cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale, Vlora 5
Të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale, "Vlora 5", është libër ndihmës shkollor hartuar sipas programit, të miratuar nga Ministria e Arsimit dhe Shkencës, për orën e vendlindjes që zhvillohet në klasat e pesta.
Muzgu (roman)
Te Muzgu (ang. Twilight), libri me fantazi të jashtëzakonshme i Stephenie Meyer, lexuesit zbulojnë një çift të dashuruarish me kokën mbi re. Bela adhuron Eduardin e pashëm dhe ai ia kthen dashurinë. Por Eduardi po kalon një periudhë të vështirë pasi duhet të përballojë etjen dhe epshin që ndjen për gjakun e Belës ; ai është vampir. Në çdo moment intensiteti i pasionit të tyre mund ta shtyjë për ta vrarë të dashurën e zemrës, por gjithsesi ai e sfidon rrezikun. Bela parapëlqen të vdesë se sa të qëndrojë larg tij, duke rrezikuar kështu vetë jetën e saj. Romani flakëron nga kjo tërheqje dashurore e rrezikshme dhe e frikshme. Romanca përndizet nga përpjekjet e të rinjve për ta mbajtur të fshehtë identitetin e Eduardit nga familja e Belës dhe nga pjesa tjetër e shkollës. Meyeri shënon një kthesë të re në temën e dashurisë : gjuetari dashuron prenë, njeriu dashuron vampirin. Ky pohim përjashton çdo pretendim që lexuesit mund të ngrenë në lidhje me romancat e adoleshentëve të ditëve tona, pasi çdo puthje, prekje apo fjalë mund të marrë një kuptim krejtësisht të ri, sepse një gabim i vogël mund të rrezikojë jetën. Për këtë arsye Bela dhe Eduardi janë në luftë të vazhdueshme, për ta bërë marrëdhënien e tyre të funksionojë, për ti mbijetuar çdo lloj tundimi dhe çdo lloj kërcënimi që mund tu kanoset. Faktori rrezik arrin majat dhe shfaqet si një ngacmim i brendshëm i dashurisë dhe e vendos çiftin në një garë të llahtarshme për të qëndruar gjallë (sepse edhe Eduardi nëse do e humbiste Belën do ishte sikur të kishte vdekur). Meyer ia ka dalë mbanë për bukuri, që ta bëjë këtë skenar të besueshëm dhe njerëzor. Romani fillon me një parashtrim të zakonshëm : një nxënëse e re vjen në shkollë kjo gjë të bën të mendosh do të jetë thjesht një tjetër roman për të rinj. Bela ka ardhur në qytetin e vogël e të zymtë, Forks, në gadishullin Olimpik për të jetuar me të atin. Në shkollë, ajo habitet me një grup prej pesë adoleshentësh, jashtëzakonisht të bukur, që ulen së bashku në mensë, por që asnjëherë nuk hanë. Do kalojë ca kohë dhe pastaj ajo do bjerë në dashuri me Eduardin, prej të cilit do mësojë të fshehtën e tyre. Ata janë të gjithë vampirë, pjesëtarë të një familjeje, të kryesuar nga shenjtori Çarlisll, i cili i ka frymëzuar të heqin dorë nga gjuetia e njerëzve. Për hir të Eduardit ata e mirëpresin Belën, por kur një grup vampirësh endacakë fiksohet pas saj, familja tërhiqet dëshpërimisht në ndjekje të tyre për të mbrojtur vajzën e brishtë që gjendet mes tyre. Saktësia dhe delikatesa e mënyrës së të shkruarit të Meyer e vendos këtë roman të mrekullueshëm përtej kufizimeve të romanit horror, duke merituar kështu një vend nderi në letërsinë për të rinj. Një libër pas të cilit do dashuroheni ! Një libër që edhe të rriturit i kthen në periudhën e adoleshencës, duke i bërë të besojnë se do përjetojnë sërish dashuri marramendëse dhe do duan që koha të ndalet në ato çaste. Kur të mbaroni së lexuari librin e parë do ju lindë dëshira të përpini pjesën tjetër të serisë.
Selita (Ulqin)
Selita (malazisht: Selita) është një fshat në Komunën e Ulqinit.
Gjerana është shkëputur nga Katërkolla si vendbanim më vete sipas Ligjit të ri për organizimin territorial të Malit të Zi të vitit 2011 dhe është konfirmuar në Statutin e Komunës së Ulqinit të vitit 2019.
Gjeografia
Selita i takon trevës së Anës së Malit, dhe gjendet në lindje të Katërkollës, pranë rrugës magjistrale M-1, që lidh Ulqinin dhe Shkodën. Në selitë gjendet një xhami e ndërtuar në vitin 1849, dhe e rinovuar së fundmi në vitin 1983.
Dabisheci
Dabishec është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë.
Tirana, të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale 5
Tirana, të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale 5 Autore: Fatmiroshe Xhemalaj. Botuesi: Filara. Faqet e librit 148.
Të mësojmë historinë dhe gjeografinë lokale, "Tirana 5", është libër ndihmës shkollor hartuar sipas programit të miratuar nga Ministria e Arsimit dhe Shkencës, për orën e vendlindjes që zhvillohet në klasat e pesta.
Libri është me ilustrime me ngjyra dhe mund ta përdorin nxënësit e klasave të pesta të qytetit dhe rrethit Tiranë.
Roza Anagnosti
Roza Anagnosti, lindur Xhuxha, (Tiranë, 27 tetor 1943) është aktore e shquar e Teatrit Kombëtar dhe kinematografisë, bashkëshorte e regjisorit po ashtu mjaft të njohur Dhimitër Anagnosti.
E filloi karrierën ne Teatrin “Migjeni” të Shkodrës. Vetëm 20 vjeç, hyri në kinematografi me rolin e mësueses në filmin “Detyrë e posaçme” (K. Dhamo, 1963). Një vit më pas luajti Filen në filmin “Toka jone” (H. Hakani, 1964). Viti 1966 ishte viti i bashkëpunimit të suksesshëm me regjisorët debutues Dhimitër Anagnosti e Viktor Gjika, ne filmin “Komisari i drites”. Pas këtij filmi Roza dhe Dhimitri martohen dhe jetojnë në Tiranë. Për Rozën fillon periudha më e shkëlqyer e karrierës, me role të shumta në Teatrin Kombetar në Tiranës dhe në kinematografi. Roza Anagnosti bëhet një aktore shumë e kërkuar nga regjisorët. Luan mbi 20 filma dhe fiton disa çmimet të rëndësishme kombëtare. Çifti Anagnosti bëhet simbol i suksesit në art. Disa nga filmat më të suksesshëm janë tek “Plagë të vjetra” (Dh. Anagnosti, 1969), ”Fije që priten” (M. Fejzo, 1976) me të cilin fitoi Medalionin e Festivalit të vitit 1977, “Mesonjëtorja” (M. Fejzo, 1979) me të cilin u shpall aktorja më e mirë dhe fitoi Kupën e Festivalit më 1981. Me filmin “Rruga e lirisë” fitoi Medalionin e dytë. Filmat e tjere janë “Ndergjegja” 1972, “Qyteti me i ri ne bote” 1974, “Ne shtepine tone” 1979, “Dita e parë e emërimit” 1981, “Besa e kuqe” 1982, “Taulanti kerkon nje motër” 1984, “Pranverë e hidhur” 1985, “Bote e padukshme” 1987, “Familja ime” 1987, “Vrasje në gjueti” 1987, “Rikonstruksioni” 1988, “Kthimi i ushtrisë së vdekur” 1989, “Vetmi” 1990. Përveç shumë vlerësimeve e çmimeve për karrierën, Roza Anagnosti mban titullin “Artiste e Merituar” dhe "Mjeshtre e Madhe e Punës".
