cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Respiratori
Respiratorët pastrues të ajrit variojnë nga maska relativisht të lira për përdorim të vetëm dhe të disponueshëm, të cilat ndonjëherë quhen maskë pluhuri në modele më të fuqishme të ripërdorshme me fishekë të zëvendësueshëm, që shpesh quhen gas maskë. djathtas|parapamje| Maska Stenhouse parapamje| Maska me valvulë (klasa: FFP3)
Monografi Shala e Bajgorës
Monografi " Shala e Bajgorës " është shkruar nga autori Fadil Istrefi, më 2011 në Mitrovicë.
Përmbajtja
Shala e Bajgorës në historinë e saj përfshinë shumë ngjarje dhe personalitete të njohura që u kanë prirë këtyre ngjarjeve që janë zhvilluar në këtë trevë po edhe më gjerë. E kaluar e Shalës së Bajgores është shumë e pasur që nga Iliria – Dardania e deri në ditët e sotme për të cilat shkruan Fadil Istrefi në librin monografik “Shala e Bajgorës”. Për ketë trevë është shkruar edhe më parë mirëpo në këtë monografi çështjet shtrohen në mënyrën që do të nxisin për studime më të thella studiues tjerë. Monografia “Shala e Bajgorës” është e ndarë në tetë kapituj ku flitet për ngjarjet historike të arriturat ekonomike, kulturore, arsimore etj të kësaj treve.
Kapitulli i parë
Jepet një prezantim historik i Shalës së Bajgorës ku si thotë autori se treva e sotme e Shalës së Bajgorës i ka takuar Ilirisë sepse që nga mileniumi i dytë para erës së re ky territor ka qenë i banuar nga Ilirët stërgjyshërit tanë pra nga populli autokton. Në këtë trevë kanë jetuar fisi Iliro-Dardan që të jep të kuptosh se kjo trevë i ka takuar shtetit që quhej Dardani. Autori thotë se emërtimi Shalë e Bajgorës ka mbetur sipas të gjitha gjasave nga fisi Shalë që ka jetuar në këto fshatra dhe nga fshati qendror që është më i madhi në këtë mes Bajgora. Kjo trevë nganjëherë është quajtur edhe Shala e Vushtrrisë, Shala e Kosovës, Shala e Mitrovicës mirëpo në popull është e njohur si Shala e Bajgorës.
Kapitulli i dytë
Në këtë kapitull të kësaj monografie bëhet fjalë për pozitën gjeografike, relievin, hidrografinë dhe klimën e Shalës së Bajgorës. Shala e Bajgorës gjendet në pjesën jugore të Albanikut në verilindje të Mitrovicë dhe Kosovës. Kjo pjesë e Kosovës shtrihet në hapësirën mes Mitrovicës, Besianës (Podujevës), Albanikut dhe Vushtrrisë që përfshinë një sipërfaqe prej rreth 433 km katror. Po ashtu flitet edhe për klimën e kësaj ane që është pjesë e rëndësishme e natyrës për jetën dhe zhvillimin e florës dhe faunës. Si dhe për relievin që kjo trevë në tërësi është e shtrirë në malet e Albaniku me një lartësi mbidetare mesatare rreth 1100 metra. Në kuadër të hidrografisë ku përmenden të gjithë lumenjtë që kalojnë nëpër fshatrat e këtij rajoni autori përmend edhe disa burime që njihen si ujëra mjekuese të cilat edhe tani njerëzit i përdorin.
Kapitulli i tretë
Flitet për vendbanimet e Shalës së Bajgorës që përfshinë përpos qytetit Trepça, Stantërgu i vjetër, Rrëzhana e vjetër shkruan edhe për 54 fshatra tjera duke i paraqitur edhe në harta, kufizimin e tyre me fshatrat e tjera. Po ashtu flet edhe për tipizimet e fshatrave, tipet e shtëpive, kushtet e jetesës etj.
Kapitulli i katërt
Në kapitullin IV-të bëhet fjalë për përkatësinë administrative të Shalës së Bajgorës nëpër shekuj duke filluar nga periudha Iliro – Dardane e deri në ditët e sotme në periudhën nga qershori i vitit 1999.
Kapitulli i gjashtë
Flitet për ekonominë e Shalës së Bajgorës ku përfshihen industria dhe xehetaria duke folur gjerësisht për xeheroren e Trepçës prodhimin e saj në periudha të ndryshme e po ashtu edhe për kuadrot e para të diplomuara të kësaj lëmie e deri tek greva e njohur e minatorëve. Po ashtu flitet për bujqësinë, blegtorinë, bletarinë, pylltarinë etj.
Kapitullin i tetë
Bëhet fjalë për kronologjinë e ngjarjeve historike në Shalën e Bajgorës ku shaljanët asnjëherë nuk janë pajtuar me regjimet okupuese që nga lashtësia e deri në ditët e sotme. Fillohet me vitet 1588 dhe 1638 ku shaljanët kishin organizuar kryengritje kundër Turqëve. Vinë me radhë të gjitha ngjarjet historike që janë zhvilluar në këto anë deri në luftën e fundit që e zhvilloi Ushtria Çlirimtare e Kosovës për çlirimin e vendit. Më pas prezantohen biografi të shkurtra të disa personaliteteve të njohura të kësaj ane si: Isa Boletini, Beqir e Sherif Voca, Ahmet Selaci, Ukshin Kovaqica, Bislim Bajgora, Adem Voca etj. Po ashtu flitet për rezistencën e Shalës së Bajgorës dhe luftën e UÇK – së si dhe luftëtarët trima të kësaj ane duke filluar nga Mehë Uka nga fshati Bajgorë që ishte ideolog për Bashkimin Kombëtar i cili nga forcat kriminele serbe e reaksionare u likuidua mizorisht në fshatin Lushtë afër Mitrovicë. Në monografi flitet për luftën e UÇK – së, dëshmorët dhe martirët duke i prezantuar edhe me fotografi të prirë nga dëshmori Mehë Uka dhe martiri profesori dhe poeti i madh Latif Berisha.
Në fund autori sjell edhe regjistrin e informatorëve, burimet dhe literaturën e shfrytëzuar si dhe emrat e personave që e ndihmuan materialisht nxjerrjen e kësaj monografie.
Lidhje te jashtme
https://www.youtube.com/watch?v=Z9tATnWffqQ https://geographic.org/geographic_names/name.php?uni=-108821&fid=3575&c=kosovo
Ottana
Ottana (Otzàna) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 45.07 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 185 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 2.307 banorë.
Kisha e Shën Kollit (Perondi)
Kisha E Shën Kollit është një monument i trashëgimisë kulturore në Perondi, Kuçovë, Rrethi i Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Përshkrim dhe histori
Kisha e Shën Kollit në Perondi është 18 kilometra në veri të Beratit dhe konsiderohet si një nga monumentet bizantine më të hershme në Shqipëri. U ndërtua në shekullin XI si bazilikë me tri nefe, me çati druri dhe me ambientin e altarit të mbuluar me qemer. Në një periudhë të dytë kishës iu shtua narteksi dhe kambanarja. Më vonë iu bë një rrethim me kjostër. Një meremetim i rëndësishëm ishte ai i vitit 1786, kur u rindërtua çatia dhe iu shtuan harqe. Pastaj një meremetim iu bë në 1931, dhe së fundmi një tjetër në 1970, nga specialistët e Institutit të Monumenteve. Edhe pse ka pasur shumë meremetime në shekuj, vjetërsia e saj duket qartë.
