cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zahariajt
Emri i Nicholas Zaharia shfaqet në formën e  Nikola Sakat  në shumë dokumente origjinale veneciane dhe Raguziane (si guvernator i Budvës në 1383, personi me ndikim në Zeta në 1386 dhe zot i Danjës gjatë një periudhe bashkëpunimi me familjen Balshaj)  Kjo është një bazë për disa konkluzione se Nicholas Zaharia dhe Nikola Sakat janë i njëjti person që është i lidhur me Koja Zaharia. Komnen Arianiti i familjes Arianiti ishte martuar me vajzën e Nikolas Zaharia Sakatit, sundimtar i Budves. Ata kishin tre djem (Gjergjin, Muzaken dhe Vladanin) dhe një vajzë që u martua me Pal Dukagjinin.
Në 1396, për shkak të një situate të favorshme politike, Koja Zaharija kapi kështjellën e Danjës dhe u deklarua si një vazal i osmanëve. Në martesën e tij të dytë Balsha III u martua me Bolja, një vajzë e Koja Zaharia, në vitin 1412 ose në fillim të vitit 1413. Në 1415 vdiq djali i tyre i vetëm dhe pasardhësi i vetëm mashkull i familjes Balsha. Koja mbajti kontrollin e rajonit dhe pas vdekjes së tij, i'a trashëgoi djalit të tij të vetëm Lekës.
Sipas Marin Barletit, në vitin 1445 gjatë ceremonisë së martesës së motrës së Skenderbeut Mamica Kastriotit, ai kishte një mosmarrëveshje me Lekë Dukagjinin. Arsyeja e kësaj mosmarrëveshje ishte një grua e quajtur Irene Dushmani, trashëgimtare e familjes Dushmani. Ajo dukej se preferonte Zaharia, ndërkohë që kjo nuk u pranua nga Dukagjini. Lufta ndodhi dhe Lekë Dukagjini mbeti i plagosur, i shpëtuar vetëm nga ndërhyrja e Vrana Konti. Dy vjet më vonë, në vitin 1447, Lekë Zaharia u vra në një pritë dhe Lekë Dukagjini u akuzua për këtë vrasje.
Dokumentet origjinale veneciane tregojnë se kjo vrasje ndodhi në 1444. Sipas kronistit venecian Stefano Magno ishte Nikollë Dukagjini, Vasal i Zaharias, ai i cili vrau Lekë Zaharinë në betejë, jo Leka siç pohon Marin Barleti. Stefano Magno gjithashtu deklaroi se, para se të vdiste, Lekë Zaharia shprehu dëshirën që pronat e tij t'i dorëzoheshin Republikës së Venedikut.
Duke mbetur pa trashëgimtarë, kështjella e Danjës u pretendua nga Skënderbeu në emër të Lidhjes së Lezhës, ku Lekë Zaharia ishte pjesëmarrës. Megjithatë, nëna e tij e dorëzoi kështjellën Republikës së Venedikut. Kjo ngjarje shkaktoi Luftën shqiptaro-veneciane (1447-1448), e cila zgjati dy vjet. Në fund kalaja e Danjës mbeti në duart e Venedikut drejt një haraçi vjetor për Skënderbeun.
Sipas Eqrem Vlorës, disa anëtarë të familjes Zaharia ishin fillimisht të krishterë ortodoksë dhe më pas u kthyen në katolik në vitin 1414.
Bozha Zaharia, një fisnik shqiptar, i cili ishte gjithashtu anëtar i familjes Zaharia, vdiq në zjarrin që shkatërroi Shkodrën veneciane në tetor të vitit 1448.
Nenexhiku
Nenexhiku (Mentha × piperita) është një specie hibride e mentes, një kryqëzim midis mentes së ujit dhe mentes kopshti. Indigjene në Evropë dhe Lindjen e Mesme, bima tani është e përhapur dhe kultivuar gjerësisht në shumë rajone të botës. Gjendet herë pas here në natyrë me speciet e tij mëmë.
Botania
parapamje|djathtas|200px|Lulet nenexhiku parapamje|djathtas|200px|Një ilustrim i vitit 1887 nga Köhlers; Bimët Mjekësore
Nenexhiku u përshkrua për herë të parë në vitin 1753 nga Karl Lineu nga ekzemplarë që ishin mbledhur në Angli; ai e trajtoi atë si një lloj, por tani është pranuar botërisht që të jetë një hibrid. Është një bimë barishtore, rizomatoze, shumëvjeçare, e lartë 30–90 cm, me kërcell të lëmuar, me prerje katrore. Rizomat janë të përhapura dhe me mish dhe kanë rrënjë fibroze. Gjethet mund të jenë 4–9 cm të gjata dhe 1,5–4 cm të gjera. Janë të gjelbërta të errët me damarë të kuqërremtë, me majë akute dhe buzë të dhëmbëzuara trashë. Gjethet dhe kërcelli zakonisht janë pak të paqarta. Lulet janë të purpurta, 6–8 mm të gjata, me një corolla me katër lobe me diametër rreth 5 mm; ato prodhohen në rrotulla (verticillasters) rreth kërcellit, duke formuar thumba të trasha dhe të topitura. Sezoni i lulëzimit zgjat nga mesi deri në fund të verës. Numri i kromozomeve është i ndryshueshëm, me 2n numërime 66, 72, 84 dhe 120 të regjistruara. Nenexhiku është një bimë me rritje të shpejtë; pasi të mbijë, përhapet shumë shpejt.
Ekologjia
Nenexhiku zakonisht shfaqet në habitate me lagështi, duke përfshirë anët e përrenjve dhe kanalet kulluese. Duke qenë një hibrid, ai zakonisht është steril, nuk prodhon fara dhe riprodhohet vetëm në mënyrë vegjetative, duke u përhapur nga vrapuesit e tij.
Jashtë gamës së saj vendase, zonat ku mente është rritur më parë për vaj, shpesh kanë një bollëk bimësh të egra dhe konsiderohet pushtuese në Australi, Ishujt Galapagos, Zelandën e Re dhe Shtetet e Bashkuara në rajonin e Liqeneve të Mëdha, i shënuar që nga viti 1843.
Kultivimi
parapamje|Nenexhiku e rritur në një tenxhere jashtë një shtëpie Nenexhiku në përgjithësi rritet më mirë në vende me lagështi, me hije dhe zgjerohet nga rizomat nëntokësore. Fidanet e rinj merren nga stoqet e vjetra dhe hidhen në tokë rreth 0,5 m larg njëri-tjetrit. Ata rriten shpejt dhe mbulojnë tokën me vrapues nëse është përherë i lagësht. Për kopshtarin e shtëpisë, shpesh rritet në kontejnerë për të kufizuar përhapjen e shpejtë. Ajo rritet më së miri me një furnizim të mirë me ujë, pa u zhytur në ujë dhe mbillet në zona me diell të pjesshëm në hije.
Përdoren gjethet dhe majat e lulëzuara; ato mblidhen sapo lulet fillojnë të hapen dhe mund të thahen. Forma e egër e bimës është më pak e përshtatshme për këtë qëllim, ku bimët e kultivuara janë përzgjedhur për përmbajtje më të madhe dhe më të mirë të vajit. Ata mund të lejohen të shtrihen dhe të vyshken pak para distilimit, ose mund të merren direkt në kazan.
