cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
یائے خفی الصّوت
لازم مصادر نال ورتاوا
درکݨ                  او درکیاں                                     تساں درکءیاں                              اساں درکیءاں
سمݨ                   او ستیاں                                      تساںستیاں                                     اساںستیاں
رووݨ                 او رنیاں                                      تساںر نیاں                                    اساںر نیاں
فعل حال معروف دے صیغیاں کِیتے ورتاوا
کہیں وی لازم یا متعدی مصدر کن فعل حال معروف دے صیغے جمع غائب مونث، جمع حاضر مونث تے جمع متکلم مونث ئِ چ ہمیشاں یائے خفی الصّوت استعمال تھیندی ئِ مثال دے طور تے سمݨ ، کھاوݨ تے لکھݨ مصادر کن فعل حال معروف دے مطلوبہ صیغے کجھ ایں بݨسن۔
جدید شاعری
جدت تراۓ حرفی لفظ ہے پر ہے بہوں وسیع.اتنا وسیع اتنا وسیع جو پتہ نی کتنا وسیع.جدت ہر فیلڈ اچ ضروری ہے سواۓ چند ہک کمیں دے جیہڑے ناقابل_تجدید ہوونڑ دے نال نال ناقابل بیان وی ہن. کانڑیں شاعر درزی کولو مولوی کرتا سیواونڑ گۓ. درزی کرتا کڈاہیں سیتا کائنا ہا ت مولوی عجیب و غریب قمیص ڈیکھ ت آکھۓ اے کیا ہے؟درزی آکھۓ "جدید کرتا". مولوی اوکوں آکھۓ اللہ تیڈیاں ڈوہیں اکھیں ہکو جھیاں کر ڈیوے.درزی آکھۓ اے کیا ہے مولوی آکھۓ "جدید دعا". یقین کرو لفظ جدت کوں جتنا شاعریں بدنام کیتے اتنا بدنام تاں گوگل سنی لیون ت میا کوں کاۓ نی کیتا اتنا تاں "خان" "شریف" کوں کاۓ نی کیتا.
یائے خفی الصّوت
فعل حال معروف دے صیغیاں کِیتے ورتاوا
مصدر                 صیغہ جمع غائب مونث                     صیغہ جمع حاضر مونث                   صیغہ جمع متکلم مونث
جدید شاعری
ترقی پسند مصنفین توں آزاد نظم،آزاد قافیہ توں تھیندی ہوئ جدت ہنڑ نثری نظم تک پج آئ ہے. شعر قاری ت سامع واسطے لکھیندے پر جدید شعر دا پتہ صرف شاعر کوں ہوندے جو اے جدید شعر ہے یا ول او "دادیۓ" سمجھ سگدن جیہڑےشاعر دے یار غار ہوندن تے ایں منافقت ت منافقت وی چیک ت آہدی ہےاے کیا منافقت ہے؟ اے دادیۓ بڑی مہارت نال بے تکے شعر کوں جدت دی پینٹ پوا ڈیندن زپ بھانویں پچھو آ ونجے. حیرت تاں اوں ویہلے تھیندی ہے جو جدید شعر آکھ ت فورا" آہدن "واللہ غالب یاد آ گیا بھائ واہ سبحان اللہ" یعنی ڈو سو سال پرانی جدت.
یائے خفی الصّوت
فعل حال معروف دے صیغیاں کِیتے ورتاوا
سمݨ                   او سَمدین                                     تساں سمدیاںء ُ                               اساں سمدیاں ہیں
جدید شاعری
آلیاں بھنوالیاں اچو ادھا ٹکڑا..
یائے خفی الصّوت
فعل حال معروف دے صیغیاں کِیتے ورتاوا
کھاوݨ                 او کھا ندین                                   تساں کھاندیاںء ُ                              اساں کھاندیاں ہیں
لکھݨ                  او لکھدین                                     تساں لکھدیاںء ُ                              اساں لکھدیاں ہیں
ماضی مطلق معروف کِیتے
ایجھیں لازم یا متعدی مصادر جنھیں کن ماضی مطلق معروف بݨیندئیں ہوئیں اخیر ئِ چ ’’یا‘‘ آوے تاں وت لازم مصادر کن ماضی قریب معروف مذکردے سارے صیغے تے مونث دے صیغے جمع غائب ، جمع حاضر تے جمع متکلم ئِ چ پر متعدی مصادر دے مذکر تے مونث دے سارے صیغیئں ئِ چ آوݨ آلی ’’ی‘‘ یائے خفی الصّوت لکھی تے پڑھی ویسی مصادر درکِݨ تے مارݨ کن ماضی قریب معروف دے مطلوبہ صیغے کجھ ایں بݨسن۔
مصد ر                واحد غائب           جمع غائب                        واحد حاضر          جمع حاضر          واحد متکلم            جمع متکلم
درکݨ  (مذکر)       او درکیا               او درکیءن           توں درکیءں         تسا ں درکےے وے میں درکیاں           اسا ں درکےے سے
درکݨ(مونث)         او درکی              او درکین             توں درکیں           تساں درکیں وے     میں درکی آں        اساں درکیں سے
