për gjithsej 16 vite në vitet 1997-2013.
Historiku
Partia Demokratike e Shqiperisë u krijua më 12 dhjetor të vitit 1990 nga një grup studentësh dhe intelekualësh shqiptarë midis të cilëve Azem Hajdari, Sali Berisha, Gramoz Pashko, Arben Imami, Aleksandër Meksi, Eduard Selami etj. Kryetar i Komisionit Nismëtar të Partisë Demokratike u zgjodh studenti Azem Hajdari. Me vonë kryetar i Partisë Demokratike u zgjodh mjeku kardiolog Sali Berisha. Ajo ishte partia e parë opozitare pas lejimit të pluralizmit politik në Shqipëri.
Në zgjedhjet parlamentare të marsit të vitit 1991, Partia Demokratike nuk arriti të fitojë shumicën në parlament. Në zgjedhjet e parakohëshme parlamentare të 22 marsit të vitit 1992 Partia Demokratike fitoi shumicën absolute të vendeve në parlament. Ajo qeverisi deri në vitin 1997. Gjatë kësaj periudhe qeveria e Partisë Demokratike kreu një sërë reformash për të liberalizuar vendin, për të ndërtuar ekonominë e tregut të lirë, për të siguruar sundimin e ligjit dhe për ta konsoliduar sistemin demokratik zgjedhor. Në hapjen e saj ndaj botës së jashtme, Shqipëria nënshkroi qindra marrëveshje bashkëpunimi me vendet e Europës dhe më gjerë. Në vitin 1993, Shqipëria nënshkroi Marrëveshjen e Partneritetit për Paqe dhe më pas, në vitin 1995, u anëtarësua në Këshillin e Europës.
Gjatë trazirave të vitit 1997, që u shkaktuan nga rënia e firmave piramidale, qeveria e Partisë Demokratike me kryeministër Aleksander Meksi dha dorëheqjen dhe u zevendësua nga një qeveri kalimtare të drejtuar nga Bashkim Fino i Partisë Socialiste. Në zgjedhjet e parakohëshme të qershorit të vitit 1997 të zhvilluara në një atmosferë jo të qetë, ku kandidatët për deputetë të Partisë Demokratike nuk mund të bëin fushatë zgjedhore, për shkak të dhunës së bandave të armatosura që përkrahnin Partinë Socialiste, Partia Demokratike kaloi në opozitë. Zgjedhjet u fituan nga Partia Socialiste e Shqipërisë.
Në vitin 2005, Partia Demokratike u rikthye në pushtet më sloganin “Koha për Ndryshim”, duke premtuar përçimin e vlerave dhe vazhdimin e ndryshimeve të nisura në vitin 1992 - si liria, liberalizimi dhe rruga drejt prosperitetit.
Në zgjedhjet parlamentare të 28 qershorit 2009, koalicioni i drejtuar nga Partia Demokratike fitoi më shumë vende në parlament se koalicioni i drejtuar nga Partia Socialiste, por iu desh koalicioni me partinë e majtë Lëvizja Socialiste për Integrim për të krijuar qeverinë.
Gjatë këtyre mandateve të qeverisjes së Partia Demokratike dhe aleatëve të saj u ndërtuan më shumë se 10.000 km rrugë, duke lidhur me rrugë të asfaltuara mbi 900 fshatra me komunat dhe 169 komuna me infrastrukturën rrugore kombëtare. Për tu përmendur është rruga Durrës-Kukës, që njihet ndryshe si Rruga e Kombit, sepse lidh Kosovën me qytetin e Durrësit. Kjo rrugë përshkon Shqipërinë lindje-perëndim dhe është vepra më e madhe rrugore në historinë e Shqipërisë. Ndërtimi i kësaj rruge u kritikua nga Partia Socialiste si shumë e kushtueshme. Kryetari i Partisë Socialiste Edi Rama, në një fjalim në Kukës gjatë ndërtimit të rrugës, theksoi se me paratë e harxhuara për ndërtimin e kësaj rruge do të ishin ndërtuar shumë rrugë të tjera në Shqipëri.
