عاشق_بزدار
اَرمان
اَسو ویلھے تُوں لا کراہیں نِماشاں تاڑیں مَیں اپݨے ہَتھیں دی رَت دی سُرخی دے نال دَھرتی دے پِیلےپِیلے بہار مُنہ کُوں سِنگار ݙین٘داں تے وَت وی دَھرتی دے رُخ دی رونق دے منظریں سان٘گے اَکھیں سِکدِین ===نِراس=== دَھرتی ماء دے سینے صحن کُوں محنت کر سن٘ورینداں اَمڑی بَابُل بھیݨ بھرا ٻانہہ ٻیلی جوڑ تے فصلاں کاشت کرین٘داں میݙے چھوٹے ٻال وی میݙے پورھیے دے وِچ حصّہ پین٘دِن ایں حسرت وِچ چن٘گی فصل جو تِھیسی بابُل سوہݨے سوہݨے کپڑے گِھنسی تِلّے والیاں جُتیاں پَیسوں چنݨ پیر،فرید،سخی،سُلطان اَبھڑنگ تے اُچ راݨی دے میلیں وَنڄ کے چھّلے مُندریاں چیرے چُنیاں وَنجھلیاں تے الغوزے گِھنسوں زَینی بھیݨ دے ہَتھیں سَڳن دی مین٘دی لڳسی لال بِھرا پَرنیسی پَر ءِ تھین٘دے فصلاں پَکݨ تے خانیں دے کمدار کَراوے شہروں آن٘دِن جیرھے میݙا پورھیا میݙے ٻالیں دیاں معصوم اُمیداں میندیاں،مَکنیں،سڳن سونہارے ٻوریں دے وِچ پا ٹُرویندِن ===تُساں وَزبر=== ساݙی بھوئیں دے نَوّیں واسی ساݙے شرم تے دھرم دے مالِک طساݙی ذات صفات نہ پُچھو ساݙی کوئ اوقات نہ پُچھو حسرت تے ارمان نہ پُھولو ساݙی دِل دے بھیت نہ ڳولو اَسّاں اِیں دھرتی دے ڄائے کَل تَاݨی تاں سب کُجھ ہاسے اَڄ تاں بَݨ ڳئیوں لُرئیے،ماچھی مےِ،موہاݨے مَہتم،مَچھی مارݨ والے اَسّاں نِت دریاویں اَندر ٻیڑیں ٹِھلدے کنٹھےساݙے جاہ ٹِکاݨے اَسّاں ٻَدھیلو لایاں لاݨے کپ تے کھاریاں،ٹوکرے وُݨوں اَسّاں چُوڑھے ڄَلماں،رُمیّاں لَاوݨ والے اَسّاں اُوݙ تے بھیل سݙیجوں ساݙیاں دِھیریں،بھیݨیں سڑکیں پتھر ڈُھووِن نگری نگری پِنݨ والے پَکھی واس فقیر سَݙیجوں اَسّاں کُنگر،دائے،کوٹاݨے خَچر وَہیر وَہاوݨ والے اَساں رِچھ نَچاوݨ والے اَسّاں موچی تُہاݙیاں جُتیاں سِیوݨ والے اَسّاں پولی تُہاݙی بزم دی رونق سان٘گے ساݙے پاڳل پَن دیاں ہِن مشہور کہانیاں اَسّاں کمّی،ݙُوم،مِراسی ساݙیاں ڄَایاں سِہرےڳاون گھرگھروِچ خوشیاں ݙے آوِن وَل وی ݙُوہ دیاں ڳنݙھڑیاں چَاوِن ساݙے وَݙکے روزی کارَݨ جن٘گل موکِھن عُمراں ڳالِن بُکھ تے ݙکھ دا اَنت نہ پاوِن جے کر پُچھدو ساݙا دِل وِسواس دا مَن٘در جین٘دے ان٘در ہِکا حسرت پَلدی پَئی ءِ ساݙی دَھرتی دے سینے تے "رام کرےہُݨ مُرلی وَڄے" ==اسّاں قیدی== اساں ڄَئے سرائیکی ݙِیس دے ساݙی دھرتی ماء لکھ پال ایندے سینے سندھ پیا کھیݙدا