عاشق_بزدار
شعور دی یونی ورسٹی
(محبوب) ءِ کون اے جیرھا شباب دے تخت تُوں ڈَھہے پِیاہِے ءِکین٘دے چہرے دا چن٘در ءِ جیکوں جو رات پَندھری دی پَئے ہے ءِکین٘دیں اَکھیں دیاں مشعلاں ساری رات ٻلدیں وِسم ڳِیاں ھِن ءِ کین٘دے تھوݙیں دی سُرخ لالی سَرِم دے پُھلیں دے وان٘گ پیلی بہار تھی ڳئ ءِکون اے سَمدیں جین٘دی پیشانی تے گُنڑنج پئے ڳئے جو بعد مَرݨ دے قاتلیں کوں یقین تھیوے کہ اَڄ وی مَیں ہاں اَنا سکندر ءِ کون اے جین٘دے ہتھیں دی مین٘دی دا رن٘گ بِکھڑااَڄاں نَئ تھیا جیرھاہے خون جگردی سُرخی ہاکون جَیں اَپݨےنَرم نازک رن٘گیل ہتھیں تے مُلکھ واسی غریب محنت کشیں دی خاطر مُسلح جدوجہد دے کیتے بن٘دوق چاتی ہاکون ءِ جَیں اَپݨےدیس کوں سامراج کولوں نجات ݙیوݨ دے سانگ اَپݨے پُھلیل تن تے مصیبتیں دے پہاڑ چاتے تے اَڄ او محبوب مُلکھ واسی غریب محنت کشیں دی بُکھ دے عذاب ٹالݨ دیاں حسرتاں گِھن کےسَم ڳیاہے ہمیش کیتے اَئے وقت،تاریخ ہِکےگھر دی ءِ ڈوجھی قربانی یاد رکھیں (ساہ دی پھاسی) کلّہی روح کوں سِک دا دَروہ اے سِرتیں نینہہ داروہ اے ذہن عذابی سوچاں زخمی دِل برباد نِراسی نِت ہِے پیت پیار دی پیاسی اَکھّیں رَین جڳارے رَہن٘دے نندراں دے وَڑنجارے پَرناں نندراں وَڑنجیں مِلدیاں اَکھیں خوابیں کیتے سِکدیاں کیکوں ݙَساں کیویں ٻولاں منہ تے چُپ دے جن٘درِن ساہ دِی پھاسی جے تَیں میݙے ڳل وچ رَہسی اوتیں روح دے روگ نَیں مُکݨے اوتیں سِر سوکھا نہ تھیسی دِل دَردی دےبھوڳ نہ مُکسن اَکھیں سُکھ دے خواب نہ پَیسن ساہ دی پھاسی ڳل وچ رَہسی سُدھ نَیں کل نَیں کِےتئیں (کاک کن٘دھی) ساݙی سوہݨی سُگھڑ دَھرتی جین٘دے خاطر ٻاہروآوݨ والے وحشی پیریں ہیٹھ دَپھین٘دے رَہ ڳئے ساݙی دَردیں ماری دَھرتی دے سینے تے کھن٘ڈئیے ٹھیڑگواہ ہِن جتھاں ساݙے لال سونہارے بے کھوندے تھی موئے ساݙیاں ڄایاں بے وارث تھی ون٘ج پردیس اَگھاݨیاں اَج وی تاں ساݙی دَھرتی دے سارے منظر وَستیاں جھوکاں مومَل ماڑیاں ٹوبھے،تاݙے کانہہ،کہیلے جنگل،ٻیلے واہ،وہیرے رَستے،چارے ٻاہرو آوݨ والے وحشیں دے پیریں وِچ تے......... ساݙیاں رُلدیاں رُوحاں رون٘دین کاک کن٘دھی تے (سَاݙی دَھرتی ) تَھل تے روہی چولستان دَمان جتّھاں ہِک ہِک لَئی لاݨیں دے مُنݙھ ءِچ ساݙے ݙاݙایں بابیں دیاں قبراں ہِن جیرھےاَپݨی دَھرتی ماء راݨی دے سینے صحن تے نوّیں آوݨ والے اوپرےپیر ݙکݨ دی جن٘گ اِچ مَردے رہ ڳئے خون دے دریا تَردے رَہ ڳئے اَساں اَپݨی دَھرتی ماء دے کینجھے پُترؤں تخت لہور تُوں آوݨ والے نوّیں کمّی اِین٘دے سینےصحن تے چڑھ کے بھن٘گڑے پَین٘دن اَسّاں روز تماشے ݙہدوں (جاڳ) تُوں جاڳ ݙیس سرائیکی نندراں دا وقت نَئیں تُوں ݙیکھ اپݨے چار چوپھیروں نظر بھن٘وا ہ٢ر کہیں کُوں کل دی فکر ءِ بقا دا خیال ہِے افریقہ ہووے،سن٘دھ یا ہووے فلاسطین