Një tjetër arritje e qeverisjes së Partisë Demokratike ishte sigurimi i energjisë elektrike pa ndërprerje për qytetarët shqiptarë për herë të parë në historinë e Shqipërisë.
Gjatë qeverisjes së Partisë Demokratike u krijuan kushtet për anëtarësimin e Shqipërisë në NATO gjë që u realizua më 2 prill 2009. Gjithashtu u plotësuan të gjitha kushtet dhe kriteret për heqjen e vizave me vendet e Bashkimit Europian. Mbas miratimit të këtij vendimi nga Parlamenti Europian, ai hyri në fuqi më 15 dhjetor 2010.
Më 14 shtator 2022 u deklasifikua një raport i shërbimeve të inteligjencës amerikane që thotë se ka burime se Federata Ruse kishte shpenzuar rreth 500.000 dollarë për të mbështetur PD-në në zgjedhjet parlamentare të vitit 2017.
Organizimi
Partia Demokratike e Shqipërisë, shtrihet në të gjithë territorin e vendit, nga veriu ne jug.
Strukturat funksionojnë mbi bazën e territorialitetit dhe ndarjes administrative, apo në zona elektorale, sipas kritereve të vendosura. Njësitë organizative të saj janë :
Këshilli Kombëtar
Këshilli Kombëtar i Partisë Demokratike përbëhet nga 100 anëtarë që zgjidhen nga Kuvendi i Partisë
Kryesia
Kryesia e Partisë Demokratike përbëhet nga kryetari, dy nënkryetarë, sekretari i përgjithshëm dhe 23 anëtarë.
Sekretariati
Sekretariati përbëhet nga sekretari i përgjthshëm, dy nënkryetarët dhe shtatë sekretarë që mbulojnë fusha të ndryshme.
Marrëdhëniet ndërkombëtare
Partia Demokratike është anëtare e Partisë Popullore Europiane (EPP) dhe e Bashkimit Ndërkombëtar Demokrat (IDU).
Kantoni Besançon-Est
Përbërja aktuale
Kantoni Besançon-Est aktualisht përbëhet nga 3 komuna.
Benet Kaci
Benet Kaci (i lindur më 4 gusht 1978) është personalitet mediatik nga Kosova, gazetar, dhe ndonjëherë këngëtar i njohur për prezantime televizive që nga viti 2000. Karriera e tij në show biznes nisi kur ai filloi të punojë në RTK. Emisioni i tij i parë ishte RTKSound, një emision muzikor. Ai më vonë do të prezantojë "Lajmet Blic" para se të shkojë në Tiranë për të prezantuar Albanians Got Talent në Top Channel. Në 3 vitet e fundit, Beneti ka qenë i përqëndruar në karrierën e biznesit. Ai bëri rikthimin e tij triumfues në Video Festin Muzikor 2013 më 4 qershor, 2013 në Prishtinë.
Jeta e Hershme
Benet Kaci lindi në Gjakove, dhe u rrit në Prishtinë. Ai u diplomua në Akademia e Arteve të Bukura në Tiranë, Shqipëri.
Sebastián Rulli
'''
Para se te behej aktor, ai punonte si model në disa vende të Evropës, Spanjë, Itali dhe Francë e më vonë në Meksiko dhe ShBA. Është i gjatë 1,87 m dhe perveç spanjishtes flet edhe pak anglisht edhe italisht.
Ai ndoqi përmes Televisa, Centro de Educación Artística (CEA), ku studion për aktrim. U shfaq për herë të parë me telenovelën Primer amor... a mil por hora në 2000.
Lajmi.net
Lajmi.net is a news website of general interest, focusing on politics and national news in Kosovo and abroad. The lajmi.net medium was created in September 2013 with the aim and commitment to become the most reliable, attractive, and fast medium in Kosovo. With a different look and feel, and an independent content, the medium aims for professionalism and quality that goes beyond th
e local and regional market.
History