Kontradiktat e synetisë
Synetia e meshkujve (termi shkencor: rrethprerja) shpesh ka qenë, dhe do të mbetet, subjekt i polemikave për një numër arsyesh — fetare, etike, seksuale dhe mjekësore.
Në civilizimin klasik dhe helenistik, Grekët e Lashtë dhe Romakët paraqisnin vlera të mëdha për bukurinë e natyrës, integritetin fizik, estetikën, trupat harmonikë dhe lakuriqësinë, përfshirë këtu edhe lafshën  (shih gjithashtu artin e lashtë Grek ), dhe ishin kundër të gjitha formave të gjymtimit gjenital,duke përfshirë synetinë— një kundërshtim i trashëguar nga kanuni dhe sistemet juridike laike të Perëndimit dhe Lindjes së krishterë që zgjati të paktën deri në Mesjetë,sipas Hodges. Degët tradicionale të Jahudizmit dhe Islamit ende mbrojnë synetinë e mashkullit si një detyrim fetar.
Etikat e synetisë janë të diskutueshme. Gjatë fundit të shekullit XIX dhe fillimit të Shekullit XX, justifikimi kryesor për synetinë ishte parandalimi i masturbimit dhe ulja me dashje e kënaqësisë seksuale të meshkujve,   cilën besohej se shkaktonte një gamë të gjerë probleme mjekësore. Përkrahësit modernë pretendojnë se synetia zvogëlon rreziqet e një sërë infeksionesh dhe sëmundjesh, si dhe duke dhënë përfitime të supozuara seksuale.
Nga konstrakti, kundërshtarët, veçanërisht të synetisë rutinore, shpesh vënë në dyshim dobinë dhe efektivitetin e tij në parandalimin e sëmundjeve të tilla,    dhe objekt i nënshtrimit të meshkujve të porsalindur, pa pëlqimin e tyre, në një procedurë për të cilën ata konsiderojnë se kanë përfitime të dyshimta dhe jo-thelbësore, rreziqe domethënëse dhe një ndikim potencialisht negativ mbi shëndetin e përgjithshëm dhe kënaqësinë e mëvonshme seksuale. parapamje| Synetia e djalit të Abrahamit Isakut.Regensburg Pentateuch, Muzeu në Jeruzalem.(1300)
Lindja e Lashtë e Afërt
Libri i Zanafillës i cili spjegon synetinë si marrëveshje që Zoti ia dha Abrahamit, në Judaizëm 'simbolizon premtimin e prejardhjes dhe pjellshmërise të një kombi të madh, "vula e pronësisë dhe garancia e një mardhënie permes njerzëve dhe zotit te tyre. Disa studies shikuan gjithkund në botë për origjinën e synetisë së hebrenjëve. Një shpjegim që daton që nga Herodoti, është se zakoni i synetisë ishte marrë nga egjiptianët, ndoshta gjatë periudhës së skllavërimit. Një hipotezë konkurruese e bazuar në punës gjuhëzore/etnografikepuna e filluar në shekullin XIX, sugjeron që synetia ishte një zakon i zakonshëm fisnor midis fiseve semite (hebrenj, arabë dhe fenikas).
Traditat hebrenje dhe islame e shohin synetinë si një mënyrë për të dalluar një grup nga fqinjët e tij. Bibla regjistron "jo të bërë synet" duke u përdorur një referencë poshtëruese për kundërshtarët [ 1Sam 17:26 ] dhe fitoren e hebrenjeve në betejë që arritën kulmin në synetinë masive pas vdekjes, për të dhënë një llogari të numrit të viktimave të armikut [ 1Sam 18:27 ]. Hebrenjve u kërkohej gjithashtu të bënin synet të gjithë anëtarët e familjes, përfshirë skllevërit [ Zanafilla 17: 12-14 ] - një praktikë që do t'i vinte ata më vonë në përplasje me ligjin romak dhe të krishterë (shih më poshtë).
Qytetërimi klasik
Në 167 pes Judea ishte pjesë e Perandorisë Seleucid. Sundimtari i tij, Antioki IV Epifan (175-165 pes), duke zgjuar një humbje në një luftë kundër Egjiptit Ptoleme, ndaloi praktikat fetare tradicionale hebraike dhe u përpoqën të linte me forcë hebrenjtë të pranonin kulturën heleniste. Në të gjithë vendin hebrenjtë u urdhëruan, me kërcënimin e ekzekutimit, të flijonin derrat ndaj perëndive Greke (praktika normale në fenë e lashtë Greke ), të përdhosnin Shabbat, të hanë kafshë të pasakta (veçanërisht derri ) dhe të heqin dorë nga shkrimet e tyre hebraike. Dekreti i Antiokusit ndaloi gjithashtu synetinë e hebrenjeve, dhe prindërit që shkelën urdhrin e tij u varën së bashku me foshnjat e tyre. [ 1Mak 1: 46-67 ] Sipas Tacitus, siç citohet Hodges, Antioki "u përpoq të shfuqizonte bestytninë hebraike dhe të fuste civilizimin Grek."
Sipas rrëfimeve Rabbinical, ai shkatërroi Tempullin e Dytë të Jeruzalemit duke vendosur një statujë të Zeusit Olimpik në altarin e Tempullit; ky incident raportohet gjithashtu nga Libri biblik i Danielit, ku autori i referohet statujës së perëndisë Greke brenda Tempullit si " neveri e shkretimit ". Dekretet e Antiokusit dhe gjallërimi i Judaizmit motivuan Revolucionin e Makabenjve ; Makabenjeve reaguan me dhunë kundër helenizimit të detyruar të Judesë,  shkatërruan altarët paganë nëpër fshatra,u bënë synet djem dhe i detyruan hebrenjtë e helenizuar të dilnin jashtë ligjit. Revolta përfundoi në rivendosjen e një mbretërie të pavarur jetëshkurtër nën Hasmoneans, derisa u shndërrua në një shtet klient të Republikës Romake nën mbretërimin e Herodit të Madh (37 – 4 pes).
Kultura klasike, helenistike dhe romake gjetën që synetia të ishte mizore dhe refuzuese. Në Perandorinë Romake, synetia vlerësohej si një zakon barbar dhe i pështirë. Konsulli Titus Flavius Clemens u dënua me vdekje nga ana e Senatit romak në 95 të es për, sipas Talmudit, duke e bëri synet veten dhe duke u shëndrruar në Judaizëm. Perandori Hadrian (117 – 138) ndaloi synetinë. Në përgjithësi, riti i synetisë ishte veçanërisht i ekzekutueshëm në qytetërimin klasik,   gjithashtu sepse ishte zakon të kalonte një orë në ditë ose të ushtrohej nudo në gjimnaz dhe në banjot romake, prandaj burrat hebrenj nuk donin të shihen në publik të privuar nga lafshat e tyre.
Sa për ligjin kunder synetisë së miratuar nga Hadrian, ai konsiderohet nga shumë njerëz të jetë, së bashku me vendimin e tij për të ndërtuar një tempull romak mbi rrënojat e tempullit të dytë dhe t'i kushtohej Jupiterit, një nga shkaqet kryesore të revoltës së Bar Kokhba (132 – 135 pas Krishtit), i cili u shkatërrua brutalisht; sipas Cassius Dio, 580,000 hebrenj u vranë dhe 50 qytete të fortifikuara dhe 985 fshatra u shkatërruan. Ai pretendoi se "Shumë Romakë, për më tepër, u zhdukën në këtë luftë. Prandaj, Hadrian, me shkrim në Senat, nuk e përdori frazën fillestare të prekur zakonisht nga Perandorët:'Nëse ju dhe fëmijët tuaj jeni në shëndet, është mirë; Unë dhe ushtria jemi në shëndet." Për shkak të humbjes së madhe të jetës në luftë, edhe pse Hadrian ishte fitimtar, ai refuzoi një triumf.