Inxhinier softuerik
Inxhinier softuerik ose Inxhinier i softuerit (en:Software engineer) është një inxhinier i cili aplikon principet e inxhinierisë softuerike në dizajnimin (projektimin), zhvillimin, testimin dhe vlersimin e softuerit dhe sistemit që e bëjnë kompjuterin ose secilën pajisje që ka softuer, siq janë çipat kompjuterik, të punojnë.
Kantoni Nanteuil-le-Haudouin
Kantoni Nanteuil-le-Haudouin (frëngjisht: Canton de Nanteuil-le-Haudouin) është një kanton në departamentin Oise, rajonin Picardie në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Nanteuil-le-Haudouin. Ka sipërfaqe 248.21km2 dhe popullsi 17567 banorë.
Përbërja aktuale
Kantoni Nanteuil-le-Haudouin aktualisht përbëhet nga 19 komuna.
Llaurí
Llaurí është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Ribera Baixa, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Llaurí ka 1343 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 13.6 km2.
Lidhje të jashtme
Llaurí
Kojnarja e Epërme
Historia
Te gjith banorët e këti fshati e kanë prejardhjen nga një fshat që gjindet në republikën e Kosovës në kufi me Maqedoninë ai fshat quhet Dunav. Është vënë kodrinore malor ku të gjith banorët janë shpërngulur nga fshati Dunav disa janë vendosur në Gjilan kurse disa në Kojnare e Epërme të Kumanovës.
Gunat përmbi tela
Filmi "Gunat përmbi tela" prodhim i vitit 1977.
Regjisor: Muharrem Fejzo, Skenari: Duro Mustafaj M. Fejzo, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Kujtim Laro.
Interpretojnë: Thimi Filipi, Fatos Sela, Serafin Fanku, Stavri Shkurti, Luftar Pajo, Sulejman Pitarka, Muhamet Shehu, Jani Riza, Rajmonda Bulku, Lulzim Jonuzi, Liza Laska, Zehrudin Dokle,Mirush Kabashi
Përmbajtja e filmit
Në këtë film pëmblidhet si një vepër korale një nga ngjarjet më të rëndësishme historike ikja nga Vlora e trupave italiane të mbetura pas luftës së parë botërore. Luftëtarët hyjnë në kampin e rrethuar armik jo me ndihmën e armëve të sofistikuara të kohës por me ndihmën e gunave që hedhin mbi tela. Flijohet Hodo.
Whitby (Ontario)
Whitby është një qytet në Komuna rajonale Durham, provinca Ontario, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 146.52 km² dhe popullsi 111184 banorë.
Schmitten (GR)
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Jūshinki Pandora
Jūshinki Pandora (重神機パンドーラ|Jūshinki Pandōra; Kinezisht: 重神机潘多拉, pinyin: Zhòng shén jī pānduōlā), gjithashtu quhet Njësia Pandora dhe Shpresa e Fundit është anime japoneze-kineze krijuar dhe drejtuar nga Shōji Kawamori së bashku me Hidekazu Sato.
Përmbledhje
Serija e re është vendosur në një botë të afërt me të ardhmen ku kufiri midis qenies njerëzore dhe AI është i paqartë. Një evolucion i shpejtë biologjik, i ngjashëm me "Shpërthimi kambrian", është shkaktuar nga një incident. Ky incident kthehet në gjenezën e një shtytjeje të re për epërsi, dhe ndikimi i evolucionit shkon përtej kornizës biologjike dhe përhapet në lloje të ndryshme të materialeve dhe teknologjive. Epoka e evolucionit masiv që përfshin ekzistenca të ndryshme, siç janë njerëzit, makinat dhe bioteknologjitë, po vjen. Figurë luftojnë një luftë ekzistenciale në një botë të tillë.
Shkolla e mesme "Atë Pjetër Meshkalla"
thumb|rightShkolla e mesme "Atë Pjetër Meshkalla" është një shkollë e mesme private katolike në Shkodër, vijuese e Kolegjit Saverian hapur nga Jezuitët më 1877. Është emërtuar pas Atë Pjetër Meshkallës, meshtar i Urdhrit Jezuit i përndjekur nga regjimi komunist në Shqipëri.
Kolegja Saveriane
Më 17 tetor 1877 në praninë e Arqipeshkvit Pooten e të Atë Zef Lombardinit hapi dyert shkolla me emrin e Shën Françesk Saverit, i njohur si Kolegja Saveriane në Shkodër. Ndër kontribuesit themelues qe edhe Atë Luigji Maca, që dhuroi nga pasuria e shtëpisë së vet 1100 napolona. Ndër laikë, ndihmëtare ishin familjet shkodrane: Muzhani, Sima, Suma, Saraçi e Shiroka.
thumb|left Shkolla në fillim pati drejtim tregtar, ma vonë mori drejtim klasik, por gjithmonë qe e barazvlershme me shkollat ma të mira të mesme të Evropës Perëndimore.
Sipas historianit italian Roberto Moroco dela Roka, shqipja përdorej lirisht në brendinë e kolegjit në periudhën e Perandorisë Osmane. Me ribotimin e gramatikës së Junkut, vëllimi ishte për përdorim të të nxënit shqip në Kolegjë. Në një njoftim që i bëhej Vjenës zyrtare nga konsullata austro-hungareze në Shkodër më 15 maj 1910, për një raport mbi shkollat e financuara nga Perandoria Austro-Hungareze për vitin shkollor 1909/1910 përmendt: "«Kolegji i “Françesk Saverit”, që drejtohej nga jezuitët. Në kuadër të tij vepronin tre drejtime (shkolla): Shkolla fillore e fretërve për djem, e cila kishte 5 klasë, Shkolla reale, me tri klasë dhe Shkolla tregtare, me tri klasë. Në këto shkolla punën e mësuesit e ushtronin: P. Luigi Cattaneo, rektor i etërve jezuitë, 8 etër jezuitë që kishin mbaruar filozofinë, si dhe tre mësues shekullarë Kolë Thaçi, Pashko Gurakuqi dhe Lazër Gera.»"
Atë Pjetër Meshkalla
thumb|Godina e vjetër e gjimnazit "At Pjetër Meshkalla" Në vitin 1994 u ristrukturua një pjesë e pronave të vjetra ku kishte qenë edhe Kolegji Saverian, në vend të të cilin ishte ndërtuar një shkollë shtetërore. Me ndihmën e organizatës Renovabis, Provincës Italiane të Shoqërisë së Jezusit dhe nga shumë bamirës, u përshtat ndërtesa me kushte tjera për veprimtarinë arsimore.
Shkolla "Pjetër Meshkalla" që nga viti 1998 ka filluar të mbledhë një numër gjithnjë e më të madh djemsh e vajzash, derisa ka arritur numrin 500 (60 % vajza), që është edhe numri maksimal aktualisht i mundshëm. Nxënësit janë të ndarë në 18 klasa, të krishterë (75 %), pjesa më e madhe e të cilëve janë katolikë (ka pak ortodoksë) dhe myslimanë (25 %). Meqë kërkesat janë të shumta, nxënësit pranohen duke iu nënshtruar një konkursi. Nga pikëpamja e nivelit social, rreth 25 % e nxënësve vijnë nga fshati.