Ura e madhe e gurit e Kaçarellos
Ura e madhe e gurit e Kaçarellos është një monument i trashëgimisë kulturore në Hllomo- Pogon, rrethi i Gjirokastrës, në qarkun e Gjirokastrës, Shqipëri. Ky monument është i miratuar me numër "188610.06.1973".
Torredembarra
Torredembarra është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tarragonès, të provincës Tarragona, në Katalonia. Torredembarra ka 15406 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 8.7 km2.
Lidhje të jashtme
Torredembarra
Banesa Shtetërore (Berat)
Banesa Shtetërore (Berat) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "30.06.1983".
Maliqi (Trifali)
Maliq (greqisht: Πολυθέα/Polithéa) është fshat në qarkun i Mesinisë, Greqi. Përpara vitit 1953, fshati është njohur me emrin e vjetër në formën greke Μαλίκι/Malíki.
Kisha e Ungjillizimit (Kozarë)
Kisha e Ungjillizimit është një monument i trashëgimisë kulturore në Kozarë, Kuçovë, Rrethi i Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Val-de-Chalvagne
Val-de-Chalvagne është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Val-de-Chalvagne ka një popullsi prej 82 banorë dhe sipërfaqe 32.57 km², me një dendësi prej 3 banor/km².
Ovodda
Ovodda (Ovòdda) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 40.85 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 751 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.602 banorë.
Bari i Kalasë (Berat)
Bari i Kalasë (Berat) është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "", i miratuar më "17.04.2015".
Petër Beron
Ai krijoi abetaren e parë moderne bullgare, të njohur si Abetarja Peshku për shkak të një delfini të vizatuar në fund të librit. Beron është quajtur "babai i Bullgarisë moderne".
Biografia
Ai punoi në Bukuresht dhe Craiova, por pas disa viteve praktikë u largua nga puna e tij dhe filloi biznes në tregti. Pesëmbëdhjetë vjet më vonë, pasi fitoi lekë, shkoi në Paris, mori me qira një apartament, dhe filloi karrierën e tij të vërtetë shkencore. Ambicia e tij ishte të studionte të gjitha njohuritë njerëzore deri në atë kohë dhe të bënte një vlerësim natyror-filozofik duke krijuar një Panepisteme të re. Enciklopedizmi i tij ishte i jashtëzakonshëm. Dr Beron dinte nëntë gjuhë dhe shkroi rreth 30 vëllime, duke mos llogaritur dy fjalorë, një atlas, disertacionin e doktoraturës së tij (shkruar në gjuhën latine ) dhe Abetaren e Peshkut.
Puna shkencore
Ka fakte të caktuara, të cilat vijnë për të treguar qëndrimin e doktor Beronit midis shkencëtarëve të kohës. Në seancën e Akademisë Mbretërore të Shkencave në Londër, mbajtur në 20 qershor 1850, Sir John Lee prezantoi punën e tij mbi sistemin e atmosferës dhe pranoi veprimtarinë e Beronit. Në 1853 Dr. Beron u ftua nga Shoqata e Shkencave të Natyrës në Athinë, ku i lexoi një artikull të titulluar Tokën para përmbytjes. Më 1855 botoi Filozofinë e tij Sllave në gjuhën gjermane. Më 1858 Origjinat e Shkencave Fizike, Natyrore dhe të Shkencave Metafizike dhe Morale u shtypën në gjuhën frënge.
Dy vitet e ardhshme iu kushtua një atlasi të madh kozmografik me përshkrime. Hartat në atlas u hartuan nga piktori i famshëm bullgar Nicolaus Pavlovich. Por kulmi i përpjekjeve të tij shkencore ishte Panepisteme, në shtatë vëllime, i cili u botua në frëngjisht në fillim të 1861. Deri në fund të jetës së tij në 21 Mars 1871 ai iu përkushtua kësaj detyre interesante dhe krijuese.
Pikëpamjet filozofike
Dr. Beron kaloi rreth 25 vjet të jetës së tij në Paris dhe qytete të tjera të Evropës. Ai studioi filozofinë dhe kulturën perëndimore, duke dëshmuar përpjekjet e pozitivizmit klasik, më së shumti të filozofit Auguste Comte. Sidoqoftë, Beroni sinqerisht besoi në pavarësinë e filozofisë së tij Panepisteme. Ai e konsideroi Aristotelin si autoritetin përfundimtar shkencor. Këto janë ndikimet kryesore në besimet e Beronit në filozofi dhe logjikë.
Shaka Zulu
Shaka Zulu ishte politikan dhe udhëheqës i fisit Zulu.
Notitia Dignitatum
parapamje| Faqe nga një kopje mesjetare e Notitia Dignitatum e porositur në vitin 1436 nga Pietro Donato, që përshkruan mburojat e Magister Militum Praesentalis II, një regjistër i vonë romak i komandave ushtarake. Biblioteka Bodleian, Oksford. parapamje| Palestina dhe lumi Jordan, nga Notitia Dignitatum i ndriçuar nga Peronet Lamy. Notitia Dignitatum (latinisht për "Lista e rangjeve" ose Lista e zyrave") është një dokument i Perandorisë Romake të vonë që detajon organizimin administrativ të Perandorive Lindore dhe Perëndimore. Ai është unik si një nga dokumentet e pakta të mbijetuara të qeverisë romake dhe përshkruan disa mijëra zyra nga oborri perandorak te qeveritë provinciale, misionet diplomatike dhe njësitë e ushtrisë . Zakonisht konsiderohet të jetë e saktë për Perandorinë Romake Perëndimore në vitet 420 pas Krishtit dhe për Perandorinë Lindore ose Bizantine në vitet 390 të erës sonë. Megjithatë, vetë teksti nuk është i datës (as nuk është emëruar autori i tij), dhe lëshimet e komplikojnë përcaktimin e datës së tij nga përmbajtja e tij.
Për historinë tonë të lashtë ka rëndësi gjysma e parë e listës në të cilën janë rreshtuar rangjet civile e ushtarake të krahinave të Lindjes. Pikërisht këtu jepen të dhëna të rëndësishme edhe për rangjet administrative dhe ushtarake në Ilirik; këtu përmenden shumë lokalitete sidomos të brezit kufitar danubian ku ishin vendosur njësi të shumta ushtarake. Lista e rangjeve është një nga burimet e rëndësishme që hedh dritë edhe mbi ndryshimet etnike që ndodhen në trevën e Ilirikut në periudhën e vonë antike.