Politika e Hadrianit pas rebelimit reflektoi një përpjekje për të rrënjosur Judaizmin : ai miratoi një ndalesë për synetinë, gjithë hebrenjtë ishin të ndaluar të hynin në Jeruzalem me dhimbje vdekjeje dhe qyteti u riemërua Aelia Capitolina, ndërsa Judea u quajt Siria Palestina. Rreth 140, pasardhësi i tij Antoninus Pius (138-161 e.s.) i përjashtoi hebrenjtë nga dekreti për synetinë, duke i lejuar ata të bënin synet djemtë e tyre, megjithëse ishin të ndaluar të bënin të njëjtën gjë me skllevërit dhe prozelitët e tyre. Përgjigja e nacionalistëve hebrenje ( farisenjtë dhe Zealotët ) ndaj dekreteve gjithashtu mori një formë më të moderuar: synetitë u kryenin fshehurazi, madje edhe për hebrenjtë e vdekur.
Sidoqoftë, kishte edhe shumë hebrenj, të njohur si " helenizatorë ", të cilët shikonin helenizimin dhe integrimin shoqëror të hebrenjve në botën greko-romake në mënyrë të favorshme,  dhe ndoqën një qasje krejt të ndryshme: duke pranuar Dekretin e Perandorit dhe madje duke bërë përpjekje për të rivendosur lafshat e tyre për t'u asimiluar më mirë në shoqërinë helenistike. Qasja e fundit ishte e zakonshme gjatë mbretërimit të Antiokit, dhe përsëri nën sundimin Romak. Lafsha u rivendos me një nga dy metodat, që u ringjallën më vonë në fund të shekullit të 20-të; të dy u përshkruan në detaje nga mjeku grek Aulus Cornelius Celsus në veprën e tij gjithëpërfshirëse enciklopedike De Medicina, shkruar gjatë mbretërimit të Tiberius (14-37 pas Krishtit). Metoda kirurgjikale përfshinte çlirimin e lëkurës që mbulon penisin me diseksion, dhe pastaj tërheqjen e tij përpara mbi glans(pjesa e rrumbullakosur që formon fundin e penisit ose klitorisit); ai gjithashtu përshkroi një teknikë më të thjeshtë kirurgjikale të përdorur tek burrat, prezumimi i të cilëve është natyrisht i pamjaftueshëm për të mbuluar glans e tyre. Qasja e dytë, e njohur si " epispazma ",  ishte jo kirurgjikale: një pajisje restaurimi e cila përbëhej nga një peshë e veçantë e bërë prej bronzi, bakri ose lëkure (nganjëherë quhet Pondus Judaeus, dmth "Barra hebreje"), ishte ngjitur në penis, duke tërhequr lëkurën e saj poshtë. Gjatë orarit të jashtëm, u krijua një lafshë e re ose u zgjat një parafjalë e shkurtër, me anë të zgjerimit të indeve.Martial përmendi gjithashtu instrumentin në Epigrammaton (Libri 7:35).
Apostulli Pal iu referua këtyre praktikave në letrat e tij,  duke thënë: "A ishte ndonjë njeri tashmë i bërë synet kur u thirr? Ai nuk duhet të bëhet i pa bërë synet. " [ 1Kor 7:18 ] Por ai gjithashtu denoncoi në mënyrë të qartë detyrimin e synetisë ndaj jo-hebrenjve, duke hedhur poshtë dhe dënuar ata Judaizatorë që ua përkushtuan ritualin të krishterëve johebrenj, duke i etiketuar avokatët e tillë si" vëllezër të rremë " [ Gal 2: 4 ] ( shiko më poshtë ). Në mesin e shekullit të II-të, udhëheqësit hebrenj të Rabbitikut futën një metodë radikale të syntisë, periahun, që la (glans:) plotësisht të zbuluara, duke e bërë gati të pamundur rikthimin e lafshës.
Nën perandorin e parë të krishterë, Kostandinin, të dy recetat e Antoninusit në synet u rishikuan dhe përsëri në shekullin e 6-të nën Justinianin. Këto kufizime për synetinë e bënë rrugën e tyre si në ligjin laik ashtu edhe në atë të kanunit dhe "të paktën përmes mesjetës, ligje të ruajtura dhe të zgjeruara që ndalojnë hebrenjtë të synetinë jo-Hebrenjtë dhe të ndalojnë të krishterët ose skllevërit e ndonjë përkatësie fetare nga të pësojnë synetinë për ndonjë arsye."
Krishtërimi i hershëm
Kishte debate në Kishën e hershme nëse jo-hebrenjtë duhej të bëheshin synet për t'u bashkuar me komunitetet; disa të krishterë hebrenj këmbëngulnin se ishte e nevojshme. Këshilli i Jeruzalemit (50 p.a.s Krishtit) dekretoi që synetia nuk ishte një kërkesë për johebrenjtë, e cila u bë e njohur si " Dekreti Apostolik ". Ky ishte një nga aktet e para që dallonte krishterimin e hershëm nga Judaizmi. Rreth vitit 140 të es, Tannimi bëri që kërkesat e synetisë të ishin më të rrepta, në mënyrë që të bëhej e pakthyeshme procedura.
Islam
Në fillim të shekullit të VII-të, Muhamedi bashkoi shumë fise semite të gadishullit Arabik në kernelin e një lëvizjeje myslymane që zgjerohet me shpejtësi. Një gjë që mund të thuhet me siguri është se synetia mashkull dhe femër ishte krijuar tashmë mirë midis këtyre fiseve, dhe me siguri kishte qenë për më shumë se një mijë vjet, ka shumë të ngjarë të ishte një rit i pjellorisë. Herodoti kishte vërejtur praktikën midis kombeve të ndryshme semite në shekullin e 5 pes, dhe Josefus kishte përmendur posaçërisht synetinë si një traditë midis arabëve në shekullin I para erës sonë. Ka disa transmetime që i atribuohen Muhamedit, në të cilat ai aprovon synetinë e femrës; shumë studiues besojnë se këto transmetime janë të dobëta dhe u mungon origjinaliteti.
Praktika e synetisë nganjëherë karakterizohet si një pjesë e fitrah siç përmendet në hadith (transmetimet profetike).