Via Appia
Rruga Appia  (Latin and Italian: Via Appia) ka qënë një nga rrugët më të hershme dhe strategjike të rrugëve romake të republikës. Ajo lidhte Romen me Brindisin, e Puljes, në juglindje të Italisë. Rëndësia e saj shihet në emrin e saj të regjistruar  nga Statius:
Rruga është quajtur sipas Appius Claudius Caecus, censori romak i cili filloi dhe kompletoi pjesën e parë si rrugë ushtarake për në jug në 312 BC gjatë Samnite Wars.
Pjesë të rrugës Appia, veçanërisht në periferinë të qytetit të Romës, janë te përdorueshme mund të ecni eedhe sot, i njohur edhe si një destinacion e turizmin arkeologjik.
Historia
Puna e ndërtimit filloi në 312 para Krishtit, me urdhër të censorit Appio Claudio Cieco (Appius Claudius Caecus, një eksponent i rëndësishëm i gjinisë Claudia), i cili kishte një rrugë para-ekzistuese që lidhte Romën me Kodrat Alban të rinovuar dhe zgjeruar, duke e zgjatur atë në Capua, i cili kishte qenë nën kontrollin Romak për disa vite. Në mesin e shekullit të tretë. B.C. rruga u shtri për në Maleventum, ku kohët e fundit ishin nxjerrë kolonët romakë, të cilët në të njëjtën periudhë ndryshuan emrin në Beneventum (Benevento). Punimet e ndërtimit vazhduan gjatë gjysmës së dytë të shekullit të tretë, kur u arrit Tarentum (Taranto), dhe pastaj deri rreth vitit 190 pes, kur përfundoi rruga për në portin e Brundisium (Brindisi).
Funksioni kryesor i itinerarit ishte të siguronte një lëvizje të shpejtë të trupave drejt Italisë së Jugut, në mënyrë që të konsolidonte sundimin e Romës mbi atë pjesë të gadishullit. Sidoqoftë, që nga fillimi u bë një rrugë themelore tregtare, duke lehtësuar tregtinë e produkteve artizanale me cilësi të lartë në qytetin e bërë nga qytetet e Magna Graecia. Për më tepër, shkurtimi i kohës së udhëtimit midis Romës dhe qendrave të mëdha të Jugut, si dhe komoditeti dhe siguria më e madhe e itinerarit shpejt përcaktoi një hapje të madhe të klasave të pasura të shoqërisë romake ndaj kulturës greke: në dekadat pas ndërtimit të rrugës ato gradualisht u përhapën në Romë u rrit teatri dhe njohuritë e gjuhës greke dhe vlerësimi për artin dhe letërsinë helene; doktrinat e reja filozofike (Pitagoriane) dhe fetare të përhapura midis Romakëve.
Fatkeqësisht është e njohur edhe per cështjen e skllevër rebelë të udhëhequr nga Spartaku, që në vitin 71 para Krishtit afërsisht 6,000 skllevër të kapur në luftë, u kryqëzuan përgjatë rrugës nga Roma në Capua, si një paralajmërim për skllevërit e pranishëm në territorin italian.
Pas rënies së Perandorisë Romake Perëndimore (476) mungesa e punëve të mirëmbajtjes shkaktoi braktisjen graduale të segmenteve të rrugës. Sidoqoftë, në 535 historiani bizantin Procopius e përshkruan atë si akoma në një gjendje të mirë konservimi. Megjithëse nuk ishte plotësisht i arritshëm, në Mesjetë Appia u bë, me Via Traiana, rruga e kryqtarëve: Frederick II gjithashtu lundroi nga porti i Brindisi drejt Tokës së Shenjtë në 1228.
Në vitet 50 dhe 60 të shekullit XX. përgjatë shtrirjes fillestare të rrugës, u ndërtuan vila ekskluzive të cilat u bënë vendbanimi i shoqërisë së lartë të kryeqytetit. Nevoja për të mbrojtur trashëgiminë historike-arkeologjike dhe peizazhit të lidhur me rrugën antike çoi në 1988 në krijimin e Parkut Rajonal Appia Antica, me detyrën për të ruajtur territorin e përshkuar nga rruga nga spekulimet e ndërtimit, nga Porta San Sebastiano në Colli Albani, dhe për të promovuar shijimin e bukurive të saj historike dhe natyraliste.
Zona të mëdha të rrugës ruhen akoma në Lazio, Campania, Basilicata dhe Puglia; paraqitja e rrugës është pjesërisht ende në përdorim për trafikun e makinave (si në Agro Pontino).
Surja el-Kafirunë
Suretu el-Kafirunë është sureja e 109-të, ka 6 ajete. Mekase.
Transmeton Fervete b. Neufel nga babai i tij se ka qenë te Pejgamberi sal-lallahu alejhi ve sel-lem, e ai i ka thënë: Pse ke ardhur? Kam ardhur që të më mësosh diçka, që ta lexoj para se të flejë! Tha: “Kur të shkosh te shtrati yt, lexo “Kul ja ejjuhel kafirun”, pastaj flejë, sepse ajo është mbrojte nga shirku”.49
Despicable Me
Despicable Me është një film komedi i animuar kompjuterik amerikan i vitit 2010 i prodhuar nga Illumination Entertainment (si filmi i tij debutues) dhe i shpërndarë nga Universal Pictures. Filmi u drejtua nga Chris Renaud dhe Pierre Coffin (në debutimin e tyre artistik regjisorial) dhe u prodhua nga Chris Meledandri, Janet Healy dhe John Cohen, nga një skenar i shkruar nga Cinco Paul dhe Ken Daurio, bazuar në një histori origjinale nga Sergio Pablos. Në film luajnë zërat e Steve Carell, Jason Segel, Russell Brand, Miranda Cosgrove, Kristen Wiig, Will Arnett dhe Julie Andrews. Në film, supervillani për një kohë të gjatë Gru formulon një plan për të vjedhur Hënën. Ndërkohë, ai krijon një familje duke adoptuar tre vajza jetime dhe duhet të vendosë se ku qëndrojnë angazhimet e tij.
Despicable Me debutoi në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit të Animuar në Annecy më 9 qershor 2010 dhe u shfaq në teatër në Shtetet e Bashkuara më 9 korrik, nga Universal Pictures. Filmi mori vlerësime pozitive dhe fitoi 543.2 milionë dollarë në mbarë botën, duke u bërë filmi i nëntë me fitimet më të larta të vitit 2010. Ai u nominua për Filmin më të Mirë të Animuar në Golden Globe Awards, BAFTA Awards dhe Annie Awards. Despicable Me është hyrja e parë në atë që do të bëhej ekskluziviteti me të njëjtin emër, i cili përfshin pesë filma të tjerë - Despicable Me 2 (2013), Minions (2015), Despicable Me 3 (2017), Minions: The Rise of Gru (2022). ), dhe Despicable Me 4 (2024).
Surava
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Fluturimi i korbave
Fluturimi i korbave Autori: Bardhyl Londo. Botuesi: Toena. Faqet e librit 184.