Kopje të dorëshkrimit
Ekzistojnë disa kopje të dokumentit të shekullit XV dhe XVI, plus një përsëritje me ngjyra të vitit 1542. Të gjitha kopjet e njohura, ekzistuese rrjedhin, drejtpërdrejt ose tërthorazi, nga Codex Spirensis, një kodik që dihet se ka ekzistuar në bibliotekën e Kapitullit të Katedrales së Speyer në vitin 1542, por që ka humbur para vitit 1672 dhe nuk është rizbuluar. Codex Spirensis ishte një koleksion dokumentesh, nga të cilat Notitia ishte dokumenti i fundit dhe më i madhi, që zinte 164 faqe, që bashkonte disa dokumente të mëparshme nga të cilat njëri ishte i shekullit të IX-të. Heraldika në kopjet e dorëshkrimeve të ndriçuara të Notitia mendohet se kopjon ose imiton vetëm atë të ilustruar në Codex Spirensis të humbur.
Përsëritja e vitit 1542 e bërë për Otto Henry, Elektor Palatine, u rishikua me "ilustrime më besnike ndaj origjinaleve të shtuara në një datë të mëvonshme" dhe ruhet nga Biblioteka Shtetërore e Bavarisë.
Përmbajtja
Për çdo gjysmën e Perandorisë, Notitia numëron të gjitha "dinjitetet" e mëdha, dmth zyrat ose rangjet, shpesh me vendndodhjen dhe specifikat e numëruara officium ( "stafit"), me përjashtim të anëtarëve më të rinj, për secilin. Dinjitetet urdhërohen nga:
Përshkrimet
parapamje| Modeli i mburojës së armigeri defensores seniores (rreshti i 4-të, i treti nga e majta) Biblioteka Bodleian, Oksford. Notitia përmban simbole të ngjashme me diagramin që më vonë u bë i njohur si simboli yin dhe yang. Njësitë e këmbësorisë armigeri defensores seniores ("mburojëmbajtës") dhe Mauri Osismiaci kishin një dizajn mburoje që korrespondon me versionin dinamik, në drejtim të akrepave të orës të simbolit, megjithëse me pika të kuqe, në vend të pikave të ngjyrës së kundërt. Emblema e Thebaeit, një tjetër regjiment i këmbësorisë romake perëndimore, paraqiste një model rrathësh koncentrikë të krahasueshëm me versionin e tij statik. Modelet romake parakalojnë versionet më të hershme taoiste me pothuajse shtatëqind vjet, dhe nuk ka asnjë provë për një lidhje midis të dyjave.
Torrecillas de la Tiesa
Torrecillas de la Tiesa është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Tierra de Trujillo, të provincës Cáceres, në Extremadura. Torrecillas de la Tiesa ka 1179 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 140 km2.
Torrebesses
Torrebesses është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Segrià, të provincës Lleida, në. Torrebesses ka 300 banorë (2009), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 27.5 km2.
Lidhje të jashtme
Torrebesses
Gratë, Paqja dhe Siguria në Kosovë
Plani i Veprimit në zbatim të Rezolutës 1325, "Gratë, Paqja dhe Siguria" në Kosovë
Më 20 shkurt 2012, Qeveria e Kosovës mori vendimin për hartimin e Planit të Veprmit në zbatim të Rezolutës së Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara 1325 "Gratë, Paqja dhe Siguria". Vendimi obligoi Agjencinë për Barazi Gjinore pranë Zyrës së Kryeministrit, të koordinojë dhe udhëheqë grupin punues për hartim të Planit të Veprimit, të përbërë nga përfaqësues të institucioneve, shoqërisë civile dhe partnerëve ndërkombëtarë. Agjencia për Barazi Gjinore ka mandat të zbatojë dhe të monitorojë zbatimin e Ligjit për Barazi Gjinore, dhe njëkohësisht të hartojë politika publike që promovojnë vlera dhe mundësi të barabarta pa marrë parasysh përkatësinë gjinore. Në këtë proces të hartimit të planit të veprimit, Entiteti i Kombeve të Bashkuara për Barazi Gjinore dhe Fuqizimin e Grave (UN Women), edhe Zyra e Komisariatit të Lartë për të Drejtat e Njeriut (OHCHR) kanë dhënë ndihmën e tyre për realizimin e një procesi korrekt, si dhe kanë kontribuar me ekspertizën e tyre si anëtarë të grupit punues. Plani i Veprimit do të sigurojë: Ky është një plan strategjik afatmesëm, koha gjatë së cilës do të realizohen objektivat dhe aktivitetet në kuadër të këtij plani shtrihet në tri vjet. Duke pasur parasysh se vetëm 16% e pronarëve të pronave të regjistruara në Kosovë janë gra, shihet që zbatueshmëria e Ligjit për Trashëgiminë në Kosovë dhe të drejtave të përcaktuara me Kushtetutën e Republikës së Kosovës nuk është as afërsisht e realizuar.
Ozieri
Ozieri (Otièri) është një komunë në Itali në provincën Sasarit, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 252.13 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 390 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 10.602 banorë.
Fahrush Azemi
Fahrush Azemi lindi më 1 Janar 1974 Fahrushi, u lind në një familje atdhetare në fshatin Sllatinë e Epërme të Vitisë. Si djalë i një të burgosuri politik, qysh në moshën fëminore interesohej për gjendjen e rëndë ekonomike që e kishte pllakosur Kosovën gjatë atyre viteve. I lindur në një familje përparimtare, ku ruhej tradita dhe ecej përpara me kohën, Fahrush Azemi nuk kishte si të mos edukohej në frymë liridashëse. Me gjithë propagandën e organizuar që bëhej gjatë atyre viteve të largëta, për gjoja të drejta, barazi kombëtare dhe zhvillim ekonomik, gjendja ekonomike në Kosovë, ishte tepër, e rëndë. Kosova kishte mbetur pjesa më e prapambetur e ish-Jugosllavisë. Populli shqiptar, veçmas rinia shqiptare, nuk shihte asnjë perspektivë. Në këto rrethana kishin filluar të formoheshin organizata ilegale të cilat synim kryesor kishin ndryshimin e gjendjes politike dhe ekonomike. Pjesë e këtyre organizimeve, ishte bërë edhe babai i Fahrushit, atdhetari Muhabi Azemi. Plasja e demonstratave të vitit 1981, nxori në shesh fytyrën e vërtetë të shtetit jugosllav. Kundër protestuesve përdori dhunë të egër policore dhe ushtarake. Vrau shumë të rinj e të reja, burgosi e përndjeku mijëra të tjerë, pa çka se ata demonstruan në mënyrë paqësore e demokratike.