مارݨ  (مذکر)        اونہہ مارئیے         انھیں مارئیے         توں مارئیے          تساں مارئیے         میں مارئےے        اساں مارئےے
مارݨ (مونث)        اونہہ مارئیے         انھیں مارئیے         توں مارئیے          تساں مارئیے         میں مارئیے          اساں مارئیے
اِسمِ حالیہ بݨاوݨ کِیتے
کہیں وی مصدر کِن اسم حالیہ بݨیندئیں ہوئیں یائے خفی الصوت دا استعمال کیتا ویندے ۔ مثلاً لکھݨ مصدرکݨ اسم حالیہ لکھدئیں ہوئیں یا لکھدئیں لکھدئیںبݨدے ۔لہٰذا انھیں ݙوہائیں لوظیں ئِ چ استعمال تھیوݨ آلی یائے معروف ’’ی‘‘ یائے خفی الصّوت شمار تھیسی ۔
ماضی قریب معروف کِیتے
ماضی قریب معروف دا کوئی ایجھاں جملہ جیندا فعل متعدی تے جیندا فاعل کوئی ایجھاں اسم ہووے جیندے اخیر ئِ چ یائے معروف ’’ی‘‘ ہووے تاں وت اونہہ فاعل دی جمع بݨیندیں ہوئیں یائے خفی الصّوت دا استعمال تھیندے مثلاً موچی چم چِھلیءے ، درزی جوڑا سیتے، ݙاچی پاݨی پیتے اینجھیں جملے ہن جنھیں دے فعل چھلیءے (چھلݨ مصدر) ، سیتے (سیوݨ مصدر)، پیتے (پیوݨ مصدر ) متعدی ہِن تے فاعل موچی، درزی تے ݙاچی ہن ۔ لہٰذا فاعلیں کوں جمع بݨیندئیں ہوئیں اے جملے کجھ ایں لِکھیسِن ۔ موچیءں چم چھلءیے۔ درزئیں جوڑا سیتے تے ݙاچیءں پاݨی پیتے ۔ انھیں فاعلیں ئِ چ استعمال تھیوݨ آلی یائے معروف ’’ی‘‘ یائے خفی الصّوت  ڳݨی ویسی ۔
ٻاہرلے جوڑ
ونکی:سرائیکی افسانوی نثر ونکی:سرائیکی غیر افسانوی نثر ونکی:سرائیکی لوک ادب۔ ونکی:لوک ادب۔ ونکی:لوک فنون ونکی:سرائیکی لوک رِیت۔ ونکی:سرائیکی وسیب دا لوک ادب۔ ونکی:سرائیکی لوک ادب دیاں اصطلاحواں ونکی:سرائیکی ادب دیاں اصطلاحواں ونکی:سرائیکی اصطلاحواں
کھیارا
کھیارا قوم جو کہ پاکستان کہ پانچوں صوبوں میں پائی جاتی ہے زیادہ تر جنوبی پنجاب اور خیبر پختنخوا کہ ضلع دیرہ اسماعیل خان اور ٹانک میں بھی کافی آباد ہیں.. جن میں زیادہ تر سرائیکی بولی جاتی ہے.. پاکستان میں تقریباً کھیارا قوم کی 1 لاکھ تک کمواپیش آبادی ہے
حسین گوہر
جگ مشہور سرائیکی شاعر  حسین
حسین گوہر ۔۔۔ہر صنف وچ شاعری  کریندن   ۔ حسین  گوہر غزل دے بہوں  خوبصورت  شاعرہِن ۔آپ مجالس وی  پڑھدن ۔ پورے سرائیکی وسیب وچ  انہاں  دی نوحہ  خوانی  دے چرچے ہِن ۔ایں وقت آپ نوحے دے سب توں وڈے شاعر ہِن۔
حسین گوہر دے چند اشعار
جڈاں سِجھ ڈیکھدے اپڑیں اگوں ڈیوا کوئ بلدا
کیڈا کم ظرف ہے اوقات دا مِہڑاں ٹھکا ڋیندے۔
میڈا مولا میڋیں باہیں کوں عالمگیر طاقت ڈے۔
جو میں انگلیں اُٹھینداں دہر دے پرور دگاریں تے
اساں خیرات کیتی ہئ فقط مینہہ واسطے مولا۔
انہاں معصوم فصلیں تے کیہاں کم ہا ننانویں دا
خدایا لفظ غیرت کوں مٹا ڋے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
یا میڋے صحن دی دیوار ہووے ۔۔۔۔۔۔۔!
جہنم پیٹ دا شاعر  کنوں وی رزق طلبیندے
زمانہ صرف واہ واہ دے سوا شاعر کوں کیا ڈیندے
تونڑیں اسمان تئیں ساڈی حویلی دیاں دیواراں ہِن
ولاوی قد اویں  اُچا ہے دھرتی دے خداویں دا۔۔۔
زاہدہ حنا
زاہدہ حِنا (اردو: زاہدہ حنا) (ڄَمَّݨ دی تَرِیخ: ١٥ اکتوبر ١٩٤٦ء) پاکستان دی مہان٘دری کالم نویس ہِن اَتے برصغیر وِچ مہان٘دری حیثیّت رکّھݨ آلے پاکستانی شاعر، فلسفی، سوانح نگار جون ایلیا دی مطلقہ ذال ہِن۔
ذاتی حیاتی
زاہدہ حِنا ہند دی ونڈ دے بعد ہندوستان وِچ ڄَمّی ہَن۔ اِنّھاں دے پِیؤ محمد ابو الخیر بعد وِچ کوچ کر تے پاکستان آ ڳئے اَتے کراچی وِچ اَباد تِھی ڳئے جِتّھاں زاہدہ حِنا دی پرورش تھئی اَتے کُجھ ویلے تئیں اُوہ گھر وِچ ای پڑھدی لِکھدی رہی۔ سَتویں جماعت تُوں زاہدہ حِنا نے ہیپی ہوم سکول توں رسمی تعلیم دا اَغاز کِیتا۔ ٩ ورھیاں دی عمر وِچ زاہدہ حِنا نے پہلی کہاݨی لکھی۔ زاہدہ حِنا نے کراچی یونیورسٹی تُوں گریجوایشن کِیتی اَتے اِنّھاں دا پہلا مضمون ماہنامہ "انشاء" وِچ ١٩٦٢ء کُوں چَھپیا۔ ١٩٦٠ء دے ݙہاکے وِچ اِنّھاں نے صحافت کُوں بطورِ کَم کار اپݨا گِھدّا۔ ١٩٧٠ء وِچ اِنّھاں دی شادی مہان٘دری شاعر جون ایلیا نال تھی ڳئی۔ زاہدہ حِنا نے روزنامہ جنگ وِچ ١٩٨٨ء تُوں ٢٠٠٥ء تئیں کَم کِیتا اَتے وَل اُوہ روزنامہ ایکسپریس، پاکستان نال ڄُڑ ڳئ۔ زاہدہ حِنا نے وائس آف امریکہ، بی بی سی اردو اَتے ریڈیو پاکستان وِچ وی کَم کِیتا ہِے۔ ٢٠٠٦ء تُوں اُوہ رس رنگ وِچ ہفتہ وار کالم پاکستان ڈائری وی لکھین٘دی ہِن جیڑھی ہندوستان دے سبھ تُوں وݙّے ہندی اخبار دینک بھاسکر دا سنڈے میگزین ہِے۔
