cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ramiro Bujas
Biografia
Ai studioi filologji dhe letërsi ndërsa në Grac studioi edhe psikologji. Ai është profesori i parë i psikologjisë në Universitetin e Zagrebit. Ramiro Bujas është themeluesi i psikologjisë shkencore në Evropën Juglindore. Në vitin 1920, ai themeloi laboratorin e parë të psikologjisë eksperimentale në Zagreb dhe filloi revistën Acta Instituti Psychologici Unversitatis Zagrabiensis, e cila botohet edhe sot. Ai ishte themelues i Shoqatës së Psikologëve të Jugosllavisë në vitin 1953. Ramiro punoi në psikofiziologjinë e dëgjimit dhe ndjenjës së ekuilibrit, në ekzaminimin e ndjesive duke përdorur përçueshmërinë elektrike të lëkurës (paraardhësi i detektorëve të gënjeshtrës) dhe në problemet e të menduarit, vëmendjes dhe metodologjisë statistikore në punën shkencore.
Detyrimet doganore
Detyrimet doganore janë një lloj i veçantë i taksave indirekte të cilat paguhen me rastin dhe në kohën e kalimit të mallrave nëpër kufirin doganor. Edhe pse në fakt detyrimet doganore paguhen nga personat që sjellin ose nxjerrin mallrat nga territori doganor (importuesit ose eksportuesit), duke qenë se këta të fundit i përfshijnë pagesat për detyrimet doganore si kosto në çmimet e mallrave, në analizë të fundit janë konsumatorët që blenë mallrat e importit që janë pagues të detyrimeve doganore të paguara për ato mallra. Është pikërisht kjo arsyeja që detyrimet doganore klasifikohen në grupin e taksave të tërthorta ose indirekte.
Historiku
Detyrimet doganore janë taksat më të vjetra që janë mbledhur historikisht. Ato kanë lindur, siç tregojnë edhe faktet historike, qysh në rendin skllavopronar, por zhvillimin dhe peshën e duhur ato e morën në fazën e dytë të zhvillimit të marrëdhënieve feudale dhe sidomos fazën e parë të zhvillimit të marrëdhënieve kapitaliste. Natyra dhe roli i detyrimeve doganore nuk ka qenë i njëjtë në të gjitha periudhat e zhvillimit historik. Duke filluar nga shekulli XV kur roli i tyre filloi të marrë rëndësinë që përcjell edhe sot e deri në shekullin XVIII roli i detyrimeve doganore përqëndrohej në rregullimin e bilancit tregtar të vendit, me qëllimin për të siguruar futjen e arit në vendn që në atë kohë konsiderohej si e vetmja pasuri. Kjo ishte pasojë e mbizotërimit në atë kohë të teorive dhe politikave merkantiliste në ekonomi. Gjatë gjithë kësaj kohe mbizotëruan detyrimet doganore që synonin mbrojtjen e prodhimit vendas dhe për këtë arsye ajo periudhë mund të quhet edhe periudha proteksionizmit në doganë. Në shekullin XIX gjithmonë e më tepër filluan të zenë vend idetë e Adam Smithit për tregtine e lirë, duke ndryshuar edhe qëllimin për të cilin vazhdonin të mblidheshin detyrimet doganore. Tashmë ato filluan të konceptoheshin jo më si një pengesë për futjen e mallrave të huaja në tregun e brendshëm por si një mjet për të mbledhur të ardhura për financat publike, duke profilizuar kështu rolin fiskal të detyrimeve doganore.
Në vigjilje të shekullit XX dhe sidomos në dekadat e para të tij, filloi të ridimesionohet roli që duhet të luante dogana, duke i dhënë një profil ekonomk, dhe në kuadër të saj edhe vetë detyrimeve doganore, ide kjo që pas Luftës së Dytë Botërore mbështeti gjithë frymën e integrimit ekonomik dhe tregtar që ka arritur kulmin në konceptin e ekonomisë globale dhe shprehjen e vet në Organizatën Botërore të Tregtisë.
Proteksionizmi dhe liberalizmi
Detyrimet doganore dhe kufizimet sasiore në import ose eksport përbëjnë ato që shpesh quhen instrumenta të politikës tregtare. Nëpërmjet zbatimit të detyrimeve doganore dhe/ose të kufizimeve sasiore në import, çdo vend kërkon të rregullojë fluksin e mallrave të importuar në tregun e vet duke rritur në këtë treg ofertën e mallrave me çmime më pak konkurruese se ato të mallrave të ofruara nga prodhimi kombëtar në tregun e brendshëm, gjë që ndikon patjetër edhe në krijimin e çmimeve të konsumit në tregun e brendshëm. Në këtë rast thuhet se ky vend kërkon të mbrojë prodhimin kombëtar.
Në qoftë se një mbrojtje e tillë bëhet e nevojshme apo merr njëfarë rëndësie për një vend, atëhere kjo nevojë konkretizohet në hartimin e politikave doganore të ashtuquajtura “proteksioniste”. Proteksionizmi është e kundërta e atij që quhet liberalizëm doganor. Ky i fundit, gjithmonë në lidhje me doganën, nënkupton që shkëmbimet ndërkombëtare të mallrave të kryhen në kushtet e konkurrencës së lirë. Megjithatë, edhe brenda një politike doganore liberale vendosja e detyrimeve doganore në importin e mallrave mund të shërbejë për vendosjen e kushteve të drejta të konkurrencës duke mbrojtur prodhimin vendas nga konkurrenca e ndërkombëtare në rastet kur kjo konkurrencë është shtrembëruar për arsye se ndërmarrjet e brendëshme janë të detyruara të përballojnë kosto shtesë në krahasim me ndërmarrjet e vendosura jashtë.
Ndryshimi në kostot e prodhimit mund të këtë arsye nga më të ndryshmet. Mund të kemi të bëjmë, për shembull, me një detaksim (mosvendosje apo heqje e detyrimeve) ose subvencionim që vendet e tjera i bëjnë mallrave që dalin në eksport. Po kështu mundet që të ballafaqohemi me ndonjë politikë dumpingu që mund të praktikojnë ndërmarrjet e vendosura jashtë, për të konkurruar në mënyrë “të pandershme” prodhimin vendas.
Pavarësisht nga arsyet, vihet re se në këto raste, që përmendëm më lart, jemi përpara një shtrembërimi të lojës së konkurrencës dhe për këtë arsye vendi importues duke vazhduar të ndjekë një politikë liberale në fushën e shkëmbimeve tregtare, është i detyruar, pikërisht për hir të rivendosjes së konkurencës së drejtë, të aplikojë detyrime doganore dhe/ose kufizime sasiore në import, për të mbrojtur ndërmarrjet e veta. Nuk përjashtohen edhe rastet kur detyrime doganore dhe/apo kufizime sasiore të vendosen edhe në eksport, gjë që më tepër sesa me rivendosjen e konkurrencës ka lidhje me mbrojtjen e nevojave lokale të konsumit në raport me një prodhim të caktuar.
Llojet e detyrimeve doganore
Siç thamë më lart edhe në kushtet e një politike nga më liberalet, një vend mund të jetë i detyruar të aplikojë detyrime doganore në import apo eksport. Nisur nga qëllimi i vendosjes, mënyra e vjeljes si dhe koha aplikimit, e të tjera kritere mund të bëhen klasifikime të ndryshme të detyrimeve doganore. Lë të shohim disa prej tyre.
