බණකතා_සාහිත්‍ය
බණකතා සාහිත්‍ය හැදින්වීම.
මිහිදු මාහිමියන්ගේ ලංකාගමනය නිසා ලක් වැසියන්ට ප්‍රධාන වශයෙන් බෞද්ධාගමත් ඒ හැරුණු කොට ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, මූර්ති ශිල්පයත් ලැබුණා මෙන් ම බෞද්ධ සිංහල සාහිත්යක් ද දායාදයක් සේ ලැබිණි. ඈත අතීතයේ දී සිංහල සාහිත්ය්කරණයෙහි වැඩි වශයෙන් කටයුතු කරන ලද්දේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා විසිනි. උන්වහන්සේලා අතින් ආගමික සේවාවන් ඉටුවන අතරවාරයේ අධ්‍යාපනික හා සාහිත්‍යට ද අනුපමේය සේවාවක් ඉටුවිණි. ගස්ගල්, ඉරහද දේවත්වයෙන් අදහමින් සිටි යුගයක මිහිදු මාහිමියන්ගේ ලංකාගමනයෙන් අනතුරුව බුදු දහමට අනතුරුව බුදු දහමට අනුව යමින් ජීවත් වන පිරිසක් ලක් දිව වෙසෙන කාලයකදී බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේ සිය ධර්ම දූත සේවය සදහා ලියන ලද ග්‍රන්ථයන්ට බුදු සමය පදනම් කර ගැනීම පුදුමයක් නොවෙනවා පමණක් මෙන් ම එවන් සමයක බෞද්ධ සාහිත්ය්ක් බිහි වීම ද පුදුමයක් නොවේ. මෙරට ගද්‍ය ආඛ්‍යාන සාහිත්ය අනුරපුර යුගය තෙක් ම දිව යයි. එබැවින් සියවසකට අධික කාලයක් පැවති අනුරාධපුර රාජධානිය මගින් සාහිත්යයට සිදු වූ මෙහෙය අති මහත් ය. එම කාල වකවානුව විවිධ සාහිත්යාංග ශ්‍රී ලාංකීය සාහිත්යයට හදුන්වාදුන් කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස නම් කළ හැකිය. අනුරාධපුර යුගයේ රචිත සිංහල සාහිත්යය කෘති පිළිබද කථා කිරීමේදී ඒවා ගද්‍ය මෙන් ම පද්‍ය රචනා වශයෙන් නම් කළ හැකිය. එම සාහිත්‍ය කෘති පිළිබද විමසීමේ දී අද අපට දක්නට ලැබෙන ඉතා වැදගත් කෘති 03 ක් පිළිබද කථා කළ හැකිය. 1.	ධම්පියා අටුවා ගැට පදය 2.	සිඛවළ`ද හා සිඛවළද විනිස 3.	සියබස්ලකර යනු ඒ අග්රගන්ය කෘති තුනයි. “දහම් පියට කළ අටුවා සන්නය’’ යනුවෙන් හදුන්වන දමිපියා අටුවා ගැට පදය ‘පාළි ධම්ම පදට්ඨ කථාවට’ සිංහලෙන් අරුත් සැපයීම සදහා රචිත ව්යාපක්යාළන ග්ර න්ථය වේ. ඉන් අනතුරුව එම යුගයේ දී රචිත ඉතා වැදගත් ග්රාන්ථයක් ලෙස ‘සිඛවළ`ද හා සිඛවළ`ද විනිස’ නම් වූ කෘතිය පෙන්වා දිය හැකිය. එයින් අනතුරුව අපට හමුවන ඉතා වැදගත් ග්‍රන්ථය වන්නේ සියබස්ලකර යි. සිංහල කාව්ය ලක්ෂණ පැහැදිලි කරමින් සියබස්ලකර ලියා ඇත. මෙකී ප්‍රධාන ග්‍රන්ථ වලට අමතරව අනුරාධපුරයේදී ලියවුණු අද අපට දක්කට නොලැබෙන, 1.	