تصنیفاں
زاہدہ حِنا دے بے مثال افسانے اِیہ ہِن:
حوالہ جات
ونکی:پاکستانی مصنف زنانیاں ونکی:کالم نگار زنانیاں
ونکی:تمغائے حسنِ کارکردگی گِھنَّݨ آلے ونکی:مہان٘درے زنانیاں ونکی:مہان٘درے تِرِیمتاں ونکی:پاکستانی مہان٘درے شخصیّتاں ونکی:پاکستانی مہان٘درے زنانیاں ونکی:پاکستانی مہان٘درے تِریمتاں ونکی:پاکستانی مصنف زنانیاں ونکی:مصنف زنانیاں
ابنِ جریر الطبری
أبو جعفر محمد بن جرير بن يزيد الطبری (ابن جریر طبری) عہد عباسی دے مشہور مفسر مورخ ہن۔ طبری دا تعلق طبرستان موجودہ ایران دے علاقہ ماژندران نال ہے۔ طبری دی تصانیف وچ سب توں زیادہ اہم تے مقبول انہاں دی تفسیر جامع البيان عن تأويل القرآن تے تاریخ الرسل و الملوک ہن۔ اول الذکر تفسیر طبری تے آخر الذکر تاریخ طبری دے ناں نال مشہور ہن۔ طبری فقہ شافعی دے پیروکار ہن، لیکن بعد وچ انہاں دے آراء تے فتاویٰ دی بنیاد تے ہک مسلک وجود وچ آیا جیہڑا انہاں ہی دی نسبت نال جریری دے نام توں مشہور تھیا۔ thumb|الطبري
ڄمݨاں
محمد بن جریر بن یزید الطبری الآملی ابو جعفر دی پیدائش طبرستان دے علاقہ آمل وچ خلیفہ عباسی المعتصم باللہ دے عہد خلافت وچ 224ھ/ 838ء وچ تھئی۔ آمل دریائے ھراز دے ساحل تے واقع ہے، بحیرہ خزر توں 20 کلومیٹر جنوب وچ، کوہِ البرز توں 10کلومیٹر شمال وچ تے 180 کلومیٹر مشرق وچ تہران توں دور ہے۔
حالات
آپ دے والد نے ہک رات خواب وچ ݙٹھا کہ ابن جریر نبی کریم صلی اللہ علیہ و آلہ وسلم دے ݙوہاں مبارک ہتھاں دے درمیان کھڑے ہن تے نبی کریم صلی اللہ و علیہ وسلم دے ہتھ مبارک وچ کنکریاں ہن جنھاں کوں ابن جریر ہک ہک چا کے سٹیندے ویندن۔ جیہرلے خواب دی تعبیر اس وقت دے علماء کرام توں معلوم کیتی گئی تاں انہاں نے آکھا کہ ابن جریر وݙے تھی کے دین دی خدمت سر انجام ݙیسن۔ تے ایہ خواب گویا آپ دے تحصیل علم دا ہک سبب بݨ گیا۔
شہباز شاذر
شہباز شاذر سرائیکی زبان دا شاعر ہے۔
ابنِ جریر الطبری
حالات
آپ نے قرآن مجید ست سال دی عمر وچ حفظ کر گھدا۔ اٹھ سال دے تھئے تاں امامت جیہا اہم فریضہ انجام ݙیوݨ لگے۔ نو سال دی عمر وچ حدیث لکھݨا شروع کیتا تے جیہرلے سولہ سال دی عمر کوں پہنچے تاں امام احمد بن حنبل دی زیارت دا شوق پیدا تھیا۔ چنانچہ آپ نے بغداد دا سفر کیتا۔ اس دوران آپ دے اخراجات آپ دے والد ادا کریندے ہن۔ والد محترم نے انتقال دے وقت آپ کیتے ہک زمین دا ٹکرا چھوڑا ہئی جس نال آپ گزر بسر کریندے ہوندے ہن۔
شہباز شاذر
ڄم پل
بصیرہ ضلع مظفرڳڑھ
ابنِ جریر الطبری
وفات
آپ نے عباسی خلیفہ المُقتدر باللہ دے عہد خلافت وچ اتوار 26 شوال 310ھ / 16 فروری 923 ء کوں 86 سال دی عمر وچ بغداد وچ وفات پاتی۔ جنازے دے متعلق آکھا ویندا ہے کہ اتنی کثیر تعداد وچ لوگاں نے شرکت کیتی جنہاں دی تعداد اللہ تعالٰیٰ دے سوا کوئی نی ڄاݨدا۔ کئی مہینیاں تک نماز جنازہ ادا کیتی ویندی رہی ۔
شہباز شاذر
نظم۔۔۔ وینڑ
جے باہرو نکلوں گولی ہے
میڈے دیس اچ خون دی ہولی ہے
کوئ کھلدا باہرو نکھتا ہا
ول چوک توں واپس لاش ائ اے
آئ امن دی فاختہ آلھنڑے وچ
کھمنب کھتڑے زخمی زخمی ہئ
چودھارو جھٹ ہن بازیں دے
سب چیڑیاں سہمیاں سہمیاں ہن
اتھ چمن اداس ویران ڈِسین
ٹنگ ٹنگ تے چبری بیٹھی ہئ
ہا چہرہ زخمی کلیاں دا
سب شاخاں وینڑ کریندیاں ہن
ایہو رو رو ول ول آھدیاں ہن
شہباز شاذر
نظم۔۔۔ لاشاں
گھر چپ اے بکھ دے روزے ہن
آؤں چوک تے ماتمی چہرے ہن
کوئ کھلدا ہسدا نی ڈسدا
سب گنگے ڈورے اندھے ہن
نہ سنڑدے کوئ نہ ڈھدا ہے