Valës së të burgosjeve nuk i kishte shpëtuar as Muhabi Azemi, një administrator dhe përkthyes i shkëlqyer në Gjykatën Komunale të Vitisë. Këto rrethana të vështira, Fahrush Azemi, i përjetonte rëndë. Burgosja e babait, largimi nga puna dhe pastaj diferencimi politik, e kishte goditur rëndë këtë familje sa mezi e siguronte kafshatën e gojës. Në këto rrethana të vështira, u rrit, Fahrush Azemi. I përkushtuar pas dijes, bashkë me talentin për këngë, fillon të bëhet i njohur, jo vetëm në Anamoravë, por edhe më gjerë. Me kohë dhe me sukses e mbaron Fakultetin e Arkitekturës. Si arkitekt njihet për projektet e tij moderne. Stili bashkëkohorë, organizimi i mirë dhe funksional përbrenda, me pamje magjepse nga jashtë jashtë projekteve, kanë bërë që Fahrush Azemi si arkitekt të jetë mjaftë i kërkueshëm. Kjo, për shkak se Fahrushi përcjellë me vëmendje të madhe arkitekturën moderne, të cilën përpiqet ta mbjell në Kosovë si ndërtim dhe si frymë e orientimit evropian të popullit shqiptar. Krahas arkitekturës, Fahrush Azemi ka arritur suksese edhe në fushën e muzikës. Emri tij tashmë është i njohur, jo vetëm për zërin e tij karakteristik, por edhe për shkak teksteve me tema të zgjedhura për këndim. Nuk janë të pakta këngët kushtuar dëshmorëve dhe heronjve kombëtarë. Pastaj këngë popullore dhe këngë dasmash me përmbajtje dhe këndim të mirë e me një intonacion logjik të fjalës. Fahrush Azemi përfaqëson stilin e muzikës popullore tradicionale qytetare shqiptare. E veçanta e këngës së Fahrush Azemit është melodia, ritmi, forma dhe mesazhi që sjell për publikun shqiptar.
Милионер: Обогатите се биткоином без куповине биткоина
Bitcoin Up
Ovo je hemoroidima neprijatelj broj 1! Zapišite recept
Hemomax
Људи са боловима у колену и куку морају ово прочитати!
Artropan
Zëri i Fahrush Azemit përbënë një simfoni të vërtetë me tinguj e ngjyra tërheqëse. Një zë i kuptueshëm, i thellë për nga mënyra e interpretimit dhe frymëzues për të gjithë qytetarët. Qysh në vitin 2002, merr pjesë në Poli Fest, ku tërheqë vëmendjen e publikut me zërin, muzikën dhe emocionin që kishte sjell. Shumë domethënës janë edhe titujt simbolik të këngëve që i promovon pothuaj vit pas viti si: “Vajzat e Prishtinës”, “Qunat e Mahallës”, “Kush ma fali rininë”, “Ti dhe unë”, e shumë të tjera të përfshira në dy albumet e tij. Këta dhe pothuaj të gjithë titujt e këngëve që përbëjnë një opus të madh, janë tituj më tepër metaforik që lidhen me traditën shqiptare me elemente bashkëkohore. Këto ditë, Fahrush Azemi ka lansuar këngën më të re, kushtuar heroit të Kosovës, Abdullah Tahiri nga fshati Malishevë të Gjilanit. Teksti i kësaj kënge paraqet heroizmin e Avdullah Tahirit që nga lindja, deri në momentin e rënies së tij nga okupatori serb. Edhe me këtë këngë, Fahrush Azemi ka dëshmuar se është njëri nga këngëtarët më të mirë shqiptarë, i cili sjellë vlera të mirëfillta në panairin e madh të kulturës shqiptare. Zëri i tij tërheqës dhe kënga e pastër shqipe, dëshmojnë më së miri se Fahrush Azemi është vet këngë dhe muzë frymëzimi me të gjitha veçoritë që ka si artist i mirëfilltë shqiptar.
LAJME TË SPONSORIZUARA
How Long Should I Keep My Car?
PROMOTED CONTENT
Давно заборављена пилула чисти вене у трен ока
Cardiox
Sitting Bull
Sitting Bull ishte udhëheqës i fisit Hunkpapa Lakota.
Fahrush Azemi
Једна чаша пре спавања и изгубићете 16 кг за 2 недеље
Фито Слим
Držite prste u ovome 5 minuta, obrišite - nema gljivica za 2 dana
Noktal
Ako otkrijete papilome na svom telu, hitno to uradite
Parazol
Apolloss
Michael Douglas
Michael Kirk Douglas (lindur më 25 shtator 1944) është një aktor dhe producent filmi amerikan. Ai ka marrë shumë vlerësime, duke përfshirë dy çmime Oscar, pesë çmime Golden Globe, një çmim Primetime Emmy, Cecil B. DeMille Award dhe AFI Life Achievement Award.
Djali i madh i Kirk Douglas dhe Diana Dill, Douglas mori Bachelor të Arteve në dramë nga Universiteti i Kalifornisë, Santa Barbara. Rolet e tij të hershme të aktrimit përfshinin prodhime filmike, skenike dhe televizive. Douglas së pari u shqua për performancën e tij në serinë televizive procedurale të policisë ABC Rrugët e San Franciskos, për të cilën ai mori tre nominime radhazi për çmimin Emmy. Në vitin 1975, Douglas prodhoi One Flew Over the Cuckoo's Nest, pasi kishte fituar të drejtat për romanin Ken Kesey nga babai i tij. Filmi mori vlerësime kritike dhe popullore dhe fitoi çmimin Oscar për filmin më të mirë, duke i dhënë Douglas Oscar-in e tij të parë si një nga producentët e filmit.
Douglas vazhdoi të prodhonte filma duke përfshirë Sindromën e Kinës (1979) dhe Romancing the Stone (1984), për të cilat ai mori çmimin Golden Globe për Filmin më të Mirë - Muzikal ose Komedi, dhe Jewel of the Nile (1985).Douglas mori vlerësime kritike për portretizimin e Gordon Gekkos në Wall Street të Oliver Stone (1987), për të cilin ai fitoi çmimin Oscar për aktorin më të mirë (një rol që ai e riprodhoi në vazhdimin Wall Street: Money Never Sleeps në 2010). Role të tjera të shquara përfshijnë në Tërheqjen fatale (1987), Lufta e trëndafilave (1989), Instinkti bazë (1992), Falling Down (1993), Presidenti amerikan (1995), Loja (1997), Trafiku (2000), dhe Wonder Boys (2000).
Në vitin 2013, për portretizimin e tij të Liberace në filmin HBO Behind the Candelabra, ai fitoi çmimin Primetime Emmy për aktorin kryesor të shquar në një mini-serial ose një film. Douglas luajti si një trajner aktrimi në moshë në serialin komedik të Netflix "Metoda Kominsky" (2018–2021), për të cilin ai fitoi një çmim "Golden Globe" për aktorin më të mirë - seri televizive muzikore ose komedi. Ai ka portretizuar Hank Pym në Marvel Cinematic Universe, duke filluar me Ant-Man (2015).
Douglas ka marrë njohje për aktivizmin e tij humanitar dhe politik. Ai bën pjesë në bordin e Iniciativës së Kërcënimit Bërthamor, është anëtar nderi i bordit të fondacionit Plowshares Fund për grante kundër luftës dhe u emërua si Lajmëtar i Paqes i Kombeve të Bashkuara në 1998. Ai është i martuar me aktoren Catherine Zeta-Jones që nga viti 2000.
Dhoma me Ornamentike në Banesën e Toli Pinës
Dhoma me Ornamentike në Banesën e Toli Pinës është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "05.11.1984".
Klinoci (Bujanoc)
Klinoc (serbisht: Клиновац/Klinovac) është fshat në komunën e Bujanocit, Serbi.