Sipas drejtimit të lëvizjes së mallrave
Nisur nga drejtimi sipas të cilit lëvizin mallrat, hyjnë apo dalin nga territori doganor, mund të kemi:
Detyrime doganore të importit që vendosen si detyrim për të drejtën e kalimit të kufirit për mallrat që importohen. Niveli i këtyre detyrimeve përcaktohet nga qëllimet ekonomike apo fiskale për të cilat vendosen dhe përfaqëson një nga elementët që formojnë atë që quhet tarifë doganore. Ky lloj detyrimesh doganore është forma më e përhapur që gjendet në të gjitha vendet e botës.
Detyrime doganore të eksportit që vendosen si detyrim për të drejtën e kalimit të kufirit për mallrat që eksportohen. Të tilla detyrime mund ti vendosen mallrave kombëtare me ofertë të vogël të cilat janë të kërkuara për konsum lokal (ky është aspekti ekonomik) si dhe mallrave kombëtare me elasticitet të vogël të kërkesës në tregun e jashtëm. Gjithsesi, ekzistenca në ndonjë rast i detyrimeve doganore të eksportit përbën gjithmonë një përjashtim nga rregulli i përgjithshëm për të mos vendosur të tilla. Si rregull të gjitha vendet, duke mos marrë në konsideratë interesat fiskale, janë të interesuar për të nxitur eksportin gjë që do të rregullonte bilancin e tyre tregtar duke sjellë në vend më shumë valutë.
Sipas qëllimit të vendosjes
Nisur nga qëllimi për të cilin vendosen, detyrimet doganore ashtu siç kemi parë edhe më lart, ndahen në dy kategori të mëdha:
Qëllimi i detyrimeve doganore fiskale është mbledhja e një pjesë të mjeteve të domosdoshme financiare për të përballuar nevojat shoqërore dhe veprimtarinë e admimnistratës shtetërore. Në këto raste qëllimi realizohet nëpërmjet taksimit të mallrave që zenë vëllimin më të madh në import dhe që me siguri të pranueshme do të vazhdojnë të importohen, siç janë për shembull mallrat e konsumut të gjerë (ushqime, veshje, etj), si dhe taksimit të atyre mallrave për të cilat tregu i brendshëm është krejt ose pothuajse krej joelastik, siç mund të jenë cigaret, kafeja, pijet alkoolike, të cilat njerzit do të vazhdojnë ti blenë edhe nëse çmimet do të ngriten për shkak të detyrimeve doganore të vendosura.
Nuk përjashtohet mundësia që detyrimet doganore fiskale të vendosen edhe në eksport, madje detyrimet e eksportit në përgjithësi janë të tilla.
Detyrimet doganore ekonomike, siç kemi treguar edhe më lart synojnë të rivendosin konkurencën që në ndonjëfarë mënyrë mund të jetë shtrembëruar. Detyrimet doganore ekonomike mund të jenë disa llojesh në varësi të qëllimit ekonomik për të cilin janë vendosur. Të tilla janë:
Detyrime doganore sezonale që vendosen për një periudhë të caktuar të vitit e që mblidhen për importimin e të gjitha mallrave të një natyre të caktuar pavarësisht nga vendi prej nga vijnë apo kanë origjinën. Vendoset zakonisht për prodhimet bujqësore apo blegtorale dhe është shprehje e një politike të kulluar “proteksioniste”.
Sipas mënyrës së llogaritjes
Tani le të shohim tani se si mund të klasifikohen detyrimet që mblidhen në doganë, nga pikënpamja e mënyrës së llogaritjes. Mund të bëhet ky klasifikim:
Detyrimet ad valorem janë shprehje zbatimit të parimit të “barazisë vertikale” në taksim, që është parimi dominant në fiskialitetin modern. Barazia qëndron në faktin se të gjitha mallrat e të njëjtit lloj ngarkohen në në të njëtën masë relative ose kanë të njëjtën nivel takse. Meqenëse ky nivel takse konsiston në një përqindje të caktuar ndaj vlerës, barazia rishfaqet edhe në procesin e vjeljes së detyrimeve, ku për mallin “më të lirë” paguhet më pak se për mallin më të “shtrenjtë” të po atij lloji. Është pikërisht ky aspekt ekonomiko-“demokratik” që ka bërë që detyrimet ad valorem të zenë vend jashtëzakonisht të madh në tarifat doganore të ditëve të sotme.
Nga pikëpamja e origjinës kjo lloj takse është më e lashtë se detyrime sipas vlerës. Ajo është shprehje e parimit të barazisë horizontale sipas të cilit mallrat e të njëjtit lloj taksohen në të njëjtën masë absolute pavarësisht nga vlerat që mund të jenë ekstremisht të ndryshme. Përqindjet apo shumat monetare fikse mbi të cilat mbështetet përkatësisht llogaritja e detyrimeve doganore quhen nivele të detyrimeve doganore.
Sipas së drejtës së nxjerrjes
Në këtë rast dallojmë:
Detyrimet doganore autonome nuk kushtëzohen nga ndonjë marrëveshje ndërkombëtare dy ose shumëpalëshe në fushën e shkëmbimit të mallrave. Këto lloj detyrimesh vendosen sipas nevojave që ka vendi në një periudhë të caktuar dhe formojnë atë që mund të quhet “tarifa normale”.
Sipas lartësisë së nivelit
Detyrimet normale janë ato të cilave u korespondon ai nivel takse që zbatohet normalisht për taksimin e mallrave që shkëmbehen ndërmjet vendeve që nuk kanë lidhje të ngushta dhe të vazhdueshme tregtare. Në këto raste niveli i taksës është më i larti, sepse synojnë pengimin e futjes së mallrave nga tregje jo shumë miqsorë. Të tilla mund të jenë vetëm detyrimet jokonvencionale.
Detyrimet preferenciale janë detyrimet që zbatohen në nivele të ndryshme, gjithmonë më të ulëta, se ato normalet si një favor që mund ti jepet një vendi tjetër me të cilën marrëdhëniet tregtare janë të ngushta dhe të vazhdueshme duke i krijuar mundësinë mallrave të atij vendi për të hyrë më lehtësisht në tregun e vendit që ka dhënë preferencat. Preferencat mund të jenë reciproke, në nivel dy ose edhe shumëpalësh, ose të një anshme. Forma më e lartë dhënies së preferencave në nivel shumëpalësh është arritur me të ashtuquajturin Sistemin e Përgjithshëm të Preferencave te percaktura në kodin doganor të një shteti.