سب بولنڑ توں وی قاصر ہن
کجھ ٹردیاں پھردیاں لاشاں ہن
میڈے دیس دے ہر ہک چوک اتے
اج آپ پڑھاونڑ آیاں ہن
خود آپنڑے آپ جنازے کوں
ول آپنڑیاں آپ مکانڑی ہن
ایویں لگدے خود کوں مونڈھا ڈے
غستان دو ٹردیاں ویندیاں ہن
اے لاشاں کیندیاں لاشا ں ہن؟
شہباز شاذر
عزیزشاھد،پورھیا رمضان آرائیں
کوئ 'رت وی ھووے ایں پݨیال پووے ، تیݙی مونجھ دا 'پھل کماݨاں نہ تھیوے
میکوں تانگھ تاوے میکوںسک ستاوے میکوں 'ہس ھنڈاوے میکوں چپ نہ آوے
میݙے مونھ توں شالا نہ کوئ حرف ڄاوے ڄے تیݙے لباں لمس ہاݨاں نہ تھیوے
میں ڄاڳاں تاں ڄیندیں تیݙے نین پانواں ، سماں تاں نہ او تئیں سروں چین پانواں
توں ہر نال ریتاں 'کریتاں نبھانویں میکوں صرف اپݨیں رضا تیں ھنڈانویں
ڄݙاں جھات پانویں نویں رنڳ لانویں تیݙا رنڳ کوئ وی پراݨاں نہ تھیوے
مڳر تیکوں 'بھل کے اے ڄیوݨ دی سوچے اے دل اے تلا وی سیاݨاں نہ تھیوے
اے تھی وی نئیں سڳدا ، تیݙے نانویں لڳدا فقیریں دے وانڳوں نماݨاں نہ تھیوے
دید کوئ درمیان ہووے پئ
کوئ نہ کوئ ڄاڳ ڄان ہووے پئ
کوئ متاں تیݙا ناں 'پچھے میں توں
میݙے مونھ وچ زبان ہووے پئ
اچھا ول بادشہ کوں نندر آ ڳئ
اے کہانی بیان ہووے پئ
ھڄر دی رات آس رکھ آئ اے
رات کھن دی میمھان ہووے پئ بۓ ڄنم تئیں 'سڄاک سک میݙی
تیݙے کولوں امان ہووے پئ
من مسیت اچ متاں کوئ لنگھ آوے
کہیں دے ناں دی اذان ہووے پئ
اپݨیں پیرے مٹا مٹا کے ٹرو
بے کسی بے نشان ہووے پئ
🍃🌿🌺🌷🌹
اونویں تاں وار ہے کاری تاں کۓ نی
تیݙے سنڳ پیار ہے یاری تاں کۓ نی
وݙا پتھر سہی موڄود پل وی
میݙے سر توں مڳر باری تاں کۓ نی
وݙا بئ مان دل ہے نئیں منیندا
اے دل ہے کہیں دا درباری تاں کۓ نی
تیݙے پیریں کنوں پیاری تاں کۓ نی
اوندی 'ڄتیاں دے ڄوڑے تھۓ کڄوڑے
کتھئیں سفریں تیں ول تیاری تاں کۓ نی
ڄے ویندیں میݙے ساہ وی نال چئ ونڄ
میکوں ڄیوݨ دی لا چاری تاں کۓ نی
محبت وصل دی ھک رات شاھد
اوہا ھک رات وی ساری تاں کۓ نی
🍃🌿🌺🌹🌷
" کون پچھو تے ولے "
بیڑیاں ساڑ 'سوا کر چھوڑین
کجھ نئیں چھوڑیا پلے
کیا ونڳاں کیا وال ولانڳے
کیا مندریاں کیا چھلے
ویڑھ 'سوا کوں لوڑھ ݙتا ہے
وہندی سیڑھ دے رلے
کون پچھو تیں ولے
ھݨ تاں ھک بے نام طلب دا
تھل اے پیریں تلے
ھݨ تاں ڄے تئیں نال تھلاں دے
کون پچھو تیں ولے 🍃🌿🌺🌷🌹 اینویں 'رلدے 'رلدے اۓ ہاسے بھانویں شک پوندے وت 'رل ڳۓ ہیں تیݙے در تیں آ کے یاد آیا کجھ آکھݨاں ہا پر بھل ڳۓ ہیں
کہیں 'ڳجھڑی بند اچ بند اساں او وی 'ڳݨڄی 'مݨڄی تند  اساں
کوئ بند بھلا کیا 'کھلݨی ھئ بس اپݨیں آپ تیں کھل ڳۓ ہیں
کوئ اندر قہر قیامت ھئ ول کنڈ تیں پنڈ ملامت ھئ
تیݙے ناں دی نسبت رنڳ ݙتے اساں نال 'پھلاں دے تل ڳۓ ہیں
`ہن سر تیں بار پہاڑیں دے `تیں سنڳ ہن سانڳے ڄے توڑیں
ڄݙاں سانڳے بے بنیاد لڳے ، تھی ساڳی پھل دے پھل ڳۓ ہیں
کہیں در دا کوئ بھرواسہ کیا لب صدا کہیں ہتھ کاسہ کیا
'رلݨے تاں ول ارمان کیہاں کتھ رلݨاں ھا کتھ رل ڳۓ ہیں
کیا 'سدھ ھئ بولݨاں پۓ ویسی اے راز وی کھولݨاں پۓ ویسی
اساں ھاسے لوک فقیر کوئ اینویں مفتے شاعر ہل ڳۓ ہیں
کیوں بھلا کہیں دے ستم کہیں دی ڄفا یاد کروں
آپ کوں   یاد  نسے  غیر   کوں   کیا   یاد   کروں
یاد  آسن   اوہے   ویلھے   تاں   ولا   رو   پوسوں
ڄان ! کیا  فیدہ   اوہے   ویلھے  ولا  یاد  کروں
وصل تاں   خیر   ہے  خیرات  نصیبیں  دی  سڄن
کتنی   سچی   ہئی    قسم   پیار دی  پہلی پہلی
پیار  دی    پہلی    قسم   پہلی   دُعا   یاد   کروں
چݨڳ چولے کوں لڳی  خواب ڄلیے گھر وی ڄلیا
چݨڳ  کوں  رووں یا  خوابیں  دی سُوا یاد کروں
کیں لہئی اے تیݙے سر توں میݙے خوابیں دی رِدا
آ تیݙے  چہرے   دی   معصوم    حیا   یاد   کروں 🌿🍃🌼🌺🌷
'لرکدی ھیل ، تھل ، سک دی سسی ، پنل ، ھڄر دی رات ، پچھلا پہر ، چاندݨیں.
اساں کرݨاں ہے قصہ تیݙی مونجھ دا ، سنڳ سینڳی سہیلی امر چاندݨیں ..
تیݙیں بانہیں دا بیلہ ہے رنڳیں بھریا ، تیݙے ریشم بدن دا شہر چاندݨیں ..
اڄ وی ہر رات کوں چندر تاکیں وچوں جھاتیاں پا پا ڳولیندے بچھانویں تیݙے.