سب دیس اَپݨی اَپݨی اَزادی کیتے بے چین تُوں وی تاں ہاَئیں غلام تیݙے ڳل دی طوق ہِن ہرکہیں کوں تیݙے دردیں تے سُولیں دی ہے خبر کیویں تیݙے جن٘گل تے تھل دریا کھسیج ڳے ٻیلے تیݙےویران تیݙے کھیت بے ثمر شہ رَڳ تیݙی ہے ݙِسدی گنڈاسیں دی دھارتے کل اینجھی کھیݙ تھیوݨی ہےایں زمین تے جے سوچ نہ سڳیوں تاں نہ رہسی تیݙا نشان تُوں جاڳ جاڳ اَہر دے نوّیں سنیہےسُݨ اَپݨے وسیب واسیاں کُوں ہُݨ آواز ݙے اَپݨے خمیر آپݨی تھنڄ دا حساب من٘گ (وَنڈ) میڈے شہر دے وِچ ݙُو شہر ءِن ݙوہاں دے ہِن وَکھرے نقشے ہِک پاسوں بن محبت کیتے بن٘دیں کولوں کوٹھیاں بن٘گلے،محل تے ماڑیاں جتھاں دَولت،سونا،چان٘دی شیدݨ وان٘گو اُچھلے جتھاں سونے وال پن٘گوڑیں کُتے جھوٹِن اُنہاں لیکھے دھرتی رَب دی جین٘دے واسی اَسّاں تُساں نوکر ٻیلی ایں حالت تے کوئی کیوں وِسکے لوکی اَہدن وَتعزُومَن تَشا ءُ ݙوجھے پاسوں محنت کش لوکیں دے کولوں کچّے ،کوٹھے،چھپّر،چھاندݨ جتھاں بُکھ پچھانویں پَلدن جتھوں دے واسیں دے کوئ خواب کݙاہیں پورے نَئیں تھئے جتھاں تَن دے اوچھݨ کیتے دِھیریں،بھیݨیں،میئرِیں لُہندین جنھیں دے نظریں دے اڳوں مَرضاں بھوڳ دوادے ہوٹے ڳبھرومَردِن قبر دی جاوی اوکھیں پَین٘دِن ایں حالت تے کوئ کیوں رُووے لوکی اَہدن وَتُذِل مَن‌‍ تَشَاء (رَاکھا) میݙی وَستی دا ہِک شخص ءِ آہدے مَیں ہاں راکھا تُہاݙا میکوں مَنو جݙاں دا او راکھا بݨیئے وَستی دے کئ لَیلݨ ڳٻھرو گھر تُوں نِکھتِن گھر نِیں وَلئے نہ کوئی اَتہ پَتہ کہیں دا گھرگھر وچ آسیب نظر دے وَستی خالی تھین٘دی ݙِسدی شام فجر......... اوہَر کہیں دے گھرجھاتیاں پینِدے بن٘دے چَین٘دے اون٘دے ݙر توں روزانہ مَیں گھر دی کن٘دھ کُوں ہَتھ جِتلا اُسرین٘داں پَر کیا کراں اون٘دا قد وی لمبا تھین٘دا وین٘دے وَتُذِل مَن‌‍ تَشَاء (سوجھواݨ) ہِک ݙینہہ ݙِٹُھم وِچ بازار دے عجب تماشہ ہِک مجذوب فقیر نماݨاں جین٘دے سر کھمبیں دی ٹوپی ڳل وچ کنٹھے کوݙیاں مڑکے کچھ نفیل تے ہَتھ بِراڳݨ کشتہ خالی پیریں گُھنگھرو ڳمدا ہویا حق دا ڳاوݨ نہ کُئ چھوٹا نہ کُوئ وݙا اُچی جھکی ذات دا سارا کُوڑا قصّہ ہَر کہیں دا ہے ہِکو جیہاں کائنات اِچ حصّہ وَستی دی مسجد دا مُلاں خطبہ کَچھ وچ پاکے چوک تُوں لنگھدا پیاہا اُوں آکھیا ءِکفر اَلین٘دے کافر تھین٘دے پنجے اَنڳلیں وی تاں ہِکو جیݙیاں کئے نِیں اینکوں مارو میݙی وستی دے سَب وَݙکے رَل مِل اُوکوں مارݨ پئے ڳئے او مجذوب فقیر نماݨاں آخر مرڳیا وَرہیوں گزرین اَڄ وی رات کُوں کہیں کہیں ویلھے قبرستان اِچ گُھنگھرو وَڄدِن کوکلے آن٘دن نہ کوئ چھوٹا نہ کوئ وَݙا اُچی جِھکی ذات دا سارا کُڑا قصّہ ہر کہیں دا ہے ہکو جیہاں کائنات اِچ حصّہ وستی والے کنیں وچ انڳلیں نَیں پین٘دے قبرستان اِچ کٹھے تھی تے اَپݨے ݙاݙایں بابیں دی غلطی تے رون٘دن