Scuderia Ferrari
thumb|280px|djathtas|[[Phil Hill duke garuar gjat kampionatit në Formula 1 për vitin 1962.]] thumb|280px|djathtas|[[Niki Lauda duke garuar gjat kampionatit në Formula 1 për vitin 1976.]] thumb|djathtas|280px|[[Michele Alboreto ishte konkurenti kryesorë i pilotit të njohur Alain Prost gjat kampionatit të vitit 1985.]] thumb|280px|djathtas|[[Jean Alesi duke pilotuar për Scuderia Ferrari gjat garës në Kanada 1995.]] thumb|280px|djathtas|[[Rubens Barrichello gjat vitit 2003.]] thumb|280px|djathtas|[[Michael Schumacher gjat garës së vitit 2005 në Kanada.]] thumb|280px|djathtas|[[Felipe Massa gjat garës në Brazil gjat vitit 2006.]] Scuderia Ferrari Marlboro është emri i Gestione Sportiva repart i kompanisë së automobilave Ferrari. Ferrari në Formula 1 është paraqitur në vitin 1950 me srinë e motorit Tipo 125 F1 kështu duke mbetur ekipi më i vjetër dhe më i suksesëshëm në Formula 1. Scuderia Ferrari tilullin e pare si ekipë konstruktorësh e arrin në vitin 1961 kurse gjer në këtë vitë arrijnë 5 tituj me pilotë. Scuderia Ferrari gjer më tani ka arritur 14 tituj kampionale si konstruktorë duke marr parasyshë pesë tituj rradhazi të arritura nga Michael Schumacher.
Pilotët momenta të ekipit janë Sebastian Vettel dhe Charles Leclerc Test pilotët janë Luca Badoer dhe Marc Gené. Udhëheqës të ekipit janë Jean Todt sëbashku me Stefano Domenicali si drejtor sportiv si dhe drejtori teknik Mario Almondo.
Dashamirësit dhe përkrahësit e shumtë të ekipit (që janë shumica italianë) janë të njohur si tifosi.
Shenja dalluese
Shenja dalluese e ekipit është "Cavallino rampante" (kali i vogël i shfrenuar), nnë fushë të verdhë. "Cavallino rampante" shpesh është vënë në diskutime të shumta, kështu për shembull kali i zi është i ngjashëm me amblemën e qytetit Stuttgart, Gjermani, që është baza e kompanisë Porsche, konkurenti i kahmotshëm i Ferrarit. Simboli gjithashtu është edhe në shenjën dalluese të automobilit Porsche. Simboli gjithashtu ishte dhe markë luftarake bartur nga Francesco Baracca, pilot i fashmëm i Luftës së Parë Botërore i cili vdiq gjatë luftës. Thuhet se ky e kishte marrë simbolin nga një pilot gjerman të cilin ki e kishte mundunur gjat luftës i cili ishte nga Stuttgarti. (Stuttgart don të thot farmë në gjuhën gjermane). Enzo Ferrari kishte lidhje me shoqërie familjen e Baraccas kështu që pas vdekjes së tijë nëna e tijë Enzos i dhuroi simbolin. Enzo e përshtati për ekipin e tij garues, duke i venduar trengjyrëshin italian që është ngjyra e kuqe, e bardhëa dhe jeshilja në majë të stemës me shkronjat S dhe F për Scuderia Ferrari. "Rampante" është një fjalë italiane që nënkupton kalin e shfrenuar apo edhe luanin kur sulmon. Është simbol i forcës, jetës dhe fuqisë.
Modena është një qytetë dhe provincë në regjionin Emilia-Romagna në Itali. Maranello, qyteti ku Enzo Ferrari themeloi ekpipin e tijë "Scuderia", është në të njejtën provincë. Gjithashtu Enzo Ferrari aty jetoi gjat fëmijërisë së tijë.
Historia
Scuderia Ferrari u themelua në vitin 1929, dhe garoi për Alfa Romeon gjer në vitin 1939. Ferrari për herë të parë në mënyrë të pamvarur në Formula 1 garoi në vitin 1948 (automobili i parë i ekipit ishte Tipo 125 F1), duke e bërë ekipin më të vjetër dhe më të suksesëshëm në kampionat.
Rekordet
Scuderia Ferrari ka arritur sukses të madhë në Formula 1. Veturat dhe pilotët e Ferrarit gjithashtu kan fituar dhe çmimt Mille Miglia 8 herë, Targa Florio 7 herë dhe 24 hours of Le Mans 9 herë.
Në F1, Ferrari ka arritur këto rezultate:
Gjin Bua Shpata
Gjin Bue Shpata (- vdiq më 1399) ishte fisnik arbër në Epirin mesjetar me titullin e despotit. Zotërimet e tij shtriheshin nga gjiri i Korintit deri në lumin Akeront. Përballoi me sukses një pushtim nga anzhuinët e Napolit. Zhvilloi luftëra kundër despotit serb të Janinës Thoma Preljuboviç dhe pasardhësit të tij, vasalit osman, Esau. Për shkak të sulmeve të vazhdueshme ndaj Janinës, despoti serb kërkoi ndihmën e osmanëve.
Biografia
Pas vdekjes së Pjetër Loshës më 1374, despotati i Artës dhe ai i Angjelokastrës u bashkuan nën sundimin e despot Gjin Bua Shpatës. Zotërimet e Gjinit tani shtriheshin nga Gjiri i Korintit në jug, deri në derdhjen e lumit Akeront në veri. Më 1375 Gjini sulmoi Janinën, por qyteti qëndroi falë mureve të tij. Despoti serb Thomai i ofroi Gjinit dorën e së motrës.
Në vitin 1378 mbretëresha e Napolit organizoi një fushatë për asgjësimin e Despotatit shqiptar të Artës. Ata morën Lepanton, kështjellën më jugore të Shpatajve, dhe depërtuan drejt veriut duke rrethuar kështjellën e Artës. Gjin Bua Shpata korri fitore dhe zuri rob edhe kryekomandantin e ushtrisë pushtuese, Huan Fernandes Heredia.
Në maj të vitit 1379 Gjin Bua Shpata sulmoi prapë Janinën por nuk e mori dot. Pas vdekjes së despotit serb të Janinës në dhjetor 1384, atë e pasoi italiani Ezau Buedelmonti. Në vitin 1385 Gjini sulmoi Janinën por u tërhoq me të kuptuar se nuk mund të thyente mbrojtjen e ngritur nga despoti i ri i qytetit, Esau. Të dy lidhën paqe, por shumë shpejt plasi prapë konflikti midis tyre. Ashtu si paraardhësi i tij Thoma Preljuboviç, përballë kërcënimit shqiptar Esau kërkoi ndihmën e osmanëve, dhe për këtë qëllim ai u bë vasal i tyre. Por pas Betejës së Kosovës më 1389, ku u vra sulltan Murati, osmanët nuk qenë në gjendje t'i asistonin vasalit të tyre Esaut, prandaj shqiptarët e shfrytëzuan rastin dhe në verë 1389 Gjini sulmoi prapë Janinën. Pasi sulltani i ri Bajaziti I konsolidoi pushtetin, dërgoi forca osmane në ndihmë të Esaut. Ky i fundit shkoi në oborrin e sulltanit ku lidhi një aleancë të re me osmanët.
Më 1396, Esau u martua me Irenën, bijën e Gjin Bua Shpatës. Gjini vdiq më 1399.
Rossemaison
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Fletorja Zyrtare
Fletorja Zyrtare apo Gazeta Zyrtare është botim zyrtar i qeverive shtetërore. Në të botohen dokumentet zyrtare dhe aktet administrative të nivelit të lartë të shtetit përkatës.
Zakonisht në këto gazeta paraqiten : ligjet e shpallura nga Kuvendi ; Rezolutat e miratuara nga Kuvendi ; Rregullativat dhe aktet e tjera normative të Qeverisë dhe Ministrive; Marrëveshjet e karakterit ndërkombëtar.