🌿🍃🌱🌷
شام لتھی تے ترٹ پیا میلہ ، 'لٹ پۓ ڳئ ہر پاسے اپݨیں آپ توں وچھڑ ڳیاں کوں ݙیوے کون دلاسے
نہ کوئ پیرا نہ کوئ راہ اے ، عذر کوں اکھ اچ ڄاہ اے
'ڑلݨے تاں ول 'رل ونڄݨاں ہے ول کہیں آسے پاسے
سیپ سلاریں والے بوچھݨ بدھ کے چور اکھیں کوں
لک چھپ لک چھپ کھیݙدے ہاسے کینجھے ھوندے ہاسے
سک 'رس ڳئ اے سنڄ 'رس ڳئ اے اکھ توں ہنڄ 'رس ڳئ اے
ہݨ تاں 'رس توں رنڄ 'رس ڳئ اے _کھل توں 'رس ڳۓ ہاسے
پل ݙو پل دا روپ تماشہ ، شاہ دا لاݨھاں خاشہ
آندے ویندے ساہ دی کھیݙ اے ساہ دے کہیں بھرواسے
🌿🍃🍀🍁
ڄوڳ تے 'ڄڳ ڄہان جھئیں شۓ ہے ڄیوݨیں درمیان جھئیں شۓ ہے
شۓ دا ہر حسن شۓ دے اندر ہے
لامکاں وی مکان جھئیں شۓ ہے کہیں دے رستے تیں دل وچھا ݙیوݨ دل وی ڄینویں دکان جھئیں شۓ ہے
ھک مسلسل دھمال دھپ ، چپ دی
دل دی دنیا دمان جھئیں شۓ ہے
رنڳ وی روپ وی تماشہ وی
بندا وی بانو بان جھئیں شۓ ہے اپݨیں اکھ دا یقین وی شاھد
اپݨیں من دے ڳمان جھئیں شۓ ہے
♥♥♥ ♥♥♥
نہ رنڳ ، روپ نہ رخسار ، لب تماشہ ہے
اصل فقیریں دی اپݨیں طلب تماشہ ہے
اونکوں ڳولیسیں نہ ملسی ، نہ ڳول مل پوسی
تماش بین طلب دا عڄب تماشہ ہے
اے ذات پات ، لقب ، ناں نسب تماشہ ہے
او ساکوں میلہ ݙکھیندے نچا کے انڳلیں تیں
ول ایں وی اھدے ڄو نہ ݙیکھ سب تماشہ ہے
عڄیب دور ہے شاھد عڄب تماشہ ہے
ڄو ذرے ڄیݙی زمیں ، کئ ارب تماشہ ہے
🍃🍀🍀🍁 کوئی رُت وی ہووے، ایں پنیال پووے تیݙی مُونجھ دا پھُل کُماناں نہ تھیوے
طلب تاں میݙی ڄان بے انت تھل اے، طلب دا کتھئں وی ٹِکاناں نہ تھیوے
میکوں تانگھ تاوے، میکوں سِک ستاوے، میکوں ہُس ہنݙاوے، میکوں چُپ نہ آوے
میݙے مُنہ توں شالا نہ کئی حرف ڄاوے ڄے تیݙے لباں لمس ہاناں نے تھیوے
مَیں ڄاڳاں تاں ڄیندیں تیݙے نین پانواں ، سماں تاں نہ او تئیں سروں چین پانواں
ڄݙاں تئیں تیݙی یاد لولیاں نہ ݙیوے، تے ڄے تئیں تیݙی بانہہ سرہاناں نہ تھیوے
تُوں ہر نال رِیتاں کُریتاں نبھانویں ، میکوں صرف اپنی رضا تے ہنڈانویں
ڄݙاں جھات پانویں نَویں رنڳ ݙکھانویں تیݙا رنڳ کُئی وی پُراناں نہ تھیوے
میݙا دل دیوانہ اے کملا ڳالھا، کتھئں تاں میݙا ݙکھ وی سمجھے ہا شالا
بھَلا کون شاہدؔ ، او شاعر، او پاڳل، او روڳی، او ڄوڳی دعائیں کریندا
اے تھی وی نئیں سڳدا تیݙے نانویں لڳدا فقیریں دے وانڳوں نماناں نہ تھیوے
🍃🍀🌿🍁 پوہ دے کال، کُریہہ دِیاں راتیں آخِر وِسرن پئے ڳیاں
پھَڳُّن دی سَغراند لڳی تاں کنکاں نِسرن پئے ڳیاں
کنکیں اندر آن لدھو سے پھُل پِیلا سرمی دا
شالا خیر دا چیتر ہنڈاویں تُوں تِیلا سرمی دا
🍃🌿🍀🍁
اپنے آپ توں رُس وی بہوں آں اپنا راہ وی بھالاں
اپنے من دی من تیں بہہ کے ڄاڳاں، ڄیون ڄالاں
سدھ نئیں کینجھے وسریے ویلھے نسریے پھُل سرمی دے
سمدیں سمدیں ترم پوندیاں ہن پلکیں توں پنیالاں
سدھ نئیں ناچِن کن تیں ڳئی اے کِن تیں ڳئین دھمالاں
سدھ نئیں کون اے کن تیں ڳیا ہے چیتے چنتے لا کے
سدھ نئیں کیندی تانگھاِچ ڳُم ہن ڳونڳیاں دل درسالاں
اپنے آپ اِچ وَل وَل وسماں، وسماں وَل وَل بالاں
سدھ نئیں کیندے پیر پسانواں وسدے پئین پچھانویں
وسدیاں جھوکاں لہون اپنایاں سنبھالاں
صدقے پیر پٹھاڑ دے شالا جھوکاں وسدیاں رہون شالا
وہندی زلف دیاں جھالاں ݙیندین لہندی شام دیاں شالاں
تُساں ڄہیں سوہنیں لوکیں ڄہیں تاں شاہد کُئی شے کئے نی
اساں ڄہیں ڳالھے لوکیں دیاں بعد ݙیندن لوک مثالاں
🍃🍀🌺🌹
میݙی ڳلی دے مکین منظر ہکو ڄہیں ہن
خلا دے وچ تھئی شکار ڄوڑی کبوتریں دی
نکھڑ کے آئے  پر زمین تے پر ہکو ڄہیں ہِن
میݙے  قبیلے   دے   لوک   اکثر   ہکو ڄہیں ہن
اے خاب ڄہیں ونکو ونک چہرے تے خوف سجھ دا
نہ اوہو توں ہیں نہ اوہو مَیں ہاں نہ اوہا رُت اے
ݙوہیں دیں پلکیں دے پاند تاں تر ہکو ڄہیں ہن
اوہے  میݙے   ہتھ   اوہو   میݙا   لِیر لِیر چولا!
ڄو ان پھریں دے ازل کنوں پھر ہکو ڄہیں ہن!
اوہا میݙی تریہہ اوہے تیݙے قُرب دیاں ’’سبیلاں‘‘
ایں ریت  رستے   دے لفظ لشکر ہکو ڄہیں ہن
اوہو  میݙا دل   اوہے   اوندے لاݙ لمس تیݙا
رُتاں بدل ڳیاں مڳر ایندے شر ہکو ڄہیں ہن
اوہا  میݙی روح    اوہو کلہیپا کُہیڑ وانڳوں
سبھے اندھارے، اندھارے اندر ہکو ڄہیں ہن
اوہا میݙی اکھ اوہے ہنڄوں دیاں دھنک دھمالاں
ڄو ایں  قبر دے   سبھے    مُزاور ہکو ڄہیں ہن
حواس وچ بے لباس محشر ہکو ڄہیں ہن
طلب تے تریہہ دے سفر دے وچ انت انت پاتم!