I drejtpërdrejtë në komunikim, me një këndvështrim qytetar që i shmanget patetikës, qibar në fjalë por jo i sofistikuar në konceptime, Bardhyl Londo është poet me zemrën në dorë. Ai është nga ata poetë që kanë tharm të fortë krijues, çka do të thotë afatgjatë, prandaj pavarësisht nga mosha, talenti i tyre nuk fiket. "tetor tiranas. Ora pesë e gjysmë. Gjysmë vjeshtë, gjysmë dimër, Gjysmë dritë, gjysmë mugët. Ti për tek unë tani je nisur Dhe je në gjysmë të rrugës..." Sa është ora, në ç’stinë kemi hyrë? Cilado qoftë ora dhe cilado stina, prapë në gjysmë të rrugës jemi. Dhe jo vetëm ne, por edhe kryeqytetet e popujt larg nesh. Vetë bota, vetë njeriu. Sipas gjuhës së figurshme, të cilën diplomacia e ka përshtatur nga filozofia, aspiratat e njerëzimit gjithnjë do të gjenden në gotën proverbiale gjysmë plot e gjysmë bosh... Prandaj, të lindura në një kohë të caktuar, poemat e Bardhyl Londos tash jetojnë kohën tjetër, atë të artit.
Nusja dhe shtetrrethimi
Filmi "Nusja dhe shtetrrethimi" prodhim i vitit 1978.
Regjisor: Ibrahim Muçaj, Kristaq Mitro, Skenari: Elena Kadare, Producent: Shqipëria e re, Muzika: Kujtim Laro.
Aktorët në role
Të tjerë:
Kantoni Torcy
Kantoni Torcy (frëngjisht: Canton de Torcy) është një kanton në departamentin Seine-et-Marne, rajonin Île-de-France në Francë. Kryeqëndra e kantonit është Torcy. Ka sipërfaqe 44.97km2 dhe popullsi 50202 banorë.
E drejta zakonore e Labërisë
E drejta zakonore e Labërisë Autori: Ismet Elezi. Botuesi: Toena. Faqet e librit 261.
Heroinat e deheroizuara
Ky libër është një perpjekje komparative e Vjollca Dibrës, i cili ka si objekt studimi veprat "Nata me hënë" e Ismail Kadaresë dhe "Nderi i humbur i Katerina Blumit" i Hajnrih Bëlit. Përngjasimi i këtyre dy veprave, konsiston - në planin individual e kolektiv - edhe në të qenët kryepersonazhe pikërisht dy krijesa të gjinisë femërore. Autorja ka gjetur edhe pikëtakime në planin e ideve dhe të kulturës. Autorja shpalos një pjesë të qenies femër (vajzë, grua), bashkë me shpalimin dhe regjistrimin e një ndjeshmërie subtile të shpirtit.
Industrializimi
Riorganizimi i ekonomisë ka shumë pasoja të padëshiruara si në aspektin ekonomik ashtu edhe në atë social. Ndërsa të ardhurat e punëtorëve industrialë rriten, tregjet për mallrat dhe shërbimet e konsumit të të gjitha llojeve priren të zgjerohen dhe të ofrojnë një stimul të mëtejshëm për investimet industriale dhe rritjen ekonomike. Për më tepër, strukturat familjare priren të ndryshojnë pasi familjet e zgjeruara priren të mos jetojnë më së bashku në një familje, vendndodhje ose vend.
Bozhidar Deliq
Božidar Delić (Божидар Делић; l. 20 shkurt 1956, djakovica, Serbi – v. 23 gusht 2022, Moska, Rusi) ishte një politikan serb që shërbeu si nënkryetar i Asamblesë Kombëtare të Serbisë nga viti 2007 deri më 2012 dhe përsëri nga 2 gushti deri më 23 gusht 2022.
Fillimisht anëtar i Partisë Radikale Serbe (SRS), Delić iu bashkua Partisë Progresive Serbe (SNS) në 2008 dhe më vonë u kthye në SRS në 2011. Në vitin 2020, Delić u largua përsëri nga SRS dhe themeloi organizatën politike Dashuria, Besimi, Shpresa (LJVN). së bashku me Nemanja Sharoviqin. Ai u largua nga LJVN në fillim të vitit 2022 dhe, pak më vonë, u shpall si mbajtësi i fletëvotimeve të koalicionit Alternativa Demokratike Kombëtare për zgjedhjet parlamentare serbe të vitit 2022.
A. den Doolaard
parapamje|A. den Doolaard. A. den Doolaard ose Cornelis Johannes George Spoelstra, lindi në Zwolle më 7 shkurt të vitit 1901 dhe vdiq në Hoenderloo më 26 qershor të vitit 1994, ishte shkrimtari hollandez. Ka botuar edhe nje liber me temaitke shqiptare me temen e gjakmarrjes, me nje mjedis verior. Fjale kyce qe permenden janë nje i ri malesor, prifti dhe gjakmarrja.
Literature
MATO, Martin "Malesori shqiptar... Bujtina me patkua e A. den Doolaard"; tek Rilindja(e Kosovës) ,Tiranë 30.5.1996
Teki Biçoku
right|thumb|150px|Akad. Prof. Dr. Teki Biçoku Teki Isak Biçoku (1926-2009), Akademik e Gjeolog shqiptarë. U lind më 6 maj 1926 në Elbasan.
Arsimimi dhe karriera shkencore
Kreu pesë klasët fillore (1932-1937) në shkollën fillore "Naim Frashëri", Elbasan, më pas pese klasë qytetëse në Normalen e Elbasanit. Arsimimin e mesëm e vazhdoi në Shkollat Teknike Korçë (1942-43) dhe Tiranë (1946-47) nga dy klasë në secilën shkollë.
Studimet universitare i kreu në BRSS, në Institutin e Naftës "Gubkin" në Moskë gjatë viteve 1948-1953. Në datën 20 Mars 1953 u diplomua "Inxhinier Gjeofizik".
Në vitin 1965 (5 prill) mbrojti gradën Doktor i Shkencave (asokohe "Kandidat i Shkencave") me temën "Analiza dhe përgjithësimi i retultateve të punimeve sizmometrike në Ultësirën Pranëadriatike dhe zgjedhja e metodës sizmike më racionale për të" (408 faqe dhe 61 figura)
Në vitin 1970 (27 prill) merr titullin "Profesor"
Më 22 janar 1973 bëhet anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisëthumb|130px|Akad. Prof. Dr. Teki Biçoku, viti 1974
Më 3 shtator 2008 pranohet anëtar aktiv i Akademisë së Shkencave dhe Arteve të Europës; Klasa IV-Shkenca Natyrore.
Nga 4 dhjetori 2008 është Anëtar i Përhershëm i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë
Karriera Profesionale
Fillimisht duhet thënë se Akad. Prof. Dr. Teki Biçoku ndërpreu shkollën në vitet 1943-44, për të marrë pjesë aktive në Luftën Antifashiste Nacional Çlirimtare. Mbas mbarimit të luftës shërbeu dy vjet si oficer në ushtri e më pas e ndërpreu këtë karrierë për të vazhduar studimet e larta.
