عاشق_بزدار
شعور دی یونی ورسٹی
==سلیمان پہاڑ دی گواہی== ءِ دھرتی ہے میݙی سین٘گی اَسّاں ݙوہیں لکّھیں سالھیں کولوں کَٹھے حَیرت دے وچ ہِک ݙوجھے کُوں ݙہدے آیُوں میکوں یاد اے جڈاں لکھّیں سالھیں پِچّھوں اِین٘دےسِینے دے وچ ساہ پئے این٘دے ذرّےذرّے وچوں ساوَل پُھٹّی ونو ون دی این٘دے ان٘ڳݨ بہاراں آیاں....! وَل مَیں ݙٹھے این٘دے سُکدیں دُٻیں دِی سینَل مِٹی تے پَتلے پَتلے،چھوٹے چھوٹے ݙن٘ڳے،پِھن٘ڳےلیکے لیکیں دی وَت مُکدی جھاہ تے نِکّےنِکّے نکُتے جین٘دے ڄنہاں دے سہکݨ دِی کؤوی میݙے کن٘یں لڳی صدیاں دے چکر دے وچوں نِکّےنِکّے جین٘دے نکُتے وَدّھدیں وَدّھدیں وَݙی ہاٹھی دِے وچ ڈَھلئے کئ نسلیں کئ شکلیں دے وچ جن٘گل جُھنڈ تے پاݨی غاراں جِنہاں دے ہَن جاہ ٹِکاݨے جیڑھے کھاوِن گھاہ تے پَترے یا.......... اَپݨے تُوں کہیں ہِینڑے جی داماس...! سردیں گرمیں دی تلخی وچ ہَولےہَولے وݙی ہاٹھی والے جی مَیں مُکدے ݙٹھے باقی بچدیاں کئ نسلاں بَدلین٘دیاں جیرھیاں مونڈھی شکلیں وچوں نوّیں شکل وچالے ڈَھلیاں جیرھیاں اَج اِنسان اَکھویندین ہک ٻئے کُوں سَمجھݨ دے کیتے ݙُکھ سُکھ دے اظہار دی خاطر اُنہاں اَپݨی ٻولی جوڑی جیرھی وقت دے نال ہَمیشہ سَن٘وری سِن٘گری اِتھوں دے واسی انسانیں س٦کھ دِیاں ران٘داں جوڑ...... سَلامت رَکھݨ سان٘گے کَئ نظریے خَلقئے ہَر نظریہ ہِک ٻئے دی ککُھ تُون ڄمدا اِنسانیں دی عظمت دے ہَن سارے راکھے امن،محبت،دےپرچارِک جیرھےاَڄ مذہب سَݙوین٘دن ایں دھرتی دے واسیں وَنّیں اَپݨی دھرتی دے سینے تے اَپݨی محنت دی عظمت دِے کئ عنوان اَکورئیے ایندی مِٹی دے وچ اَپݨے پَگھردی کستوری گھولی این٘دے پیلے رُخساریں وچ اَپݨےلہو دے غے ٹوریے قدم قدم تے سیس نِوایا سجدے کِیتے این٘دے بدلے دَھرتی ماء نے اَپݨے ان٘در کُجھ نہ رَکھیا سارا تَرکہ اَپݨے دِھیریں اَپݨے پُتریں کوں چا بخشیا ایں دھرتی دے سینے کھنڈیئے سوری،سن٘دھ تے گھارا،سن٘گھڑ کاہا،چھاچھڑ،کاک،مِٹھاوَݨ جیرھے دَھرتی واسیں دی بُکھ تَس دے ضامن روہی رُوح کُوں ٻَنری ݙسدی جین٘دےاُتے پھوڳ،پَھلی،کِھپ،کھار،سِنہواراں ایں سجدیاں ہَن جیویں چَھکدِن ٻَنری دے ڳَل ہار پُھلان٘دے یا وَت جیویں نوّیں پرنیں دےرُخساریں کجلا،مین٘دی،سُرخی دے کئ کالے،رَتّے،ٹِکے اتھاں سسّی،مومل،سومل،زَینی،سَمّی پِیت پَرم دے پَن٘دھڑے بھوڳئے اتھاں راول روہیں رُلیا شوقوں شوق دی بازی وِتھری روہی آن فرید......! تَھل چتران٘گ تے جن٘گل ٻیلے کُن کَپر،جھر،ٻیٹ تے جھوکاں سب منظر ہَن مَن کوں بھان٘دے ہرپاسےہَن سُکھ دیاں ران٘داں بھل ایں وَسدی دھرتی دا نہ چین آرام کہیں کوں بھاݨاں حق ہمسائے ویری تھی ڳئے این٘دی دَولت لُٹݨ سانگے کئ دھاڑو آئے جوڑ قطاراں میں پیا ݙہداں صدیں کولوں ایں دَھرتی تے ظلم دی واچھڑ این٘دے مَکھݨ سینے اُتے ٻاہرو آوݨ والیں وحشیں تلواریں تےنیزیں دیاں نت ضرباں لایاں کئ یونانوں دُنیا فتح کرݨ دے سان٘گے کَئ افغان،منگول،ایرانی حملہ آور جئ اسلام پھیلاوݨ حِیلے عربوں آئے سوداگر دے ویس وچالے اِتھ انگریز وِرادھےؒ ساریں ایں دَھرتی کُوں لُٹیا فوفی،آدم،ڄام ،ہَرنند تےدِلورادےوَسبے ساڑئیے جیرھےٹھیڑدے شکلیں دے وچ قدم قدم تے مِلدن حملہ آور وحشیں اپݨے عیش دی خاطر عزت شان وشرم دیاں مالِک اِیندیاں ڄایاں زوری کھس کھوہ نیتیاں جنہاں دیاں مَیں چیکاں سُݨین وَیݨ جنہاں دے اَج وی میݙے کَنیں کَرکِن جیرھیاں رُل پردیس وِچالے نِکھڑتےاَمڑی بابل کولوں رون٘دیاں مَرڳیاں وَت میں ݙٹھے نانک نگری تُوں سوداگر آئے جِتھاں ہتھ گنڈاسے ایں دَھرتی دے سینے تےچڑھ بھن٘گڑے پاوِن پہلوآوݨ والے سوداگریں دےوان٘گوں اے نہ ویسن........! اَپݨی دھرتی اَپݨی عزت اَپݨے شان شرم دی خاطر جے تئیں ایں دھرتی دے واسی سِر نہ چَیسن ہَتھ کلاشنکوف نہ پَیسن (میں تےتوں) مَیں روواں تاں رو نَئیں سڳدا تُوں تاں کِھل،ہائیں کِھلݨ جوڳا دَھرتی رَبّ دی تیݙے حصّے میݙے حصّے بُکھ دے قصّے (وسواس) میݙے شہر دے کندھاں کوٹھے ہاں لَہاڳئے اِینویں ݙسِدے میݙے شہردے حاکم دا ءِہوکا ہووے کوئ نہ سوچے کوئ نہ کِھلّے کہیں کوں کوئ نہ مِلّے گھرگھرپَلدِن خوف دے پارھے ڳلیاں ،سڑکاں رستے،کُوچے ݙِسدِن بروِریان ہَردروازے کُنڈی ݙِسدی دَر کھڑکین٘داں سَݙ مرین٘داں کہیں پاسوں نَئیں وَلدا آندا شہر دا منظر ݙیکھ کراہیں اینویں لڳدے جیویں اِتھاں دیہہ لَہہ آؤسی جیرھا جین٘دےبن٘دے کھاویسی (ساہ سن٘گ) جِتھ مَیں ڄَایاں میݙا گھر ءِ جَین٘دے کوٹھے چَھپرچھاندَݨ جَین٘دیاں کن٘دھاں بُھورے بُھورے جِتھاں بُکھ پچھانویں پَلدِن اِیہو ݙاݙے بابے والا میݙا گھر ءِ اِتھاں رَہن٘دن میݙے رَلّے دِھیریں ،بھیݨیں اَمڑی،بابُل بَھل کہیں ویلھے اِینویں لڳدے اَسّاں سارے آپت دے وچ کُجھ نَیں لڳدے اَسّاں پان٘دھی راہ وَسیڑؤ رَستے دے آسیب توں ݙرکے اَپݨا ساہ بچاوݨ سانگے ہِکی گھور اِچ کٹھے تھی ڳیوں