ہنڄوں،  پسینہ،   اتے   سمندر. ہکو ڄہیں ہن
ہکا طلب ہے اکھیں دی، دل دی، بدن دی شاہدؔ
اے ڳردوارے،   مسیت،   مندر ہکو ڄہیں ہن
لا انت    ولو   وَل زلفاں   ہن ہر وال    ولانڳے    وَل   پئے ہن
لکھ حمد ڄو نال نماشاں دے ساݙے سیت ستارے رَل پئے ہن
دل ہا ڳُستان دی چُپ وانڳے ارمان دمان دی دُھپ وانڳے
اونویں ہر شئے اونویں اونویں ہے اونویں کئی شئے اونویں اونویں نئیں
اے میندیاں ہن اے ونڳاں ہن اے باہیں ہن اے ڳل پئے ہن
ٹر ڳئیں دے پیرے ٹر ویندن رستے رستیں وچ بھُر ویندن
او رستیں وچ پتھر بندے ڳئے ڄو لوڳ پچھو تیں وَل پئے ہن
بس اتنا تھئے تھل شھر بنیے شہریں توں چاندی رُس ڳئی اے
شھریں دے شُوکدے شوریں وچ اونویں اڄ وی وسدے تھل پئے ہن
🍃🌿🍀♥
محبت تاں الستی ڄہیں الستی ہے
محبت کاغذی پھُل نئیں
پرئی سک نال سِتریا
موڄ میلے وچ
کتھئیں کہیں مُل تیں مل پووے
ڄیکوں بندہ بدن دے بند کمرے وچ سڄا ڳلدان رکھ چھوڑے
بدن تاں ڄاڳدی ہوئی ڄیندی وستی ہے
ڄیویں وسدی ہوئی وستی وچ کوئی ڳستان رکھ چھوڑے
خود اپنے من دے مندر ۔۔۔ اندری اندر
اے تاں اپنی بُت پرستی ہے
محبت ماوریٰ مُل توں
مہانڳی ہے نہ سستی ہے
محبت شاخ ہے زیتون دی
ڄو سنڳِ مرمر دے وچوں مر مر کے ڄیندی ہے
محبت کیتی نئیں ویندی نہ کہیں دے نال تھیندی ہے
محبت اپنے رنڳیں اپنا ہوون آپ سیندی ہے
محبت نت نویں پل پل مسلسل کُن دی مستی ہے
ایں مستی وچ محبت آپ ہستی ہے
او خُشبو ہے تیں رنڳیں وچ سماوی کینویں سڳدی اے
اوندے اندر اسوری ہے لُکا وی کینویں سڳدی اے
دمانی دل ہے تیݙے تل بھُلا وی کینویں سڳدی اے
میݙی بانہہ تیں اونویں اڄ تئیں تیݙیاں زلفاں سُتیاں پیاں ہن
میݙی بانہہ کہیں دے ناں دی ونڳ پا وی کینویں سڳدی اے
تیݙے پیریں دے صدقے ڄاڳ پئی نسبت نصیبیں دی
ہوا تھل دی تیݙے پیرے ونڄا وی کینویں سڳدی اے
طلب تاں ذرے ذرے وچ رہا سڳدی اے سِک اپنی
نمانے نین روندے ہوئے رہا وی کینویں سڳدی اے
نماشاں وی تیݙی ہم زلف ڄہیں کئی جھال لڳدی اے
سویں سنڄ نال سہڄوں لسکدی ہوئی شال لڳدی اے
محبت تاں کوئی تن تار ڄہیں من مست میندی ہے
ڄو رنڳیں وچ تاں ساوی ہے لڳے تاں لال لڳدی اے
کوئی سک اے ذری ڄیݙی تھلاں دے نال سفریں وچ
کݙی تِل اے کݙی تارا کݙی پنیال لڳدی اے
سݙا گھندی ہے اپنے وسدے ویڑھے چاندنی ہُن وی
ملن دے میل لڳدے ہن تے لک چھپ نال لڳدی اے
تیݙی نسبت دے صدقے تے ڄاڳ پئے متھڑے نصیبیں دے
بھلے متھڑے نصیبیں دے تیݙی درصال لڳدی اے
اونویں تاں سائیں سسندھڑے دی مسافر من دے واسی ہیں
دمانی دل دی جھُوری جھوک تونسے وال لڳدی اے
خاکیں وچوں کئی خاک ہئی
رنڳیں توݨیں رَس نئیں سڳی
جھوکیں وچوں کئی جھوک ہئی
اندر توݨیں وَس نئیں سڳی
اندر توں وِس وی نئیں سڳی
سدھریں وچوں کئی سدھر ہئی
اندھی ہئی ݙِس وی نئیں سڳی
کَونیں وچوں اے کون ہے
بیٹھا ہے رستے بھال کے
قبریں تیں ݙیوے بال کے
🌿🍀🍃🍁
بس ہک سک اے اندھی ڳونڳی لڳدی لڄ وی کئے نی
باقی ساری ریت اے سکھڑیں کاسے کڄ وی کئے نی
اپنے پیریں اپنے پیرے آپ کڄیندے رہ ڳیوں
توں تاں کل وی کئے ناں ہانویں توں تاں اڄ وی کئے نی
کئی ہک ونڳ وی ترٹ پووے ہا ترٹ کے ملدے ہاسے
چندر ہتھیں دے وچ پا کے بہہ اسمان چھَڑیندے ہاسے
نیناں بار ہنڄوں وی کئے نی پلکاں چھڄ وی کئے نی
دل دامان ونڄا کے اپنے ڄان سیانے تھئے ہیں
چیتا وی ہُن ڄاہ تیں کئے نی دل دی دھن وی کئے نی
مُکدے میلے وَل ولدیں ہوئیں کون مُکان جھلیندے
پِڑ وی دھوڑو دھوڑ اے وڄ دولی آ وڄ وی کئے نی
اساں تاں قیدی کالی کُنڄ دے وسدے سکدی سُنڄ دے
لوڑاں کئے نی تھوڑاں کئے نی اونویں رڄ وی کئے نی
♥♥♥
ساݙے تاں خاب نیناں
نیناں وی صرف تیݙے
خابیں غلاب نیناں
ڄنڳلیں دے وچ پۓ نچدن
نیناں دے نور وانڳے
مݨ دی اسور وانڳے
تیݙا تاں لمس ریشم
سرور سخی دے میلے
تیݙا تاں ڄسم جھوکاں
وسوں تمام بیلے
بیلے دی شام وانڳوں
شرمو شمور نیناں
اساں نماݨیں مٹی
کیں نال شر کریسوں
دعوے حشر کریسوں
ساݙے تاں چور نیناں نیناں وی صرف تیݙے
توݨیں پتھر وی ہوون کئی نہ کئی رستہ نکل آندے
ڄے شیشہ سامنے ہووے  وچوں     چہرہ نکل آندے
ہے ہر کئی کہیں نہ کہیں ڄمع، نفی ، حاصل دے رولے وچ
اونویں ݙسدا تاں بندہ ہے وَلا کئی بیا نکل آندے
اونویں ݙیکھاں تاں ہر شئے تیں بیڳانی برف ڄم ڳئی اے
اونویں ݙیکھاں تاں ہر شئے نال کئی رشتہ نکل آندے
عڄب ہے شھر اپنی وی ڄتھاں ہر رات سڑکیں تیں
ستارے ہوندیں سوندیں ہر کوئی کلہا نکل آندے
سمل، سفریں دی تیاری کئی سواری لوڑ لیلیٰ دی
ڄتھاں کئی قَیس وسدا پئے اتھیں صحرانکل آندے
عڄب سُندھڑا ہے سینے ونڳ وانڳے سنڳ سئے سانڳے
پھُلیندا پھُل ہاں میندی دے وچوں کیا نکل آندے
توں نہ ہونویں تاں مُسکن کیا تے لُسکن نال ݙسکن کیا
توݨیں سجھ لہہ ونڄے روہ دا پچھانواں نال رہ ویندے
اساں لوکیں دی جھوکیں ان چِتا دریا نکل آندے
اساں ایں ڄڳ دے میلے وچ بھلا اَئے ہیں تاں کیا اَئے ہیں
ڄینویں بے رِیت راہ ریت دا ذرہ نکل آندے
🌿🍃🍀🌷
سک سمندر   سیڑھ کے    ہک تار تارا ݙیکھنے
ٹھِل ونڄن تاں مل ونڄن ہے کیا کنارا ݙیکھنے
پیش ہیں وت وقت دے فرعون دے دربار وچ
دل کیادربار کیا کئی پار کیا اروار کیا
سئیں فقیریں تاں تیݙی اکھ دا اشارا ݙیکھنے
ہک تاں توں وسدا وی نئیں ول سانولا ݙسدا وی نئیں
اپنے اندھے وہم دی کیا کیا اندھارا ݙیکھنے
اوندی سک اکھیاں وچوں سِمدی ہوئی گھِمدی ہوئی
آ سما ونڄ آخری ساہ وچ سما ونڄ وَل میکوں
پینگھ وانڳوں ونڳیں والی کئی خیالی ساند ݙے
ساہ دی سُولی تیں اساں اپنا ہُلارا ݙیکھنے
کیا خبر ہئی میل وچ وی دل اوارہ ݙیکھنے
شھریں وسدے گھرہوندے ہَن
کُھلیاں باہیں در ہوندے ہَن
ہک اُݙرن دی سک ہوندی ہئی
پکھیاں دے وی پر ہوندے ہَن
بُجھ ویندے ہَن روڳ اندر دے
بندے نُور نظر ہوندے ہَن
سچ سی سوبھ کچاری اندر
کُوڑ دے قصے در ہوندے ہن
اے نہ ہووے او نہ ہووے
بالیں وانڳوں شر ہوندے ہَن
لہڄے لمس لطیف لباں دے
پھُل پَنیالوں تر ہوندے ہَن
سلک سلوک ملوک ہتھاں توں
🌿🍃🍀🌹
بندہ ذات   وچھوڑے دی
ذات صفات وچھوڑے دی
چُل  پئی   تات   وچھوڑے    دی
اکھیاں شام شوال دیاں
دل شب رات وچھوڑے دی
نال فرات وچھوڑے دی
کُل کونین دا مُل ہک پھُل
فکر اے فقر فقیریں دا
ذکر زکوٰۃ وچھوڑے دی
قُرب کروب دی واچھڑ ہے
بُعد برات وچھوڑے دی
ملدی نال نصیبیں دے
کئی پربھات وچھوڑے دی
تھئی ہنڄ ہنڄ اکھ تھئی ویران کیا کریڄے
وستیاں تاں لُڑھ ڳیاں ہِن ڳستان کیا کریڄے
ساݙے تاں پیریں کولوں بھوئیں وی کسیڄ ڳئی اے
رہ ڳیا سر تیں خالی اسمان کیا کریڄے
کھل نال راند تلدی تلنال شاند دل دی
دل رُل ڳیا تاں تل دا ارمان کیا کریڄے
وس توݨیں تن وی مارے تھل چھان چھن وی ماریے
تَو بن تاں نئیں گُزردی ڄند ڄان کیا کریڄے
بُجھ ڳئین رنڄ رُسیمیں رُجھ ڳئین کہیں رُجھیمیں
مونہیں ملوک منہ دی مسکان کیا کریڄے
اَوی سِر تیں رات پوہ دی پوہ رات اووی روہ دی
کُئی مونجھ رات کھن دی مہمان کیا کریڄے
لوکیں توں جھوک رُس ڳئی جھوکیں توں شام رُس ڳئی
ڳونڳا تھیا دل دا دامان کیا کریڄے
سر تیں سراب تھل دے متھڑے حڄاب پل دے
دل
دل دھیان کیا کریڄے درمان کیا کریڄے
🌷🌷🌷
زمانے ڈھیر  سارے    یاد آویندن
تیݙی قامت قیامت دا خیال آندے
سنویں سنڄ نال رس ونڄ نال نکھڑن تیں
تیݙی   ہنڄ دے    ستارے     یاد    آویندن
ڄݙن وی سک دی بلکسن ڈھیر چھَلکِن پئی
تیݙی    بانہہ      دے      کنارے یاد آویندن
حویلیاں سنڳ سہیلیاں کھیݙدی لُک چھُپ
تے    پِڑ پِڑ    شاہ    کنارے   یاد     آویندن
رسانون رڄ سُہانون پینگھ سانون دی
تیݙیاں  پینگھاں    ہُلارے  یاد آویندن
"""میݙا توں"""
انویں تاں سچ اے
میݙے ساہیں دی سانجھ وی ہے
تے اے وی سچ اے
ڄو تیݙے میݙے اے سارے رشتے
عڄیب رشتے غریب رشتے
عڄیب ایں ہن
ڄو توں تاں وسدا ہیئں
دھڑکنیں وچ دعا دے وانڳے
غریب ایں ہن
اندھاریارں راتیں میکوں ݙریندن
میکوں کلھیپا عذاب ݙیندے
میں اپݨے اندر دے شور توں
میں اندھے کھوہ توں نکل نیئں سڳدا
توں کتھاں ہوندیں؟؟؟؟
🌷🌹🌷🌹🌷🌹
عڄیب سک اے تیݙی ڳلی وچ پھُلاں دے وانڳے نِسر ونیڄے
خیال وچ رنڳ رنڳ دی ونڳ نال سِتریاں ملُوک باہیں
ملن کݙاہیں تاں مر ونیڄے تے مر کے ڄیون وسر ونیڄے
کوئی قیامت گُزر ونڄے شالا در ونیڄے نہ سِر ونیڄے