Mbas diplomimit filloi punë si inxhinier gjeofizik në ekspeditën sizmike të Fierit (06.04.1953-31.12.1954). Më 1 janar 55 emërohet Kryetar i degës gjeologjike në Drejtorinë e Përgjithshme të Gjeologjisë në Tiranë(SHGJSH). Më tej në 1 qershor 1957 emërohet Zv. kryetar dhe kryegjeolog i Komitetit Shtetëror të Gjeologjisë. Në këtë detyrë qëndroi deri më 1 janar 1960 kur u emërua Kryegjeolog i drejtorisë së Përgjithshme të Gjeologjisë në Ministrinë e Minierave dhe Gjeologjisë. Nga 1 shtatori 1965 deri në 31 Mars 1966 kreu detyrën e Drejtorit të Institutit të Studimeve dhe Projektimeve Gjeologjike e Minerare, Tiranë. Në 1 prill 1966 emërohet sërisht Drejtor i Përgjithshëm i Gjeologjisë në Ministrinë e Industrisë dhe Minierave. Nga 1 gushti 1975 deri më 14 Maj 1977 dërgohet inxhinier gjeofizik në ekspeditën sizmike të Ndërmarrjes Sizmo-Gravimetrike të Fierit, ku arrestohet.
Në periudhën 23 Shkurt 2008-25 Shkurt 2009 mbajti postin e Kryetarit të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë
Dënimi dhe Pafajsia
Mbas arrestimit dënohet me 20 vjet burg në akuzën "Sabotim, agjitacion dhe propagandë". Kryen 11 vjet e gjysëm burgim dhe lirohet më 16 dhjetor 1988.
Më 25 shtator 1991 Pleniumi dhe kolegji penal i Gjykatës së Lartë të Shqipërisë, shpalli të pafajshëm Akad. Prof. Dr. Teki Biçokun për akuzat e sipërpërmendura dhe e quajti të padrejtë dënimin që ai kishte kryer.
Më 7 tetor 1991 ripranohet si anëtar i Akademisë së Shkencave, ndërsa më 16 qershor 1992 Komisioni i Lartë i Atestimit shfuqizoi vendimin e datës 25 gusht 1976, marrë po nga ky Komision, për heqjen e titujve shkencorë dhe urdhëroi rikthimin e tyre.
Kontributi në forumet e ndryshme gjeologjike
Kryetar i këshillit tekniko-shkencor të gjeologjisë në Ministri (1955-75)
Kryetar i Komisionit Shtetëror të Mineraleve të Dobishme pranë Këshillit të Ministrave (1957-75)
Kryetar i Komisionit të Mbrojtjes së Diplomave të gjeologjisë dhe gjeofizikës në Fakultetin e Gjeologjisë dhe Minierave, Universiteti i Tiranës (1958-75).
Anëtar i Këshillit Shkencor të Fakutetit të Gjeologjisë e Minierave, Universiteti i Tiranës (1962-1975)
Kryeredaktor i periodikut "Përmbledhje Studimesh" (sot Buletini i Shkencave Gjeologjike) (1965-75)
Anëtar i Kryesisë së Bashkimit të Gjeoshkencave Shqiptare (prej vitit 2000 e deri sot)
Kryeredaktor i periodikut Buletini i Shkencave Gjeologjike (1997-2006)
Anëtar i redaksisë të periodikut Buletini i Shkencave Gjeologjike (2006-2009)
Organizator i pese konferencave kombëtare të Gjeologjisë gjatë viteve 1956-68.
Final Fantasy X-2
thumb|250px|Kapaku i lojës për PS2. Nga lart poshtë Riku, Yuna dhe Paine
Final Fantasy X-2 (Fantazia e Fundit 10-2 -ファイナルファンタジーX-2 Fainaru Fantajī Ten-Tsū) është vazhdimi i lojës më të shitur të serive Final Fantasy, Final Fantasy X. Final Fantasy X-2, është një lojë RPG (role-playing game ose në shqip lojë me role) e zhvilluar dhe e publikuar në 2003 nga Square Enix për konsolën Sony PlayStation 2.
Konfliktet e reja, përfshijnë edhe një herë personazhin Yuna në aventurën e botës imagjinare të Spirës. Lufta është shumë pranë dhe Spira mbase edhe kësaj radhe mund të jetë në rrezik.
Final fantasy X-2 është vazhdimi i parë i një serie Final Fantasy. Zakonisht Squaresoft (që më vonë u bë Square Enix) nuk kishte nxjerrur ndonjë vazhdim të lojërave të më parshme dhe përgjithësisht historia e serive të Final Fantasy, nuk kishin fare lidhje me njëra tjetrën. Përveç kësaj, Final Fantasy X-2, do të ishte loja e parë e serive që do të përmbante vetëm tre lojtarë, ndërkohë që në lojërat e tjera ka të paktën gjashtë lojtarë të ndryshëm. Nuk pati shumë rëndësi që të gjithë personazhet ishin femëror pasi kjo nga shumë lojtarë u pa si avantazh, por ajo që çuditi adhuruesit, ishte mundësia për të shkuar dhe për të hyrë lirisht në çdo vend që harta përfshinte. Në seritë paraprake, lojtarit i duhet shumë kohë përpara se të mund të eksplorojë hartën lirisht. Në se kjo nuk do të mjaftonte, kjo lojë shfaqi për herë të parë mundësinë për të përfunduar lojën në mënyra të ndryshme (pra fundi përcaktohet nga veprimet dhe vendimet e lojtarit në lojë).
Mbi lojën
Publikuesit
Stafi krijues
Konzola
Lojtarë
Lloji
Formati CD
Përmbledhje
thumb|280px|Poster i lëshuar nga [[Square Enix. Në qendër personazhi Yuna.]] Si vazhdimi i parë i një loje të titulluar Final Fantasy, Final Fantasy X-2 tregon historinë e Yunës dhe dy shoqeve të saja Riku dhe Paine. Historia zhvillohet dy vjet më vonë nga Final Fantasy X, kur Yuna shpëtoi botën imagjinare të Spirës nga Sin. Vetëm se kësaj radhe, Yuna nuk përdor më aeonet. Në vend të tyre, Yuna ka mësuar artin e joshjes. Kjo paralizon një kundërshtar për një kohë të mjaftueshme. I paralizuar, kundërshtari mund të goditet me lehtësi nga lojtarët e tjerë që mbështesin Yunën.
Ndryshe nga Final Fantasy X, që kishte një sistem Sphere Grid, në Final Fantasy X-2 prezantohet një sistem tjetër. Ky sistem ka në bazë të tij, ndryshimin e punës së karaktereve. Ndryshimi i punës mund të bëhet edhe gjatë betejës sipas nevojës së lojtarit. Lojtari duhet të zgjedhë punën më të mirë për të përfunduar betejën në mënyrë optimale. Duke ndryshuar punën, personazhi në lojë ndryshon aftësitë e tij dhe rezistencën jetësore. Gjatë ndryshimit të një pune personazhet pësojnë ndryshime në veshje, që është shprehur bukur nga Square Enix me anë të efekteve vizive.
Gjithashtu edhe sistemi i betejës është ndryshuar. Final Fantasy X për shembull, përdor një sistem beteje me turne, ndërkohë që Final Fantasy X-2 përdor një sistem "active time battle” (betejë me kohë aktive), një sistem ky që është parë edhe në lojërat e mëparshme të Square. Final Fantasy X-2 nuk ka një linjë historie solide që do të thotë se lojtarët janë të lirë të zgjedhin se cilin mision do të përfundojnë të parin. Këtë gjë e shikojmë jo radhë herë në lojërat e prodhuara nga Square Enix. Për shembull Final Fantasy IX ndjek një linjë të njëjtë historie.
Edhe pse në sipërfaqe loja ngjan afërsisht e njëjtë për ata lojtarë që kanë luajtur Final Fantasy X, Final Fantasy X-2 përmban shumë ndryshime në thelbin e lojës.