Jahudizmi
Gjatë shekujve XIX dhe XX, shumë reformatorë, mjekë dhe mjekë hebrenj në Evropën Qendrore dhe Lindore propozuan të zëvendësojnë synetinë me një ceremoni simbolike, ndërsa të tjerët kërkuan të ndalojnë ose shfuqizojnë synetinë tërësisht, ashtu siç perceptohej si një e rrezikshme, barbare dhe rituali pagan i gjymtimit të organeve gjenitale  që mund të transmetojnë sëmundje infektive te të porsalindurit. Kundërshtimi i parë zyrtar për synetinë brenda Judaizmit ndodhi në 1843 në Frankfurt. Shoqata për Miqtë e Reformës, një grup që kritikoi praktikat tradicionale hebraike, tha se milja britanike nuk ishte një mitzvah por një trashëgimi e vjetër nga fazat e hershme të Izraelit, një kthim i vjetëruar në fenë primitive. Me rolin e zgjeruar të mjekësisë erdhi kundërshtimi i mëtejshëm; disa aspekte të synetisë hebraike si periahu dhe metzitzah (tërheqja e gjakut nga plaga e synetisë përmes thithjes ose një leckë) u konsideruan si joigjenike dhe e rrezikshme për të porsalindurit. Dëshmi të mëvonshme që sifilizi dhe tuberkulozi – dy nga sëmundjet më të frikshme infektive në shekullin XIX – ishin përhapur nga mohels, shkaktuar të ndryshme rabinët për të avokuar metzitzah të bëhet duke përdorur një sfungjer ose një tub. Midis hebrenjve sekularë, jo-praktikë që zgjodhën të mos i bëjnë synet djemtë e tyre dhe t'i ruanin të paprekur, ishte edhe Theodor Herzl.
Efron raporton se jo-hebrenjtë dhe gjithashtu disa reformatorë hebrenj në fillimin e shekullit të 19-të të Gjermanisë kishin kritikuar synetinë rituale si "barbare" dhe se mjekët hebrenj iu përgjigjën këtyre kritikave me mbrojtje të ritualit ose propozime për modifikim ose reformë. Nga fundi i shekullit të 19-të, disa mjekë hebrenj në vend mbronin synetinë duke pretenduar se ai kishte avantazhe shëndetësore. Sot Këshilli Rabbinik i Amerikës, grupi më i madh i rabinëve Modernë Ortodoksë, miraton duke përdorur një tub qelqi si një zëvendësues të metzitzah.
Sidoqoftë, një numër në rritje i hebrenjve bashkëkohorë dhe grupeve hebreje intaktiviste në Shtetet e Bashkuara dhe Izrael, si laikë dhe fetarë, filluan të vunë në dyshim efektet e përgjithshme afatgjata, pasojat psikologjike dhe psikofizike të traumave të shkaktuara nga synetia te fëmijët hebrenj, dhe zgjidhni të mos i bënin synet djemtë e tyre. Ata ndihmohen nga një numër i vogël i rabive të Reformës, Liberalit dhe Rindërtimit dhe kanë zhvilluar një ceremoni përshëndetëse që ata e quajnë Britanët shalom ("Besëlidhja [e] Paqes") për fëmijë të tillë, pranuar edhe nga Judaizmi Humanist.
Mesjeta deri në shekullin XIX
Tomas Akuinas në Summa Theologica në pyetjen e tij pse, nëse nën doktrinën hebraike synetia hiqte mëkatin origjinal, Jezusi u bë synet – pasi Jezui nuk kishte asnjë mëkat origjinal. Steve Jones sugjeron se ekziston një traditë teologjike që Jezusi rimori lafshën e tij në Ngjitje."Nëse ai nuk do ta bënte këtë, të shpëtuarit do të duhej të operoheshin në Parajsë në mënyrë që të mos ishin më të përsosur se Shpëtimtari i tyre".
Në Spanjën e shekullit 15, shumica e hebrenjve dhe myslimanëve u dëbuan dhe Inkuizicioni Spanjoll monitorohej dhe ndiqej penalisht konvertimi në krishterim për të siguruar që ata nuk po praktikonin fshehurazi Judaizmin, bashkoheshin me hebrenjtë ose merreshin me praktikat hebraike si synetia.
Në 1521,Hernan Cortés mundi perandorinë Aztec në Mesoamerica, e cila u pasua nga një fluks i madh i klerit spanjoll, shkrimet e të cilit ofrojnë shumicën e informacionit rreth jetës dhe zakoneve të para-pushtimit të Aztekëve, të mbledhura kryesisht nga intervistat me ata që i mbijetuan pushtimit dhe epidemive pasuese, dhe pasardhësit e tyre. Diego Durán, një koleg Dominikane, ishte i bindur se Aztekët ishin një nga fiset e humbura të Izraelit, me një provë thelbësore të provave mbështetëse që ata kishin praktikuar synetinë.
Aq ndikues ishte ky nocion që 300 vjet më vonë Bancroft në Garat e tij monumentale të Native filloi diskutimin e tij për synetinë duke shkruar: "Qoftë zakon i synetisë, i cili ka qenë propozimi i madh i argumentit në favor të origjinës hebreje të Aztekëve, të marra me të vërtetë midis këtyre njerëzve, është dyshuar nga autorë të shumtë, "duke arritur në përfundimin se ajo ndoshta ka ekzistuar në një" formë të caktuar midis disa fiseve "(f278). Theelësi është "një formë e caktuar", pasi Bancroft e bën të qartë në një shënim se shumica e burimeve të tij, përfshirë Clavigero, Ternaux-Compans, Carbajal Espinosa, Oviedo, Herrera, dhe veçanërisht Acosta, besuan se Durán dhe të tjerët "ngatërronin zakonin e duke tërhequr gjak nga organet sekrete me syneti ", dhe" prerja mbi pre e veshit për të qenë gabuar për synetinë ", duke shtuar se ky rit i lënies së gjakut " u krye kryesisht mbi djemtë e njerëzve të mëdhenj "(f. 279). Rasti nuk u ndihmua nga fakti që asnjë raport për të parë një Aztec të bërë synet të moshuar ekzistonte në literaturë. Remondino thotë se është "çështje polemike" nëse lëvorja në të vërtetë ishte hequr (f. 46).
Në lidhje me Mjanët, Bancroft thotë se në vitin 1858 Brasseur de Bourbourg raportoi gjetjen e "gjurmëve" të synetisë në burime, përkundër Cogolludo që kishte raportuar se "synetia" ishte e panjohur për Indianët e Jukatanit" (fq279, 679). Por në 1864 Brasseur botoi përkthimin e tij në frëngjisht të Diego de Landa, rishikuar së fundmi 1556 dorëshkrim etnografik, i cili me vendosmëri hodhi poshtë nocionin e synetisë Majan, dhe në një shënim ai pranoi se ndoshta kishte pasur një "gabim", një pranim që kurrë nuk e gjeti atë mënyrë në letërsinë në gjuhën angleze edhe pse etnografia moderne ka kohë që ka kuptuar natyrën e këtyre ritualeve. Sidoqoftë, Aztekët dhe Majat përfshihen nga shumë autorë nga disiplina të tjera në mesin e listës së njerëzve paramodernë që praktikuan synetinë. Shembuj të burimeve të tilla përfshijn UNAIDS, Kaplan, dhe Weiss.
Vendet që nuk e bëjnë synetinë shpesh kanë mbajtur antipati për ato që bëjnë. Të bërit synet shpesh shihej si një shenjë turpi. Sipas Darby, u pa gjithashtu si një humbje serioze e indeve erogjene: "Gjatë Rilindjes dhe shekullit të 18-të përqendrimi i lafshës tek funksioni seksual i mashkullit dhe kënaqësia e të dy partnerëve u njoh nga anatomistët Berengario da Carpi, Gabriello Fallopio dhe William Harvey, në manualet popullore të seksit si master-pjesa e Aristotelit, dhe nga mjekë si John Hunter, i cili gjithashtu vlerësoi rëndësinë e lafshës në sigurimin e indit të njomë të nevojshëm për të akomoduar një mbledhje".