Shoqata (SHMIL) Eelbasan
PROGRAMI
Shoqata kulturore kombetare dita e veres Shmil Elbasan, eshte nje organizate shoqerore kulturore kombetare e pavarur. Juridiksioni i saj me epiqender ne zonen tradiciona le Shmil qarku Elbasan e cila ka mbeshtetje dhe perkrahje mbare kombetare, ne masivizimin e festimit te 14 marsit dites se veres. Dite e cila te kujton dhe te sjelle ndermend lule, temperature te ngrohte dhe ajer te paster, kenge e valle Elbasanase me shijen e embel te ballakumeve.
Shoqata kulturore kombetare Dita e Veres Shmil Elbasan ne aspektin shoqeror e kulturor, do te jete hartuese e perpunimit te mendimit te lire pluralist duke perkrahur dhe nxitur cdo individ me prirje e talent bashkohor. Ne varetesi me pozicionin gjeografik te vendodhjes e shtrirjes se saj do ti japim ndihmesen dhe kontributin tone maksimal. Vendin kryesore do ta zere puna kerkimore-shkencore, rreth kesaj vlere te lashte kulturore-popullore, mbare shqipetare e pa zbuluar me pare.
OBJEKTIVAT E SHOQATES KULTURORE KOMBETARE DITA E VERES SHMIL ELBASAN
Do te ngrejme larte nivelin kulturore ne zonen rurale te Shmilit, komuna Labinoti-Mal, duke u mbeshtetur ne traditen dhe zakonet me te mira ne kete zone, qe kujton dhe feston festen pagane me popullore, mbare shqipetare. Shoqata kulturore kombetare dita e veres Shmil ne aktivitetet e saj kulturore do te ndermarre studime dhe pergjithesime te pervojes me te mire ne zonen e Shmilit e me gjere, duke I dhene, kesaj zone te bekuar nga perendia dijen dhe mendjen e mprehte te shoqerise njerzore, qe vazhdimisht ka prodhuar kultura te bukura folklorike popullore.
‘’PARK KOMBETAR KULTUROR PRANVEROR’’
Vlere e rendesishme kulturore-artistike e qarkut Elbasanit. Aksioni do te jete ne shtimin dhe ruajtjen e vlerave kulturore –ekologjike te zones duke e pasuruar me dru frutor, pyjor , halor dhe infrastrukture etj. Gjithashtu do te gjallerohen aktivitetet kulturore me vlere turistike, brenda e jashte vendit. Shoqata kulturore kombetare dita e veres Shmil, do te bashkepunoje me te gjitha ato shoqata dhe organizata joqeveritare, te cilat ne programet e tyre te punes, kane perparesi mjedisin, pastertine ekologjike dhe trashgimenine kulturore ne rrafshin rajonal e kombetare. Puna e kesaj shoqate do te perqendrohet ne rritjen e kapaciteteve thithese dhe menaxhuese te zones, duke I kthyer ato ne vlera te verteta shoqerore, ne sherbim te tradites me te bukur popullore ne zonen e Shmilit e per rreth tij. (PRESIDENTI I SHOQATES RAMIZ PISHA)
Ramiro Villapadierna
Ai ka studiuar për Gazetari ne Universitetin Complutense të Madridit si dhe zotëron gjuhët spanjisht, frengjisht, anglisht, gjermanisht, italisht, serbo-kroatisht dhe çekisht.
Ai vazhdimisht ka informuar mbi tranzicionin politik, social dhe ekonomik të vendeve të Evropës Qendrore dhe Lindore deri në futjen e tyre në Bashkimin Evropian, ka shkruar mbi proceset historike si ndarja e Çekosllovakisë dhe shpërbërja e Jugosllavisë, luftërat në Ballkan deri në rënien e regjimit te Milosheviçit, ku dhe u qëllua, u plagos, u arrestua dhe u grabit disa herë.
Gjatë viteve 1986-1990 ka qenë redaktor i kulturës në ABC si dhe komentator i xhazit për këtë të përditshme si dhe i disa mediave të tjera.
Me rënien e regjimeve komuniste dhe fillimin e tranzicionit demokratik në 1990 atij iu caktua detyra e hapjes së zyrës së ABC që do të mbulonte Evropën Lindore. Ai ka qendruar në fillim në Pragë, pastaj në Vienë dhe që prej vitit 2002 punon në Berlin. Gjatë kësaj periudhe ka punuar edhe në vende të tjera të Ballkanit duke u bërë një nga gazetarët evropianë më të njohur në këtë zonë.
Eshtë autor i mbi 4.000 reportazheve, artikujve dhe analizave rreth vendeve të Evropës Qendore dhe Ballkanit, ku ka intervistuar dhjetëra kryetarë Shtetesh dhe Qeverish, ministra, intelektualë, artistë për realizimin e të cilave i është dashur të përshkuajë më shumë se 300.000 km udhë në këtë rajon.
Ka botuar artikuj në media të njohura në Çeki, Serbi, Kroaci, Bulgari dhe Poloni. Gjithashtu në revista spanjolle dhe Enciklopedi janë publikuar mjaft shkrime të tij nga vende ku ka udhëtuar. Në të njejtën kohë ka bërë komente dhe korrespondentin dhe për BBC, CNN, Deutsche Welle, Radio France Internacional, Radio Nederland, Radio Nacional de España. Ka qenë lektor i temave mbi Evropën dhe Ballkanin, fundin e komunizmit, nacionalizmin, luftën dhe zgjidhjen e konflikteve në takime dhe konferenca të ndryshme si International Balkan Correspondent Congress, Prague NATO Atlantic Club, International Summer University - Menéndez Pelayo; Foro Formentor; Fondazione Giorgio Cini në Venecia; Universiteti i Alikantes; Universiteti Complutense i Madridit; Academia de la Guardia Civil, Escuela de Guerra, Fundacion Duques de Soria si dhe CIDOB Foundation (Center for International Relations and Developement Studies në Barcelonë). Ka bërë rregullisht komente dhe në stacionet televizive lidhur me transformimet politike në rajon.
Ai mban dhe një blog Diván Este-Oeste ku trajtohen çështje që kanë të bëjnë me Evropën e vjetër Qendrore si dhe histori specifike nga Gjermania, Austria, Polonia, Çekia, Sllovakia, Bullgaria, Sllovenia, Serbia, Kroacia, Bosnia dhe Hercegovina, Mali i Zi, Kosova dhe Shqipëria.
Disa artikuj të zgjedhur të tij publikohen rregullisht në faqen e internetit Visiones desde Berlín. Eshtë bashkëpunëtor i librave dhe enciklopedive mbi Ballkanin, Evropën Qendrore, gazetarinë në zonat e konfliktit si dhe i sagës La Grande Vie: Lances y Pasión de los Villapadierna për The Ritz Villa Padierna.
Rrethi në Rreth
Edhe  në këtë cikël shfaqet pa detaje, si një silurtë, me kontura e jashtme ekzakte, me forma thuajse skulpturore, të qarta të konturuara dhe të shkallëzim nuancor. Autori, figurat e njeriut i shërben sipjesë plotësuese e kompozimit me strukturë themelore abstrakte. Në këtë fazë, pra më cilësoren dhe më të mëvetësishmen shfaqet papritur njëfarë shpendit. Ky shpend mitologjik dytësor është cazë i cuditshëm dhe qëndron shumë më mirë në raport piktural grafikor, gjitherë në pozicion vertikal  sikur synon fluturimin në lartësi.