මහා අට්ඨකථාව 2.	මහා පච්චරිය අට්ඨ කථාව 3.	කුරින්දි අට්ඨ කථාව 4.	අන්ධට්ඨ කථාව 5.	සංඛේපට්ඨ කථාව 6.	ථූපවංශ වර්ණනාව 7.	අනාගතවංශ වර්ණනාව 8.	නමස්කාර වර්ණනාව ආදී ග්‍රන්ථයන් ද ලියවී ඇත. මේ අනුව බලන විට එම කාල වකවානුවේදී සිංහල සාහිත්යල සඳහා බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා අතින් අනුපමේය දායකත්වයක් ලැබී ඇති බව සිතිය හැකිය. අනුරාධපුර යුගයෙන් ඇරඹි සිංහල සාහිත්යය යුගයෙන් යුගයට කාලයෙන් කාලයට වර්ධනය කරා ගමන් කරන්නට විය. එහි ප්රයතිඵලයක් වශයෙන් පොළොන්නරු යුගයේ දී නව සාහිත්යාංටගයක් ලෙස බණ කථා සාහිත්ය ආරම්භ වන්නට විය. එකොළොස්වන සියවස ආරම්භයේදී ඇති වූ දැඩි චෝල අක්ර්මණය නිසා අනුරාධපුර රාජධානිය බිද වැටෙන අතර අනතුරුව පොළොන්නරු රාජධානිය ඇරඹෙන්නේ චෝල ආධිපත්ය හේතු කොට ගෙන දෘවිඩ සංස්කෘතික ව්‍යවහාරයත් හින්දු සමයත් ව්‍යප්ත වෙමිනි. හින්දු ආගමික ප්‍රබලත්වය නිසා බෞද්ධාගමට ප්‍රබල ප්‍රහාර එල්ල වන්නට විය. බෞද්ධ වෙහෙර විහාර පමණක් නොව බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේට ද හිරිහැර එල්ල වන්නට විය. එපමණක් නොව එකී තත්වය භාෂා සාහිත්ය ට ද විශාල බලපෑමක් ඇති කළේය. මේ හේතුව නිසා සාමාන්‍ය ජනයා බුදු දහමෙන් ක්‍රමයෙන් දුරස්වන්නට විය. ථෙරවාදී බුදු දහම විවිධ නිකායන් වලට බෙදීම නිසාත් අවුල් සහගත තත්වයක් උදා විය. මෙවන් කරුණු හේතු කර ගනිමින් බෞද්ධ බණ කථා සාහිත්යක අවශ්යතාව පැණනැගෙන්නට විය. ඒ අනුව බණ කථා සාහිත්යයේ ආරම්භයට තුඩු දුන් හේතුවක් වශයෙන්; අනුරාධපුර යුගයේ ඇතිවූ පාළි සාහිත්යයේ පෝෂණයත් පොළොන්නරු සමයේ ඇති වූ සංස්කෘත භාෂාවේ පෝෂණයත් නිසා සාමාන්ය ජනයාට ධර්මය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි නිසාත් බණ කථා නම් සාහිත්යය ආරම්භ වීමේ තවත් අරමුණක් හැටියට පෙන්වා දිය හැක. පාඨකයා තුළ සදාචාරය වර්ධනයත් ඔහු කුසල ක්‍රියාවල පොළඹවා අකුසලින් වැලැක්වීමේ මූලික පරමාර්ථයක් වශයෙන් ද සලකා බෞද්ධ කථා සාහිත්ය ආරම්භ කළ බව සදහන් කළ හැකිය. මේ ආකාරයට බිහි වූ බණකථා සාහිත්යහය ආරම්භ වන්නේ ‘ගුරුළුගෝමී‘ පඩිතුමන්ගේ “අමාවතුර“ නම් මා හැඟි කෘතියෙනි. චිරන්තන