Zhvillimi
Mbas suksesit të madh që Final Fantasy X korri, Square Enix vendosi të nxirrte në treg serinë e dytë të kësaj loje. Zhvillimet e lojës filluan herët në 2002 për të mbaruar në 2003. Producentët Yoshinori Kitase (krijuesi) dhe Motomu Toriyama (drejtor) shprehen se ata u përpoqën të bënin një lojë më shumë impresionuese që të lente mbresa në radhët e adhuruesve. E kush mund ta bëjë më mirë këtë se atmosfera e lojës. Mendohet se vetë adhuruesit ishin një shtysë për lëshimin e serisë së dytë. Ata e përkrahën shumë videon Eternal Calm e shtuar në versionin internacional.
Prodhuesit kanë bërë me të vërtetë një punë të mirë në se i referohemi atmosferës. Hapje e Final Fantasy X-2, ishte një nga hapjet më të pëlqyera të RPG-ve për kohën. Që në hapje del në pah kultura moderne e Japonisë. Personazhi Yuna këndon për publikun një këngë të tipit J-Pop (e kënduar në të vërtetë nga Jade dhe ka edhe një version të Koda Kumit). Edhe pse në Amerikë, stili i personazheve femra u pa më shumë si një stil të filmave Charlie’s Angels.
Shumë personazhe, vende dhe modele të përdorura në lojën më parë, janë ripërdorur. Siç sygjerohet nga hartuesi i personazhit Yuna, Tetsuja Nomura, kjo e ndihmoi lojën të zhvillohej shumë shpejt dhe përfundimi i saj për një viti e gjysëm, e justifikoi punën, pasi seritë e Final Fantasy, normalisht kërkojnë më shumë punë dhe kohë.
Muzika
thumb|250px|Yuna duke kënduar këngën "Real Emotion" në siglën e hapjes. Tema : Real Emotion – Emocion i Vërtetë. Sigla e hapjes është kënduar nga këngëtarja J-pop Koda Kumi. Kjo pamje përfshin Yunën duke kënduar në një koncert për banuesit e Spirës. Përveç versionit digjital, Koda Kumi gjithashtu ka bërë një klip me këtë këngë. Klipi është pëlqyer dhe vlerësuar nga shumë adhurues dhe në Japoni kënga e Koda Kumit ka qenë në majat e Hit-Parade japonez. Ndërkohë që për versionin Evropian dhe Amerikan të lojës, kënga është kënduar nga Jade. Lirika e Koda Kumit dhe Jade ndryshon shumë.
Tema: 1000 Fjalë (1000の言葉 Sen no Kotoba). Kjo është një këngë më e qetë se tema “Real Emotion”. Këngëtarët janë të njëjtë për versionet përkatëse.
Surja en-Nasr
është surja e 110 e radhitur në Kur'an, ka 3 ajete. Medinase.
Adi Krasta
parapamje|djathtas|Gazetari dhe drejtuesi televiziv Adi Krasta në studion e emisionit 'A Krasta Show' në [[Agon Channel]] Adi Krasta është gazetar dhe drejtues televiziv i njohur shqiptar.
Jetëshkrimi
Adi Krasta ka lindur në 12 prill 1972 në Tiranë. Gjyshi i të atit dhe i ati i tij Shaqir Krasta kanë qënë mjek, ndërsa gjyshi i tij dhe vetë Krasta janë diplomuar si inxhinierë. Adi Krasta ka filluar punë në Radio Tirana, menjëherë pas përfundimit të studimeve universitare në Shkencat e Natyrës, në vitin 1990. Ai është caktuar në Redaksinë e Kulturës të Radio Tiranës dhe ka realizuar programin "Jeta, kultura, arti". Nuk është shkëputur asnjëherë nga radio që nga viti 1987.
Hapat e para në TV
Transmetimi i parë televiziv është "Letërsia dhe reflekset e saj në art" në të cilin ai e ka bashkëdrejtuar me Mira Bedallin. Me Rovena Dilon ka drejtuar programin televiziv "Mbrëmje Kulturore" në vitin 1991. Në vitin 1992 ka realizuar dhe drejtuar programin-revistë "Spektër". Në vitin 1993, 1994 dhe 1995 ka drejtuar trilogjinë "12 javë" me regji të Vera Grabockës.
Adi Krasta është prezantuesi i pesë edicioneve të Festivalit të Këngës në Radio Televizionin Shqiptar. Nga 1999 deri në 2002 ai ka punuar si gazetar prodhues në Seksionin Shqiptar të Shërbimit Botëror të BBC, në Londër të Mbretërisë së Bashkuar. Me kthimin në Shqipëri Krasta ideoi dhe realizoi së bashku me Pali Kuken ciklin televiziv të zbulimit të talenteve në fushën e këngës, "Ethet e së Premtes Mbrëma".
Studimet
Në vitin 1995 Krasta kryen studime pasuniveritare në Universitetin Shtetëror të Nju Jorkut, në Fredonia. Udhëheqësi i punës studimore ishte Ted Schwalbe.
Në radio
Adi Krasta ka qënë drejtor i Radio Koha në 1997 dhe drejtor i përgjithshëm i stacionit Telesport në 2002. Ai ka dhënë lëndën e Marrëdhënieve Publike, për të cilën është specializuar që nga viti 1996.
Në televizion
Pas mbylljes së televizionit Agon Channel, Krasta perseri rikthehet edhe njëherë në Top Channel, bashkëpunim që përfundon në qershor të 2017. Pas një periudhe prej një viti e gjysmë pa u shfaqur në ekran, Adi Krasta starton me emisionin "A Show", çdo të hënë, ora 21:00, në News 24. Në gusht 2019 u raportua që Adi krasta nuk do vazhdojë të drejtojë emisionin "A Show" në kanalin News 24 duke gjeneruar dhe debat publik rreth arsyeve që bashkëpunimi me kanalin u ndërpre.
Bergün/Bravuogn
është një komunë në kantonin Graubünden të Zvicrës.
Gllogovica
Gllogovicë është një vendbanim në komunën e Prishtinës, Kosovë. Pas vitit 1999 fshati është i njohur edhe me emrin Murrizaj.
Demografia
Simbas regjistrimit të popullsisë 2011, fshati paska 74 banorë. Të gjithë (100 %) u deklaruan si shqiptarë.
Waterloo (Ontario)
Waterloo është një qytet në Komuna rajonale Waterloo, provinca Ontario, në Kanada. Qyteti ka një sipërfaqe 64.1 km² dhe popullsi 97475 banorë.
Futbolli
Shoqata e futbollit, njohur zakonisht si futboll, është një lojë sportive midis dy skuadrave të përbëra me njëmbëdhjetë lojtarë (10 lojtarë dhe nga një portier) me një top sferik për 90 minuta apo një orë e gjysëm. Kjo lojë luhet nga 250 milionë lojtarë në 200 shtete, duke e bërë sportin më popullor në të gjithë botën dhe më të preferuarin. Loja zhvillohet në një fushë katërkëndëshe me një portë në të dyja anët e fundit të saj. Qëllimi i kësaj loje është të shënosh sa më shumë gola në portën kundërshtare.