Ky cikël është realizuar me sukses të plotë dhe është një simbiozë e cikleve të mëparshme, është një kristalim i synimit të tij nga cikli i parë. Grafikat e Gani Gashit janë një botë figurative e mpleksur me nuanca harmonike, ritme kompozicionale simbole abstrakte, që përbëjnë një unitet të bindshëm figurativ, një tingull grafikor individual dhe njaft bashkëkohës.
Kantoni Cossé-le-Vivien
Kantoni Cossé-le-Vivien (frëngjisht: Canton de Cossé-le-Vivien) është një kanton në departamentin Mayenne, rajonin Pays de la Loire në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Cossé-le-Vivien. Ka sipërfaqe 206.04km2 dhe popullsi 9088 banorë.
Saulcy
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Kantoni Cossé-le-Vivien
Përbërja aktuale
Kantoni Cossé-le-Vivien aktualisht përbëhet nga 11 komuna.
Topiajt
Topia është një mbiemër e një familjeje feudale të rëndësishme shqiptare. Së pari ishin vasalë të Mbretërisë së Napolit. Më vonë sundoshin mbi Shqipërinë e Mesme si mbretër të pavarur. Si anëtar i parë i fisit përmendet Tanush Topia në e tretën e parë të shekullit të 14. Më i famshmi është Karl Topia, që e quante veten Princeps Albaniae.
Kantoni Grenoble-1
Kantoni Grenoble-1 (frëngjisht: Canton de Grenoble-1) është një kanton në departamentin Isère, rajonin Rhône-Alpes në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Grenoble. Ka sipërfaqe km2 dhe popullsi 31548 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Grenoble-1 aktualisht përbëhet nga 1 komuna.
Soulce
është një komunë në kantonin Jura të Zvicrës.
Isa Tare
Është dekoruar nga Presidenti i Republikës Bujar Nishani me Titullin “Mjeshtër i madh”.
Martini i Tursit
Martini (latinisht: Martinus), (lindi rreth viteve 316-317 ne Sabaria, Panoni, krahinë romake, sot Hungaria, dhe vdiq me 11 nëntor 397 në Candes pranë Tours, Francë) ishte Ipeshkvi i tretë i Tours. Është ndër shenjtorët më të njohur në kishën katolike. Jeta e tij u dokumentua nga shenjt-shkruesi Sulpitius Severus. Rreth Sh. Martinit ka shumë gojëdhëna dhe rrëfime mbi udhëtimet dhe bëmat e tij. thumb|200px|Sh. Martini ndan pelerinën e tij me lypësin. [[Antoon van Dyck]]
Jeta
Sh. Martini lindi ne Sabaria te Panonise, (sot Szombathely shq. Sombatej, Hungari). Emrin e mori nga i ati, për nder te perëndisë se luftës, Marsit. I ati ishte tribun (oficer madhor) ne Gardën kalorësiake perandorake, te një njësie ushtarake romake te vendosur ne Ticinium, Gallia Cisalpina (sot Pavia, Itali).
Ne moshën dhjete vjeçare, futet ne kishe me dëshire te prindërve dhe jo te tijen dhe behet katekist, ose i emëruar për pagëzim.
Gojëdhëna e pelerinës
Atë nate Martini ëndërroi qe Jezu Krishti po vinte t´i rikthente gjysmën e pelerinës qe e kishte ndare me lypësin. Ai dëgjoi Jezusin qe u thoshte engjëjve te tij: "Shikoni Martinin, ushtarin romak qe nuk është pagëzuar, ai me veshi mua." Kur Martini u zgjua manteli i tij ishte i tere (Sulpicius, ch 2).
Manteli i mrekullueshëm ruhet si relike, dhe hyri te beje pjese ne mbledhjen e relikave nga Mbretërit Merovinjë te Frankëve.
Kthimi në krishterim
Ëndrra e tronditi shume Sh. Martinin saqë, ditën tjetër u pagëzua dhe u be i krishtere. Shërbeu ende dy vjet ne ushtri përpara se te shpallte prirjen e tij dhe te braktiste legjionin ne vitin 356. Tregohet qe ti ketë thëne Perandorit Julian këto fjale : Deri me sot te kam shërbyer ty ; tani me lejo, qe unë tani ti shërbej Perëndisë... Unë jam ushtar i Krishtit ; nuk me lejohet te luftoj.
Pasi braktisi ushtrinë ne Vorms, te Gjermanisë ai udhëtoi për ne Tours, ku ai u be nxënës i Hilariusit te Putjerit, një ithtar kryesor i krishterimit trinitarian, duke iu kundërvene Arianizmit te fisnikërisë Visigotike. Kur Hilariusi u detyrua te shkonte ekzil, Martini u kthye ne Itali, duke kthyer ne krishterim gjatë rrugës një kusar ne Alpe, sipas jetëshkruesit te tij Sulpicius Severus, dhe duke u përballur me vete Dreqin. Duke u kthyer nga Iliria, ai u ndesh me kryepeshkopin Arian te Milanos Auxentiusin, i cili e deboi nga qyteti. Sipas burimeve te hershme, ai kërkoi strhe ne ishullin te quajtur asokohe Gallinaria, tani Isola d'Albenga, ne Detin Tirren, ku ai jetoi jeten e vetmuar te një Oshënari, (vetmitari, eremiti).
Sh. Martini ishte një gjymtyre lidhëse midis Romes dhe Francës. Ai mishëronte si murg vetmitar idealin e lashtësisë së vonë te një peshkopi apo prifti.
Gojëdhënat
Për Sh. Martinin janë përcjelle brez pas brezi shume gojëdhëna dhe mrekulli, si p.sh. ajo qe Sh. Martini ngjallte te vdekurit.
Një gojëdhëne tjetër rrëfen, qe Sh. Martini me 11 nëntor 371, do te zgjidhej nga banoret e qytetit Tours peshkop. Por ngaqë ai kishte plane te tjera, u fsheh ne një kotec patash. Patat e trazuara filluan te gagarisnin dhe kështu u zbulua, atij iu desh te pranonte detyrën e peshkopit.
Vdekja
Sh. Martini vdiq gjate një udhëtimi misionar me 11 nëntor te vitit 397, për këtë arsye dita e tij përkujtuese është 11 nëntori. Ne varrimin e tij mori pjese një turme gjigante njerëzish.
Nderimi
Nxënësi dhe pasuesi i Sh. Martinit, peshkopi Briktusi ndërtoi mbi varrin e tij një kapele, e cila u be një vend shume i shikuar nga shtegtaret dhe me vone vend i shenjte kombëtar francez. Mbreti Klodvig I e shpalli Sh. Martinin mbrojtës te mbretërve franceze dhe popullit te saj. Relikat u shkatërruan ne qv. e 16 nga Hugenotët, mbetjet ndodhen tani ne kishën e rindërtuar te Sh. Martinit ne 1900.
Sh. Martini njihet dhe nderohet ne te gjithë Evropën. Për nder te tij janë ndërtuar shume kisha qe mbajnë emrin e tij.