සිංහල සාහිත්ය යේ ගද්යග කෘතීන් රචනා කිරීම සදහා බුදු සමයේ කවර හෝ ක්ෂේත්‍රයක් පසුබිම් වී ඇත. ඇතැම් ලේඛකයන් උත්සාහ කර ඇත්තේ නව අරහාදී බුදු ගුණයන්ගෙන් එකක් තෝරාගෙන රසවත් කතන්දර මගින් විස්තර කිරීමටය. අමාවතුර කෘතිය රචනා කළ ගුරුළුගෝමීන් එය රචනා කරන ලද්දේ බුදු රජාණන් වහන්සේගේ පුරුෂ ධම්ම සාරථී ගුණය විස්තර කිරීම සදහා ය. එසේම එය සාමාන්ය් ජනයා සදහා කරන ලද ග්රනන්ථයකි. ඒ බව එතුමා විසින් සදහන් කරන ලද මෙම ප්ර‍කාශයෙන් පැහැදිලි කර ගත හැකිය. “බුදු ගුණ අනන්ත බැවින් නව ගුණ හැම කියත් නොපිළිවෙනින් එම පුරුෂ ධම්ම සාරථී යන පදය ගෙන අප බුදුන් පෙරුම් පුරා බුදුව දෙව්රම් වෙහෙර පිළිගෙන එහි වෙසෙමින් තුන් ලොවෙහි සැරි සැරූ විෂම පුරුෂයන් දමා අමාමහ නිවන් පැමිණ වූ සේක්. නොවියත් හුදී ජනයා සදහා සියබසින් මා විසින් සැකෙවින් දක්වනු ලැබේ....’’ ඒ අනුව බැලීමේදී ඉහත ස`දහන් කරන ලද කරුණ පැහැදිලි වේ. එමෙන් ම පොළොන්නරු යුගයේදී හින්දු භක්තිකයන් හින්දු දෙවියන් මහත් සේ පුදනු දුටු බෞද්ධ ජනතාවට බදුන් දෙවියන්ට වඩා උතුම් වූ අසම සම ආශ්චර්යවත් කෙනෙකු බව පෙන්වා දීම අමාවතුර රචනයේ එක් අරමුණක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. මෙම ග්ර න්ථය මුල සිට අග දක්වාම බුදු රජාණන් වහන්සේ විවිධ පුද්ගලයන් දමනය කළ අවස්ථා වර්ණනා කර ඇත. පරිච්ඡේද 18 කින් යුත් මෙහි මුල් පරිච්ඡේදය වන්නේ දුර්දාන්ත දමනය යි. එහිදී බුදු රජාණන් වහන්සේගේ පෙර ආත්ම භාවයන් හිදී දමනය කරන ලද දුර්දාන්ත පුද්ගලයන් පිළිබ`දව විස්තර වේ. එහි ජාතක කථා 189 ක් පමණ දක්නට ලැබේ. අනතුරුව අපට හමුවන දෙවන පරිච්ඡේදය ස්වසන්තාන නමින් හ`දුන්වා ඇත. තුසිත දෙව්ලොවින් බුදු බව ලැබීම දක්වා උන්වහන්සේගේ ජීවිතය පිළිබ`ද සිදුවීම දෙවන පරිච්ඡේදයේ ස`දහන්ව ඇත. අනතුරුව අපට දක්නට ලැබෙනුයේ පරසන්තාන නම් වූ තුන්වන පරිච්ඡේදය යි. බුද්ධත්වයේ සිට අනේපි`ඩු සිටුතුමා ජේතවනාරාමය පිළිගන්වනා තෙක් බුද්ධ චරිතය පිළිබ`ද මින් විස්තර වේ. හතරවන පරිච්ඡේදයේ සිට දහ අට වන පරිච්ඡේදය දක්වා බ්රානහ්මණයන් රජවරුන් පරිබ්රාරජකයන් භික්ෂූන් ආදී විවිධ පුද්ගලයන් දමනය කොට ඔවුන්ට සෙත සලසා දුන් ආකාරය පිළිබ`ද විස්තර කර ඇත. පාලි සාහිත්යායේ එන කථා ඍජුවම