Portierët janë të vetmit lojtarë që mund t'a prekin topin me duar dhe me krahë gjatë kohës që janë vetëm në zonën e penalltisë. Lojtarët e tjerë jashtë kësaj zone përdorin këmbët për të pasuar ose për të goditur topin, por gjithashtu mund të përdorin dhe kokën. Skuadra që shënon më shumë gola deri në fund të ndeshjes fiton. Nëse rezultati është i barabartë deri në fund të ndeshjes, ndeshja ose konsiderohet barazim ose ndeshja shkon në kohën shtesë ose në gjuajtjet e penalltisë duke zbatuar formatin e kompedicionit. Rregullat e futbollit janë vendosur në derin e anglisë ne Angli nga Federata Angleze e Futbollit në vitin 1863. Organi qeveritar ndërkombëtar i shoqatës së futbollit është Federata Ndërkombëtare e Shoqatës së Futbollit e cila organizon Kupën e Botës një herë në katër vite.
Historia e Futbollit
Sipas FIFA-s, loja konkurruese kineze cuju (蹴鞠, fjalë për fjalë "goditje e topit") është forma më e hershme e futbollit për të cilën ka prova. [4] Lojtarët e Cuju mund të përdorin çdo pjesë të trupit përveç duarve dhe qëllimi ishte të gjuante një top përmes një hapjeje në rrjetë. Ishte jashtëzakonisht e ngjashme me futbollin modern, megjithëse ndodhi ngjashmëri me rugby. [15] [16] Gjatë dinastisë Han (206 para Krishtit - 220 pas Krishtit), lojërat e cuju u standardizuan dhe u vendosën rregulla. [15]
Informacione të rëndësishme
Një skuadër Futbolli përbëhet nga 11 lojtarë në fushën e blertë. Për herë të parë është luajtur më 19 dhjetor 1863. Futbolli për meshkuj si lojë olimpike është zhvilluar më 1900 ndërsa për vajza më 1996. Kohëzgjatja e një loje është 90 minuta plus minuta shtesë. Për të shënuar një gol duhet të çosh të gjithë topin brenda portës kundërshtare. Çdo skuadër duhet të ketë lojtarë dhe trajner.
Kanuni i Labërisë (libër)
Kanuni i Labërisë Autori: Ismet Elezi. Faqet e librit 288.
Kanuni i Labërisë ka si koncept kryesor ruajtjen e vlerave më të mira morale e kulturore të trashëguara nga e kaluara dhe luftimin e anëve negative, të papajtueshme me parimet morale e juridike të shoqërisë demokratike shqiptare. Pasqyron me vërtetësi kulturën e lashtë juridike të popullit të kësaj krahine, si pjesë përbërëse e kulturës shpirtërore e materiale e kombit shqiptar. Një monument kulture, i kushtohet Labërisë dhe njerëzve të saj, të cilët kanë luftuar për ruajtjen e identitetit kombëtar, gjuhës, zakoneve e traditave të veta kulturore të trashëguara nga paraardhësit e tyre – ilirët. Shpalos një sistem vlerash të larta morale si dhe parimet themelore juridike të mbrojtjes së nderit, burrërisë, fisnikërisë, besës, mikpritjes, bujarisë, parimet e barazisë, të gjakut, të lirisë, ashtu siç pasqyrohen në të drejtën zakonore mbarëshqiptare.
Sluis
Sluis është një komunë në provincën Zelanda në Holandë me sipërfaqe 307.01 km² dhe popullsi 23983 banorë. Oostburg është kryeqendra e komunës.
Llíria
Llíria është një komunë në Spanjë, e vendosur në qarkun Camp de Túria, të provincës Valencia, në Komunitetin e Valencias. Llíria ka 22441 banorë (2008), dhe përfshinë një sipërfaqe prej 228 km2.
Lidhje të jashtme
Llíria
Vena
Në sistemin e qarkullimit të gjakut, venat (nga gjuha Latine vena) janë enët e gjakut që bartin gjakun në drejtim të zemrës. Shumica e venave bartin gjakun e papastër nga indet deri në zemër; përjashtime kanë venat pulmonare dhe të kërthizës, dy nga të cilat bartin gjakun e oksigjenuar në zemër. Në kundërshtim me venat, arteriet bartin gjakun larg nga zemra. Venat janë më pak muskuloze se arteriet dhe shpesh janë më afër lëkurës. Në shumicën e venave ka valvula për të parandaluar rrjedhjen mbrapa.
Struktura
Në përgjithësi, venat kanë funksionin për të kthyer gjakun e papastër në zemër, dhe janë në thelb tuba të ciët ngushtohen kur lumenët e tyre nuk janë të mbushur me gjak. Shtresa e trashë e jashtme është e përbërë nga indi lidhës, i quajtur tunica adventitia/externa ose mbështjellës i jashtëm. Në mes gjendet një shtresë e muskulit të lëmuar të quajtur tunica media ose mbështjellësi i mesëm, i cili është, në përgjithësi, i hollë, pasiqë venat nuk funksionojnë në mënyrë kontraktile. Pjesa e brendshme është e veshur me qelizat endoteliale quajtur tunica interna/intima ose mbështjellësi i brendshëm. Për dallim nga arterie, lokacioni i saktë i venave ndryshon shumë më tepër nga personi në person. Venat shpesh shfaqin një shumë të variabilitetit anatomik krahasuar me arteriet brenda një specie dhe midis llojeve.
Shumica e venave janë të pajisura me valvula për të parandaluar kundër rrjedhjen e gjakut. Valvulave u përshkruan nga Jacques Dubois, por funksioni i tyre i vërtetë u zbulua më vonë nga William Harvey.
Sistemi venoz
Venat më të mëdha në trupin e njeriut janë venae cavae. Vena cava superiore mbart gjakun nga krahët dhe koka në veshkëzën e djathtë të zemrës.Vena cava inferiore mbart gjakun nga këmbët dhe abdomeni në zemrës.Vena cava inferior është retroperitoneale dhe shkon në të djathtë dhe afërsisht paralel me aortën abdominale përgjatë shpinës.
Venat pulmonare mbartin relativisht gjak te oksigjenuar nga mushkëritë në zemër.Venae cavae superiore dhe inferiore bartin gjakun relativisht të papastër nga qarkullimi sistematik i sipërm dhe i poshtëm.
Sistemi Portal venoz është një seri e venave ose venules që direkt lidhin dy shtretër kapilar. Shembuj të sistemeve të tilla përfshijnë venën portale hepatike dhe sistem portal hipofizial.
Venat periferike bartin gjakun nga gjymtyrët,duart dhe këmbët.
Terminologji
Venat janë klasifikuar në një numër të kategorive:
i_kornizuar|Venat sipërfaqësore shpesh shfaqen në sipërfaqe të lëkurës, të tilla si këto venat e një të bardhë.
Ngjyra
Venat janë të tejdukshëm, kështu që ngjyra e një venë e cila duket nga jashtë organizmit është e përcaktuar në pjesën më të madhe nga ngjyra e gjakut venoz, e cila është zakonisht e kuqe e errët, si rezultat i përmbajtjes së tij të ulët të oksigjenit. Venat shfaqen blu sepse yndyra në nënlëkurës absorbon dritë të frekuencave të ulëta, duke lejuar vetëm gjatesi vale me shumë energjike blu të depërtojnë deri në venën e errët dhe të reflektojnë përsëri në shikues. Një studim gjeti se ngjyra e enëve të gjakut përcaktohet nga faktorët e mëposhtëm: Shpërndarja dhe thithjea e karakteristikave të lëkurës në gjatësi valore të ndryshme, gjendja e gjakut te oksigjenuar, e cila ndikon në tiparet e thithëse, diametëri dhe thellësia enëve të gjakut, dhe procesi i perceptimit vizual. Kur një venë është tharë nga gjaku dhe hequr nga organizmi duket gri-e bardhë. Por ne shumicen e rasteve vena paraqitet me ngjyre blu.