ایندے پیریں چھاچھرٗ کاک اے بھاڳ وندی دی بھاڳ وند ایندا پاݨی کھیر دی کار ایندے تھل چترانگ مَلہیر تے جَھر جنگ ٻیلے، ٻیٹ دیاں کیا رِیساں شہر کرِن ایندی روہی آسݨ رُوح دا ایندے ٹٻے طُور ݙسِن ایں ڄنڑیئے گھوٹ فرید جہیں کئی روال، سِیتل، میندھرے سئے سسیاں، مومل، مارویاں ءِ دھرتی پیر فقیر دی اِتھ دیرے چَنݨ پیر دے اِیندا الاَلَݨ خدمت گار بَھل اَڄ ءِ دھرتی دَھرم دی ہے روندی نیر ہزار ایندے منہ تے پَیر پنجاب دے ایندی کنڈ تے چاٻُھک چہکدے ایندی رَڳ رَڳ سَو سَو چِیر تے اَسّاں نینگر ڳوٹھ دے ہے ساݙا کینجھا حال‌؟ ساݙیاں مُرکیاں ، پَٹریاں ڈھولݨے ساݙے چَھلڑے ، کنٹھڑے ، بَندڑے ڳئے پیروں لَہہ اَنڑوَٹ ساݙیاں اَکھیں رَت مینہہ تِرمدیاں ساݙے من ماندے ݙینہہ رات ساݙے منہ تے جَندرے جبر دے ساݙے ہتھ کڑیاں وِچ بند اساں قیدی تخت لہور دے اساں قیدی تخت لہور دے ==کوٹ مارشل== ݙُکھ سُکھ آس نِراس کشالے ساہ دی سن٘گتی موت تُوں پہلے سَہی نَیں ݙیندے جیوݨ جوکھ اِچ کُجھ لمحے تاں اینجھےآندِن جیرھےموت تُوں باری ہون٘دن پَراونَوّیِں سُرت سَہارَے ݙے لنگھ ویندن اینویں واگھاسیکٹر دی او رات نہ بُھلسی جتھاں گشت تے ٹُردیں ٹُردیں ساری رات سوچین٘دا رَہ ڳیُم گھرتُوں دُور مُسافِر بَݨ کے کین٘دی موت دے چا پَروانےآندا ڳیاہاں کل دی جن٘گ اِچ جیکوں میݙی گولی لڳسے آخِرہوسی اُو وِی تاں کہیں ماء دا ڄَایا چھوٹےننڈھے ٻَالیں دا پِئیو جیرھےلام تُوں اوندے خَیری وَلَݨ دی حسرت اَپݨے مَن وِچ رَکھدے ہوسِن ءِوی تاں تھی سڳدے کہیں دی گولی میݙےسینے لڳّے اَپݨےتَن تُوں وَہن٘دےگرم لہودِیاں چِھیٹاں ݙَک نہ سَڳاں میݙے بعد مَرݨ دے میݙے ٻَالیں کُوں ہِک تمغہ تے کُجھ پیسےمِلسِن کےتَئیں کھوسِن سوچ سوچین٘دیں ٹُردیں ٹُردیں رَستے وِچ ہِک کھنڈر کولوں رُنڑکےدِیاں آوازاں آیاں پِیرفریؒد دی کافی میݙے کنّیں کُوکی حیرت دے وِچ سوچے مَیں ءِدُشمن دے کُئ فوجی ہوسِن جیرھے گشت کرین٘دیں تَھک کے نِکھڑتے بھیݨ بِھرانویں کولوں موت دے کن٘دّھیں جیوݨ دے اَرمان وَساکے اَپݨا مَن پَرچاوَݨ سانگے ڳاندے ہوسِن وَل مَیں سوچے کِتّھاں وَاگھا کِتّھاں پِیرفریؒد دی نگری کتّھاں جُگنی،کتّھاں کافی جنگ ءِ جن٘گ اِچ ڳاندا کون اے کافیاں ڈھولے ءِتاں کُئ آسیب نظردے ݙَر تُوں پچِھ تے پَرتݨ لڳاّں پیریں دے وِچ ساہ نہ ریہا اِتلے تاݨیں سَنیگنیں