Vernusse
Vernusse është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Allier të rajonit Auvernia-Rhône-Alpes. Vernusse ka një popullsi prej 165 banorë dhe sipërfaqe 19.55 km², me një dendësi prej 8 banor/km².
Torre Alháquime
Torre Alháquime është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Sierra de Cádiz, të provincës Cádiz, në Andalusia. Torre Alháquime ka 833 banorë (2010), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 17.36 km2.
Lidhje të jashtme
Torre Alháquime
Dhuna seksuale gjatë konfliktit
Dhuna seksuale gjatë konfliktit (DhSK) / Conflict-related sexual violence (CRSV) është një murtajë e vazhdueshme që mbetet e pranishme në shumicën e konflikteve. Gjithnjë e më shumë, ajo është bërë si armë lufte, si një taktikë e një ekstremizmi të dhunshëm.
Dhuna seksuale, qoftë ajo e kryer si krim lufte, krim kundër njerëzimit dhe/ose akt gjenocidi, shpesh është pjesë e një modeli tragjik dhe brutal të akteve kriminale që kryhen gjatë konfliktit të armatosur dhe në kontekst të krimeve masive. Dhuna seksuale nuk prekvetëm me qindra e mijëra gra dhe vajza, por ajo prek dhe viktimizon gjithashtu edhe burrat dhe djemtë. Përveç traumave të skajshme fizike dhe psikologjike që pësojnë të mbijetuarit/dëshmitarët, dhuna seksuale mund të shkaktojë dhe të përkeqësojë edhe përçarjet etnike, sektare dhe përçarje të tjera brenda komunitetit. Kjo mbjell konflikt dhe destabilizim, si dhe minon ndërtimin e paqes dhe përpjekjet për stabilizim. Megjithatë, shumica dërrmuese e të mbijetuarve nuk marrin drejtësi dhe përballen me sfida të konsiderueshme sa i përket qasjes në mbështetje mjekësore, psikologjike dhe ekonomike që është e nevojshme për të ndihmuar ata të rindërtojnë jetën e tyre. Mungesa e përgjegjësisë së atyre që kryejnë krime të dhunës seksuale në konflikt e rëndon mosndëshkimin. Bashkësia ndërkombëtare ka filluar të njohë lidhjet e forta ndërmjet mungesës së llogaridhënies dhe drejtësisë dhe mungesës së pajtimit
Tani, në mbarë botën, është mirë e njohur se dhuna seksuale gjatë konfliktit mund të përbëjë një krim lufte, një krim kundër njerëzimit, ose një akt gjenocidi.
Ky realitet i zymtë nënvizon rëndësinë e veprimit jo vetëm për të parandaluar dhunën seksuale, por edhe për të zbatuar programe të reparacioneve që i shërbejnë të mbijetuarve/ëve, familjeve dhe komuniteteve të tyre, siç përcaktohet në Udhëzimin e SPKB-së.
Numri i viktimave seksuale gjatë konflikteve në botë
Pavarësisht numrit të saktë, një numër i mjaftueshëm i rrëfimeve të dhunimit dhe krimeve të tjera të dhunës seksuale janë mbledhur nga organizata joqeveritare vendase dhe të huaja gjatë konfliktit të brendshëm të armatosur, gjatë konfliktit ndërkombëtar të armatosur dhe në periudhën që i pason, sipas të cilës, dhunimi dhe format e tjera të dhunës seksuale kanë qenë sistematike dhe gjithëpërfshirëse.
Një OJQ vendore, Qendra për Mbrojtjen e Gruas dhe Fëmijëve, gjithashtu vlerëson se së paku 20,000 gra dhe vajza janë dhunuar.
Në disa raporte, gjatë dy dekadave të fundit, Organizata e Kombeve të Bashkuara ka pranuar se deri në 60 mijë femra ishin sulmuar gjatë luftërave në Ballkan dhe qindra-mijëra gra i ishin nënshtruar dhunës seksuale gjatë konfliktit të gjatë në Republikën Demokratike të Kongos.
Dhuna me bazë gjinore
Dhuna seksuale është rrënjosur tek diskriminimi me bazë gjinore. Bazuar në rolet stereotipike seksuale, dhuna seksuale përdoret për të nënshtruar dhe poshtëruar viktimat që i nënshtrohen kësaj dhune. Damka e lidhur me dhunën seksuale, i ndërlidhur edhe me diskriminimin ekzistues të bazuar në gjini, i ekspozon viktimat ndaj një pafuqie të përjetshme dhe margjinalizimit.
Gjatë konfliktit, dhuna seksuale dhe ajo e bazuar në gjini shpesh është përdorur si një armë lufte. Gratë dhe burrat që mbijetojnë, efektet e menjëhershme të kësaj dhune luftojnë me trauma afatgjate, pasiguri, pafuqi ekonomike dhe sociale, si dhe me sfida të shumta për të fituar drejtësinë dhe një mjet juridik efektiv, si një të drejtë të tyre të pamohueshme. Në situata të tilla, të mbijetuarit e kanë të vështirë, ose janë të penguar, të rilidhen apo vendosin raporte normale me familjet e tyre, miqtë dhe komunitetet.
Raportet e organizatave botërore për dhunën seksuale gjatë konflikteve
Në vitin 2009, Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara unanimisht ka miratuar rezolutën, që e dënon dhunën seksuale në konfliktet ushtarake. Në këtë rezolutë u bëhet thirrje qeverive që në mënyrë më të vendosur të veprojnë për ta eliminuar këtë dukuri.
Duke përkujtuar përvojën e errët nga gjenocidi i Ruandës në vitin 1994, ku gjysmë milioni gra ishin dhunuar, ndërsa autorët nuk ishin dënuar, sekretarja amerikane e Shtetit, Hillari Klinton, e cila e kryesoi takimin e Këshillit të Sigurimit, tha se roli dhe të drejtat e grave janë shndërruar në çështje kryesore të politikës së jashtme.
Ndërkaq, në Kosovë, për nder të kontributit të dhënë të grave në Kosovë, presidentja e atëhershme e vendit, Atifete Jahjaga, dhe kryeministri, Isa Mustafa, kishin inauguruar në vitin 2015, në parkun përballë Pallatit të Rinisë dhe Sporteve në Prishtinë memorialin ‘Heroinat’, i cili i kushtohet sakrificës dhe kontributit të gjithanshëm të gruas kosovare gjatë luftës së vitit 1998-1999.
Inicuese e këtij memoriali ishte Alma Lama. Gjithashtu, kjo vepër e realizuar artistike, është një vepër nderimi për sakrificën e vajzave që luftuan me armë në dorë dhe ranë dëshmore, por edhe për sakrificën e grave të dhunuara.
Meyronnes
Meyronnes është një komunë franceze, e cila ndodhet në departamentin Alpes-de-Haute-Provence të rajonit Provence-Alpes-Côte d'Azur. Meyronnes ka një popullsi prej 57 banorë dhe sipërfaqe 40.59 km², me një dendësi prej 1 banor/km².
Ollolai
Ollolai (Ollolài) është një komunë në Itali në provincën Nuoros, në rajonin Sardenja. Ka sipërfaqe prej 27.24 km², dhe gjendet në lartësi mbidetare 960 m. Deri më 2016, kishte një popullsi prej 1.291 banorë.