Në vitin 1650, mjeku anglez John Bulwer në studimin e tij për modifikimin e trupit, Anthropometamorphosis: ndërrimi artificial shkroi për humbjen e kënaqësisë seksuale që vjen nga synetia: "pjesa që varet nga fundi i lafshës, është lëvizur lart e poshtë në veshje, që në këtë tërheqje të mund të mblidhte më shumë nxehtësi dhe të rrisë kënaqësinë e gjinisë tjetër; një kënaqësi për të cilën ata [të synetisë] janë mashtruar nga kjo shpikje e dëmshme. Sepse, shkurtsëia e parafjalëve llogaritet në të metat organike të oborrit,… megjithatë heq disi synetia nga kënaqësia e grave, duke e zvogëluar titullimin e tyre ”. Historiani anglez Edward Gibbon, autor i Historisë së Rënies dhe Rënies së Perandorisë Romake, i referohej praktikës si "një rit të dhimbshëm dhe shpesh të rrezikshëm", dhe një "gjymtim njëjës" të praktikuar vetëm nga hebrenjtë dhe turqit.
Debatet moderne
djathtas|parapamje| Një protestë kundër synetisë së foshnjave jo terapeutike në lidhje me takimin vjetor të Akademisë Amerikane të Pediatrisë në Qendrën e Konventave në Uashington
Etikë
Pamja etike e synetisë ndryshon sipas vendit. Në Shtetet e Bashkuara, me një normë të lartë synetie, Shoqata Mjekësore Amerikane deklaroi në 2011 se ata "do të kundërshtojnë çdo përpjekje për të ndërhyrë në praktikën e ligjshme mjekësore dhe zgjedhjet e informuara të pacientëve". Në vitin 2012, Akademia Amerikane e Pediatrisë lëshoi një raport teknik dhe një deklaratë të politikave për synetinë e foshnjave jo terapeutike, duke thënë se përfitimet shëndetësore parandaluese të synetisë me zgjedhje të të porsalindurve meshkuj tejkalojnë rreziqet e procedurës, megjithëse përfitimet shëndetësore nuk janë aq të mëdha sa rekomandojnësynetinë rutinë për të gjithë të porsalindurit meshkuj, dhe që prindërit në fund të fundit duhet të vendosin nëse synetia është në interesin më të mirë të fëmijës së tyre mashkull.
Pas publikimit të deklaratës së pozicionit, u shfaq një debat në revistën Journal of Etics Medical. Në vitin 2013, një grup prej 38 pediatër, mjekë, kirurgë, etikë dhe avokatë të Evropës Veriore kanë bashkautorizuar një koment ku thuhej se ata gjetën raportin teknik të AAP-së dhe deklaratën e politikave që vuante nga paragjykimi kulturor, dhe arritën rekomandime dhe përfundime të ndryshme nga ato të mjekëve në pjesë të tjera të botës; në veçanti, grupi mbrojti një politikë të dëmit ndaj foshnjave dhe të respektojë të drejtat e tyre të integritetit trupor dhe moshës së pëlqimit. Një opinion i dy autorëve deklaroi se, sipas mendimit të tyre, analiza e AAP për vitin 2012 ishte e pasaktë, e pahijshme dhe jo e plotë. AAP mori kritika të mëtutjeshme nga grupet Intaktiviste që kundërshtojnë synetinë. AAP iu përgjigj këtyre kritikave në Gazetën e Etikës Mjekësore, duke bërë thirrje për një debat të respektueshëm dhe të bazuar në prova.
Në vitin 2017, Gazeta e Etikës e Shoqatës Mjekësore Amerikane publikoi dy artikuj të veçantë që sfidojnë moralin e kryerjes së synetisë së foshnjave jo terapeutike.
Historia
Synetia u përhap në disa kombe që flisnin anglisht nga fundi i shekullit të 19-të, me futjen e anestezisë dhe antisepsës që zgjerohet me shpejtësi praktika kirurgjikale. Mjekë të tillë si Sir Jonathan Hutchinson në Angli kanë shkruar artikuj në favor të procedurës. Peter Charles Remondino, një mjek nga San Diego, shkroi një histori të synetisë nga kohërat më të hershme e deri më sot: Arsyet morale dhe fizike për performancën e tij (1891), për të promovuar synetinë. Lewis Sayre, një kirurg i shquar ortopedik në atë kohë, ishte një tjetër avokat i hershëm amerikan. Sidoqoftë, teoritë mbi të cilat u bënë shumë kërkesa të hershme, siç është teoria refleksi e sëmundjes dhe efektet e pretenduara të dëmshme të masturbimit, prej kohësh janë braktisur nga profesioni mjekësor.
Dr. John Harvey Kellogg rekomandoi synetinë e djemve të kapur duke masturbuar, duke shkruar: "Një ilaç për masturbim i cili është pothuajse gjithmonë i suksesshëm te djemtë e vegjël është synetia, veçanërisht kur ekziston ndonjë shkallë e fimozës. Operacioni duhet të kryhet nga një kirurg pa administruar anestezi, pasi dhimbja që merr pjesë në operacion do të ketë një efekt përshëndetës në mendje, veçanërisht nëse lidhet me idenë e ndëshkimit ”. Por ai ishte kundër synetisë rutinore të foshnjave: "Sidoqoftë, është e dyshimtë nëse një dëm aq sa i mirë nuk vjen nga synetia, pasi është treguar nga vëzhgimi i gjerë midis hebrenjëve se tkurrja shumë e madhe e mishit, apo e jashtme hapja e uretrës, është jashtëzakonisht e zakonshme në mes tyre, duke qenë padyshim rezultat i acarimit të zgjatur dhe tkurrjes së mëvonshme cikatriciale që vjen si rezultat i synetisë në foshnjëri."
Një kundërshtar i hershëm britanik i synetisë ishte Herbert Snow, i cili shkroi një libër të shkurtër të quajtur Barbariteti i synetisë si ilaç për anomalitë kongjenitale në 1890. Por deri në vitin 1936, LE Holt, një autor i teksteve pediatrike, mbrojti synetinë e burrave dhe grave si një trajtim për masturbimin. Pyetja e parë serioze e praktikës nuk ndodhi deri në fund të vitit 1949, kur neonatologu dhe pediatri skocez Douglas Gairdner botoi The Fate of the Foreskin në British Medical Journal; sipas Wallerstein, kjo filloi të ndikojë ndjeshëm në praktikën e synetisë në Mbretërinë e Bashkuar.
Sipas Darby dhe Cox, këmbëngulja e synetisë në SH.B.A. ka çuar në lëvizje më të fuqishme proteste. Një marshim proteste në 1980 në Kapitolin e Shtetit të Kalifornisë u raportua në një artikull të Associated Press. Organizata Kombëtare e Qendrave të Burimeve të Informacionit të Synetisë( NOCIRC ) u formua nga Marilyn Milos, RN, në 1985. Qëllimi i deklaruar i organizatës është të sigurojë lindjen e fëmijëve dhe foshnjave mashkullore, femra dhe interseksuale për t'i mbajtur organet e tyre seksuale të paprekura. Tubimet protestuese janë mbajtur në SH.B.A. dhe në zona të tjera. NOCIRC kanë kritikuar vazhdimisht udhëzimet e synetisë së komunitetit mjekësor amerikan. Sipas Milos dhe Donna Macris, "Nevoja për të mbrojtur të drejtën e foshnjës për një fillim të qetë u nxor në dritë nga Dr.Frederick Leboyer në veprën e tij historike, Lindja pa dhunë ".
