පරවි_ඡායාරූපකරනය
ජුලියස් නියුබ්‍රොනර්
1903 වසර වන විට වෘතියෙන් බෙහෙත් සාදන්නෙකු වූ ජුලියස් නියුබ්‍රොනර් මහත්මා ජර්මනියෙහි ෆරෑන්ක්ෆර්ට් නගරය අසල පිහිටි ක්‍රෝන්බර්ග් නගරයෙහි විසුවෙකි. ඔහුගේ පියාගේ උත්සාහයක ප්‍රතිඵල අනුව අඩ සියවසකට පමණ පෙර සිටම ෆල්කෙන්ස්ටයින් නගරය අසල තිබූ සුභාස්ථානයක් (රෝගීන් හට ප්‍රතිකාර කරන ස්ථානයක්) සමග පරවී සංදේශ තුලින් ඔවුන් හට අවශ්‍ය බෙහෙත් වර්ග පණිවිඩ හුවමාරු කිරීම සිදු කරන ලදී. ( එම සුභාස්ථානය වසා අවුරුදු 3 කින් පසු ඒ සමග තිබූ පරවී සංදේශ හුවමාරුවද නවත්වන ලදී ) ඉතාමත් හදිසි බෙහෙත් වර්ග ඔහු විසින් එම සුභාස්තයනට යවනු ලැබුවේද පරවි සංදේශ ක්‍රමවේදය භාවිතයෙනි. ග්‍රෑම් 75 (අවුන්ස 2.6 ක් ) වන බරකින් යුක්ත බෙහෙත් මෙලෙස එක් පරවියෙක් භාවිතයෙන් යවනු ලැබිය හැකිවිය. මේ අතර ඔහු විසින් ඔහුගේ තොග බෙහෙත් වෙළෙන්දා සමගද ඔහුගේ පරවියන් කීපදෙනෙකු නවතා තබනු ලැබුවේ ඔහුට තමාගේ සැපයුම් ඉක්මනින් ලැබීමේ වාසිය ලබා ගත හැකි නිසාවෙන්ය. මෙසේ කටයුතු සිදුවන විට දිනක් නියුබ්‍රොනර් මහතාගේ පරවියෙකු හට මීදුම් සහිත තත්වයක් හේතුවෙන් දිශානතිය නැතිව නැවත පැමිණෙන මාර්ගය සොයාගැනීමට නොහැකි විය. නමුත් නියුබ්‍රොනර් මහතාව පුදුමයට පත්කරමින් එම පරවියා නැවතත් නිවසට පැමිණියේ සති 4 කට පසුව වන අතර එම සති හතර තුල පරවියාට අහාර පාන වලින්ද අඩුවක් තිබු බවට පෙනෙන්නට නොතිබිණි. නියුබ්‍රොනර් මහතා හට පරවියන් හට ස්වයංක්‍රීය කැමරා සවිකරමින් ඔවුන්ගේ යනෙන ගමන් මාර්ග පිලිබඳ දත්ත ලබාගැනීමට අදහස පැමිණියේ ඉහත කී සිදුවීමෙන් පසුවයි. මෙමෙ සිතුවිල්ල නියුබ්‍රොනර් මහතාගේ විනෝදාංශ දෙක 'ද්විත්ව ක්‍රීඩාවක්' බවට පත්වුයේ මෙලෙස පණිවිඩ සහ බෙහෙත් ප්‍රවාහනය කරන පරවියන් හට කැමරා සම්බන්ද කර ඔවුන් ආධුනීක ඡයාරූප ශිල්පීන් පවට පත්කිරීමත් සමගයි. (ඉහත සඳහන් වූ නැති වූ පරවියා එම සති 4 තුල වයිස්බර්ඩෙන් නැමති නගරයේ ආපනශාලා හිමිකරුවෙකුගේ ආරක්ෂාව යටතේ සිටි බව නියුබ්‍රොනර් මහතා විසින් පසුව සොයාගනු ලැබීය.) ඔරලෝසු කැමරා ( Ticka Watch Camera ) භාවිතා කරමින් දුම්රියක් තුල සහ හිමයානයක ගමන් කරන අතර සිදු කරාවූ පරීෂණ සාර්ථක වූ පසුව නියුබ්‍රොනර් මහතා විසින් කම්බි සහ ඇලුමීනියම් සන්නාහයක් භාවිතා කරමින් පරවියෙකුගේ පපු ප්‍රදේශයට සවිකර හැකි අයුරින් කුඩා කැමරාවක් නිර්මාණය කරන්නට විය. මෙමෙ කැමරාවේ බර දරාගෙන පියාසර කරන්නට පරවියන්ට හැකි වන ආකාරයෙන් ඔවුන් පුහුණු කිරීමට ලී වලින් සෑදු ආකෘති