Arjan Bellaj
Arjan Bellaj (lindi më 1 shkurt 1971) ishte futbollistë shqiptarë i cili ka luajtur si mesfushor. Gjatë karrierës së tij, Arjani ka luajtur vetëm në skuadrat greke dhe e morri edhe nacionalitetin grekë. Që nga viti 2013, ai u bë trajner i klubit KS Luftëtari.
Vestmannaeyjar
Vestmannaeyjar (Sveitarfélagið Vestmannaeyjar), është një komunë në Islandë. Kjo komunë ndodhet në rajonin Jugor, dhe është pjesë e Zonës zgjedhore Jugore.
Dhoma me Ornamentike në Banesën e Vaide Myftiut
Dhoma me Ornamentike në Banesën e Vaide Myftiut është një monument i trashëgimisë kulturore në rrethin e Beratit, në qarkun e Beratit, Shqipëri. Ky monument është i llojit "Arkitekturë", i miratuar më "05.11.1984".
Carmen
Carmen është operë në katër akte e kompozitorit francez Georges Bizet. Me libret të Henri Meilhac dhe Ludovic Halévy, bazuar në një roman me të njëjtin titull nga Prosper Mérimée. Opera u performua për herë të parë në Opéra-Comique në Paris më 3 Mars 1875, ku audiencat e para të Operës Carmen, u skandalizuan dhe befasuan shumë me përmbajtjën e saj tejet progesive për kohën kur është shfaqur.
Opera është e shkruar në zhanrin e Operës komike me pika muzikorë të ndara me dialog. Opera është e inskenuar në jug të Spanjës dhe tregon historinë e rënies së Don José, një ushtar naiv që është i joshur nga kurthet e zjarrta të Carmen-it, një cigane joshëse. José braktis dashurinë e tij të fëmijërisë dhe dezerton nga detyrat e tij ushtarake, megjithëkëtë e humb dashurinë e Carmen ndaj Escamillo-s magjepsës, për arsye të së cilit José e vret atë nga mllefi dhe xhelozia. Paraqitja e jetës proletare, imoraliteti dhe paligjshmëria, si dhe vdekja tragjike e personazhit kryesor në skenë, thyen barriera dhe sollën risi në operën franceze të cilat ishin tejet polemike.
Pas premierës, shumica e vlerësimeve ishin kritike, dhe publiku francez ishte përgjithësisht indiferent ndaj saj. Carmen fillimisht fitoi reputacionin e saj përmes një seri paraqitjesh jashtë Francës, dhe nuk u ringjall në Paris deri më 1883. Pas kësaj, ajo fitoi popullaritet me shpejtësi brenda dhe jashtë vendit. Komentuesit e mëvonshëm kanë pohuar se Carmen formon urën midis traditës së opera komikës dhe realizmit apo verismo që karakterizoi operën italiane të fundvitit të shekullit XIX.
Muzika e Carmen që atëherë është vlerësuar gjerësisht për madhështinë e melodisë, harmonisë, atmosferës dhe orkestrimit, si dhe për aftësinë me të cilën Bizet në mënyrë muzikore përfaqësonte emocionet dhe vuajtjet e personazheve të tij. Pas vdekjes së kompozitorit, rezultati ishte subjekt i një ndryshimi të konsiderueshëm, duke përfshirë futjen e recitativit në vend të dialogut origjinal; nuk ka botim standard të operës dhe ekzistojnë pikëpamje të ndryshme se cilat versione shprehin më së miri qëllimet e Bizetit. Opera është regjistruar shumë herë që nga regjistrimi i parë akustik në 1908 dhe tregimi ka qenë subjekt i shumë përshtatjeve skenike.
Akti 1
Një shesh në Seville. Në të djathtë, dera e fabrikës së duhanit. Në pjesën e pasme, një urë. Në të majtë, një shtëpi roje.
Një grup ushtarësh pushojnë në shesh, duke pritur ndërrimin e rojes dhe duke komentuar kalimtarët ("Sur la place, chacun passe"). Micaëla paraqitet, duke kërkuar Josénë. Moralesi i thotë asaj se "José nuk është ende në detyrë" dhe e fton atë të presë me ta. Ajo refuzon, duke thënë se do të kthehet më vonë. José arrin me rojen, i cili përshëndetet dhe imitohet nga një turmë çapkënesh ("Avec la garde montante"). parapamje|300x300px| Litografi i aktit 1 në shfaqjen premierë, nga Pierre-Auguste Lamy, 1875 Ndërsa kumbon zilja, vajzat e fabrikës së cigareve dalin dhe shkëmbejnë pankarta me djem të rinj në turmë ("La cloche a Sonné"). Carmen hyn dhe këndon habanerën e saj provokuese dhe shumë të famshme mbi natyrën e pakalueshme të dashurisë ("L'amour est un oiseau rebelle"). Burrat e lusin atë për të zgjedhur një dashnor në mesin e tyre dhe pas disa ngacmimeve ajo i hedh një lule Don José, i cili deri më tani e ka injoruar atë, por tani edhe është irrituar nga paturpësia e saj.
Ndërsa gratë kthehen në fabrikë, Micaëla kthehet dhe i jep Josës një letër dhe një puthje nga nëna e tij ("Parle-moi de ma mère!" ). Ai lexon se nëna e tij dëshiron që ai të kthehet në shtëpi dhe të martohet me Micaëla, i cili tërhiqet në siklet të turpshëm kur mëson këtë. Duke deklaruar José se është gati të dëgjojë dëshirat e nënës së tij, gratë nxitojnë nga fabrika të trëmbura jashtë. Zuniga, oficeri i rojes, mëson se Carmen ka sulmuar një grua me thikë. Kur sfidohet, Carmen përgjigjet me kundërshtim dhe me tallje ("Tra la la. . . Coupe-moi, brûle-moi "); Zuniga urdhëron José të i lidhë duart ndërsa përgatit urdhrin e burgut. Duke mbetur vetëm me José, Carmen e befason atë me një seguidilla, në të cilën ajo këndon një natë vallëzimi dhe pasioni me të dashurin e saj - cilido qoftë të jetë ai - në tavernën e Lillas Pastias. Krejtësisht i hutuar por i mahnitur, José pranon të i lirojë duart; ndërsa Carmen ikën, ajo shtyn përcjelljen e saj në tokë dhe ikën në përqeshje. José arrestohet për mungesë respektimi të detyrës.
Akti 2
Hani i Lilla Pastia's
Kanë kaluar dy muaj. Carmen dhe miqtë e saj Frasquita dhe Mercédès janë duke argëtuar Zunigën dhe oficerët e tjerë ("Les tringles des sistres tintaient") në hanin e Pastia's. Carmen është e lumtur kur merr lajmin për lirimin e José-se nga ndalimi dy muajsh. Jashtë, kori dhe kortezhi njofton mbërritjen e toreadorit Escamillo ("Vivat, vivat le Toréro"). I ftuar brenda, ai prezantohet me " Këngën e Toreadorit " ("Dolli Votre, je peux vous le rendre") dhe i vë syrin Carmen, të cilin ajo e heq mënjanë. Lilla Pastia nxiton turmat dhe ushtarët të largohen.