Kjo periudhë gjithashtu pa formimin e organizatave kundër synetisë në Australi, Kanada, Mbretërinë e Bashkuar dhe Afrikën e Jugut. Aktivistët filluan krijimin e faqeve të internetit në mesin e viteve 1990, dhe ky proces ka vazhduar. Një organizatë e tillë shpërndau pyetësorë për njerëzit e bërë synet. Ankesat përfshijnë dhëmbëza të dukshme (33%), lëkurë të pamjaftueshme penile për ngritje të rehatshme (27%), lakim të ereksionit nga humbja e pabarabartë e lëkurës (16%) dhe dhimbje dhe gjakderdhje gjatë ereksionit / manipulimit (17%). Ankesat psikologjike përfshijnë ndjenjat e gjymtimit (60%), vetëvlerësim të ulët / inferioritet ndaj burrave "të paprekur" (50%), dismorfi gjenitale (55%), tërbim (52%), pakënaqësi / depresion (59%), shkelje ( 46%), ose tradhtia prindërore (30%). Shumë të anketuar raportuan se vuajtja e tyre fizike / emocionale pengonte intimitetin emocional me partnerin / et e tyre, duke rezultuar në mosfunksionim seksual. Burra të shquar që dihet se nuk janë të lumtur për synetinë përfshijnë Sigmund Freud, AE Housman, WH Auden, Geoffrey Keynes dhe vëllain e tij John Maynard Keynes, ekonomistin e famshëm. Në vitin 1996, Journal Medical Medical publikoi një letër nga 20 burra ku thuhej se "ne kemi qenë të dëmtuar nga synetia në fëmijëri"; ata argumentuan se "nuk mund të jetë etike që mjeku të amputojë indet normale nga një fëmijë normal". Dr. Benjamin Spock (1903 – 1998), Kujdesi për Fëmijët dhe Fëmijët i të cilit është libri më i madh amerikan që shitet autori në histori, mbështeti fillimisht synetinë, por ndryshoi mendjen e tij afër fundit të jetës së tij.
Kontradiktat mjekësore
INë Shtetet e Bashkuara, Akademia Amerikane e Pediatrisë (AAP), Akademia Amerikane e Mjekëve të Familjes (AAFP), dhe Kolegji Amerikan i Obstetërve dhe Gjinekologëve (ACOG), të cilët bashkëpunuan për të prodhuar deklaratat e vitit 2012 të lëshuara nga AAP, fletë pozicioni që nga viti 2012 deklaroi "" Në raste të tilla si vendimi për të kryer një syneti në periudhën e porsalindur (kur ka mosmarrëveshje të arsyeshme në lidhje me ekuilibrin midis përfitimeve mjekësore dhe dëmeve, kur ka përfitime dhe dëmtime jomedikale që mund të rezultojnë nga një vendim nëse për të kryer procedurën, dhe kur procedura nuk është thelbësore për mirëqenien e menjëhershme të fëmijës), prindërit duhet të përcaktojnë se çfarë është në interesin më të mirë të fëmijës. Në shoqërinë pluraliste të Shteteve të Bashkuara, ku prindërve u jepet një autoritet i gjerë për përcaktimin e asaj që përbën edukimin e duhur të fëmijëve dhe mirëqenien e fëmijëve, është e ligjshme që prindërit të marrin parasysh traditat e tyre kulturore, fetare dhe etnike, përveç faktorët mjekësorë, kur bëni këtë zgjedhje "
Shërbimi Kombëtar i Shëndetit i Mbretërisë së Bashkuar ka konfirmuar se ulja e përhershme e ndjesisë seksuale është një rrezik i synetisë së meshkujve.
HIV në Afrikën Jugore dhe Lindore
Duke filluar nga viti 2008 dhe duke ndjekur një kornizë të vendosur në vitin 2007, OBSH dhe UNAIDS rekomanduan synetinë vullnetare të meshkujve mjekësorë (VMMC) si një mjet për të zvogëluar shkallën e infeksionit HIV në Afrikën Lindore dhe Jugore, dhe midis 2008 dhe 2016 11 milion djem dhe burra adoleshentë adoleshentë në rajon u bënë synet, dhe qëllimi i vitit 2016 ishte të arrinte në 90% të meshkujve të moshës 10-29 vjeç deri në vitin 2021.
Në vitin 2009 Shërbimi Kombëtar i Shëndetit në Mbretërinë e Bashkuar postoi një koment në një artikull të vitit 2009 të botuar në New England Journal of Medicine në lidhje me rezultatet e provës klinike të VMCC te burrat dhe djemtë afrikanë në virusin herpes të thjeshtë seksualisht të transmetuar seksualisht tip 2 dhe papillomavirus njerëzor (HPV). NHS vuri në dukje se studimi ishte i zbatueshëm për popullatat afrikane, jo në Mbretërinë e Bashkuar, që komentatorët në SH.B.A. reaguan më pozitivisht sesa ata në Mbretërinë e Bashkuar, dhe që komentatorët e Mbretërisë së Bashkuar vunë në dyshim disa nga analizat.NHS gjithashtu vuri në dukje se përdorimi i prezervativit është mënyra më e mirë për të parandaluar sëmundjen seksualisht të transmetueshme.
Shprehja "integritet gjenital" i referohet gjendjes së organeve gjenitale të plota dhe të pandryshuara. Integriteti gjenital është normë në Amerikën Latine dhe Karaibe, Mbretërinë e Bashkuar dhe të gjitha shtetet e tjera evropiane (përveç tre vendeve në Ballkan me popullsi të madhe myslimane: Shqipëri, Bosnje dhe Hercegovinë dhe Kosovë ), dhe në shumicën e vendeve aziatike. Mjekët që kundërshtojnë synetinë pohojnë se integriteti gjenital prodhon gjendjen më të lartë të shëndetit dhe mirëqenies. parapamje| Një lobi kundër synetisë rutinore të foshnjave në Paradën e Krenarisë së agoikagos Hammond (1999) pohon se çdo person ka të drejtë për një organ të tërë dhe të paprekur dhe se, kur bëhet fjalë për të miturit, "heqja e panevojshme e një organi organik funksionues në emër të traditës, zakonit ose ndonjë shkaku tjetër që nuk lidhet me sëmundjen duhet të kurrë mos të jetë e pranueshme për profesionin e shëndetit ". Ai thotë se ndërhyrje të tilla janë shkelje të të drejtave trupore individuale dhe "një shkelje e parimeve themelore të etikës mjekësore". Shumë kundërshtarë të synetisë e shohin synetinë e foshnjave si të panevojshme, të dëmshme dhe joetike; disa duan që procedurat e ndaluara. Boyle et al (2000) sugjerojnë që "Ndërsa ne hyjmë në shekullin XXI, duhet të ndërmerren veprime të duhura ligjore për të mbrojtur integritetin gjenital fizik të fëmijëve meshkuj".
Të tjerët gjithashtu e shohin prerjen gjenitale të fëmijëve si çështje të të drejtave të njeriut dhe të drejtave të fëmijëve, kundërshtojnë modifikimin gjenital dhe gjymtimin e fëmijëve, përfshirë synetinë, gjymtimin e organeve gjenitale të grave dhe operacionet gjenitale ndër- seksuale ; disa organizata kundër synetisë kundërshtojnë operacione për caktimin e seksit tek foshnjat me organe gjenitale të paqarta.
Ligjet aktuale në shumë vende, dhe të dyja ligjet federale të Shteteve të Bashkuara, si dhe ligjet në disa shtete të SH.B.A.-së, ndalojnë modifikimin gjenital dhe gjymtimin e të miturve femra, me disa përjashtime të bazuara në nevojën mjekësore. Kundërshtarët e synetisë së meshkujve pohojnë se ligjet kundër modifikimit të organeve gjenitale dhe gjymtimit të të miturve duhet të zbatohen në mënyrë të barabartë për meshkujt dhe femrat. parapamje| Gratë protestojnë kundër synetisë rutinore të foshnjave para [[Shtëpia e Bardhë|Shtëpisë së Bardhë në 2013; titujt lexojnë: "Të gjithë foshnjat lindin perfekte. Mbajini ato në këtë mënyrë ”. ]] Shumë grupe kundër synetisë i janë bashkuar Koalicionit Ndërkombëtar për Integritet gjenitale dhe kanë miratuar deklaratën e tij, cila u miratua nga Simpoziumi i Parë Ndërkombëtar për synetinë më 3 Mars 1989, në Anaheim, California (ka pasur nëntë simpoziume të tilla të mëtejshme të mbajtura që nga, me punimet e disa botuar më pas në formën e librit). Amerika e paprekur, e themeluar në vitin 2008, dhe organizata të tjera të tilla si ,Autonomia Gjenitale Amerika, Akademia Amerikane e Pediatrisë, Unioni i Lirive Civile Amerikane dhe Qendrat për Kontrollin e Sëmundjeve përpiqen të rrisin vetëdijen e publikut mbi funksionet biologjike dhe seksuale të lafshës, ndryshoni politikën dhe ndryshoni qëndrimet ndaj synetisë së foshnjave meshkuj në Shtetet e Bashkuara.
Në Shtetet e Bashkuara, organizata MGMbill.org po dërgon një projekt-ligj të propozuar në Kongresin Amerikan dhe 15 legjislatura shtetërore çdo vit që nga viti 2004, me qëllim që të zgjasë ndalimin për modifikimin e organeve gjenitale dhe gjymtimin e të miturve për të përfshirë fëmijë meshkuj dhe interseksualë. Edhe pse Rep. Virgil Goode shprehu mbështetjen e publikut për projektligjin në 2005, ai refuzoi të sponsorizojë atë.
Sipas Shoqatës Nordike të Seksologjisë Klinike (2013), "vendimi për të ndryshuar pamjen, ndjeshmërinë dhe funksionalitetin e penisit duhet t'i lihet pronarit të tij, duke ruajtur kështu të drejtat e tij themelore për mbrojtje dhe integritet trupor. E drejta e çdo personi për integritet trupor shkon paralelisht me autonominë e tij seksuale . "
Kontradiktat në Indi
Derisa debatet e synetisë mbizotërojnë shpesh nga shqetësimet e vendeve të Anglofonit, polemika shumë të ndryshme rreth procedurës shpërthejnë rregullisht në kontekste të tjera kulturore. Në Azinë e Jugut, Pakistani ka përdorur prej kohësh statusin synetisë si një shënues përfundimtar i përfshirjes së fshehtë të Indisë në punët e saj të brendshme. Por kjo supozim u hodh në konfuzion kur u zbulua se segmente të mëdha të popullsisë së saj meshkuj myslimanë, posaçërisht nga zonat fisnore perëndimore, ishin vetë jo të bërë.
Kontradiktat në Afrikën e Jugut
Në zonat Xhosa të Afrikës së Jugut, numri i madh i vdekjeve nga synetia apo(termi shkencor cirkumcisioni) tradicionale siguron një burim të vazhdueshëm fërkimesh midis liderëve tradicionalë, të cilët kundërshtojnë procedurat e mjekuara dhe autoritetet shëndetësore. Në vitin 2009 vetëm në Provincën Kepin Lindor, 80 djem vdiqën dhe qindra u shtruan në spital pasi morën pjesë në shkollat fillestare. Duket se polemika do të përhapet në zulu, mbreti i sotëm i të cilit, Goodwill Zwelithini, ka kërkuar rivendosjen e synetisë apo cirkumcisioni zakonore, pasi u ndalua nga mbreti Zul Shaka në shekullin XIX. Rreziqe të ngjashme, megjithëse në një shkallë më të vogël, kanë lindur me synetinë  tradicionale të Aborigjenëve në zona të thella të Australisë qëndrore.
Më 26 qershor 2012, një gjykatë në Këln, Gjermani vendosi që synetia apo cirkumcisioni ishte "duke shkaktuar dëm trupor te djemtë shumë të rinj për t'u pajtuar", duke vendosur që praktika bie ndesh me "interesat e fëmijës për të vendosur më vonë në jetë mbi besimet e tij fetare". Vendimi u bazua në artikullin "Përkatësia Kriminale e Djemve Qarkullues. Kontributi në kufizimin e pëlqimit në rastet e kujdesit për personin e fëmijës " botuar nga Holm Putzke, një profesor i drejtësisë gjermane në Universitetin e Passau. Vendimi i gjykatës që e drejta e një fëmije për integritet fizik shkel të drejtat fetare dhe prindërore zbatohen vetëm në juridiksionin e asaj gjykate, qytetin e Këlnit. Vendimi u dënua nga grupet hebreje dhe myslimane në Evropë. Një shumicë e gjerë e ligjvënësve gjermanë miratoi një rezolutë duke kërkuar nga qeveria e Angela Merkel të sqarojë vendimin në mënyrë që të lejojë hebrenjtë dhe muslimanët të vazhdojnë të praktikojnë fenë e tyre. Më 12 Dhjetor 2012, pas një seri dëgjimesh dhe konsultimesh, Bundestag miratoi një ligj në mënyrë të qartë që lejon që synetia jo-terapeutike të kryhet në kushte të caktuara me një votim 434-100, me 46 abstenime.
Lëvizja kundër cirkumcisionit (intaktivizmi)
parapamje|Protestë kundër synetisë në Capitol Hill në 2011 parapamje|Hebrenjtë sekularë izraelitë ( Hilonim ) protestojnë kundër synetisë rituale (britanike britanike) në [[Tel Aviv]] Lëvizja kundër synetis, anëtarët e së cilës nganjëherë e quajnë veten intaktivistë (një portant i "paprekur" dhe "aktivist"), përpiqet të rrisë vetëdijen për gjymtimet e detyruara të organeve gjenitale dhe të ndalojë synetinë e  pavullnetshëm dhe synetinë(cirkumcisionit) e detyruar ndërkombëtarisht. Organizata të ndryshme janë ngritur posaçërisht për qëllimin, organizata të tjera kanë shprehur mbështetjen e tyre për lëvizjen. Disa intaktivistë e konsiderojnë veten si një lëvizje sociale LGBT dhe kanë marrë pjesë në paradat e krenarisë LGBT qysh prej vitit 2006.
Ashley Young
Ashley Simon Young (lindur më 9 korrik 1985) është një futbollist profesionist anglez i cili luan si anësor ose mbrojtës krahu për klubin italian Internazionale dhe kombëtaren angleze, me të cilën ka regjistruar 39 ndeshje dhe 7 gola.
I lindur dhe i rritur në Hertfordshire, Young e nisi karrierën e tij te Watford dhe luajti ndeshjen e tij të parë si profesionist në vitin 2003 nën drejtimin e trajnerit Ray Lewington. Ai u bë plotësisht pjesë e ekipit të parë të sezonin 2004–05 dhe ishte një lojtar kyç në ngjitjen e ekipit në elitë në sezonin 2005–06. Në janar 2007, ai u transferua te Aston Villa për një shifër fillestare 8 milion £.
Young u bë një element i rëndësishëm në Villa Park dhe fitoi çmimin PFA Lojtari i ri i Vitit në vitin 2009. Më 23 qershor 2011, Young firmosi me Manchester United për shifrën fillestare 17 milion £. Ai fitoi gjashtë trofe te United, përfshirë Premier Ligën në vitin 2013, Kupën FA në vitin 2016, Kupën e Ligës dhe UEFA Ligën e Evropës në vitin 2017. Në janar 2020, ai u transferua në Itali te Interi.
Watford
Young j'u bashkua akademisës së të rinjëve të Watford në moshën 10 vjeç. Ai vazhdoi zhvillimin atje deri në verën e vitit 2001, kur ai u njoftua nga klubi se nuk do të merrte një bursë studimi të plotë dhe se do t'i duhej të kërkonte një ekip tjetër. Pavarësisht se u refuzua, Young qëndroi në klub me kohë të pjesshme dhe u mundua që të përmirsohej dhe t'i provonte klubit që mund të bëhej pjesë e ekipit të parë. Ai filloi të stërvitej me ekipin nën-18, pavarësisht se ishte 16 vjeç, dhe filloi të luante si titullar nga fundi i sezonit. Ai vazhdoi me ekipin nën-21 dhe në fund j'u ofrua kontrata e parë si profesionist nga klubi.
Young bëri debutimin e tij si profesionist në shtator 2003 në moshën 18 vjeç nën drejtimin e trajnerit Ray Lewington, duke shënuar si zëvëndësues në një ndeshje ndaj Millwall. Ai luajti edhe pesë ndeshje të tjera si zëvëndësues në atë sezon, duke shënuar tre gola, kurse ndeshja e tij e parë si titullar erdhi në Kupën e Ligës. Young u bë protagonist në skuadrës gjatë sezonit 2004–05, ku ai luajti 34 ndeshje në kampionat me Watfordin që siguroi me vështirsi mbijetesën në Championship. Pavarësisht se nuk shënoi, Young u nderua me çmimin e klubit "Lojtari më i mirë i ri".
Young filloi të luante në pozicione të avancuara si sulmues ose anësor i djathtë në sezonin 2005–06 nën drejtimin e trajnerit Aidy Boothroyd. Ai luajti 41 ndeshje si titullar dhe shënoi 15 gola, përfshirë një gol në gjysëm-finalen e play-off kundër Crystal Palace. Në këtë fazë, Watfordi u shpall fitues duke mposhtur Leeds United 3–0 për të siguruar ngjitjen në Premier Ligë. Gjatë atij sezoni, Young shënoi disa gola spektakolar, përfshirë një gol nga rreth 30 metra distancë që përfundoi në trekëndësh kundër Coventry City si dhe një gol nga një gjuajtje me hark në ndeshjen ndaj Queens Park Rangers. Megjithatë, në atë sezon, Young u përjashtua me karton të kuq për herë të parë në karrierë në derbin lokal kundër Luton Town.
Young e nisi sezonin 2006–07 në Premier Ligë në një formë të mirë, duke shënuar tre gola, përfshirë një në minutën e fundit në barazimin 3–3 kundër Fulham (ai kishte shënuar edhe golin e dytë të Watfordit) dhe një tjetër në fitoren ndaj Middlesbrough, e para e Watfordit për atë sezon. Ai gjithashtu shënoi me goditje dënimi në Kupën e Ligës kundër Hull City, duke i dhënë ekipit fitoren 2–1. Në merkaton e dimit në janar 2007, Watfordi mori oferta 5 milion £ nga tre klube të pazbuluara për Young. Watfordi i refuzoi të tre ofertat, edhe pse më pas erdhi një tjetër ofertë, këtë herë më e përmirsuar 7 milion £, sërisht nga një klub anonim. Një ofertë edhe më e përmirsuar te rreth 10 milion £ erdhi nga West Ham United, duke bërë që Watford ta pranonte. Megjithatë, Young e refuzoi transferimin, duke vendosur që të priste oferta nga klubi që nuk rrezikonin rënjen nga kategoria.
2007–2009
parapamje|djathtas|190px|Young (djathtas) me [[Aston Villa F.C.|Aston Villën në vitin 2008.]]
Më 23 janar 2007, Aston Villa siguroi transferimin e Young për 8 milion £, e cila shkonte deri në 9.65 milion £ në varësi të bonuseve. Në atë kohë, ai u bë transferimi më i kushtueshëm i Aston Villës. Tetë ditë më vonë, ai shënoi në debutimin e tij për klubin në St James' Park kundër Newcastle United, por Villa u mposht 3–1. Young e nisi sezonin 2007–08 në formë të mirë, duke u shpallur lojtari më i mirë në disa ndeshje, e cila u pasua edhe nga ftesa e parë në ekipin kombëtar. Më 20 prill 2008, Young shënoi një dopietë dhe asistoi dy të tjetër në fitoren 5–1 të Aston Villës kundër Birmingham City në Villa Park. Në këtë sezon, ai arriti të asistoj 17 gola, duke u renditur në vendin e dytë mbrapa Cesc Fàbregas. Performancat e tij bënë që ai të përfshihej në Ekipin e Sezonit të Premier Ligës, duke u bërë vetëm një nga dy lojtarët (sëbashku me David James të Portsmouth) që nuk ishte pjesë e "Katërshes së madhe" (Chelsea, Arsenal, Liverpool dhe Manchester United) dhe që ja doli të ishte pjesë e Ekipit të Sezonit.
Young e nisi sezonin 2008–09 në formë pozitive, duke shënuar golin e parë në kompeticionet evropiane më 26 korrik 2008 në fitoren minimale 1–0 kundër Odense. Aston Villa fitoi me rezultatin e përgjithshëm 3–2, duke u kualifikuar për në raundet kualifikuese të Kupës UEFA. Më 10 tetor 2008, Young u shpall Lojtari i Muajit i Premier Ligës për muajin shtator. Në nëntor 2008, ai firmosi një kontratë të re katër-vjeçare me klubin. Më 7 dhjetor, gjatë fitores 3–2 kundër Evertonit në kampionat, Young ishte protagonist me dy gola të shënuar, përfshirë edhe atë të fitores në minutat shtesë, duke arritur në kuotën 5 gola. Kjo performancë shtyu trajnerin Martin O'Neill ta përshkruante Young si lojtar i "klasit botëror" në intervistën pas ndeshjes. Më 10 janar 2009, Young u shpall sërisht Lojtari i Muajit i Premier Ligës për muajin dhjetor, kurse trajneri O'Neill u shpall Trajneri i Muajit. Ai u bë lojtari i parë në histori që fiton tre çmime mujore të Premier Ligës brënda një viti. Gjatë një ndeshje kampionati kundër Sunderland, Young mori kartonin e kuq të parë në Premier Ligë për një ndërhyrje të ashpër me të dyja këmbët kundër Dean Whitehead. Më 26 prill, ai fitoi çmimin PFA Lojtari i Ri i Vitit.