සිංහලයට පරිවර්ථනය කරමින් රචනා කරන ලද අමාවතුර නම් වූ ග්රවන්ථය ගුරුළුගෝමින්ගේ ස්වතන්ත්රප නිර්මාණයක් නොවන බව ද කිවයුතු කරුණකි. පාලි ග්රළන්ථ වලින් ගත් කරුණු පමණක් අමාවතුරේ ස`දහන් වන අතර වෙනත් අළුත් තොරතුරු මෙකී ග්රකන්ථයේ ස`දහන් වන්නේ නැත. එබැවින් කෙටි වචන, කෙටි වැකි යොදා ගනිමින් පාලි කථා සිංහලයට පරිවර්ථනය කිරීමක් මෙහි දක්නට ලැබේ. කෙසේ වෙතත් ගුරුළුගෝමීන් විසින් කරන ලද අමාවතුර නම් කෘතිය බෞද්ධ බණ කථා සාහිත්යළයේ ඉතාමත් අග්රතගන්යම කෘතියක් ලෙස නම් කළ හැකිය. පොළොන්නරු යුගයෙන් පසුව බණ කථා සාහිත්යි පිළිබ`ද කථා කිරීමට හැකි වන්නේ දඹදෙණි යුගයේ දී ය. ඒ අනුව ඒ කාල වකවානුවේදී ලියැවුණු සාහිත්ය් කෘති කීපයක් දක්නට ලැබේ. එයින් අපට දැනට විද්යානමාන වන සරණ ග්රින්ථ 03ක් පිළිබ`දව ස`දහන් කළ හැකිය. එනම්, බුත්සරණ දම්සරණ සගසරණ ආදී වශයෙනි. මෙම ග්ර්න්ථයන්ගෙන් පැරණිතම ග්රේන්ථය වන්නේ බුත්සරණ කෘතිය යි. පාඨකයන්ගේ ශ්රනද්ධා භක්තිය දියුණු කිරීම වස් තෙරුවන් ගුණ වර්ණනා කොට මෙම ග්ර්න්ථය රචනා කර ඇත. විද්යාවචක්රනවර්තී විසින් බුදු රජාණන් වහන්සේගේ නව අරහාදී බුදු ගුණ වර්ණනා කොට මෙම ග්රගන්ථය රචනා කර ඇත. ඔහු තමන් රචනා කළ ග්ර න්ථයට නම් තබන ලද්දේ “අමෘතවාහ’’ යනුවෙනි. මෙම ග්රනන්ථයේ බොහෝ තැනක දක්නට ලැබෙන ‘බුදුන් සරණ යෙමි’ ‘බුත්සරණ යා යුතුය’ යන පාඨය නිසා මහ ජනතාව මෙම කෘතිය බුත්සරණ යන නමින් හ`දුන්වන්නට පුරුදු විය. පාඨකයාගේ හදවතට ගෝචර වන ආකාරයෙන් රචනා කර ඇති මෙම ග්රයන්ථය පරිච්ඡේද 16 කින් සමන්විත ය. එමෙන් ම බුත්සරණ ධර්ම දේශනා ශෛලියෙන් රචනා කර ඇති අතර බුදු රජාණන් වහන්සේ කෙරෙහි කතුවරයා තුළ වූ භක්තිය හා ගෞරවය අති මහත් ය. එය ග්ර න්ථ රචනයේ දී භාවිත සෑම වචනයකින් ම පාහේ දක්නට ලැබේ. එය මෙම ග්ර න්ථයේ විශේෂ ලක්ෂණයක් ලෙස ස`දහන් කළ හැකිය. එසේම මෙහි රචනා ශෛලිය ධර්ම දේශනා කිරීමේ ස්වභාවයක් ගැනීම මෙහි දැකිය හැකි තවත් විශේෂ ලක්ෂණයකි. ඊට කදිම උදාහරණයක් ලෙස, “ඈත දූලින් වැසී ගිය ඇත් රජ ය. මෑත සවනක් ගණ බුදු රසින් වැසීගිය බුදු රජාණන් වහන්සේ ය. ඈත කෝපයෙන් තෙත්ව ගිය යවට වැනි ඇස් ඇති ඇත් රජාණෝ ය. මෑත කරුණවෙන් තෙත්ව ගිය නිල් මහනෙල් පෙති පරයන ඇස් ඇති බුදු රජාණන් වහන්සේ ය. ’’