Kur mbesim vetëm Carmen, Frasquita dhe Mercédès, kontrabandistët Dancaïre dhe Remendado arrijnë dhe zbulojnë planet e tyre për të vendosur disa kontrabanda të fituara kohët e fundit ("Nous avons en tête une affaire"). Frasquita dhe Mercédès janë të prirura t'i ndihmojnë ata, por Carmen nuk pranon, pasi dëshiron që të presë José-n. Pasi kontrabandistët largohen, José arrin. Carmen e trajton atë me valle ekzotike private ("Je vais danser en votre honneur. . . La la la ”), por këngës së saj i bashkohet një telefonatë e largët nga kazermat. Kur José thotë se duhet të kthehet në detyrë, ajo tallet me të dhe ai i përgjigjet duke i treguar asaj lulen që i hodhi atij në shesh ("La fleur que tu m'avais jetée"). E pa bindur, Carmen kërkon që ai të i dëshmojë dashurinë e tij duke ikur me të. José nuk pranon të dezertojë, por ndërsa përgatitet të niset, Zuniga hyn duke kërkuar Carmen. Ai dhe José luftojnë, dhe ndahen nga kontrabandistët që kthehen, të cilët e frenojnë Zunigën. Pasi sulmoi një oficer superior, José tani nuk ka zgjidhje tjetër përveç se të bashkohet me Carmen dhe kontrabandistët ("Suis-nous à travers la campagne").
Akti 3
parapamje| Magdalena Kožená dhe Jonas Kaufmann në Festivalin e Salzburgut 2012 Një vend i egër në Male
Carmen dhe José hyjnë me kontrabandistët dhe gjërat e tyre të vjedhura ("outcoute, écoute, compagnons"); Carmen tani është e mërzitur me Josen dhe i thotë me përbuzje që të kthehet tek nëna e tij. Frasquita dhe Mercédès zbaviten duke lexuar të ardhmën e tyre nga kartat; Carmen bashkohet me to dhe zbulon se kartat po parashikojnë vdekjen e saj,si dhe të José-së. Gratë nisen për të korruptuar oficerët doganorë që po kontrollojnë vendbanimin. José vendosuet në detyrën e rojës.
Micaëla hyn me një udhëzues, duke kërkuar José dhe e vendosur për ta shpëtuar atë patjetër nga Carmen ("Je dis que rien ne m'épouvante"). Kur dëgjoi një armë zjarri, ajo fshihet nga frika; është José, i cila ka qëlluar ndaj një ndërhyrësi që del të jetë Escamillo. Kënaqësia e José për të takuar tureadorin kthehet në zemërim, kur ai-Escamillo , shpreh dëshirën e tij për Carmen. Luftojnë dyshja ("Je suis Escamillo, toréro de Grenade"), por sërish ndërprehën nga kontrabandistët dhe vajzat që kthehen ("Holà, holà José"). Ndërsa Escamillo largohet, ai i fton të gjithë në përleshjen e tij të ardhshme në Seville. Zbulohet Micaëla; në fillim, José nuk do të largohet me të megjithë talljen e Carmen, por ai pranon të shkojë kur i thuhet se nëna e tij po vdes. Ndërsa ai niset, duke u zotuar se do të kthehet, Escamillo dëgjohet në distancë, duke kënduar këngën e toreadorit.
Akti 4
parapamje| Akti 4: Një shesh në Seville Një shesh në Seville. Në prapavijë, muret e një amfiteatri antik
Zuniga, Frasquita dhe Mercédès janë pjesë e turmës që po presin mbërritjen e luftuesve të demave ("Les voici! Voici la quadrille! " ). Escamillo hyn me Carmen, dhe ata shprehin dashurinë e tyre të ndërsjellë ("Si tu m'aimes, Carmen"). Ndërsa Escamillo po hyn në arenë, Frasquita dhe Mercédès paralajmërojnë Carmen se José është afër, por Carmen është e patrembur dhe e gatshme që të flasë me të. E vetme, ajo përballet nga José i dëshpëruar ("C'est toi!"), "C'est moi!" ). Ndërsa ai i lutet kot që ajo të kthehet tek ai, dëgjohen gëzime e thirrje nga arena. Ndërsa José e bën lutjën e tij të fundit, Carmen me përbuzje e hedh poshtë unazën që i dha asaj dhe përpiqet të hyn në arenë. Ai më pas e godet me thikë dhe ndërsa Escamillo është i brohoritur nga turmat, Carmen vdes. José gjunjëzohet dhe këndon "Ah! Carmen! Ma Carmen adorée!"; ndërsa turma dilte nga arena, José rrëfen vrasjën e Carmen.
Personazhet e Operës Carmen
Shumica e personazheve në Carmen - ushtarët, kontrabandistët, gratë cigane dhe rolet sekondare Micaëla dhe Escamillo — janë karaktere të njohura mirë në kuadër të traditës së opera komikës, megjithëse tërheqja e tyre nga jeta proletare ishte e pazakontë. Dy rolet kryesore, José dhe Carmen, qëndrojnë jashtë zhanrit. Ndërsa secili rol paraqitet mjaft ndryshe nga portretizimi i Mérimée i një brigande vrastare dhe një skeme të pabesisë, amorale, edhe në format e tyre relativisht të sanitizuara as nuk korrespondon me normat e opéra comique. Ata janë më shumë të ngjashëm me stilin verismo që do të gjenin shprehje më të plotë në veprat e Puccini.
Dean konsideron se José është figura qëndrore e operës: "Ishtë fati i tij dhe jo i Carmen ai që na intereson". Muzika karakterizon rënien e tij graduale, aktin e tij, nga ushtari i ndershëm në dezertorin, vagabondin dhe në fund, vrasësin. Në aktin e parë, ai është një bashkatdhetar i thjeshtë i bashkuar muzikalisht me Micaëla; në aktin 2 - ai fillon të shfaq një ashpërsi më të madhe, rezultat i përvojave të tij si i burgosur, por është e qartë se deri në fund të aktit, averzioni dhe egësimi i tij me Carmen i ka çuar emocionet e tij jashta kontrollit. Dean e përshkruan atë në aktin 3 si një kafshë të bllokuar që nuk pranon të lërë kafazin e tij edhepse dera është e hapur për të, i shkatërruar nga një përzierje e ndërgjegjës, xhelozisë dhe dëshpërimit. Në aktin e fundit muzika e tij supozon një zymtësi dhe qëllimshmëri që pasqyron fatalizmin e tij të ri: "Ai do të bëjë një paraqitje më shumë; nëse Carmen refuzon, ai e di se çfarë të bëjë".