تیݙی ڳلے دے سوا وے سانول فقیر دی سونہہ سنڄان کیا ہے
تیݙی ڳلی توں گُزر ونیڄے جُمل جہانوں گُزر ونیڄے
عزیز شاہد دے ناں دا ہک شخص ہُن تاں شہ رڳ شریک تھئی ڳئے
تے اوں کنوں ہن مُکر کے کیا اپنے آپ توں وی مُکر ونیڄے
🍃🍀🌷🌹
کہیں پاسوں کئی کَو نئیں آندی ہوئی ان ہوئی دی ہَونئیں آندی
کھیݙن وی لُک چھُپ نئیں آندی
ستری چِتری چُنی وانڳے
رات اندھاری گھپ نئیں آندی
مونجھی ماندی کہیں دے ناں دی
ہَیں ڑی تیکوں چُپ نئیں آندی
🍃🌿🌹🌷
اینویں 'رلدے 'رلدے آۓ ہاسے بھانویں شک پوندے وت 'رل ڳۓ ہیں
تیݙے در تیں آ کے یاد آیا کجھ آکھݨاں ہا پر بھل ڳۓ ہیں
کہیں 'ڳجھڑی بند وچ بند اساں او وی 'ڳݨڄی 'مݨڄی تند اساں
کوئ بند بھلا کیا 'کھلݨیں ہئ بس اپݨیں آپ تیں 'کھل ڳۓ ہیں
کوئ اندر قہر قیامت ہئ ول کنڈ تیں پنڈ ملامت ہئ
تیݙے ناں دی نسبت رنڳ ݙتے اساں نال پھلاں دے تل ڳۓ ہیں
ہن سر تیں بار پہاڑیں دے تئیں سنڳ ہن سانڳے ڄے تاݨیں
'رلݨیں تاں ول ارمان کیہاں کتھ رلݨاں ہا کتھ رل ڳۓ ہیں
کیا 'سدھ ہئ بولݨاں پۓ ویسی اے راز وی کھولݨاں پۓ ویسی
اساں ہاسے لوک فقیر کوئ اینویں مفتے شاعر ہل ڳۓ ہیں
🍃🌿🍀🌷
ہیں جھوکیں وسدے لوک میاں
ساکوں ڄانڳ توں نہ روک میاں
ڄو ݙر ویندے سو مر ویندے
ہئی ڳال ہکا ݙو ٹوک میاں
کل بے کل دی کئی کل کئے نی
ہن سارے حال اڄوک میاں
سر اپنے نانویں ہوک میاں
ہر مال ادھار تیں مل سڳدے
ہئی ساہ دا سودا روک میاں
ہر پیڑ پچائیں پچ ویندی
پل تاں پرچُون دی پونی ہے
تھل نال تھلاں دے تھوک میاں
اتھ کئی وی کہیں دی نئیں سُندا
چودھار لڳی بھڄ دروک میاں
ہک ہڄرت ہے سو ساڳی ہے
ہر جھوک فنا دی جھوک میاں
نت سادی سک دی سوک میاں
ساکوں لڳڑی ڄاڳ نماشاں دی
ہیں ڄاڳدے ہوئے نندروک میاں
تن ہاڑ ہڄر دی اکھ اِچ ہے
سک سانون دی چندروک میاں
ہک رنڳ دے روپ تماشے ہن
سب لمس لباں دے قصے ہن
کیا آیتاں کیا اشلوک میاں
کجھ ککھ ہن کالے کر بہندوں
ہک رات دا ہے سنڄوک میاں
🌿🍃🌺🌷
سک دے سارے سلسلے ہن صرف ساہ دی گھیر تئیں
اݨ _چتی ھک نم ہتھیلی ان لتھی پلکیں 'اتیں
مہکدیاں رہ ڳئین میندیاں دور تئیں بہوں دیر تئیں
جھانجھرو ڑی جھانجھڑو ! ہئ پل دی جھمر کھیݙ گھن
کیا پتہ ول کون ول سڳدا ہے ولدے پھیر تئیں
ڄد کہیں شد مد کہیں کوئ حد کہیں بے حد کہیں
کیا پتہ کیا پیش پووے کہیں زبر کوں زیر تئیں
ہر زمانہ ھک زمانہ در زمانہ پینگھ جھئیں
ہر زمانہ ھک فسانہ پل دی پتریں کیر تئیں
پہلی واری پیار آۓ اپݨیں پچھانویں تیں میکوں
میں کنوں وی پہلے 'پڄ ڳیا ہے پنل دے پیر تئیں
کیا پتہ گُزری ہے کیا کہیں پیر کوں کہیں بیر تئیں
کیا پتہ ݙھلدی ہے کیا کہیں خیال کوں کہیں شعر تئیں
رُل گئیں دی کُئی ڈس نئیں رہ گئی
جگ جیون دی چس  نئیں رہ گئی رُسن دیاں رِیتاں رُسدیاں ویندین
کہیں رشتے دی رس نئیں رہ گئی
کون    سہاوے      کون    مناوے
کہیں دی کُئی اَس کَس نئیں رہ گئی
من کوں میت ملانون والی
سک نئیں رہ گئی تس نئیں رہ گئی
دل ہِن دلدل تھیندے ویندن
کئی شئے کہیں دے وس نئیں رہ گئی
سینہ خالی خالی لگدے
کہیں دی سک تاں ہَس نئیں رہ گئی
سُر کیا سنگ سنگیت سُہاوے
کُئی شے وی کن رس نئیں رہ گئی
کیا خط، پتر، سلام، سنیہے
کاغد قلم تے مس نئیں رہ گئی
کیا پچھدیں تیں نال وی سانول
سئیں! کیا آکھاں بس نئیں رہ گئی
منہ دے مانگوںی روپ اِن شاہد
اندر دی کھِل ہس نئیں رہ گئی
🌺🍃🍀🌹
ڈے کے میکوں  لفظ دی   جاگیر دا گُنگ دام راج
کَیں میڈے سر تیں رکھئے احساس دا بے نام تاج
غم میڈیں پلکیں دا وارث، ڈُکھ میڈی، ہنج دا شریک
تریہہ میڈی  اَکھ دا  مقدر،  چُپ میڈے لب دا رواج
سُکھ سدا  دا  غیر  محرم، کِھل میڈی دل دی پہاج
بے وسی  ہے  سِر دا  اوچھن،   بے  کسی  تن دا لباس
ہتھ میڈے چولے دے ویری، سِک میڈی اندھی مُتھاج
تریہہ میڈی واسی تھلاں دی، لفظ، لہجے لیر، لیر!
سجھ اے ساڑا تن میڈے دا، رات میڈی ہم مزاج
ہجر ہے سر دا سرہانہ نندر کہیں پاگل دا خاب!
موت  اَن چِتا  رنڈیپا،  زندگی   ساہ  دا وِہاج
شام ہر سِجھ دا قضیہ، رات ہر رُت دا اچھاڑ
ہنج  بے  کفنا جنازہ،  روگ  سارے  لا   علاج