دیاں نوکاں چَمکیاں مَیں دُشمن دے ہَتھیں لڳّاں مَیں ڄاتے اَڄ مُک ڳئ میݙے جیوݨ جوکھ دی رام کہانی کِتھاں واگھا کِتھاں اَپݨی دَھرتی رَہ ڳئ کین٘دے سانگے جیوݨ ہاریُم! وین٘دیں ویندیں رَستے دے وِچ اُنہاں میݙا پتہ پُچھیا مَیں ݙَسایا داڄل شہر دے نیڑے پَٹ دی وَستی ٻَہنداں اِتلا سُݨ کے ݙُوہاں میکوں بھاکُل پایا چِرکےتَاݨیں رون٘دےرَہ ڳئے بݙوہیں میݙی دَھرتی ݙیس سرائیکی ڄَئے ہَن جیرھے47ء دے وِچ وَسدیاں جھوکاں چھوڑ ٹُرئیے ہَن کھنڈر دے وِچ ٻَہہ کے مَیں تُوں پُچھدے رَہ ڳئے اَپݨی نکھڑی دَھرتی ماء دا حال......! "چنݨ پِیؒر،فریؒد،سخی سُلطان اَبھڑن٘گ تے اُچ راݨی دے میلے اُنویں لڳدِن؟ اُچ دےچیرے،قاسم پور دِیاں رَن٘گلیاں چُنیاں اُنویں لوکی پَین٘دِن؟ اُونویں پہلے وان٘گر ساوݨ مانہہ وچ ڳبھرو ٹولیاں جوڑکے شام سویرے واہ تے دَھاوَݨ ویندِن؟ راتیں کُوں پِڑجوڑ تے نینگر دِلّے وَن٘جھلیاں الغوزے تے تاڑیاں تال وَڄیندِن ڳبھروٻیٹ دے ہُݨ وِی رات کُوں تِیربھّنے تے وان٘جھاں کھیݙدن؟ وَݙے ویلھے دُل دریا دی مَݨ تے چھیڑو پِیرفریؒد دِیاں کافیاں ڳان٘دِن؟ تھل دے پان٘دھی اُٹھیں تے چڑھ جوڳ اَلاپ کرین٘دن؟ منجھیں ڳل وِچ واڄے پاکے ٻیلیں آن وَڄیندین؟ ٻیٹیں بھاڳ سُہاڳ ہے اونویں لائیاں شکلو چین٘دین؟ جن٘گل ٻیلے روہی راوے،ٹوبھے،تاݙے ݙَہر،مَلہیراں اُونویں دِل بِرمیندین؟ پھوڳ،پَھلی،کِھپ کھار سِہنواراں ڄالیں،جُھمراں پَیندین؟ میں آکھیا سَب منظر تاں ہِن پہلے وانگو پَر ایں دھرتی صحن تے نوّیں آوَݨ والے ساݙی سانجھ نَیں رَلدے ڳالھیں ڳالھیں پرّہ پُھٹ ڳئ سینے سِک تُوں خالی نہ تھئے مَن دے اندر تِھڳڑی دُکھ پئ جیرھی اَج تَیں دُکھدی پئ ءِ اوڑک  اُنہاں میکوں سَرحدآن پُچایا ساری رات سوچیندا رَہ ڳیُم کھنڈر،پیرفریؒد دی کافی باَپݨی دَھرتی ماء دے ڄائےنکھڑئیےنینگر فجریں ویلھے اُوں کھنڈر تے میݙی یونٹ فائر کھولیا میکوں اِینویں لڳّا جیویں میݙے گھر پئے ڳولے چُھٹدِن ہوسڳدے کُئ میݙی گولی میݙی دَھرتی ماء دے سینے کھیݙئیے کہیں ڳبھرو کُوں لڳّے پیرفریؒد دی کافی ڳاوݨ والے سَنگھ دےپاروں نِکلے جن٘گ دے بعد میں جےکر اَپݨی وَستی ویساں مارکے دھرتی ماء دے نکھیڑئیے نینگر کیا وَنڄ منہ ݙِکھلیساں مَیں ءِ سوچ تے رائفل سٹ کے مورچے وِچوں ٻَاہر نکھتاں اَپݨی دھرتی ڄَیں کُوں نہ مارݨ دے جُرم اِچ میݙے ہتھ ہتھکڑی لڳ ڳئ