Në krahasim nga arteriet venat kanë vela, të cilat e detyrojnë gjakun të lëvizë në drejtim të zemrës dhe të mos largohet prej saj.
Ivica Daçiq
Ivica Daçiq (Serbisht: Ивица Дачић; lindi në Prizren më 1 janar 1966) është një politikan serb i cili shërben si Kryetari i Asamblesë Kombëtare të Serbisë që nga viti 2020 dhe si kryetar i Partisë Socialiste të Serbisë që nga viti 2003.
Biografia
Shkollën fillore e kreu në Zhitoragjë dhe shkollën e mesme në Nish. Fakultetin e Shkencave Politike e kreu në Beograd. Ka qenë president i parë i Rinisë Socialiste të Beogradit më 1990  dhe zëdhënës i Partisë Socialiste të Serbisë nga viti 1992 deri në vitin 2000. Ai ishte kryetar i Këshillit të Qytetit të Beogradit Partisë Socialiste të Serbisë, dhe Zv / President i Partisë Socialiste Serbisë  nga viti 2000 deri në vitn 2003.
Ka qenë deputet federal në Dhomën e Qytetarëve të Kuvendit Federal të Republikës Federale të Jugosllavisë dhe të Kuvendit të Bashkësisë Shtetëror të Serbisë dhe Malit të Zi nga viti 1992 deri në vitin 2004.
Në dhjetor të vitit 2006 u zgjodh President i Partisë Socialiste të Serbisë.
Pas zgjedhjes së qeverisë së Mirko Cvetkoviç, më 7 korrik 2008 të Parlamenti serb   mori funksionin e  zëvendëskryeministrit dhe ministrit të Punëve të Brendshme.
Karriera
Nga viti 2008 deri në prill 2014, ai shërbeu si Ministër i Punëve të Brendshme, ndërsa njëkohësisht shërbeu edhe si Kryeministër i Serbisë për një pjesë të asaj mandate, nga korriku 2012 deri në vitin 2014 dhe pas kësaj ai shërbeu si Ministër i Punëve të Jashtme nga prilli 2014 deri në tetor 2020. Ai gjithashtu shërbeu si kryeministër i përkohshëm i Serbisë nga 31 maj 2017 deri më 29 qershor 2017, pasi kryeministri në detyrë, Aleksandar Vuçiq, u betua si President i Serbisë. Ai u pasua në detyrë nga Ana Bërnabiq më 29 qershor 2017.
Daçiq u diplomua në Universitetin e Beogradit në vitin 1989 dhe u bashkua me Partinë Socialiste në vitin 1991. Ai shpejt u ngrit në radhët e partisë, duke u bërë zëdhënësi i saj në vitin 1992, nën mentorin e tij, Sllobodan Millosheviq, Presidenti i Jugosllavisë dhe Serbisë.
Pas përmbysjes së Millosheviqit, Daçiq u bë anëtar i bordit kryesor dhe u bë udhëheqës i partisë në vitin 2006. Ashtu si paraardhësi i tij, ai konsiderohet si një udhëheqës pragmatik i gatshëm të ndryshojë pikëpamjet bazuar në rrethanat dhe ka punuar për të reformuar partinë. Partia Socialiste e Serbisë është aktualisht në një koalicion me Partinë Populiste Progresive Serbe (SNS). Komentuesit përshkruajnë pozicionet e tij politike si nacionaliste.
Pjetër Meshkalla
thumb|Át Pjetër Meshkalla Pjetër Meshkalla S.J. (Shkodër, 25 shtator 1901 - 28 korrik 1988) ka qenë meshtar katolik, jezuit shqiptar.
Ivica Daçiq
Karriera
Koalicioni i udhëhequr nga DS që përfshinte partinë e Daçiqit arriti një status të kandidatit për në BE. Koalicioni i udhëhequr nga SNS që përfshinte gjithashtu partinë e tij ndoqi Bashkimin Evropian për të filluar negociatat zyrtare për antarësimin e Serbisë dhe ai nënshkroi Marrëveshjen e Brukselit mbi normalizimin e marrëdhënieve të qeverive të Serbisë dhe Kosovës.
Pjetër Meshkalla
Biografia
U lind në qytetin e Shkodrës, në rrugën e Daulles. Mësimet e para i mori në vendlindje dhe më pas shkoi për studime teologjike në Linz të Austrisë ku kishte bashkëstudent Dom Kolec Prennushin, në Goricë të Sllovenisë dhe në Fakultetin e Filozofisë në Napoli (Itali). Më 1931 u shugurua meshtar i Shoqërisë së Jezuit në Shkodër dhe dha letërsi, gjuhë shqipe e filozofi në Seminarin Papnor.
Më 1934 themeloi rrethin «Shën Gjon Bosco» për edukimin e rinisë, dhe vazhdoi në Tiranë më 1937 në rrethin e «Shën Pjetrit».
Në vitin 1945, regjimi komunist i kërkoi bashkëpunim. Por ai, jo vetëm që nuk pranoi, por në predkun e mbajtur me rastin e vdekjes së Imzot Luigj Bumçit, demaskoi hapur regjimin. Për ketë arsye, më 1946 u arrestua. Pas një hetuesie të gjatë, më 18 prill 1947, Gjykata Ushtarake e Granizonit të Tiranës, e dënoi me 15 vjet privim lirie e punë të detyruar dhe humbjen e të drejtave për pesë vjet, si një nga themeluesit e organizatës «Bashkimi Kombëtar» dhe për agjitacion e propagandë. Në po këtë gjyq u dënuan edhe Dom Shtjefën Kurti e Imzot Irine Banushi. Dënimin e vuajti në disa kampe pune dhe në burgun e Burrelit, prej ku dhe u lirua më 1961, por pa të drejtën e shërbimit si meshtar. Kur në Shkodër po zhvillohej Revolucioni kulturor, ai i dërgoi një letër Mehmet Shehu, ku në fund i shkruante: "Me të vërtetë, as anmiku ma i tërbuem i Pushtetit s’ka muejt me u ba një propagandë ma anmiqsore në 22 vjetë, sa i keni ba vedit". Ndaj, më 29 prill 1967, në Institutin Pedagogjik të Shkodrës, u organizua një mbledhje për "demaskimin" e veprimtarisë së tij. Dhe më 19 korrik të po atij viti, me vendim nr. 44, Gjykata e Shkodrës e dënoi me 10 vjet heqje lirie dhe konfiskim të pasurisë për "agjitacion e propagandë".
Pas lirimit më 1978, u internua në kampin e Vlorës. Vdiq me 28 korrik të vitit 1988. Është kleriku i parë që u dekorua më 1992 «Pishtar i Demokracisë». Në nderim të persekutimit dhe qëndrimit të tij përgjatë regjimit komunist, Jezuitët i vunë emrin e tij shkollës së mesme që mëkëmbi Kolegjin e moçëm Saverian.
Reshat Osmani dhe kënga qytetare e Vlorës
Reshat Osmani dhe kënga qytetare e Vlorës libër me autor Bardhosh Gaçe. Botuar në Tiranë nga "Naim Frashëri", në vitin 1996. Faqe 94.