භාවිතා කරන්නට විය. මෙමෙ එක ආකෘතියක් ග්‍රෑම් 30 සිට ග්‍රෑම් 70 දක්වා (අවුන්ස 1.1 සිට අවුන්ස 2.6 දක්වා) බරකින් යුක්ත විය. පුහුණු කෙරීම්වලින් පසු ඡායාරූප ගැනීමේ කටයුතු සඳහා නියුබ්‍රොනර් මහතා විසින් පරවියෙකු රැගෙන නිවසෙන් කිලෝමීටර් 100ක් (සැතපුම් 60ක් ) පමණ දුර ගොස් කැමරාව සවි කර මුදාහරිනු ලැබීය. කැමරාවේ බරද දරාගෙන සිටින පරවියා ඍජුවම නිවාස වෙත පියඹා යයි. මෙසේ පියාසර කරන පරවියා බර නිසා පොළොව මට්ටමේ සිට කිලෝමීටර් 100ත් 50ත් (අඩි 160ත් 330ත් ) අතර උසකින් පියාසර කරන අතර කැමරාවේ ඇති වායු රෝධක පද්ධතිය මඟින් ඡායාරූප ගැනීමේදී සිදුවන කාල පමාව පාලනය කරනු ලබයි. තවද මෙහිදී කැමරාවේ බර දරාගෙන පියාසර කරන පරවියා හට කුඩුවට ගොඩබැසීම පහසු කිරීමට පරවී කූඩුව ඉඩකඩ සහිතව තරමක් විශාල ලෙසද ප්‍රත්‍යස්ථ ගොඩබැසීම් පුවරුවක් සහ තරමක් විශාල ඇතුළු වීමේ විවරයක් සහිතවද නිම කරනු ලැබීය. නියුබ්‍රොනර් මහතා පවියන්ට සවි කරන කැමරාව නිර්මාණය කෙරීම සඳහා සැලසුම් 12ක් ගොඩ නඟා තිබිණි. 1907 වසර හිදී ඔහු විසින් සුරැකුම් බලපත්‍රයට ඉල්ලුම් කෙරීමට තරම් සාර්ථක කැමරාවක් නිර්මාණය උවද ජර්මානු සුරැකුම් බලපත්‍ර කාර්යාලය විසින් එම "ඉහල අහසේ සිට ඡායාරූප ගැනීමේ ක්‍රමෝපාය" හට සුරැකුම් බලපත්‍රයක් ලබාදීම ප්‍රතිෂේප කරනු ලැබීය. නමුත් ඔහුගේ පරවියන් විසින් ගුවනේ සිට ගනු ලබූ ඡායාරූප ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසුව 1908 වසරේ දෙසැම්බර් පසය වන විට එම බලපත්‍රය ඔහුට ලබා දෙනු ලැබීය. (ඉහතදී සිදුවූ ප්‍රතිෂේප වීමට හේතුව වුයේ ගෘහාශ්‍රිත පරවියන්ට කැමරාවේ බරද රැගෙන පියාසර කිරීම සම්බන්දව තිබූ අවසංකල්පනවයි.) නියුබ්‍රොනර් මහතා විසින් 1909 වසරේදී ඩ්‍රස්ඩෙන් නගරයේ පැවැත්වුණු ජාත්‍යන්තර ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනයේදී සහ එම වසරීදීම ෆ්රෑනක්ෆ්ර්ට් හිදී පැවැත්වුණු ජාත්‍යන්තර ගුවන් තාක්ෂණික ප්‍රදර්ශනයේදී ඔහුගේ පරවියන් විසින් ගුවනේ සිට ගනු ලැබූ ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය කෙරීමත් සමඟ මෙමෙ තක්ෂය පිලිබඳ පුළුල් ලෙස පුද්ගලයන් දැනුවත් වන්නට විය. ඩ්‍රස්ඩෙන් හි සිටි ප්‍රේක්ෂකයන් හට පරවියන්ගේ පැමිණීම සියසින් දැකගැනීමට හැකියාව ලැබුණු අතර එහිදී එම පරවියන් විසින් ගෙන එන ලැබූ ඡායාරූප. 