Todi Lubonja
Todi Lubonja (Korçë, 13 shkurt 1923 - Tiranë, 20 nëntor 2005) ka qenë pjesëmarrës në rezistencën shqiptare të Luftës së Dytë Botërore me LANÇ, anëtar i forcave të ndjekjes kundër palëve antikomuniste shqiptare, nëpunës i shtetit shqiptar pas çlirimit, drejtues i mediave kryesore deri më 1973, kur u shkarkua prej Radio-Televizionit Shqiptar dhe u burgos e internua deri me ndryshimet politike në Shqipëri.
Biografia
U rrit në Korçë, i biri i Aleksit dhe Sotires, por u rrit në Tiranë. Iu bashkua grupit komunist të Korçës në Tiranë më 1940.
Në mars të 1942 në prani të Tuk Jakovës, Lubonja u zgjodh në Komitetin Qarkor të Durrësit. Vitet e para të regjimit komunist qe pjesë e Brigadave të Ndjekjes, veprimtari për të cilën në shtyp janë botuar letra ku radhiten bëmat e forcave ndjekjes në gjykimin e ekzekutimin e kundërshtarëve dhe strehuesve të tyre. Për kontributin e tij u dekorua me medaljen e kujtimit, çlirimit, dhe 2 medalje trimërie: Urdhrin e Trimërisë, Urdhrin Flamurit dhe Urdhrin e Lirisë të klasit të tretë.
Punoi si sekretar partie në Elbasan prej 1951 deri më 1953 dhe në Kukës, 1954-1955. Nga 1955 e deri në shkurt 1964, qe sekretari i parë i organizatës Rinia Komuniste ku dhe u bë koleg i afërt me Ramiz Alinë. Nga 1964 e deri më 1968 qe kryeredaktor i së përditshmes "Zëri i Popullit". Pas tre vjetëve e gjysmë në Korçë si sekretar i dytë i partisë, u caktua nga Alia drejtor i përgjithshëm i Radio Televizionit Shqiptar në Tiranë, muajt e parë të 1972.
Më 25 dhjetor të 1972 u mbajt festivali i 11-të i Këngës në RTSH me një atmosferë liberale. "Liberalizim" tek i cili u gjet shkaku për ta dënuar Lubonjën. Pleniumin e IV-të që u mbajt më 26-28 qershor 1973, Lubonja e Fadil Paçrami u shënjestruan nga Enver Hoxha në një fushatë kundër liberalizmit dhe "ndikimeve të huaja". Këta dy qenë viktimat kryesore të përndjkjes së liberalëve. Lubonja u arrestua më 24 korrik 1974 dhe u dënua me 15 vjet burg, prej të cilave hoqi burgjeve 13 vjet nga 1974 deri më 1987, kryesisht në Burrel. Ai u lirua më 7 qershor 1987 u internua deri më 1990.
Familja e tij ndërkohë që ishte në burg ishte gjithashtu e internuar në Torovicë, ndërsa i biri i tij Fatos Lubonja u dënua gjithashtu burg politik si i ati, prej ku doli vetëm pas ndryshimeve politike të fillimviteve '90.
Ndërroi jetë në moshën 82-vjeçare në Tiranë.
Sollnja e Epërme
Sollnjë e Epërme, (Горно Соње/Gorno Sonje) ёshtё fshat nё komunën e Sopishtit, Maqedoni.
Demografia
Fshati Sollnjë e Epërme në vitin 2002 kishte 219 banorë nga të cilët 207 ishin Maqedonas dhe 12 të tjerë.
Rumania parahistorike
thumb|right|Kultura Kukutene në Rumani Rumania është popullouar nga specie moderne njerëzore të quajtura Homo sapiens (bashkëkohës i Neandertalit të vjetër) që para 34000 vjetëve, megjithëse ka të dhëna që thonë se territori rumun është populluar që para 1.5 milion viteve.
Në mijëvjeçarin VI p.e.s. territori Rumun u përfshi në zonën e ndikuar nga kultura Kukutene, periudhë kur u arrit edhe kulmi i zhvillimit para mbërritjes së tribuve Indo-Evropiane.
Në mijëvjeçarin IV p.e.s. me mbërritjen e Indo-Evropianëve të parë territori Rumun u ndikua nga kultura Cernavodă, të cilët ishin të zotë në rritjen e kuajve.
Në Epokën e bronzit (Mijëvjeçari II p.e.s.) përfshihet në ndikimin e kulturës Hallstatt periudhë kur formohet edhe komuniteti Thrak
Në shekullin VIII p.e.s. në territorin Rumun dynden Kimerianët.
Kodralia (Deçan)
Kodrali është një vendbanim në komunën e Deçan, Kosovë.
Gjeografia
Kodralia kufizohet me fshatrat Irzniq dhe Ratish i Epërm ne jug, Carrabregun e Poshtme ne perendim, Belegun ne veri dhe me fshatin Pozhar ne lindje. Ka nje pozite gjeografike te rrafshet kryesisht mirepo posedon edhe kodra (Zabelin dhe Kodrat e Irzniqit), Fushat e rrafshta pjellore shfrytezohen ne pergjithesi ne  bujqesi ku Kodraliasit  dallohen si punetore  te devotshem. Si pjese me te dalluara te tokes ne Kodrali njihen Burecet qe perfshine rreth 40 % te tokes bujqesore pastaj Kaurret me 30 %, Belishet, Jazet e Ulta, Livadhet e Dudit, Vau etj. Kodralia pershkohet nga Kanali i Radoniqit i cili kanal pershkon fshatin permes dhe është burimi kryesor i ujit per Liqenin e Radoniqit. Ne Kodrali gjendet Kroi i Burecit i cili daton qysh ne kohet e hershme, ai gjendet madje si pike strategjike dhe topografike edhe ne hartat e Perandorise se vjeter Osmane ne Stamboll. Kodralia poashtu dallohet me nje faune te begatshme, ketu vlen te permendet se paku tre lisat e llojit te Blirit te cilet kane nje jetegjatesi me teper se 670 vjeqare. Afer njerit nga te tre bliret gjendet edhe varri i ushtarit te panjohur, varr ky i cili mirembahet dhe ruhet si pjese e respektit dhe kultures qe kane Kodraliasit.
Kultura
Kultura është nje nga pjeset me te cilat kodralia si fshat kontribuon ne komunen e Decanit. Dihet se rajoni i Dukagjinit është i njohur me Kullat Dukagjinase, te cilat kane qene fortesa te kesaj ane nder vite. Kulla te tilla egzistojne edhe ne Kodrali, edhe pse shume nga ato kane pesuar shkaterrime te medha gjate luftes se fundit ne Kosove ( Kulla e Muse Hases, Smajl Gjemajli, Cen Smajlit, Avdi Dervishit, Sheh Sadri Izlamit, Kulla e Gjonajve, Kulla e Ferizajve etj), prape se prap Kodraliasit janë munduar qe te ruajne traditen e ketyre Kullave duke i rindertuar dhe mirembajtur ato, nga ketu vlen te permendet Kulla e Jusuf Ferizit e cila edhe pse e modernizuar mban apitetet e kulles se vjeter Dukagjinase. Perveq Kullave qe janë simbol i kesaj ane Kodraliasit kane kulture dhe tradite te cilen e ruajne dhe e bartin nga brezi ne brez. Gjate viteve 1990 -1998 ne Kodrali egzistonte grupi letrar qe mbante emrin e atdhetarit te ketyre trojeve Xhem Sadrija, pastaj aktive te ndryshme rinore e kulturuore qe ndikuan ne mbajtjen e kultures edhe gjat kohes se okupimit.
Historia
Gjatë historisë Kodralia është shquar për veprimtari kombëtare të pandërprerë kjo mu për shkak të rëndësisë që i kanë dhënë arsimimit shumë familje  Kodraliase, nga kjo kanë dalur breza të pandërprerë mësuesish ( Male Idrizaj, Avdullah Hasaj , Haxhi Ferizaj, Niazi Ferizaj , Sadri Hasaj)që i takojnë gjeneratës së parë të mësuesve të rajonit duke vazhduar mëpas me gjeneratat tjera kuadrosh jo vetëm në fushën e mësimdhënies por edhe në fushat tjera.
Gjatë Luftës së fundit në Kosovë, (1998 - 1999), Kodralia dha ajkën e saj për lirinë e Kosovës, kjo luftë ndau nga fshati më shumë se 30 veprimtarë të shquar, studentë të dalluar dhe puntorë të devotshëm të cilët me gjakun e tyre ndihmuan në ardhjen e lirisë në Kosovë. Sot edhe pse me shumë humbje fshati është rimëkëmbur me mundesitë e saja vetanake dhe me ndihmën e diasporës Kodraliase në Evropë dhe Ameriken Veriore e cila në çdo kohë ka ndihmuar fshatin.
Sokrat Bufi
Sokrat Bufi (Fier, 1920/1921 - 20 maj 1957) ka qenë pjesëtar i Grupit Komunist të Shkodrës dhe pasi përfundoi studimet në gjimnazin e atij qyteti, u kthye në Fier, ku u bë një nga themeluesit kryesorë të celulës komuniste të rrethit të Fierit. Ai e drejtoi atë deri sa u zbulua dhe u detyrua të shkonte në radhët e çetës partizane të Mallakastrës. Në radhët e Frontit Nacional-Çlirimtar Sokrati vazhdimisht kreu funksione partie, deri në zëvendëskomisar i Brigadës XVI. Në Kongresin e parë të partisë në vitin 1948, ai u zgjodh sekretar i parë i Komitetit të Partisë për rrethin e Fierit.
Peter Malota
Peter Malota Lulgjuraj  lindi më 28 gusht 1958. I njohur edhe si Peter Lulgjurai, u lind në një fshatë të vogël në Malësi (Lofka) të Shqipërisë, si biri i Gjon Malotës.
Peter Malota është aktor profesionalist dhe ish-instruktor në Studion Jun Chong Tae Kwon Do Studios të Los Angjelos, gjatë viteve 80 -ta. Ishte Ylli i turneut nacional në ShBA, për artin e luftimeve bujare. Petri mbanë shiritin e zi në Te Kuon Du, Karate, Xhudo dhe Hapkido.
Fillimet e para në kinematografi i beri pran aktorit të njohur belgë Zhan Kllod Van Dam në filmin " Double Impact ". Po ashtu Petri luajti role në disa filma tjerë, zakonisht personazhe me karakterin e djaloshit agresiv. Bëri korografinë e disa filmave të Van Damit. Pastaj luajti edhe ne role tjera; "Nowhere to Run" në, "The Quest" dhe, "Universal Soldier".
Muji
Emri
I njohur edhe si Gjeto Basho Mujo, Mujo Bylykbashi, Bylykbashi Mujo apo Muio Tsarevitch (Mujo djali i perandorit) në epikën boshnjake. Emri Mujo, me rasën thirrore të prapavendosur (Muj-o), në trajtë të shquar Muji, por edhe Muja, vjen nga emri Mustafa ose Murik, megjithëse besohet prej shumë shqiptarëve se ka të bëjë me rrënjën foljore muj "të tejkaloj, të aftësoj". Ndër këngët boshnjake njihet si Mustafa od Kladuša (shq. Mustafai i Klladushës). Rapsodi shqiptar e ka marrë nga gjuha boshnjake titullin e çetebashit (tr. çeté başí), dhe e ka ndarë në Çeto Basho, kur e kuptonte e ruante, përndryshe e shndërronte në emrin e përveçëm Gjeto.
Sfondi historik
Elsie përsiatet se bëhet fjalë për një personazh historik të përmendur në një dokument gjermanisht të shekullit XVII, ku thuhet:
(“Nga Kladusha e madhe, ku mbizotërojnë çetat, Mustafa Harambashi dhe vëllai i tij Hrnjico, i njohur ndryshe edhe si Mustafa Hasliçiç”)."
Sipas këtij dokumenti të shkruar në Karlovac më 20 nëntor 1641, radhitet një listë toponimesh dhe rebelësh myslimanë, duket qartë se i përmend edhe ata. Heronjtë tani janë rebelë myslimanë që jetojnë në krahinë, dhe të cilët për zemër kanë të kalojnë malin për të bërë plaçkë në krajli, në Mbretërinë e të Krishterëve, dhe t'ua hedhin mbretit dhe luftëtarëve shkje.
Një hipotezë e dytë e mbështetur në paralele të shumta mes motiveve të ciklit të kreshnikëve dhe historisë ballkanike të kalimshekujve VI-VII është origjina e emrit të heroit dhe një pjese prej të dhënave legjendare rreth tij prej emrit dhe historisë së perandorit bizantin Murik Tiberi, sundimtarit të fundit të dinastisë dardane të justinëve. Po ashtu emri i Ajkunës (ose Kunës) gruas së Mujit është arritur në përfundimin se rrjedh prej atij të perandoreshës Aelia Constantina, gruas së Murikut.
Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith
Better Motörhead than Dead: Live at Hammersmith është albumi live zyrtar i pestë i grupit heavy metal Motörhead. Disku doli në treg më 16 korrik 2007 nëpërmjet SPVs dhe komprendon koncerti eseguum nga grupi në vitin 2005 në Londër.
Aeroporti Cam Ranh
Aeroporti gjendet rreth 36 km në veriperëndim të qendrës se qytetit.
Sensoret fotoelektrik
Fotoqelizat apo sensorët fotoelektrikë janë pajisje elektronike që përdorin parimin emetimit të dritës të kombinuar me optikën elektronike dhe përbëjnë një familje sensorësh me përdorim mjaft të gjerë në automatizimin industrial për numërimin e objekteve, leximin e kontrasteve, matje, prezencën e materjaleve izolues si druri, plastika, xhami etj., si dhe të materjaleve ferrozë e jo ferrozë. Kur tufa e rrezeve të dritës të lëshuara nga burimi i ditës së sensorit ndërpritet, blloku i daljes ndryshon gjendjen e tij logjike. Burimi i dritës dërgon nepërmjet një sistemi optik tek objekti që do të zbulohet një sinjal drite, i cili reflektohet nga objekti. Sinjali i dritës i reflektuar kapet nga detektori i cili e konverton në sinjal elektrik dhe ja transmeton bllokut Amplifikator/Demodulator. Ky i fundit transformon sinjalin variabël të detektorit në një sinjal shifror të qëndrueshëm që do të bëhet i disponueshëm për bllokun dalës. Blloku i daljes i jep ngarkesës të lidhur me sensorin një informacion të tipit ON/OFF (kyçje / çkyçje) në funksion të gjendjes logjike në dalje të amplifikatorit, d.m.th. në varësi të pranisë ose mos pranisë së objektit që do të zbulohet. Daljet mund të jenë të tipit rele, NPN/PNP, Analogjike. Pothuajse të gjithë sensorët janë të pajisur me tregues LED dhe me potenciometër për rregullimin e ndjeshmërisë. Sensorët fotoelektrikë tradicionalë funksiononin me dritë të dukshme. Si burim drite zakonisht përdorej filamenti inkandeshent dhe si detektor fotorezistenca. Mirëpo këto lloj sensorësh kishin jetë të kufizuar (disa mijra orë) dhe ndjeshmëri të ulët. Sot përdoren sensorë optikë me cilësi të lartë ku si burim drite përdoret LED dhe si marrës (detektor) fotodioda ose fototranzistori.
Ndarja e Sensorëve fotoelektrikë
Sensorët me barrierë- Në këta sensorë, projektori dhe detektori janë dy pajisje të veçanta të montuara përballë njera tjetrës. Çdo objekt i vendosur ndërmjet tyre ndërpret rrezet e dritës dhe zbulohet. Këta sensorë janë zgjidhja më e mirë për distanca të mëdha dhe ambjenti mjaft të ndotur. Ato kanë një të metë që nuk zbulojnë objektet transparente. Sensorët refleksë- Ky tip sensori i ka të vendosur fotoelementët dhënës dhe detektor të dritës në të njëjtin trup mekanik. Tufa e rrezeve të emetuara të dritës reflektohet nga një reflektor prizmatik që ja kthen detektorit. Sensorët me difuzion- Sensorët me prekje e bazojnë funksionimin e tyre mbi reflektimin e dritës nga ana e objektit që ndërpret rrezen e dritës së emetuar. Dhënësi dhe detektori janë në të njëjtin kontenitor. Këto tipe sensorësh përdoren për zbulimin me saktësi të objekteve të vegjël.
Halili
Halili (boshnj. Hrnjica Halil) është një hero legjendar i këngëve epike të kënduara në gjuhën shqipe dhe boshnjake. Përbën dyshen e personazheve më të lakuar të ciklit së bashku me të vëllanë, Mujin
Motivet
Nëse heroi i parë - Muji - është përgjithësisht heroi i luftës, Halili si hero i dytë është hero i paqes. Më i dhënë pas kultit të së bukurës.
Martesa
Kënga Martesa e Halilit është njëra prej këngëve më të rëndësishme të ciklit.
Biblioteca Nacional de España
Si bibliotekë kombëtare e vendit, ajo është qendra përgjegjëse për identifikimin, ruajtjen dhe shpërndarjen e informacionit në lidhje me trashëgiminë dokumentare të Spanjës dhe aspiron të jetë një pikë referimi thelbësore për kërkimin mbi kulturën spanjolle. Në përputhje me Statutin e Shoqatës, të miratuar me Dekretin Mbretëror 1581/1991 (RD 1581/1991) të 31 tetorit 1991, funksionet e tij kryesore janë:
Historia
Biblioteka u themelua nga Mbreti Filip V në 1711 si Biblioteka Publike e Pallatit (Biblioteca Pública de Palacio). Patenta e Letrave Mbretërore që ai dha, paraardhësi i kërkesës aktuale të depozitës ligjore, e bëri të detyrueshme për printerët që të dorëzonin në bibliotekë një kopje të çdo libri të shtypur në Spanjë. Në 1836, statusi i bibliotekës si pronë e Kurorës u revokua dhe pronësia iu transferua Ministrisë së Qeverisjes (Ministerio de la Gobernación). Në të njëjtën kohë, ajo mori emrin Biblioteca Nacional.
Gjatë shekullit të 19-të, konfiskimet, blerjet dhe dhurimet i mundësuan Biblioteca Nacional të merrte shumicën e librave antikë dhe të vlefshëm që mban aktualisht. Në 1892 ndërtesa u përdor për të pritur Ekspozitën Historike Amerikane. Më 16 mars 1896, Biblioteca Nacional u hap për publikun në të njëjtën ndërtesë në të cilën ndodhet aktualisht dhe përfshinte një Sallë Leximi të gjerë në katin kryesor të projektuar për të mbajtur 320 lexues. Në vitin 1931 Salla e Leximit u riorganizua, duke i siguruar asaj një koleksion të madh të veprave të referencës, dhe Dhoma e Përgjithshme e Leximit u krijua për t'u kujdesur për studentët, punëtorët dhe lexuesit e përgjithshëm.
Gjatë Luftës Civile Spanjolle, afër 500,000 vëllime u mblodhën nga Komiteti i Konfiskimit (Junta de Incautación) dhe u ruajtën në Biblioteca Nacional për të mbrojtur veprat e artit dhe librat e mbajtur deri atëherë në institucionet fetare, pallate dhe shtëpi private. Gjatë shekullit të 20-të, ndërtesës iu bënë modifikime të shumta për t'i përshtatur dhomat dhe depot e saj me koleksionet e saj vazhdimisht në zgjerim, me vëllimin në rritje të materialit të marrë pas modifikimit të kërkesës për Depozita Ligjore në 1958, dhe vepra të shumta të blera nga biblioteka. Ndër këto punime ndërtimore, disa nga ndryshimet më të rëndësishme ishin ndryshimet e bëra në vitin 1955 për të trefishuar kapacitetin e depove të bibliotekës dhe ato që filluan në vitin 1986 dhe përfunduan në vitin 2000, gjë që çoi në krijimin e ndërtesës së re në Alcalá de Henares dhe rimodelimi i plotë i ndërtesës në Paseo de Recoletos, Madrid.
Në vitin 1986, kur institucionet kryesore bibliografike të Spanjës - Biblioteka Kombëtare e Gazetave (Hemeroteca Nacional), Instituti Bibliografik Spanjoll (Instituto Bibliográfico Hispánico) dhe Qendra për Thesaret Dokumentare dhe Bibliografike (Centro del Tesoro Documental y Bibliográcoráficoporcaporaco) - u vendosën., biblioteka u krijua si Depoja Shtetërore e Kujtesës Kulturore të Spanjës (Centro Estatal Depositario de la Memoria Cultural Española), duke e bërë të gjithë prodhimin bibliografik të Spanjës në çdo media të disponueshme për Sistemin e Bibliotekave Spanjolle dhe studiuesit kombëtarë e ndërkombëtarë dhe institucionet kulturore dhe arsimore. Në vitin 1990 u bë Ent Autonom pranë Ministrisë së Kulturës (Ministerio de Cultura).
Ambientet e Madridit ndahen me Muzeun Arkeologjik Kombëtar.
Biblioteka sot
Biblioteca Nacional është institucioni më i lartë bibliotekar i Spanjës dhe është drejtuesi i Sistemit të Bibliotekave Spanjolle.
Koleksioni i bibliotekës përbëhet nga më shumë se 26,000,000 artikuj, duke përfshirë 15,000,000 libra dhe materiale të tjera të shtypura, 4500,000 materiale grafike, 600,000 regjistrime të zërit, 510,000 rezultate muzikore, më shumë se 500,000 mikroforma, 500,000 harta, 143,000 gazeta dhe seriale, 90,000 audiovise, 90,000 dokumente elektronike, dhe 30.000 dorëshkrime.