Ndërkaq saj përket Carmen, thotë Dean, është një lloj i ri i heroinës operistike, që përfaqëson një lloj të ri dashurie, jo të pafajshëm, sikur në shkollën "soprano e denjë dhe shembull " që jemi mësuar , por diçka krejt më jetësore dhe më të  rrezikshme. Gjallëria e saj, frika dhe dashuria e saj për lirinë janë të gjitha të përfaqësuara muzikalisht: "Ajo është e zhveshur nga çdo gjykim vulgariteti përmes cilësive të saj dhe të guximit e fatalizmit realizuar në muzikë ". Curtiss sugjeron që personazhi i Carmen, shpirtërisht dhe muzikalisht, mund të jetë një realizim i dëshirës së pandërgjegjshme të vetë kompozitorit për një liri të mohuar ndaj tij nga martesa e tij problematike. Harold C. Schonberg e krahason Carmen me "një Don Giovanni - femër. Ajo më mirë do të vdiste sesa të ishte e rreme me vehtën e saj ". Personaliteti dramatik i personazhit dhe diapazoni i humorit që ajo kërkohet të shprehë, bën thirrje për një talent të jashtëzakonshëm aktrimi dhe këndimi. Kjo ka trembur disa nga eksponentët më të dalluar të operës si Maria Callas, megjithëse e regjistroi pjesën, kurrë nuk e interpretoi në skenë. [33] Muzikologu Hugh Macdonald vëren se "opera franceze kurrë nuk prodhoi një <i id="mwAVc">femër</i> tjetër si <i id="mwAVg">fatale</i> si Carmen", megjithëse ajo mund të ketë ndikuar disa nga heroinat e Massenet. Macdonald sugjeron që jashtë repertorit francez, Salome i Richard Strauss dhe Lulu i Alban Berg "mund të shihen si pasardhës të largët të degjeneruar të joshëses së Bizetit".
Frank Serpico
parapamje|240px|Serpico më 2013 Francesco Vincent Serpico (lindur më 14 prill 1936) është një detektiv amerikan në pension i Departamentit të Policisë së Nju Jorkut, i njohur më së miri për whistleblowing e korrupsionit në polici. Në fund të viteve 1960 dhe në fillim të viteve 1970, ai ishte një oficer policie me rroba civile që punonte në Brooklyn, the Bronx dhe Manhattan për të ekspozuar vice racketeering. Në vitin 1967, ai raportoi prova të besueshme të korrupsionit të përhapur policor, pa efekt. Në vitin 1970, ai kontribuoi në një histori të faqes së parë në The New York Times mbi korrupsionin e përhapur në NYPD, e cila tërhoqi vëmendje kombëtare ndaj problemit. Kryebashkiaku John V. Lindsay caktoi një panel prej pesë anëtarësh për të hetuar akuzat për korrupsion policor, i cili u bë Komisioni Knapp.
Serpico u qëllua në fytyrë gjatë një tentative arrestimi më 3 shkurt 1971, në 778 Driggs Avenue, në Williamsburg, Brooklyn. Plumbi preu një nerv të dëgjimit dhe fragmente plumbi i lanë në tru. Rrethanat rreth vrasjes së Serpicos u vunë shpejt në pikëpyetje, duke ngritur mundësinë që Serpico të ishte çuar në banesë nga kolegët e tij për t'u vrarë. Nuk kishte asnjë hetim zyrtar, por Edgar Echevarria, i cili kishte qëlluar Serpico, u dënua më pas për tentativë vrasje.
Pjesa më e madhe e famës së Serpico erdhi pas publikimit të filmit Serpico të vitit 1973, në të cilin ai u portretizua nga Al Pacino, bazuar në librin me të njëjtin emër nga Peter Maas. Më 27 qershor 2013, Seksioni i SHBA i ANPS (Shoqata Kombëtare e Policisë së Shtetit Italian) i akordoi atij "Çmimin e Archangel Saint Michael". Gjatë ceremonisë ai mori pasaportën e parë italiane dhe mori nënshtetësinë italiane.
Jeta e hershme
Serpico lindi në Brooklyn, New York City, fëmija më i vogël i Vincenzo dhe Maria Giovanna Serpico, emigrantë italianë nga Marigliano, Napoli, Kampania. Në moshën 17-vjeçare, ai u regjistrua në Ushtrinë e Shteteve të Bashkuara dhe u vendos për dy vjet në Korenë e Jugut si këmbësor. Më pas ai punoi si hetues privat me kohë të pjesshme dhe këshilltar për të rinjtë ndërsa ndoqi Brooklyn College. Serpico më vonë mori një diplomë Bachelor të Shkencave nga City College of New York.
NYPD
Më 11 shtator 1959, Serpico iu bashkua Departamentit të Policisë së Nju Jorkut (NYPD) si patrullues në provë dhe u bë patrullues i plotë më 5 mars 1960. Ai u caktua në zonën e 81-të, më pas punoi për Byronë e Identifikimit Kriminal (BCI) për dy vjet. Më pas ai u caktua për punë të fshehtë me rroba civile, gjatë së cilës ai zbuloi përfundimisht korrupsionin e përhapur.
Serpico ishte një oficer policie me rroba civile që punonte në Brooklyn, the Bronx dhe Manhattan për të ekspozuar kriminelët. Në vitin 1967, ai raportoi prova të besueshme të korrupsionit sistematik të përhapur të policisë dhe nuk pa asnjë efekt derisa takoi një oficer tjetër policie, David Durk, i cili e ndihmoi atë. Serpico besonte se partnerët e tij dinin për takimet e tij të fshehta me hetuesit e policisë. Më në fund, ai kontribuoi në një histori të faqes së parë të 25 prillit 1970 në The New York Times mbi korrupsionin e përhapur në NYPD, e cila tërhoqi vëmendjen kombëtare ndaj problemit. Kryebashkiaku John V. Lindsay caktoi një panel prej pesë anëtarësh për të hetuar akuzat për korrupsion policor. Paneli u bë Komisioni Knapp, i quajtur sipas kryetarit të tij, Whitman Knapp.
Qitje dhe interesi publik
Serpico u qëllua gjatë një përpjekjeje për arrestimin e drogës më 3 shkurt 1971, në 778 Driggs Avenue, në Williamsburg, Brooklyn. Katër oficerë nga komanda e policisë së Brooklyn North kishin marrë një informacion se një tregti droge do të ndodhte. Dy policë, Gary Roteman dhe Arthur Cesare, qëndruan jashtë, ndërsa i treti, Paul Halley, qëndroi para pallatit. Serpico u ngjit lart në kabinën e zjarrit, hyri nga dera e zjarrit, zbriti në katin e poshtëm, dëgjoi fjalëkalimin, pastaj ndoqi dy të dyshuar jashtë.
Serpico më pas është qëlluar në fytyrë nga i dyshuari me një pistoletë .22 LR. Plumbi goditi pak poshtë syrit, në pjesën e sipërme të nofullës së tij. Ai qëlloi kundër, duke goditur sulmuesin e tij, ra në dysheme dhe filloi të rrjedh gjak të shumtë. Kolegët e tij të policisë nuk pranuan të bënin një dërgim "10-13" në komisariat, duke treguar se një oficer ishte qëlluar. Një burrë i moshuar që jetonte në banesën tjetër thirri shërbimet e urgjencës, duke raportuar se një burrë ishte qëlluar dhe qëndroi me Serpico. Kur mbërriti një makinë policie, e vetëdijshme se Serpico ishte një koleg oficer, ata e transportuan atë me makinën e patrullës në spitalin Greenpoint.