'තැපැල් පත්' බවට පරිවර්තනය කරන ලදී. නියුබ්‍රොනර් මහතාගේ ඡායාරූප ඩ්‍රස්ඩෙන් හි පවතී ප්‍රදර්ශනයේදී මෙන්ම 1910 සහ 1911 වසර වලදී පැවති ප්‍රංශ ගුවන් සංදර්ශන වලදීද ත්‍යාග දිනාගන්න ලද බවට වාර්තා වේ. ක්‍රෝන්බර්ග් හි පිහිටි ශ්ලොස් හෝටලයෙහි (පසුව එය එහි අයිති කරු වූ කයිස්රින් ෆ්‍රෙඩ්රිච් මහතා විසින් ශ්ලොස් ෆ්‍රෙඩ්රිචෝෆ් ලෙස නම් කරනු ලැබීය.) ඡායාරූපයක් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූයේ ඡායාරූපය ගනු ලැබූ පරවියගේ තටුවෙහි අගිස්සවල් අහම්බෙන් එම ඡායාරූපයෙහි සටහන් වීම නිසාවෙනි. 1929 වසරෙදී මෙමෙ ඡායාරූපය කර්තෘ බලයද උල්ලංගනය කරමින් ජර්මානු සිනමාවේ සතිපතා විකාශය වන නිව්ස්රීල් හි විකාශය වූ බවටද වාර්තා වේ. 1909 වසරේ දී ප්‍රකාශයට පත් වූ කුඩා පොතක් තුලින් නියුබ්‍රොනර් මහතා කැමරා මාදිළි 5ක් ගැන විස්තර කර තිබේ. එහි සඳහන් වන පරිඳි, වර්ෂ 1920 වනවිට පෑම්ප්ලට් නගරයේදී නියුබ්‍රොනර් මහතා විසින් ඔහුගේ අවසාන කැමරා මාදිලිය සම්බන්දයෙන් කල විස්තර වලට අනූව එය ග්‍රෑම් 40කට (අවුන්ස 1.4) වඩා ඉතාමත් සුළු ප්‍රමාණයක් බරින් වැඩි වන අතර එයට ඡයාරූප 12ක් පමණ ගැනීමේ හැකියාවක්ද පවතී. 2007 වසරේදී පර්යේක්ෂකයෙකු විසින් ප්‍රකාශ කල ආකාරයට නියුබ්‍රොනර් මහතාගේ කැමරාවෙහි කාච, කැමරා ෂටරය සහ වේගය සම්බන්ධව තොරතුරු ලබාගැනීමට ඒවා කිසියම් හෝ තැනක සඳහන්ව නොතිබුණු අතර එම පර්යේක්ෂකයාගේ සොයාගැනීම් වලට අනුව නියුබ්‍රොනර් මහතා ඔහුගේ පරිදර්ශන කැමරාව සඳහා ආම්පන්න මිලදීගෙන ඇත්තේ ඇඩොක්ස් නමැති වෙළඳ ව්‍යාපාරයෙන්ය.තවද ඔහුගේ කැමරාවේ ඡායාරූ පටලයේ වේගය අයිඑස්ඕ (ISO)  25/15° – 40/17° අතර ප්‍රමාණයක් වූ අතර ෂටරයේ වේගය තත්පර 1/60 – තත්පර  1/100 අතර අගයක් වූ බවට වාර්තා විය. මෙමෙ ඡයාරූ පටලය මිලිමීටර් 30 × මිලිමීටර් 60 ප්‍රමාණයට කපනු ලැබූ අතර එය උන්නත හැඩයට නවනු ලැබූයේ කචයහි සිදුවන්නාවූ අර්ද වෘත්තාකාර චලිතයේදී සිදුවිය හැකි අනවශ්‍ය හානි වලින් මුදා ගැනීම සඳහා වේ. වර්ෂ 1920 වන විට නියුබ්රෝනේර් මහතාට දැනුන අකාරයෙන් ඔහු විසින් කල අවුරුදු 10 ක දුෂ්කර පරීක්ෂණ සහ ඔහු ඇති සිදු වූ සියලුම සැලකිය යුතු තරමේ වූ වියදම් වලට ලැබුන එකම ත්‍යාගය වන්නේ ඔහු පිලිබඳ විශ්වකෝෂ වල සඳහන් වීම සහ තාක්ෂනය හා තාක්ෂණික දැනුම ඇසුරු කරගෙන ලබාගන්නට හැකි වූ ස්ව සෑහීම පමණකි. ඔහුගේ ජංගම පරවී කූඩුව (පහල විස්තර කර ඇති පරිඳි) එහි ප්‍රයෝජනවත් භාවය පළමු ලෝක යුද්ධ සමය තුල පෙන්වූ අතර ඔහුගේ පරිදර්ශක කැමරාව බර්ලින් නගරයේ පිහිටි ජර්මානු තාක්ෂණික කෞතුකාගාරයේ සහ මුන්චි නගයයේ ඩෝයිෂ් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබේ.